အခန်း (၁၉၄၁-၁၉၄၅)
Vol. 119 Ch. 1941-1945
အခန်း ၁၉၄၁ သူတော်စင်ဧကရာဇ်၏ ကြီးမားသော အပြောင်းအလဲ
“အခြေအနေ အသေးစိတ်ကိုတော့ ကျွန်တော်မျိုးတို့ အခုထိ နားမလည်နိုင်သေးပါဘူး”
လီကျင်းကျုံးက ထိုစဉ်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို အစအဆုံး ပြန်လည် လျှောက်တင်လိုက်သည်။
“မနေ့က မနက်အစောကြီးမှာ အိမ်ရှေ့စံက အရှေ့နန်းဆောင်မှာ ထုံးစံအတိုင်း စာဖတ်နေတုန်း သူတော်စင်ဧကရာဇ်ရုတ်တရက် ကြွလာခဲ့ပါတယ်။ အိမ်ရှေ့စံရဲ့ စာပေအရည်အချင်းကို စမ်းသပ်ချင်တယ်လို့ မိန့်ကြားခဲ့တာပါ။ အရှင် သိတဲ့အတိုင်းပဲ၊ ဒီကိစ္စမှာ မင်းသားလေးက အမြဲတမ်း ကြိုးစားအားထုတ်သူမို့လို့ ဘယ်စာမဆို အကုန်ရပါတယ်။ အဲ့ဒီမှာ အရှင်မင်းကြီးက စာတစ်ပုဒ်ကို ရွေးထုတ်ပြီး အိမ်ရှေ့စံကို အလွတ်ရွတ်ခိုင်းခဲ့ပါတယ်”
“အိမ်ရှေ့စံက အလွတ်မရွတ်နိုင်လို့လား” ဝမ်ချောင်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။
“မဟုတ်ပါဘူး၊ အိမ်ရှေ့စံက တစ်လုံးမကျန် အကုန်လုံးကို အလွတ်ရွတ်ပြနိုင်ခဲ့ပါတယ်” လီကျင်းကျုံးက ဝမ်ချောင်၏ အမေးကို နားလည်သဖြင့် အမြန် ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။
“အဲဒီအချိန်အထိတော့ အရာအားလုံးက ပုံမှန်ပါပဲ။ သူတော်စင်ဧကရာဇ်ကလည်း ကျေနပ်ပုံရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အိမ်ရှေ့စံက ခေါင်းမော့ပြီး ဧကရာဇ်ကို ကြည့်လိုက်တဲ့ အချိန်မှာပဲ သူတော်စင်ဧကရာဇ်က ရုတ်တရက်ကြီး အကြီးအကျယ် ဒေါသထွက်သွားပါတယ်။ အိမ်ရှေ့စံဟာ ဖခင်နဲ့ ဧကရာဇ်အပေါ်မှာ ရိုသေမှုမရှိဘူး၊ အာခံတယ်လို့ ပြောပြီး အဲ့ဒီနေရာမှာတင် အိမ်ရှေ့စံကို ပါးပြင်းပြင်း တစ်ချက် ရိုက်လိုက်ပါတယ်”
“ဒါက ရုတ်တရက်ကြီး ဖြစ်သွားတာဆိုတော့ ဘေးကလူတွေ အကုန်လုံး ထိတ်လန့်သွားကြတာပေါ့”
ထိုစဉ်က အဖြစ်အပျက်ကို ပြန်တွေးမိသည့်အခါ လီကျင်းကျုံးမှာ ယခုထိပင် ရင်တုန်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူတော်စင်ဧကရာဇ်သည် တစ်လောကလုံးက အသိအမှတ်ပြုရသည့် မင်းကောင်းမင်းမြတ် ဖြစ်သည်။ လီကျင်းကျုံး နန်းတွင်းတွင် ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ နေလာခဲ့သော်လည်း ဧကရာဇ် ဤမျှအထိ ဒေါသထွက်သည်ကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။ မြင်ဖူးဖို့ မဆိုထားနှင့်၊ ကြားပင် မကြားဖူးခဲ့ပေ။
“အဲဒီတုန်းက ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိကြပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ မကြာခင်မှာပဲ သူတော်စင်ဧကရာဇ်က အိမ်ရှေ့စံကို ရာထူးက ဖြုတ်ပစ်တော့မယ်ဆိုတဲ့ သတင်း ထွက်လာပါတယ်။ အခုတော့ နန်းတွင်းတစ်ခုလုံး လှုပ်လှုပ်ခတ်ခတ် ဖြစ်နေပါပြီ။ အရှင်... မင်းသားလေးကို ကူညီပေးပါဦး”
စကားအဆုံးတွင် လီကျင်းကျုံးသည် ဝမ်ချောင်၏ အင်္ကျီစကို မြဲမြဲဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ သူ၏ ပုံစံမှာ ရေနစ်နေသူတစ်ဦးက နောက်ဆုံး ကျန်ရှိနေသည့် ကောက်ရိုးတစ်မျှင်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်သကဲ့သို့ပင်။
ဝမ်ချောင် ဘာမှ ပြန်မပြောခဲ့သော်လည်း သူ၏ စိတ်ထဲတွင် လှိုင်းထန်နေတော့သည်။ သူတော်စင်ဧကရာဇ်သည် အိမ်ရှေ့စံ ခန့်အပ်ပွဲကို ခမ်းခမ်းနားနား ကျင်းပပေးပြီးကာမှ ရုတ်တရက်ကြီး ပြန်ဖြုတ်ပစ်မည် ဆိုခြင်းမှာ အလွန်ထူးဆန်းလွန်းလှပြီး ဘယ်လိုမှ ပြင်ဆင်ချိန် မရနိုင်အောင်ပင် ဖြစ်သည်။ အိမ်ရှေ့စံ ခန့်အပ်ခြင်းနှင့် ဖြုတ်ချခြင်းမှာ သေးငယ်သော ကိစ္စမဟုတ်ဘဲ ယခုကဲ့သို့ အလွယ်တကူ ဆုံးဖြတ်ရမည့် အရာမဟုတ်ပေ။
ပို၍အရေးကြီးသည်မှာ ဧကရာဇ်၏ဆုံးဖြတ်ချက်မှာ အလွန်ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ အခြားအမတ်များလည်း သူကဲ့သို့ပင် အံ့အားသင့်နေကြပေလိမ့်မည်။
“မိန်းမစိုးလီ... စိတ်အေးအေးထားပါ။ အိမ်ရှေ့စံ ခန့်အပ်ခြင်းက ကိစ္စကြီးမို့လို့ ဧကရာဇ်က ဖြုတ်ချချင်ရင်တောင် အမတ်တွေရဲ့သဘောတူညီချက် လိုအပ်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် ပြန်လည် ညှိနှိုင်းဖို့ အခွင့်အရေး ရှိပါသေးတယ်” ဝမ်ချောင်က တခဏ စဉ်းစားပြီးနောက် တည်ငြိမ်စွာဖြင့် နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။
“ပြီးတော့ ဧကရာဇ်က အိမ်ရှေ့စံကို ခန့်အပ်ပြီး တစ်ပြည်လုံးကို ကြေညာခဲ့တာဟာ အိမ်ရှေ့စံရဲ့အရည်အချင်းနဲ့ အကျင့်စာရိတ္တကို သဘောကျလို့ ဖြစ်မှာပါ။ ကိစ္စအသေးအမွှားလေး တစ်ခုနှစ်ခုကြောင့်နဲ့တော့ ရာထူးက ဖြုတ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ငါ အခြားအမတ်တွေကို ဆက်သွယ်ပြီး ဧကရာဇ်ကို ဝိုင်းဝန်း ကန့်ကွက်ခိုင်းပါ့မယ်”
အမှန်တရားက ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ လီဟန်၏ စိတ်နေစိတ်ထားမှာ နောင်ဘဝတွင်လည်း သက်သေပြပြီးသား ဖြစ်သည်။ ယခု မဟာထန်တွင် လီဟန်ထက် ပို၍သင့်တော်သူ မရှိရာ မည်သို့ပင် ဖြစ်စေ ဤကိစ္စကို တားဆီးရမည် ဖြစ်သည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အရှင်” လီကျင်းကျုံးမှာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အရိုအသေ ပေးလိုက်ပြီးနောက် အမြန် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။
လီကျင်းကျုံး ထွက်သွားပြီးနောက် ဝမ်ချောင်က ရုတ်တရက် ခေါ်လိုက်သည်။
“ရွှီခဲ့ယီ”
ခေတ္တမျှအကြာတွင် ရွှီခေါ်ယီ ဝင်လာပြီး ရိုသေစွာဖြင့် အရိုအသေ ပေးလိုက်သည်။
“နန်းတွင်းက ကိစ္စတွေ ဘယ်လို ဖြစ်နေပြီလဲ” ဝမ်ချောင်က မေးလိုက်သည်။
“ဧကရာဇ်က အိမ်ရှေ့စံကို ဖြုတ်ချမယ့်အကြောင်းကို နံနက်ခင်း ညီလာခံမှာ တရားဝင် ပြောခဲ့တာပါ။ အရှင်က လီမိန်းမစိုးနဲ့ တွေ့နေတဲ့ အချိန်အတွင်းမှာတင် အမတ်ပေါင်း ဒါဇင်နဲ့ချီပြီး သတင်းပို့လာကြပါတယ်။ အရှင်အနေနဲ့ သူတို့နဲ့အတူ ပူးပေါင်းပြီး ဧကရာဇ်ကို ဖျောင်းဖျပေးဖို့ တောင်းဆိုနေကြပါတယ်” ရွှီခေါ်ယီက လေးနက်စွာ တင်ပြလိုက်သည်။
ဝမ်ချောင်သည် နန်းတွင်းတွင် မရှိသလို အစိုးရရေးရာများတွင်လည်း တိုက်ရိုက် မပါဝင်သော်လည်း၊ သူ၏ သြဇာမှာ နန်းတွင်းနှင့် နန်းပြင်၌ အလွန်ကြီးမားလှသည်။ စစ်ဘက်အရာရှိများသာမက စာပေဘက်ဆိုင်ရာ အရာရှိများကပင် ဝမ်ချောင်ကို အလွန် လေးစားကြသည်။
ဂုဏ်ဒြပ်အရ ဆိုလျှင် ဝမ်ချောင်သည် ထိုက်ဖုတို့ထက်ပင် မနိမ့်ကျတော့ဘဲ အချို့နေရာများတွင် ပို၍ပင် သာလွန်နေသေးသည်။
ဝမ်ချောင် ဘာမှမပြောဘဲ စဉ်းစားနေမိသည်။ ဤကိစ္စမှာ အလွန်ထူးဆန်းလှသည်။ ဧကရာဇ် ဒေါသထွက်ခြင်း၊ အိမ်ရှေ့စံကို ပါးရိုက်ခြင်းတို့မှာ ထားပါဦး၊ သို့သော် ထိုကိစ္စကြောင့် အိမ်ရှေ့စံကို ရာထူးက ဖြုတ်ချမည် ဆိုခြင်းမှာ အလွန်ပင်သဘာဝမကျပေ။
ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူသည် ယန်ကျောက် ပြောခဲ့သည့် ကိစ္စများနှင့် ယခင်က သူ စုဆောင်းထားခဲ့သည့် သတင်းအချက်အလက်များကို ပြန်လည် သတိရလိုက်မိသည်။
“ရွှီခေါ်ယီ”
“ကျွန်တော် ရှိပါတယ်”
“ချက်ချင်း မြင်းရထား ပြင်လိုက်၊ ငါ နန်းတော်ထဲဝင်ပြီး ဧကရာဇ်ကို တွေ့ရမယ်” ဝမ်ချောင်က အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
ယခုအခါ ဝမ်ချောင်သည် လင်းယန်ပြခန်း၏ အမတ်ကြီး ဖြစ်သလို၊ သူတော်စင်ဧကရာဇ် ကိုယ်တိုင် အပ်နှင်းထားသော “ဧကရာဇ်နဂါးတုတ်ကောက်” ကိုလည်း ကိုင်ဆောင်ထားသူ ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် သူသည် မဟာထန်၏ အမြင့်ဆုံး ရာထူးများ ဖြစ်သော ပြည်နယ်ကိုးခု၏ တပ်မှူးချုပ်နှင့်နိုင်ငံတော် ကာကွယ်ရေး မဟာဗိုလ်ချုပ်လည်း ဖြစ်ရာ၊ ကြိုတင် အကြောင်းကြားရန် မလိုဘဲ အချိန်မရွေး နန်းတော်ထဲ ဝင်ရောက်ကာ ဧကရာဇ်ကို ဖူးမြော်ခွင့် ရှိသည်။
ဤအခွင့်အရေးမှာ အခြားအမတ်များတွင် မရှိပေ။ ထို့ကြောင့်လည်း အမတ်များက ဝမ်ချောင်ကို ဆက်တိုက် ဆက်သွယ်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။
ဝမ်ချောင်သည် မြင်းရထားကို စီးကာ နန်းတော်တံခါးဝသို့ မကြာမီ ရောက်ရှိသွားသည်။
“ခဏရပ်ပါ။ ရှေ့က မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်လား”
ဝမ်ချောင် နန်းတော်တံခါးဝသို့ ရောက်သည့်အခါ နန်းစောင့်တပ်မှူးတစ်ဦးက တားဆီးလိုက်သည်။ သူသည် ဝမ်ချောင်ကို ရိုသေစွာ အရိုအသေ ပေးလိုက်ပြီးနောက် လေးနက်သော မျက်နှာထားဖြင့် ဤသို့ ပြောလိုက်သည် -
“မျိုးနွယ်ခြားဘုရင် ခွင့်လွှတ်ပါ။ အခုတလော ဧကရာဇ်မင်းမြတ်က ဘယ်အမတ်ကိုမှ ပေးမတွေ့ဖို့ အမိန့်ထုတ်ထားပါတယ်။ မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်လည်း အပါအဝင်ပါပဲ”
မြင်းရထားအတွင်းမှ ဝမ်ချောင် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အံ့အားသင့်သွားသည်။
“ဘယ်တုန်းက အမိန့်လဲ” ဝမ်ချောင်က ရထားပေါ်မှ ဆင်းကာ မေးလိုက်သည်။
“ဒီနေ့ မနက် ညီလာခံတုန်းက အမိန့်ပါ။ ဒါပေမဲ့ မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်နဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ ဧကရာဇ်က အစောကြီးကတည်းက မှာထားတာပါ။ မျိုးနွယ်ခြားဘုရင် ဖြစ်နေရင်တောင်မှ အမိန့်တော်မပါဘဲနဲ့... နန်းတော်ထဲ ဝင်ခွင့်မပေးဖို့ပါ” ထိုတပ်မှူးက ခေါင်းငုံ့ကာ လျှောက်တင်လိုက်သည်။
“ဘာပြောတယ်” ဝမ်ချောင်မှာ ကြားလိုက်ရသည့်စကားကြောင့် မှင်တက်သွားတော့သည်။
...
အိမ်ရှေ့စံ၏ ကိစ္စမှာ တစ်မြို့လုံးကို လှုပ်ခတ်သွားစေသည်။ နန်းတွင်းအမတ်များ၊ ဝမ်ချောင်နှင့် ထိုက်ရှီး(မင်းဆရာကြီး )၊ထိုက်ဖု (နန်းတွင်းဆရာကြီး) တို့၏ ပြင်းထန်သော ကန့်ကွက်မှုများကြောင့် သူတော်စင်ဧကရာဇ်ကိုယ်တိုင် ထွက်မလာသော်လည်း၊ နောက်ဆုံးတွင် အိမ်ရှေ့စံကို ရာထူးက ဖြုတ်မည့်ကိစ္စကို ဖျက်သိမ်းကြောင်း အမိန့်တော် ထုတ်ပြန်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် အိမ်ရှေ့စံကိစ္စမှာ ခေတ္တမျှ အေးချမ်းသွားသည်။
သို့သော် ဤအရာမှာ အစပြုရုံသာ ရှိသေးသည်။ နန်းတွင်းကိစ္စများမှာ မပြီးဆုံးသေးပေ။
အိမ်ရှေ့စံကိစ္စ ပြီးပြီးချင်း သုံးရက်ဆက်တိုက် သူတော်စင်ဧကရာဇ်သည် နံနက်ခင်း ညီလာခံကို ပျက်ကွက်ခဲ့သည်။ အမတ်များမှာ မနက်အစောကြီးကတည်းက ညနေစောင်းအထိ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ကြသော်လည်း ဧကရာဇ်၏အရိပ်အယောင်ကိုပင် မတွေ့ခဲ့ရပေ။ ထို့ပြင် နန်းတွင်းမှလည်း မည်သည့် မိန်းမစိုးမျှ ထွက်မလာသလို ဧကရာဇ်၏ အမိန့်တော်ကိုလည်း မကြားရပေ။
ဤဖြစ်ရပ်က နန်းတွင်းတွင် အကြီးအကျယ် လှုပ်ခတ်သွားစေသည်။
ဧကရာဇ် သုံးရက်ဆက်တိုက် ညီလာခံ ပျက်ကွက်ခြင်းက အမတ်များကို မကျေမနပ် ဖြစ်စေခဲ့သည် ဆိုပါက၊ နောက်ထပ် ထွက်ပေါ်လာသော သတင်းမှာ ပို၍ ဆိုးရွားလှသည်။ ဧကရာဇ်သည် ငွေသန်းပေါင်းများစွာ အသုံးပြုကာ နန်းတော်အတွင်း၌ ထိုက်ဖျင် အိမ်တော်ကို တည်ဆောက်ရန် အမိန့်ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤကိစ္စကို အမတ်များက ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကန့်ကွက်ကြပြီး ကန့်ကွက်လွှာပေါင်းများစွာကို နန်းတော်အတွင်းသို့ ပေးပို့ခဲ့ကြသည်။
သို့သော် ဤအရာများက ဧကရာဇ်၏ စိတ်ဆန္ဒကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့ပေ။ ထို့နောက်တွင်မူ ပို၍ ကြီးမားသော ကိစ္စတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။
သူတော်စင်ဧကရာဇ်သည် အမတ်များအားလုံးကို အမိန့်ထုတ်ကာ နန်းတွင်းအတွက် အပျိုတော် အသစ်များ ရွေးချယ်ပွဲကို ပြန်လည် စတင်ရန်နှင့် ပြည်နယ်အသီးသီးမှ အရည်အချင်းရှိပြီး လှပသော အမျိုးသမီးများကို နန်းတွင်းသို့ ပေးပို့ရန် အမိန့်ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဤသတင်း ထွက်ပေါ်လာသည့်အခါ နန်းတွင်းအမတ်များသာမက သူ၏ နန်းဆောင်အတွင်း၌ ရှိနေသော ဝမ်ချောင်ပင်လျှင် အကြီးအကျယ် တုန်လှုပ်သွားရသည်။
“အရှင်... ဒီကိစ္စက တကယ်ကို ပုံမှန်မဟုတ်ပါဘူး။ အပျိုတော် ရွေးချယ်ပွဲဆိုတာ အရင် မင်းဆက်တွေမှာလည်း ရှိခဲ့သလို၊ ဒီမင်းဆက်မှာလည်း ရှိခဲ့ဖူးပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ လက်ရှိ ဧကရာဇ်မင်းမြတ် လက်ထက်မှာတော့ ဒီလိုမျိုး တစ်ခါမှ မလုပ်ခဲ့ဖူးပါဘူး။ သူတော်စင်ဧကရာဇ် ငယ်ရွယ်စဉ်မှာတောင် မလုပ်ခဲ့တာကို အခု ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီးမှ၊ နန်းတွင်းက မင်းသားတွေ၊ မင်းသမီးတွေတောင် ကြီးကုန်ပြီ ဖြစ်တဲ့ အချိန်ကျမှ အပျိုတော် ရွေးချယ်ပွဲ လုပ်မယ်ဆိုတာကတော့ ဘယ်လိုမှ သဘာဝမကျပါဘူး”
ဝမ်ချောင်၏ နန်းဆောင်အတွင်း၌ အိမ်ရှေ့စံ လီဟန်၊ ဝမ်ချောင်နှင့်အတူ အနောက်ဘက်မှ ပြန်လာသော စုန့်ဘုရင်၊ နောက်မှ ပြန်ရောက်လာသော စစ်ဘက်ရေးရာဝန်ကြီး ကျန်းချိုးကျန့်ချုံး၊ စစ်သူကြီး ကျန်းယွမ်ရန့်၊ လုထင်ကျိ၊ အိမ်ထိန်းကြီး၊ ယဉ်ကျေးမှုနှင့် သာသနာရေးဆိုင်ရာ ဒုတိယဝန်ကြီး ကျန်းကျန့်၊ စစ်ဘက်ရေးရာ ဒုတိယဝန်ကြီး၊ ယန်ကျောက်၊ တယ်မင်းသား၊ ရှို့မင်းသား၊ Duke of Tan၊ ကော့နယ်စားမင်းကြီးနှင့် နန်းတွင်းမှ ဆမ်ဆာလူကြီးအချို့မှာ စုရုံးရောက်ရှိနေကြသည်။
မသိမသာပင် ဝမ်ချောင်၏မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်အိမ်တော်မှာ နန်းပြင်ရှိ နောက်ထပ် အချက်အခြာဌာနတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။
“ခမည်းတော်ရဲ့ စိတ်နေစိတ်ထားက သိပ်ကိုထူးဆန်းနေတယ်။ နန်းတွင်း စည်းကမ်းတွေက တင်းကျပ်ပေမဲ့ ကျွန်တော်နဲ့ အစ်ကိုတော်တွေက ခမည်းတော်ကို အမြဲတမ်း ရိုသေကြောက်ရွံ့ကြပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီနေ့က ဖြစ်ရပ်မျိုးက တစ်ခါမှ မဖြစ်ဖူးခဲ့ပါဘူး။ ဘယ်လောက်ပဲ အမှားကြီးကြီး ခမည်းတော်က ကိုယ်တိုင် လက်နဲ့ ရိုက်တာမျိုး မရှိခဲ့ပါဘူး” လီဟန်က ခေါင်းငုံ့ကာ စဉ်းစားရင်း ပြောလိုက်သည်။
မင်းသားသုံးပါး ပုန်ကန်မှုတုန်းက ပထမမင်းသား လီယင်းမှာ ပုန်ကန်မှုဆိုတဲ့ အပြစ်ကြီးကို လုပ်ခဲ့တာတောင်မှ ဧကရာဇ်က စိတ်နာပေမဲ့ သူ့ကို ထောင်သွင်းအကျဉ်းချဖို့ပဲ အမိန့်ပေးခဲ့ပြီး ကိုယ်တိုင် လက်နဲ့ မရိုက်ခဲ့ပါဘူး။ အခု အိမ်ရှေ့စံ ဖြစ်ရပ်မှာ လီဟန်က စာကို တစ်လုံးမကျန် အလွတ်ရွတ်နိုင်ခဲ့သလို သူဟာ မင်းသားတွေထဲမှာလည်း အမြဲတမ်း ကြိုးစားသူ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ခမည်းတော်ကို ခေါင်းမော့ကြည့်မိလို့ ပါးအရိုက်ခံရပြီး အိမ်ရှေ့စံ ရာထူးကပါ ဖြုတ်ခံရလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့တာဟာ တကယ်ကို မယုံနိုင်စရာပါပဲ။
“ပြီးတော့... ဘာလို့လဲမသိဘူး၊ အခုတလော ခမည်းတော်က တစ်ခုခု ထူးဆန်းနေသလိုပဲ ကျွန်တော် ခံစားနေရတယ်...” စကားအဆုံးတွင် လီဟန်က တစ်စုံတစ်ခုကို ပြောချင်သော်လည်း ရပ်လိုက်သည်။
“ကျွန်တော်မျိုးတို့လို အမတ်တွေက အမိန့်တော်မပါဘဲ နန်းတွင်းထဲကို ဝင်လို့မရပါဘူး။ ဒါကြောင့် နန်းတွင်းထဲက အခြေအနေ အသေးစိတ်ကို မသိနိုင်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အရင်ရက်တွေပါ ပေါင်းလိုက်ရင် ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ဟာ အနည်းဆုံး ခုနစ်ရက်လောက် ညီလာခံကို မတက်တော့ပါဘူး။ ပြည်သူတွေရဲ့ အရေး၊ တိုင်းပြည်ရဲ့ အရေးတွေဟာ ဧကရာဇ်ရဲ့ဆုံးဖြတ်ချက်အပေါ် မူတည်နေတာပါ။ တိုင်းပြည်မှာ ဧကရာဇ် တစ်ရက်တောင် မရှိလို့ မရပါဘူး။ အခုလို အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ ခုနစ်ရက်ဆက်တိုက် ညီလာခံ ပျက်ကွက်တာမျိုးဟာ ဒီမင်းဆက်မှာ တစ်ခါမှ မရှိဖူးသေးပါဘူး။ တကယ်လို့ ဧကရာဇ်သာ ညီလာခံ ပြန်မတက်ရင် လူတွေဟာ ထင်ကြေးတွေ အမျိုးမျိုး ပေးလာကြပြီး နန်းတွင်းလည်း ပရမ်းပတာ ဖြစ်ကုန်တော့မှာပါ” ယဉ်ကျေးမှုနှင့် သာသနာရေးဆိုင်ရာ ဒုတိယဝန်ကြီး ကျန်းကျန့်ကလည်း ဝင်ပြောသည်။
“တကယ်လို့ ဧကရာဇ်က နေမကောင်းဖြစ်လို့ ဒါမှမဟုတ် ဝန်ကြီးချုပ်တွေကို တိုင်းပြည်အရေး စီမံခန့်ခွဲဖို့ တရားဝင် လွှဲအပ်ထားမယ်ဆိုရင် အခုလောက်အထိ ရှုပ်ထွေးမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အခုက ဧကရာဇ်က ညီလာခံလည်း မတက်ဘူး၊ ဘယ်သူ့ကို စီမံခန့်ခွဲရမယ်ဆိုတဲ့ အမိန့်လည်း မပေးထားပါဘူး။ အမိန့်မရှိဘဲနဲ့တော့ ဝန်ကြီးချုပ်တွေတောင်မှ အာဏာကို ကျော်လွန်ပြီး မလုပ်ဆောင်ရဲကြပါဘူး”
“ဟုတ်ပါတယ် တိုင်းပြည်မှာ ဧကရာဇ် တစ်ရက်တောင် မရှိလို့ မရပါဘူး။ အခုဆိုရင် တင်ပြရမယ့် အစီရင်ခံစာတွေက တောင်လိုပုံနေပြီး ဧကရာဇ်ရဲ့ဆုံးဖြတ်ချက်ကို စောင့်နေကြတာပါ။ ဒီအတိုင်း ဆက်ထားလို့ မဖြစ်တော့ပါဘူး” အခြားအမတ် အချို့ကလည်း ထောက်ခံကြသည်။
“မင်းဆိုးမင်းညစ်…ဒါဟာ မင်းဆိုးမင်းညစ်ရဲ့ လုပ်ရပ်ပဲ… ကျွန်တော်မျိုးတို့ သတင်းရထားတာကတော့ ဒီခုနစ်ရက်အတွင်းမှာ ဧကရာဇ်ဟာ နန်းတော်ထဲမှာပဲ အောင်းနေပြီး ညီလာခံ မထွက်တာဟာ အရေးကြီးတဲ့ အလုပ်တွေ ရှိလို့ မဟုတ်ပါဘူး။ နန်းတွင်းထဲမှာ အပျိုတော်တွေကို စုရုံးပြီး ပျော်ပါးနေတာလို့ သိရပါတယ်။ ဒါဟာ တကယ်ကို မဖြစ်သင့်တဲ့ အရာပါပဲ”
အိမ်ရှေ့စံ လီဟန်နှင့် ကျန်းကျန့်တို့ထက်စာလျှင် နန်းတွင်းမှ ဝါရင့်အုပ်ချပ်သူအချို့က ပို၍ပြင်းထန်လှသည်။ သူတို့၏ မျက်နှာများမှာ ဒေါသကြောင့် နီမြန်းနေပြီး အကြီးအကျယ် မကျေမနပ် ဖြစ်နေကြသည်။
ရှေးယခင်ကတည်းက စာပေအရာရှိကြီးများတွင် ဧကရာဇ်နှင့် အရာရှိများကို စောင့်ကြည့် ဝေဖန်ရန် တာဝန်ရှိသည်။ အထူးသဖြင့် ထိုက်ကျုံးဧကရာဇ် လက်ထက်တွင် ပြည်နယ်အုပ်ချုပ်သူများအတွက် အထူးလွတ်ငြိမ်းချမ်းသာခွင့်မူဝါဒကို ချမှတ်ခဲ့သည်။
ထိုမူဝါဒအရ ပြည်နယ်အုပ်ချုပ်သူများသည် အရာရှိများကို စောင့်ကြည့်ရန်နှင့် ဧကရာဇ်ကို အကြံပေးရန် တာဝန် ထမ်းဆောင်နေသရွေ့ မည်သည့် အမှားမျိုး လုပ်မိပါစေ၊ ဧကရာဇ်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကန့်ကွက်မိသည်ဖြစ်စေ၊ အမိန့်ကို ဖီဆန်မိသည်ဖြစ်စေ အပြစ်ပေးခြင်းမှ ကင်းလွတ်ခွင့် ရရှိကြသည်။
သူတော်စင်ဧကရာဇ်သည် ခုနစ်ရက်ဆက်တိုက် ညီလာခံ ပျက်ကွက်ပြီး မိန်းမနှင့် ပျော်ပါးနေခြင်းမှာ အုပ်ချုပ်သူများအတွက်မူ ကြီးမားသော အမှားတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ပို၍ အရေးကြီးသည်မှာ အုပ်ချုပ်သူများစွာက ကန့်ကွက်လွှာပေါင်း ရာနှင့်ချီ၍ တင်ပြခဲ့သော်လည်း ဧကရာဇ်က အားလုံးကို ပြန်လည် ပယ်ချခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
အုပ်ချုပ်သူများသည် နန်းတော်ထဲဝင်ပြီး ဧကရာဇ်ကို မျက်နှာချင်းဆိုင် တွေ့ဆုံရန် ကြိုးစားသော်လည်း တားမြစ်တပ်ဖွဲ့ဝင်များက တားဆီးထားသဖြင့် အားလုံး၏ ရင်ထဲတွင် ဒေါသမီးများ တောက်လောင်နေကြတော့သည်။
နန်းဆောင်အတွင်းရှိ လူတိုင်းသည် အုပ်ချုပ်သူများ၏ ဒေါသကို ခံစားမိနေကြပြီး အားလုံးမှာ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်နေကြတော့သည်။
******
အခန်း ၁၉၄၂ လျှို့ဝှက်ဆွေးနွေးပွဲ
နန်းတွင်းပြည်နယ်အုပ်ချုပ်သူများမှာ အတားအဆီးမရှိ ပြောဆိုတတ်ကြပြီး တိုင်းပြည်တစ်ခုလုံးကို စောင့်ကြည့်ရသည့် တာဝန်ရှိသောကြောင့် ဤကဲ့သို့ ပြောနိုင်သော်လည်း အခြားသူများမှာမူ ထိုသို့လုပ်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။
ထို့ပြင် သူတော်စင်ဧကရာဇ်သည် တိုင်းပြည်ကို ကြိုးစားပမ်းစား အုပ်ချုပ်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ သူ၏ စာပေနှင့် စစ်ရေး စွမ်းဆောင်ရည်များမှာ အလယ်ပြည်၏ ရှေးဧကရာဇ်များကြားတွင်ပင် အလွန်ထူးချွန်ထင်ရှားလှသည်။ ထို့ကြောင့် ပြည်နယ်အုပ်ချုပ်သူများအချို့က ဧကရာဇ်ကို မင်းဆိုးမင်းညစ်ဟု ခေါ်ဝေါ်နေကြခြင်းမှာ ထိုအဆင့်အထိတော့ မရောက်သေးပေ။
“အားလုံးပဲ... အခုတလော ကိစ္စတွေ အများကြီး ဖြစ်ပျက်နေတာ မှန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ဟာ မဟာထန်ရဲ့အရှင်သခင်ပါ။ အပျိုတော် ရွေးချယ်တာဖြစ်ဖြစ်၊ ထိုက်ဖျင်မျှော်စင်အသစ် တည်ဆောက်တာဖြစ်ဖြစ် ဒါဟာ ဧကရာဇ်ရဲ့ အခွင့်အာဏာပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ ပြီးတော့ မဟာထန်ရဲ့ ကြွယ်ဝမှုနဲ့ဆိုရင် ဒီမျှော်စင် တည်ဆောက်တဲ့စရိတ်ကို အေးအေးဆေးဆေး တတ်နိုင်ပါတယ်။ ညီလာခံ ပျက်ကွက်တာနဲ့ ပတ်သက်လို့ကတော့... ဒါဟာ ခဏပဲလို့ ကျွန်တော် ယုံကြည်ပါတယ်။ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ဟာ မင်းကောင်းမင်းမြတ် ဖြစ်တာကြောင့် ခဏကြာရင်တော့ အရာအားလုံး ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားမှာပါ”
စုန့်ဘုရင် သည် မတ်တတ်ရပ်ကာ အားလုံးကို ဖျောင်းဖျလိုက်ရသည်။
ပြည်နယ်အုပ်ချုပ်သူအချို့မှာ စိတ်ဓာတ် ပြင်းထန်ကြသော်လည်း အမတ်များစွာ၏ ရှေ့တွင် ဧကရာဇ်၏ မျက်နှာကို ထောက်ထားရဦးမည် ဖြစ်သည်။ ပြည်နယ်အုပ်ချုပ်သူများမှာ သူတို့၏ တာဝန်အရ ပြောဆိုနိုင်သော်လည်း အခြားသူများကမူ သူတို့ကဲ့သို့ ဧကရာဇ်ကို မင်းဆိုးမင်းညစ်ဟု လိုက်မပြောနိုင်ကြပေ။
“ဝမ်ချောင်... ငါ သေချာ စဉ်းစားကြည့်တယ်။ အခုတလော ဖြစ်ပျက်နေတာတွေက သိပ်ကို ထူးဆန်းလွန်းတယ်။ အရင်ကဆိုရင် ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ဟာ မိန်းမကိစ္စမှာ ဘယ်တုန်းကမှ စိတ်မဝင်စားခဲ့ဘူး။ ဘာဖြစ်လို့ အခုမှ ရုတ်တရက်ကြီး အပျိုတော်တွေ အများကြီး ရွေးချယ်ပြီး နန်းတွင်းသွင်းချင်ရတာလဲ။ ပြီးတော့ ဧကရာဇ်ရဲ့ စတိုင်အရဆိုရင် ညီလာခံ မတက်နိုင်ရင်တောင် ဝန်ကြီးချုပ်တွေနဲ့ အမတ်တွေကို အလုပ်တာဝန်တွေ လွှဲအပ်ခဲ့မှာပဲ။ အခုလို ဘာသတင်းမှ မပေးဘဲ ညီလာခံ ခုနစ်ရက်ဆက်တိုက် ပျက်ကွက်တာမျိုး တစ်ခါမှ မရှိခဲ့ဖူးဘူး။ ဒီကိစ္စမှာ တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီ၊ ဒါမှမဟုတ် ငါတို့မသိတဲ့ အကြောင်းရင်းတစ်ခုခု ရှိနေပြီလို့ ငါ ခံစားနေရတယ်”
“ဒီကိစ္စကြောင့် နန်းတွင်းမှာတင်မကဘဲ ပြည်သူတွေကြားမှာပါ ရုတ်ရုတ်သည်းသည်း ဖြစ်နေပြီ။ အခုတော့ အစပဲ ရှိသေးပေမဲ့ ဒီအတိုင်းသာ ဆက်သွားမယ်ဆိုရင် လူတွေ စိုးရိမ်ထိတ်လန့်ကုန်ပြီး မလိုလားအပ်တဲ့ ဆူပူမှုတွေ ဖြစ်လာနိုင်တယ်။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီအခြေအနေကို မဖြစ်ဖြစ်အောင် ငါတို့ တားဆီးရမယ်”
စုန့်ဘုရင် သည် ဘေးနားရှိ ဝမ်ချောင်ဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
ဤအခန်းအတွင်းရှိအမတ်များထဲတွင် ဝမ်ချောင်သည် အသက်အငယ်ဆုံး ဖြစ်သော်လည်း ဂုဏ်ဒြပ်နှင့် ရာထူးအရ ဆိုလျှင် အိမ်ရှေ့စံမှလွဲ၍ သူသည် အမြင့်ဆုံး ဖြစ်နေသည်။
ထို့ပြင် ဝမ်ချောင်သည် သူတော်စင်ဧကရာဇ်ကိုယ်တိုင် ဘွဲ့နှင်းထားသော မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်ဖြစ်သည်။ သူ၏ အဆင့်အတန်းမှာ စုန့်ဘုရင် ထက် မနိမ့်ကျသည့်အပြင် သူ ရရှိခဲ့သော စစ်ရေးအောင်မြင်မှုများကြောင့် စုန့်ဘုရင်ထက်ပင် သာလွန်နေသေးသည်။
ဧကရာဇ်၏ အလေးပေးမှုနှင့် ယုံကြည်မှုကို ရရှိထားသည့် နေရာတွင်လည်း မည်သူမျှ ဝမ်ချောင်ကို မယှဉ်နိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့်လည်း အားလုံးက ယနေ့တွင် ဝမ်ချောင်၏ အိမ်တော်သို့ စုရုံးရောက်ရှိလာကြခြင်း ဖြစ်သည်။
“ဟုတ်တယ် ဝမ်ချောင်... မင်းက ခမည်းတော် အလေးစားရဆုံးသူ ဖြစ်သလို ခမည်းတော်ရဲ့ စိတ်ဆန္ဒကိုလည်း အသိဆုံးသူပါ။ ဒီအတိုင်း ဆက်လွှတ်ထားလို့ မဖြစ်တော့ဘူး” လီဟန်ကလည်း ဝင်ပြောသည်။
အိမ်ရှေ့စံ၏ စကားအဆုံးတွင် လူတိုင်း၏ အကြည့်မှာ ဝမ်ချောင်ထံသို့ ကျရောက်သွားပြီး ခန်းမတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။
ခန်းမထောင့်တွင် ရှိနေသော ရွှီခဲ့ယီနှင့် စုရွှတ်ရွှမ်း တို့မှာ ရင်ထဲတွင် တုန်လှုပ်နေကြသည်။ မသိလိုက်မသိဘာသာပင် သူတို့၏အရှင်မှာ နန်းတွင်း၏ အရှိသြဇာအရှိဆုံး အမတ်ကြီး ဖြစ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ယခု မြင်ကွင်းကပင် အရာအားလုံးကို သက်သေပြနေတော့သည်။
ဝမ်ချောင် ဘာမှပြန်မပြောသေးပေ။ သူ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် အတွေးပေါင်းများစွာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဖြတ်ပြေးနေသည်။
မသိလိုက်ဘဲ တစ်ပတ်လည်လာသည့်အခါ လောကကြီးမှာ မူလ လမ်းကြောင်းအတိုင်း ပြန်ရောက်သွားပုံရသည်။
သူသည် မာန့်ရှဲကျောက်နှင့် ယွီစန်းမဟာမိတ်များကို အနိုင်ယူခဲ့သည်၊ အာရပ်ကို ချေမှုန်းခဲ့သည်၊ အကြီးအကျယ် ထိုးနှက်ခဲ့သည်။ သူသည် နန်းတွင်းနှင့် ပြည်သူများ၏ ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲပေးနိုင်ခဲ့သော်လည်း သူတော်စင်ဧကရာဇ်၏ ကံကြမ္မာကိုတော့ မပြောင်းလဲနိုင်ခဲ့ပုံရပေ။ မိန်းမနှင့် ပျော်ပါးခြင်း၊ နန်းဆောင်များ တည်ဆောက်ခြင်း၊ ညီလာခံ ပျက်ကွက်ခြင်း... သူ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲရှိ မဟာထန်၏ နောက်ဆုံးကာလတွင် ဧကရာဇ်နှင့် ပတ်သက်၍ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် အရာများမှာ အခြားတစ်မျိုးအားဖြင့် ထပ်မံပေါ်ထွက်လာပြန်ပြီ ဖြစ်သည်။
ဤဖြစ်ရပ်များမှာ သူ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲရှိ အရာများနှင့် အနည်းငယ် ကွဲပြားနေသော်လည်း အနှစ်သာရမှာမူ အတူတူပင် ဖြစ်ကြောင်း ငြင်းဆို၍ မရပေ။
“ဒီကိစ္စအတွက် အားလုံး စိုးရိမ်မနေကြပါနဲ့”
ဝမ်ချောင်သည် အကြာကြီး စဉ်းစားပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် စကားပြောလိုက်သည် -
“သူတော်စင်ဧကရာဇ်ညီလာခံ ပျက်ကွက်တာဟာ ခဏပဲ ဖြစ်မှာပါ။ သိပ်မကြာခင်မှာပဲ ဧကရာဇ်မင်းမြတ် ညီလာခံကို ပြန်တက်လာပါလိမ့်မယ်။ ဒါကို အားလုံး စိတ်ချထားပါ”
ဝမ်ချောင် ထိုစကားကို ပြောလိုက်သည့်အခါ သူ၏ မျက်နှာထားမှာ တည်ငြိမ်ပြီး အလွန် ယုံကြည်ချက်ရှိနေပုံရရာ ဘေးကလူများကိုပါ အားတက်သွားစေသည်။
ဝမ်ချောင်၏ စကားကြောင့် လူတိုင်းမှာ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။
“မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်... မင်း ပြောတာ တကယ်လား” အားလုံးက မေးလိုက်ကြသည်။
ဧကရာဇ် အပျိုတော် ရွေးချယ်သည့် ကိစ္စထက်စာလျှင် ညီလာခံ မတက်ဘဲ နန်းတော်ထဲတွင် အောင်းနေခြင်းက အမတ်များကို ပို၍ စိုးရိမ်စေခြင်း ဖြစ်သည်။
အမတ်တစ်ဦးအနေဖြင့် ဧကရာဇ်ကို မဖူးတွေ့ရခြင်းမှာ ပြောဆိုလိုသည်များကို တင်ပြခွင့် ပိတ်ဆို့ခံရခြင်း ဖြစ်သည်။ ပြည်နယ်အုပ်ချုပ်သူများမှာ ကန့်ကွက်လွှာ တင်ချင်သော်လည်း ဧကရာဇ်ဆီသို့ မရောက်ရှိပါက အလကားပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဧကရာဇ်ကိုယ်တိုင် ညီလာခံ တက်ရောက်မည် ဆိုပါက အရာအားလုံး ပြောင်းလဲသွားပေလိမ့်မည်။
ဝမ်ချောင် ဘာမှ ထပ်မပြောဘဲ ခေါင်းကို အသာအယာ ညိတ်ပြလိုက်သည်။
ယခုအခါ သူတော်စင်ဧကရာဇ်၏လုပ်ရပ်များမှာ အလွန်ထူးဆန်းနေသော်လည်း၊ ရှေးဟောင်းမင်းဆက်များမှစ၍ မဟာထန်အထိ မည်သည့် မင်းဆိုးမင်းညစ်မျှ ညီလာခံကို အကြာကြီးပျက်ကွက်ခြင်းမျိုး မရှိခဲ့ပေ။ ပို၍ အရေးကြီးသည်မှာ ဝမ်ချောင်၏မှတ်ဉာဏ်အရ ဧကရာဇ် ညီလာခံ ပျက်ကွက်သည့် ကိစ္စမှာ အစပိုင်းတွင် ခဏသာ ကြာမြင့်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
“သိပ်ကောင်းတာပဲ”
ဝမ်ချောင်၏ တုံ့ပြန်မှုကို မြင်သည့်အခါ လူတိုင်းမှာ အားတက်သွားကြတော့သည်။
ဝမ်ချောင်တွင် မည်သည့်အတွက်ကြောင့် ဤမျှအထိ ယုံကြည်ချက် ရှိနေသည်ကို မသိသော်လည်း၊ သူ၏ တည်ငြိမ်မှုက အားလုံးကို ယုံကြည်မှု ပေးစွမ်းနိုင်ခဲ့သည်။ ထို့ပြင် ဝမ်ချောင်၏ စရိုက်အရ သူသည် အခြေအမြစ်မရှိဘဲ ဘယ်တော့မှ မပြောတတ်ကြောင်း အားလုံး သိကြသည်။ သူ ပြောပြီဆိုလျှင် သေချာပေါက် ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။
စုန့်ဘုရင် တစ်ဦးတည်းသာ ဝမ်ချောင်ကို ကြည့်ကာ မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်နေခဲ့သည်။
ထို့နောက် အမတ်များမှာ နန်းတွင်းရေးရာ အချို့ကို ထပ်မံ ဆွေးနွေးပြီးနောက် အသီးသီး ပြန်လည် ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။
“ဝမ်ချောင်... မင်း တကယ်ပဲ ဧကရာဇ်မင်းမြတ် မကြာခင်မှာ ပြန်ထွက်လာမယ်လို့ ယုံကြည်နေတာလား”
အမတ်များ ထွက်သွားပြီးနောက် စုန့်ဘုရင်သည် သူ၏ ခြေလှမ်းများကို နှေးကွေးစေကာ နောက်ဆုံးမှ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
ဘေးနားရှိ အိမ်ရှေ့စံ လီဟန်သည်လည်း ဝမ်ချောင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ သူ၏ စိတ်ထဲတွင်လည်း သံသယ ဖြစ်နေသည့် ကိစ္စ ဖြစ်သည်။ လီဟန်သည် နန်းတွင်း၌ ရှိနေသော်လည်း ထိုဖြစ်ရပ်နောက်ပိုင်းတွင် ဧကရာဇ်ကို တွေ့ရန် ခဲယဉ်းသွားခဲ့သည်။ ဧကရာဇ် ညီလာခံ ပြန်တက်မည် ဆိုသည်ကို သူကိုယ်တိုင်ပင် အသေအချာ မသိနိုင်ပေ။
“ဒီကိစ္စက ပြောရရင်တော့ ရှည်လိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘာမှမထူးခြားရင် ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ဟာ ဒီရက်ပိုင်းအတွင်းမှာပဲ ညီလာခံ ပြန်တက်ပါလိမ့်မယ်။ နောက်ပြီး အဲ့ဒီအချိန် ရောက်ရင် ကျန်းချိုး အမတ်ကြီး... ကျွန်တော့်ကို အချိန်မီ သတင်းပို့ပေးဖို့ အကူအညီ တောင်းပါရစေ”
ရှေ့စကားမှာ စုန့်ဘုရင်ကို ပြောခြင်း ဖြစ်သော်လည်း နောက်စကားမှာမူ ညာဘက်ရှိ ကျန်းချိုးကျန့်ချုံးကို လှည့်ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
သူတို့နှစ်ဦးမှာ အနောက်တောင်ဘက် စစ်ပွဲကတည်းက ရင်းနှီးခဲ့ကြသလို၊ အာရပ်စစ်ပွဲတွင်လည်း အတူတူ တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့ကြသဖြင့် ပို၍ပင် ခင်မင်ကြသည်။
“အင်း... သိပြီ”
ကျန်းချိုးကျန့်ချုံး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ယခုအခြေအနေတွင် သူလည်း ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ ဖြစ်နေသော်လည်း ဝမ်ချောင်သည် အမြဲတမ်း မျှော်လင့်ချက် ပေးနိုင်သူဖြစ်ရာ အင်ပါယာ၏ အားထားရာ တည်ငြိမ်မှု၏ အုတ်မြစ် ဖြစ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
“နောက်ပြီး မင်းသားလေး... မိန်းမစိုးချုပ်ကောင်းလီရှီနဲ့ ဆက်သွယ်လို့ ရမလား။ ကျွန်တော် သူ့ကို တစ်ချို့ကိစ္စတွေ မျက်နှာချင်းဆိုင် မေးချင်လို့ပါ”
ဝမ်ချောင်၏ စကားအဆုံးတွင် သူ ခဏမျှ ရပ်လိုက်ပြီး အိမ်ရှေ့စံကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
သူတော်စင်ဧကရာဇ်၏ လတ်တလော လုပ်ရပ်များမှာ အလွန်ထူးဆန်းလွန်းလှသည်။ အပြင်လူများအနေဖြင့် အခြေအနေ အမှန်ကို မသိနိုင်ဘဲ ခန့်မှန်းရုံသာ တတ်နိုင်သည်။ သို့သော် မဟာထန်အင်ပါယာ တစ်ခုလုံးတွင် အခြေအနေ အမှန်ကို အသိဆုံးနှင့် ရှင်းပြနိုင်ဆုံးသူ ရှိပါက ၎င်းမှာ မိန်းမစိုးချုပ် ကောင်းလီရှီတစ်ဦးတည်းသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
ဧကရာဇ်၏ဘေးနားတွင် ဆယ်ကျော်သက် အရွယ်ကတည်းက ရှိနေခဲ့သော ဝါရင့်အမတ်ကြီး တစ်ဦးအနေနှင့်လည်းကောင်း၊ သစ္စာအရှိဆုံးသော မိန်းမစိုး အနေနှင့်လည်းကောင်း၊ ကောင်းလီရှီသည် ဧကရာဇ်၏ အခြေအနေကို ဝမ်ချောင်ထက်ပင် ပို၍ စိုးရိမ်နေမည်မှာ အမှန်ပင်။
ဝမ်ချောင်၏ စကားကြောင့် အိမ်ရှေ့စံလီဟန်သည် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ခါသွားပြီး မျက်နှာပျက်သွားသည်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ... ကောင်းလီရှီ တစ်ခုခု ဖြစ်လို့လား”
ဝမ်ချောင်က လူကဲခတ်ကာ မေးလိုက်ရာ သူ၏ ရင်ထဲတွင်လည်း ဒိန်းခနဲ ဖြစ်သွားသည်။
“ဒါက... တကယ်တော့ ငါလည်း အခြေအနေကို သိရအောင် မိန်းမစိုးချုပ် ကောင်းလီရှီကို သွားရှာခဲ့ပါသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့ကို လုံးဝ ရှာလို့မရဘူး ဖြစ်နေတယ်” အိမ်ရှေ့စံ လီဟန်က စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ဘာပြောတယ်”
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ဝမ်ချောင်၏မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။
ကောင်းလီရှီသည် နန်းတွင်း၏မိန်းမစိုးချုပ် ဖြစ်သလို အပျိုတော်နှင့် မိန်းမစိုးအားလုံးကို ထိန်းချုပ်ရသူ ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် သူသည် ဧကရာဇ်အပေါ် သစ္စာရှိလှပြီး အမြဲတမ်း ဘေးနားတွင် ရှိနေတတ်သူ ဖြစ်ရာ မည်သို့ကြောင့် ရှာမရ ဖြစ်နေရသနည်း။
ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ခန်းမအတွင်း၌ သေလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။ ကျန်းချိုးကျန့်ချုံးမှာလည်း သူ့ကဲ့သို့ပင် အံ့သြနေသော်လည်း စုန့်ဘုရင် နှင့် အိမ်ရှေ့စံလီဟန်တို့မှာမူ တည်ငြိမ်နေကြသည်။ ဤကိစ္စကို စုန့်ဘုရင်လည်း ကြိုသိနေပုံရသည်။
“အိမ်ရှေ့စံ ဖြစ်ရပ်ပြီးကတည်းက ကျွန်တော် မိန်းမစိုးချုပ် ကောင်းလီရှီကို စတင် ရှာဖွေခဲ့တာပါ။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ အဲ့ဒီနေ့က ခမည်းတော်ရဲ့ ဘေးနားမှာ ရှိနေတာဟာ ကောင်းလီရှီ မဟုတ်ဘဲ ကျွန်တော် တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးတဲ့ မိန်းမစိုးတစ်ယောက် ဖြစ်နေလို့ပါပဲ။ အရှေ့နန်းဆောင်ဆိုတာ သာမန်နေရာ မဟုတ်ပါဘူး။ ခမည်းတော် ကြွလာရင် ကောင်းလီရှီကလွဲပြီး တခြားသူကို ဘယ်တော့မှ ခေါ်မလာတတ်ပါဘူး”
“အဲဒီတုန်းကတော့ ခမည်းတော်က ကောင်းလီရှီကို တခြား အရေးကြီးတဲ့ အလုပ်တစ်ခုခု ခိုင်းထားတယ်လို့ပဲ ကျွန်တော် ထင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ နောက်ပိုင်းကျတော့ တစ်ခုခု မှားနေပြီလို့ ခံစားလာရတယ်။ မိန်းမစိုးချုပ် ကောင်းလီရှီဟာ နန်းပြင်ကိုလည်း ထွက်မသွားဘူး၊ ဧကရာဇ်ရဲ့ ဘေးမှာလည်း မရှိဘူး။ နန်းတော်တစ်ခုလုံးမှာ သူ့ကို လုံးဝ ရှာလို့မရတော့ဘူး”
အိမ်ရှေ့စံလီဟန်ပြောသည့် စကားများကြောင့် မျက်ခုံးများ ပို၍ တွန့်ချိုးလာပြီး စိုးရိမ်ရိပ်များ ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။
“ဒါပေမဲ့ ဒါက ငါ အစိုးရိမ်ဆုံး ကိစ္စ မဟုတ်သေးဘူး။ ကောင်းလီရှီကို လိုက်ရှာနေရင်းနဲ့ တစ်ခု သတိထားမိတာက ခမည်းတော်ရဲ့ ဘေးနားက လူတွေ အကုန်လုံးဟာ အသစ်တွေ ဖြစ်နေတာပဲ။ ဒီလို အခြေအနေမျိုးကို ငါ တစ်ခါမှ မကြုံဖူးခဲ့သလို ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတာကိုလည်း မခန့်မှန်းရဲဘူး”
ခန်းမအတွင်း၌ အငွေ့အသက်များမှာ အလွန်ပင် မွန်းကျပ်လာသည်။ ကျန်းချိုးကျန့်ချုံးပင်လျှင် မျက်နှာ လေးနက်နေတော့သည်။
ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဝမ်ချောင်သည် အိမ်ရှေ့စံလီဟန် ဘာဖြစ်လို့ နန်းပြင်ကို တကူးတက ထွက်လာရသည်ကို သဘောပေါက်သွားသည်။ ထို့ပြင် သူ ဘာဖြစ်လို့ အိမ်ရှေ့စံကို နောက်ဆုံးမှ ချန်ထားပြီး မေးမြန်းရသနည်း ဆိုသည်ကိုလည်း နားလည်သွားကြသည်။
ဝမ်ချောင်သည် ဤဆွေးနွေးပွဲတွင် တစ်စုံတစ်ခုကို ကြိုတင်ရိပ်မိနေခဲ့ပြီး ဤအချိန်ကျမှသာ သေချာအောင် မေးမြန်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပုံရသည်။
