အခန်း (၁၉၃၁-၁၉၃၅)
Vol. 119 Ch. 1931-1935
အခန်း ၁၉၃၁ မနာလိုမှု အဆိပ်မြွေ
“ဟုတ်ကဲ့ပါ အရှင်”
ကျန်းချွယ်က ဦးညွှတ်လျက် ပြောဆိုသည်။
ဝမ်ချောင်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်မှ သူ၏မျက်နှာထားမှာ အနည်းငယ် ပြေလျော့သွားသည်။
“ရွှယ်ချန်ကျွင်း မင်းကို ပြင်ခိုင်းထားတဲ့ တပ်ဖွဲ့က ဘယ်လိုနေလဲ”
ဝမ်ချောင်က လူအုပ်ထဲမှ ရွှယ်ချန်ကျွင်း ကို လှည့်ကြည့်ကာ မေးမြန်းသည်။
ပင်လယ်ရပ်ခြား ကျွန်းဆယ်ကျွန်း တိုက်ပွဲများနှင့် အနောက်မြောက်စစ်ပွဲများကို ဖြတ်သန်းပြီးနောက်တွင် ရွှယ်ချန်ကျွင်းမှာ တစ်ဦးတည်း ဦးဆောင်နိုင်သည့် အရည်အချင်းရှိသော ဗိုလ်ချုပ်တစ်ဦးအဖြစ် သိသိသာသာ ပြောင်းလဲလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
“အရှင် အရင်က ညွှန်ကြားထားတဲ့အတိုင်း ကျွန်တော် စစ်တပ်ထဲကနေ အတော်ဆုံး ကင်းထောက် ၃၀၀ ကို ရွေးထုတ်ထားပြီးပါပြီ။ သူတို့ကို အဖွဲ့ ၃၀ ခွဲထားပြီး အဖွဲ့တိုင်းမှာ အတွေ့အကြုံရှိတဲ့ ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်စီ ထည့်ထားပါတယ်။ အရှင်ရဲ့ အမိန့်ကို အချိန်မရွေး နာခံဖို့ အဆင်သင့်ပါပဲ”
ရွှယ်ချန်ကျွင်းက ခေါင်းငုံ့လျက် ရိုသေသေ ပြန်ဖြေသည်။
“ကောင်းပြီ အခုကစပြီး မင်းတို့ မြောက်ဘက်ကို သွားရမယ်။ အရှေ့နဲ့ အနောက်တာ့ခ်လွင်ပြင်တွေကို ဖြတ်ပြီး တာ့ခ်ခါကန်းနယ်မြေရဲ့ မြောက်ဘက် အဝေးဆုံးအထိ သွားကြ။ အဲဒီဒေသရဲ့ရာသီဥတု အပြောင်းအလဲတွေ၊ မြေမျက်နှာသွင်ပြင်တွေ၊ ရေခဲနေတဲ့ မြေလွှာတွေနဲ့ သစ်တောတွေ အားလုံးကို တစ်ခုမကျန် သေသေချာချာ မှတ်တမ်းတင်ခဲ့ရမယ်”
ဝမ်ချောင်က လေးနက်စွာ အမိန့်ပေးသည်။
ခိုရာစန်း တိုက်ပွဲအတွင်း ရုတ်တရက် ကျရောက်ခဲ့သော နှင်းမုန်တိုင်းမှာ ရှေ့ပြေးနိမိတ် အသေးစားလေးသာ ဖြစ်သည်။ ရေခဲခေတ် ဘယ်အဆင့်သို့ ရောက်နေပြီလဲ၊ ဘယ်လောက်အထိ ပြင်းထန်လာမလဲဆိုသည်ကို ဝမ်ချောင်သိရှိရန် လိုအပ်လှသည်။ ၎င်းသည် မကြာမီ ရောက်ရှိလာတော့မည်ဟု သူ ခံစားနေရသဖြင့် ကိုယ်ပိုင် အချက်အလက်များကို စုဆောင်းခိုင်းခြင်း ဖြစ်သည်။
“နားလည်ပါပြီ”
ရွှယ်ချန်ကျွင်းက အံ့သြသွားသော်လည်း တွေဝေခြင်းမရှိဘဲ ပြန်ဖြေသည်။ အာရပ်ကို အနိုင်ယူပြီးနောက်တွင် မဟာထန်ကို ယှဉ်နိုင်သည့် ရန်သူမရှိတော့သော်လည်း ဝမ်ချောင်၏အမြော်အမြင်မှာ သူတို့ထက် များစွာသာလွန်ကြောင်း လက်အောက်ခံများက ယုံကြည်ထားကြသည်။
“အခု နောက်ဆုံး တစ်ခု ကျန်သေးတယ်”
ဝမ်ချောင်သက်ပြင်းတစ်ချက် ရှိုက်လိုက်ရာ သူ၏မျက်နှာမှာ ပိုမိုလေးနက်သွားသဖြင့် စာကြည့်ခန်းအတွင်းရှိ လေထုမှာလည်း တင်းမာသွားခဲ့သည်။
“ကော်ကျစ်ရီ အခုကစပြီး အရှေ့မြောက် ယိုကျိုးနယ်မြေရဲ့ ကိစ္စအားလုံးကို မင်းတာဝန်ယူရမည်။ ကျန်တဲ့လူတွေနဲ့ ကျန်းချွယ်ပါ မင်းကို အစွမ်းကုန် ကူညီပေးကြစမ်း”
ဝမ်ချောင်က တည်ကြည်စွာ ပြောဆိုသည်။
“လူတစ်ယောက်ကို သွားပြီး စုံစမ်းရမယ်။ သူ့ရဲ့သတင်းအချက်အလက် မှန်သမျှကို တစ်ခုမကျန် စုဆောင်းပြီး ငါ့ဆီကို သတင်းပို့ရမယ်”
ဤစကားကြောင့် လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ ယခုကဲ့သို့ မဟာထန်၏ သြဇာအာဏာ ကြီးထွားနေချိန်တွင် ဝမ်ချောင်ကိုယ်တိုင် ဤမျှအထိ အလေးအနက်ထား စုံစမ်းခိုင်းရမည့်သူမှာ ယိုကျိုးတွင် မည်သူ ရှိနေသနည်း။
“အရှင် ပြောတဲ့သူက ဘယ်သူလဲဆိုတာ သိပါရစေ”
ကော်ကျစ်ရီက ခေါင်းမော့ကာ မေးမြန်းသည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းတွင်လည်း အံ့သြမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။
“အန်းယာလုရှန်း”
ဝမ်ချောင်က လူတိုင်း၏ ရှေ့တွင် ထိုနာမည်ကို ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။
အာရပ်ကို သိမ်းပိုက်ပြီးနောက်တွင် မူတာဆင်သုံး၏ ဘဏ္ဍာတိုက်အတွင်းရှိ ပန်းချီလိပ်ကြောင့် သူ၏ အတိတ်ဘဝမှ အကြီးမားဆုံး ရန်သူကို ဝမ်ချောင်ထပ်မံ သတိပြုမိသွားခြင်း ဖြစ်သည်။ ဝမ်ချောင်က အင်ပါယာအတွက် နေရာအနှံ့ တိုက်ပွဲဝင်နေချိန်တွင် ထိုသူမှာ တိတ်တဆိတ် သူ၏စီမံကိန်းကြီးကို အကောင်အထည် ဖော်နေခဲ့သည်။
“အနာဂတ် ရှန်ကျိုး၏ အရှင်သခင်” ဆိုသည့် စာသားလေးက ထိုသူ၏ ရည်မှန်းချက်ကို အထင်းသား ပြသနေသည်။ ရေခဲခေတ်ထက် ပိုမိုကြောက်စရာကောင်းသည်မှာ လူတို့ ဖန်တီးသော ဘေးဒုက္ခပင် ဖြစ်သည်။ အရှေ့မြောက်ဘက်တွင် အသွင်ဆောင်နေသော ဤဟူဗိုလ်ချုပ်က နောင်အနာဂတ်တွင် မဟာထန်အပေါ် မည်သို့သော ရာဇဝတ်မှုများ ကျူးလွန်မည်ကို ဝမ်ချောင် ဘယ်တော့မှ မေ့လိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။
“အန်းယာလုရှန်း မင်း ဘာတွေပဲ ကြံစည်နေပါစေ ငါ အောင်မြင်ခွင့်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒီဘဝမှာတော့ ငါ ရှိနေသရွေ့ မင်း တစ်လှမ်းတောင် ရှေ့တိုးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”
ဝမ်ချောင်၏မျက်လုံးများမှာ စူးရှသွားပြီး ဝေးလံလှသော ယိုကျိုးဆီသို့ လှမ်းကြည့်နေသကဲ့သို့ ရှိသည်။
အရှေ့မြောက် ယိုကျိုး၏ ဝေးလံလှသော တောင်တန်းတစ်ခုပေါ်တွင်….
