အခန်း (၁၉၅၆-၁၉၆၀)

အခန်း ၁၉၅၆ မျက်မမြင် အဖိုးအို

ကောင်းလီရှီ

အရာအားလုံးက နောက်ဆုံးမှာ သူ့ဆီမှာပဲ ပြန်ပြီး လမ်းဆုံးနေတော့သည်။ အကယ်၍ နန်းတွင်းမှ ပျောက်ဆုံးသွားသော မှတ်တမ်းများမှာ သူ၏လက်ချက်ဖြစ်ပါက ယန်မိသားစု၏ အိမ်တော်တွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သော မီးလောင်မှုမှာလည်း သူနှင့် သေချာပေါက် ပတ်သက်နေပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ကောင်းလီရှီသည် သမိုင်းတစ်လျှောက် သစ္စာအရှိဆုံး မိန်းမစိုးချုပ်တစ်ဦးအဖြစ် ကျော်ကြားသူဖြစ်ရာ သူသည် အဘယ်ကြောင့် ဤကဲ့သို့ လုပ်ဆောင်ခဲ့ရသနည်း။ ဝမ်ချောင်သည် အတန်ကြာ အတွေးနက်နေမိသည်။

“မိန်းမစိုးကောင်းဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ တကယ်ကို မထင်ထားမိဘူး”

ထိုစဉ် နောက်နန်းဆောင်ဘက်မှ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ရွှီချီချင်သည် ဖြူစင်သော ဝတ်စုံဖြင့် ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်လာသည်။ ဤဖြစ်ရပ်တစ်ခုလုံးတွင် ကောင်းလီရှီ၊ အဘိုးဖြစ်သူ၊ ယောင်အဖိုးအို၊ ယန်မိသားစုနှင့် ရွှီချီချင်တို့ အားလုံးပါဝင်ပတ်သက်နေကြရာ ဝမ်ချောင်သည် သူမအား ဖုံးကွယ်ထားခြင်း မရှိပေ။ ကျန်းထျန်းလင်အား ခေါ်ယူတွေ့ဆုံစဉ်ကလည်း သူမ ရှိနေခဲ့သည်။

“အခု ကျွန်မတို့ ဘာဆက်လုပ်ကြမလဲ” ရွှီချီချင်က မေးလိုက်သည်။

“မိန်းမစိုးကောင်းကို နောက်တစ်ခါ ထပ်ရှာရမှာပဲ။ ဒီကိစ္စကို သူလောက် သိတဲ့သူ မရှိဘူး” ဝမ်ချောင်က ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

“အပိုပါပဲ... မိန်းမစိုးကောင်းသာ ပြောပြချင်စိတ် ရှန်းရွှေနားနေဆောင်မှာကတည်းက ပြောပြခဲ့မှာပါ။ ပြီးတော့ ကျွန်မတို့ သူ့ကို ရှာတွေ့ဖို့လည်း မလွယ်တော့ဘူး” ရွှီချီချင်က လက်အင်္ကျီအတွင်းမှ စာတစ်စောင်ကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။

ထိုစာကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ဝမ်ချောင်၏ မျက်ခုံးများ လှုပ်ခတ်သွားသည်။

မည်သည့် အရိပ်အယောင်မျှ မပြဘဲ ထိုစာသည် မြှားတစ်စင်းကဲ့သို့ ဝမ်ချောင်၏ လက်ထဲသို့ ပျံဝင်လာသည်။ စာကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် ဝမ်ချောင်၏စိတ်ထဲတွင် လေးလံသွားတော့သည်။

“ဒါက ကျွန်မ အခုလေးတင် ရရှိထားတဲ့ သတင်းပါ”

ရွှီချီချင်၏နူးညံ့သော အသံမှာ ဝမ်ချောင်၏ နားထဲသို့ တိုးဝင်လာသည်။

“ကျွန်မတို့ ရရှိထားတဲ့ သတင်းတွေအရ မိန်းမစိုးကောင်းဟာ ရှန်းရွှေနားနေဆောင် မှာ တွေ့ဆုံပြီးကတည်းက ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပါပြီ။ သူတော်စင်ဧကရာဇ်ရဲ့ ဘေးနားမှာ အလုပ်အကျွေး ပြုနေတဲ့သူကလည်း မိန်းမစိုး အသစ်တစ်ယောက် ပြောင်းသွားပါပြီ။ အခုတော့ ကျွန်မတို့လူတွေ မိန်းမစိုးကောင်းရဲ့သဲလွန်စကို အစွမ်းကုန် လိုက်ရှာနေကြပါတယ်”

မိန်းမစိုးကောင်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ယခင် ညီလာခံမှာ ခဏတာ ပေါ်လာခဲ့ခြင်းသာဖြစ်ပြီး ထိုအချိန်မှစ၍ သူ၏သတင်းမှာ လုံးဝမကြားရတော့ပေ။ မိန်းမစိုးကောင်းကို ရှာမတွေ့လျှင် လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း ၃၀ က အဖြစ်မှန်ကို ဝမ်ချောင်အနေဖြင့် စုံစမ်းရန် နည်းလမ်း မရှိတော့ပေ။

“မဟုတ်ဘူး။ နည်းလမ်း ရှိပါသေးတယ်။ အဲဒီတုန်းက မိန်းမစိုးကောင်းတစ်ယောက်တည်း သွားခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး” ဝမ်ချောင်က စဉ်းစားလျက် ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းထျန်းလင် မထွက်ခွာမီက ပေးခဲ့သော အရေးကြီးသော သတင်းတစ်ခုမှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း ၃၀ ကျော်က ထိုပြဿနာ ဖြစ်ပွားခဲ့သည့် နေ့တွင် မိန်းမစိုးကောင်းသည် တစ်ယောက်တည်း ရောက်လာခြင်း မဟုတ်ဘဲ သူ၏ ဘေးတွင် မိန်းမစိုးများနှင့် အစောင့်အကြပ် အနည်းငယ် ပါလာခဲ့ခြင်းပင်။

နန်းတွင်း မှတ်တမ်းများကို ဖျက်ဆီးခြင်းမှာ လျှို့ဝှက်လေ ပိုကောင်းလေ ဖြစ်ရာ သာမန်အားဖြင့် မိန်းမစိုးကောင်းသည် တစ်ယောက်တည်း သွားသင့်ပေသည်။ သို့သော် နန်းတော်ထဲတွင် ပစ္စည်းတစ်ခုခုကို ဖျက်ဆီးရန်မှာ ထင်သလောက် မလွယ်ကူပေ။

နန်းတော်ထဲတွင် မီးအသုံးပြုမှုကို တားမြစ်ထားရာ မီးရှို့ဖျက်ဆီးခြင်းမှာ အခြားသူများ၏ သတိပြုမှုကို ခံရနိုင်သည်။ မိန်းမစိုးကောင်းကိုယ်တိုင်မှာ သိုင်းပညာ အလွန်မြင့်မားသူဖြစ်ရာ သူ၏ စွမ်းအားဖြင့် အရာအားလုံးကို အမှုန့်ဖြစ်အောင် လုပ်နိုင်သော်လည်း မှတ်တမ်းဆောင်ထဲတွင် ထိုမျှ များပြားသော စာရွက်အပိုင်းအစများ ကျန်ရှိနေပါက သတိပြုမိရန် လွယ်ကူလှသည်။ အကယ်၍ ကျန်းထျန်းလင်တို့သာ သတိပြုမိသွားပါက ချက်ချင်း တင်ပြကြမည်ဖြစ်ရာ ဤကိစ္စမှာ နှစ်ပေါင်း ၃၀ ကျော်မှ ပေါ်ပေါက်လာလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

“နန်းတွင်းထဲမှာ လူတွေက အရမ်းများပြီး ပါးစပ်တွေကလည်း မလုံကြဘူး။ ဘယ်သူမှ သတိမထားမိအောင် လုပ်နိုင်တဲ့ အကောင်းဆုံး နည်းလမ်းကတော့ မှတ်တမ်းတွေကို ငှားရမ်းဖတ်ရှုမယ်ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်နဲ့ အပြင်ကို သယ်ထုတ်သွားဖို့ပဲ...” ဝမ်ချောင်က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

နန်းတွင်း မှတ်တမ်းများသည် ယန်မိသားစု၏ မှတ်တမ်းများနှင့် မတူပေ။ ယန်မိသားစု၏ မှတ်တမ်းမှာ ဧကရာဇ်ဖြစ်စေ၊ ဝန်ကြီးဖြစ်စေ မည်သူမျှ ဖတ်ရှုခွင့် မရှိသော်လည်း နန်းတွင်း မှတ်တမ်းမှာမူ အဆင့်ဆင့် မှတ်ပုံတင်ပြီးနောက် ငှားရမ်း ဖတ်ရှုနိုင်ပေသည်။ မိန်းမစိုးကောင်း၏ အဆင့်အတန်းဖြင့် လူခေါ်ကာ မှတ်တမ်းများ သွားရောက် ငှားရမ်းခြင်းမှာ အလွန်ပင် သဘာဝကျလှသည်။

“မိန်းမစိုးကောင်းရဲ့ နောက်လိုက်တွေကို ရှာတွေ့နိုင်မယ်ဆိုရင် အဲဒီ မှတ်တမ်းတွေ ဘာဖြစ်သွားသလဲဆိုတာ သိနိုင်မှာပဲ” ဝမ်ချောင်က တွေးလိုက်သည်။

နန်းတွင်းထဲတွင် မီးမသုံးရသလို၊ စွမ်းအားဖြင့် ဖျက်ဆီးလျှင်လည်း အထောက်အထား ကျန်နေမည်ဖြစ်ရာ မိန်းမစိုးကောင်းအနေဖြင့် ထိုမှတ်တမ်းများကို ဖျက်ဆီးရန်မှာ ရွေးချယ်စရာ နည်းလမ်း အလွန်နည်းပါးပေလိမ့်မည်။ မိန်းမစိုးကောင်းသည် ဤကိစ္စကို လုပ်ဆောင်ရာတွင် အမှားအယွင်း မရှိအောင် လုပ်ဆောင်ခဲ့မည် ဖြစ်သော်လည်း သေချာစွာ ရှာဖွေပါက ဟာကွက်တစ်ခုခုကိုတော့ တွေ့နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

သုံးရက် ကြာပြီးနောက်...

ရာသီဥတုမှာ အုံ့မှိုင်းနေပြီး ဝမ်ချောင်သည် ရွှီချီချင်နှင့် လူအနည်းငယ်ကိုသာ ခေါ်ဆောင်၍ သာမန် အရပ်သား အိမ်တစ်လုံး၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာသည်။

“ကျိုးအိမ်တော်”

ဝမ်ချောင်သည် အနည်းငယ် ဆွေးမြည့်နေသော ဆိုင်းဘုတ်ကို ကြည့်ကာ ထိုအမည်ကို ဖတ်လိုက်သည်။ ရှေ့တွင် မြင်တွေ့နေရသော အိမ်တော်မှာ အလွန်ဟောင်းနွမ်းကာ မှောင်မိုက် စုတ်ပြတ်နေသော်လည်း ၎င်း၏အကျယ်အဝန်းကို ကြည့်ခြင်းဖြင့် တစ်ချိန်က မည်မျှအထိ စည်ကားခဲ့ကြောင်း ခန့်မှန်းနိုင်သည်။

မြို့တော်တွင် လူဦးရေ အလွန်များပြားလှပြီး လူအပြောင်းအလဲမှာလည်း အလွန်မြန်ဆန်လှသည်။ အချို့သော ချမ်းသာကြွယ်ဝသည့် ကုန်သည်ကြီးများမှာ မိသားစု ပြဿနာကြောင့် မြို့တော်မှ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားကြသလို၊ အချို့မှာမူ ပို၍ချမ်းသာလာကာ အိမ်တော်သစ်များသို့ ပြောင်းရွှေ့သွားကြသဖြင့် အိမ်တော်ဟောင်းများမှာ လစ်ဟာ ကျန်ရစ်ခဲ့တတ်သည်။ အကြောင်းအမျိုးမျိုးကြောင့် ထိုအိမ်တော်များမှာ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ယခု ကျိုးအိမ်တော်ကဲ့သို့ပင် စွန့်ပစ်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

“အို... သားက ပေါက်စီ သွားဝယ်စားတော့မလို့”

အားလုံးက ထိုအိမ်တော်ကို ကြည့်နေစဉ်မှာပင် တံခါးပွင့်လာပြီး အသက် ၇ နှစ်၊ ၈ နှစ်အရွယ် ကလေးငယ်တစ်ဦးမှာ လက်ထဲတွင် စက္ကူလေရဟတ်လေး တစ်ခုကို ကိုင်ကာ ခုန်ပေါက် ထွက်လာသည်။ သူ၏ အခြားလက်တစ်ဖက်တွင်လည်း ငွေပြားအနည်းငယ်ကို ကိုင်ထားပြီး အားလုံး၏ ဘေးမှ ဖြတ်ကာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

အားလုံးက ထိုကလေးငယ် ထွက်သွားသည်ကို အံ့သြစွာ ကြည့်နေကြသည်။

“ငါ အရင် ဝင်သွားလိုက်မယ်။ မင်းတို့ ဒီမှာပဲ စောင့်နေကြ။ ချီချင်... ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့မလား”

ဝမ်ချောင်က မေးလိုက်သည်။

“ဟင့်အင်း... ကျွန်မ သူတို့နဲ့ ဒီမှာပဲ စောင့်နေမယ်” ရွှီချီချင်က ပြုံးလျက် ငြင်းပယ်လိုက်သည်။

ဝမ်ချောင် ခဏကြောင်သွားသော်လည်း ချက်ချင်းပင် သူမ၏စိတ်ကူးကို နားလည်သွားကာ အထဲသို့ ဝင်သွားတော့သည်။ ရွှီချီချင်သည် ဝမ်ချောင်အထဲသို့ ဝင်သွားသည်အထိ ကြည့်နေပြီးမှ ပြုံးလိုက်မိသည်။

စုံစမ်းမှုများမှာ နောက်ဆုံးအဆင့်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီဖြစ်ရာ အရာအားလုံးမှာ အချက်အချာကျသော နေရာသို့ နီးကပ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူတော်စင်ဧကရာဇ်၊ မိန်းမစိုးကောင်း၊ နယ်စားကြီး၊ ယောင်ဝန်ကြီးချုပ်၊ ယန်အဖိုးအို... ထို ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများ အားလုံးသည် အင်ပါယာ၏ အမြင့်ဆုံး အာဏာပိုင်များ ဖြစ်ကြပြီး ကိစ္စတစ်ခုတည်းကြောင့် ပတ်သက်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

အချို့သော ကိစ္စများတွင် သူမအနေဖြင့် ဝမ်ချောင်ကို အကြံပေး ကူညီနိုင်သော်လည်း နောက်ဆုံး အဖြေကို ရှာဖွေချိန်တွင်မူ ဝမ်ချောင်တစ်ယောက်တည်းသာ သွားသင့်ပေသည်။ သူမအနေဖြင့် ဘေးမှ တိတ်တဆိတ် ကူညီပေးနေရုံဖြင့် လုံလောက်လှပြီ ဖြစ်သည်။ အမျိုးသမီး တစ်ဦးအနေဖြင့် မည်သည့်အချိန်တွင် ရှေ့သို့တိုးရမည်၊ မည်သည့်အချိန်တွင် ရပ်ရမည်ကို သိရပေမည်။

အိမ်တော်အတွင်းတွင် အလင်းရောင်မှာ သိပ်မကောင်းလှပေ။ နေ့ခင်းဘက် ဖြစ်သော်လည်း အတွင်း၌ မှောင်မိုက်နေပြီး စိုထိုင်းဆမှာလည်း အလွန် မြင့်မားလှသည်။ အခန်းထောင့်များတွင် ရေညှိပင်များပင် ပေါက်နေသည်ကို ဝမ်ချောင်မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ အိမ်တော်သခင်က အဘယ်ကြောင့် ဤအိမ်ကို စွန့်ပစ်ခဲ့သလဲဆိုခြင်း၏ အဖြေပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

“နန်းတွင်းက ဘယ်အရှင် ရောက်လာတာလဲ မသိဘူး။ ကျွန်တော်မျိုးက ခြေထောက်တွေ မကောင်းလို့ ခရီးဦးကြို မပြုနိုင်တာကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါ”

ဝမ်ချောင်အထဲသို့ မဝင်ရသေးမီမှာပင် အိုမင်းသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုအသံလာရာ အခန်းအတွင်းသို့ ဝမ်ချောင်ဝင်သွားလိုက်ရာ စကားပြောနေသူကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူမှာ အသက် ၇၀ ကျော်အရွယ် အဖိုးအိုတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ မှောင်မိုက် စိုထိုင်းသော အိမ်တော်ဟောင်းအတွင်း၌ နေထိုင်ရသော်လည်း အဖိုးအိုမှာ အလွန် သန့်ရှင်း သပ်ရပ်စွာ နေထိုင်ပြီး ဆံပင်များကိုလည်း သေသေချာချာ ဖီးလိမ်းထားသည်။ သူ၏ ခါးမှာ မတ်နေပြီး သာမန်အဖိုးအိုများတွင် မရှိသော ဩဇာအာဏာတစ်ခု ရှိနေသဖြင့် ဤပတ်ဝန်းကျင်နှင့် လုံးဝကွဲပြားနေသည်။

သို့သော် ထိုအဖိုးအို၏မျက်လုံးများကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ဝမ်ချောင်၏ စိတ်ထဲတွင် ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ မျက်လုံးရှိရမည့်နေရာတွင် တွင်းကြီးနှစ်ခုသာ ရှိနေသဖြင့် ကြည့်ရသူကို တုန်လှုပ်စေသည်။ သူသည် မျက်မမြင် အဖိုးအိုတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ဘာမှမမြင်ရပေ။

ဝမ်ချောင်သည် ခဏချင်းမှာပင် သတိပြန်ဝင်လာပြီး အဖိုးအို ဝတ်ဆင်ထားသော အနက်ရောင် ဝတ်စုံကို ကြည့်လိုက်ရာ အင်္ကျီလက်ဖျားများတွင် ထူးခြားသော ရွှေချည်မျှင်များကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဤကဲ့သို့သော အဝတ်အစားမှာ နန်းတွင်းက လူများသာ ဝတ်ဆင်နိုင်သောအရာ ဖြစ်သည်။

“ငါက နန်းတွင်းကဆိုတာ ခင်ဗျား ဘယ်လို သိတာလဲ” ဝမ်ချောင်က ခြေလှမ်းများကို ရပ်ကာ မေးလိုက်သည်။

ဤအဖိုးအိုမှာ အလွန်ထူးဆန်းလှသည်။ သူ၏အမူအရာနှင့် အပြောအဆိုမှာ သာမန်လူများနှင့် လုံးဝမတူပေ။ ဝမ်ချောင်သည် သူ၏ ကိုယ်ရှိန်ကို ဖုံးကွယ်ထားပြီး ဖြစ်သလို အဖိုးအိုမှာလည်း မျက်စိမမြင်ရသဖြင့် ဝမ်ချောင်ကို မမြင်နိုင်သော်လည်း သူက နန်းတွင်းက လူမှန်း ချက်ချင်း သိနေခြင်း ဖြစ်သည်။

“ကျွန်တော်မျိုးက မျက်စိသာ ကန်းပေမဲ့ နှလုံးသားကတော့ မကန်းပါဘူး။ သာမန်လူတွေ လမ်းလျှောက်တာက အရှင် လမ်းလျှောက်သလို အသံမထွက်ဘဲ မနေနိုင်ပါဘူး။ ကျွန်တော်မျိုးလည်း အရင်က နန်းတော်ထဲမှာ အမှုထမ်းခဲ့ဖူးပါတယ်။ အဆင့်မြင့်တဲ့ အရှင်တွေ လမ်းလျှောက်တဲ့ အသံက အခု အရှင် လမ်းလျှောက်သံနဲ့ ဆင်တူပေမဲ့ အရှင်ရဲ့ အဆင့်အတန်းက သူတို့အားလုံးထက် ပိုပြီးမြင့်မားနေပါတယ်” မျက်မမြင် အဖိုးအိုက တည်ငြိမ်စွာ ပြောပြလိုက်သည်။

“ငါက ဝမ်ချောင်ပါ။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း ၃၀ က ကိစ္စတစ်ခုအတွက် လာခဲ့တာပါ” ဝမ်ချောင်က သူ၏အဆင့်အတန်းကို မဖုံးကွယ်ဘဲ တိုက်ရိုက် ပြောလိုက်သည်။

“မျိုးနွယ်ခြားဘုရင် အရှင်လား”

ဝမ်ချောင်၏အမည်ကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် မျက်မမြင် အဖိုးအို၏ မျက်နှာတွင် အံ့သြသွားသော အမူအရာ ပေါ်လာသည်။ မေးခွန်းထုတ်သော်လည်း ဝမ်ချောင်၏ အဆင့်အတန်းကို သူက အတည်ပြုပြီးသား ဖြစ်ပုံရသည်။

“လင်းယန်ပြခန်းက မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်…အခုလို ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ အိမ်စုတ်လေးကို ရောက်လာလိမ့်မယ်လို့ တကယ် မထင်ထားပါဘူး။ ဒါဟာ ကျွန်တော်မျိုးအတွက် တကယ့်ကို ဂုဏ်ယူစရာပါပဲ”

“အဖိုးက အရင်က နန်းတွင်းက စီတယ်နန်းဆောင်မှာ အမှုထမ်းခဲ့တာလား” ဝမ်ချောင်က မေးလိုက်သည်။

“ဟုတ်ကဲ့ပါ… ကျွန်တော်မျိုးမှာ ဘာအရည်အချင်းမှ မရှိလို့ နန်းတွင်းရဲ့ အစွန်အဖျားက အရေးမပါတဲ့ အလုပ်တွေကိုပဲ လုပ်ခဲ့ရတာပါ” မျက်မမြင် အဖိုးအိုက ပြုံးလျက် ဝန်ခံလိုက်သည်။

“မဟာထန်အင်ပါယာ တစ်ခုလုံးမှာ ဧကရာဇ်၊ ဝန်ကြီးချုပ်နဲ့ ဝန်ကြီးတွေရဲ့ နေ့စဉ် တင်ပြချက်တွေနဲ့ မှတ်တမ်းတွေကို မီးရှို့ဖျက်ဆီးရတဲ့ တာဝန်က အရေးမပါတဲ့ အလုပ် မဟုတ်သလို ဘယ်သူမဆို လုပ်နိုင်တဲ့ အလုပ်လည်း မဟုတ်ပါဘူး” ဝမ်ချောင်က လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းထျန်းလင်ဆီမှ ရရှိခဲ့သော သဲလွန်စများအရ ကောင်းလီရှီနှင့်အတူ မှတ်တမ်းဆောင်သို့ ဝင်သွားခဲ့သူများကို လိုက်ရှာရာတွင် နောက်ဆုံး၌ မဟာထန်အင်ပါယာ၏ အမြင့်ဆုံး လျှို့ဝှက်ချက်ဖြစ်သော သူတော်စင်ဧကရာဇ် နန်းမတက်မီ ၁၈ နှစ်တာ လျှို့ဝှက်ချက်ကို သိရှိထားသူမှာ ရှေ့မှ မြင်တွေ့နေရသော မျက်မမြင် အဖိုးအိုပင် ဖြစ်နေတော့သည်။

ကောင်းလီရှီသည် ထိုမှတ်တမ်းများကို မိမိသဘောဖြင့် ဖျက်ဆီးခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပေ။ သူသည် လူမသိနိုင်သော ညသန်းခေါင် အချိန်တွင် ထိုမှတ်တမ်းများကို စီတယ်နန်းဆောင်သို့ ယူဆောင်လာကာ တရားဝင် နည်းလမ်းဖြင့်ပင် အားလုံးကို မီးရှို့ဖျက်ဆီးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုမှတ်တမ်းများသည် နေ့စဉ် ဖျက်ဆီးရမည့် တင်ပြစာများကြားတွင် ရောနှောကာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

နန်းတွင်းထဲတွင် မီးမသုံးရသော်လည်း စီတယ်နန်းဆောင်မှာ မူလကတည်းက စာရွက်စာတမ်းများကို မီးရှို့ဖျက်ဆီးရသော နေရာဖြစ်သဖြင့် ထိုနေရာမှ မီးခိုးများမှာ မည်သူမျှ သတိမထားမိနိုင်သော အရာ ဖြစ်ပေသည်။

******

အခန်း ၁၉၅၇ အမှန်တရား (၁)

မိန်းမစိုးချုပ် ကောင်းလီရှီသည် မည်သူမျှ သတိမထားမိနိုင်သော ဤကဲ့သို့သော လှည့်ကွက်ဖြင့် ထိုမှတ်တမ်းများကို မီးရှို့ဖျက်ဆီးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

မျက်မမြင် အဖိုးအိုသည် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် စကားစလိုက်သည်။

"ဒီလောက် အချိန်တွေ အများကြီး ကြာသွားတာတောင်မှ အဖိုးရဲ့ ဒီအဆင့်အတန်းကို မှတ်မိနေတဲ့သူ ရှိလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး"

"အဖိုး ဝန်ခံလိုက်တာနဲ့တင် လုံလောက်ပါပြီ"

ဝမ်ချောင်သည် ရှေ့သို့ နှစ်လှမ်းခန့် တိုးလိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်မှာ အဖိုးကို မေးချင်တာ တစ်ခုရှိပါတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း ၃၀ ကျော်၊ ရှန်လုံ ဒုတိယနှစ်၊ ၈ လပိုင်း ၂၇ ရက်နေ့၊ ည သန်းခေါင်ယံ အချိန်မှာ စီတယ်နန်းဆောင်ကို တစ်ယောက်ယောက် ရောက်လာခဲ့တယ်၊ ဟုတ်တယ်မလား"

ဝမ်ချောင်၏ အသံမှာ လေးနက်နေသည်။

"ဒါကတော့... အဖိုးက မျက်စိလည်း ကန်းနေပြီ၊ အသက်လည်း ကြီးလှပြီ။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း ၃၀ ကျော်က ကိစ္စတွေကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သေသေချာချာ မှတ်မိနေမှာလဲ။ ပြီးတော့ စီတယ်နန်းဆောင်ဆိုတာက နန်းတွင်းက တင်ပြစာတွေနဲ့ စာအုပ်တွေကို မီးရှို့ရတဲ့ နေရာပဲ။ နေ့တိုင်း လူတွေ လာပို့နေကြတာပဲလေ၊ ဒါက ဘာဆန်းလို့လဲ။ မျိုးနွယ်ခြားဘုရင် ဒီကို ရောက်လာပြီဆိုမှတော့ အားလုံးကို စုံစမ်းပြီးသား ဖြစ်မှာပါ" မျက်မမြင် အဖိုးအိုက ဆိုသည်။

ဝမ်ချောင်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး

"စီတယ်နန်းဆောင်ကို နေ့တိုင်း လူတွေ လာကြတာ မှန်ပေမဲ့ အဲဒီအချိန်မှာတော့ မဟုတ်ဘူး။ ပြီးတော့ အဲဒီနေ့ညက လာတဲ့သူက အရမ်းကို ထူးခြားတယ်။ အရင်က အဖိုးဆီကို တင်ပြစာတွေ လာပို့နေကျ မိန်းမစိုးမဟုတ်ဘူး။ ဒါကိုတော့ အဖိုး အမှတ်ရနေမှာ သေချာပါတယ်"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မျက်မမြင် အဖိုးအိုသည် ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။

"အဖိုးကတော့ ဝမ်ချောင်ဘာတွေ ပြောနေလဲဆိုတာ လုံးဝ မသိပါဘူး" သူက ခဏအကြာတွင် ငြင်းဆိုလိုက်သည်။

"နန်းတွင်း စည်းကမ်းအရ စီတယ်နန်းဆောင်မှာ အမှုထမ်းတဲ့သူတွေဟာ အများအားဖြင့် ခန္ဓာကိုယ် ချို့ယွင်းချက် ရှိသူတွေ ဖြစ်ကြတယ်။ ပြီးတော့ နန်းတော်ထဲမှာ အသုံးမကျတဲ့သူကို မထားဘူး။ အိုမင်းလာတဲ့ မိန်းမစိုးတွေကို ရွှေငွေတွေ ပေးပြီး နေရပ်ပြန်ခိုင်းကြပေမဲ့ စီတယ်နန်းဆောင်က လူတွေကိုတော့ နန်းတော်က အိုမင်းတဲ့အထိ တာဝန်ယူ စောင့်ရှောက်ပေးလေ့ ရှိတယ်။"

"ကျွန်တော် စုံစမ်းကြည့်သလောက်တော့ စီတယ်နန်းဆောင်က လူအားလုံး နန်းတော်ထဲမှာ အေးအေးဆေးဆေး ရှိနေကြတုန်းပဲ။ အဖိုးတစ်ယောက်ပဲ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း ၃၀က ဘာလက္ခဏာမှ မရှိဘဲ နန်းတော်ထဲကနေ ရုတ်တရက် ထွက်လာခဲ့တာ။ ကျွန်တော် ပြောတာ မှားသလား"

ဝမ်ချောင်က စိုက်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

စီတယ်နန်းဆောင်မှ လူများသည် အများအားဖြင့် မျက်စိမမြင်ရသူများ ဖြစ်ကြသည်။ ထိုနေရာတွင် နေ့စဉ် မီးရှို့ရသော တင်ပြစာများမှာ အင်ပါယာ၏ အရေးကြီးဆုံး လျှို့ဝှက်ချက်များဖြစ်ရာ မျက်မမြင်များကိုသာ အသုံးပြုခြင်းဖြင့် လျှို့ဝှက်ချက် လုံခြုံမှုကို အာမခံနိုင်ခြင်းဖြစ်သည်။ မျက်စိမမြင်ရသဖြင့် သူတို့မှာ နန်းတော်ပြင်ပတွင် ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ်ကိုယ် ရပ်တည်ရန် ခက်ခဲလှရာ နန်းတော်အတွင်း၌သာ တစ်သက်လုံး နေထိုင်လိုကြသည်မှာ ဓမ္မတာပင်။ ထို့ကြောင့် ဤအဖိုးအိုက လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း ၃၀ တွင် တစ်ယောက်တည်း ထွက်ခွာလာခြင်းမှာ အလွန်ပင် သံသယဖြစ်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။

"အဖိုး... ကျွန်တော့်ကို ပြောပြပါ၊ အဲဒီနေ့က လာတဲ့သူ ယူလာတဲ့ မှတ်တမ်းတွေ အခု ဘယ်မှာလဲ" ဝမ်ချောင်က တိုက်ရိုက် မေးလိုက်သည်။

မိန်းမစိုးချုပ် ကောင်းလီရှီ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သလို၊ အဘိုးဖြစ်သူကလည်း တစ်စုံတစ်ခုကို သိသော်လည်း အကြောင်းအမျိုးမျိုးကြောင့် မပြောလိုပေ။ ယောင်ဝန်ကြီးချုပ်ကလည်း ခန့်မှန်းရုံသာ ခန့်မှန်းနိုင်ပြီး တိုက်ရိုက် မပြောလိုကြပေ။ အကယ်၍ ဤအဖိုးအိုကသာ နှုတ်ပိတ်နေဦးမည်ဆိုလျှင် ပျောက်ဆုံးသွားသော နန်းတွင်း မှတ်တမ်းများတွင် ဘာတွေရေးထားသလဲဆိုသည်ကို မည်သူမျှ သိနိုင်တော့မည် မဟုတ်သလို နန်းတွင်း၏ အမှန်တရားကိုလည်း ဖော်ထုတ်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

"အဖိုးကတော့ မျိုးနွယ်ခြားဘုရင် ဘာတွေ ပြောနေလဲဆိုတာ တကယ်ပဲ မသိပါဘူး။ အဲဒီတုန်းက အဖိုးက ကိုယ့်သဘောနဲ့ကိုယ် ထွက်လာခဲ့တာပါ။ လူကြီးတွေကိုလည်း အသိပေးခဲ့ပြီးသားမို့ ဒါက သာမန်ကိစ္စပါပဲ"

"မျိုးနွယ်ခြားဘုရင် မေးတဲ့ မှတ်တမ်းတွေအကြောင်းလည်း အဖိုး မသိပါဘူး။ တကယ်လို့ ရှိခဲ့ရင်တောင် စီတယ်နန်းဆောင်ရဲ့ စည်းကမ်းအတိုင်း အကုန်လုံး မီးရှို့ပြီးသား ဖြစ်မှာပါ။ အခုဆို နှစ်ပေါင်း ၃၀ ကျော်သွားပြီဆိုတော့ ပြာတောင် ကျန်တော့မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ မျိုးနွယ်ခြားဘုရင် ရှာနေတာကိုတော့ တွေ့မှာ မဟုတ်လို့ စိတ်ပျက်သွားရလိမ့်မယ်" အဖိုးအိုက တည်ငြိမ်စွာ ဆိုသည်။

ဝမ်ချောင်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ စုံစမ်းမှုမှာ လမ်းပိတ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ ဤအဖိုးအိုက လုံးဝ ငြင်းဆိုရန် ဆုံးဖြတ်ထားပုံရသည်။ သို့သော် ဝမ်ချောင်၏ စိတ်ထဲတွင်မူ ဤအဖိုးအို တစ်ခုခုကို သိနေသည်ဟု သေချာပေါက် ခံစားနေရသည်။ မဟုတ်လျှင် အဘယ်ကြောင့် နန်းတော်မှ အလျင်အမြန် ထွက်လာခဲ့မည်နည်း။

အခန်းထဲတွင် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ဝမ်ချောင်က မျက်လုံးများကို မှိတ်လျက် မလှုပ်မယှက် ရပ်နေသည်။

"အဖိုး... ကျွန်တော် ဒီကို လာတာက စပ်စုချင်လို့ မဟုတ်သလို ကိုယ့်အကျိုးအတွက်လည်း မဟုတ်ပါဘူး။ အခု နန်းတော်အဖွဲ့မှာ ပြဿနာတွေ ရှိနေပြီး အဲဒါက လူတစ်ယောက်တည်းကိုတင် မကဘဲ အလယ်ပြည်က ပြည်သူတွေ အားလုံးနဲ့ သက်ဆိုင်နေလို့ပါ"

ဝမ်ချောင်သည် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြီး နန်းတွင်းတွင် ဖြစ်ပျက်နေသမျှကို အကျဉ်းချုပ် ပြောပြလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် သေချာ စုံစမ်းကြည့်သလောက်တော့ အရာအားလုံးဟာ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း ၃၀ က ပျောက်ဆုံးသွားတဲ့ မှတ်တမ်းတွေနဲ့ ပတ်သက်နေပါတယ်"

"အခု နန်းတော်ထဲမှာ ထိုက်ဖျင်မျှော်စင် ဆောက်ရုံတင် ရှိသေးပေမဲ့ ဒီအတိုင်း လွှတ်ထားမယ်ဆိုရင် နောင်မှာ ပိုပြီး ကြီးမားတဲ့ ပြဿနာတွေ ဖြစ်လာမှာကို ကျွန်တော် စိုးရိမ်မိတယ်။ အဲဒီအချိန်ကျရင် အပျိုတော် ရွေးချယ်တဲ့ ကိစ္စတင် မကတော့ဘဲ အလယ်ပြည်က ပြည်သူတွေ အားလုံး ဒုက္ခရောက်ကုန်ကြပါလိမ့်မယ်"

"ဝုန်း"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မျက်မမြင် အဖိုးအို၏ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်သွားပြီး မျက်နှာတွင် တုန်လှုပ်မှုများ ပေါ်လာသည်။ သူသည် ဤအိမ်စုတ်လေးထဲတွင် အပြင်မထွက်ဘဲ နေထိုင်နေသူ ဖြစ်သဖြင့် ပြင်ပလောကတွင် ဘာတွေ ဖြစ်နေသလဲဆိုသည်ကို မသိခဲ့ပေ။ ဝမ်ချောင်ပြောပြသမျှကို ကြားရသောအခါ အလွန်ပင် အံ့သြသွားပုံရသည်။

"ဒီကိစ္စက အရမ်း အရေးကြီးပါတယ်။ တကယ်လို့ အဖိုးအနေနဲ့ တစ်ခုခု သိထားတာ ရှိရင် ကျွန်တော့်ကို ပြောပြပေးပါ" ဝမ်ချောင်က အလေးအနက် ပြောလိုက်သည်။

အချိန်များ တဖြည်းဖြည်း ကုန်ဆုံးသွားသော်လည်း အဖိုးအိုက ဘာမှ မပြောပေ။ ဝမ်ချောင်အနေဖြင့် စိတ်ပျက်စွာဖြင့် လှည့်ထွက်သွားရန် ပြင်လိုက်ချိန်တွင်မှ မျက်မမြင် အဖိုးအိုစကားစလာသည် -

"အဖိုးက ဒီအိမ်စုတ်လေးထဲမှာပဲ နေနေတာ ဆိုပေမဲ့ ကျောက်လေးဆီကနေ သတင်းတွေ ခဏခဏ ကြားရပါတယ်။ အနောက်တောင်စစ်ပွဲ၊ တာလာ့စ်စစ်ပွဲ၊ အနောက်မြောက်စစ်ပွဲ နဲ့ မကြာခင်က ဖြစ်ခဲ့တဲ့ နန်းတွင်း ပုန်ကန်မှုတွေ... ဒီကလေးက ငယ်သေးလို့ အကုန်လုံးကို ရှင်းအောင် မပြောနိုင်ပေမဲ့ အဖိုးကတော့ သူပြောတာတွေကို အကြမ်းဖျင်း နားလည်ပါတယ်။ ငါတို့ မဟာထန်မှာ မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်လိုမျိုး တိုင်းပြည်အပေါ် သစ္စာရှိတဲ့သူမျိုး မပေါ်လာတာ ကြာပါပြီ"

အဖိုးအိုက သက်ပြင်းချရင်း ဆိုလိုက်သည်။ သူပြောသော ကျောက်လေးဆိုသည်မှာ ခုနက လေရဟတ်ကိုင်ကာ ထွက်သွားသော ကလေးငယ် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

"လင်းယန်ပြခန်းမှာ နာမည်သွင်းခံထားရတဲ့ မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်လို လူမျိုးကိုတောင် မယုံကြည်နိုင်ဘူးဆိုရင် အလယ်ပြည်တစ်ခုလုံးမှာ ယုံကြည်စရာ လူ ရှိတော့မှာ မဟုတ်ပါဘူး" အဖိုးအိုက ဆိုသည်။

ဝမ်ချောင်အံ့သြသွားမိသည်။ ဤအဖိုးအိုက သူ့အပေါ် ဤမျှအထိ အထင်ကြီးလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။

"မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်... အဖိုးအနေနဲ့ မျိုးနွယ်ခြားဘုရင် ကို ယုံကြည်လို့ ရတယ် မဟုတ်လား" မျက်မမြင် အဖိုးအိုက မေးလိုက်သည်။

"ရပါတယ် အဖိုး" ဝမ်ချောင်ဝမ်းသာအားရ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဟူး..."

အဖိုးအိုက သက်ပြင်းအရှည်ကြီး ချလိုက်ပြီး ခေါင်းမော့ကာ ရှုပ်ထွေးသော မျက်နှာထားဖြင့် ဆိုသည်။

"၃၇ နှစ် ရှိပြီ။ နန်းတော်က ထွက်လာတဲ့ နေ့ကတည်းက ဒီအရာတွေကို တစ်နေ့နေ့ကျရင် တစ်ယောက်ယောက် လာရှာလိမ့်မယ်ဆိုတာ အဖိုး သိနေခဲ့တယ်။ အချိန်တွေ ကုန်သွားလိုက်တာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပဲ ဆယ်စုနှစ်ပေါင်း များစွာ ကြာသွားခဲ့ပြီ။ အဖိုးလည်း အိုလှပြီဆိုတော့ ဒီအတိုင်းပဲ သေသွားရတော့မယ်လို့ ထင်နေတာ၊ အခုလို မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်ကို စောင့်နေခဲ့ရလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး"

ထိုစကားကြောင့် ဝမ်ချောင်အလွန် တုန်လှုပ်သွားသည်။ သူသည် သံသယဖြင့် လာရောက် စုံစမ်းခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ဤအဖိုးအိုထံတွင် တကယ်ပင် တစ်စုံတစ်ခု ရှိနေလိမ့်မည်ဟု အတတ်မပြောနိုင်ခဲ့ပေ။ သို့သော် ယခုမူ အဖိုးအိုထံတွင် အမှန်တကယ်ပင် တစ်စုံတစ်ခု ရှိနေတော့သည်။

"လူတော်တော်များများက မျက်မမြင်ဆိုရင် ဘာမှမမြင်ရဘူးလို့ ထင်ကြတော့ မျက်မမြင်ရှေ့မှာ ဘာမှမဖုံးကွယ်ကြဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ မသိတာက မျက်မမြင်က မျက်စိသာ ကန်းတာ၊ နှလုံးသားကတော့ အရမ်း လင်းလက်နေတယ် ဆိုတာပါပဲ"

အဖိုးအိုက လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း ၃၀ ကျော်က အဖြစ်အပျက်များကို စတင် ပြောပြလေတော့သည်။

"လွန်ခဲ့တဲ့ ၃၇ နှစ်က အဖိုးက စီတယ်နန်းဆောင်မှာ အမှုထမ်းနေတုန်းပါ။ အဲဒီနေ့က အဖိုး တာဝန်ကျတဲ့ နေ့ဖြစ်ပြီး ထူးခြားတာက ပုံမှန်ဆိုရင် နန်းတွင်းက ကျန်းကုန်းကုန်းနဲ့ အစောင့်တွေက တင်ပြစာတွေ လာပို့ရမှာ ဖြစ်ပေမဲ့ အဲဒီနေ့ ညသန်းခေါင်အထိ သူတို့ ရောက်မလာခဲ့ဘူး"

"တခြားသူဆိုရင်တော့ ကျန်းကုန်းကုန်း တစ်ခုခုကြောင့် နောက်ကျနေတာလို့ ထင်မှာဖြစ်ပေမဲ့ အဖိုးကတော့ မူမမှန်ဘူးလို့ ချက်ချင်း သိလိုက်ရတယ်။ ငါတို့ အလုပ်က အချိန်ကို အရမ်းတိကျရတယ်၊ အမှားအယွင်း ရှိလို့ မရဘူး၊ မဟုတ်ရင် အပြစ်ပေးခံရလိမ့်မယ်"

"ဒါပေမဲ့ ငါတို့လို လူမျိုးက မျက်စိမမြင်ရတော့ တစ်ခုခု မူမမှန်ဘူးလို့ သိနေရင်တောင် ဘာမှ မလုပ်နိုင်ဘူးလေ"

"အဲဒီနေ့ညကတော့ တင်ပြစာတွေ မီးရှို့ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ အဖိုး ထင်နေတုန်းမှာပဲ... ရုတ်တရက် ခြေသံတစ်ခု ကြားလိုက်ရတယ်"

အဖိုးအိုက ခေတ္တ ရပ်လိုက်ပြီး လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက အေးစက်သော ညတစ်ညသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားသကဲ့သို့….

"အဲဒီလူက လှေကားထစ်တွေအတိုင်း တက်လာတာ။ အခု မျိုးနွယ်ခြားဘုရင် လိုပဲ၊ သူ့ခြေသံက အရမ်း အရမ်းကို ပေါ့ပါးတယ်။ နန်းတွင်းက ကြောင်တစ်ကောင်လိုပဲ၊ မဟုတ်ဘူး... ကြောင်ထက်တောင် ပိုပြီး ပေါ့ပါးသေးတယ်"

"အဖိုးက နန်းတွင်းမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ အမှုထမ်းခဲ့တာဆိုတော့ မျက်စိသာ မမြင်တာ၊ နားကတော့ မပင်းပါဘူး။ မျက်စိမမြင်ရလေလေ နားက ပိုပြီး စူးရှလေလေပါပဲ"

"အစောင့်တွေ လမ်းလျှောက်သံ၊ နန်းတွင်းသူတွေ လမ်းလျှောက်သံ၊ စီဟွေ့နန်းဆောင်က အဖွားအိုတွေ လမ်းလျှောက်သံ၊ နန်းစောင့်တပ်တွေ လမ်းလျှောက်သံ၊ မိန်းမစိုးတွေရဲ့ အသံ၊ စာရွက်စာတမ်းတွေ ပွတ်တိုက်သံ၊ သစ်ရွက်ကြွေသံ... အားလုံးကို အဖိုးက အဝေးကတင် ခွဲခြားနိုင်ပါတယ်"

"အဲဒီနေ့က အဲဒီလူ အနားမရောက်ခင်ကတည်းက သူ့ရဲ့အဆင့်အတန်းက အရမ်း မြင့်မယ်ဆိုတာ အဖိုး သိလိုက်ရတယ်။ နန်းတွင်းက သာမန် မိန်းမစိုး ဒါမှမဟုတ် အစောင့်အကြပ်မျိုး မဟုတ်ဘူး။ နန်းတွင်း မိန်းမစိုးချုပ်တွေထက်တောင် အဆင့် မြင့်လိမ့်မယ်"

"ဒါတင် မကသေးဘူး၊ အဲဒီလူ စကားမပြောခင်မှာပဲ သူ့နောက်မှာ သစ်သားသေတ္တာကို မြေကြီးပေါ် ဆွဲလာတဲ့ အသံကို ကြားလိုက်ရတယ်။ ကျန်းကုန်းကုန်း လာပို့နေကျ တင်ပြစာတွေက လေးပေမဲ့... အဲဒီနေ့က အသံကတော့ အဲဒီထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုပြီး လေးလံနေတယ်"

ဝမ်ချောင် စကားမပြောဘဲ သေသေချာချာ နားထောင်နေလိုက်သည်။ လျှို့ဝှက်ချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော သမိုင်းကြောင်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာတော့မည် ဖြစ်ကြောင်း သူ သိလိုက်ရသည်။

မိန်းမစိုးကောင်းပင်လျှင် တွေးမိမှာ မဟုတ်သည်မှာ ဤမျက်မမြင် အဖိုးအိုသည် သူတို့ကို မမြင်ရသော်လည်း ထိုညက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို အရာအားလုံး သိမြင်နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

"အဲဒီလူက ဘာပြောလဲ" ဝမ်ချောင်က မေးလိုက်သည်။

"အဲဒီလူ ရောက်လာတော့... ဒီနေ့ ကျန်းကုန်းကုန်း မလာနိုင်တော့ဘူး၊ တင်ပြစာတွေ အားလုံးကို သူကပဲ ကိုယ်စား လာပို့တာ၊ စီတယ်နန်းဆောင်မှာ အကုန်လုံးကို မီးရှို့ပစ်ရမယ် လို့ ပြောခဲ့တယ်" အဖိုးအိုက ပြောပြလေတော့သည်။

******

အခန်း ၁၉၅၈ အမှန်တရား (၂)

“အရာအားလုံးက ကျွန်တော်မျိုးအတွက် အရမ်းထူးဆန်းနေခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ နန်းတွင်းမှာ အမှုထမ်းနေတဲ့ ကျွန်တော်မျိုးတို့လို ကျွန်ယုံတွေအနေနဲ့ အထက်က အမိန့်ကို ငြင်းပယ်ဖို့ အခွင့်အရေး မရှိပါဘူး။ ကျွန်တော်မျိုး ချက်ချင်းပဲ မီးမွှေးလိုက်တော့... အဲဒီလူက ပစ္စည်းတွေကို ကမ်းပေးတယ်။ ဒါဟာ နန်းတွင်းက စွန့်ပစ်လိုက်တဲ့ မှတ်တမ်းတွေလို့ သူက ပြောခဲ့တယ်”

“ကျွန်တော်တို့ စီတယ်နန်းဆောင်မှာ မီးရှို့တဲ့အခါ ဘာပစ္စည်းလဲဆိုတာ ကြည့်လေ့မရှိပါဘူး။ အထက်က ပို့သမျှကို အကုန် မီးရှို့ရတာပါ။ တင်ပြစာတွေတင် မကဘူး၊ တခြား ပစ္စည်းတွေရော၊ နန်းတွင်းက စွန့်ပစ်တဲ့ စာအုပ် မှတ်တမ်းတွေရော အကုန် ပါတာပေါ့”

“အရင်က ကျန်းကုန်းကုန်းရှိတုန်းကလည်း မှတ်တမ်းတွေ လာပို့ဖူးပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီနေ့က လာပို့တဲ့ စာရွက်တွေရဲ့အရည်အသွေးကတော့ ပုံမှန်နဲ့ လုံးဝကို ကွဲပြားခြားနားနေတယ်။ နူးညံ့ပြီး သိပ်သည်းလှတဲ့ အထိအတွေ့ကို ကျွန်တော်မျိုး အခုထိ မှတ်မိနေတုန်းပဲ”

“ပိုပြီး အရေးကြီးတာက... ကျွန်တော်မျိုး အဲဒီ မှတ်တမ်းဟောင်းတွေကို လှမ်းယူလိုက်တဲ့အချိန်မှာ စာအုပ်အဖုံးရဲ့ အနားသတ်တွေမှာ ရွှေချည်မျှင်လေးတွေကို ထိတွေ့လိုက်ရတယ်။ ဒါဟာ နန်းတွင်းရဲ့ အဆင့်မြင့်ဆုံး မှတ်တမ်းတွေမှာပဲ သုံးတဲ့အရာပါ။ အဲဒီ မှတ်တမ်းတွေက အရမ်းကို တန်ဖိုးကြီးလွန်းလို့ သာမန် နန်းတွင်းသားတွေဆိုရင် တစ်သက်လုံး ထိတွေ့ခွင့်တောင် ရမှာမဟုတ်ဘူး။ အဲဒီအချိန်မှာတင် ဒီပစ္စည်းတွေဟာ တကယ့်ကို အရေးကြီးတဲ့ အချက်အလက်တွေ ဖြစ်ရမယ်၊ စွန့်ပစ်ထားတဲ့ မှတ်တမ်းဟောင်းတွေ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ကျွန်တော်မျိုး သိလိုက်တယ်။ ဒါကြောင့် အဲဒီညက ကိစ္စဟာ လုံးဝကို မရိုးရှင်းဘူးဆိုတာ ကျွန်တော်မျိုး ရိပ်မိခဲ့တယ်”

“အဲဒီနောက်ပိုင်း ဘာဆက်ဖြစ်လဲ” ဝမ်ချောင်စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။

တကယ်လို့ အဲဒီပစ္စည်းတွေ အကုန် မီးလောင်သွားပြီဆိုရင်တော့ ဘာမှ သိနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ပေ။

“ကျွန်တော်မျိုး တစ်ခုခု မူမမှန်ဘူးလို့ သိနေပေမဲ့လည်း မတားဆီးနိုင်ခဲ့ပါဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဲဒီ အရှင်က ဘေးကနေ သေသေချာချာ စောင့်ကြည့်နေလို့ပါ။ တန်ဖိုးကြီးလှတဲ့ နန်းတွင်း မှတ်တမ်းတွေ တစ်အုပ်ပြီးတစ်အုပ် မီးပုံထဲကို ပစ်ထည့်ခံနေရတာ... ကျွန်တော်မျိုးကတော့ အရှိန်ကို လျှော့ပြီး စာအုပ်တွေကို တစ်ခုပေါ်တစ်ခု ထပ်ထားခြင်းအားဖြင့် နှေးနှေးလောင်အောင် တမင်လုပ်ခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အားလုံးကိုတော့ မတားဆီးနိုင်ခဲ့ဘူး”

“နာရီဝက်လောက် မီးလောင်ပြီးတဲ့နောက်မှာ စာအုပ်အားလုံး မီးထဲ ရောက်သွားပြီ။ အားလုံး ပြာဖြစ်တော့မယ့်အချိန်ကျမှ အဲဒီ အရှင်က ကျေနပ်တဲ့ပုံစံနဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြတယ်။ သူ အဆုံးအထိ စောင့်နေမယ်လို့ ကျွန်တော်မျိုး ထင်ထားပေမဲ့... ရုတ်တရက် အစောင့်တစ်ယောက် ရောက်လာပြီး သူ့ကို တစ်နေရာကို အမြန်ခေါ်သွားတယ်။ သူက ခဏတွေဝေသွားပြီးမှ အားလုံး လောင်ကျွမ်းသွားအောင် လုပ်ဖို့ ကျွန်တော်မျိုးကို အမိန့်ပေးပြီး ထွက်သွားတော့တာပဲ”

“သူ့ခြေသံတွေ ဝေးသွားတာ သေချာပြီဆိုမှ ကျွန်တော်မျိုးလည်း မီးပုံထဲကနေ စာအုပ်တစ်အုပ်ကို အမြန် ဆွဲထုတ်လိုက်နိုင်ခဲ့တယ်”

မျက်မမြင် အဖိုးအိုက ပြောရင်း မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။ ထိုအခါမှသာ သူ ထိုင်နေသော နေရာအောက်တွင် ထိုင်ဖုံတစ်ခု ရှိနေသည်ကို ဝမ်ချောင်သတိပြုမိတော့သည်။

အဖိုးအိုက ထိုင်ဖုံကို ဖယ်လိုက်ရာ အောက်တွင် လျှို့ဝှက်အကန့်တစ်ခု ပေါ်လာပြီး အထဲ၌ တစ်ဝက်ခန့် မီးလောင်ထားသော စာအုပ်တစ်အုပ်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။(ထိုင်ဖုံကို ရှေးခေတ်တရုတ်မှာတော့ ကျူရိုး၊ မြက်ခြောက် သို့မဟုတ် အပင်ငယ်လေးတွေကို အဝိုင်းလိုက် ဒါမှမဟုတ် လေးထောင့်ပုံစံ ကျစ်ပြီး ပြုလုပ်ထားတာပါ။ များသောအားဖြင့် အဝိုင်းပုံစံ ရှိတတ်ပြီး အလယ်မှာ အနည်းငယ် ဖောင်းကြွနေတတ်ပါတယ်။)

ရွှေရောင် ပိုးထည်ဖြင့် ပတ်ထားသော ထိုစာအုပ်မှာ သာမန် မှတ်တမ်းတစ်ခု မဟုတ်ကြောင်း အသိသာကြီးပင်။ အတွင်းရှိ စာရွက်များမှာလည်း အဖိုးအို ပြောသကဲ့သို့ပင် အဆင့်မြင့်ဆုံး ရွှမ်စာရွက်များ ဖြစ်သော်လည်း နှမြောစရာ ကောင်းသည်မှာ စာအုပ်၏ တစ်ဝက်ကျော်မှာ မီးလောင်ကျွမ်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

“ဧကရာဇ် ”

စာအုပ်အဖုံးပေါ်ရှိ ပျက်စီးနေသော စာလုံးများကြားမှ စာလုံးတစ်လုံးကို ဝမ်ချောင်ခွဲခြား သိမြင်လိုက်သည်။

ထိုစာလုံးကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ဝမ်ချောင်၏စိတ်ထဲ၌ အလွန်တုန်လှုပ်သွားရသည်။ နန်းတွင်း၌ ဧကရာဇ် မိသားစုနှင့် ပတ်သက်သော မှတ်တမ်းများတွင်သာ ဤစာလုံးကို အသုံးပြုခွင့် ရှိသည်။ ထို့ကြောင့် ဤအရာမှာ လွန်ခဲ့သော ၃၇ နှစ်က မှတ်တမ်းဆောင်မှ ပျောက်ဆုံးသွားသော သမိုင်းမှတ်တမ်းများ ