အခန်း (၁၉၄၆-၁၉၅၀)

အခန်း ၁၉၄၆ ချွန်းယွီအိုင်မှ ချိန်းဆိုမှု

၎င်းမှာ ဝမ်ချောင်ချန်ထားခဲ့သည့် စာရွက်လေးပင် ဖြစ်သည်။

ဝမ်ချောင်သည် ဤကိစ္စကို အလွန်လျှို့ဝှက်စွာ လုပ်ဆောင်ခဲ့သဖြင့် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မိန်းမစိုးများပင် သတိမထားမိခဲ့ကြပေ။

ထိုစာရွက်လေးမှာ မိန်းမစိုးချုပ် ကောင်းလီရှီ၏လက်ထဲတွင် ရှိနေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော်လည်း သူသည် ချက်ချင်း ဆုံးဖြတ်ချက် မချနိုင်ဘဲ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

“ဟူး...”

ရှည်လျားလှသော သက်ပြင်းတစ်ချက်နှင့်အတူ ကောင်းလီရှီ၏ လက်ဖဝါးအတွင်းမှ စွမ်းအားကြောင့် ထိုစာရွက်လေးမှာ ချက်ချင်းပင် အမှုန့်ဖြစ်သွားပြီး လေထဲသို့ လွင့်ပျံသွားတော့သည်။

အတော်ကြာပြီးနောက် ညအမှောင်ထုထဲတွင် ကောင်းလီရှီ၏အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ရှောင်လီ... ငါ့ကိုယ်စား မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်ရဲ့ နန်းဆောင်ကို တစ်ခေါက်လောက် သွားပေးစမ်း”

ခဏအကြာတွင် မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်အိမ်တော်အတွင်း၌ မိန်းမစိုးချုပ်ကောင်းလီရှီထံမှ အကြောင်းပြန်စာကို ရရှိသည့်အခါ ဝမ်ချောင်၏မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

မြို့တော်အပြင်ဘက် ၁၇ လီ အကွာ၊ ချွန်းယွီအိုင်၊ ရှန်းရွှေနားနေဆောင်

ကျယ်ပြောလှသော ရေပြင်ကြီးမှာ မှန်တစ်ချပ်ကဲ့သို့ ကြည်လင်နေပြီး၊ ရေပေါ်တွင် ကြာရွက်စိမ်းများကြား၌ လှပလှသော ကြာနီပန်းများမှာ လှပျိုဖြူလေးများ ကသကဲ့သို့ လေထဲတွင် ဝဲယိုင်နေကြသည်။

လေပြေလေး တိုက်ခတ်လာသည့်အခါ ကြာရွက်စိမ်းများနှင့် ကြာပန်းလေးများမှာ ဟန်ချက်ညီညီ ကခုန်နေကြပုံရသည်။

အိုင်၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ရှေးဟောင်းလက်ရာဖြင့် ခန့်ညားလှသော ရွှေရောင်အနားသတ် တန်ဆောင်းတစ်ခုမှာ ထင်ရှားစွာ ရှိနေသည်။ ထိုနားနေဆောင်နှင့် ကမ်းခြေကို လျှောက်လမ်းရှည်ကြီးဖြင့် ဆက်သွယ်ထားရာ ဝေးမှကြည့်လျှင် နဂါးကြီးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ပင်။

ဤနေရာမှာ မြို့တော်အပြင်ဘက်ရှိ နာမည်ကြီး အပန်းဖြေနေရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။ နောက်ထပ် လအနည်းငယ်ကြာ၍ ဘုရားရှင်၏မွေးနေ့ပွဲ ရောက်သည့်အခါတွင်မူ ဤနေရာ၌ ခရီးသွားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပေလိမ့်မည်။ မြို့တော်မှ ခရီးသွားများသည် ကြာပန်းဆီမီးအိမ်များကို စမ်းချောင်းလေးများမှတစ်ဆင့် မျှောလိုက်ကြရာ ထိုဆီမီးအိမ် ထောင်ပေါင်းများစွာမှာ ဤချွန်းယွီအိုင်ထဲသို့ စီးဝင်လာကြသည်မှာ အလွန် ခမ်းနားလှသော မြင်ကွင်းပင်။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင်မူ ပွဲတော်ရက် မဟုတ်သေးသဖြင့် ဤအိုင်ထဲ၌ လူသူကင်းမဲ့နေသည်။

သို့သော် ယနေ့တွင်မူ အိုင်အလယ်ရှိ ရှန်းရွှေနားနေဆောင်ထဲ၌ အရေးအကြီးဆုံးသော ဧည့်သည်တော် နှစ်ဦး ရှိနေကြသည်။

ရှေးဟောင်း စားပွဲဝိုင်းလေးပေါ်တွင် အရက်အိုးတစ်လုံး၊ အရက်ခွက် နှစ်ခွက်နှင့် မြည်းစရာ အနည်းငယ် ရှိနေသည်။ ဝမ်ချောင်သည် စားပွဲ၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်ကာ မိန်းမစိုးချုပ် ကောင်းလီရှီကို ပြုံးလျက် ကြည့်နေသည်။

ကောင်းလီရှီသည် နန်းတွင်း၏ မိန်းမစိုးချုပ် ဖြစ်သလို သူတော်စင်ဧကရာဇ်၏ လူယုံတော်လည်း ဖြစ်ရာ၊ သူသည် လောကပေါ်ရှိ ကောင်းနိုးရာရာ စားသောက်ဖွယ်ရာ အားလုံးကို မြင်ဖူးစားဖူးသူ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဝမ်ချောင်အနေဖြင့် အလွန်ခမ်းနားလှသော စားသောက်ပွဲကြီး ပြင်ဆင်ထားသင့်သည်ဟု ထင်ရသော်လည်း၊ ဝမ်ချောင်သည် ကောင်းလီရှီ၏ စိတ်ကို သိနေသည်။ ကောင်းလီရှီသည် သာမန်ပြည်သူများ သောက်လေ့ရှိသည့် အရက်ကြမ်းနှင့် မြည်းစရာများကိုသာ ပို၍ သဘောကျသူ ဖြစ်သည်။

ကောင်းလီရှီကဲ့သို့ မြင့်မားသော ရာထူးဌာနန္တရ ရှိသူများအတွက် တစ်ခါတစ်ရံတွင် တစ်ယောက်တည်း အေးအေးဆေးဆေး ရှိနေချိန်၌ သာမန်ပြည်သူများကဲ့သို့ ရိုးရှင်းသော ဘဝမျိုးကိုသာ တောင့်တတတ်ကြသည်။

ဤချွန်းယွီအိုင်မှာလည်း ကောင်းလီရှီ အလုပ်အားသည့် အခါတိုင်း လာလေ့ရှိသော နေရာဖြစ်သည်။ လူအများ အံ့သြသွားနိုင်သည့် အချက်မှာ ကောင်းလီရှီသည် ဗုဒ္ဓဘာသာကို ယုံကြည်သူ ဖြစ်ပြီး၊ နှစ်စဉ် ဘုရားရှင် မွေးနေ့ပွဲတွင် နန်းတော်ထဲမှ ထွက်လာကာ ဤနေရာ၌ ဆီမီးမျှောပွဲ အခမ်းအနားကို ဦးဆောင်လေ့ ရှိခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

“အခုတလော နန်းတော်ထဲမှာ အရမ်း မွန်းကျပ်နေတာ၊ ဒီချွန်းယွီအိုင်က ရှန်းရွှေနားနေဆောင်ကို ရောက်လာရတာ တကယ်ပဲ စိတ်ကြည်လင်သွားတာပဲ”

လေပြေလေး တိုက်ခတ်လာသည့်အခါ ကောင်းလီရှီသည် မျက်လုံးကို အသာမှိတ်ကာ ကြာပန်းနံ့လေးကို ခံစားရင်း ပြောလိုက်သည်။

“ဒါဆိုရင်လည်း မိန်းမစိုးကြီးအနေနဲ့ ဒီကို မကြာခဏ လာသင့်တာပေါ့” ဝမ်ချောင်က ဆိုလိုက်သည်။

ကောင်းလီရှီက ပြုံးလိုက်ရုံသာ ပြုပြီး ထိုအကြောင်းကို ဆက်မပြောတော့ပေ။ သူ၏ အကြည့်မှာ စားပွဲပေါ်ရှိ အရက်အိုးဆီသို့ ရောက်သွားပြီးနောက်

“မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်က တကယ်ပဲ စေတနာ ရှိပါပေတယ်!”

ကောင်းလီရှီက အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ပြုံးလိုက်ရာ ဝမ်ချောင်လည်း ပြုံးလျက်သာ ပြန်ကြည့်နေခဲ့သည်။

ကောင်းလီရှီကဲ့သို့ အရှိသြဇာရှိသူမျိုးအတွက် အရာရှိကြီးများနှင့် မင်းစိုးရာဇာများက လက်ဆောင်ပေါင်းစုံကို အမြဲဆက်သလေ့ ရှိကြသည်။ သူတို့မှာ ကောင်းလီရှီအား ဧကရာဇ်၏ဘေးနားတွင် စကားကောင်းလေးများ ပြောပေးရန်နှင့် ရာထူးတိုးရန် မျှော်လင့်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ တကယ်လို့ ရာထူးမရရင်တောင်မှ ဧကရာဇ်၏ လူယုံတော်နှင့် ရင်းနှီးထားခြင်းမှာ အနာဂတ်အတွက် ကောင်းမွန်လှသည်။

ကောင်းလီရှီသည် မဟာထန်၏ဘုန်းတော်ကြီးဟု အမည်တွင်ပြီး သူ့ကိုပေးသမျှ လက်ဆောင်များကို လက်ခံလေ့ ရှိသော်လည်း၊ ထိုလက်ဆောင်များကို သိမ်းဆည်းထားခြင်း သို့မဟုတ် နန်းတွင်းဘဏ္ဍာတိုက်သို့ လွှဲပြောင်းပေးအပ်ခြင်းသာ ပြုလုပ်လေ့ ရှိသည်။

ကြာလာသည့်အခါ အမတ်များက ကောင်းလီရှီသည် လာဘ်မစားဘဲ ဖြူစင်သူ ဖြစ်သည်ဟု ထင်မြင်ကာ လက်ဆောင် မဆက်သကြတော့ပေ။

သို့သော် ကောင်းလီရှီသည် လက်ဆောင်များကို မကြိုက်သည်မဟုတ်ဘဲ ထိုသူများပေးသော လက်ဆောင်များမှာ သူ၏ စိတ်ကြိုက် မဖြစ်သောကြောင့်သာဖြစ်ကြောင်း လူအနည်းငယ်သာ သိကြသည်။

ကောင်းလီရှီသည် စားပွဲပေါ်မှ အရက်အိုးကို ယူကာ အရက်ခွက်ထဲသို့ ပြည့်နေအောင် လောင်းထည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အရက်ခွက်ကို မြှောက်ကာ အရသာခံ၍ သောက်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ မှေးစင်းသွားပြီး ထိုအရသာထဲ၌ နစ်ဝင်နေပုံမှာ သာမန်အချိန်နှင့် လုံးဝ ကွဲပြားနေတော့သည်။

သူ၏ပုံစံမှာ ဤအရက်ခွက်ထဲ၌ ရှိနေသည်မှာ သာမန်အရက်ကြမ်း မဟုတ်ဘဲ နတ်သုဒ္ဓါများ ဖြစ်နေသကဲ့သို့ပင်။

“အရက်ကောင်း၊ မြည်းစရာကောင်း!”

အရက်တစ်ငုံ သောက်လိုက်၊ အမဲသားပြုတ်တစ်ဖဲ့ စားလိုက်နှင့် ကောင်းလီရှီ၏ မျက်နှာမှာ အလွန်ကျေနပ်နေပုံရသည်။ သူသည် အများက ကြောက်ရွံ့ရသော နန်းတွင်းမိန်းမစိုးချုပ်နှင့် မတူတော့ဘဲ သာမန်လူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေတော့သည်။

ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ဝမ်ချောင်၏ရင်ထဲတွင်လည်း ခံစားချက်ပေါင်းစုံ ဖြစ်ပေါ်နေရသည်။ နာမည်ကျော် ကောင်းလီရှီ လိုချင်သည့်အရာမှာ ဤမျှအထိ ရိုးရှင်းလိမ့်မည်ဟု မည်သူ ထင်ထားမည်နည်း။

“ကဲ ပြောပါဦး... မျိုးနွယ်ခြားဘုရင် ဒီနေ့ ကျွန်တော့်ကို ဖိတ်ခေါ်တာဟာ အရက်တိုက်ဖို့ သက်သက်တော့ မဟုတ်နိုင်ဘူး မဟုတ်လား”

အရက်တစ်ခွက် ကုန်သွားသည့်အခါ ကောင်းလီရှီသည် ခွက်ကို ချလိုက်ပြီး ဝမ်ချောင်ကို ကြည့်ကာ တိုက်ရိုက်ပင် မေးလိုက်သည်။

“မိန်းမစိုးကြီး... ဝမ်ချောင်အနေနဲ့ ရိုင်းရာကျရင် ခွင့်လွှတ်ပါ။ ဝမ်ချောင်မှာ တကယ်ပဲ နားမလည်နိုင်တဲ့ ကိစ္စတစ်ခု ရှိနေလို့ မိန်းမစိုးကြီးကို မေးမြန်းချင်တာပါ!”

ဝမ်ချောင်၏ မျက်နှာမှ အပြုံးများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး လေးနက်သော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“မနေ့က သူတော်စင်ဧကရာဇ်ခေါ်တွေ့တဲ့ ကိစ္စအတွက်လား” ကောင်းလီရှီက ဝမ်ချောင်ကို မကြည့်ဘဲ တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်သည်။

“ဟုတ်ပါတယ်။ ဝမ်ချောင်က ဉာဏ်နည်းတာမို့လို့ မနေ့က သူတော်စင်ဧကရာဇ် ခေါ်တွေ့တုန်းက ပြောခဲ့တဲ့ စကားတွေကို အခုထိ နားမလည်နိုင်သေးပါဘူး။ ဒါကြောင့် မိန်းမစိုးကြီးအနေနဲ့ လမ်းပြပေးဖို့ တောင်းဆိုချင်ပါတယ်!” ဝမ်ချောင်က ရိုသေစွာ ပြောလိုက်သည်။

ဧကရာဇ်၏စိတ်ကို ခန့်မှန်းရ ခက်လှသည်။ နန်းတွင်း၌ ဧကရာဇ်၏ စိတ်ဆန္ဒကို ခန့်မှန်းနိုင်သူမှာ လက်ချိုးရေတွက်၍ ရသည်။ သို့သော် ကောင်းလီရှီမှာမူ ထိုသို့ မဟုတ်ပေ။ မနေ့က စစ်တုရင် ကစားပွဲ အပါအဝင် အခြေအနေ အားလုံးကို ရှင်းပြနိုင်သူ ရှိပါက ၎င်းမှာ မိန်းမစိုးချုပ် ကောင်းလီရှီတစ်ဦးတည်းသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ဧကရာဇ်၏ ဘေးနားတွင် ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ ခစားခဲ့သော ဤမိန်းမစိုးချုပ်မှာ အမတ်များအားလုံး၏ သံသယကို ဖြေရှင်းပေးနိုင်မည့် တစ်ဦးတည်းသောသူ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

“ဘာကို သိချင်တာလဲ” ကောင်းလီရှီ ခေတ္တ တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ မေးလိုက်သည်။

“သူတော်စင်ဧကရာဇ်ဟာ တကယ်ပဲ သူတော်စင်ဧကရာဇ် ဟုတ်ရဲ့လား” ဝမ်ချောင်က ကောင်းလီရှီကို စိုက်ကြည့်ကာ တိုက်ရိုက်ပင် မေးလိုက်သည်။

ထိုစကားကြောင့် ကောင်းလီရှီ၏ မျက်မှောင်များ ပြင်းထန်စွာ တွန့်ချိုးသွားသည် -

“ဘာဖြစ်လို့ ဒီလို မေးရတာလဲ”

“မိန်းမစိုးကြီး... လူတစ်ယောက်ဟာ အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲနဲ့ ဒီလောက်အထိ မပြောင်းလဲနိုင်ပါဘူး။ သူတော်စင်ဧကရာဇ်ရဲ့ ပုံရိပ်ဟာ အမတ်တွေရဲ့ ရင်ထဲမှာ အတည်တကျ ရှိပြီးသားပါ။ လူတစ်ယောက် ရုတ်တရက်ကြီး ဒီလောက်အထိ ပြောင်းလဲသွားတာဟာ အကြောင်းရင်း နှစ်ခုပဲ ရှိနိုင်ပါတယ်။ တစ်ခုကတော့ တစ်စုံတစ်ခုကြောင့် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြောင်းလဲသွားတာ၊ ဒါမှမဟုတ်ရင်တော့... ရုပ်ချင်းတူပြီး လူချင်း မတူတာပါပဲ!”