အလယ်ပြည်တစ်ခွင်လုံး ပျော်ရွှင်နေကြစဉ်၊ ဝမ်ချောင်က အန်းယာလုရှန်းကို မည်သို့ ကိုင်တွယ်ရမည်ဟု တိုင်ပင်နေချိန်တွင် လူသူမနီးသော တောင်ထိပ်တစ်ခု၌ ပုံရိပ်အချို့ ရပ်နေကြသည်။
“တကယ့်ကို အသုံးမကျတဲ့ အမှိုက်တွေပဲ၊ စစ်တပ်ကြီး ဒီလောက် တောင့်နေတာတောင် နောက်ဆုံးတော့ မဟာထန်ကို ရှုံးသွားရတယ်လို့”
တောင်ထိပ်ပေါ်တွင် ဝဝဖိုင့်ဖိုင့် ပုံရိပ်တစ်ခုက လက်ကို နောက်ပစ်လျက် ဒေါသတကြီး ရေရွတ်နေသည်။ အကယ်၍ ဝမ်ချောင်သာ ဤနေရာတွင် ရှိနေလျှင် မြို့တော်တွင် သူ သတ်ရန် ကြိုးစားခဲ့ဖူးသော အန်းယာလုရှန်းဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်း သိရှိပေလိမ့်မည်။
နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ပုံစံမှာ မပြောင်းလဲသော်လည်း သူ၏ အရှိန်အဝါမှာမူ လုံးဝပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ သူ၏မျက်လုံးများထဲတွင် ရည်မှန်းချက်ကြီးမားသော စစ်ဘုရင်တစ်ဦး၏ အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ထွက်နေသည်။ သူ၏ ဘေးတွင် လက်အောက်ခံ ဗိုလ်ချုပ်များ ဖြစ်ကြသည့် ချွေချန်းယုံနှင့် ထျန်းချန်းစီ တို့ ရှိနေကြသည်။ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်နေသော အရှိန်အဝါများမှာလည်း အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှသည်။(အန်းယာလုရှန်းနဲ့ အန်းလုရှန်းက တစ်ယောက်ထဲပါ။ အန်းယာလုရှန်းက သူ့မျိုးနွယ်စုတာ့ခ်အမည်ဖြစ်ပြီး၊ နောက်ပိုင်းမှာ ထန်အင်ပါယာရဲ့ ယုံကြည်မှုကို ရရှိဖို့ အန်းလုရှန်းလို့ ပြောင်းလဲခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပါတယ်။)
“ငါက သူ့ဆီကို လက်ဆောင်တွေ အများကြီး ပို့ပြီး မဟာထန်ကို အတူတူ တိုက်ခိုက်ဖို့ ကမ်းလှမ်းခဲ့တာတောင် အဲဒီကောင်က ငါ့ကို အရေးမလုပ်ခဲ့ဘူး။ အခုတော့ ကြည့်စမ်း၊ အရှက်ရစရာ ကောင်းလောက်အောင် ရှုံးသွားပြီ။ တကယ်ပဲ အသုံးမကျတဲ့ အမှိုက်ပဲ”
အန်းယာလုရှန်းက သွားကြိတ်လျက် ပြောဆိုသည်။ အကယ်၍ အကွာအဝေးသာ မဝေးလျှင် မူတာဆင်သုံးကို သူကိုယ်တိုင် သတ်ပစ်ချင်နေမိသည်။ အင်အားတောင့်တင်းလှသော စစ်တပ်ကြီးကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီးမှ ဤသို့ အလဟဿ အရှုံးပေးလိုက်ရသဖြင့် သူ၏ ရင်ထဲ၌ နှမြောတသ ဖြစ်နေရသည်။
“ဒါကလည်း မတတ်နိုင်ဘူးလေ၊ ဝမ်ချောင်အနားမှာ ထူးဆန်းတဲ့သူတွေ ရှိနေပြီး သဲမုန်တိုင်းကြီးကို ဖန်တီးခဲ့မယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်မှာလဲ။ အာရပ်တွေရဲ့ အင်အားသာလွန်မှုကို အဲဒီမုန်တိုင်းက ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့တာပဲ။ ပြီးတော့ ဝမ်ကျုံးစစ်၊ ကျန်းချိုးကျန့်ချုံး၊ ကောင်းရှန်းကျစ်နဲ့ အန်းစီရှန်းတို့လို ထိပ်တန်း ဗိုလ်ချုပ်တွေ အားလုံး ပါဝင်ခဲ့တဲ့ ဒီလို စစ်ပွဲမျိုးက အရင်က တစ်ခါမှ မရှိခဲ့ဖူးဘူး”
ထျန်းချန်းစီက သူ၏ဓားရှည်ကြီးကို ကိုင်ဆောင်လျက် ပြောဆိုသည်။ ယိုကျိုးရှိ သူတို့အဖွဲ့သည်လည်း အနောက်မြောက် စစ်ပွဲကို အမြဲတစေ စောင့်ကြည့်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
“နှမြောစရာ ကောင်းတာက ဧကရာဇ်မင်းမြတ်က ငါတို့ကို ယိုကျိုးမှာပဲ စောင့်ခိုင်းထားလို့။ မဟုတ်ရင် အဲဒီစစ်ပွဲမှာ ငါတို့က အာရပ်တွေဘက်ကနေ ကူတိုက်ပြီး မဟာထန်ကို တစ်ခါတည်း အမြစ်ဖြတ်ပစ်လို့ ရတာပေါ့”
ချွေချန်းယုံက ရက်စက်သော မျက်လုံးများဖြင့် ပြောဆိုသည်။ ယိုကျိုးသည် ဂိုဂူလျော၊ ရှီ၊ ခီတန်နှင့် အရှေ့တာ့ခ်တို့၏ ခြိမ်းခြောက်မှုကို ခံနေရသဖြင့် သူတို့ကို စစ်မြေပြင်သို့ မခေါ်ယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍သာ သူတို့ ပါဝင်ခွင့်ရခဲ့လျှင် မဟာထန်၏ ကံကြမ္မာမှာ မတွေးဝံ့စရာပင်။
“သူ ကံကောင်းသွားတာပဲ။ မူတာဆင်သုံးလို လူအိုရဲ့ အကူအညီမပါလည်း ငါ လိုချင်တာကို မရရအောင် ယူပြမည်၊ သေချာပေါက် ယူပြမယ်”
အန်းယာလုရှန်းက လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ကာ ကြုံးဝါးလိုက်သည်။ ဗိုလ်ချုပ် နှစ်ဦးမှာ ဘာမှထပ်မပြောသော်လည်း သူတို့၏သခင်အပေါ် လုံးဝ ယုံကြည်နေကြသည်။
ထိုအချိန်တွင် ညအမှောင်အတွင်းမှ ငှက်တစ်ကောင် ပျံသန်းလာပြီး တောင်ထိပ်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ထျန်းချန်းစီက ထိုငှက်ကို ဖမ်းယူကာ စာကို ဖတ်ကြည့်လိုက်သည်။
“သခင် မြို့တော်ကနေ သတင်းရပါပြီ။ ဝမ်ချောင်ကို နိုင်ငံတော်ကာကွယ်ရေးမဟာဗိုလ်ချုပ်ကြီးအဖြစ် ခန့်အပ်လိုက်သလို နဂါးဧကရာဇ်တုတ်တံကိုလည်း ချီးမြှင့်လိုက်ပါတယ်။ ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ပုံတူကိုလည်း လင်းယန်ပြခန်းမှာ ထည့်သွင်း ဂုဏ်ပြုလိုက်ပြီတဲ့”
“ဝုန်း”
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့် ခဏတွင် အန်းယာလုရှန်းနှင့် ချွေချန်းယုံတို့၏ မျက်နှာများမှာ ချက်ချင်း ပျက်သွားကြသည်။
“လင်းယန်ပြခန်းဟုတ်လား… ဧကရာဇ်မင်းမြတ်က အဲဒီကောင်ကို ဒီလောက်တောင် မျက်နှာသာပေးတာလား။ သူ့ကို လင်းယန်ပြခန်းထဲအထိတောင် ထည့်ပေးလိုက်တယ်ပေါ့”
အန်းယာလုရှန်း၏ မျက်နှာမှာ ဒေါသကြောင့် ကြောက်စရာကောင်းနေပြီး အသံများပင် တုန်ရီနေသည်။ ဝမ်ချောင်အောင်ပွဲခံ ပြန်လာလျှင် ဆုလာဘ်များ ရမည်ကို သူ သိထားသော်လည်း ဤမျှအထိ ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။
လင်းယန်ပြခန်းဆိုသည်မှာ မည်မျှ ခမ်းနားကြောင်း သူ သိသည်။ ဝမ်ကျုံးစစ်နှင့် ကျန်းရှို့ကွေးတို့ကဲ့သို့သော သူရဲကောင်းကြီးများပင် မရရှိခဲ့သည့် ဂုဏ်ထူးဆောင်မှုကို အသက် ၁၈ နှစ်သာ ရှိသေးသည့် ဝမ်ချောင်က ရရှိသွားခြင်း ဖြစ်သည်။
ထိုခဏတွင် အန်းယာလုရှန်း၏ စိတ်ထဲတွင် မနာလိုမှု အဆိပ်မြွေကြီး တစ်ကောင်က သူ၏ နှလုံးသားကို ဝါးမြိုနေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရတော့သည်။
******
အခန်း ၁၉၃၂ ကောင်းရှန်း၏ တွက်ချက်မှု
အန်းယာလုရှန်းသာမက သူ၏လက်အောက်ခံများ ဖြစ်ကြသည့် ထျန်းချန်းစီနှင့် ချွေချန်းယုံတို့သည်လည်း မဟာထန်ကို ရန်သူအဖြစ် သတ်မှတ်ထားသော်လည်း ယခုအချိန်တွင် ဝမ်ချောင်အပေါ် ပြင်းပြင်းထန်ထန် မနာလို ဖြစ်နေကြသည်။ ဝမ်ချောင်ရရှိထားသော ဆုလာဘ်များကို မြင်ရသည့် မည်သည့် ဗိုလ်ချုပ်မဆို မနာလို ဖြစ်မည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်သည်။
သို့သော် သူတို့အတွက်မူ ဤမျှနှင့် မပြီးဆုံးသေးပေ။ ထိုမိုးသက်မုန်တိုင်း ကျရောက်နေသော ညကို သူတို့ အားလုံး ကောင်းကောင်း မှတ်မိနေကြဆဲ ဖြစ်သည်။ ထိုစဉ်က မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်ဝမ်ချောင်သည် စစ်တပ်ကို ဦးဆောင်ကာ ဝင်ရောက်လာပြီး ဘာမှမပြောဘဲ သူတို့ကို သတ်ဖြတ်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ အန်းညီအစ်ကို လေးယောက်အနက် အထင်ရှားဆုံးသော အန်းရှောင်ကျဲနှင့် အန်းဝမ်ကျန့်တို့ကို လွှတ်ထားပြီး အေးအေးဆေးဆေး နေတတ်သော အန်းယာလုရှန်းကိုသာ ဝမ်ချောင်က အဓိကထား တိုက်ခိုက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