ကောင်းလီရှီ ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းနှင့် ဧကရာဇ်၏ဘေးနားမှ လူများအကုန်လုံး အသစ်လဲလှယ်ခံရခြင်းမှာ သေးငယ်သော ကိစ္စမဟုတ်ပေ။ ဤသတင်းသာ နန်းတွင်းသို့ ပျံ့နှံ့သွားပါက အကြီးအကျယ် လှုပ်ခတ်သွားပေလိမ့်မည်။
ခန်းမအတွင်း၌ တိတ်ဆိတ်နေပြီး အငွေ့အသက်များမှာ ထူးဆန်းနေတော့သည်။ တကယ်လို့ ဤကိစ္စမှာ မင်းသားသုံးပါး ပုန်ကန်မှုမတိုင်ခင်က ဖြစ်ခဲ့ပါက ပထမမင်းသားက နန်းတော်တွင်း ပုန်ကန်မှုတစ်ခုခု လုပ်လိုက်ပြီဟု အားလုံးက ထင်ကြပေလိမ့်မည်။ သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ မင်းသားသုံးပါးမှာ ငြိမ်သက်သွားပြီ ဖြစ်သလို အိမ်ရှေ့စံ လီဟန်မှာလည်း ဧကရာဇ်ကို အာခံမည့်သူ မဟုတ်ရာ ပို၍ပင် နားမလည်နိုင်စရာ ဖြစ်နေတော့သည်။
“စုန့်ဘုရင်”
ဝမ်ချောင်က ဘေးနားရှိ စုန့်ဘုရင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ဤနေရာတွင် ရှိနေသူများထဲ၌ စုန့်ဘုရင်သည် ဧကရာဇ်နှင့် အနီးကပ်ဆုံး နေခဲ့သူ ဖြစ်သလို ဝါအရင့်ဆုံးလည်း ဖြစ်သည်။ နန်းတွင်းကိစ္စများကိုလည်း အိမ်ရှေ့စံ ပြီးလျှင် စုန့်ဘုရင်က အသိဆုံး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ ဝမ်ချောင်သည် စုန့်ဘုရင်၏ အမြင်ကို သိလိုလှသည်။
“မိန်းမစိုးချုပ် ကောင်းလီရှီဟာ လောလောဆယ် ဘေးကင်းမှာပါ”
စုန့်ဘုရင်က ဝမ်ချောင်၏ အကြည့်ကို နားလည်သဖြင့် ခဏ စဉ်းစားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။
ဧကရာဇ်၏ ထူးဆန်းသော လုပ်ရပ်များမှာ လတ်တလောမှ ဖြစ်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် ကောင်းလီရှီသည် သိုင်းစွမ်းအား မြင့်မားသူ ဖြစ်ရာ နန်းတွင်း၌ အမှန်တကယ် တစ်ခုခု ဖြစ်ခဲ့ပါက ဘာသံမှ မကြားရဘဲ နေမည် မဟုတ်ပေ။ ထို့ပြင် နန်းတွင်း၌လည်း အကြီးအကျယ် ရုတ်ရုတ်သည်းသည်း ဖြစ်ခြင်းမျိုး ယခုထိ မရှိသေးပေ။
“အပျိုတော် ရွေးချယ်တာနဲ့မျှော်စင် တည်ဆောက်တာတွေဟာ တိုင်းပြည်ရဲ့ အခြေခံကိုတော့ ကြီးကြီးမားမား မထိခိုက်နိုင်သေးပါဘူး။ ဒါကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် မိန်းမစိုးချုပ်ကောင်းလီရှီဟာ ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ရှိနေဦးမယ်လို့ ကျွန်တော် ခန့်မှန်းရပါတယ်”
ထိုစကားကြောင့် ဝမ်ချောင်နှင့် ကျန်းချိုးကျန့်ချုံးတို့ နှစ်ဦးလုံး မျက်မှောင်ကြုတ်သွားကြသည်။ တကယ်လို့ ကောင်းလီရှီမှာ ဘေးကင်းနေပါလျက်နှင့် ဧကရာဇ်၏ ဘေးနားတွင် မရှိတော့ဘူးဆိုလျှင်၊ ၎င်းမှာ ကောင်းလီရှီ တစ်ခုခု ဖြစ်သွားခြင်းထက်ပင် ပို၍စိုးရိမ်စရာကောင်းပြီး နားမလည်နိုင်စရာ ဖြစ်နေတော့သည်။
******
အခန်း ၁၉၄၃ ကြိုတင်ခန့်မှန်းထားသော ညီလာခံ
“သူတော်စင်ဧကရာဇ်နဲ့ မိန်းမစိုးချုပ် ကောင်းလီရှီတို့နဲ့ ပတ်သက်နေတာဆိုတော့ ဒီကိစ္စက သေးငယ်တဲ့ ကိစ္စမဟုတ်ဘူး။ ဒါကြောင့်လည်း သတင်းတွေ ပေါက်ကြားမသွားအောင် အိမ်ရှေ့စံကို ငါ သတိပေးထားရတာ။ ဒီအကြောင်းကို သိတဲ့သူ နည်းလေ ပိုကောင်းလေပဲ”
စုန့်ဘုရင် က ခဏရပ်ပြီး ဝမ်ချောင်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“အမှန်တရားက ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဧကရာဇ်မင်းမြတ် ညီလာခံ ပြန်တက်လာပြီဆိုရင်တော့ အရာအားလုံး အဖြေပေါ်လာမှာပါ”
အိမ်ရှေ့စံလီဟန်နှင့် စုန့်ဘုရင်တို့မှာ မကြာမီ ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။ ခန်းမအတွင်း၌မူ ဝမ်ချောင်တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ကာ အတွေးများထဲတွင် နစ်ဝင်နေတော့သည်။
“ရွှီခဲ့ယီ... ပျန့်လင်းချန်ကို ဆက်သွယ်လိုက်။ မိန်းမစိုးချုပ် ကောင်းလီရှီရဲ့သတင်းကို အမြန်ဆုံး စုံစမ်းခိုင်းလိုက်ဦး”
ယခုအခါ အရှေ့နန်းဆောင်နှင့် ဝမ်ချောင်တို့၏ ဆက်ဆံရေး၊ ဝမ်ချောင်နှင့် ယန်ကျောက်တို့ ညီအစ်ကို တော်စပ်ထားသည့်ကိစ္စမှာ နန်းတွင်း၌ လူတိုင်းသိထားကြသည့် အရာဖြစ်သည်။
သို့သော် နန်းတော်တံခါး စောင့်ကြပ်ရေး စစ်သူကြီးပျန့်လင်းချန်ကိုမူ လူအများက သတိမထားမိကြသေးပေ။
ကောင်းလီရှီ၊ လီကျင်းကျုံး၊ ပျန့်လင်းချန်နှင့် မိတ်ဆွေပေါများလှသော ယန်ကျောက်တို့လေးဦးမှာ နန်းတွင်း၌ သတင်းအချက်အလက် အစုံဆုံးနှင့် သြဇာအရှိဆုံးသူများ ဖြစ်ကြသည်။
နန်းတော်တစ်ခုလုံးတွင် ဤလေးဦးလုံးကို တစ်ပြိုင်နက် ဖုံးကွယ်ထားနိုင်မည့် လျှို့ဝှက်ချက်ဟူ၍ မရှိသလောက်ပင်။
ယခုအခါ ကောင်းလီရှီ ပျောက်ကွယ်နေသဖြင့် ကျန်သုံးဦးပါ သတင်းမရပါက ကောင်းလီရှီ ဘယ်ရောက်နေသည်ကို မည်သူမျှ သိနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။
“ဟုတ်ကဲ့ပါ” ရွှီခဲ့ယီ က အမိန့်ကို နာခံကာ အမြန် ထွက်ခွာသွားသည်။
အချိန်များ ကုန်ဆုံးသွားပြီး ရက်အနည်းငယ် ကြာသည့်အခါ သူတော်စင်ဧကရာဇ်ညီလာခံ ပြန်တက်မည်ဟူသောသတင်းမှာ လူတိုင်း ထင်ထားသည်ထက် ပို၍မြန်ဆန်စွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ပျန့်လင်းချန်ထံမှ ကောင်းလီရှီ၏သတင်း မရသေးမီမှာပင် ဝမ်ချောင်သည် နံနက်ခင်း ညီလာခံ ကျင်းပမည့် သတင်းကို ရရှိလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
“ညီလာခံ ဝတ်စုံ ပြင်လိုက်”
သတင်းရရချင်းမှာပင် ဝမ်ချောင်၏မျက်လုံးများ ဝင်းလက်သွားကာ ညီလာခံ တက်ရောက်ရန် အမြန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
ဝမ်ချောင်သည် နန်းတွင်းမှ နုတ်ထွက်ထားသည် ဆိုသော်လည်း၊ နိုင်ငံတော်ကာကွယ်ရေး မဟာဗိုလ်ချုပ်ကြီး၊ မဟာထန်မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်နှင့် ပြည်နယ်ကိုးခု၏ တပ်မှူးချုပ်ရာထူးများအပြင်၊ ဧကရာဇ်နဂါးတုတ်ကောက်ကိုလည်း ကိုင်ဆောင်ထားသဖြင့် အချိန်မရွေး ညီလာခံ တက်ရောက်ပိုင်ခွင့် ရှိသည်။
ဝမ်ချောင်သည် ရွှေရောင် တိမ်တိုက်ပန်းများ ပါရှိသော ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ကာ၊ ခရမ်းရွှေရောင် ကျောက်စိမ်း သရဖူကို ဆောင်းလျက်၊ ကြေးညိုနဂါး မြင်းရထားကို စီးနှင်းကာ နန်းတော်သို့ အမြန် ထွက်ခွာခဲ့သည်။
ထိုက်ဟယ်နန်းဆောင်သို့ ဝမ်ချောင် ရောက်ရှိသည့်အခါ ခန်းမအတွင်း၌ အမတ်များစွာဖြင့် စည်ကားနေပြီ ဖြစ်သည်။
ဧကရာဇ် ညီလာခံ ပြန်တက်မည့်သတင်းမှာ နန်းတွင်း၌ အကြီးအကျယ် လှုပ်ခတ်သွားစေသဖြင့် တက်ရောက်နိုင်သမျှ အမတ်အားလုံး ရောက်ရှိနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ အငြိမ်းစားယူထားသည့် အမတ်ကြီးများပင်လျှင် သူတို့၏ ဝတ်စုံများကို ပြန်လည် ဝတ်ဆင်ကာ ခန်းမအတွင်းသို့ အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာကြသည်။
အမတ်များမှာ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး တိုးတိုးတိတ်တိတ် ဆွေးနွေးနေကြသလို၊ ပြည်နယ်အုပ်ချုပ်သူများမှာလည်း ယနေ့အတွက် အားခဲထားကြပုံရသည်။
အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ဝမ်ချောင်သည် စုန့်ဘုရင် နှင့်အတူ ယှဉ်တွဲရပ်နေရင်း ရင်ထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ စုန့်ဘုရင် ပြောခဲ့သကဲ့သို့ သူတော်စင်ဧကရာဇ်ထွက်လာပြီဆိုပါက အရာအားလုံး အဖြေပေါ်လာပေလိမ့်မည်။
“သူတော်စင်ဧကရာဇ် ကြွလာပါပြီ”
ခေတ္တမျှအကြာတွင် ကြိမ်လုံးသံ တစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာပြီး လူတိုင်း၏ အကြည့်အောက်၌ နန်းတွင်းအပျိုတော်များ၊ မိန်းမစိုးများနှင့် ဧကရာဇ်နဂါးစစ်သည်များ ခန်းမအတွင်းသို့ စီတန်းဝင်ရောက်လာကြသည်။
ထိုသူများ၏ နောက်ကွယ်တွင်မူ ရင်းနှီးလှသော ပုံရိပ်တစ်ခုမှာ နဂါးဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ကာ ခန့်ညားထည်ဝါလှသော အရှိန်အဝါများဖြင့် ဖြည်းဖြည်းချင်း လှမ်းထွက်လာသည်။
ထိုအခိုက်အတန့်တွင် မမြင်ရသော စွမ်းအားတစ်ခုက တစ်ခန်းမလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားသကဲ့သို့ အရာအားလုံး တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။
လတ်တလောတွင် ကိစ္စများစွာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော်လည်း မဟာထန်၏အရှင်သခင်၊ သူတော်စင်ဧကရာဇ်သည် အားလုံး၏ စိတ်ထဲတွင် မြင့်မြတ်လှသော နေရာ၌ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။
သို့သော် လူတိုင်း၏ အကြည့်မှာ ဧကရာဇ်ထံသို့ ရောက်ရှိနေစဉ်မှာပင်၊ ဝမ်ချောင်သည် ဧကရာဇ်၏နောက်ကွယ်ရှိ ပုံရိပ်တစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားတော့သည်။
“မိန်းမစိုးချုပ် ကောင်းလီရှီ”
ဝမ်ချောင်၏ရင်ထဲတွင် အော်ဟစ်လိုက်မိပြီး မျက်လုံးများမှာလည်း တုန်လှုပ်သွားသည်။
လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က ဝမ်ချောင်၊ စုန့်ဘုရင်နှင့် အိမ်ရှေ့စံ လီဟန်တို့သည် ကောင်းလီရှီ ဘယ်ရောက်နေသည်ကို ဆွေးနွေးကာ လိုက်လံရှာဖွေနေခဲ့ကြသည်။ ဝမ်ချောင်ဆိုလျှင် ပျန့်လင်းချန်ကိုပင် အကူအညီ တောင်းထားခဲ့သည်။ သူ့ကို ရှာတွေ့ရန် အချိန်အတော်ကြာလိမ့်မည်ဟု အားလုံးက ထင်ထားခဲ့ကြသည်။
သို့သော် ပျောက်ကွယ်နေသည့်ကောင်းလီရှီမှာ ယခုကဲ့သို့ ပုံစံမျိုးဖြင့် လူတိုင်း၏ရှေ့သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာလိမ့်မည်ဟု ဝမ်ချောင်လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ပေ။
ဝမ်ချောင်သည် ဘေးနားရှိ စုန့်ဘုရင် ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ စုန့်ဘုရင်လည်း သူ့ကဲ့သို့ပင် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်ကာ အံ့သြနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ညီလာခံတွင် ကောင်းလီရှီသည် ပုံမှန်အတိုင်းပင် ဧကရာဇ်၏နောက်ကွယ်၌ လိုက်ပါလာခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ၏ ပုံစံမှာ အပေါ်ယံတွင်တော့ ထူးခြားမှု မရှိပေ။
သို့သော် ဝမ်ချောင် သေချာကြည့်လိုက်သည့်အခါ ကောင်းလီရှီ၏ မျက်နှာမှာ ယခင်ကကဲ့သို့ နီမြန်းခြင်း မရှိတော့ဘဲ ဖြူလျော်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထို့ပြင် ပြည့်ဖြိုးနေခဲ့သော သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း သိသိသာသာ ပိန်ကျသွားပုံရသည်။ အမြဲတမ်း ပြုံးနေတတ်သည့် သူ၏မျက်လုံးများမှာလည်း ယခုအခါတွင်မူ ဗလာဖြစ်နေပြီး အသက်မဲ့နေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဝမ်ချောင်၏မျက်မှောင်များ တွန့်ချိုးသွားပြီး စိုးရိမ်ရိပ်များ ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။
“ဧကရာဇ်မင်းမြတ် သက်တော်ရာကျော် ရှည်ပါစေ”
ထိုစဉ်မှာပင် ဟိန်းထွက်လာသော အသံကြီးကြောင့် ဝမ်ချောင် သတိပြန်ဝင်လာသည်။ သူတော်စင်ဧကရာဇ်နဂါးပလ္လင်ပေါ်တွင် စံမြန်းလိုက်ပြီဖြစ်သဖြင့် အမတ်များမှာ ဒူးထောက် အရိုအသေ ပေးနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ဝမ်ချောင်လည်း အမြန်ပင် ဦးညွှတ်လိုက်ရသည်။
“အမတ်များ... တင်ပြစရာ ရှိပါက တင်ပြကြ၊ မရှိပါက ညီလာခံ သိမ်းစေ”
ထိုအချိန်တွင် ဝတ်ရုံကောင်း ဝတ်ဆင်ထားသော မိန်းမစိုးတစ်ဦးက ရှေ့သို့ ထွက်လာကာ ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သို့သော် ထိုသူမှာ ကောင်းလီရှီမဟုတ်ဘဲ ဝမ်ချောင် တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသည့် အသက် ၃၀ ကျော်အရွယ် မိန်းမစိုးတစ်ဦး ဖြစ်နေသည်။
“အရှင်မင်းမြတ်... ကျွန်တော်မျိုး တင်ပြစရာ ရှိပါတယ်။ ရှေးမင်းဆက်တွေကတည်းက ဧကရာဇ်ဟာ ညီလာခံ တက်ရောက်ပြီး တိုင်းပြည်အရေးကို စီမံခန့်ခွဲရတာဟာ ဧကရာဇ်ရဲ့ တာဝန်ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ အရှင်မင်းမြတ် ခုနစ်ရက်ဆက်တိုက် ညီလာခံ ပျက်ကွက်ခဲ့တာဟာ တစ်ခါမှ မရှိခဲ့ဖူးတဲ့ ကိစ္စပါ။ ဒါကို နောင်မှာ ထပ်မဖြစ်အောင် ဆင်ခြင်ပေးတော်မူပါ”
“ကျွန်တော်မျိုးကြီးကတော့ အရှင်မင်းမြတ်ကို ကန့်ကွက်ချင်ပါတယ်။ မိန်းမကိစ္စမှာ ပျော်ပါးပြီး အပျိုတော် ရွေးချယ်တဲ့ ကိစ္စဟာ ပြည်သူတွေအပေါ်မှာ ဝန်ထုတ်ဝန်ပိုး ဖြစ်စေပါတယ်။ ဒါဟာ မင်းဆိုးမင်းညစ်တွေရဲ့ လုပ်ရပ်ပါပဲ”
“ကျွန်တော်မျိုးကတော့ မျှော်စင်တွေ အကြီးအကျယ် တည်ဆောက်တဲ့ ကိစ္စကို ကန့်ကွက်ပါတယ်။ ဧကရာဇ်ဟာ တိုင်းပြည်ရဲ့ စံပြပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်တာမို့လို့ အရှင်မင်းမြတ်ရဲ့ လုပ်ရပ်တိုင်းကို ပြည်သူတွေက လိုက်နာတတ်ကြပါတယ်။ အခုလို မျှော်စင်တွေ ဆောက်တာဟာ ဖြုန်းတီးခြင်းကို အားပေးရာရောက်ပါတယ်။ ပြီးတော့ နန်းတော်ထဲမှာလည်း အရာအားလုံး ပြည့်စုံနေတာပဲ၊ ဘာဖြစ်လို့ ထိုက်ဖျင်မျှော်စင်ကို ထပ်ဆောက်ဖို့ လိုအပ်တာလဲ။ ဒီအမိန့်ကို ပြန်လည် ရုပ်သိမ်းပေးတော်မူပါ”
“ကျွန်တော်မျိုး ကန့်ကွက်ပါတယ်...”
“ကျွန်တော်မျိုး တင်ပြစရာ ရှိပါတယ်”
...
ဧကရာဇ် ညီလာခံ မတက်သဖြင့် ဆယ်ရက်နီးပါး အောင့်အည်းနေခဲ့ကြသော ပြည်နယ်အုပ်ချုပ်သူများနှင့် စာပေအရာရှိကြီးများမှာ ယခု အခွင့်အရေး ရသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ရှေ့သို့ ထွက်လာကာ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကန့်ကွက်ကြတော့သည်။
ထိုအသံများမှာ ခန်းမတစ်ခုလုံးတွင် ဆူညံသွားတော့သည်။
ဝမ်ချောင်မှာမူ အမတ်များကြားတွင် ရပ်နေရင်း ဘာမှ မပြောသေးပေ။
ယခု အခြေအနေမှာ သူ ကြိုတင် ခန့်မှန်းထားသည့်အတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် နန်းတွင်းရေးရာများထက် ဝမ်ချောင် ပို၍စိတ်ဝင်စားသည်မှာ သူတော်စင်ဧကရာဇ်ကိုယ်တိုင်ပင် ဖြစ်သည်။
အရာအားလုံးမှာ ဧကရာဇ်ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်ရာ ၎င်းမှာ အဓိက အရင်းအမြစ် ဖြစ်သည်။ ဝမ်ချောင်သည် ခေါင်းကို မော့ကြည့်ကာ ဧကရာဇ်ကို သေချာစွာ စောင့်ကြည့်နေမိသည်။
အမတ်များ ဒေါသတကြီး ကန့်ကွက်နေကြချိန်တွင် သူတော်စင်ဧကရာဇ်မှာမူ နဂါးဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ကာ နဂါးပလ္လင်ပေါ်တွင် မလှုပ်မယှက် စံမြန်းနေသည်။
သူ၏ မျက်နှာမှာ တည်ငြိမ်အေးစက်နေပြီး၊ အမတ်များ၏ ပြင်းထန်သော ကန့်ကွက်မှုများကို နားထောင်နေသော်လည်း စိတ်လှုပ်ရှားသည့် အရိပ်အယောင် လုံးဝ မရှိပေ။
ဤသည်မှာ ဝမ်ချောင်အတွက် ဧကရာဇ်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်း မဟုတ်သော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ် ခံစားချက်မှာမူ ယခင်နှင့် အလွန် ကွဲပြားနေသည်။
ခန့်ညားထည်ဝါလှသော အရှိန်အဝါများ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ဝမ်ချောင်သည် ဧကရာဇ်၏ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်နေသော အငွေ့အသက်များမှာ ယခင်နှင့် လုံးဝ မတူတော့ကြောင်း သိသိသာသာ ခံစားလိုက်ရသည်။
ကြည်လင်နေသော စမ်းရေတွင်းထဲသို့ ရွှံ့နွံများ ရောက်ရှိသွားသကဲ့သို့လည်းကောင်း၊ လေပြေထဲတွင် သစ်ရွက်ခြောက်များ ရောနှောသွားသကဲ့သို့လည်းကောင်း၊ အပေါ်ယံတွင် တူညီနေသော်လည်း ဝမ်ချောင်၏ ခံစားချက်ထဲတွင်မူ ဤသူမှာ အခြားတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။
“ဒါက တကယ်ပဲ ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ”
ဝမ်ချောင်၏ နားထဲတွင် အမတ်များ၏ အော်ဟစ်သံများကို မကြားရတော့ဘဲ၊ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် လှိုင်းထန်နေတော့သည်။
နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ဝမ်ချောင်၏ စိတ်အာရုံမှာ လှုပ်ရှားသွားပြီး၊ သူ၏ မျက်လုံးများမှ အလင်းတန်းများ ပြောင်းလဲသွားကာ အစစ်အမှန်လောကစွမ်းအားကို ချက်ချင်း ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။
ခန်းမအတွင်း၌ အရာအားလုံးမှာ ပုံမှန်အတိုင်း ရှိနေသော်လည်း ဝမ်ချောင်၏ မျက်လုံးထဲတွင်မူ အရာအားလုံးမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။ အရာဝတ္ထုများနှင့် အရောင်အသွေးများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး၊ ဤလောက၏ အစစ်အမှန်ဆုံးသော အနှစ်သာရကိုသာ မြင်တွေ့ရတော့သည်။
ဝမ်ချောင်သည် မဆိုင်းမတွဘဲ သူ၏ အာရုံကို နဂါးပလ္လင်ပေါ်မှ သူတော်စင်ဧကရာဇ်ထံသို့ စုစည်းလိုက်သည်။
သို့သော် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် -
ဘုန်း
ဝမ်ချောင်သည် ဧကရာဇ်၏အစစ်အမှန်ပုံစံကို မမြင်ရသေးမီမှာပင် ကြီးမားလှသော အတားအဆီးတစ်ခုနှင့် ထိပ်တိုက်တွေ့သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ခါသွားပြီး ဦးနှောက်ထဲတွင်လည်း မူးဝေသွားတော့သည်။
ဝမ်ချောင်၏အစစ်အမှန်လောကစွမ်းအားမှာ အရာအားလုံး၏ အနှစ်သာရကို ဖောက်ထွင်းမြင်နိုင်ပြီး မည်သည့် စွမ်းအားမျိုးကိုမဆို မြင်တွေ့နိုင်သည်။ အလွန်အစွမ်းထက်လှသော ကောင်းကင်ဘုံ စစ်သူကြီးပင်လျှင် ဝမ်ချောင်၏ရှေ့တွင် ဖုံးကွယ်၍ မရဘဲ ထွက်ပြေးခဲ့ရဖူးသည်။
သို့သော် ဝမ်ချောင်သည်“အစစ်အမှန်လောကစွမ်းအားဖြင့် ဧကရာဇ်ကို ကြည့်လိုက်သည့်အခါတွင်မူ ပြင်းထန်လှသော တန်ပြန်မှုကို ခံလိုက်ရပြီး ဝမ်ချောင်၏ မျက်လုံးထဲတွင် ဝေဝါးသွားကာ သူ၏ စွမ်းအားမှာ လုံးဝအလုပ်မလုပ်တော့ပေ။
ဤသည်မှာ ဝမ်ချောင်အတွက် အစစ်အမှန်လောကစွမ်းအား အလုပ်မလုပ်ဘဲ ပထမဆုံးအကြိမ် ကျရှုံးခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
“”
ဝမ်ချောင်၏ ရင်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားရသည်။ အစစ်အမှန်လောကစွမ်းအားမှာ ကံကြမ္မာကျောက်တုံးမှ ရရှိသော စွမ်းအား ဖြစ်ပြီး ၎င်းမှာ တိုက်ခိုက်မှု မဟုတ်သဖြင့် မည်သည့်အရာကမျှ တားဆီး၍ မရသင့်ပေ။ သို့သော် ယခု ဝမ်ချောင်၏စွမ်းအားမှာ ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့ပြီ။
ဝမ်ချောင်၏မျက်လုံးထဲမှ အစစ်အမှန်လောက ပုံရိပ်များ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး၊ ထိုက်ဟယ်နန်းဆောင်မှ အမတ်များကို ပြန်လည် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။
ဝမ်ချောင် မျက်လုံးကို ပြန်ဖွင့်လိုက်သည့်အခါ နဂါးပလ္လင်ပေါ်မှ သူတော်စင်ဧကရာဇ်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
ယခင်က ဧကရာဇ်သည် အမတ်များဘက်သို့သာ ကြည့်နေသော်လည်း၊ ယခုအခါတွင်မူ ဧကရာဇ်သည် ဝမ်ချောင်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုအကြည့်မှာ ဝမ်ချောင်၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ လျှို့ဝှက်ချက် အားလုံးကို ဖောက်ထွင်းမြင်နေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ဝမ်ချောင်မှာ ဖုံးကွယ်စရာ မရှိတော့သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားတော့သည်။
“အရှင်မင်းမြတ်… ကျွန်တော်မျိုးကြီး တောင်းပန်ပါတယ်။ ဒီအမိန့်ကို ပြန်လည် ရုပ်သိမ်းပေးတော်မူပါ”
ထိုအချိန်တွင် ဟိန်းထွက်လာသော အသံတစ်ခုမှာ ဘေးတစ်ဖက်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ပြည်နယ်အုပ်ချုပ်သူအိုကြီးတန့်ချန်းသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ကာ လျှောက်တင်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
ထိုစကားကြောင့် လူတိုင်း၏အာရုံမှာ ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ သူတော်စင်ဧကရာဇ်သည်လည်း ဝမ်ချောင်ကို နောက်ဆုံးတစ်ချက် အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ကြည့်ကာ ထိုအုပ်ချုပ်သူအိုကြီးဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
“ငါကိုယ်တော် သိပြီ” သူတော်စင်ဧကရာဇ်၏အသံမှာ ခန်းမအတွင်း၌ ဟိန်းထွက်သွားသည်။
“ထိုက်ဖျင်မျှော်စင်ကိစ္စကတော့ ပုံမှန်အတိုင်း ဆက်လုပ်မယ်။ ကုန်ကျစရိတ် အားလုံးကို နန်းတွင်းဘဏ္ဍာကပဲ ထုတ်သုံးမယ်။ တိုင်းပြည်အရေးနဲ့ အပျိုတော် ရွေးချယ်တဲ့ ကိစ္စတွေမှာတော့ ဝန်ကြီးချုပ်၊ ထိုက်ရှီးနဲ့ ထိုက်ဖုတို့ ပေါင်းပြီး ဆုံးဖြတ်ကြ”
“စစ်ရေးကိစ္စတွေကိုတော့ မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်၊ စုန့်ဘုရင်နဲ့ စစ်ဘက်ရေးရာဝန်ကြီး ကျန်းချိုးကျန့်ချုံးတို့ ပေါင်းပြီး ဆုံးဖြတ်ကြ”
“အပျိုတော် ရွေးချယ်တဲ့ ကိစ္စကိုတော့ ခဏဆိုင်းငံ့ထားမယ်။ နောက်မှ ပြန်ပြီး ဆွေးနွေးကြမယ်”
သူတော်စင်ဧကရာဇ်စကားအဆုံးတွင် သူ၏ဝတ်ရုံစကို ခါလိုက်ပြီး နဂါးပလ္လင်ပေါ်မှ ထရပ်ကာ ချက်ချင်း ထွက်ခွာသွားတော့သည်။
“အရှင်မင်းကြီး”
“အရှင်မင်းကြီး”
အမတ်များမှာ မှင်တက်ကျန်ရစ်ခဲ့ကြသည်။ သူတော်စင်ဧကရာဇ်သည် ဤမျှအထိ ပြတ်သားလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မထင်ထားခဲ့ပေ။ ညီလာခံ ပျက်ကွက်ခြင်း၊ အပျိုတော် ရွေးချယ်ခြင်းနှင့် ထိုက်ဖျင်မျှော်စင် ကိစ္စများတွင် ဧကရာဇ်သည် မည်သည့်အရာကိုမျှ တရားဝင် မတောင်းပန်ခဲ့ပေ။ သူ၏ဆုံးဖြတ်ချက်ကိုသာ ချမှတ်ပြီး အမတ်များကို ပြန်လည်ရှင်းပြခွင့်ပင် မပေးဘဲ ချက်ချင်း ထွက်ခွာသွားခြင်း ဖြစ်သည်။
******
အခန်း ၁၉၄၄ သူတော်စင်ဧကရာဇ်၏ မှာကြားချက်
၎င်းမှာ လူတိုင်း ကြိုတင် ခန့်မှန်းထားသည်နှင့် လုံးဝ ကွဲပြားနေသည်။
ခေတ္တမျှအကြာတွင် သူတော်စင်ဧကရာဇ်သည် အဆောင်အတွင်းမှ ထွက်ခွာသွားပြီဖြစ်သည်။
"မဖြစ်သင့်လိုက်တာ"
ပြည်နယ်အုပ်ချုပ်သူများမှာ အောက်ဘက်တွင် ဒေါသကြောင့် မုတ်ဆိတ်မွှေးများပင် တုန်ယင်နေကြတော့သည်။ သူတို့သည် ဤမျှအထိ တင်ပြခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် မည်သည့် ဆန္ဒမျှ ပြည့်ဝမလာဘဲ သူတို့၏ ကန့်ကွက်မှုများမှာ မည်သည့် အကျိုးသက်ရောက်မှုမျှ ရှိမလာခဲ့ပေ။
နန်းဆောင်အထက်တွင်မူ ဝမ်ချောင်နှင့် စုန့်ဘုရင် တို့မှာ မျက်မှောင်ကြုတ်နေကြသည်။
မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း သူတို့နှစ်ဦးသည် အချင်းချင်း အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပြီး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ကြသည်။ တကယ်လို့ ယနေ့ ညီလာခံမှာ အဖြေမရခဲ့ဘူး ဆိုပါက သူတို့အနေဖြင့် နန်းတော်ထဲကို တိုက်ရိုက် အတင်းဝင်ရောက်ရန်မှလွဲ၍ အခြားနည်းလမ်း မရှိတော့ပေ။
၎င်းမှာ ယခင် ဆွေးနွေးပွဲတွင် သူတို့နှစ်ဦး သဘောတူထားခဲ့သည့် အချက် ဖြစ်သည်။
ဝမ်ချောင်၏ လက်ထဲတွင် ဧကရာဇ်နဂါးတုတ်ကောက် ရှိနေသဖြင့် ၎င်းမှာ သေဒဏ်ကင်းလွတ်ခွင့်နှင့် အလားတူပေသည်။ နန်းတော်အတွင်းသို့ ပုံမှန်နည်းလမ်းဖြင့် ဝင်၍မရပါက ထိုက်ဟယ်နန်းဆောင်မှတစ်ဆင့်သာ ဝင်ရတော့မည် ဖြစ်သည်။
ဧကရာဇ်သည် တိုင်းပြည်၏ အခြေခံအုတ်မြစ် ဖြစ်ရာ မည်သို့ပင် ဖြစ်စေ ဤကိစ္စအတွက် အဖြေတစ်ခု ရရှိရမည် ဖြစ်သည်။
ရုတ်တရက် အပြောင်းအလဲတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ဝမ်ချောင်သည် မည်သည့် တန်ဖိုးပေးရပါစေ နောက်ဖေးနန်းဆောင်သို့ လိုက်သွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်စဉ်မှာပင်၊ ခန်းမအထက်မှ ခြေသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး လူတိုင်း၏ အံ့သြနေသော အကြည့်အောက်၌ ဝတ်ရုံကောင်း ဝတ်ဆင်ထားသော မိန်းမစိုးတစ်ဦးသည် နောက်ဘက်မှ လှမ်းထွက်လာသည်။
သူ၏ အကြည့်မှာ ခန်းမတစ်ခုလုံးကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဝမ်ချောင်ဆီတွင် ရပ်တန့်သွားသည်။
"မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်... အရှင်မင်းကြီးက အမိန့်ရှိပါတယ်။ ကျွန်တော့်နောက်ကို လိုက်ခဲ့ပါ"
ထိုအသံမှာ တည်ငြိမ်နေသော်လည်း ထိုစကားကြောင့် ဆူညံနေသော ခန်းမကြီးမှာ ချက်ချင်းပင် တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။ လူတိုင်း၏ အကြည့်မှာ ဝမ်ချောင်ဆီသို့ ကျရောက်သွားပြီး အားလုံးမှာ အံ့အားသင့်နေကြတော့သည်။
ညီလာခံ ပြီးဆုံးသွားကာမှ သူတော်စင်ဧကရာဇ်က ဝမ်ချောင်ကို နောက်ဖေးနန်းဆောင်သို့ ခေါ်ယူခြင်း ဖြစ်ရာ မည်သူမျှ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။
ဘေးနားရှိ စုန့်ဘုရင် ပင်လျှင် အံ့သြသွားရသည်။
"ဟုတ်ကဲ့ပါ"
ဝမ်ချောင်၏ရင်ထဲတွင်လည်း အံ့သြသွားသော်လည်း အကြာကြီး မစဉ်းစားတော့ဘဲ ဝတ်ရုံစကို ခါလိုက်ကာ လူတိုင်း၏ အကြည့်အောက်၌ ထိုမိန်းမစိုး၏ နောက်သို့ လိုက်ပါသွားပြီး နန်းတော်အတွင်းသို့ လျင်မြန်စွာ ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။
ဝမ်ချောင် ပျောက်ကွယ်သွားသည့်တိုင်အောင် ထိုက်ဟယ်နန်းဆောင်ရှိ အမတ်များမှာ အံ့သြမဆုံး ဖြစ်နေကြဆဲပင်။
"အခုတော့ မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်အပေါ်မှာပဲ မျှော်လင့်ရတော့မှာပဲ"
...
နောက်ဖေးနန်းဆောင်အတွင်း၌ မှောင်မည်းနေပြီး အမိုးပေါ်တွင် တပ်ဆင်ထားသော ကလေးလက်သီးဆုပ်ခန့်ရှိသည့် အလင်းပြ ညပုလဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော အလင်းရောင်သာ ရှိတော့သည်။
ဝမ်ချောင် လိုက်ဝင်သွားသည့်အခါ ရှေ့တွင် တောင်တန်းကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ခန့်ညားထည်ဝါလှသော ပုံရိပ်တစ်ခုမှာ ကျောပေးလျက် မလှုပ်မယှက် ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
သို့သော် ဝမ်ချောင်သည် ဘေးပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေကို ကြည့်လိုက်သည့်အခါ အံ့သြသွားရသည်။
တံခါးများ အားလုံးကို ပိတ်ထားပြီး ဘေးနားတွင် အမြဲရှိနေတတ်သည့် အပျိုတော်များ၊ မိန်းမစိုးများနှင့် စစ်သည်များမှာ မရှိတော့ပေ။ သူ့ကို ခေါ်လာသည့် မိန်းမစိုးမှာလည်း မည်သည့်အချိန်က ပျောက်ကွယ်သွားမှန်း မသိတော့ပေ။
မိန်းမစိုးချုပ် ကောင်းလီရှီတစ်ဦးတည်းသာ ထုံးစံအတိုင်း သူတော်စင်ဧကရာဇ်၏ ဘေးနားတွင် ခစားနေသည်။
သူတို့ သုံးဦးမှလွဲ၍ ဤနေရာတွင် မည်သူမျှ မရှိတော့ပေ။ နန်းဆောင်တစ်ခုလုံးမှာ သေလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်နေတော့သည်။
"ကျွန်တော်မျိုး အရှင်မင်းမြတ်ကို ဂါရဝပြုပါတယ်"
ဝမ်ချောင်သည် ရင်ထဲတွင် အံ့သြနေသော်လည်း တုံ့ပြန်မှုမှာ နှေးကွေးခြင်း မရှိပေ။ ဧကရာဇ်၏ နောက်နားတွင် ရိုသေစွာဖြင့် ဦးညွှတ်လိုက်သည်။
"ထတော့"
နောက်ဘက်မှ အသံကို ကြားသည့်အခါ သူတော်စင်ဧကရာဇ်သည် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ ခန့်ညားထည်ဝါလှသော မျက်နှာမှာ ယခင်ကကဲ့သို့ပင် အရှိန်အဝါများ ရှိနေဆဲ ဖြစ်ပြီး၊ သူ၏ မျက်လုံးများမှာလည်း အရာအားလုံးကို ဖောက်ထွင်းမြင်နေသကဲ့သို့ နက်ရှိုင်းလှသည်။
ဝမ်ချောင် အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားပြီး ခေါင်းငုံ့ထားလိုက်သည်။ ဘာဖြစ်လို့လဲမသိသော်လည်း ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူတော်စင်ဧကရာဇ်သည် ယခင်ကအတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားသည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရသည်။
ဧကရာဇ်သည် သူ့ကို ဘာဖြစ်လို့ ခေါ်တာလဲဟု ဝမ်ချောင် စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည် -
"လာပါ။ ငါကိုယ်တော်နဲ့ ကစားပွဲတစ်ပွဲ ကစားရအောင်"
သူတော်စင်ဧကရာဇ်၏ အသံမှာ တည်ငြိမ်လှသည်။ ဝမ်ချောင် အံ့သြသွားပြီး ဧကရာဇ်၏ အကြည့်အတိုင်း ကြည့်လိုက်သည့်အခါမှ ဧကရာဇ်၏ ရှေ့တွင် ရွှေရောင် စစ်တုရင်ခုံတစ်ခုကို အဆင်သင့် ပြင်ဆင်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ စောစောက ဝင်လာစဉ်က ဧကရာဇ်ကိုသာ အာရုံစိုက်နေသဖြင့် ၎င်းကို သတိမထားမိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
"ဒါက..."
ဝမ်ချောင်၏ ရင်ထဲတွင် အကြီးအကျယ် အံ့သြသွားရသည်။
မဝင်လာခင်က သူသည် အခြေအနေ အမျိုးမျိုးကို တွေးတောခဲ့သော်လည်း ဧကရာဇ်က သူ့ကို ခေါ်ပြီး စစ်တုရင် ကစားလိမ့်မည်ဟုတော့ လုံးဝမထင်ထားခဲ့ပေ။
"ဟုတ်ကဲ့ပါ"
ဝမ်ချောင်သည် အမြန်ပင် သတိပြန်ဝင်လာပြီး ဝတ်ရုံစကို ခါလိုက်ကာ ဧကရာဇ်၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ သူတော်စင်ဧကရာဇ်သည် ယခုကဲ့သို့ အချိန်မျိုးတွင် သူ့ကို ခေါ်ယူခြင်းမှာ သေချာပေါက် အဓိပ္ပာယ်တစ်ခုခု ရှိပေလိမ့်မည်။
"မင်းက စုကျန်းချန်နဲ့ စစ်တုရင် ကစားခဲ့ပြီး တစ်ကွက်တည်းနဲ့ သူ့ရဲ့ ကတိကို ရရှိခဲ့တယ်လို့ ငါ ကြားထားတယ်။ အခု ငါကိုယ်တော်နဲ့ တစ်ပွဲလောက် ကစားကြည့်ရအောင်"
သူတော်စင်ဧကရာဇ်သည် ဘေးနားရှိ ရွှေနဂါးပုံပါသော အိုးထဲမှ နယ်ရုပ်တစ်ခုကို ယူလိုက်ရင်း တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည် -
"အရာရာတိုင်းဟာ စစ်တုရင်ကွက်လိုပါပဲ။ တိုင်းပြည်အရေးဖြစ်ဖြစ်၊ စစ်မြေပြင်ဖြစ်ဖြစ် အားလုံးဟာ အတူတူပါပဲ။ လူ့ဘဝဆိုတာလည်း စစ်တုရင်ခုံပေါ်က နယ်ရုပ်လေးတွေပါပဲ"
သူတော်စင်ဧကရာဇ်က စကားပြောနေရင်း သူ၏ လက်ထဲမှ ကျားစေ့ကို စစ်တုရင်ခုံပေါ်သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ချလိုက်သည်။
"ဝမ်ချောင်... မင်း အလှည့်ပဲ"
ဝမ်ချောင် ဘာမှမပြောဘဲ ခဏ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးမှ ဘေးမှ အိုးထဲမှ အနက်ရောင် ကျားစေ့တစ်စေ့ကို ယူကာ စစ်တုရင်ခုံပေါ်သို့ ချလိုက်သည်။
သူ့ရှေ့တွင် ရှိနေသော၊ အသိဉာဏ် ကြည်လင်နေသော သူတော်စင်ဧကရာဇ်ကို ကြည့်ရင်း ဝမ်ချောင်၏ စိတ်ထဲတွင် သံသယများ ဖြစ်ပေါ်နေမိသည်။
လွန်ခဲ့သော ခဏကတင် သူတော်စင်ဧကရာဇ်သည် အရှေ့နန်းဆောင်မှာ အိမ်ရှေ့စံကို ပါးရိုက်ခဲ့သည်၊ အပျိုတော်များနှင့် ပျော်ပါးနေသည်၊ ညီလာခံ မတက်ခဲ့ဘူး၊ နန်းဆောင်တွေ ဆောက်နေပြီး အပျိုတော်တွေ ရွေးချယ်ဖို့ အမိန့်ထုတ်ခဲ့သည်။
သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ သူတော်စင်ဧကရာဇ်သည် သူ၏ ရှေ့တွင် ထက်မြက်လှသော အရှင်သခင်အဖြစ် ပေါ်ထွက်လာပြီး၊ တိုင်းပြည်အရေးနှင့် စစ်တုရင် အကြောင်းကို အေးအေးဆေးဆေး ဆွေးနွေးနေသည်။
ဤနှစ်ခုကြားတွင် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကဲ့သို့ ကွဲပြားနေပြီး တစ်ယောက်တည်းဟုပင် မထင်ရတော့ပေ။
သေခြင်းရှင်ခြင်းကြားက တိုက်ပွဲများစွာကို ဖြတ်သန်းခဲ့ဖူးသော ဝမ်ချောင်ပင်လျှင် ဤအခိုက်အတန့်တွင် ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေတော့သည်။
သို့သော် ဝမ်ချောင်၏ နယ်ရုပ်များမှာမူ နှေးကွေးခြင်း မရှိပေ။
တောက် တောက်... အသံများနှင့်အတူ ဝမ်ချောင်၏ အနက်ရောင် ကျားစေ့များမှာ စစ်တုရင်ခုံပေါ်သို့ ဆက်တိုက် ကျရောက်နေတော့သည်။
နန်းဆောင်အတွင်း၌ သူတော်စင်ဧကရာဇ်သည် ထိုစကားအနည်းငယ်ကို ပြောပြီးနောက် ဘာမှထပ်မပြောတော့ဘဲ ကျားစေ့များ ချသည့် အသံသာ ကျန်တော့သည်။
ဧကရာဇ်က စကားမပြောသဖြင့် ဝမ်ချောင်လည်း စကားစရန် ခက်ခဲနေပြီး ဧကရာဇ်နှင့်အတူ တစ်ကွက်ချင်း လိုက်ကစားနေရသည်။
အဖြူရောင်နှင့် အနက်ရောင် ကျားစေ့များမှာ စစ်တုရင်ခုံပေါ်တွင် အားပြိုင်နေကြတော့သည်။
အချိန်များ ဖြည်းဖြည်းချင်း ကုန်ဆုံးသွားပြီးနောက်...
"ဖောက်"
ဝမ်ချောင်သည် ထုံးစံအတိုင်း ကျားစေ့တစ်စေ့ကို ချလိုက်သော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူတော်စင်ဧကရာဇ်သည် သူ၏ လက်ထဲမှ ကျားစေ့ကို မချဘဲ ရပ်လိုက်သည်။
"လူ့ဘဝဆိုတာ စစ်တုရင် တစ်ပွဲလိုပဲ၊ စစ်ပွဲဆိုတာလည်း စစ်တုရင် တစ်ပွဲလိုပါပဲ။ မင်းက ပြည်နယ်ကိုးခု၏ တပ်မှူးချုပ်အဖြစ် တစ်လောကလုံးက အသိအမှတ်ပြုရတဲ့ အစွမ်းအထက်ဆုံး စစ်နတ်ဘုရား ဖြစ်သလို၊ စစ်သိုင်းပညာနဲ့ စစ်တုရင်မှာလည်း အတော်ဆုံးသူပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့ ဒီပွဲမှာတော့ မပြီးသေးခင်မှာပဲ မင်းရဲ့စိတ်တွေ လှုပ်ရှားနေပြီ"
"စိတ်တွေ လှုပ်ရှားနေရင်တော့ ရှုံးမှာပဲ"
သူတော်စင်ဧကရာဇ်က ခေါင်းကို ခါလိုက်သည်။
တောက်... သူတော်စင်ဧကရာဇ်၏ စကားအဆုံးတွင် လက်ထဲမှ ကျားစေ့ကို ချလိုက်ရာ ဝမ်ချောင်၏ အနက်ရောင် ကျားစေ့များမှာ ဧကရာဇ်၏ အဖြူရောင် ကျားစေ့များကြားတွင် ဝိုင်းရံခြင်း ခံလိုက်ရတော့သည်။
သူတော်စင်ဧကရာဇ်က လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရုံဖြင့် ထိုအနက်ရောင် နယ်ရုပ်များစွာကို ဖယ်ရှားလိုက်ရာ စစ်တုရင်ခုံပေါ်တွင် နေရာလွတ်များစွာ ဖြစ်ပေါ်သွားတော့သည်။
ကြည့်လိုက်ပါက အဖြူရောင် နယ်ရုပ်များမှာ အသာစီး ရနေပြီ ဖြစ်ပြီး၊ အနက်ရောင် နယ်ရုပ်များမှာမူ ပရမ်းပတာ ဖြစ်ကာ ပြန်လည် အနိုင်ယူရန် အခွင့်အရေး မရှိတော့ပေ။
ဤပွဲတွင် ဝမ်ချောင်သည် သူ၏ ပင်ကိုယ်အရည်အချင်းကို လုံးဝ ထုတ်မသုံးနိုင်ခဲ့ပေ။
"အရှင်မင်းကြီး ခွင့်လွှတ်ပါ။ ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ကိစ္စတစ်ခုကို စဉ်းစားနေမိလို့ အာရုံမစိုက်နိုင် ဖြစ်သွားတာပါ"
ဝမ်ချောင်သည် ကျားစေ့ကို ချလိုက်ပြီး ထရပ်ကာ အမြန် ဦးညွှတ်လိုက်သည်။
မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ သူတော်စင်ဧကရာဇ်မှာမူ မလှုပ်မယှက် ထိုင်နေရင်း ပြုံးလျက် ဝမ်ချောင်ကို ကြည့်နေသည်။ ဝမ်ချောင် ဤသို့ ပြောလိမ့်မည်ကို သူ ကြိုသိနေပုံရသည်။
"ငါကိုယ်တော် မင်း ဘာတွေးနေလဲဆိုတာ သိပါတယ်။ ဒီနေ့သာ ငါကိုယ်တော်က မင်းကို ခေါ်မတွေ့ခဲ့ရင်တောင် မင်းကတော့ ငါ့ကို တွေ့ဖို့ နည်းလမ်းပေါင်းစုံ သုံးမှာပဲ။ နန်းတော်တံခါးက တပ်မှူးကို ငါ အမိန့်ထုတ်ထားတာဟာ မင်းကို အမိန့်တော် မပါဘဲ ပေးမဝင်ဖို့ပဲ။ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့စရိုက်အရဆိုရင် တခြားနည်းလမ်းတွေ သုံးပြီး အတင်းဝင်လာမှာပဲ၊ ထိုက်ကျိနန်းဆောင်ထဲကို ညဘက် ခိုးဝင်လာတာမျိုးတောင် လုပ်နိုင်တယ်"
သူတော်စင်ဧကရာဇ်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။
"ကျွန်တော်မျိုး မရဲဝံ့ပါဘူး"
ဝမ်ချောင် ထိုစကားကြောင့် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ခါသွားပြီး အမြန်ငြင်းဆိုလိုက်သည်။ သို့သော် သူ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ ချွေးပြန်သွားတော့သည်။
သူတော်စင်ဧကရာဇ် ပြောသည်မှာ မှန်သည်။ တကယ်လို့သာ ဧကရာဇ်ကို မတွေ့ရဘဲ သူ၏ သံသယများကို မဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့ပါက သူသည် နန်းတော်ထဲသို့ ညဘက် ခိုးဝင်ရန် အမှန်တကယ် စဉ်းစားထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သူတော်စင်ဧကရာဇ်က ပြုံးလိုက်ရုံသာ ပြုပြီး ထိုကိစ္စကို ထပ်မမေးတော့ပေ။
"ဟုတ်တာ မဟုတ်တာက အရေးမကြီးပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဘာဖြစ်လို့ ငါကိုယ်တော်က တခြားသူတွေကို မခေါ်ဘဲ မင်းကိုပဲ ခေါ်တွေ့ရတာလဲ၊ စုန့်ဘုရင် နဲ့ အိမ်ရှေ့စံကိုတောင် ပေးမဝင်တာလဲဆိုတာ မင်း သိလား"
သူတော်စင်ဧကရာဇ်က မေးမြန်းလိုက်သည်။
ဝမ်ချောင် ထိုစကားကြောင့် တုန်လှုပ်သွားရသည်။ ဧကရာဇ်က သူ့ကို ခေါ်တွေ့ခြင်းမှာ မှာကြားစရာ တစ်ခုခု ရှိမည်ဟု သူ သိသော်လည်း ဤမျှအထိတော့ မစဉ်းစားခဲ့မိပေ။
နန်းတွင်းအမတ်များနှင့် ယှဉ်လျှင် ဝမ်ချောင်သည် ပြည်နယ်ကိုးခု၏ တပ်မှူးချုပ်အနေဖြင့် ပို၍ အလေးထားခံရသည်မှာ မှန်သော်လည်း၊ ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ သစ္စာရှိခဲ့သော စုန့်ဘုရင် နှင့် အနာဂတ် အမွေဆက်ခံသူ အိမ်ရှေ့စံတို့ထက် ပို၍ အလေးထားခံရသည်ဟုတော့ သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။
"အရှင်မင်းကြီး မိန့်ကြားတော်မူပါ" ဝမ်ချောင်က လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။
နန်းဆောင်အတွင်း၌ သေလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်နေပြီး၊ ဘေးနားရှိ မိန်းမစိုးချုပ် ကောင်းလီရှီ၏မျက်နှာတွင်လည်း အနည်းငယ် အပြောင်းအလဲ ဖြစ်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
"စိုးရိမ်မနေပါနဲ့၊ ငါကိုယ်တော်မှာ တခြား ရည်ရွယ်ချက် မရှိပါဘူး"
ဝမ်ချောင်၏ တုံ့ပြန်မှုကို မြင်သည့်အခါ သူတော်စင်ဧကရာဇ်က ပြုံးလိုက်သည် -
"ငါကိုယ်တော် မင်းကို မေးခွန်းတစ်ခုပဲ မေးချင်တယ်..."
"ဝမ်ချောင်... ငါကိုယ်တော်က မင်းကို ယုံကြည်လို့ ရမလား။ အနာဂတ်ရဲ့ တစ်နေ့မှာ ငါကိုယ်တော်ရဲ့ ကိုယ်စား ဤတိုင်းပြည်နဲ့ လူမျိုးကို မင်း ကာကွယ်ပေးနိုင်မယ်လို့ ငါကိုယ်တော် ယုံကြည်လို့ ရမလား"
ထိုစကားကို ပြောလိုက်သည့်အခါ သူတော်စင်ဧကရာဇ်၏မျက်နှာမှ အပြုံးများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အလွန် လေးနက်သော မျက်နှာထား ဖြစ်သွားတော့သည်။
သူတော်စင်ဧကရာဇ်၏ စကားနှင့် သူ၏ လေးနက်လှသော မျက်နှာကို ကြည့်ရင်း ဝမ်ချောင်၏ရင်ထဲတွင် ကြီးမားသော လှိုင်းလုံးကြီးများ ရိုက်ခတ်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
အတွင်းနန်းဆောင်သို့ မဝင်ခင်က ဝမ်ချောင်သည် အခြေအနေ အမျိုးမျိုးကို တွေးတောခဲ့သည်၊ ဧကရာဇ်က အိမ်ရှေ့စံ ဖြစ်ရပ်၊ ထိုက်ဖျင်မျှော်စင်ကိစ္စနှင့် အပျိုတော် ရွေးချယ်မှုများအကြောင်း ဆွေးနွေးလိမ့်မည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း၊ ယခုကဲ့သို့ သူတော်စင်ဧကရာဇ်က လေးလေးနက်နက်နှင့် ဤစကားကို ပြောလာလိမ့်မည်ဟု လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ပေ။
ဝမ်ချောင်၏ စိတ်ထဲတွင် လုံးဝပြင်ဆင်ထားခြင်း မရှိသဖြင့် ဤစကားမှာ သူ့အတွက် ရုတ်တရက်ကြီး ဖြစ်သွားတော့သည်။
ထို့ပြင် "အနာဂတ်ရဲ့ တစ်နေ့မှာ ငါကိုယ်တော်ရဲ့ ကိုယ်စား ဤတိုင်းပြည်နဲ့ လူမျိုးကို မင်း ကာကွယ်ပေးနိုင်မယ်" ဆိုသည်မှာ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။
သူတော်စင်ဧကရာဇ်၏ ဤစကားမှာ အဘယ်အဓိပ္ပာယ် ရှိသနည်း
ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဝမ်ချောင်၏ စိတ်ထဲမှာ လေပြင်းတိုက်ခတ်ခံရသကဲ့သို့ ပရမ်းပတာ ဖြစ်သွားတော့သည်။
အတွေးပေါင်းများစွာ သူ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် ဖြတ်ပြေးနေသော်လည်း ဘာကိုမှ သေချာစွာ မစဉ်းစားနိုင်တော့ပေ။
"အရှင်မင်းမြတ်"
ဝမ်ချောင်၏အသံမှာပင် အနည်းငယ် တုန်ယင်နေတော့သည်။ ဘာဖြစ်လို့လဲမသိသော်လည်း သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အလွန် မကောင်းသော ခံစားချက်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေသည်။
"အများကြီး မစဉ်းစားပါနဲ့၊ ငါကိုယ်တော်ကို အဖြေပဲ ပေးပါ။ ရမလား၊ မရဘူးလား ဆိုတာပဲ"
ဝမ်ချောင် ဘာပြောမလဲဆိုသည်ကို ဧကရာဇ် သိနေပုံရပြီး၊ ဝမ်ချောင် မေးမြန်းမည့် မေးခွန်းများကို လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းကာ တားမြစ်လိုက်ပြီး တိုက်ရိုက်သာ မေးမြန်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
နန်းဆောင်အတွင်း၌ အပ်ကျသံပင် ကြားရလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်နေတော့သည်။ သူတော်စင်ဧကရာဇ်သည် ဝမ်ချောင်ကို စိုက်ကြည့်နေပြီး၊ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ကြယ်တာရာများကဲ့သို့ တောက်ပနေကာ ဝမ်ချောင်၏ စိတ်နှလုံးထဲအထိ ဖောက်ထွင်းမြင်နေသကဲ့သို့ ရှိနေတော့သည်။
******
အခန်း ၁၉၄၅ ယင်ယန်ငါးစုံ ကျောက်စိမ်းပြား
ဝမ်ချောင်ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်နေသော်လည်း သူ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင်မူ ဝေါဝေါသံများ မြည်ဟည်းနေတော့သည်။ ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူ၏ ရင်ထဲ၌ သံသယများစွာ ရှိနေသော်လည်း၊ နောက်ဆုံးတွင် သူတော်စင်ဧကရာဇ်၏ မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ရှိသော အကြည့်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ထိုသံသယများနှင့် ပြောချင်သော စကားလုံးပေါင်းများစွာမှာ စကားတစ်ခွန်းတည်းအဖြစ် စုစည်းသွားတော့သည်။
“မည့်သည့်အချိန်၊ မည်သည့်အခြေအနေမျိုးမှာမဆို ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ အသက်တစ်ရှူစာ ကျန်ရှိနေသရွေ့ အလယ်ပြည် ရှန်ကျိုးနဲ့ ပြည်သူတွေကို ကာကွယ်ပေးဖို့ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားသွားပါ့မယ်”
ဝမ်ချောင်က ခိုင်မာသော မျက်နှာထားဖြင့် မဆိုင်းမတွဘဲ ပြောလိုက်သည်။
ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူ၏အသံမှာ ဟိန်းထွက်သွားပြီး ခန်းမအတွင်းရှိ လူကိုပင် တုန်လှုပ်သွားစေသည်။
ခန်းမအတွင်း၌ တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။ ဝမ်ချောင်က ဤစကားကို ပြောလိုက်သည့်အခါ ကြမ်းပြင်ပင် တုန်ခါသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ ခေတ္တမျှ ကြာသွားသည်လား သို့မဟုတ် ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာသွားသည်လား မသိသော်လည်း၊ မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ ဝမ်ချောင်ကို ကြည့်ရင်း သူတော်စင်ဧကရာဇ်၏တင်းမာလှသော မျက်နှာမှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပျော့ပြောင်းသွားပြီး၊ ရေခဲများ အရည်ပျော်သွားသကဲ့သို့ အလွန်ကျေနပ်သည့် အပြုံးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
ဤမြင်ကွင်းကြောင့် ဝမ်ချောင်ပင်လျှင် မှင်တက်သွားရသည်။
သူတော်စင်ဧကရာဇ်နှင့် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ တွေ့ဆုံခဲ့ဖူးသော်လည်း ဧကရာဇ် ဤမျှအထိ ပျော်ရွှင်ဝမ်းမြောက်နေသည်ကို မြင်ရသည်မှာ ဤသည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်သည်။
ဟုတ်သည်၊ ၎င်းမှာ အမှန်တကယ် ပျော်ရွှင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
ကြီးမားလှသော ဝန်ထုတ်ဝန်ပိုးကြီးကို ချလိုက်ရသကဲ့သို့ ပေါ့ပါးလွတ်လပ်သွားသည့် ထိုမျက်နှာအမူအရာမှာ ဧကရာဇ်တစ်ပါးတွင် မရှိသင့်သည့် အမူအရာမျိုးပင် ဖြစ်သည်။
“ဝမ်ချောင်... ငါကိုယ်တော်မင်းကို ကြည့်တာ မမှားဘူးပဲ။ ဘယ်အချိန်မှာဖြစ်ဖြစ် မင်းဟာ ငါကိုယ်တော့်ကို စိတ်မပျက်စေခဲ့ဘူး”
ဝမ်ချောင် ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်သေးမီမှာပင် သူတော်စင်ဧကရာဇ်သည် သူ၏ခါးမှ ပစ္စည်းတစ်ခုကို ရုတ်တရက် ဖြုတ်ယူလိုက်ပြီး စစ်တုရင်ခုံပေါ်တွင် တင်ကာ ဝမ်ချောင်ဘက်သို့ တွန်းပေးလိုက်သည်။
“ဒါဟာ ငါကိုယ်တော် ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ သိမ်းဆည်းထားခဲ့တဲ့ ပစ္စည်းတစ်ခုပဲ။ မင်းရဲ့ ရင်ထဲမှာ သံသယတွေ အများကြီး ရှိနေမယ်ဆိုတာ ငါ သိပါတယ်။ အချိန်တန်တဲ့အခါကျရင်တော့ ဒီကျောက်စိမ်းပြားက မင်းကို အဖြေအားလုံး ပေးပါလိမ့်မယ်”
ထိုစကားကို ပြောပြီးနောက် သူတော်စင်ဧကရာဇ်သည် မတ်တတ်ရပ်ကာ ဝတ်ရုံစကို ခါထုတ်လိုက်ပြီး ခန်းမအတွင်းမှ အရှိန်ဖြင့် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။
“ကောင်းလီရှီ... သူ့ကို နန်းတော်အပြင်အထိ ပို့လိုက်ဦး”
သူတော်စင်ဧကရာဇ်၏အသံမှာ အဝေးမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ဝမ်ချောင်မှာမူ ထိုနေရာတွင် ရပ်နေရင်း ဦးနှောက်ထဲတွင် ပရမ်းပတာ ဖြစ်နေတော့သည်။
အစမှ အဆုံးအထိ သူတော်စင်ဧကရာဇ်နှင့် ဝေဝေဝါးဝါး စစ်တုရင်တစ်ပွဲ ကစားခဲ့ရခြင်းမှလွဲ၍ ဘာဖြစ်သွားသည်ကို ဝမ်ချောင် လုံးဝနားမလည်နိုင်ပေ။ သူတော်စင်ဧကရာဇ်၏ စကားများမှာလည်း အနက်အဓိပ္ပာယ်များစွာ ပါဝင်နေပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို ရည်ညွှန်းနေပုံရသည်။
ထိုခဏတွင် ဝမ်ချောင်၏ ဦးနှောက်ထဲ၌ အတွေးပေါင်းများစွာ ဝင်ရောက်လာသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် အရာအားလုံးကို ဖယ်ထုတ်လိုက်ပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ စစ်တုရင်ခုံပေါ်မှ သူတော်စင်ဧကရာဇ် ချန်ထားရစ်ခဲ့သည့် ပစ္စည်းကိုသာ ကြည့်လိုက်တော့သည်။
“ဒါက... ယင်ယန်ငါးစုံ ကျောက်စိမ်းပြားပဲ”
ဝမ်ချောင်က စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်လိုက်သည်။
သူတော်စင်ဧကရာဇ် စားပွဲပေါ်တွင် ချန်ထားခဲ့သည်မှာ ကလေးလက်သီးဆုပ်ခန့် ရှိသော ကျောက်စိမ်းပြား တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ထိုကျောက်စိမ်းပြားမှာ အနက်ရောင်နှင့် အဖြူရောင် ငါးနှစ်ကောင်မှာ အသက်ဝင်လှပြီး တစ်ကောင်၏အမြီးကို တစ်ကောင်က ခေါင်းဖြင့် ဆက်ထားသည့်ပုံစံမျိုးဖြင့် ပြုလုပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။
ကျောက်စိမ်းပြား၏ လက်ရာမှာ အလွန်ပင် အနုစိတ်လှသည်။ ငါးအကြေးခွံများ၊ မျက်လုံးများနှင့် အမြီးများမှာ တကယ့်ငါးများကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေပြီး၊ ကျောက်စိမ်း၏ အရည်အသွေးမှာလည်း အလွန်နူးညံ့ချောမွေ့လှရာ အဆင့်မြင့် ကျောက်စိမ်းကောင်းဖြစ်မှန်း သိသာလှသည်။
ကျောက်စိမ်းပြား၏ အရောင်အသွေးကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ပိုင်ရှင်ဖြစ်သူသည် ၎င်းကို အမြဲတမ်း ကိုင်တွယ် ကစားနေလေ့ရှိသဖြင့် အနားသတ်များမှာ အလွန် ချောမွေ့နေခြင်း ဖြစ်သည်။
“ဒီ ယင်ယန်ငါးစုံ ကျောက်စိမ်းပြားက... တကယ်ပဲ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ” ဝမ်ချောင်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ တွေးတောနေမိသည်။
“မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်... သွားကြစို့၊ ကျွန်တော် နန်းတော်အပြင်အထိ လိုက်ပို့ပါ့မယ်”
ဝမ်ချောင်က ကျောက်စိမ်းပြားကို ယူကာ အဖြေရှာရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်မှာပင် မိန်းမစိုးချုပ် ကောင်းလီရှီ၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ဝမ်ချောင် ခေတ္တမျှတိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ ခေါင်းညိတ်ပြကာ သူတော်စင်ဧကရာဇ် ချန်ထားခဲ့သော ယင်ယန်ငါးစုံ ကျောက်စိမ်းပြားကို ရင်ခွင်ထဲသို့ ထည့်လိုက်ပြီး ကောင်းလီရှီနှင့်အတူ ခန်းမအတွင်းမှ ထွက်ခွာခဲ့သည်။
ခန်းမအပြင်သို့ ထွက်လာပြီး မကြာမီမှာပင် အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးမှ ဝတ်ရုံကောင်း ဝတ်ဆင်ထားသော၊ သူစိမ်းဖြစ်သည့် မိန်းမစိုးများ မည်သည့်အချိန်က ရောက်လာသည်မသိဘဲ ကောင်းလီရှီ၏ ဘေးနားတွင် ယှဉ်တွဲ၍ ရပ်လိုက်ကြသည်။
“မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်... အချိန်လည်း မစောတော့ဘူးဆိုတော့ ကျွန်တော်မျိုးတို့ အတူတူ လိုက်ပို့ပါရစေ”
ထိုမိန်းမစိုးများထဲမှ တစ်ဦးကို ဝမ်ချောင် သေချာစွာ မြင်လိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ နံနက်ခင်း ညီလာခံတုန်းက ကောင်းလီရှီ၏ကိုယ်စား ညီလာခံကို ဦးဆောင်ပြီး အမိန့်တော်ကို ဖတ်ကြားခဲ့သည့် သူစိမ်း မိန်းမစိုးပင် ဖြစ်သည်။
ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဝမ်ချောင်၏ မျက်မှောင်များကြား၌ စိုးရိမ်ရိပ်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။
သူသည် ကောင်းလီရှီကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ကောင်းလီရှီ၏ မျက်နှာမှာ ပုံမှန်အတိုင်းပင် ရှိနေသဖြင့် ဝမ်ချောင်လည်း ဘာမှမပြောတော့ဘဲ ထိုလူများ၏ ဝန်းရံမှုဖြင့် ခန်းမအပြင်ဘက်သို့ လှမ်းထွက်ခဲ့သည်။
“မိန်းမစိုးကြီး... ဒီမှာ ခဏလောက်ရပ်ပါအုံး”
နန်းတော်၏အတွင်းတံခါးဝသို့ ရောက်သည့်အခါ ဝမ်ချောင်က ရပ်လိုက်ပြီး နောက်သို့ လှည့်ကာ ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းနှစ်လှမ်း တိုးလျက် ကောင်းလီရှီကို ပြောလိုက်သည်။
သို့သော် ထိုကဲ့သို့ ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းနှစ်လှမ်း တိုးလိုက်သည့် အပြုအမူလေးမှာပင် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မိန်းမစိုးများ၏အာရုံကို ချက်ချင်း ဆွဲဆောင်လိုက်ပုံရသည်။ သူတို့နှစ်ဦးမှာ အေးစက်သော မျက်နှာထားဖြင့် ချက်ချင်း ရှေ့သို့ တိုးလာကာ ကောင်းလီရှီ၏ ရှေ့တွင် ကာဆီးလိုက်ကြသည်။
“မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်... ကြွပါတော့”
“ရိုင်းလှချည်လား”
ဝမ်ချောင်၏မျက်နှာမှာ အေးစက်သွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဒေါသကို မထိန်းနိုင်တော့ပေ။ သူ၏ ဝတ်ရုံစကို ခါလိုက်ရာ ပြင်းထန်လှသော စွမ်းအားလှိုင်းတစ်ခုမှာ ဟိန်းထွက်သွားပြီး ထိုမိန်းမစိုးများကို နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားစေသည်။ ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် ထိုသူများ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော်သွားပြီး ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်သော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ထွက်လာသည်။
သူတို့တွင် သိုင်းစွမ်းအား အချို့ ရှိကြသော်လည်း မဟာထန်၏ စစ်နတ်ဘုရား ဖြစ်သော ဝမ်ချောင်နှင့် ယှဉ်လျှင်တော့ မိုးနှင့်မြေကဲ့သို့ ကွာခြားလှသည်။ ထို့ပြင် ဝမ်ချောင်၏ လက်ထဲတွင် ဧကရာဇ်နဂါးတုတ်ကောက်လည်း ရှိနေသဖြင့် သူတို့ကို ကြောက်နေစရာ အကြောင်းမရှိပေ။
“မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်”
ထိုအချိန်တွင် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ကောင်းလီရှီသည် ဝမ်ချောင်ကို ကြည့်ကာ ခေါင်းကို အသာအယာ ခါပြလိုက်ပြီး၊ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ဘာမှမတတ်နိုင်သည့် အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။
ဝမ်ချောင်၏မျက်နှာမှာ တင်းမာသွားပြီး၊ တင်းတင်းဆုပ်ထားသော လက်သီးများနှင့် ထုတ်ဖော်ရန် ပြင်နေသော စွမ်းအားများမှာ ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
“ဟမ့်…”
ဝမ်ချောင်က အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး ထိုလူများကို ပြင်းထန်စွာ စိုက်ကြည့်ကာ၊ မိန်းမစိုးချုပ် ကောင်းလီရှီကို ရိုသေစွာဖြင့် အရိုအသေ ပေးလိုက်သည်။
“မိန်းမစိုးကြီး... ဒါဆိုရင်တော့ ဝမ်ချောင် နှုတ်ဆက်ခဲ့ပါတယ်”
ထိုစကားကို ပြောပြီးနောက် ဝမ်ချောင်သည် မြင်းရထားပေါ်သို့ တက်ကာ အမြန် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။
...
နန်းတော်အပြင်ဘက်သို့ ဝမ်ချောင် ရောက်ရှိလာသည့်အခါ အမတ်များစွာမှာ ချက်ချင်း ဝိုင်းအုံလာကြသည်။
ညီလာခံ ပြီးဆုံးသွားသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သလို၊ ဝမ်ချောင် သူတော်စင်ဧကရာဇ်နှင့် စစ်တုရင် ကစားနေသည်မှာလည်း အချိန်အတော်ကြာခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း အမတ်များမှာ မပြန်ကြသေးပေ။
သူတော်စင်ဧကရာဇ်က ဝမ်ချောင်ကို အတွင်းနန်းဆောင်သို့ ခေါ်ယူသွားသည်ကို လူတိုင်း မြင်တွေ့ခဲ့ကြသည်။
“မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်... ဘယ်လိုလဲ။ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်က ဘာတွေ မိန့်ကြားလိုက်လဲ”
“ဧကရာဇ်ရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ပြောင်းလဲအောင် အကြံပေးနိုင်ခဲ့လား”
“အပျိုတော် ရွေးချယ်တဲ့ ကိစ္စကတော့ လုံးဝ မဖြစ်သင့်ပါဘူး”
...
အမတ်ပေါင်းများစွာ၏အသံများမှာ အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ အားလုံးက မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ရှိသော မျက်နှာများဖြင့် မြင်းရထားအတွင်းမှ ဝမ်ချောင်ကို ကြည့်နေကြသည်။ ဝန်ကြီးချုပ် လီလင်ဖူ အပါအဝင် အမတ်များအားလုံး ဝင်ခွင့်မရဘဲ၊ သူတော်စင်ဧကရာဇ်က ဝမ်ချောင် တစ်ဦးတည်းကိုသာ နောက်ဆုံးမှ ခေါ်တွေ့ခြင်း ဖြစ်ရာ လူတိုင်း သိချင်စိတ် ပြင်းပြနေကြခြင်းမှာ မဆန်းပေ။
မြင်းရထားအတွင်း၌ ဝမ်ချောင်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ ဤကိစ္စကို သူလည်း မည်သို့ ပြောပြရမည်ကို မသိတော့ပေ။
“ဘယ်လိုလဲ”
လူတိုင်း ဆူညံစွာ မေးမြန်းနေစဉ်မှာပင် အလင်းတစ်ခု ဝင်းခနဲ ဖြစ်သွားပြီး၊ မြင်းရထားတံခါးမှာ ပွင့်သွားကာ လေပြေလေးတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသကဲ့သို့ စုန့်ဘုရင်သည် သူ၏ ဝတ်ရုံဖြင့်ပင် စစ်ဘက်ရေးရာဝန်ကြီး ကျန်းချိုးကျန့်ချုံးနှင့်အတူ မြင်းရထားအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာပြီး ဝမ်ချောင်၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်လိုက်ကြသည်။
သူတို့နှစ်ဦး ဝင်လာသည်နှင့် အပြင်ဘက်မှ အသံများမှာ ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။ စုန့်ဘုရင်နှင့် ကျန်းချိုးကျန့်ချုံးတို့မှာ အမတ်များ အားလုံး၏ ကိုယ်စားလှယ်အဖြစ် ရောက်လာခြင်း ဖြစ်မှန်း သိသာလှသည်။
“ဒီကိစ္စက ပြောရရင်တော့ ရှည်လိမ့်မယ်။ သူတော်စင်ဧကရာဇ်က ကျွန်တော့်ကို အများကြီး မပြောခဲ့ပါဘူး။ လောလောဆယ်တော့ အချိန်တစ်ခုကို စောင့်ကြည့်ရပါလိမ့်မယ်၊ အရာအားလုံး အဖြေပေါ်လာတဲ့အခါကျရင်တော့ ခင်ဗျားတို့ကို အသေးစိတ် ပြန်ပြောပြပါ့မယ်”
ဝမ်ချောင်က ခါးကို မတ်မတ်ထားကာ တခဏခန့် စဉ်းစားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။
“အင်း... သိပြီ”
ဝမ်ချောင်၏ စကားကို ကြားသည့်အခါ သူတို့နှစ်ဦးမှာ အသေးစိတ် ထပ်မမေးတော့ဘဲ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ကြသည်။ သူတို့နှစ်ဦးမှာ အဖြေတစ်ခု ရလိုသဖြင့် တက်လာခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ဝမ်ချောင်၏ စိတ်ထဲတွင် အစီအစဉ် ရှိနေလျှင်ပင် လုံလောက်လှပြီ ဖြစ်သည်။ သူတော်စင်ဧကရာဇ်၏ ကိစ္စမှာ သေးငယ်သော ကိစ္စမဟုတ်သဖြင့် မည်သို့ပင် ဖြစ်စေ အရာအားလုံးကို ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်အောင် လုပ်ဆောင်ရမည် ဖြစ်သည်။
...
အချိန်များ ကုန်ဆုံးသွားပြီး ညမှောင်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်အိမ်တော်၏ နောက်ဖေးဥယျာဉ်အတွင်း၌ လေပြေလေးများ တိုက်ခတ်နေပြီး၊ ဝမ်ချောင်မှာမူ ထိုနေရာ၌ မလှုပ်မယှက် ရပ်နေသည်။
“အရှင်မင်းကြီး... အရှင် တကယ်ပဲ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ” ဝမ်ချောင် ခေါင်းငုံ့ကာ သူ၏ လက်ထဲမှ ယင်ယန်ငါးစုံ ကျောက်စိမ်းပြားကို ကြည့်ရင်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်နေမိသည်။
နန်းတော်မှ ပြန်လာကတည်းက သူသည် ဤကျောက်စိမ်းပြားကို အမြဲတမ်း လေ့လာနေခဲ့သော်လည်း၊ ကျောက်စိမ်းပြားအတွင်း၌ အလွန်ပြင်းထန်လှပြီး မယုံနိုင်လောက်စရာကောင်းသော အစီအရင်တစ်ခု ရှိနေသည်။ ဝမ်ချောင်သည် အနုစိတ်နယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီး ကုထိုက်ပိုင်ကို အနိုင်ယူခဲ့သလို၊ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားမှာလည်း အလွန်မြင့်မားနေသော်လည်း ထိုအစီအရင်ကို မဖွင့်နိုင်ခဲ့ပေ။
ယခင်က နတ်ဘုရားစစ်သည်တော်အဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန် ကြိုးစားခဲ့ပြီး တစ်လောကလုံးတွင် အစွမ်းအထက်ဆုံး ဖြစ်သော သူတော်စင်ဧကရာဇ်နှင့် ယှဉ်လျှင် ဝမ်ချောင်၏ သိုင်းစွမ်းအားမှာ အားနည်းနေသေးပုံရသည်။
သူတော်စင်ဧကရာဇ်သည် ဤကျောက်စိမ်းပြားကို ပေးခဲ့သော်လည်း ယခုချက်ချင်း ဖွင့်ကြည့်ပြီး လျှို့ဝှက်ချက်ကို သိစေချင်ပုံ မရပေ။ သို့သော် ဒီအတိုင်း ငြိမ်နေခြင်းနှင့် သတင်းကို ထိုင်စောင့်နေခြင်းမှာ ဝမ်ချောင်၏ စတိုင် မဟုတ်ပေ။
ထို့ပြင် ယင်ယန်ငါးစုံ ကျောက်စိမ်းပြားထက် ဝမ်ချောင် ပို၍အလေးထားမိသည်မှာ သူတော်စင်ဧကရာဇ်က သူ့ကို အတွင်းနန်းဆောင်သို့ ခေါ်ယူကာ ပြောကြားခဲ့သည့် စကားများပင် ဖြစ်သည်။
သူတို့နှစ်ဦးကြားက ပြောစကားများမှာ ညီလာခံ သိမ်းပြီးကတည်းက ဝမ်ချောင်၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် ဝဲလည်နေတော့သည်။
ဘာဖြစ်လို့လဲမသိသော်လည်း ဝမ်ချောင်၏စိတ်ထဲတွင် အလွန် ပြင်းထန်လှသော စိုးရိမ်မှုများကို ခံစားနေရသည်။ ထိုစိုးရိမ်မှုများကြောင့်ပင် သူသည် အခြေအနေများကို ငြိမ်ကြည့်မနေနိုင်တော့ဘဲ တစ်ခုခု လုပ်ဆောင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့သည်။
“ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်... ဒီအရာအားလုံးကို ငါ တားဆီးရမယ်၊ အမှန်တရားကို ရှာဖွေရမယ်” ဝမ်ချောင် စိတ်ထဲမှ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
လွန်ခဲ့သော အတိတ်ဘဝတုန်းက ယခုကဲ့သို့ အရာများ ဖြစ်ပျက်ခဲ့ဖူးသည်။ ထိုစဉ်က ဝမ်ချောင်သည် သူတော်စင်ဧကရာဇ်မှာ ပျော်ပါးခြင်း၌ နစ်ဝင်သွားပြီး မူလစိတ်ဆန္ဒများ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်ဟုသာ ထင်ခဲ့သည်။ ထို့ပြင် စစ်ပွဲများတွင် ဆက်တိုက် ရှုံးနိမ့်ခဲ့ခြင်းကြောင့် နောက်ပိုင်းတွင် မင်းဆိုးမင်းညစ် ဖြစ်သွားသည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း၊ ယခု ကိုယ်တိုင် ကြုံတွေ့လိုက်ရသည့်အခါတွင်မူ အရာအားလုံးမှာ နောင်လာနောက်သားများ ပြောဆိုသကဲ့သို့ မရိုးရှင်းမှန်း ဝမ်ချောင် သဘောပေါက်သွားတော့သည်။
ဝမ်ချောင်သည် အမှန်တရား၏ အနှစ်သာရသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း နီးကပ်လာနေပြီဟု ခံစားလိုက်ရသည်။
အနာဂတ်၏ဘေးအန္တရာယ်၊ သူတော်စင်ဧကရာဇ်၏ “မင်းဆိုးမင်းညစ် ဖြစ်လာခြင်း”... ဤအရာအားလုံး၏ နောက်ကွယ်တွင် အဖြေတစ်ခု ရှိနေပေလိမ့်မည်။
“ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်... ဒီအဖြစ်ဆိုးတွေကို ထပ်ပြီး မဖြစ်စေရဘူး” ဝမ်ချောင် စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်လိုက်သည်။
“ဒါက အလုပ်ဖြစ်မဖြစ် ဆိုတာကတော့... မနက်ဖြန် သူ့ကို တွေ့တဲ့အခါမှ သိရမှာပဲ”
ဝမ်ချောင် ခေါင်းမော့ကာ မှောင်မည်းနေသော ကောင်းကင်ယံကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် အတွေးပေါင်းများစွာ ဖြတ်ပြေးနေရင်း မိန်းမစိုးချုပ် ကောင်းလီရှီ၏ ပုံရိပ်မှာ ထင်ကျန်နေတော့သည်။
...
ထိုအချိန်မှာပင် နန်းတော်အတွင်း၌ ညအမှောင်ထုထဲတွင် ပုံရိပ်တစ်ခုမှာ ခန်းမအပြင်ဘက်၌ ရပ်နေရင်း ကောင်းကင်ယံကို ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် စိုးရိမ်နေတော့သည်။
“ဟူး…”
မိန်းမစိုးချုပ် ကောင်းလီရှီသည် သာမန်ဝတ်စုံကို လဲလှယ်ဝတ်ဆင်ထားပြီး၊ မနီးမဝေးရှိ ထိုက်ကျိနန်းဆောင်ကို ကြည့်ရင်း စိုးရိမ်မှုများစွာ ဖြစ်ပေါ်နေသည်။
ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကောင်းလီရှီ၏စိတ်ထဲ၌ အတွေးပေါင်းများစွာ ရှိနေသည်။ သူတော်စင်ဧကရာဇ်၏ ဘေးနားတွင် ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ ခစားခဲ့သော်လည်း သူကိုယ်တိုင်ပင် အနာဂတ်မှာ ဘာတွေ ဖြစ်လာမည်ကို မသိနိုင်တော့ပေ။
“တကယ်ပဲ သူ့ကို သွားတွေ့သင့်သလား”
ကောင်းလီရှီ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ သူ၏ လက်ဖဝါးကို ကြည့်လိုက်သည်။ ညအမှောင်ထုမှာ လေးလံနေသော်လည်း ကောင်းလီရှီ၏ လက်ဖဝါးပေါ်ရှိ စာရွက်လေးတစ်ရွက်ကို ဝေဝေဝါးဝါး မြင်တွေ့နေရသည်။
ယနေ့ နေ့လယ်ပိုင်းတွင် နန်းတော်တံခါးဝမှ ထွက်ခွာခါနီး ဝမ်ချောင်သည် ကောင်းလီရှီကို ဦးညွှတ်ကာ အရိုအသေ ပေးခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် သူတို့နှစ်ဦးကြား၌ ပေအနည်းငယ်သာ ကွာဝေးသော်လည်း မည်သူမျှ မမြင်လိုက်ဘဲ ဝမ်ချောင်၏လက်အင်္ကျီထဲမှ ပစ္စည်းတစ်ခုမှာ ကောင်းလီရှီ၏ လက်အင်္ကျီထဲသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။