နောက်ဆုံး စကားလုံးကို ပြောလိုက်သည့်အခါ ဝမ်ချောင်သည် ကောင်းလီရှီ၏ မျက်နှာပေါ်မှ သေးငယ်သော အပြောင်းအလဲများကိုပါ မလွတ်တမ်း စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

အိမ်ရှေ့စံ ဖြစ်ရပ်၊ အပျိုတော် ရွေးချယ်မှု၊ ထိုက်ဖျင်မျှော်စင်ကိစ္စနှင့် ယန်ကျောက်ကို ဘဏ္ဍာတိုက် ဖွင့်ခိုင်းသည့် ကိစ္စများမှာ နန်းတွင်း၌ လျှို့ဝှက်ချက် မဟုတ်တော့ပေ။ သူတော်စင်ဧကရာဇ်သည် တကယ့်ဧကရာဇ် ဟုတ်မဟုတ်ကို အချို့သူများက တိတ်တဆိတ် သံသယ ဝင်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤကဲ့သို့သော အတွေးမျိုးမှာ အလွန်ပင် ပြစ်မှုကြီးမားလှသဖြင့် မည်သူမျှ ထုတ်မပြောရဲကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် ဤကဲ့သို့သော သံသယများမှာ ယခုဘဝတွင်သာမက ယခင်ဘဝကတည်းက ရှိခဲ့ဖူးသည်။

ရှေးဟောင်း ဟန်မင်းဆက် ခေတ်မှာတောင် မင်းသားကို လဲလှယ်တဲ့ ကိစ္စမျိုး ရှိခဲ့ဖူးတာပဲ၊ အခုလည်း မရှိနိုင်ဘူးလို့ ဘယ်သူ ပြောနိုင်မလဲ။

“ဒါဆိုရင် မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်... မင်းကရော ဘယ်လို ထင်လို့လဲ” ကောင်းလီရှီက ဝမ်ချောင်ကို ပြန်လည် မေးမြန်းလိုက်သည်။

ဝမ်ချောင် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ သူကတော့ ထိုသို့ မယုံကြည်ပေ။ တကယ်လို့သာ အတုဆိုပါက သူ၏အစစ်အမှန်လောကစွမ်းအားကို တားဆီးနိုင်မည် မဟုတ်သလို၊ ကောင်းလီရှီကဲ့သို့ သစ္စာရှိလှသော အမတ်ကြီးကလည်း ဘေးနားတွင် ခစားနေမည် မဟုတ်ပေ။

ဧကရာဇ် အတုဟူသော ပြောဆိုချက်မှာ နောင်ဘဝတွင် လူကြိုက်မများခဲ့ခြင်းမှာ ကောင်းလီရှီ၏တည်ရှိမှုကလည်း အဓိက အကြောင်းရင်း တစ်ခု ဖြစ်သည်။

“ဝမ်ချောင်ကတော့ မယုံကြည်ပါဘူး”

ဝမ်ချောင် သတိပြန်ဝင်လာပြီး ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။

“ဒါပေမဲ့ သူတော်စင်ဧကရာဇ်ဟာ တကယ့် ဧကရာဇ်သာ ဆိုရင် ဘာဖြစ်လို့ အရင်နဲ့ အခု ဒီလောက်အထိ ကွဲပြားသွားရတာလဲ။ ဒါကို မိန်းမစိုးကြီးအနေနဲ့ လမ်းပြပေးတော်မူပါ”

ကောင်းလီရှီ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး၊ သူ၏ စူးရှလှသော အကြည့်များမှာလည်း ဖြည်းဖြည်းချင်း ပျော့ပြောင်းသွားတော့သည်။ သူ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် အတွေးပေါင်းများစွာ ဖြတ်ပြေးနေသော်လည်း သူ ဘာတွေးနေသည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်ပေ။

“ဒီမေးခွန်းကိုတော့ ကျွန်တော်မျိုးလည်း မင်းကို အဖြေမပေးနိုင်ဘူး”

အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ ကောင်းလီရှီက ပြောလိုက်သည်။

ဝမ်ချောင်၏ မျက်လုံးများတွင် စိတ်ပျက်ရိပ်များ ပေါ်ထွက်လာသည်။ ၎င်းမှာ သူ မျှော်လင့်ထားသည့်အဖြေ မဟုတ်ပေ။ တကယ်လို့ မိန်းမစိုးချုပ် ကောင်းလီရှီတောင်မှ နှုတ်ပိတ်နေမည် ဆိုပါက မည်သူမျှ အဖြေကို သိနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ထိုစဉ်မှာပင် ကောင်းလီရှီ၏ အသံ ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာသည် -

“...မင်း သိထားဖို့ လိုတာကတော့ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ဟာ အရင်က ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ပဲ ဆိုတာပါပဲ။ အရာအားလုံးဟာ အကြောင်းရင်း ရှိပါတယ်၊ ဒါဆိုရင်တင် လုံလောက်ပါပြီ!”

ကောင်းလီရှီက လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ဝမ်ချောင် အနည်းငယ် အံ့သြသွားပြီးမှ သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အရှည်ကြီး ချလိုက်မိသည်။

ကောင်းလီရှီသည် တိကျသော အဖြေကို မပေးခဲ့သော်လည်း “ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ဟာ အရင်က ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ပဲ” ဟူသော စကားကို သူကိုယ်တိုင် ပြောကြားလိုက်ခြင်းမှာပင် လုံလောက်လှပြီ ဖြစ်သည်။

အနည်းဆုံးတော့ စိုးရိမ်နေကြသော အမတ်များအတွက် ဤစကားမှာ စိတ်အေးစေမည့် အရာတစ်ခု ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ဝမ်ချောင်အတွက်မူ ဤရှင်းပြချက်က သူ၏ ရင်ထဲ၌ သံသယများကို ပို၍ တိုးပွားစေခဲ့သည်။

“မိန်းမစိုးကြီး မပြောချင်ဘူးဆိုရင်လည်း ဝမ်ချောင် အတင်းအကျပ် မတောင်းဆိုပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ မနေ့က အတွင်းနန်းဆောင်မှာ သူတော်စင်ဧကရာဇ် ပြောခဲ့တဲ့ စကားတွေက တစ်ခုခုကို ရည်ညွှန်းနေသလိုပဲ၊ ဝမ်ချောင် အခုထိ စဉ်းစားလို့ မရသေးလို့ မိန်းမစိုးကြီးအနေနဲ့ လမ်းပြပေးပါဦး”

ဝမ်ချောင်က တခဏခန့် စဉ်းစားပြီးနောက် ဆက်ပြောလိုက်သည်။

နန်းတွင်းရေးရာများထက် ဝမ်ချောင် ပို၍စိတ်ပူသည်မှာ မနေ့က စစ်တုရင် ကစားပွဲအတွင်း ဧကရာဇ် ပြောခဲ့သည့် စကားများပင် ဖြစ်သည်။

မနေ့ကတည်းက ဝမ်ချောင်၏ စိတ်ထဲတွင် အလွန်စိုးရိမ်နေရသည်။ ကောင်းလီရှီ ပြောသကဲ့သို့ ဧကရာဇ်မှာ အစစ်အမှန်သာဆိုလျှင်၊ ပို၍ပင် စိုးရိမ်စရာ ကောင်းနေတော့သည်။

“အရှင်မင်းကြီးဟာ အသက်အရွယ် အကောင်းဆုံး အချိန်မှာ ရှိနေတာပဲ၊ ဘာဖြစ်လို့ တိုင်းပြည်ကို အပ်နှံတဲ့ စကားမျိုး ပြောရတာလဲ။ ပြီးတော့ ဧကရာဇ်မင်းမြတ် နတ်ရွာစံခဲ့ရင်တောင်မှ အိမ်ရှေ့စံနဲ့အမတ်တွေ ရှိနေတာပဲ၊ ဘာဖြစ်လို့ ဝမ်ချောင် တစ်ယောက်တည်းကိုပဲ ဒီစကား ပြောရတာလဲ။ နောက်ပြီးတော့…”

ဝမ်ချောင် ခဏရပ်လိုက်ပြီး၊ သူ၏ ရင်ခွင်ထဲမှ သေချာ သိမ်းဆည်းထားသော ယင်ယန်ငါးစုံ ကျောက်စိမ်းပြားကို ထုတ်ကာ စားပွဲပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။

“သူတော်စင်ဧကရာဇ်က ဒီကျောက်စိမ်းပြားကို ကျွန်တော့်ကို ပေးခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ အချိန်တန်ရင် ဒီကျောက်စိမ်းပြားက အဖြေအားလုံး ပေးလိမ့်မယ်လို့ မိန့်ကြားခဲ့တယ်။ ဧကရာဇ် ပြောတဲ့ ‘အချိန်’ ဆိုတာက ဘာလဲ။ ဒီကျောက်စိမ်းပြားကကော ဘာလဲ။ ဝမ်ချောင် ရှေးဟောင်းမှတ်တမ်း အားလုံးကို ရှာကြည့်ပြီးပြီ၊ ဒီကျောက်စိမ်းပြားအကြောင်း ဘာမှတ်တမ်းမှ မရှိဘူး”

မနေ့ကတည်းက ဝမ်ချောင်သည် သူ၏ လက်အောက်မှ အင်အားစုများ၊ လုထင်ကျိနှင့် ရင်းနှီးသော မျိုးနွယ်စုကြီးများကို အသုံးပြုကာ အစွမ်းကုန် ရှာဖွေခဲ့သော်လည်း ဤ ယင်ယန်ငါးစုံ ကျောက်စိမ်းပြား အကြောင်းကို ဘာမှ မတွေ့ရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကြာပန်းနံ့လေးများနှင့်အတူ လေပြေလေးများ တန်ဆောင်းအတွင်းသို့ တိုက်ခတ်လာပြီး၊ တန်ဆောင်းလေးအတွင်း၌ ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။

******

အခန်း ၁၉၄၇ ရွှီချီချင်၏ သုံးသပ်ချက်

မိန်းမစိုးချုပ် ကောင်းလီရှီသည် ဝမ်ချောင်စားပွဲပေါ်တွင် တင်ထားသော ယင်ယန်ငါးစုံ ကျောက်စိမ်းပြားကို ကြည့်ကာ အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများအတွင်း၌ အတွေးလှိုင်းများစွာ ဖြတ်ပြေးသွားပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားသကဲ့သို့ ဝမ်းနည်းရိပ်များ ပေါ်ထွက်လာသော်လည်း၊ ခဏချင်းမှာပင် ထိုအရိပ်အယောင်များ အားလုံးကို ပြန်လည် ဖုံးကွယ်လိုက်တော့သည်။

"မင်းကို ပြောပြသင့်တာ မှန်သမျှကို သူတော်စင်ဧကရာဇ်က ပြောပြပြီးသားပဲ။ အချိန်မတန်သေးဘူးလို့ အရှင်မင်းမြတ်က မိန့်ကြားထားမှတော့ ငါကိုယ်တိုင်လည်း အဲဒီမတိုင်ခင် ဘာမှ ပြောပြလို့ မရဘူး။ ဒါက အရှင်မင်းမြတ်ရဲ့ ဆန္ဒကို ဆန့်ကျင်ရာ ရောက်လိမ့်မယ်"

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ကောင်းလီရှီသည် အလွန် ပြတ်သားစွာ ငြင်းဆိုလိုက်သည်။

အစေခံတစ်ဦးအနေဖြင့် အရှင်သခင်၏ အလိုကို မဆန့်ကျင်သင့်ပေ။ သူတော်စင်ဧကရာဇ်က အတွင်းနန်းဆောင်တွင် သေချာစွာ မှာကြားထားခဲ့သဖြင့် သူသည် ဧကရာဇ်၏ လျှို့ဝှက်ချက်ကို မည်သို့မျှ ပေါက်ကြားခံမည် မဟုတ်ပေ။

ဝမ်ချောင်အနေဖြင့် မိန်းမစိုးကြီးထံမှ အဖြေကို အလွယ်တကူ ရရှိလိမ့်မည်ဟု ထင်နေပါက အမှန်တကယ်ပင် မှားပေလိမ့်မည်။

ဝမ်ချောင် ထိုစကားကို ကြားရသည့်အခါ စိတ်ထဲတွင် လေးလံသွားပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။

ယခုအခါ တစ်ပြည်လုံးရှိ လူတိုင်း စိတ်ဝင်စားနေကြသည်မှာ နန်းတွင်း၌ ဖြစ်ပျက်နေသော ကိစ္စများပင် ဖြစ်သည်။ ဝမ်ချောင်အတွက်မူ အတွင်းနန်းဆောင်တွင် တွေ့ဆုံခဲ့သည့် ကိစ္စပါ ထပ်တိုးလာခဲ့သည်။

ဝမ်ချောင်သည် မိန်းမစိုးကြီးအနေဖြင့် နန်းပြင်ထွက်ကာ တွေ့ဆုံရန် သဘောတူခဲ့သဖြင့် အနည်းဆုံးတော့ အဖြေအချို့ ရရှိလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ခဲ့သော်လည်း၊ မထင်မှတ်ဘဲ ကောင်းလီရှီက နှစ်ဦးလုံးကို ရှောင်လွှဲသွားခဲ့သည်။

၎င်းမှာ ဝမ်ချောင် မျှော်လင့်ထားသည်နှင့် အလွန် ကွာခြားလှသည်။

ထို့ကြောင့်လည်း ဝမ်ချောင်၏ ရင်ထဲတွင် စိတ်ပျက်မှုနှင့်အတူ မကျေမနပ် ဖြစ်မှုများကို ဖုံးကွယ်၍ မရတော့ပေ။

"မိန်းမစိုးကြီး... ဝမ်ချောင်က စိုးရိမ်စိတ် လွန်ကဲနေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ တကယ်လို့ ဒါဟာ ကျွန်တော့်ရဲ့ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ကိစ္စသက်သက်ပဲ ဆိုရင် မိန်းမစိုးကြီး မဖြေတာကို ကျွန်တော် အပြည့်အဝ နားလည်ပေးနိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ နန်းတွင်းတစ်ခုလုံးက လူတွေဟာ ထိတ်လန့်နေကြပြီ။ မနေ့က ညီလာခံမှာလည်း အရှင်မင်းကြီးက ခေတ္တခဏပဲ ထွက်လာပြီး ဘာပြဿနာကိုမှ မဖြေရှင်းပေးခဲ့တဲ့အပြင် အမတ်တွေရဲ့ ကန့်ကွက်လွှာတွေကိုပါ ပယ်ချခဲ့တာဟာ လူတွေကို ပိုပြီးတော့ပဲ စိုးရိမ်စေမှာပါ"

"တိုင်းပြည်မှာ ဧကရာဇ် တစ်ရက်တောင် မရှိလို့ မရပါဘူး။ ဧကရာဇ်ဟာ တိုင်းပြည်ရဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်ပါ။ အခုလို ဧကရာဇ်ရဲ့ အခြေအနေက မရေမရာ ဖြစ်နေပြီး တိုင်းပြည်က မတည်မငြိမ် ဖြစ်နေတာကို မိန်းမစိုးကြီးအနေနဲ့ ဒီအတိုင်း ငြိမ်ကြည့်နေပြီး အခြေအနေတွေ ပိုဆိုးလာအောင် လွှတ်ထားတော့မှာလား"

"ပြီးတော့ မနေ့က တွေ့ဆုံမှုအပြီးမှာ ဝမ်ချောင်ရဲ့စိတ်ထဲမှာ ပြင်းထန်တဲ့ စိုးရိမ်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေတယ်။ မိန်းမစိုးကြီးမှာလည်း ဒီလို ခံစားချက်မျိုး မရှိဘူးလို့ ကျွန်တော် မယုံပါဘူး။ တကယ်လို့သာ မရှိခဲ့ရင် မိန်းမစိုးကြီးအနေနဲ့ ဒီနေ့ ချိန်းဆိုမှုကို ဘာဖြစ်လို့ လာခဲ့မှာလဲ" ဝမ်ချောင်က အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။

အစပိုင်းတွင် ကောင်းလီရှီမှာ တည်ငြိမ်နေသော်လည်း ဝမ်ချောင်၏ နောက်ဆုံး စကားလုံးများကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် တုန်လှုပ်သွားသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ထွက်လာသည်။

ဝမ်ချောင် ပြောသည်မှာ မှန်သည်။ တကယ်လို့ ဘာမှ မပြောဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားခဲ့လျှင် သူသည် ယနေ့ ချိန်းဆိုမှုကို လာခဲ့မည် မဟုတ်ပေ။

သူ့ရင်ထဲတွင်လည်း စိုးရိမ်မှုများ ရှိနေသောကြောင့်သာ အကြာကြီး စဉ်းစားပြီးနောက် ဤနေရာသို့ လာရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ တစ်စုံတစ်ရာ ပြောင်းလဲသွားနိုင်မည်ဟု မျှော်လင့်ချက်လေးနှင့် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

"ဟူး!"