အန်းယာလုရှန်း အားနည်းနေသည့် အချိန်တွင် ဝမ်ချောင်သည် အဘယ်ကြောင့် သူ၏ အသက်ကို ရန်ရှာခဲ့သနည်းဆိုသည့်အချက်မှာ ယခုအချိန်အထိ သူတို့အတွက် လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခု ဖြစ်နေသည်။ အဆိုးဆုံးမှာ ထိုဖြစ်ရပ်ပြီးနောက် ဝမ်ချောင်၏ အာဏာမှာ တရှိန်ထိုး မြင့်တက်လာခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် လူငယ်နယ်စားဘွဲ့မှသည် မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်၊ ထိုမှတစ်ဆင့် ယခုအခါ နိုင်ငံတော်ကာကွယ်ရေးမဟာဗိုလ်ချုပ်ကြီးရာထူးနှင့် လင်းယန်ပြခန်းတွင်ပါ နာမည်စာရင်း သွင်းနိုင်သည်အထိ အာဏာကြီးထွားလာခဲ့သည်။
ထို့ကြောင့် တစ်ခုလုံးသော အလယ်ပြည်မှာ အန်းယာလုရှန်းနှင့် ယိုကျိုးအဖွဲ့သားများအတွက် တားမြစ်နယ်မြေဖြစ်သွားခဲ့ပြီး မြို့တော်သို့ပင် ခြေမချရဲတော့ပေ။ ဝမ်ချောင်၏ အာဏာ ကြီးထွားလာလေလေ၊ သူတို့အတွက် စိုးရိမ်မှုများ ပိုများလာလေလေ ဖြစ်သည်။
“သခင် အဲဒါကို စိတ်ထဲ ထည့်မနေပါနဲ့ မဟာထန်က သိပ်မကြာခင်မှာ ပျက်စီးတော့မှာပါ။ ကျွန်တော် မလာခင်ကတည်းက အလယ်ပြည်မှာ အပြောင်းအလဲတွေ ဖြစ်နေတာကို တွက်ချက်ခဲ့ပြီးပါပြီ။ ဒါက အရှင်သခင်အသစ် ပေါ်ထွက်လာတော့မယ့် ရှေ့ပြေးနိမိတ်ပဲ။ တကယ့် နဂါးစစ်က ယိုကျိုးဘက်မှာ ရှိနေတာပါ”
ထိုအချိန်တွင် သူတို့၏ နောက်ကွယ်မှ ပညာရှိပုံစံ လူတစ်ဦး၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ လက်ထဲတွင် ယပ်တောင်ကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လာသော ထိုသူမှာ အကြံပေး ပညာရှင် ကောင်းရှန်းပင် ဖြစ်သည်။
“သခင်က အခုတော့ ပုန်းအောင်းနေတဲ့ နဂါးတစ်ကောင် ဖြစ်ပေမဲ့ နောင်ကျရင် လောကရဲ့ အရှင်သခင်၊ လူထု လေးစားရတဲ့ ဧကရာဇ် ဖြစ်လာမှာပါ။ လင်းယန်ပြခန်းသေးသေးလေးကို ဘာလို့ဂရုစိုက်နေမှာလဲ။ အချိန်တန်ရင် သခင်ကိုယ်တိုင် တစ်ခု တည်ဆောက်ပြီး ကြိုက်တဲ့သူကို ထည့်လို့ရတာပဲလေ။ ဝမ်ချောင်လို မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်လေးကို ဂရုစိုက်မနေပါနဲ့”
ကောင်းရှန်းက ခေါင်းတညိတ်ညိတ်ဖြင့် ပြုံးလျက် ပြောဆိုသည်။ အကယ်၍ ဝမ်ချောင်သာ ဤနေရာတွင် ရှိနေလျှင် အလွန်ထိတ်လန့်သွားမည်မှာ သေချာသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤလူမှာ သူ အစွမ်းကုန် ရှာဖွေခဲ့သော်လည်း ရှာမတွေ့ခဲ့သည့် ပညာရှင် ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။ ကောင်းရှန်းသည် အလယ်ပြည်တွင် ကြီးပြင်းခဲ့သူ ဖြစ်သဖြင့် ထိုဒေသအကြောင်းကို ကောင်းကောင်း သိရှိသည်။ သို့သော် သူသည် ဘဝတွင် အောင်မြင်မှု မရရှိခဲ့သဖြင့် မဟာထန်အပေါ် နာကျည်းချက်များ ရှိနေသူ ဖြစ်သည်။ အန်းယာလုရှန်းက သူ့ကို ရရှိထားခြင်းမှာ အတောင်ပံ ရရှိလိုက်သကဲ့သို့ ပုန်ကန်ရန်အတွက် အဆင်သင့် ဖြစ်သွားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
“ဟားဟား... ကောင်းတယ်၊ တကယ်ကို ကောင်းတဲ့ စကားပဲ။ကောင်းရှန်း မင်းက ဝန်ကြီးချုပ် ဖြစ်နိုင်တဲ့ အရည်အချင်း ရှိတာပဲ။ အနာဂတ်မှာ ငါ တစ်လောကလုံးကို အုပ်စိုးနိုင်ရင် မင်းကို ဝန်ကြီးချုပ်ရာထူး ခန့်ပေးမယ်”
အန်းယာလုရှန်းက သဘောကျစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။
“သခင် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”
ကောင်းရှန်းက မျက်နှာတွင် အပြုံးများဖြင့် ပြန်လည် ဦးညွှတ်နှုတ်ဆက်သည်။ သူသည် ဘဝတွင် အသိအမှတ်ပြုခြင်း မခံခဲ့ရသော်လည်း ယခု သခင်ဖြစ်သူက သူ့ကို ယုံကြည်သဖြင့် အစွမ်းကုန် အလုပ်အကျွေး ပြုလိုစိတ်များ ပြင်းထန်နေသည်။
“ဒါပေမဲ့ ပြဿနာတစ်ခု ရှိသေးတယ်”
အန်းယာလုရှန်း၏ ရယ်သံ ရပ်တန့်သွားပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ပြောဆိုသည်။
“အရင်က အာရပ်ဧကရာဇ်ဆီကို ငါတို့ လက်ဆောင်တွေ ပို့ခဲ့တုန်းက အဲဒီထဲမှာ ဟန်မင်းဆက်က ရှေးဟောင်းပန်းချီကား တစ်ချပ် ပါသွားတယ်။ အဲဒီထဲမှာ ငါ ရေးထားတဲ့ စာတိုလေး တစ်စောင် ရှိနေတာ။ အခု အာရပ်ဘဏ္ဍာတိုက်ကို မဟာထန် စစ်တပ်က သိမ်းလိုက်ပြီဆိုတော့ အဲဒီစာက ဝမ်ချောင်ရဲ့ လက်ထဲ ရောက်သွားမှာကို ငါ စိုးရိမ်နေတာ”
ထိုစကားကြောင့် လေထုမှာ ချက်ချင်း တင်းမာသွားခဲ့သည်။ အန်းယာလုရှန်း ပြောနေသည့်သူမှာ ဝမ်ချောင်ဖြစ်ကြောင်း လူတိုင်း သိကြသည်။ အာရပ်နှင့် ဆက်သွယ်စဉ်က သူတို့ အလွန်သတိထားခဲ့ကြပြီး အာရပ်စကားဖြင့်သာ ရေးသားခဲ့ကြသော်လည်း ဝမ်ချောင်သည် ဘာသာစကားမျိုးစုံကို တတ်မြောက်ထားသူဖြစ်ကြောင်း သူတို့ သိထားကြသည်။
“အဲဒီစာထဲမှာ 'ရှန်ကျိုးရဲ့ အရှင်သခင်' ဆိုတဲ့ စကားလုံးတွေ ပါနေတာ”
အန်းယာလုရှန်းက လေးနက်စွာ ပြောဆိုသည်။ ဝမ်ချောင်ဟူသော အမည်မှာ သူ့အတွက် တောင်ကြီးတစ်လုံးအလား ဖိအားပေးနေဆဲ ဖြစ်သည်။ “ရှန်ကျိုး၏ အရှင်သခင်” ဆိုသည့် စကားလုံးမှာ သူတို့အတွက် အချိန်ကိုက် ဗုံးတစ်လုံးပင် ဖြစ်သည်။
“သခင် မစိုးရိမ်ပါနဲ့၊ မူတာဆင်သုံးရဲ့ ဘဏ္ဍာတိုက်ထဲမှာ ပစ္စည်းတွေက မရေမတွက်နိုင်အောင် ရှိနေတာပါ။ သခင် ပို့လိုက်တဲ့ ပစ္စည်းက ကြယ်စင်တွေကြားက ပုလဲတစ်လုံးလိုပဲမို့ သူတို့ သတိထားမိချင်မှ မိမှာပါ။ ပြီးတော့ ခိုင်မာတဲ့ သက်သေ မရှိရင် ဒီစကားလုံးတွေက ဘာမှ မသက်ရောက်ပါဘူး။ ဝမ်ချောင်ဘက်က သံသယ ရှိရင်တောင် သခင်ကို ဘာမှ လုပ်လို့ မရပါဘူး”
ကောင်းရှန်းက ခေတ္တစဉ်းစားပြီးနောက် ဆက်လက် ပြောဆိုသည်။
“အကယ်၍ သခင် တကယ် စိုးရိမ်တယ်ဆိုရင် ဒီအတောအတွင်း အရှေ့မြောက်ဘက်မှာ စစ်အင်အားတွေ ဖြန့်ထားလိုက်ပါ။ ဝမ်ချောင်သာ သခင်ကို တကယ် သံသယ ရှိတယ်ဆိုရင် သူ သေချာပေါက် သူလျှိုတွေ လွှတ်ပြီး စုံစမ်းပါလိမ့်မယ်။ အဲဒီအချိန်ကျမှ နည်းလမ်းရှာလည်း မနှောင်းပါဘူး”
ဤစကားကို ဝမ်ချောင်သာ ကြားခဲ့လျှင် ဤပညာရှင်မှာ မည်မျှအထိ အစွမ်းထက်ကြောင်း သိရှိသွားပေလိမ့်မည်။
“အင်း… မင်းပြောတဲ့အတိုင်းပဲ လုပ်ကြတာပေါ့”
အန်းယာလုရှန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်သွားသည်။
“အားလုံး သွားလို့ရပြီ”
“ဟုတ်ကဲ့ပါ”
လက်အောက်ခံများ ထွက်သွားကြသော်လည်း အန်းယာလုရှန်းက ကောင်းရှန်းကို တစ်ဦးတည်း ကျန်ခဲ့ရန် ခိုင်းစေသည်။ နေမင်း မထွက်သေးသဖြင့် တောင်ထိပ်မှာ တိတ်ဆိတ်လျက် ရှိသည်။
“ကောင်းရှန်း ငါ မင်းကို မေးမယ်။ ငါဟာ တကယ်ပဲ ရှန်ကျိုးရဲ့ အနာဂတ် ဧကရာဇ်၊ တကယ့် နဂါးစစ်တစ်ယောက် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ မင်း တကယ် ယုံသလား”
အန်းယာလုရှန်းက ကောင်းရှန်းကို ကျောပေးထားလျက် လေးနက်စွာ မေးမြန်းသည်။
“သေချာတာပေါ့ သခင် ကျွန်တော့်မှာ သံသယ မရှိပါဘူး”
ကောင်းရှန်းက ချက်ချင်း ပြန်လည် ဖြေဆိုသည်။
“လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နှစ်ကျော်က သခင်နဲ့ စတွေ့ကတည်းက သခင်ဟာ ရှန်ကျိုးရဲ့ အနာဂတ် အရှင်သခင် ဖြစ်တယ်လို့ ကျွန်တော် ပြောခဲ့ပြီးသားပါ။ ကျွန်တော့်ရဲ့တွက်ချက်မှုအရ အန္တရာယ် ရှိနေတာကို ကြိုသိလို့ ထွက်ပြေးခဲ့လို့သာ ဝမ်ချောင်ရဲ့လက်ထဲက လွတ်ခဲ့တာပါ။ ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ တွက်ချက်မှုတွေ မှန်တယ်ဆိုတာ သက်သေပြနေတာပဲ။ ကျွန်တော် သခင်ကို ရှာတွေ့ခဲ့တာကလည်း နဂါးစစ်ကို တွက်ချက်တဲ့ နည်းလမ်းနဲ့ပဲ ရှာတွေ့ခဲ့တာမို့ သခင်ဟာ ကံကြမ္မာအရ သတ်မှတ်ထားတဲ့သူ ဆိုတာ သေချာပါတယ်”
ကောင်းရှန်းက ပြတ်သားစွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။
******
အခန်း ၁၉၃၃ အန်းယာလုရှန်း၏ စိုးရိမ်ထိတ်လန့်မှု
သာမန် အသုံးမကျသော ပညာရှင်များနှင့် မတူဘဲ ကောင်းရှန်းသည် ဗဟုသုတ အလွန်ကြွယ်ဝလှသည်။ သူသည် ကွန်ဖြူးရှပ်ပညာရပ်များအပြင် ရှေးဟောင်း ဗေဒင်ကျမ်းစာများနှင့် တွက်ချက်မှု အတတ်ပညာများကိုလည်း ကိုယ်တိုင် လေ့လာခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့်ပင် သူသည် အခြားသော ကွန်ဖြူးရှပ်ပညာရှင်များ၏ ဖယ်ကြဉ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။
ယိုကျိုးနယ်မြေတွင် အန်းယာလုရှန်း၏ လက်အောက်၌ ဗိုလ်ချုပ်များစွာ ရှိသော်လည်း မည်သူကမျှ သူ့ကို နဂါးစစ် ဧကရာဇ်ဟု မတွေးဝံ့ကြပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လက်ရှိတွင် သူတော်စင်ဧကရာဇ်စိုးစံနေဆဲ ဖြစ်သလို မဟာထန် အင်ပါယာကြီးမှာလည်း အင်အား အတောင့်တင်းဆုံး အချိန်ဖြစ်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
သို့သော် ကောင်းရှန်းရောက်လာပြီးနောက် ဗိုလ်ချုပ်များ၏ ရှေ့မှောက်တွင် အန်းယာလုရှန်းကို “အနာဂတ် ရှန်ကျိုး၏ အရှင်သခင်”ဟု ပထမဆုံးအကြိမ် ခေါ်ဆိုခဲ့ရာမှ အန်းယာလုရှန်း၏ရင်ထဲ၌ ဖုံးကွယ်ထားသော ရည်မှန်းချက်များ နိုးထလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
အာရပ်ဘဏ္ဍာတိုက်ရှိ ပန်းချီလိပ်ထဲမှ စာသားများမှာလည်း ကောင်းရှန်း၏စကားများကို အခြေခံထားခြင်း ဖြစ်သည်။
အန်းယာလုရှန်းက ဘာမှပြန်မပြောဘဲ တွေဝေနေသည်ကို မြင်သောအခါ ကောင်းရှန်းက ဆက်လက် ပြောဆိုသည်။
“သခင် မယုံသေးရင် ဗိုလ်ချုပ် ချွေချန်းယုံနဲ့ ထျန်းချန်းစီတို့ကို ကြည့်ရင် သိနိုင်ပါတယ်။ သခင် မြို့တော်က ပြန်လာပြီး နဂါးအရှိန်အဝါတွေ နိုးထလာကတည်းက သခင်တင်မကဘဲ သခင့်အနားက ဗိုလ်ချုပ်တွေအားလုံးရဲ့ သိုင်းအဆင့်တွေက သဘာဝမကျဘဲ တရှိန်ထိုး တိုးတက်လာခဲ့တာပဲ။ ဒါက နဂါးစစ် ဧကရာဇ်ဆီမှာပဲ ရှိတတ်တဲ့ ထူးခြားချက် ဖြစ်ပါတယ်”
“သခင်က နဂါးစစ် ဧကရာဇ်မို့လို့ ဒီလို ဖြစ်ရပ်တွေ ပေါ်ပေါက်လာတာပါ။ သခင့်ရဲ့အနီးကပ် ဗိုလ်ချုပ်တွေဖြစ်တဲ့ ချွေချန်းယုံနဲ့ထျန်းချန်းစီတို့ကလည်း သခင့်ဆီက နဂါးအရှိန်အဝါတွေကို ကူးစက်ရရှိလို့ သူတို့ရဲ့ စွမ်းအားတွေက ဒီလောက်အထိ မြန်မြန် တိုးတက်လာတာ ဖြစ်ရမည်။ ဒါတွေက ခိုင်မာတဲ့ သက်သေတွေ မဟုတ်ဘူးလား”
ကောင်းရှန်း၏စကားကြောင့် အန်းယာလုရှန်း၏မျက်နှာတွင် လှုပ်ခတ်မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
မှန်တယ်။
မြို့တော်မှ ပြန်လာကတည်းက သူနှင့်အတူ ချွေချန်းယုံ၊ ထျန်းချန်းစီ၊ ထျန်းချန်ကျန်းတို့၏ စွမ်းအားများသည် အံ့အားသင့်ဖွယ် မြန်ဆန်စွာ တိုးတက်လာခဲ့ကြသည်။ သူတို့ ရှိသည့် နေရာတိုင်းတွင် သဘာဝ စွမ်းအားများမှာ အလိုအလျောက် စုစည်းလာတတ်ပြီး သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ စီးဝင်သွားသကဲ့သို့ ခံစားရတတ်သည်။ အထူးသဖြင့် အန်းယာလုရှန်းနှင့် နီးကပ်စွာ နေရသည့်အခါ ထိုအကျိုးသက်ရောက်မှုမှာ ပိုမိုသိသာလှသည်။
“ဒါပေမဲ့ ငါက ဟူလူမျိုး တစ်ယောက်လေ။ ရှန်ကျိုးရဲ့ သမိုင်းတစ်လျှောက်မှာ ဟူလူမျိုး ဧကရာဇ်ဆိုတာ တစ်ခါမှ မရှိခဲ့ဖူးဘူး။ ငါ တကယ်ပဲ အနာဂတ်ရဲ့အရှင်သခင် ဖြစ်လာနိုင်မှာလား”
အန်းယာလုရှန်းက မေးမြန်းသည်။ ကောင်းရှန်းမှာ သူ၏အမာခံ ပညာရှိတစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သော်လည်း အန်းယာလုရှန်း၏ စိတ်ထဲတွင်မူ စိုးရိမ်မှုများ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ဟူလူမျိုးနှင့် ဟန်လူမျိုးမှာ ကွဲပြားလှသည် မဟုတ်ပါလား။ ဤမျှ နက်နဲသော သံသယကို သူသည် အခြားသူများရှေ့တွင် မပြောဘဲ ယခု ကောင်းရှန်းကို တစ်ဦးတည်း ထားရှိချိန်မှသာ မေးမြန်းခြင်း ဖြစ်သည်။
“ရှန်ကျိုးမှာ ဟူလူမျိုး ဧကရာဇ်မရှိခဲ့ဖူးလို့ပဲ သခင်က အရှေ့ဘက်ဒေသရဲ့ အကြီးမြတ်ဆုံး အရှင်သခင် ဖြစ်လာမှာပါ။ သခင် အုပ်ချုပ်မယ့် နယ်မြေက ရှန်ကျိုး(အလယ်ပြည်)တင်မကဘဲ ပတ်ဝန်းကျင်က နိုင်ငံတွေအားလုံး ပါဝင်လာမှာမို့ အခုမဟာထန်ထက်တောင် ပိုပြီးခမ်းနားလိမ့်မည်။ ဒါကြောင့်လည်း ကောင်းကင်ဘုံက သခင်ကို ရွေးချယ်ခဲ့တာပေါ့။ ဒါက ဟန်လူမျိုးဧကရာဇ်တွေ ဘယ်တော့မှ မလုပ်နိုင်တဲ့ အရာပဲ”
ကောင်းရှန်းက မြေပြင်ပေါ်သို့ ဝပ်စိုးလျက် လေးနက်စွာ လျှောက်တင်သည်။
“အရင်လူတွေ မလုပ်နိုင်တာကို လုပ်ပြပြီး လောကသစ်တစ်ခုကို တည်ဆောက်ဖို့အတွက် ကျွန်တော်က မိုင်ပေါင်း ထောင်ချီ ခရီးနှင်ပြီး သခင့်ဆီကို လာရောက် အမှုထမ်းခဲ့တာ ဖြစ်သည်။ သခင်က အနာဂတ်ရဲ့ နဂါးစစ် ဧကရာဇ်ဆိုတာ သံသယဖြစ်စရာ မလိုပါဘူး”
ကောင်းရှန်း၏စကားကြောင့် အန်းယာလုရှန်း၏မျက်မှောင်ကြုတ်နေမှုများ ပြေလျော့သွားသည်။
“သံသယ ဖြစ်မနေနဲ့၊ မင်းက 'လောကရဲ့ သားတော်'ပဲ။ ဟို နဂါးစစ် ဧကရာဇ် ဆိုတဲ့ အရာတွေထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုပြီး မြင့်မြတ်တယ်”
ထိုအချိန်တွင် အေးစက်လှသော ထူးဆန်းသည့် အသံတစ်ခု ဟင်းလင်းပြင်အတွင်း၌ ရုတ်တရက် ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။ အန်းယာလုရှန်းတစ်ဦးတည်း ရပ်နေသော တောင်ထိပ်တွင် လူသူမရှိသော်လည်း ထိုအသံမှာ နားထဲသို့ တိုက်ရိုက် ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်သည်။
“ဝုန်း”
မြေပြင်ပေါ်တွင် ဝပ်စိုးနေသော ကောင်းရှန်းသည် ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရသည့် ခဏတွင် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ခါသွားပြီး မျက်နှာတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ ပေါ်ထွက်လာသည်။ သို့သော် သူသည် ဘာမှ မပြောဘဲ ငြိမ်သက်စွာ ဝပ်စိုးနေမြဲ ဖြစ်သည်။ ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးမှာ ပထမဆုံးအကြိမ် မဟုတ်ကြောင်း သိသာလှသည်။
“ကောင်းရှန်း မင်း အရင်သွားတော့။ ငါ တစ်ယောက်တည်း နေချင်တယ်”
အန်းယာလုရှန်းက လက်ဝေ့ယမ်းကာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ ကောင်းရှန်းလည်း ချက်ချင်းပင် နောက်သို့ ဆုတ်ခွာကာ ထွက်သွားခဲ့သည်။
ကောင်းရှန်းထွက်သွားပြီးနောက် အန်းယာလုရှန်း၏အနီးတွင် ဟင်းလင်းပြင်မှာ တုန်ခါလာပြီး မည်းနက်သော မြူခိုးများ စုစည်းကာ လူပုံသဏ္ဌာန် ၏တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။
“မင်း ရောက်လာပြီလား”
အန်းယာလုရှန်းက အံ့သြခြင်း မရှိဘဲ မေးလိုက်သည်။
“တကယ့်ကို မိုက်မဲတာပဲ၊ မင်းက အခုထိ မင်းရဲ့ အဆင့်အတန်းကို သံသယ ဖြစ်နေတုန်းလား”
ထိုလျှို့ဝှက်သော အရိပ်မဲကြီးက ရှေ့သို့ လှမ်းလာရင်း အားမနာတမ်း ပြောဆိုသည်။
“ငါက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သံသယ ဖြစ်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး”
အန်းယာလုရှန်းက ထိုသို့ အပြောခံရသော်လည်း စိတ်မဆိုးပေ။
“ငါက တခြားသူတွေထက် ရှန်ကျိုးရဲ့ အရှင်သခင် ဖြစ်ချင်တာပါ။ ဒါပေမဲ့ အခု မဟာထန်ရဲ့ အရှိန်အဝါက အရမ်းပြင်းနေတယ်လေ။ အနောက်ဘက်က အစွမ်းထက်ဆုံး အာရပ်တွေတောင် သူတို့လက်ထဲမှာ ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့ရတာ။ ပြီးတော့ မင်းသားသုံးပါး ပုန်ကန်မှုတုန်းက သူတော်စင်ဧကရာဇ်ရဲ့ဓားချက်ကိုလည်း မင်းတို့ မြင်ခဲ့ကြတာပဲ။ အဲဒီဓားချက်က တစ်ပြည်လုံးကို တုန်ခါစေခဲ့သလို ကောင်းကင်ကိုပါ ခွဲပစ်နိုင်ခဲ့တာ။ ငါ ဘယ်လောက်ပဲ အစွမ်းထက်ပါစေ။ အဲဒီလူရဲ့ ရှေ့မှာတော့ အဲဒီဓားချက်ကို ခံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”
အန်းယာလုရှန်းက လေးနက်စွာ ပြောဆိုသည်။ သူသည် အာရပ်စစ်ပွဲသာမက မြို့တော်၏ လှုပ်ရှားမှု မှန်သမျှကို သူလျှိုများလွှတ်၍ စုံစမ်းနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူတော်စင်ဧကရာဇ်၏အစွမ်းကို သူ အဝေးမှပင် ခံစားလိုက်ရသဖြင့် အလွန် ထိတ်လန့်နေခဲ့သည်။ ထိုစိုးရိမ်မှုများကြောင့်ပင် သူသည် ညဘက်၌ အိမ်မက်ဆိုးများ မကြာခဏ မက်နေခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။
“အဲဒီလူ ရှိနေသရွေ့တော့ ငါ ပုန်ကန်ဖို့ မဝံ့ရဲသေးဘူး”
အန်းယာလုရှန်းနောက်ဆုံးတွင် အမှန်အတိုင်း ပြောလိုက်သည်။ သူတော်စင်ဧကရာဇ်မြို့တော်တွင် ရှိနေသရွေ့ သူသည် ငြိမ်သက်စွာသာ နေရမည် ဖြစ်သည်။
“ဒါကြောင့်ကိုး”
ထိုလျှို့ဝှက်အရိပ်၏ အသံမှာ အနည်းငယ် ပြေလျော့သွားသည်။
“မင်း အဲဒီလို စိုးရိမ်နေရင်တော့ မလိုပါဘူး။ အာရပ်ကို အနိုင်ယူလိုက်တာက မဟာထန်ရဲ့ အထွတ်အထိပ် အချိန်ပဲ။ အရာရာဟာ အထွတ်အထိပ် ရောက်ရင် ပြန်ဆုတ်ယုတ်ရတာ သဘာဝပဲလေ။ မကြာခင်မှာ အဲဒါတွေအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားတော့မည်။ မင်း စိုးရိမ်နေတဲ့ သူတော်စင်ဧကရာဇ်ဆိုတဲ့ လူလည်း... သိပ်ပြီး မကြာတော့ပါဘူး”
ထိုစကားကြောင့် အန်းယာလုရှန်းတစ်ကိုယ်လုံး တုန်ခါသွားပြီး လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
“သိပ်မကြာတော့ဘူး ဟုတ်လား။ အဲဒါ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။ သူတော်စင်ဧကရာဇ်က နတ်ရွာစံတော့မှာလား။ အဲဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ”
အန်းယာလုရှန်း၏စိတ်ထဲတွင် လှိုင်းတံပိုးများ ထန်နေလေပြီ။ သူတော်စင်ဧကရာဇ်မှာ ယခုအချိန်တွင် ကျန်းမာသန်စွမ်းနေဆဲ ဖြစ်သလို သူ၏ သိုင်းအဆင့်အရဆိုလျှင်လည်း နောက်ထပ် နှစ်ပေါင်းရာချီ အသက်ရှည်နိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။ ကမ္ဘာပေါ်တွင် အစွမ်းထက်ဆုံးသူကို မည်သူက သတ်နိုင်မည်နည်း။
“အဲဒီလူ မသေရင် မင်းအတွက် ဘယ်လိုလုပ် အခွင့်အရေး ရမှာလဲ။ ပြီးတော့ မင်းရဲ့ ပညာရှိကလည်း ကြယ်တာရာတွေနဲ့ နဂါးအရှိန်အဝါတွေ ပြောင်းလဲနေတာကို တွက်ချက်ထားပြီးသားပဲ မဟုတ်လား”
ထိုအရိပ်နက်ကြီးက လှောင်ပြောင်လျက် ပြောဆိုသည်။ တောင်ထိပ်တွင် အန်းယာလုရှန်းသည် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေရင်း အတွေးပေါင်းများစွာ ဝင်လာခဲ့သည်။ ထိုသတင်းစကားမှာ သူ့အတွက် ကြီးမားသော တုန်လှုပ်မှုပင် ဖြစ်သည်။
“ဘယ်လောက်တောင် ကြာဦးမှာလဲ”
အန်းယာလုရှန်းပြန်လည် တည်ငြိမ်သွားပြီးနောက် သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ရည်မှန်းချက် အရှိန်အဝါများ ပြန်လည်ပေါ်ထွက်လာသည်။ သူတော်စင်ဧကရာဇ်သာ နတ်ရွာစံသွားခဲ့လျှင် မဟာထန် တစ်ခုလုံး ပရမ်းပတာ ဖြစ်သွားမည်မှာ သေချာလှသည်။ ထိုအချိန်မှာပင် သူ၏ အခွင့်အရေး ရောက်ရှိလာမည် ဖြစ်သည်။ ထိုအခါကျလျှင် မြို့တော်ရှိ မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်ကိုပင် သူ ကြောက်နေစရာ မလိုတော့ပေ။
“သိပ်မကြာတော့ပါဘူး”
ထိုလျှို့ဝှက်အရိပ်က ပြန်ဖြေသည်။
“နောက်ပြီး အဲဒီအချိန်ကျရင် မင်း လုပ်ရမယ့် ကိစ္စတွေ ရှိသေးတယ်”
ထိုအရိပ်နက်ကြီးမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ ခဏအကြာတွင် မြင်းစီးစစ်သည် တစ်ဦး အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ရောက်ရှိလာသည်။
“သခင် နယ်စားမင်းကြီးရဲ့ အမိန့်တော်အရ သခင့်ကို အခုချက်ချင်း လာခဲ့ဖို့ ပြောလိုက်ပါတယ်”
“သိပြီ”
အန်းယာလုရှန်းသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူကာ တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေသည်။
နောက်တစ်ခဏတွင် အန်းယာလုရှန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ အသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ၏ခန့်ညားလှသော အရှိန်အဝါများနှင့် မျက်လုံးအတွင်းမှ ရည်မှန်းချက်များမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ သူ၏အရပ်မှာလည်း အနည်းငယ် နိမ့်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး ပိုမို ဝဖိုင့်လာပုံ ရသည်။
“အဖေကြီးကို ပြောလိုက်၊ ငါ အခုချက်ချင်း လာခဲ့မယ်လို့”
အန်းယာလုရှန်းက ရိုးသားဖြူစင်ဟန် ဆောင်လျက် ပြုံးလိုက်သည်။ ယခု သူ့ကို ကြည့်လျှင် မည်သည့် ရည်မှန်းချက်မျှ မရှိသော ဝဝဖိုင့်ဖိုင့် လူတစ်ယောက်အလားသာ ဖြစ်နေသဖြင့် စောစောက အခြေအနေများကို လုံးဝခန့်မှန်း၍ မရနိုင်တော့ပေ။ ထို့နောက် သူသည် တောင်အောက်သို့ ဆင်းသွားပြီး ကွင်းပြင်ကျယ်ကြီးအတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။
ယိုကျိုး၏ ကိစ္စများကို ထားခဲ့ပြီး ဝေးလံလှသော မြို့တော်အတွင်း၌မူ
အရာအားလုံး စီစဉ်ပြီးနောက်တွင် ဝမ်ချောင်၏ လက်အောက်မှ ထိပ်တန်း စစ်သည်တော်များသည် မြို့တော်မှ တိတ်တဆိတ် ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။ သူတို့ကို ရွှီခဲ့ယီ ၊ ကျန်းချွယ်၊ ကော်ကျစ်ရီနှင့်ရွှယ်ချန်ကျွင်းတို့က အသီးသီး ဦးဆောင်လျက် မြောက်ဘက်နှင့် အရှေ့မြောက် အရပ်မျက်နှာများဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားကြသည်။
******
အခန်း ၁၉၃၄ အရိပ်နတ်ဆိုး၏ လျှပ်တပြက် အရှိန်
တစ်ခုလုံးသော မဟာထန် အင်ပါယာ တစ်ခုလုံး အောင်ပွဲခံ ပျော်ရွှင်နေကြသော်လည်း ထိုစည်ကားမှုများ၏ နောက်ကွယ်တွင် ဝမ်ချောင်ကို ဗဟိုပြုသည့် ကြီးမားလှသော မမြင်ရသည့် စက်ယန္တရားကြီးတစ်ခုမှာ တရွေ့ရွေ့ လည်ပတ်နေသည်။
ဝမ်ချောင်၏ ညွှန်ကြားချက်အရ စပ်မျိုးစပါးများမှာ မာန်ရှဲ့ကျောက်သို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိသွားသည်။ ဝမ်ချောင်၏ကိုယ်ရေးကိုယ်တာစာကြောင့် ဖုန်းကျီယိုင်းနှင့် မာန်ရှဲ့ကျောက် အရာရှိများမှာ အလွန်ပင် စိုးရိမ်ထိတ်လန့်သွားကြသည်။ မကြာခင်မှာပင် ဖုန်းကျီယိုင်းသည် ဝမ်ချောင်၏ တောင်းဆိုချက် အားလုံးကို လိုက်လျောကြောင်းနှင့် မဟာထန်အပေါ် လုံးဝသစ္စာရှိပါမည်ဟူသော စာကို ရိုသေကျိုးနွံစွာ ကိုယ်တိုင်ရေးသားပေးပို့လာခဲ့သည်။
ဆင်းဒုဘက်တွင်လည်း ဝမ်ချောင်၏တွန်းအားပေးမှုကြောင့် ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးမှုဒဏ် ခံနေရသော ဆင်းဒုလူမျိုးများကို မျှော်လင့်ချက်နယ်မြေဆီသို့ ပို့ဆောင်သည့် အရှိန်မှာ ပိုမိုမြန်ဆန်လာသည်။
သို့သော် ရာသီလေကို အသုံးပြု၍ မျှော်လင့်ချက်နယ်မြေဆီသို့ သွားခြင်းမှာ အလွန်ပင် ရှေးကျနေသေးသဖြင့် ဝမ်ချောင်သည် ကျန်းရှို့ကျီကို ရေကြောင်းပြကိရိယာများ အမြန်ဆုံး တီထွင်ရန်နှင့် ရေနွေးငွေ့သုံး စက်ယန္တရားများ ပြုလုပ်ရန် ညွှန်ကြားထားသည်။
အနည်းဆုံးတော့ ယိုကျိုးဘက်ရှိကိစ္စများမှာ ယခုအချိန်တွင် မလောသေးပေ။ အရာအားလုံးမှာ ဝမ်ချောင်စိတ်ကူးထားသည့်အတိုင်း စနစ်တကျ ဖြစ်ပေါ်နေသည်။
မျိုးနွယ်ခြားဘုရင် အိမ်တော်အတွင်း၌ လုံခြုံရေးမှာ အလွန်ပင် တင်းကျပ်လှသည်။ ဝမ်ချောင်သည် သူ၏မိခင်နှင့် တွေ့ဆုံပြီးနောက် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်အိမ်တော်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။
“ဝုန်း”
ခန်းမဆောင်အတွင်း၌ အနီရောင်အလင်းများ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ ဝမ်ချောင်သည် ခန်းမအလယ်၌ တင်ပလ္လင်ခွေ ထိုင်နေပြီး သူ၏ ဘယ်ဘက်တွင် ရွှေရောင်နေမင်းနှင့် ညာဘက်တွင် သွေးရောင်လမင်း ပုံရိပ်တို့ ပေါ်ထွက်နေသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသော အတွင်းအားများမှာ ဒီရေအလား ပြင်းထန်လှပြီး ခန်းမတစ်ခုလုံး၏ ထောင့်စိပ်တိုင်းသို့ ပျံ့နှံ့နေသည်။
ဝမ်ချောင်မှာ မလှုပ်မယှက် ထိုင်နေပြီး သူ၏ဦးခေါင်းထက်တွင် ဖြူလွလွအငွေ့များ ထွက်ပေါ်နေသဖြင့် သူ၏မျက်နှာကို ဝေဝါးစွာသာ မြင်တွေ့ရသည်။ သူ၏ နောက်စေ့တွင်မူ နေမင်း၏ အရှိန်အဝါကဲ့သို့သော အလင်းကွင်းတစ်ခုမှာ မှိန်ဖျော့စွာ ပေါ်ထွက်နေပြီး ၎င်းထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော အငွေ့အသက်မှာ အနုစိတ်နယ်ပယ် အဆင့်ဟင်းလင်းပြင်၏ အရှိန်အဝါနှင့် ထပ်တူပင်ဖြစ်သည်။ ဝမ်ချောင်သည် အသက်ရှူလိုက်တိုင်း ထိုဟင်းလင်းပြင်နှင့် ချိတ်ဆက်ကာ တစ်စုံတစ်ခုကို ဖလှယ်နေသကဲ့သို့ ရှိသည်။
အနောက်မြောက်စစ်ပွဲ၏ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုများမှာ နိုင်ငံအားလုံးကို တုန်လှုပ်စေခဲ့သည်။ ဝမ်ချောင်အတွက်မူ ဤစစ်ပွဲတွင် ကုထိုက်ပိုင်နှင့် မဟာဘုန်းတော်ကြီးတို့ကို သုတ်သင်နိုင်ခဲ့ခြင်းကြောင့် တားမြစ်ထားသော စိတ်စွမ်းအား ပင်လယ်ကို ရရှိခဲ့ရုံသာမက အခြားသော အတွေ့အကြုံသစ်များကိုလည်း ရရှိခဲ့သည်။
ယခုအခါ လူအများ အားကျရသော အနုစိတ်နယ်ပယ်အဆင့်၏ အထက်တွင် ပိုမိုမြင့်မားသော အဆင့်တစ်ခု ရှိနေသေးကြောင်း ဝမ်ချောင်ပိုမို ခံစားလာရသည်။ အနောက်မြောက် စစ်ပွဲက ဤအချက်ကို သက်သေပြခဲ့သည်။
ကုထိုက်ပိုင်နှင့် ဝမ်ချောင်မှာ အဆင့်တူ အနုစိတ်နယ်ပယ် အဆင့်ဖြစ်ကြသော်လည်း ကုထိုက်ပိုင်၏ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းမှာ မှန်းဆ၍ မရနိုင်လောက်အောင် ပြင်းထန်လှသည်။ ဝမ်ကျုံးစစ်၊ ဝမ်ချောင်နှင့် ကျန်းချိုးကျန့်ချုံးတို့ကဲ့သို့သော ထိပ်တန်းပုဂ္ဂိုလ်များစွာ ဝိုင်းတိုက်သည့်တိုင် သူတို့ကို အနိုင်ရလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။ ရွှေရောင်မျောက်ဝံကြီးကဲ့သို့သော အစွမ်းထက်သည့် သတ္တဝါကြီးပင် သူ၏ လက်ထဲတွင် အရိုးကျိုးလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရသည်။
ပုံမှန်ဆိုလျှင် အဆင့်တူသူများအကြား ဤမျှအထိ ကွာခြားချက် မရှိသင့်ပေ။ ဝမ်ချောင်ခံစားမိသည်မှာ ကုထိုက်ပိုင်သည် အနုစိတ်နယ်ပယ် အဆင့်ကို ကျော်လွန်ကာ ထိုထက် မြင့်မားသော အဆင့်တစ်ခုကို ထိတွေ့ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရမည်။
“အနုစိတ်နယ်ပယ် အဆင့်ရဲ့ အထက်မှာ ပိုမြင့်တဲ့ အဆင့်တစ်ခု ရှိနေတာ သေချာသည်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက ဘာလဲ၊ အဲဒီအဆင့်ကို ဘယ်လို တက်လှမ်းရမလဲ”
ဝမ်ချောင်သည် မျက်လုံးကို မှိတ်ထားလျက် အတွေးပေါင်းများစွာ ဝင်လာခဲ့သည်။ လောကတွင် သိုင်းအဆင့်များကို သူတော်စင်အဆင့် အထွတ်အထိပ်အထိသာ မှတ်တမ်းတင်ထားပြီး ထိုထက် ပိုသည်ကို မတွေ့ရတော့ပေ။ ဝမ်ချောင်သည် သူ၏ဆရာ မိစ္ဆာဧကရာဇ်လူအိုကြီးမာန်၏ တစ်သက်စာ အတွေ့အကြုံများကြောင့်သာ ဤအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
“အနုစိတ်နယ်ပယ်အဆင့်ရဲ့ အထက်က အဆင့်ကို သိနိုင်မယ့်သူကတော့ သူတော်စင်ဧကရာဇ်တစ်ယောက်ပဲ ရှိလိမ့်မယ်”
ဝမ်ချောင်သည် စိတ်ထဲမှ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်သည်။ သူတော်စင်ဧကရာဇ်သည် နတ်ဘုရားစစ်သည်တော်အဆင့်နှင့် အလွန်နီးစပ်နေသူဖြစ်ကြောင်း နောင်လာနောက်သားများက ခန့်မှန်းခဲ့ကြသည်။ သို့သော် သူတော်စင်ဧကရာဇ်ထံမှ ထိုအဆင့်အကြောင်းကို မေးမြန်းရန်မှာ ယခုအချိန်တွင် မဖြစ်နိုင်သေးပေ။
“ဝုန်း”
နောက်တစ်ခဏတွင် ဟင်းလင်းပြင်မှာ တုန်ခါသွားသည်။ ဝမ်ချောင်၏ ခြေထောက်အောက်ရှိ အရိပ်မှာ အသက်ဝင်လာသကဲ့သို့ ရှည်ထွက်လာပြီး သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးကို ဖုံးအုပ်သွားသည်။ ခဏချင်းမှာပင် ဝမ်ချောင်မှာ မူလနေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။
ထို့နောက် ခန်းမတံခါးဝတွင် ဝမ်ချောင်နှင့် ထပ်တူညီသော အရိပ်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီးနောက် အရပ်မျက်နှာ အနှံ့တွင် နောက်ထပ် အရိပ်များစွာ ဆက်တိုက် ပေါ်ထွက်လာသည်။ တစ်ခုလုံးသော မျိုးနွယ်ခြားဘုရင် အိမ်တော်ခန်းမအတွင်း၌ ဝမ်ချောင်၏ အရိပ်ပုံရိပ်များမှာ ပြည့်နှက်နေပြီး အချိန်များ ရပ်တန့်သွားသကဲ့သို့ ငြိမ်သက်နေကြသည်။
ဤသည်မှာ အရှိန်အဟုန် အလွန် မြန်ဆန်လွန်းသဖြင့် ကျန်ရစ်ခဲ့သည့် ပုံရိပ်များ ဖြစ်သည်။
အရိပ်နတ်ဆိုး၏ လျှပ်တပြက် အရှိန်
၎င်းမှာ ဟာမူဟေဒိုမြို့ တွင်းဟောင်းအောက်ရှိ ကီဂန် အင်ပါယာမှ အရိပ်နတ်ဆိုးများ အသုံးပြုခဲ့သည့် ထူးခြားသော လှုပ်ရှားမှု အတတ်ပင် ဖြစ်သည်။ ထိုအရှိန်မှာ လူမည်းများ၏ မဟာလေဟာနယ် တိမ်းရှောင်ခြင်းထက်ပင် ပိုမို မြန်ဆန်လှသည်။ ၎င်းမှာ အသံတိတ်လှသလို လေလှိုင်းများကိုပင် မထိခိုက်စေဘဲ ဝိညာဉ်တစ်ခုအလား လှုပ်ရှားနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဝမ်ချောင်သည် အရိပ်နတ်ဆိုးများ၏မှတ်ဉာဏ်ကို ဖတ်ရှုရာမှ ဤဒဏ္ဍာရီလာ အတတ်ပညာကို တတ်မြောက်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
“ရွှပ်”
အရိပ်များ ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် ဝမ်ချောင်သည် ပလ္လင်ပေါ်တွင် ပြန်လည် ထိုင်လျက် ပေါ်ထွက်လာသည်။
“ဝင်ခဲ့ပါ”
ဝမ်ချောင်မျက်လုံးကို ဖွင့်လိုက်ရင်း အပြင်ဘက်သို့ လှမ်းပြောလိုက်သည်။
တံခါးမှာ အနည်းငယ် ပွင့်ဟသွားပြီး နေရောင်ခြည်များအတွင်းမှ ခန့်ညားလှသော ပုံရိပ်တစ်ခု ဝင်ရောက်လာသည်။
“သခင်... ကျွန်တော်မျိုး ရောက်ပါပြီ”
ဝမ်ချောင်နှင့် ခြေလှမ်းအနည်းငယ် အကွာတွင် ဝတ်ရုံနက်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အေးစက်လှသော သံမျက်နှာဖုံးကို တပ်ဆင်ထားသည့် လူတစ်ယောက်သည် ဦးညွှတ်နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ ထိုသူပေါ်လာသည်နှင့် ခန်းမတစ်ခုလုံး အေးစက်သွားသကဲ့သို့ ရှိသည်။
၎င်းမှာ ကျန့်ကော်မြို့ဝန်ဟောင်း ကျန်းချန်းဒို သို့မဟုတ် ယခုအခါ မျက်နှာမဲ့သူဟု ခေါ်တွင်သူပင် ဖြစ်သည်။
သူသည် သံမျက်နှာဖုံးကို တပ်ဆင်ကာ သွေးသစ္စာပြုပြီးနောက်တွင် လူမည်းများကို ရှာဖွေရန်အတွက် ဝမ်ချောင်၏အရိပ်အောက်တွင် ပုန်းအောင်းနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ စစ်ပွဲများအတွင်း သူ တစ်ခါမျှ ပေါ်မလာခဲ့ဘဲ လူမည်းများကိုသာ လိုက်လံ စုံစမ်းနေခဲ့သည်။ ဝမ်ချောင်သည်လည်း သူ့ကို မည်သည့် အကန့်အသတ်မှ မပြုလုပ်ဘဲ လိုအပ်သော အတွင်းအား အတတ်ပညာများနှင့် ဆေးဝါးများကိုသာ အမြဲ ထောက်ပံ့ပေးခဲ့သည်။ ဝမ်ချောင်သည် သူ၏ မဟာယင်ယန် ကောင်းကင်ဘုံ ဖန်တီးခြင်း အတတ်ကိုပင် သူ့အား သင်ကြားပေးခဲ့သည်။
ဤသည်မှာ ဝမ်ချောင်အတွက် ပထမဆုံးအကြိမ် ခြွင်းချက် ပြုလုပ်ခြင်း ဖြစ်သည်။ မျက်နှာမဲ့သူသည် အာဏာ၊ ဂုဏ်သိက္ခာ၊ စည်းစိမ်နှင့် သူ၏ မူလဘဝ အားလုံးကို စွန့်လွှတ်ထားသူ ဖြစ်သဖြင့် ဝမ်ချောင်က သူ့ကို ယုံကြည်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုအတတ်ပညာရှိမှသာ သူသည် နတ်ဘုရား အဖွဲ့အစည်းမှ လူမည်းများကို ရင်ဆိုင်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။
“ကောင်းပြီ၊ မင်းရဲ့ မဟာယင်ယန် အတတ်က ၈၀ ရာခိုင်နှုန်းလောက်အထိ ရောက်နေပြီပဲ။ မဟာလေဟာနယ် တိမ်းရှောင်ခြင်းအတတ်ကလည်း တော်တော်လေး ကျွမ်းကျင်နေပြီ။ ဒီလောက်ဆိုရင်တော့ နတ်ဘုရား အဖွဲ့အစည်းရှေ့မှာ မင်းကိုယ်မင်း ကာကွယ်နိုင်ပြီပေါ့”
ဝမ်ချောင်၏မျက်လုံးများမှာ လျှပ်စီးအလား စူးရှလှသည်။ သူသည် မျက်နှာမဲ့သူ၏ သိုင်းအဆင့်ကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံနှင့် သိရှိလိုက်သည်။
“ဒါပေမဲ့ မင်းက အရမ်းလောနေပုံရတယ်၊ ကျင့်စဉ်တွေကို ဇွတ်လုပ်နေတာကြောင့် မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ဒဏ်ရာအချို့ ကျန်နေခဲ့ပြီ။ ဒါတွေက နောင်ကျရင် မင်းအတွက် အန္တရာယ် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်”
“ကျွန်တော်က သေပြီးသား လူတစ်ယောက်ပါ သခင်၊ ဘယ်လောက်ပဲ အသက်ရှည်ရှည် ဘာဒဏ်ရာပဲ ရရ အရေးမကြီးပါဘူး။ အဲဒီလူတွေကို ဖမ်းမိပြီး ကျွန်တော့်ရဲ့ ကလဲ့စားကို ချေနိုင်ရင်ပဲ တန်ပါပြီ”
မျက်နှာမဲ့သူ၏ အသံမှာ အေးစက်ခြောက်ကပ်နေပြီး သူတစ်ပါးအကြောင်းကို ပြောနေသကဲ့သို့ တည်ငြိမ်လှသည်။ ဝမ်ချောင်ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ စကားဖြင့် ပြောရုံနှင့် ထိုသူကို နားဝင်အောင် လုပ်နိုင်မည်မဟုတ်ကြောင်း သူ သိရှိလိုက်သည်။
“ဝုန်း”
ဝမ်ချောင်သည် ဘာမှထပ်မပြောတော့ဘဲ သူ၏ နောက်ကျောတွင် ၃၃ ထပ်ရှိသော ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်ပုံရိပ်ကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။ ရွှေဝါရောင် အရှိန်အဝါများမှာ ခမ်းနားလှသော နန်းတော်များအလား ပေါ်ထွက်လာသည်။
ခဏချင်းမှာပင် ရွှေရောင်တာလော့ဝ်စွမ်းအားများမှာ သမုဒ္ဒရာအလား စီးထွက်လာပြီး မျက်နှာမဲ့သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် စီးဝင်သွားခဲ့သည်။
******
အခန်း ၁၉၃၅ မျက်နှာမဲ့သူ၏ တာဝန်
ခဏအကြာတွင် ဝမ်ချောင်သည် လက်ကို ပြန်ရုပ်လိုက်ရာ တာလော့ဝ် နတ်ဘုရားကျင့်စဉ်၏ အတွင်းအားများသည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ပြန်လည် စီးဝင်သွားသည်။
“ငါ မင်းရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲက ဒဏ်ရာဟောင်းတွေကို အစွမ်းကုန် ကုသပေးပြီးပြီ။ ဒါပေမဲ့ ဒီနည်းလမ်းက သိပ်မကြာတော့ဘူး။ အများဆုံး ရှစ်ကြိမ်လောက်ပဲ ထပ်လုပ်လို့ ရမယ်၊ အဲဒီနောက်ဆိုရင် မင်းရဲ့ခန္ဓာကိုယ်က ခံနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘဲ လုံးဝ ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်”
ဝမ်ချောင်က လေးနက်သော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောဆိုသည်။
မျက်နှာမဲ့သူမှာ ကျန်းချန်းဒိုပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် သိုင်းပညာကို အလွန်နောက်ကျမှ စတင်ကျင့်ကြံခဲ့သူဖြစ်သဖြင့် ဤသည်မှာ သူ မည်သို့မျှ ပြင်ဆင်၍ မရနိုင်သော အားနည်းချက် တစ်ခု ဖြစ်နေသည်။
“မျက်နှာမဲ့သူအတွက် အသက်က အရေးမကြီးပါဘူး။ သခင် စိုးရိမ်စရာ မလိုပါဘူး။ ကျွန်တော့်ကို ခေါ်ရတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကိုပဲ ပြောပေးပါ”
မျက်နှာမဲ့သူက တည်ငြိမ်အေးစက်စွာ ပြန်လည် ဖြေဆိုသည်။
“အင်း”
ဝမ်ချောင်ခေတ္တ စဉ်းစားပြီးနောက် စကားကို ဆက်လိုက်သည်။
“မင်းကို ပေးစရာ တာဝန်တစ်ခု ရှိတယ်။ ဒီပစ္စည်းကို ယူသွားပြီး သဲလွန်စအချို့ကို လိုက်ရှာစေချင်တယ်”
ဝမ်ချောင်သည် လက်ဝါးကို ဖြန့်လိုက်ရာ သူ၏ နောက်ကွယ်ရှိ လျှို့ဝှက်အကန့်တစ်ခု ပွင့်သွားပြီး ဟာမူဟေဒိုမြို့ မြေအောက်ခြေမှ ရရှိခဲ့သော လန်ရှာတို့၏သတ္တုလုံးကြီး တစ်လုံး ပေါ်ထွက်လာကာ သူ၏ ရှေ့တွင် ဝဲပျံနေသည်။
“ဘယ်လို တာဝန်မျိုးလဲ”
မျက်နှာမဲ့သူသည် ထိုသတ္တုလုံးကို လှမ်းယူခြင်း မရှိဘဲ မေးမြန်းသည်။ “အကယ်၍ သခင် ခိုင်းမယ့် အလုပ်က အရှေ့၊ အနောက်တာ့ခ်တွေကို တိုက်ခိုက်ဖို့ ဒါမှမဟုတ် တခြားလူတစ်ယောက်ကို သတ်ဖို့ဆိုရင်တော့ ကျွန်တော် မလုပ်နိုင်တာကို ခွင့်လွှတ်ပါ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဘဝမှာ ရည်ရွယ်ချက် တစ်ခုပဲ ရှိတယ်။ အဲဒီလူမည်းတွေနဲ့ မဆိုင်တဲ့ ကိစ္စမှန်သမျှကို ကျွန်တော် ဝင်မပါပါဘူး”
အကယ်၍ ဝမ်ချောင်၏အခြားသော လက်အောက်ခံများသာ ဤမြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့ရလျှင် အလွန်ထိတ်လန့်သွားကြပေလိမ့်မည်။ ဝမ်ချောင်ကို ဤမျှအထိ ပြတ်သားစွာ ပြောဆိုဝံ့သူမှာ ဤအိမ်တော်အတွင်း တစ်ဦးမျှ မရှိပေ။
သို့သော် ဝမ်ချောင်ကတော့ ဘာမှ မပြောဘဲ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဤသည်မှာ မရိုသေခြင်း မဟုတ်ဘဲ သူ၏ စရိုက်ဖြစ်ကြောင်း ဝမ်ချောင်ကောင်းကောင်း သိရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။
“စိတ်ချပါ၊ ငါ ပေးမယ့် တာဝန်က မင်း ရှာနေတဲ့ လူမည်းတွေနဲ့ သက်ဆိုင်တယ်”
ဝမ်ချောင်က ပြောဆိုရင်း သတ္တုလုံးပေါ်သို့ လက်ဖြင့် ပုတ်လိုက်ရာ ၎င်းမှာ လေးပိုင်းကွဲသွားပြီး အတွင်းမှ လက်သီးဆုပ်ခန့် ရှိသော သံသေတ္တာငယ်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။ ဝမ်ချောင်က ထိုသေတ္တာပေါ်ရှိ လျှို့ဝှက်ခလုတ်ကို ထပ်မံ နှိပ်လိုက်သည့်အခါ အတွင်းမှ သေးငယ်ပြီး လေးလံသော သံလုံးနက်လေး တစ်လုံး ပေါ်ထွက်လာသည်။ ၎င်းမှာ လုံးဝ မည်းနက်နေပြီး မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ထူးဆန်းသော အမှတ်အသားများ ရှိနေသည်။
“ဒီသံလုံးကို ယူသွားပါ။ သူက မင်းကို ထူးခြားတဲ့ အရာတွေဆီ လမ်းပြပေးလိမ့်မယ်။ အဲဒါတွေကို ရှာတွေ့ရင် မင်း ရှာနေတဲ့ လူမည်းတွေကိုပါ တွေ့လိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ မှတ်ထားရမှာက သူတို့နဲ့ လုံးဝ ရင်မဆိုင်ပါနဲ့။ နေရာကို ရှာတွေ့တာနဲ့ ငါ့ဆီကို ချက်ချင်း သတင်းပို့ရမယ်။ ကျန်တဲ့ ကိစ္စတွေမှာ မင်း ပါဝင်စရာ မလိုဘူး”
ဝမ်ချောင်က မှာကြားရင်း ထိုသံလုံးကို မျက်နှာမဲ့သူထံသို့ ပစ်ပေးလိုက်သည်။
“နားလည်ပါပြီ”
မျက်နှာမဲ့သူက တိုတိုတုတ်တုတ် ပြန်ဖြေကာ သံလုံးကို ဖမ်းယူလျက် ခန်းမအတွင်းမှ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
သူ ထွက်သွားပြီးနောက် ဝမ်ချောင်တစ်ဦးတည်း ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ ဟာမူဟေဒိုမြေအောက်ခြေမှ သူ ရရှိခဲ့သည့် အကြီးမားဆုံးသော အရာမှာ မီးနတ်ဆိုး ဘုရင်မဟုတ်ဘဲ လန်ရှာတို့ ချန်ထားရစ်ခဲ့သည့် ဤသံလုံးနက်လေးပင် ဖြစ်သည်။
၎င်းမှာ လန်ရှာတို့ ပေးခဲ့သည့် နောက်ဆုံးသော သတင်းစကား ဖြစ်သည်။
“... အနာဂတ်မှ လာသူ၊ ကျူးကျော်သူတွေက လူသားကမ္ဘာထဲကို ဝင်ရောက်ဖို့အတွက် အဓိက အခြေစိုက်စခန်းခြောက်ခုကို ဖွင့်လှစ်ရလိမ့်မည်။ ဒီသံလုံးက အဲဒီနေရာတွေကို ကြိုတင်ခံစားသိရှိနိုင်ဖို့ ငါတို့ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားဖန်တီးထားတဲ့ အရာပဲ ဖြစ်တယ်။ အဲဒါရှိရင် မင်းတို့ရဲ့ကမ္ဘာဟာ ငါတို့လို ကံကြမ္မာဆိုးမျိုးနဲ့ မကြုံရအောင် ကြိုတင် ကာကွယ်နိုင်ပါလိမ့်မယ်”
ထိုစကားသံမှာ ဝမ်ချောင်၏ စိတ်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။
“ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ မင်းတို့ကို အောင်မြင်ခွင့်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး”
ဝမ်ချောင်သည် စိတ်ထဲမှ ကြုံးဝါးလိုက်သည်။ သူ၏လက်ထဲတွင် လန်ရှာတို့ ချန်ထားခဲ့သည့် အခြားသော အရာတစ်ခုဖြစ်သည့် ဖန်သားတုံးနက်လေးတစ်ခု ပေါ်လာသော်လည်း ခဏချင်းမှာပင် ပြန်သိမ်းလိုက်သည်။
“သတင်းပို့ပါတယ်”
ထိုအချိန်တွင် အိမ်တော်စောင့် စစ်သည်တစ်ဦးက သတင်းပို့သည်။ “အရှင် နန်းတွင်းဝန်ကြီး ယန်ကျောက် လာရောက် တွေ့ဆုံခွင့် တောင်းနေပါတယ်”
ဝမ်ချောင်အံ့အားသင့်သွားသည်။ ယန်ကျောက်သည် ဘဏ္ဍာရေး တာဝန်များကို ယူထားရသဖြင့် အလွန် အလုပ်များနေသူ ဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် အာရပ်မှ ရရှိခဲ့သော ရွှေ ၅ ဘီလီယံကို စီမံခန့်ခွဲရန်အတွက် သူ အချိန်မရနိုင်လောက်ပေ။
“ဝင်ခွင့်ပေးလိုက်”
ဝမ်ချောင်က အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ ခဏအကြာတွင် ယန်ကျောက်သည် မျက်နှာတွင် အပြုံးများဖြင့် အထဲသို့ ဝင်လာသည်။
“ဟားဟား... ညီလေး မင်း အနောက်မြောက်မှာ အောင်ပွဲခံနိုင်ခဲ့တာက ငါ့အတွက်လည်း တကယ့်ကို မျက်နှာပွင့်စရာပဲ”
သူက ဝမ်းသာအားရ နှုတ်ဆက်သည်။ ဝမ်ချောင်ကလည်း ထရပ်၍ ကြိုဆိုလိုက်သည်။ သူသည် အမည်ဆိုး ကျော်ကြားသူ ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ဝမ်ချောင်၏အမြင်တွင်မူ သူသည် အနည်းငယ် ပျင်းရိပြီး လောင်းကစား ဝါသနာပါသည်မှလွဲ၍ မကောင်းဆိုးဝါးတစ်ယောက် မဟုတ်ပေ။ အထူးသဖြင့် သူသည် ဘဏ္ဍာရေး စီမံခန့်ခွဲမှုတွင် အလွန်ထူးချွန်သူ ဖြစ်သည်။
သူတို့ နှစ်ဦး ထိုင်လိုက်ကြသောအခါ အလုပ်အကျွေးများက လက်ဖက်ရည်နှင့် မုန့်များ လာရောက် ချပေးကြသည်။
“အစ်ကိုကြီး... ယွမ်ငွေစက္ကူကိစ္စတွေ ဘယ်လိုနေလဲ”
ဝမ်ချောင်က အစပြု၍ မေးမြန်းသည်။
“ညီလေးရဲ့ကျေးဇူးကြောင့် အခက်အခဲတွေ အားလုံး ပြေလည်သွားပါပြီ။ အခုဆိုရင် အနီးအနားက နိုင်ငံတွေတင် မကဘူး၊ ဆိုင်ယမ်၊ ရှီ ၊ ခီတန်နဲ့ ဘိုလူး နိုင်ငံတွေမှာပါ ငါတို့ ငွေစက္ကူတွေကို သုံးနေကြပြီ။ အထူးသဖြင့် မင်း အာရပ်ကို အနိုင်ယူပြီးနောက်မှာတော့ ဘယ်သူမှ မတားရဲကြတော့ဘူး။ နောက်အဆင့်အနေနဲ့ ခိုရာစန်းအပါအဝင် အနောက်ဘက် နိုင်ငံတွေဆီအထိ ဒီငွေစက္ကူတွေကို ဖြန့်ချိပြီး တစ်လောကလုံးက ငါတို့ ငွေစက္ကူကို သုံးလာအောင် လုပ်ဦးမှာပါ”
ယန်ကျောက်က ဂုဏ်ယူစွာ ပြောဆိုသည်။ ဝမ်ချောင် ပြုံးလိုက်သည်။ ဤသည်မှာ သူ လိုချင်သည့် အခြေအနေပင် ဖြစ်သည်။
“အစ်ကိုကြီး လောကတစ်ခုလုံးမှာ သုံးနိုင်အောင် လုပ်တာ မခက်ပါဘူး။ အရင်က လူတွေ မသုံးရဲတာက ဒီငွေစက္ကူတွေအတွက် ခိုင်မာတဲ့ အာမခံချက် မရှိလို့ပါ။ အခုတော့ အာရပ်ဆီက ရတဲ့ ရွှေ ၅ ဘီလီယံ ရှိနေပြီဆိုတော့ အဲဒီရွှေတွေကို အာမခံထားပြီး ငွေစက္ကူတွေ ထုတ်လို့ရပြီ။ ငွေစက္ကူရှိရင် ရွှေနဲ့ အချိန်မရွေး လဲနိုင်တယ်ဆိုတာကို သူတို့ သိသွားရင် သေချာပေါက် လက်ခံလာကြမှာပါ။ အဲဒီအခါကျရင် ငါတို့ရဲ့ ယွမ်ငွေစက္ကူ ဟာ လောကသုံး ငွေကြေး ဖြစ်လာပါလိမ့်မယ်”
ဝမ်ချောင်က လမ်းညွှန်ပေးလိုက်သည်။