ကောင်းလီရှီ ရှည်လျားလှသော သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ချလိုက်ပြီး ဝမ်ချောင်ကို ခံစားချက်ပေါင်းစုံ ပါဝင်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည် -

"ဝမ်ချောင်... မင်းရဲ့ စေတနာကို ငါ နားလည်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အချို့ကိစ္စတွေကို ငါ မပြောနိုင်သလို ပြောလို့လည်း မဖြစ်ဘူး။ ငါ မင်းကို ပြောနိုင်တာ တစ်ခုပဲ ရှိတယ်။ အရှင်မင်းကြီးဟာ မင်းကောင်းမင်းမြတ် တစ်ပါးပါပဲ။ ဘယ်လို အချိန်မျိုးမှာမဆို မင်းဟာ အရှင်မင်းကြီးကို အပြည့်အဝ ယုံကြည်ရမယ်"

"အရှင်မင်းကြီး ဘာပဲလုပ်လုပ် သေချာပေါက် အကြောင်းရင်း ရှိပါတယ်။ အချို့ကိစ္စတွေကတော့ ရှောင်လွှဲလို့ မရပါဘူး။ မင်း ဘာကို စိုးရိမ်နေလဲဆိုတာ ငါ သိပါတယ်။ ငါ မင်းကို ပြောနိုင်တာကတော့... ဒါတွေဟာ အဆုံးသတ်ဖို့ ဝေးပါသေးတယ်။ အနာဂတ်မှာ ငါတို့ မမြင်ချင်တဲ့ ကိစ္စတွေ ပိုပြီးဖြစ်လာနိုင်တယ်။ ပြီးတော့ အချို့ကိစ္စတွေဟာ သူတော်စင်ဧကရာဇ်ဆီကနေ စတင်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး"

ကောင်းလီရှီ၏ နောက်ဆုံး စကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ တစ်စုံတစ်ခုကို ရည်ညွှန်းနေမှန်း ဝမ်ချောင် ခံစားလိုက်ရသဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ခါသွားပြီး မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်ကာ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"အချိန်လည်း တော်တော် ကြာပြီပဲ၊ ငါ သွားတော့မယ်"

ကောင်းလီရှီက အဝေးသို့ ငေးကြည့်ရင်း ပြောလိုက်ရာ ဝမ်ချောင်မှာ နောက်ထပ် မေးခွန်းမေးရန် အခွင့်အရေး မရလိုက်ပေ။ သူသည် တန်ဆောင်းအတွင်း ထိုင်နေရင်း သူ၏ ရှေ့ရှိ အရက်ခွက်ကို တစ်ငုံတည်းဖြင့် ကုန်အောင် သောက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ခေါင်းမော့ကာ ကောင်းကင်ယံကို ကြည့်လိုက်ရာ၊ မြို့တော်ဘက်မှ ငှက်ကြီးတစ်ကောင်မှာ တောင်ပံများကို ခတ်လျက် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပျံသန်းလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ကောင်းလီရှီ လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ရာ ထိုငှက်ကြီးမှာ သူ၏ လက်ပေါ်သို့ နားလိုက်သည်။ ၎င်းမှ စာရွက်လေးကို ဖြုတ်ယူကာ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက်၊ သူ၏ လက်ချောင်းများမှ စွမ်းအားဖြင့် ထိုစာရွက်လေးကို အမှုန့်ဖြစ်အောင် ချေဖျက်ပစ်လိုက်တော့သည်။

"ဧည့်ခံကျွေးမွေးတဲ့အတွက် မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

ကောင်းလီရှီ ထိုစကားကို ပြောပြီးနောက် မတ်တတ်ရပ်ကာ ချက်ချင်းပင် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။ ဝမ်ချောင် တစ်ဦးတည်းသာ တန်ဆောင်းအတွင်း၌ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး အတွေးများထဲတွင် နစ်ဝင်နေတော့သည်။

ချွန်းယွီအိုင် တစ်ဝိုက်မှာ တိတ်ဆိတ်နေသော်လည်း ဝမ်ချောင်၏ စိတ်ထဲတွင်မူ ပရမ်းပတာ ဖြစ်နေတော့သည်။ ဤတွေ့ဆုံမှုတွင် ကောင်းလီရှီထံမှ အဖြေအချို့ ရရှိလိမ့်မည်ဟု သူ ထင်ခဲ့သော်လည်း၊ နောက်ဆုံးတွင် မူလ သံသယများမှာ မပြေလည်သည့်အပြင် ပို၍ပင် ရှုပ်ထွေးသွားရသည်။

"အနာဂတ်မှာ ငါတို့ မမြင်ချင်တဲ့ ကိစ္စတွေ ပိုပြီး ဖြစ်လာနိုင်တယ်..."

ဝမ်ချောင်က ကောင်းလီရှီ ထွက်မသွားခင် ပြောခဲ့သည့် စကားများကို တိုးတိုးလေး ပြန်လည် ရေရွတ်နေမိသည် -

"အဲ့ဒီစကားက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။ တကယ်ပဲ တစ်ခုခုကို ရည်ညွှန်းနေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် တခြား အရာတစ်ခုလား။ ပြီးတော့ 'သူတော်စင်ဧကရာဇ်ကို ယုံကြည်ပါ' ဆိုတာကရော ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။ ကောင်းလီရှီက ဘာကို အရိပ်အယောင်ပြချင်တာလဲ၊ ဒါမှမဟုတ် ဘာကို ဖုံးကွယ်ထားတာလဲ"

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဝမ်ချောင်သည် သူ၏ ရှေ့၌ မြူထုကြီးတစ်ခု ဖုံးလွှမ်းနေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး ရှေ့ဆက်ရမည့် လမ်းကို လုံးဝ မမြင်နိုင်တော့ပေ။

ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသော ရှန်းရွှေနားနေဆောင်ကို ကြည့်ရင်း ဝမ်ချောင်၏ မျက်လုံးများတွင် မသိမသာ ဝေခွဲမရမှုများ ပေါ်ထွက်လာသည်။

မည်မျှကြာသွားသည်မသိ၊ ဝမ်ချောင် အတွေးထဲ နစ်ဝင်နေစဉ်မှာပင် ရေလှိုင်းခတ်သံများကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် သတိပြန်ဝင်လာသည်။

လှည့်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ လှပသော အမျိုးသမီး တစ်ဦးသည် ဝါးခေါင်း‌ဆောင်းကို ဆောင်းထားပြီး ဖြူလွလွ မျက်နှာဖုံးစလေး ချထားလျက်၊ လှေငယ်လေးကို လှော်ကာ ရှန်းရွှေနားနေဆောင်နားသို့ ကပ်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုလှေငယ်လေးထဲတွင် ကြာပန်းများနှင့် ကြာရွက်အချို့ ရှိနေသဖြင့် ကြာပန်းခူးသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးနှင့် တူလှသည်။

ချွန်းယွီအိုင်တွင် ယခုကဲ့သို့ ရာသီမျိုး၌ ဤကဲ့သို့သော အမျိုးသမီးများကို တွေ့ရသည်မှာ မဆန်းပေ။

သို့သော် ထိုအမျိုးသမီးကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ဝမ်ချောင်၏ မျက်လုံးများမှာ ဝင်းလက်သွားပြီး အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာတော့သည်။

"ချီချင်"

ဝမ်ချောင်က ခေါ်လိုက်ရင်း ချက်ချင်း ထရပ်ကာ တန်ဆောင်းအစွန်းသို့ အပြေးအလွှား သွားလိုက်သည်။ ထို့နောက် မိန်းကလေး လှမ်းပေးသော လက်ကို ဆွဲကိုင်ကာ သူမကို နားနေဆောင်အတွင်းသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ခေါ်ဆောင်လိုက်သည်။

"ဘယ်လိုလဲ... ကျွန်မတို့ရဲ့အရှင်ကြီးက ဘာတွေ အခက်တွေ့နေလို့ ဒီမိန်းကလေးရဲ့ အကူအညီကို လိုအပ်နေရတာလဲ"

ဖြူလွလွ မျက်နှာဖုံးစအောက်မှ သာယာသော ရယ်မောသံလေး ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထို့နောက် မိန်းကလေးသည် သူမ၏နူးညံ့လှသော လက်များဖြင့် ဝါးခေါင်းဆောင်းကို ချွတ်လိုက်ရာ အလွန်လှပလှသော မျက်နှာလေးမှာ ပေါ်ထွက်လာသည်။ သူမမှာ "ထောက်ပို့ဘုရင်မ" ဟု အမည်တွင်သော ရွှီချီချင်ပင် ဖြစ်သည်။

"အကုန် ကြားလိုက်ရလား" ဝမ်ချောင်က ရွှီချီချင်၏ လက်ကို ဆွဲကာ တန်ဆောင်းအတွင်း ထိုင်စေရင်း တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

"ဒါပေါ့!"

ရွှီချီချင်က ပြုံးလျက် သူမ၏ ဖြူစင်ဝင်းပသော လည်တိုင်လေးကို မြှောက်ကာ ဂုဏ်ယူစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မရဲ့သိုင်းစွမ်းအားက ရှင့်ကို မမီပေမဲ့ ဧကရာဇ်သိုင်းနယ်ပယ်တော့ ရှိပါတယ်။ ဒီလောက် သေးငယ်တဲ့ ချွန်းယွီအိုင်ထဲမှာ လူနှစ်ယောက် စကားပြောတာကို ကြားဖို့ကတော့ ပြဿနာ မရှိပါဘူး။ ပြီးတော့ မိန်းမစိုးချုပ် ကောင်းလီရှီကလည်း ကျွန်မကို ဖုံးကွယ်မထားခဲ့ဘူး မဟုတ်လား"

စကားအဆုံးတွင် ရွှီချီချင်က ပါးနပ်စွာဖြင့် မျက်တောင်တစ်ချက် ခတ်ပြလိုက်သည်။

ဝမ်ချောင်သည် မိန်းမစိုးချုပ် ကောင်းလီရှီနှင့် ချိန်းဆိုထားသဖြင့် ချွန်းယွီအိုင်တစ်ဝိုက်ကို လုံခြုံရေး တင်းကျပ်ထားသော်လည်း၊ ရွှီချီချင်အတွက်မူ ပြဿနာ မဟုတ်ပေ။ သူမသည် စောစောကတည်းက ကြာပန်းခူးသည့် အမျိုးသမီးအဖြစ် ဟန်ဆောင်ကာ လှေငယ်လေးတစ်စင်းဖြင့် အိုင်ထဲတွင် လှည့်လည်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဝမ်ချောင်နှင့် ကောင်းလီရှီတို့၏ စကားများကို သူမ တစ်လုံးမကျန် ကြားခဲ့ရသည်။

"ဟဲဟဲ... မင်းက မိန်းမစိုးချုပ် ကောင်းလီရှီက မင်းကို အရေးယူမှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို ကြိုတင် တွက်ဆထားတာကိုး" ဝမ်ချောင်က ခေါင်းခါရင်း ရယ်မောလိုက်သည်။

ရွှီချီချင်ကလည်း လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ပြုံးလိုက်သည်။

ကောင်းလီရှီသည် အနည်းဆုံး သူတော်စင်အဆင့်သိုင်းနယ်ပယ် အထွတ်အထိပ်၊ အနုစိတ်နယ်ပယ် သို့မဟုတ် ထိုထက် မြင့်မားသော အဆင့်တွင် ရှိနေသူ ဖြစ်သည်။ ဤကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးသည် ပတ်ဝန်းကျင် မီတာ ထောင်ပေါင်းများစွာအတွင်းရှိ ခြင်တစ်ကောင် နားသည်ဖြစ်စေ၊ ရေလှိုင်းခတ်သည်ဖြစ်စေ၊ ပိုးကောင်တစ်ကောင် မြေအောက်မှာ သွားသည်ဖြစ်စေ လုံးဝ မလွတ်တမ်း သိရှိနိုင်သူ ဖြစ်သည်။

ရွှီချီချင် လှေငယ်လေးပေါ်တွင် ထိုင်နေသည်ကို သူ သေချာပေါက် သိနေသော်လည်း သူတို့၏ စကားများကို ဖုံးကွယ်မထားခဲ့ခြင်းမှာ ရွှီချီချင် နားထောင်နေသည်ကို ခွင့်ပြုလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

"ဘာတွေ ကြားလိုက်ရလဲ"

ရွှီချီချင်သည် ဝမ်ချောင်၏ဘေးနားရှိ အမျိုးသမီးများထဲတွင် အပါးနပ်ဆုံးသူ ဖြစ်သည်။ ယခု ကောင်းလီရှီနှင့် တွေ့ဆုံမှုမှာ အလွန်အရေးကြီးသဖြင့် ဝမ်ချောင်သည် ရွှီချီချင်ကိုပါ တစ်ပါတည်း ခေါ်ဆောင်လာကာ အကြံပေးခိုင်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ကောင်းလီရှီဟာ သူတော်စင်ဧကရာဇ်ရဲ့ လူယုံတော်ဖြစ်တာကြောင့် ဧကရာဇ်က တိုက်ရိုက်မိန့်ကြားထားတာ မရှိရင် သူကိုယ်တိုင် ကျော်လွန်ပြီး ပြောမှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို ရှင် ကြိုတင် တွက်ထားပြီးသား မဟုတ်လား"

ရွှီချီချင်က ဘေးနားရှိ လက်ဖက်ရည်အိုးကို ယူကာ ဝမ်ချောင် ကမ်းပေးသော ခွက်ထဲသို့ လက်ဖက်ရည် လောင်းထည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် တစ်ငုံ သောက်လိုက်ပြီးမှ ဆက်ပြောသည် -

"ဒီတွေ့ဆုံမှု မတိုင်ခင်ကတည်းက ကျွန်မတို့ ဒီအကြောင်းကို ဆွေးနွေးခဲ့ကြတာပဲ။ ကောင်းလီရှီ ပြောမယ့် စကားတွေဟာ ကျွန်မတို့ ကြိုတင် ခန့်မှန်းထားတဲ့အတိုင်းပါပဲ"

"ဒါပေမဲ့ ဒါဆိုရင်တော့ ကျွန်မတို့ ဘာမှ သိခွင့်မရတော့ဘဲ အခု အခြေအနေအတွက်လည်း ဘာမှအကူအညီဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး" ဝမ်ချောင် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

သူသည် ကောင်းလီရှီ ဘာပြောမည်ကို ကြိုတင် ရိပ်မိထားသော်လည်း၊ သူ၏ ရင်ထဲ၌ ကောင်းလီရှီထံမှ တစ်စုံတစ်ရာသော အဖြေကို ရရှိလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ချက်လေး ရှိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဝမ်ချောင်၏မျှော်လင့်ချက်မှာ ပျက်ပြယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"အဟင်း...အရှင်က ဘာဖြစ်လို့ ရှုံးနိမ့်သွားပြီလို့ ထင်နေရတာလဲ။ ပြီးတော့ မိန်းမစိုးချုပ် ကောင်းလီရှီက အကုန် ပြောပြသွားခဲ့ပြီလေ"

ရွှီချီချင်က ပြုံးလျက် လက်ထဲမှ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို စားပွဲပေါ်တွင် ပြန်တင်လိုက်သည်။

ဝမ်ချောင် ထိုစကားကြောင့် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်လှုပ်သွားပြီး မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ ရွှီချီချင်ကို သေချာစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

ဘေးလူက ပိုမြင်သည် ဟူသော စကားအတိုင်းပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ရွှီချီချင်၏ ပါးနပ်မှုနှင့်ဆိုလျှင် သူတို့၏စကားများထဲမှ တစ်စုံတစ်ခုကို သေချာပေါက် ရရှိခဲ့ပေလိမ့်မည်။

"တကယ်တော့ မိန်းမစိုးချုပ် ကောင်းလီရှီက အချက်သုံးချက်ကို ပြောသွားခဲ့တာပါ။ ပထမအချက်ကတော့ အချို့ကိစ္စတွေကို သူ မပြောနိုင်ဘူး၊ ပြောမှာလည်း မဟုတ်ဘူး ဆိုတာပါပဲ။ တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရရင်တော့ နန်းတွင်းမှာ ဖြစ်ပျက်နေတဲ့ အခြေအနေ အားလုံးကို ကောင်းလီရှီ သိနေတယ်။ သူတော်စင်ဧကရာဇ် ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက်အထိ ပြောင်းလဲသွားရသလဲ ဆိုတာကိုလည်း သူ အသေးစိတ် သိနေတယ်လို့ ဆိုလိုတာပါ"

ရွှီချီချင်က ပြုံးလျက် သူမ၏ နူးညံ့လှသော လက်ချောင်းလေး သုံးချောင်းကို ထောင်ပြကာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ရှင်းပြသည်။

"ဒုတိယအချက်ကတော့ ‘ဘယ်အချိန်မျိုးမှာမဆို ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ကို ယုံကြည်ပါ’ လို့ ကောင်းလီရှီ ပြောသွားတာပါ။ ဒါက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲဆိုတော့ သူတော်စင်ဧကရာဇ်ဟာ သူကိုယ်တိုင်ရဲ့အခြေအနေကို သူ အကောင်းဆုံး သိနေပြီး လိုအပ်တဲ့ ပြင်ဆင်မှုတွေကိုလည်း လုပ်ထားပြီးသား ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ဧကရာဇ်ဟာ အမျှော်အမြင်ကြီးမားသူ ဖြစ်တာကြောင့် ဒီလို အခြေအနေမျိုး ဖြစ်မလာအောင် ရှောင်လွှဲရမှာပါ။ အခုလို ဖြစ်လာတာဟာ ရှောင်လွှဲလို့ မရနိုင်တဲ့ အကြောင်းရင်း တစ်ခုခု ရှိနေလို့ ဖြစ်မှာပါ၊ ဧကရာဇ်ကိုယ်တိုင်တောင် ဘာမှမတတ်နိုင်တဲ့ အရာပေါ့"

ရွှီချီချင်၏စကားများမှာ ဝမ်ချောင်၏ စိတ်ထဲတွင် လျှပ်စီးလက်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်ပေါ်စေပြီး၊ ရှုပ်ထွေးနေသော အခြေအနေများကြားတွင် ရှင်းလင်းလှသော လမ်းစတစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားတော့သည်။

ဝမ်ချောင်သည် မြူထုကြီးတစ်ခုအတွင်း ပိတ်မိနေသကဲ့သို့ ခံစားနေရသော်လည်း ရွှီချီချင်၏ စကားကြောင့် အရာအားလုံးမှာ ချက်ချင်းပင် လင်းလက်သွားတော့သည်။

ရွှီချီချင်က ယုံကြည်ချက်အပြည့်ဖြင့် ပြုံးလိုက်ပြီး "တကယ်တော့ ကျွန်မကို ပိုပြီး စိုးရိမ်စေတာက တတိယအချက်ပဲ။ ကျွန်မ အမြင်အရဆိုရင် မိန်းမစိုးချုပ် ကောင်းလီရှီ ဒီနေ့ နန်းပြင်ထွက်ပြီး ရှင်နဲ့ တွေ့ဆုံတာဟာ ဒီတတိယအချက်ကို ပြောပြချင်လို့ပဲ ဖြစ်မှာပါ"

"ဘာလဲ" ဝမ်ချောင်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် မေးလိုက်တော့သည်။

******

အခန်း ၁၉၄၈ ကျိုကုန်းထံ သွားရောက်ခြင်း

“မိန်းမစိုးချုပ် ကောင်းလီရှီက ဒါတွေဟာ အဆုံးသတ်ဖို့ ဝေးသေးတယ်၊ အနာဂတ်မှာ ငါတို့ မမြင်ချင်တဲ့ ကိစ္စတွေ ပိုဖြစ်လာနိုင်တယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်။ ဒီစကားက အနာဂတ် အခြေအနေတွေဟာ အခုထက် ပိုပြီး ဆိုရွားလာလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မတို့ကို သတိပေးလိုက်တာပဲ”

ရွှီချီချင်က လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“မင်း ပြောချင်တာက... မိန်းမစိုးချုပ် ကောင်းလီရှီဟာ ငါတို့ကို သတိပေးဖို့အတွက် သီးသန့် ထွက်လာခဲ့တာပေါ့ ဟုတ်လား” ဝမ်ချောင်စကားပြောရင်း တစ်စုံတစ်ခုကို သတိပြုမိသွားသည်။

“မှန်တာပေါ့”

ရွှီချီချင်၏ မျက်လုံးများမှာ ကြည်လင်နေပြီး သူမ၏အမူအရာမှာ အလွန်ပင် ယုံကြည်ချက် ရှိနေပုံရသည်။ အချို့သော ကိစ္စများကို ရုတ်တရက်ကြီး တွေးတောရန် ခက်ခဲသော်လည်း၊ သူမသည် ပြောဆိုရင်း စဉ်းစားနေသဖြင့် အရာအားလုံးမှာ ပို၍ရှင်းလင်းလာခဲ့သည်။

မိန်းမစိုးချုပ် ကောင်းလီရှီသည် ဝမ်ချောင်၏ မေးခွန်းများကို ဖြေရန် လာခြင်းမဟုတ်ဘဲ ဝမ်ချောင်ကို သတိပေးရန် လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ၏ ရင်ထဲတွင်လည်း ဝမ်ချောင်ကဲ့သို့ပင် အလွန်ပြင်းထန်သော စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ရှိနေကြောင်းမှာ ငြင်းဆို၍ မရပေ။

ဝမ်ချောင် ဘာမှပြန်မပြောသော်လည်း သူ၏ရင်ထဲတွင်မူ လှိုင်းထန်နေတော့သည်။ မိန်းမစိုးချုပ် ကောင်းလီရှီက သူ့ကို သတိပေးရန် သီးသန့် နန်းပြင်ထွက်လာလိမ့်မည်ဟု ဝမ်ချောင် အစက လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ပေ။

သို့သော် ကောင်းလီရှီ၏အမူအရာများ၊ သူ၏ ရှောင်လွှဲပြောဆိုမှုများနှင့် ဝမ်ချောင်ကို အကြိမ်ကြိမ် သတိပေးခဲ့သည့် ပုံစံများကို ပြန်လည်စဉ်းစားကြည့်သည့်အခါ အရာအားလုံးမှာ ရှင်းလင်းသွားတော့သည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် အဖြစ်အပျက်ထဲ၌ ပါဝင်နေသူမှာ မြင်ရန် ခက်ခဲတတ်ပြီး အရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားမှသာ သံသယဖြစ်ဖွယ် အချက်များကို ပြန်လည် တွေ့ရှိတတ်ကြသည်။

“ဒါပေမဲ့ ဒါကို သိလိုက်ရင်တောင်မှ အဖြေကို မရရှိသေးသရွေ့ အခု အခြေအနေအတွက် ဘာမှအကူအညီဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ မိန်းမစိုးချုပ် ကောင်းလီရှီကတောင် မပြောပြချင်ဘူးဆိုရင် ငါတို့ ဘယ်ကနေ စရမှန်း မသိတော့ဘူး” ဝမ်ချောင်က ခေါင်းခါရင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

“ဘယ်သူ ပြောတာလဲ”

ဝမ်ချောင်၏စကားကြောင့် ရွှီချီချင်၏ မျက်လုံးများတွင် ပါးနပ်သော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ထွက်လာပြီး သူ့ကို ပြုံးလျက် ကြည့်လိုက်သည်။

“မိန်းမစိုးချုပ်ကောင်းလီရှီက အရာအားလုံးမှာ အကြောင်းရင်း ရှိတယ်လို့ အရိပ်အယောင် ပြသွားခဲ့တယ်။ ဆိုလိုတာက အခုဖြစ်ပျက်နေတဲ့ ကိစ္စတွေရဲ့အစဟာ အခုမှ မဟုတ်ဘဲ ဟိုးအရင် အကြာကြီးကတည်းက စတင်ခဲ့တာ ဖြစ်ရမယ်။ ငါတို့ ထင်ထားတာထက်တောင် ပိုပြီးစောနိုင်သေးတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ တကယ်လို့ ဒါဟာ လတ်တလောမှ ဖြစ်တဲ့ ကိစ္စဆိုရင် နန်းတွင်း အမတ်တွေနဲ့ ငါတို့ မသိစရာ အကြောင်းမရှိဘူးလေ”

“မိန်းမစိုးချုပ် ကောင်းလီရှီက အမှန်တရား အားလုံးကို သိနေတာဟာ တစ်ဖက်မှာ သူဟာ သူတော်စင်ဧကရာဇ်နဲ့ အနီးကပ်ဆုံး ရှိနေလို့ ဖြစ်သလို နောက်တစ်ဖက်မှာတော့ သူဟာ ဧကရာဇ်ရဲ့ဘေးမှာ အကြာဆုံး နေခဲ့သူ ဖြစ်လို့ပဲ”

ရွှီချီချင်က သူမ၏နူးညံ့လှသော လက်ချောင်းလေး နှစ်ချောင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ထောင်ပြလိုက်သည်။ သူမ၏မျက်လုံးများမှာ ဖယောင်းတိုင်မီးကဲ့သို့ တောက်ပနေပြီး အရာအားလုံးကို ဖောက်ထွင်းမြင်နေပုံရသည်။

“တကယ်လို့ အနီးကပ်ဆုံး ရှိနေလို့ သိတာဆိုရင်တော့ ငါတို့ ဘာမှလုပ်လို့ရမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အကြာဆုံး နေခဲ့လို့ သိတာဆိုရင်တော့ မတူတော့ဘူး”

“အနည်းဆုံးတော့ ကျွန်မ အမြင်အရဆိုရင်... အဖြေကို သိဖို့အတွက် နောက်ထပ် လူနှစ်ယောက်ကို ထပ်ပြီး မေးမြန်းရဦးမယ်”

ရှန်းရွှေနားနေဆောင်အတွင်း၌ လေတိုးသံမှလွဲ၍ တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။ ခေတ္တမျှအကြာတွင် ဝမ်ချောင်၏ မျက်နှာတွင်လည်း အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာတော့သည်။

“ဟားဟား... ချီချင် မင်းကတော့ မြို့တော်ရဲ့ အတော်ဆုံး ဆယ်ကျော်သက် ပညာရှင်လေးဆိုတဲ့အတိုင်းပါပဲ။ မင်းကို ခေါ်လာတာ တကယ်ပဲ မှန်သွားတယ်”

“မဟုတ်ပါဘူး”

ထိုစကားကြောင့် ရွှီချီချင်၏ မျက်နှာလေးမှာ နီမြန်းသွားပြီး ဘေးသို့ လှည့်လိုက်သည်။ သူမသည် ပါးနပ်သော အမျိုးသမီး ဖြစ်သော်လည်း သူမ ချစ်မြတ်နိုးရသူ၏ ရှေ့တွင်မူ ရှက်သွေးဖြာနေတော့သည်။

“ဒါနဲ့ အရှင်ရော... အဲဒီ လူနှစ်ယောက်က ဘယ်သူလဲဆိုတာ စဉ်းစားမိပြီလား” ရွှီချီချင်က မေးလိုက်သည်။

“ကဲ... ငါတို့ စိတ်ထဲမှာ ရှိနေတဲ့ အဲဒီ လူနှစ်ယောက်ရဲ့ နာမည်ကို လက်ဖဝါးပေါ်မှာ ရေးကြည့်ရအောင်။ ငါတို့ စဉ်းစားတာ တူ၊ မတူ ကြည့်ရတာပေါ့” ဝမ်ချောင်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် ကလောင်ကို ယူကာ လက်ဖက်ရည်ဖြင့် လက်ဖဝါးပေါ်တွင် စာလုံးအချို့ကို အသီးသီး ရေးလိုက်ကြသည်။ ခဏအကြာတွင် လက်ဖဝါးများကို ဖြန့်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ကြည့်ကာ ကျေနပ်စွာ ပြုံးလိုက်ကြတော့သည်။

မှန်သည်။ မိန်းမစိုးချုပ် ကောင်းလီရှီအပြင် မဟာထန်အင်ပါယာ တစ်ခုလုံးတွင် သူတော်စင်ဧကရာဇ်၏ ဘေးနား၌ အကြာဆုံးနေခဲ့ပြီး အရင်းနှီးဆုံး ရှိခဲ့သူ နောက်ထပ် နှစ်ဦး ရှိသေးသည်။ သူတို့မှာ ဝမ်ချောင်၏ အဖိုးဖြစ်သူ မဟာထန်၏ ဝန်ကြီးချုပ်ဟောင်း ကျိုကုန်းနှင့် ယောင်မိသားစုမှ အကြီးအကဲ ယောင်ချုံတို့ပင် ဖြစ်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် စီဖန်းကွမ်သို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက်တွင် နန်းတွင်းရေးရာများမှ လုံးဝ အနားယူခဲ့ကြသည်။ အနောက်မြောက်ဘက် စစ်ပွဲတုန်းကပင် သူတို့နှစ်ဦးမှာ ထွက်မလာခဲ့ကြပေ။

ကြာလာသည့်အခါ လူအများက ထိုအဘိုးအို နှစ်ဦးမှာ ယခင်က အင်ပါယာ၏ အာဏာအရှိဆုံးနှင့် အရေးအကြီးဆုံးသော အမတ်ကြီးများ ဖြစ်ခဲ့ကြသည်ကို မေ့လျော့နေကြပြီ ဖြစ်သည်။

သူတော်စင်ဧကရာဇ်ကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် သူတို့ကို သူ၏အားထားရဆုံးသော လက်ရုံးများအဖြစ် သတ်မှတ်ခဲ့ဖူးပြီး ဧကရာဇ်နှင့် အမတ်များကြားက ရင်းနှီးလှသော ဆက်ဆံရေးမှာ တစ်လောကလုံး ပြောစမှတ် ပြုခဲ့ရသည်။

အချို့သော ကိစ္စများကို မိန်းမစိုးချုပ် ကောင်းလီရှီအနေဖြင့် သူ၏ရာထူးအရ ပြောပြ၍ မရသော်လည်း ထိုအဘိုးအို နှစ်ဦးမှာမူ ပြောပြနိုင်ခြေ ရှိသည်။

ဝမ်ချောင်သည် စိတ်ပိုင်းဖြတ်လိုက်ပြီးနောက် ရှန်းရွှေနားနေဆောင်မှ ထွက်ခွာကာ စီဖန်းကွမ်ဆီသို့ မြင်းရထားဖြင့် ချက်ချင်း ထွက်ခွာခဲ့တော့သည်။

ကြီးမားလှသော အိမ်တော်ကြီး တစ်ခုသည် ခန့်ညားစွာ ရှိနေပြီး၊ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်တွင် စောင့်ကြပ်နေသော အစောင့်တပ်ဖွဲ့ဝင်များနှင့် ဂျင်ဝူး အစောင့်တပ်ဖွဲ့ဝင်များ၊ တံခါးဝတွင် ဧကရာဇ်ကိုယ်တိုင် ရေးထိုးထားသော “စီဖန်းကွမ်” ဟူသော ဆိုင်းဘုတ်တို့က ဤနေရာ၏ ဂုဏ်ဒြပ်ကို ပြသနေသည်။

ဝမ်ချောင် ရောက်ရှိလာသည့်အခါ အိမ်တော်တံတိုင်းပေါ်မှ ထွက်နေသော ဝါးပင်များကို မြင်လိုက်ရသည်။ ယခင်ကထက် ထိုဝါးပင်များမှာ ပို၍ ဝေဆာနေတော့သည်။

ဤသည်မှာ ဝမ်ချောင်အတွက် ဤနေရာသို့ ပထမဆုံးအကြိမ် လာခြင်းမဟုတ်သော်လည်း လာတိုင်း ခံစားချက်မှာ ကွဲပြားသည်။

စီဖန်းကွမ်တစ်ခုလုံးမှာ ရိုးရှင်းအေးချမ်းလှသည်။ တကယ်တော့ ထိုအဘိုးအိုနှစ်ဦး၏ ဂုဏ်ဒြပ်နှင့်ဆိုလျှင် ဤနေရာကို အလွန်ခမ်းနားထည်ဝါအောင် တည်ဆောက်နိုင်သော်လည်း၊

ယခုကဲ့သို့ ရိုးရှင်းသော ပုံစံမျိုးမှာ အဘိုးအိုနှစ်ဦး၏ စိတ်ဆန္ဒကို ကိုယ်စားပြုနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ဘဝအတွေ့အကြုံများစွာ ရှိလာပြီး၊ စည်းစိမ်၊ ဂုဏ်ဒြပ်နှင့် အာဏာများ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိလာသည့်အခါတွင်မူ လူတစ်ယောက်သည် ရိုးရှင်းအေးချမ်းသော ဘဝမျိုးကိုသာ တောင့်တတတ်ကြစမြဲပင်။

ဝမ်ချောင် ထိုသို့ တွေးတောနေရင်း မြင်းရထားတံခါးကို ဖွင့်ကာ အပြင်သို့ လှမ်းထွက်လိုက်သည်။

“မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်”

တံခါးဝရှိ ဂျင်ဝူး အစောင့်တပ်ဖွဲ့ဝင်နှစ်ဦးသည် ဝမ်ချောင်ကို မြင်သည်နှင့် အမြန် ဦးညွှတ်လိုက်ကြပြီး မည်သူမျှ တားဆီးခြင်း မပြုဝံ့ကြပေ။

ယခင်က ဝမ်ချောင် ဤနေရာသို့ လာစဉ်က ကလေးတစ်ဦးသာ ရှိသေးသော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ အာဏာနှင့် ဂုဏ်ဒြပ် အရှိဆုံးသူ ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏ လက်ထဲရှိ ဧကရာဇ်နဂါးတုတ်ကောက်ကပင်လျှင် သူ့အား စီဖန်းကွမ် အတွင်းသို့ လွတ်လပ်စွာ ဝင်ထွက်ခွင့် ပေးထားပြီ ဖြစ်ရာ မည်သူမျှ မတားဆီးရဲကြပေ။

“အရှင်... ကျွန်တော်မျိုးတို့ သတင်းပို့ပေးရမလားခင်ဗျာ” တပ်ဖွဲ့ဝင် တစ်ဦးက ခေါင်းငုံ့ကာ ရိုသေစွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

“မလိုတော့ဘူး”

ဝမ်ချောင်က ဝတ်ရုံစကို ခါလိုက်ပြီး လူတိုင်း၏ အကြည့်အောက်၌ စီဖန်းကွမ် အတွင်းသို့ လျင်မြန်စွာ ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။

စီဖန်းကွမ်အတွင်း၌ ကျောက်တုံးများ၊ ရေကန်များနှင့် ဝါးပင်များမှာ အလွန်ပင် အေးချမ်းလှသည်။

ဝါးတောများကို ဖြတ်ကျော်လာပြီးနောက် ဝမ်ချောင်သည် ရင်းနှီးလှသော အိမ်တော်ကြီးကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“သခင်လေး... သခင်လေး လာပြီ”

ဝမ်ချောင် ပေါ်လာသည်နှင့် တံခါးဝရှိ အိမ်ထိန်းကြီးမှာ ချက်ချင်းပင် မျက်လုံးများ ဝင်းလက်သွားကာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် အထဲသို့ ပြေးဝင်ပြီး သတင်းပို့တော့သည်။

စီဖန်းကွမ် အတွင်း၌လည်း ရုတ်ရုတ်သည်းသည်း ဖြစ်သွားပြီး၊ အစောင့်တပ်ဖွဲ့ဝင်များမှာ အပြင်သို့ ထွက်လာကြသလို၊ အရိပ်ထဲမှ ကင်းစောင့်နေသူများလည်း ထွက်ပေါ်လာကြသည်။

“ဘာပြောတယ်... ချောင်အာ လာတယ် ဟုတ်လား”

ထိုအသံများထဲတွင် အဘွားဖြစ်သူ၏အသံမှာ အလွန်ထင်ရှားလှသည်။ ခဏမျှအကြာတွင် ကြင်နာတတ်သော အဘွားအိုကြီး ထွက်လာပြီး ဝမ်ချောင်ကို မြင်သည်နှင့် နွေးထွေးစွာ ပြုံးပြလိုက်တော့သည်။

“အဘွား”

ဝမ်ချောင်က ခေါ်လိုက်ရင်း ရင်ထဲတွင် နွေးထွေးသွားကာ အဘွားဖြစ်သူထံသို့ အပြေးအလွှား သွားပြီး ဖက်လိုက်တော့သည်။

မိသားစုကြီးများတွင် မိသားစုစည်းကမ်းမှာ အလွန်တင်းကျပ်လှသည်။ ၎င်းမှာ မျိုးနွယ်စု ရေရှည်တည်တံ့ရန်အတွက် ဖြစ်သည်။ အဘိုးဖြစ်သူနှင့် အဘွားဖြစ်သူ စီဖန်းကွမ်သို့ ဝင်ရောက်ပြီးကတည်းက ဝမ်ချောင်သာမက ဝမ်မိသားစုဝင် အားလုံးမှာလည်း ဤနေရာသို့ အလွယ်တကူ ဝင်ခွင့်မရှိကြပေ။

ဝမ်ချောင်အနေဖြင့်လည်း ဧကရာဇ်နဂါးတုတ်ကောက်ကို ရရှိခဲ့ပြီး လင်းယန်ပြခန်းတွင် ပုံတူချိတ်ဆွဲခံရသူ ဖြစ်လာမှသာ ယခုကဲ့သို့ လွတ်လပ်စွာ ဝင်ထွက်နိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

“နောက်ဆုံးတော့ အဘွားဆီ လာလည်ပြီပေါ့။ လာပါဦး... ငါတို့ဝမ်မိသားစုရဲ့ သူရဲကောင်းကြီး၊ လင်းယန်ပြခန်းရဲ့ သူရဲကောင်းကြီးကို အဘွား သေချာ ကြည့်ပါရစေဦး!” အဘွားဖြစ်သူက ဝမ်ချောင်ကို လွှတ်လိုက်ပြီး သေချာစွာ ကြည့်ကာ ဂုဏ်ယူမဆုံး ဖြစ်နေတော့သည်။

အဘိုးဖြစ်သူ ကျိုကုန်းမှာ မဟာထန်၏ ထက်မြက်လှသော ဝန်ကြီးချုပ်အဖြစ် တစ်သက်လုံး သူရဲကောင်း ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း၊ နောက်ပိုင်း မျိုးဆက်များတွင်မူ ဝမ်မိသားစု၌ ထူးချွန်သူ မထွက်ပေါ်ခဲ့ပေ။ ဝမ်မိသားစုအနေဖြင့် အဘိုးဖြစ်သူ ချန်ထားခဲ့သော ဂုဏ်သတင်းကို ထိန်းသိမ်းနိုင်လျှင်ပင် တော်လှပြီဟု ထင်ခဲ့ကြသည်။

သို့သော် ဝမ်ချောင်လက်ထက်တွင်မူ သူသည် မိဘများထက် သာလွန်ရုံသာမက အဘိုးဖြစ်သူ၏ ဂုဏ်သတင်းကိုပင် ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ယခင်က အဘိုးဖြစ်သူမှာ စစ်ပွဲများစွာတွင် အောင်နိုင်ခဲ့ပြီး အနောက်တာ့ခ်နှင့် ယွီစန်းတို့ကို နှိမ်နင်းခဲ့သော်လည်း၊ ဝမ်ချောင်ကဲ့သို့ သောင်းနှင့်ချီသော စစ်သည်များ ရှိသည့် အာရပ်အင်ပါယာကို ချေမှုန်းကာ အနောက်ဘက် တစ်လောကလုံးကို သိမ်းပိုက်နိုင်ခြင်းမျိုးတော့ မရှိခဲ့ပေ။

မဟာထန်၏ နယ်နိမိတ်ကို ဆွေ့ယဲ့မှသည် အနောက်ဘက်သို့ ဆက်တိုက် ချဲ့ထွင်ကာ ပန်မီယာ၊ တာလာ့စ်၊ ဆာမာကန်၊ ခိုရာစန်းမှသည် ဘဂ္ဂဒက်အထိ ရောက်ရှိစေခဲ့သည်။

မဟာထန်၏နယ်နိမိတ်မှာ အလွန်ပင် ကျယ်ပြောလှပြီး ဤလောကပေါ်တွင် အစွမ်းအထက်ဆုံးသော အင်ပါယာ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ထို့ပြင် ဝမ်ချောင်သည် မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်ဖြစ်လာခဲ့ပြီး၊ အနောက်ဘက် လောကကြီးတစ်ခုလုံးမှာ သူ၏ အုပ်ချုပ်မှုအောက်၌ သူ၏နယ်မြေ ဖြစ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

နောင်လာနောက်သားများမှာ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ ဝမ်ချောင် ချန်ထားခဲ့သော ဤအမွေအနှစ်မှာ ဘယ်တော့မှ ပျက်စီးသွားမည် မဟုတ်ပေ။ ထို့ပြင် ဝမ်ချောင်သည် ယခုအခါ ဝန်ကြီးချုပ် ရာထူးကို မယူထားသော်လည်း သူ၏ သြဇာမှာ ဝန်ကြီးချုပ်ထက်ပင် သာလွန်နေပြီ ဖြစ်သည်။

“လာပါ... မြန်မြန် အထဲဝင်ရအောင်။ မင်းရဲ့အဘိုးက မင်းကို စောင့်နေတာ ကြာပြီ!” အဘွားဖြစ်သူက ဝမ်ချောင်၏ လက်ကို ဆွဲကာ ပြောလိုက်သည်။

“အဘိုးက ကျွန်တော့်ကို စောင့်နေတယ် ဟုတ်လား” ဝမ်ချောင် အံ့သြသွားသော်လည်း ဘာမှ ထပ်မမေးတော့ဘဲ အဘွားနောက်သို့ လိုက်ကာ အိမ်ထဲသို့ ဝင်ခဲ့သည်။

အခန်းအတွင်း၌ ကုလားထိုင်တစ်လုံး ရှိနေပြီး၊ ဘေးနားရှိ စားပွဲပေါ်တွင် ပန်းအိုးတစ်လုံး ရှိနေသည်။ ဝမ်မိသားစု၏ အဘိုးဖြစ်သူ ကျိုကုန်းသည် သာမန်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ကာ ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသည်။

ဝမ်ချောင် မဝင်လာခင်က အဘိုးဖြစ်သူသည် ပန်းအိုးအတွင်းရှိ အကိုင်းအခက်များကို ကတ်ကြေးဖြင့် ညှိနေပုံရသည်။

အဘိုးဖြစ်သူမှာ ဝမ်ချောင် မှတ်မိထားသကဲ့သို့ပင် ခန့်ညားသော မျက်နှာထား ရှိနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း အနည်းငယ် ပို၍ အိုမင်းသွားပြီး ပိန်ကျသွားသည်ကို တွေ့ရသည်။

“အဘိုး”

အဘိုးဖြစ်သူကို မြင်သည့်အခါ ဝမ်ချောင်က ချက်ချင်း ရှေ့သို့ တိုးသွားကာ ဦးညွှတ် အရိုအသေ ပေးလိုက်သည်။

“ဒီမှာ ဘေးလူ မရှိပါဘူး၊ မိသားစုချင်း တွေ့တာဆိုတော့ အားနာမနေပါနဲ့။ လာပါဦး... ငါ့မြေးကို အဘိုး သေချာ ကြည့်ပါရစေဦး!”

ဝမ်ချောင်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ အဘိုးဖြစ်သူ၏မျက်နှာမှ ခန့်ညားလှသော အမူအရာများမှာ အရည်ပျော်သွားပြီး ကြင်နာတတ်သော အဘိုးအိုတစ်ဦးကဲ့သို့ ဖြစ်သွားတော့သည်။

******

အခန်း ၁၉၄၉ လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားသော ကျောက်စိမ်းပြား

“အဘိုး အဘွား... ကျွန်တော် အာရပ်ကနေ ပြန်လာတုန်းက အဲဒီဒေသက ထွက်တဲ့ လက်ဆောင်လေးတွေ ယူလာခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီထဲမှာ အာရပ်ကထွက်တဲ့ ပုလဲတွေနဲ့ ဆေးဖက်ဝင် အပင်တွေ ပါပါတယ်။ ပုလဲတွေကို အမှုန့်လုပ်ပြီး ဒီဆေးတွေနဲ့ ရောစပ်သောက်ရင် ကျန်းမာရေးကောင်းပြီး အသက်ရှည်စေပါတယ်။ နောက်ပြီး ကျွန်တော် နာနတ်သီးနဲ့ ဒူးရင်းသီးတွေလည်း ယူလာခဲ့တယ်။ ဒါတွေက အလယ်ပြည်မှာ မရှိတဲ့ အသီးတွေမို့လို့ အဘိုးနဲ့ အဘွား မြည်းစမ်းကြည့်ရအောင် သီးသန့် ယူလာခဲ့တာပါ”

“ဒါ့အပြင် ဂိုဂူလျောက ရွှေဂျင်ဆင်းတွေလည်း ပါပါသေးတယ်။ အနောက်တာ့ခ်ရဲ့ မြောက်ဘက် အလွန်အေးတဲ့ ဒေသက ဝက်ဝံဖြူနဲ့ မြေခွေးဖြူ သားရေတွေကိုလည်း အဝတ်အစားတွေနဲ့ ကော်ဇောတွေ လုပ်ခိုင်းပြီး တစ်ပါတည်း ယူလာခဲ့ပါတယ်”

ဝမ်ချောင်က ရိုသေစွာဖြင့် လျှောက်တင်လိုက်သည်။

“ငါတို့မြေးလေးက တကယ်ပဲ စေတနာရှိပါပေတယ်” အဘွားဖြစ်သူက ဘေးနားမှနေ၍ အလွန်ပင် ဝမ်းသာအားရ ပြုံးနေတော့သည်။

သူတို့ကဲ့သို့ အသက်အရွယ်မျိုးတွင် အဖိုးတန် ရတနာများထက် ဝမ်ချောင်၏ ယခုကဲ့သို့ ဂရုတစိုက်ရှိမှုမှာ ပို၍ အဖိုးတန်လှသည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ကျိုကုန်းက ဘာမှ မပြောသော်လည်း ဝမ်ချောင်ကို ကြည့်နေသော သူ၏ မျက်လုံးများတွင်မူ ချီးကျူးရိပ်များ ပြည့်နှက်နေသည်။ သူသည် စီဖန်းကွမ် အတွင်း၌ အနားယူနေသော်လည်း ဝမ်ချောင်နှင့် ပတ်သက်သည့် သတင်းများကိုမူ အမြဲမပြတ် စောင့်ကြည့်နေခဲ့သူ ဖြစ်သည်။

“မင်းကို အဘိုး ကြည့်တာ မမှားဘူး။ ဒီလို အခက်အခဲတွေကို ဖြတ်ကျော်ပြီးတဲ့နောက်မှာ မင်းဟာ ပိုပြီးရင့်ကျက်တည်ငြိမ်လာပြီ။ မဟာထန်ရဲ့ အားထားရတဲ့ အမတ်ကြီးတစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့ပြီ” အဘိုးဖြစ်သူက ဆိုလိုက်သည်။

မြေးဖြစ်သူ၏ ဘဝကို အဘိုးဖြစ်သူက ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ ဝမ်ကန်၊ ဝမ်ရန်တို့ဖြစ်စေ၊ ဝမ်ချောင်ဖြစ်စေ သူတို့၏ ဘဝကို သူတို့ကိုယ်တိုင်ပင် ထုဆစ်စေခဲ့သည်။ ဝမ်ချောင်သည် စစ်ဝါဒီနှင့်ကွန်ဖြူးရှပ်ဂိုဏ်း အငြင်းပွားမှုကြောင့် အခက်တွေ့စဉ်ကပင် အဘိုးဖြစ်သူက ဝင်ရောက်ကူညီခဲ့ခြင်း မရှိပေ။

“ဓားကောင်းတစ်စင်း ဖြစ်ဖို့အတွက် အကြိမ်ကြိမ် သွေးရသလို၊ မေပန်းလေးတွေဟာလည်း အလွန်အေးတဲ့ ဒဏ်ကို ခံနိုင်မှ ပွင့်လန်းတာပဲ” ဆိုသည့်အတိုင်း ဝမ်ချောင်သည် အဘိုးဖြစ်သူကို စိတ်မပျက်စေခဲ့ပေ။ အခက်အခဲများစွာကို ကျော်ဖြတ်ပြီးနောက် သူသည် တစ်လောကလုံးက လေးစားရသည့် မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်နှင့် မဟာထန်၏ သူရဲကောင်း ဖြစ်လာခဲ့ပြီ။

ထို့ပြင် သူသည် လင်းယန်ပြခန်းတွင် ပုံတူချိတ်ဆွဲခံရကာ ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း ပထမဆုံးသော သူရဲကောင်းအဖြစ် ဂုဏ်ပြုခံခဲ့ရသည်။ ဤသည်မှာ ယခင်က မရှိခဲ့ဖူးသော အောင်မြင်မှုပင် ဖြစ်သည်။

ဝမ်မိသားစုမှာလည်း သူ၏ကျေးဇူးကြောင့် အဆင့်အတန်းသစ်တစ်ခုသို့ မြင့်တက်လာခဲ့ပြီး၊ ယောင်မိသားစုမှ အဘိုးအို ယောင်ချုံနှင့် ယောင်ကွမ်းယီတို့ကို အဝေး၌ ချန်ထားခဲ့နိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် အဘိုးဖြစ်သူအတွက် အရေးအကြီးဆုံးမှာ ဝမ်ချောင်သည် မိသားစု၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို မညှိုးနွမ်းစေဘဲ တိုင်းပြည်အပေါ် သစ္စာရှိသော အမတ်ကြီး ဖြစ်လာခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

“အဘိုးရဲ့ချီးကျူးစကားအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ကျွန်တော်က လုပ်သင့်လုပ်ထိုက်တာကို လုပ်ခဲ့တာပါ” ဝမ်ချောင်က နှိမ့်ချစွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

ဝမ်ချောင်သည် တိုက်ပွဲပေါင်းများစွာ၊ ဘွဲ့နှင်းသဘင် အခမ်းအနားများစွာနှင့် လင်းယန်ပြခန်းကဲ့သို့ ခမ်းနားလှသော ပွဲများကို ဖြတ်သန်းခဲ့ဖူးသော်လည်း အဘိုးဖြစ်သူ၏ ယခုကဲ့သို့ အသိအမှတ်ပြု စကားတစ်ခွန်းကသာ သူ၏ရင်ကို အကြည်နူးစေဆုံး ဖြစ်သည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ဝမ်ချောင်၏ စိတ်ထဲ၌ နွေးထွေးမှု၊ ဂုဏ်ယူမှုနှင့် ပျော်ရွှင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေတော့သည်။ ကျိုကုန်း ၏ မြေးတစ်ဦးအနေနှင့် သူသည် ဝမ်မိသားစု၏ ဂုဏ်ကို အမှန်တကယ် ဆောင်နိုင်ခဲ့ပြီ မဟုတ်ပါလား။

“ထိုင်ဦး” ကျိုကုန်းက သူ၏ ရှေ့ရှိ ခုံကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။

“မင်းက အခု တိုင်းပြည်အတွက် အရေးပါတဲ့သူပဲ။ မင်းရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို တစ်လောကလုံးက စောင့်ကြည့်နေကြတယ်။ တိုင်းပြည်ရော၊ နယ်ခြားဒေသတွေပါ မင်းကို အားကိုးနေကြရတာ။ စစ်သူကြီးကောင်းတွေဟာ အကြောင်းမရှိဘဲနဲ့တော့ ခရီးမထွက်တတ်ကြဘူး။ အဘိုးဆီ လာတာဟာ အလည်လာတာသက်သက်တော့ မဟုတ်လောက်ဘူး ထင်တယ်” ဝမ်ချောင် ထိုင်လိုက်သည်နှင့် အဘိုးဖြစ်သူက တိုက်ရိုက်ပင် မေးမြန်းလိုက်သည်။

“ကျွန်တော့်မှာ တကယ်ပဲ နားမလည်နိုင်တဲ့ အခက်အခဲလေးတွေ ရှိနေလို့ပါ” ဝမ်ချောင်က အခြေအနေကို စတင် တင်ပြလိုက်သည် -

“လတ်တလော နန်းတွင်းမှာ ကိစ္စတွေအများကြီး ဖြစ်နေပါတယ်။ ကျွန်တော် အကြာကြီး စဉ်းစားကြည့်ပေမဲ့ အဖြေမထွက်လို့ အဘိုးဆီကနေ လမ်းညွှန်ချက်လေးတွေ ရလိုရငြား လာခဲ့တာပါ”

အဘိုးဖြစ်သူနှင့် အဘွားတို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီး ဝမ်ချောင် တစ်ခုခုကြောင့် လာလိမ့်မည်ဟု ကြိုတင် ခန့်မှန်းထားသည့်ပုံမျိုး ပေါ်နေသည်။

ဝမ်ချောင်သည်လည်း အရှေ့နန်းဆောင် ဖြစ်ရပ်၊ ထိုက်ဖျင်မျှော်စင်ကိစ္စ၊ အပျိုတော် ရွေးချယ်မှု၊ အတွင်းနန်းဆောင် တွေ့ဆုံမှုနှင့် မင်းသားသုံးပါး ပုန်ကန်မှုမတိုင်ခင်က ဧကရာဇ်၏ ထူးဆန်းသော လုပ်ရပ်များ အပါအဝင် သူ၏သံသယများ အားလုံးကို အသေးစိတ် လျှောက်တင်လိုက်သည်။

ထိုသို့ လျှောက်တင်နေစဉ်အတွင်း အဘိုးဖြစ်သူနှင့် အဘွားမှာ ဘာမှ ဖြတ်မပြောဘဲ သေချာစွာနားထောင်နေကြသည်။ ဝမ်ချောင် ပြောပြီးသွားသည့်အခါတွင်မူ အခန်းတစ်ခုလုံးမှာ တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။ အဘိုး၊အဘွားနှစ်ဦးမှာ အတွေးကိုယ်စီဖြင့် အချိန်အတော်ကြာ နှုတ်ပိတ်နေကြသည်။

“ဒီလောက်အထိ ဖြစ်နေပြီလား” အတော်ကြာမှ အဘိုးဖြစ်သူက စကားစလိုက်သည်။

ထိုစကားကြောင့် ဝမ်ချောင်၏ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ခါသွားပြီး အဘိုးဖြစ်သူကို အံ့သြတကြား မော့ကြည့်လိုက်မိသည်။

ဝမ်ချောင်သည် စီဖန်းကွမ်သို့ လာခဲ့ခြင်းမှာ ကံစမ်းသည့် သဘောသာဖြစ်ပြီး အဖြေရလိမ့်မည်ဟု အသေအချာ မျှော်လင့်မထားခဲ့ပေ။ သို့သော် အဘိုးဖြစ်သူ၏ လေသံနှင့် စကားများမှာ တစ်စုံတစ်ခုကို သိနေမှန်း သိသာလှသဖြင့် သူ လာခဲ့သည်မှာ မှန်သွားပြီဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

အဘိုးဖြစ်သူသည် အတွင်းရေးကိစ္စများကို အမှန်တကယ် သိရှိနေပုံရသည်!

“အဘိုး... ဒီကိစ္စက အလွန် အရေးကြီးပါတယ်။ အခု နန်းတွင်းအမတ်တွေ အားလုံးက ဒါကို စောင့်ကြည့်နေကြသလို သူတော်စင်ဧကရာဇ်ရဲ့ စိတ်နေစိတ်ထား ပြောင်းလဲမှုတွေအပေါ်မှာလည်း ထင်ကြေးတွေ အမျိုးမျိုး ပေးနေကြပါတယ်” ဝမ်ချောင်က လေးနက်စွာ လျှောက်တင်လိုက်သည်။

“ဝမ်ချောင်လေး... မင်းက အခု တိုင်းပြည်ရဲ့ အမတ်ကြီးတစ်ဦးပဲ။ ဧကရာဇ်ရဲ့ ကိစ္စတွေကို အလွယ်တကူ မဝေဖန်သင့်ဘူးဆိုတာ သိရမယ်။ အချို့ကိစ္စတွေကို သူတော်စင်ဧကရာဇ်နဲ့ ကောင်းမိန်းမစိုးကြီးက မပြောဘူးဆိုရင် အဲဒါမှာ ပြောလို့မရတဲ့ အကြောင်းရင်းတွေ၊ အခက်အခဲတွေ ရှိနေလို့ပဲ ဖြစ်မှာပါ”

“ပြီးတော့ မင်း အခု ရှာဖွေနေတဲ့ အရာတွေထက် အမတ်တစ်ဦးအနေနဲ့ တိုင်းပြည် တည်ငြိမ်ဖို့နဲ့ ပြည်သူတွေ အေးချမ်းဖို့က ပိုပြီး အရေးကြီးပါတယ်။ အခြား ကိစ္စတွေကတော့ တိုင်းပြည်ရဲ့အခြေခံကို မထိခိုက်ဘူးဆိုရင် အများကြီး စိတ်မပူပါနဲ့ဦး” အဘိုးဖြစ်သူက ဆိုလိုက်သည်။

ဝမ်ချောင်ကြားလိုက်ရသည့် စကားကြောင့် မှင်တက်သွားရသည်။ အဘိုးဖြစ်သူကို အရာအားလုံး ပြောပြပြီးသည့်တိုင်အောင် အဘိုးဖြစ်သူက သူ့ကို ဝင်မပါရန် တားမြစ်လိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ပေ။

၎င်းမှာ ပုံမှန် တုံ့ပြန်မှုမျိုး မဟုတ်ပေ။

အဘိုးဖြစ်သူနှင့် သူတော်စင်ဧကရာဇ်တို့မှာ ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ ရင်းနှီးခဲ့ကြသူများ ဖြစ်သည်။ ပုံမှန်ဆိုလျှင် ဧကရာဇ်နှင့် ပတ်သက်သည့် ဤသတင်းများကို ကြားလျှင် အဘိုးဖြစ်သူသည် ဧကရာဇ်၏ အခြေအနေကို စိုးရိမ်ပူပန်ရမည် ဖြစ်သော်လည်း၊ ယခုမူ တိုင်းပြည် တည်ငြိမ်ရေးကိုသာ အာရုံစိုက်ခိုင်းပြီး ဤကိစ္စကို ထပ်မစုံစမ်းရန် တားမြစ်နေခြင်းမှာ အလွန် ထူးဆန်းလှသည်။

“ရွှီချီချင် ပြောတာ မှန်နေတာပဲ။ အဘိုးလည်း ကောင်းမိန်းမစိုးကြီးလိုပဲ အမှန်တရားကို သိနေတာပဲ” ဝမ်ချောင်၏ ရင်ထဲတွင် ဒိန်းခနဲ ဖြစ်သွားပြီး ထူးဆန်းသော ခံစားချက်တစ်ခု ဝင်ရောက်လာသည်။

မိန်းမစိုးချုပ် ကောင်းလီရှီနှင့်အဘိုးဖြစ်သူတို့သည် အမှန်တရားကို သိနေပါရက်နဲ့ဧကရာဇ်ရဲ့အပြောင်းအလဲတွေကို ဘာဖြစ်လို့ နှုတ်ပိတ်နေကြတာလဲ။

ကောင်းလီရှီက မပြောသည်မှာ ထားပါ၊ အဘိုးဖြစ်သူကပင် မြေးဖြစ်သူကို ဘာဖြစ်လို့ ဖုံးကွယ်ထားရတာလဲ။ ဒီနေရာမှာ ဝမ်မိသားစုဝင်တွေသာ ရှိနေပါလျက်နဲ့ အဘိုးဖြစ်သူက ဘာဖြစ်လို့ လျှို့ဝှက်ထားရတာလဲ။ ဒါမှမဟုတ် ဒီကိစ္စမှာ မြေးဖြစ်သူကိုငါ ပြောပြလို့ မရနိုင်လောက်အောင် စိုးရိမ်စရာ ကောင်းနေတာလား။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဝမ်ချောင်၏ရှေ့၌ မြူထုကြီးမှာ ပို၍ပင် ထူထပ်လာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

အတွင်းရေးကို သိရှိနေသည့် ကောင်းလီရှီနှင့် အဘိုးဖြစ်သူတို့ကတောင် မပြောပြနိုင်ဘူးဆိုလျှင် အမှန်တရားကို ဘယ်သူ သိနိုင်ပါတော့မှာလဲ။ တကယ်လို့သာ အခြေအနေတွေက ပိုပြီးဆိုးရွားလာခဲ့ရင် ဘယ်လိုလုပ်ဆောင်ရပါ့မလဲ။ ဒီအတိုင်းသာ ငြိမ်ကြည့်နေရတော့မှာလား။

“အဘိုး... အခုက တိုင်းပြည်အရေး တစ်ခုတည်း မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော်ကလည်း အတင်းအကျပ် ဝင်ပါချင်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အခြေအနေတွေက တကယ်ကို ဆိုးရွားနေပါပြီ။ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ဟာ တစ်လောကလုံးက လေးစားရတဲ့ မင်းကောင်းမင်းမြတ် တစ်ပါးပါ။ အဘိုးရော ကျွန်တော်ရော အရှင်မင်းကြီးကို အလွန် လေးစားကြတာပဲ မဟုတ်လား”

“ဒါပေမဲ့ အခုတော့ သူတော်စင်ဧကရာဇ်ရဲ့ လုပ်ရပ်တွေကြောင့် နန်းတွင်းမှာ ဝေဖန်သံတွေ အများကြီး ထွက်နေပါပြီ။ ပြည်နယ်အုပ်ချုပ်သူတွေကလည်း ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကန့်ကွက်နေကြသလို တချို့ဆိုရင် အရှင်မင်းကြီးကို ‘မင်းဆိုးမင်းညစ်’ လို့တောင် တိတ်တဆိတ် ခေါ်နေကြပါပြီ!” ဝမ်ချောင်က ပြောလိုက်သည်။

အစပိုင်းတွင် အဘိုးဖြစ်သူမှာ တည်ငြိမ်နေသော်လည်း “မင်းဆိုးမင်းညစ်” ဟူသော စကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါတွင်မူ သူ၏မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

“ပေါက်ကရတွေ.. အရှင်မင်းကြီးဟာ တိုင်းပြည်အတွက် စွမ်းစွမ်းတမံ ဆောင်ရွက်ခဲ့လို့သာ မဟာထန်ဟာ ဒီနေ့လို အခြေအနေမျိုး ရောက်လာတာ။ ဘယ်သူက အရှင်မင်းကြီးကို မင်းဆိုးမင်းညစ်လို့ ခေါ်ဝံ့ရတာလဲ!” အဘိုးဖြစ်သူသည် ဒေါသကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ ဟိန်းဟောက်လိုက်တော့သည်။

“အဘိုး... စိတ်လျှော့ပါဦး။ ဒီကလေးကလည်း ကြားတာကို ပြောပြတာပါ” ဘေးနားရှိ အဘွားဖြစ်သူက အမြန်ပင် ဖျောင်းဖျလိုက်ရသည်။

“အဘိုး... အခုတော့ လူအနည်းငယ်ပဲ ရှိပါသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီအတိုင်းသာ ဆက်လွှတ်ထားရင်တော့ တစ်နေ့မှာ ဒါတွေက တကယ် ဖြစ်လာမှာကို ကျွန်တော် စိုးရိမ်မိတယ်။ အဘိုးလိုပဲ ကျွန်တော်လည်း သူတော်စင်ဧကရာဇ်ရဲ့ ဂုဏ်သတင်းကို ထိန်းသိမ်းချင်တာပါ!” ဝမ်ချောင်က လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ရှေ့ဖြစ်လာမည့် အရာများကို ဝမ်ချောင်ထက် ပိုသိသူ မရှိပေ။ ယခင်ဘဝ၏ မှတ်ဉာဏ်အရ သူတော်စင်ဧကရာဇ်သည် ပျော်ပါးခြင်း၌ နစ်မွန်းကာ အမှားများစွာ လုပ်ဆောင်ခဲ့သဖြင့် တစ်လောကလုံး၏ ဝေဖန်မှုကို ခံခဲ့ရပြီး မင်းဆိုးမင်းညစ်ဟူသော အမည်ဆိုးကို ရရှိခဲ့ဖူးသည်။

ယခင်ကဆိုလျှင် ဝမ်ချောင်သည် ဘာမှ မတတ်နိုင်သည့် သာမန်လူတစ်ယောက်သာ ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ သူသည် ဤအပြောင်းအလဲကြီးအတွင်း၌ ပါဝင်နေသူ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူ လေးစားရသော သူတော်စင်ဧကရာဇ်ကို ထိုလမ်းသို့ မရောက်စေချင်ပေ။

ဝမ်ချောင်၏ မျက်လုံးများကို ကြည့်ရင်း အဘိုးဖြစ်သူသည်လည်း တစ်စုံတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရပုံရသည်။

“နောက်ပြီးတော့...” ဝမ်ချောင် ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးမှ သူ၏ရင်ဘက်ထဲမှ ကျောက်စိမ်းပြားကို ထုတ်လိုက်သည်။

“အတွင်းနန်းဆောင်မှာ တွေ့တုန်းက သူတော်စင်ဧကရာဇ်က ကျွန်တော့်ကို ဒီကျောက်စိမ်းပြား ပေးခဲ့ပါတယ်”

ဝမ်ချောင်သည် စမ်းကြည့်သည့် သဘောဖြင့်သာ ပြသလိုက်ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း၊ ထိုကျောက်စိမ်းပြားကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ အဘိုးဖြစ်သူနှင့် အဘွားမှာ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားကြသည်။ သူတို့၏ မျက်နှာထားမှာ ဝမ်ချောင် စောစောက ပြောခဲ့သည့် စကားများထက်ပင် ပို၍ ထိတ်လန့်သွားပုံရသည်။

“ဟူး...”

အဘိုးဖြစ်သူသည် ဝမ်ချောင်၏ လက်ထဲမှ ယင်ယန်ငါးစုံ ကျောက်စိမ်းပြားကို လှမ်းယူလိုက်ပြီး ရှည်လျားလှသော သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ချလိုက်သည်။ သူ၏မျက်နှာမှာ ခံစားချက်ပေါင်းစုံဖြင့် ပြည့်နှက်နေတော့သည်။

“အရှင်မင်းကြီးက ဒီကျောက်စိမ်းပြားကိုတောင် မင်းကို ပေးခဲ့လိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ထားခဲ့ဘူး” အဘိုးဖြစ်သူက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

အဘိုးဖြစ်သူ၏လက်ချောင်းများမှာ ထိုကျောက်စိမ်းပြားကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ပွတ်သပ်နေပြီး၊ ၎င်းမှာ အလွန်အရေးကြီးလှသည့် အဓိပ္ပာယ်တစ်ခု ရှိနေပုံရသည်။

ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ဝမ်ချောင်၏ရင်ထဲတွင် အံ့သြသွားရသည်။ ဤကျောက်စိမ်းပြားတွင် အထူးစွမ်းအားတစ်ခုခု ရှိမည် သို့မဟုတ် ယခင်က စုကျန်းချန်ပေးခဲ့သည့် နယ်ရုပ်ကဲ့သို့ အရေးကြီးသော သတင်းအချက်အလက်များ ပါဝင်နေမည်ဟု သူ ထင်ခဲ့သော်လည်း အဘိုးဖြစ်သူ၏ တုံ့ပြန်မှုကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ဤကျောက်စိမ်းပြားမှာ ထင်ထားသည်ထက် ပို၍နက်နဲလှပုံရသည်။

ဤကျောက်စိမ်းပြားသည် သူတော်စင်ဧကရာဇ်၊ အဘိုးဖြစ်သူနှင့် ကောင်းမိန်းမစိုးကြီး တို့အတွက် အလွန် အရေးပါလှသော သမိုင်းဝင် ပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

ဒါဆိုရင် သူတော်စင်ဧကရာဇ်က ဘာဖြစ်လို့ ဝမ်ချောင် တစ်ယောက်တည်းကိုမှ သီးသန့် ပေးခဲ့ရသနည်း။ ဤကျောက်စိမ်းပြားတွင် မည်သည့် လျှို့ဝှက်ချက်များ ရှိနေသနည်း။ ဝမ်ချောင်၏ စိတ်ထဲတွင် သံသယများမှာ ပို၍ပင် တိုးပွားလာတော့သည်။

******

အခန်း ၁၉၅၀ ယောင်ချုံ၏ ဖိတ်ကြားမှု

"ချောင်အာ... အဘိုးက မင်းကို မပြောပြချင်တာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီကိစ္စက သိပ်ပြီး အရေးကြီးလွန်းလို့ ပြောပြလို့ မရသေးတာပါ။ ဒါမှမဟုတ် ပြောပြဖို့ အချိန်မတန်သေးဘူးလို့ပဲ ဆိုပါတော့"

အဘိုးဖြစ်သူ ကျိုကုန်းက သက်ပြင်းချလိုက်ရင်း ခံစားချက်ပေါင်းစုံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ သူ၏မှုန်ဝါးနေသော မျက်လုံးများတွင် အတိတ်ကို ပြန်လည် အမှတ်ရနေသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ထွက်လာသော်လည်း ခဏချင်းမှာပင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

"အဘိုး"

ဝမ်ချောင်၏ မျက်ခုံးများ လှုပ်ရှားသွားသည်။ ယနေ့ တွေ့ဆုံမှုမှာ သူ ထင်ထားသည်ထက် ပို၍ထူးခြားနေသည်။

သူတော်စင်ဧကရာဇ်၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ဖြစ်ပျက်နေသည့် အရာများကို အဘိုးဖြစ်သူ အမှန်တကယ် သိနေသည်။

ဤအချက်မှာ ဝမ်ချောင်အတွက် ယနေ့ ရရှိခဲ့သော တစ်ခုတည်းသော အဖြေပင် ဖြစ်သည်။

"ကဟွတ်... ကဟွတ်"

ဝမ်ချောင် စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် ချောင်းဆိုးသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

ဝမ်ချောင် မျက်နှာပျက်သွားပြီး အမြန် မော့ကြည့်လိုက်ရာ၊ ခါးကို မတ်မတ်ထားပြီး ခန့်ညားစွာ ထိုင်နေသော အဘိုးဖြစ်သူမှာ ရုတ်တရက် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ချောင်းဆိုးနေပြီး မျက်နှာမှာလည်း ဖြူလျော်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဘေးနားရှိ အဘွားဖြစ်သူကလည်း အဘိုး၏ကျောကို အမြန် ပွတ်သပ်ပေးနေတော့သည်။

"အဘိုး"

ဝမ်ချောင် ထိတ်လန့်သွားပြီး အမြန်ထရပ်ကာ အဘိုး၏ပိန်ကျလှသော လက်ချောင်းများကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ပြင်းထန်လှသော ချီစွမ်းအားများကို အဘိုး၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ပို့လွှတ်ပေးလိုက်သည်။

"ငါ ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး... အအေးမိသွားတာပါ။ ခဏနေရင် သက်သာသွားမှာပါ၊ စိတ်မပူနဲ့"

ဝမ်ချောင်၏ စိုးရိမ်မှုကို မြင်သည့်အခါ အဘိုးဖြစ်သူက လက်ယမ်းပြကာ ဘာမှမဖြစ်ကြောင်း ပြောလိုက်သည်။

သူသည် အဘွားဖြစ်သူ ကမ်းပေးသော လက်ဖက်ရည်ကို တစ်ငုံ သောက်လိုက်ပြီးမှ မျက်နှာ ပြန်လည် ကြည်လင်လာသည်။

သို့သော် ဝမ်ချောင်ကမူ အဘိုးကို ကြည့်ရင်း ရင်ထဲတွင် အလွန် စိုးရိမ်နေမိသည်။

အဘိုးဖြစ်သူသည် စာပေပညာရှင် ဖြစ်သော်လည်း သိုင်းပညာကိုလည်း လေ့ကျင့်ခဲ့ဖူးသူဖြစ်ရာ သိုင်းစွမ်းအား အတော်အသင့် ရှိသူဖြစ်သည်။ တကယ်လို့ အတိတ်က ဒဏ်ရာဟောင်းတွေကြောင့် စွမ်းအားတွေ လျော့ကျမသွားခဲ့ရင်၊ အခုလို သာမန်လူတစ်ယောက်လို အလွယ်တကူ အအေးမိပြီး ပြင်းပြင်းထန်ထန် ချောင်းဆိုးနေစရာ အကြောင်းမရှိပေ။

ပို၍အရေးကြီးသည်မှာ အဘိုး၏မွေးနေ့ပွဲ ပြီးကတည်းက ဝမ်ချောင်သည် အဘိုး၏ ကျန်းမာရေးအတွက် အဖိုးတန် ဆေးလုံးများကို အမြဲတမ်း ပေးပို့ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဝမ်ချောင်၏ရင်ထဲ၌ မကောင်းသော ခံစားချက်နှင့် စိုးရိမ်မှုများ ပြင်းထန်စွာ ဖြစ်ပေါ်လာတော့သည်။

"ချောင်အာ... မင်း မှတ်ထားပါ။ သူတော်စင်ဧကရာဇ်ပေးခဲ့တဲ့ အဲ့၏ဒီ ကျောက်စိမ်းပြားကို ဘယ်လို အခြေအနေမျိုးမှာမဆို သေချာ ၏သိမ်းဆည်းထားပါ။ အဲ့၏ဒီ ကျောက်စိမ်းပြားဟာ မင်း ထင်ထားတာထက် ပိုပြီး အရေးကြီးတယ်"

အဘိုးဖြစ်သူက အဘွား၏တွဲကူမှုကို ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး ဝမ်ချောင်ကို ကြည့်ကာ လေးနက်စွာ မှာကြားလိုက်သည်။

"ကဲ... ချောင်အာ ဒီနေ့တော့ ဒီမှာတင် တော်ကြစို့။ မင်းအဘိုးက နေသိပ်မကောင်းဘူးဆိုတော့ အနားယူပါစေဦး" အဘွားဖြစ်သူက ဆိုလိုက်သည်။

ဝမ်ချောင် တစ်စုံတစ်ခု ပြောချင်သော်လည်း အဘိုးဖြစ်သူ ထပ်မံချောင်းဆိုးတော့မည့် ပုံစံကို မြင်သည့်အခါ စိတ်မကောင်းဖြစ်ကာ မပြောတော့ပေ။

"အဘွား... ကျွန်တော့်ဆီမှာ ဆေးလုံးတစ်လုံး ရှိပါတယ်၊ အဘိုးကို အရင် တိုက်ကျွေးလိုက်ပါ။ နောက်ရက်ကျရင် ကျွန်တော် ဆေးကောင်းတွေ ထပ်ပြီး ရှာပေးပါ့မယ်!"

ဝမ်ချောင်သည် အဘိုးဖြစ်သူထံမှ ဘာမှထပ်မေး၍ မရတော့မှန်း သိသဖြင့် ဦးညွှတ်အရိုအသေ ပေးလိုက်ပြီးနောက် အခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။

ဝမ်ချောင် ထွက်သွားပြီးနောက် အခန်းအတွင်း၌ အဘိုးဖြစ်သူသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း ခါးကို မတ်လိုက်ပြီး အဘွားဖြစ်သူနှင့် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်ကာ ရှည်လျားလှသော သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အတူတူ ချလိုက်ကြတော့သည်။

"အဘိုးကြီး... ငါတို့တွေ သူ့ကို ဘာမှ မပြောပြတာ တကယ်ပဲ ကောင်းရဲ့လား" အဘွားဖြစ်သူက မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။ စောစောက သူမ ပြောချင်သော်လည်း အောင့်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"အချို့ကိစ္စတွေကို ငါတို့က မပြောပြချင်တာ မဟုတ်ဘူး၊ ပြောလို့ လုံးဝ မဖြစ်တာပါ။ အရာအားလုံးမှာ အဖြေရှိချင်မှ ရှိမှာပါ။ အချို့ အမှန်တရားတွေကို စောစောစီးစီး သိသွားတာဟာ ကောင်းတဲ့အရာ မဟုတ်ဘူး"

အဘိုးဖြစ်သူက သက်ပြင်းချလိုက်ရင်း ဘာမှမတတ်နိုင်သည့် အရိပ်အယောင်ဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။ "တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရရင်တော့ ဒါဟာ သူ့ကို ကာကွယ်ပေးတာ ဖြစ်သလို၊ အင်ပါယာ တစ်ခုလုံးကို ကာကွယ်ပေးတာလည်း ဖြစ်တယ်"

အဘိုးဖြစ်သူသည် တစ်ကိုယ်လုံး မအီမသာ ဖြစ်လာပုံရသဖြင့် အဘွားဖြစ်သူ၏ တွဲကူမှုဖြင့် အတွင်းခန်းထဲသို့ ဝင်သွားတော့သည်။

ဝမ်ချောင်သည် စီဖန်းကွမ်အတွင်းမှ ထွက်လာပြီး ကျောက်တုံးများနှင့် ဝါးတောများကို ဖြတ်ကျော်ကာ တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ မှောင်မည်းနေသော ကောင်းကင်ယံကို ကြည့်ရင်း ဝမ်ချောင်၏ မျက်နှာမှာ ခံစားချက်ပေါင်းစုံဖြင့် ပြည့်နှက်နေတော့သည်။

ဤတစ်ခေါက် အဘိုးထံ လာရောက်ခြင်းမှာ အဖြေအချို့ ရရှိခဲ့သော်လည်း သူ၏ ရင်ထဲမှ အဓိက သံသယမှာမူ မပြေလည်သေးပေ။

"သွားကြစို့"

ဝမ်ချောင်သည် မြင်းရထားပေါ်သို့ တက်လိုက်ပြီး အမြန် ထွက်ခွာခဲ့သည်။

"ရှေ့က ပြည်နယ်ကိုးခု၏ တပ်မှူးချုပ်ဝမ်ချောင်အမတ်ကြီးလားခင်ဗျာ"

ဝမ်ချောင်၏မြင်းရထားမှာ စီဖန်းကွမ်၏အရှေ့ဘက်ခြမ်းကို ဖြတ်သန်းစဉ်မှာပင် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

မြင်းဟီးသံနှင့်အတူ မြင်းရထားမှာ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။ မြင်းရထားအတွင်းမှ ဝမ်ချောင်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ အေးစက်သော မျက်နှာထားဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဘယ်သူလဲ?"

"မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်... ကျွန်တော်မျိုးက ကျွန်တော့်အရှင်ရဲ့ အမိန့်အရ ဒီမှာ စောင့်နေတာ ကြာပါပြီ။ မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်အနေနဲ့ အဖြေအချို့ကို သိချင်တယ်ဆိုရင် ဘာဖြစ်လို့ အိမ်တော်ထဲကို ခဏမလာတာလဲလို့ ကျွန်တော့်အရှင်က မေးခိုင်းလိုက်ပါတယ်"

လမ်းဘေးရှိ စစ်သည်ပုံစံရှိသော လူလတ်ပိုင်းတစ်ဦးက ဦးညွှတ်ကာ လျှောက်တင်လိုက်သည်။

"အရှင်"

ဝမ်ချောင်သည် မြင်းရထား လိုက်ကာကို ဆွဲဖွင့်ကာ ကြည့်လိုက်ရာ၊ ထိုစစ်သည်၏ ဘယ်ဘက်ရင်ဘတ်တွင် တိမ်တိုက်ပန်းနှင့် လှံတိုနက် ပါရှိသော မိသားစု အမှတ်တံဆိပ် ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ဝမ်ချောင်၏ ရင်ထဲတွင် ဒိန်းခနဲ ဖြစ်သွားသည်။

ယောင်မိသားစု

မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် ဝမ်ချောင်သည် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားရသည်။

မြို့တော် တစ်ခုလုံးတွင် ဤအမှတ်တံဆိပ်ကို သုံးသည့် မိသားစုမှာ ယောင်မိသားစု တစ်ခုတည်းသာ ရှိသည်။ ထို့ပြင် ဤစစ်သည်က အရှင်ဟု ခေါ်ဆိုနိုင်သူမှာ ယောင်မိသားစုတွင် ယောင်ချုံအဘိုးအို တစ်ဦးတည်းသာ ရှိပေလိမ့်မည်။

တိုက်ပွဲပေါင်းများစွာကို ဖြတ်သန်းခဲ့ပြီး မည်သည့်အရာကိုမျှ မတုန်လှုပ်တတ်သော ဝမ်ချောင်ပင်လျှင် ဤအခိုက်အတန့်တွင် အကြီးအကျယ် အံ့သြသွားရသည်။

ဝမ်မိသားစုနှင့် ယောင်မိသားစုမှာ လောကဦးကတည်းက ရန်ဘက်များ ဖြစ်ကြသည်။ ဝမ်မိသားစု၏ အဘိုးဖြစ်သူနှင့် ယောင်မိသားစု၏ အဘိုးဖြစ်သူတို့မှာ ယခင် မင်းဆက်ကတည်းက အားပြိုင်ခဲ့ကြပြီး တစ်သက်လုံး ပြိုင်ဘက် ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။

ယောင်မိသားစုမှ ယောင်ကွမ်းယီ သည်လည်း ချီဘုရင်ကို ကူညီကာ ဝမ်မိသားစုကို ဒုက္ခပေးရန် နည်းလမ်းပေါင်းစုံ သုံးခဲ့ဖူးသည်။ ကွမ်ဟော် ဖြစ်ရပ်တုန်းကသာ ဝမ်ချောင် အချိန်မီမပေါ်လာခဲ့လျှင် ဝမ်မိသားစုမှာ ယောင်မိသားစု၏အကွက်ထဲ ဆင်းသွားကာ ပျက်စီးသွားပေလိမ့်မည်။

ဝမ်ချောင်သည် ယောင်ကွမ်းယီနှင့် အားပြိုင်ခဲ့ဖူးသည်၊ ယောင်မိသားစု၏ မြေးဖြစ်သူ ယောင်ဖုန်းနှင့်လည်း ပြိုင်ခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် ယောင်မိသားစု၏ အဘိုးဖြစ်သူနှင့်မူ တစ်ခါမှ မပြိုင်ခဲ့ဖူးပေ။ နိုင်ငံရေးလောကတွင် မည်သည့်ရှုထောင့်ကကြည့်ကြည့် ယောင်ချုံသည် ရင်ဆိုင်ရ ခက်ခဲလှသော ပြိုင်ဘက်ကြီး ဖြစ်သည်။

မင်းဆက်တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပြောင်းလဲသွားသော်လည်း ထိုအဘိုးအိုမှာမူ ယနေ့ထိတိုင် ခိုင်မာစွာ ရပ်တည်နိုင်ခဲ့သည်။

လက်ရှိ သူတော်စင်ဧကရာဇ်နန်းတက်စဉ်က နန်းတွင်း ပုန်ကန်မှုများ ဖြစ်ပွားခဲ့ရာ၊ ဝမ်ချောင်၏အဘိုး ကျိုကုန်းသည် ဧကရာဇ်ဘက်မှ ပါဝင်ကူညီခဲ့သဖြင့် အင်ပါယာ၏ ဝန်ကြီးချုပ်ဖြစ်လာခဲ့ပြီး တစ်လောကလုံးက လေးစားရသည့် ကျိုကုန်း ဖြစ်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယောင်မိသားစု၏ အဘိုးဖြစ်သူ ယောင်ချုံမှာမူ မည်သည့် ပုန်ကန်မှုတွင်မှ မပါဝင်ခဲ့သလို၊ ဧကရာဇ်ကို ကူညီသည့် နေရာတွင်လည်း ထူးခြားသော အောင်မြင်မှု မရှိခဲ့ပေ။ သို့သော် သူသည်လည်း မဟာထန်၏ ဝန်ကြီးချုပ်ရာထူးကို ရရှိခဲ့ပြီး၊ ယောင်မိသားစုကိုလည်း နန်းတွင်းတွင် လျစ်လျူရှု၍ မရသော အင်အားစုကြီးတစ်ခုဖြစ်အောင် တည်ဆောက်နိုင်ခဲ့သည်။

အံ့သြစရာ အကောင်းဆုံးမှာ မင်းသားသုံးပါး ပုန်ကန်မှုအတွင်း ချီဘုရင်ကျဆုံးသွားခဲ့သော်လည်း၊ ချီဝမ်၏ အဓိက လက်ရုံးဖြစ်သော ယောင်ကွမ်းယီနှင့် ယောင်မိသားစုမှာမူ ဘာမှမဖြစ်ဘဲ ခိုင်မာစွာ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ဤအချက်မှာ ယောင်ချုံ၏ စွမ်းဆောင်ရည်ကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

မဟာထန်အင်ပါယာ တစ်ခုလုံးတွင် ယောင်ချုံအသက်ရှိနေသရွေ့ ယောင်မိသားစုကို မည်သူမျှ ဒုက္ခပေးနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ဝမ်ချောင် လုံးဝမထင်မှတ်ထားသည်မှာ သူ နန်းတွင်းကိစ္စများကို စုံစမ်းနေစဉ်တွင် ထိုယောင်အဘိုးအိုက သူ့ကို တွေ့ဆုံရန် လူလွှတ်၍ ဖိတ်ကြားလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

"လမ်းပြပါ"

ဝမ်ချောင်သည် အကြာကြီး မစဉ်းစားတော့ဘဲ မဆိုင်းမတွပင် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

သူတော်စင်ဧကရာဇ်သည် စီဖန်းကွမ်ကို တည်ဆောက်စဉ်က မဟာထန်၏ ထက်မြက်လှသော ဝန်ကြီးချုပ်နှစ်ဦးကို တစ်နေရာတည်းတွင် ထားရှိကာ သူ့အား အကြံပေးစေလိုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုအဘိုးအို နှစ်ဦး၏ ဆက်ဆံရေးမှာ အလွန် ဆိုးရွားလှသဖြင့် ဧကရာဇ်သည် စီဖန်းကွမ်ကို နှစ်ခြမ်း ခွဲလိုက်ရသည်။ တစ်ဖက်မှာ ဝမ်မိသားစု၏ ကျိုကုန်းဖြစ်ပြီး၊ အခြားတစ်ဖက်မှာမူ ယောင်မိသားစု၏ ယောင်ချုံဖြစ်သည်။

ဝမ်ချောင်သည် စီဖန်းကွမ်သို့ လာတိုင်း အရှေ့ဘက်ခြမ်းကို ဖြတ်သန်းသွားလေ့ရှိသော်လည်း ထိုဘက်ခြမ်းသို့ တစ်ခါမှ မဝင်ဖူးခဲ့ပေ။

သူ့အဘိုးနှင့် မတူသည်မှာ ယောင်ချုံသည် သူ၏ ခြံဝင်းအတွင်း၌ ဝါးပင်များကို အများအပြား စိုက်ပျိုးထားခြင်း မရှိပေ။ သူ၏ ခြံဝင်းအတွင်း၌ သစ်ပင်မျိုးစုံ၊ ပန်းမျိုးစုံမှာ ပရမ်းပတာ ရှိနေကြသည်။ ယောင်အဘိုးအိုသည် ထိုအပင်များကို သိပ်ပြီး စိတ်ဝင်စားပုံ မရပေ။

သစ်ပင်များကိုလည်း ပြုပြင်ထားခြင်း မရှိသလို၊ ပန်းများမှာလည်း အစီအစဉ်မကျဘဲ ပေါက်နေကြသည်။

သို့သော် ဝမ်ချောင်၏ အာရုံကို ဆွဲဆောင်လိုက်သည်မှာ သစ်ကိုင်းများပေါ်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသော ငှက်လှောင်အိမ်များပင် ဖြစ်သည်။ ထိုလှောင်အိမ်များမှာ အလွန်ပင် လက်ရာမြောက်လှပြီး ဖုန်တစ်စပင် မရှိအောင် သန့်ရှင်းနေသည်။ ငှက်များ မွေးထားသော်လည်း ငှက်ချေးများ မရှိဘဲ အလွန်သန့်ရှင်းနေခြင်းမှာ တစ်စုံတစ်ယောက်က သေချာစွာ ဂရုစိုက်ပေးနေမှန်း သိသာလှသည်။

ကြက်တူရွေး၊ သာလိကာ၊ နိုက်တင်ဂေးနှင့် အခြားသော ငှက်မျိုးစုံတို့မှာ လှောင်အိမ်အတွင်း၌ ခုန်ပေါက်နေကြပြီး သာယာလှသော အသံများကို ပြိုင်တူ အော်မြည်နေကြသည်။

သစ်ပင်ပန်းမန်များထက်စာလျှင် ဤငှက်များကို ပို၍ ဂရုစိုက်ထားပုံရသည်။

ယောင်အဘိုးအို ငှက်မွေးရသည်ကို ဝါသနာပါသည်မှာ မြို့တော်ရှိ လူတိုင်း သိထားကြသည့် အချက် ဖြစ်သည်။

"မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်... ရှေ့က ကြွပါ"

ထိုစဉ်မှာပင် ယောင်မိသားစု စစ်သည်၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဝမ်ချောင် သတိပြန်ဝင်လာပြီး ထိုစစ်သည်၏ နောက်မှ လိုက်ကာ ခန်းမအတွင်းသို့ ဝင်ခဲ့သည်။

သူ့အဘိုး၏ အိမ်တော်နှင့် မနီးမဝေးတွင် ရှိသော အခြား အိမ်တော်တစ်ခုအတွင်း၌ ဝမ်ချောင်သည် တစ်လောကလုံးက သိကြသော၊ သူ၏ အဘိုးနှင့် အမြဲတမ်း အားပြိုင်ခဲ့သူ၊ မဟာထန်၏အမတ်များကို ဦးဆောင်ခဲ့ဖူးသူ ဝန်ကြီးချုပ် ယောင်ချုံကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူ၏ ဆံပင်နှင့် မုတ်ဆိတ်များမှာ ဖြူဖွေးနေပြီး မျက်နှာပေါ်တွင်လည်း အရေးအကြောင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ လက်ထဲတွင် တုတ်ကောက်တစ်ချောင်းကို ကိုင်ထားပြီး သာမန်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားရာ သာမန်အဘိုးအို တစ်ဦးနှင့်သာ တူလှသည်။

တကယ်လို့သာ ကြိုတင် မသိထားပါက၊ လူစည်ကားလှသော လမ်းပေါ်တွင် တွေ့လျှင် ဤသူမှာ နာမည်ကျော် ယောင်ဝန်ကြီးချုပ်ဖြစ်မှန်း မည်သူမျှ သိနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ဝမ်ချောင်က ယောင်ချုံကို ကြည့်နေသလို၊ ယောင်ချုံကလည်း ဝမ်ချောင်ကို သေချာစွာ ကြည့်နေခဲ့သည်။

သူ့ရှေ့တွင် ရှိနေသော လူငယ်မှာ အသက် ၁၈၊ ၁၉ နှစ်သာ ရှိသေးသည်။ မြို့တော်တွင် ဤအသက်အရွယ်ရှိသော မင်းစိုးရာဇာ သားသမီးများစွာ ရှိကြသော်လည်း၊ အများစုမှာ ပျော်ပါးနေကြဆဲ သို့မဟုတ် အောက်ခြေတွင် ရုန်းကန်နေကြဆဲ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဝမ်ချောင်မှာမူ တစ်လောကလုံးက သိကြသော ပြည်နယ်ကိုးခု၏ တပ်မှူးချုပ်၊ မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်၊ နိုင်ငံတော်ကာကွယ်ရေး မဟာဗိုလ်ချုပ်ကြီးနှင့် လင်းယန်ပြခန်း၏ သူရဲကောင်း ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ယောင်အဘိုးအိုကဲ့သို့ မာနကြီးသူပင်လျှင် ဝမ်ချောင်၏အောင်မြင်မှုများကို အသိအမှတ် မပြုဘဲ မနေနိုင်ပေ။

သူ ရေးသားခဲ့သော ‘အင်အားသည်သာ အမှန်တရား’ကျမ်းနှင့် အာရပ်ကို ချေမှုန်းခဲ့သည့် တိုက်ပွဲများကို ကြည့်လျှင် ယောင်ချုံပင်လျှင် လိုက်မမီနိုင်တော့ပေ။

"ငါ ဝမ်ပေါ်ဝုနဲ့ တစ်သက်လုံး ပြိုင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးကျတော့ သူ့မြေးကို ရှုံးသွားရတာပဲ"

ဝမ်ချောင်ကို ကြည့်ရင်း ယောင်အဘိုးအိုက သက်ပြင်းချလိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

ဝမ်ချောင် အနည်းငယ် အံ့သြသွားသည်။ ယောင်ဝန်ကြီးချုပ်၏မာနကြီးမှုမှာ တစ်လောကလုံး သိကြသည် မဟုတ်ပါလား။

ထို့ကြောင့်လည်း အသက် ၇၀၊ ၈၀ အထိ အဘိုးဖြစ်သူနှင့် အားပြိုင်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ၏ ခြံဝင်းအတွင်းရှိ သစ်ပင်များနှင့် ပန်းများမှာ အဘိုးဖြစ်သူ စိုက်ထားသော ဝါးပင်များကို လှောင်ပြောင်ရန်အတွက်သာ ဖြစ်သည်။ အဘိုးဖြစ်သူ တန်ဖိုးထားသော ကွန်ဖြူးရှပ်၏ "လေးပါးသော သူတော်ကောင်းများ” (ဆီးပန်၊ သစ်ခွပန်း၊ ဂန္ဓာမာပန်း၊ ဝါးပင်)" ကို ယောင်အဘိုးအိုက အမြဲတမ်း နှာခေါင်းရှုံ့လေ့ ရှိသည်။

သစ်ပင်များကို ဤမျှအထိ ကြီးမားအောင် စိုက်ထားခြင်းမှာ အဘိုးဖြစ်သူကို မြင်စေချင်သောကြောင့်ပင်။

သို့သော် "ငါ အိုသွားရင်တောင် ဝမ်ပေါ်ဝုကိုတော့ မရှုံးစေရဘူး" ဟု အမြဲ ပြောလေ့ရှိသော ယောင်ချုံက ယခု ဝမ်ချောင်နှင့် တွေ့တွေ့ချင်းမှာပင် ရှုံးနိမ့်ကြောင်း ဝန်ခံလိုက်လိမ့်မည်ဟု ဝမ်ချောင် လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ပေ။

"မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်... ယောင်ချုံ ဂါရဝပြုပါတယ်"

ဝမ်ချောင် ဘာမှမပြောရသေးမီမှာပင် ယောင်ချုံသည် တုတ်ကောက်ကို အားပြုကာ ထရပ်လိုက်ပြီး ဝမ်ချောင်ကို ဦးညွှတ် အရိုအသေ ပေးလိုက်တော့သည်။

"မရဲဝံ့ပါဘူး ယောင်အမတ်ကြီး... ဝမ်ချောင်အနေနဲ့ ဒီအရိုအသေကို မခံယူဝံ့ပါဘူး"

ဝမ်ချောင်က ဘေးသို့ ရှောင်လိုက်ရင်း ချက်ချင်းပင် အရိုအသေ ပြန်ပေးလိုက်သည်။

ယောင်မိသားစုနှင့် ဝမ်မိသားစုမှာ ရန်ဘက်များ ဖြစ်ကြသော်လည်း၊ ဝမ်ချောင်သည် အသက် ၈၀ ကျော် အဘိုးအို တစ်ဦး၏ အရိုအသေကို အခွင့်ကောင်းယူကာ လက်ခံမည့်သူ မဟုတ်ပေ။ ရန်ငြိုးရန်စမှာ သက်သက်၊ လူမှုရေး လေးစားမှုမှာ သက်သက်ပင် ဖြစ်သည်။ ဝမ်ချောင်သည် ယောင်မိသားစုနှင့် အားပြိုင်ရာတွင် မည်သည့်အခါမျှ အလျှော့ပေးမည် မဟုတ်သော်လည်း၊ ယခုကဲ့သို့ လူကြီးသူမကို လေးစားရမည့် နေရာတွင်မူ အမှားအယွင်း မရှိစေရပေ။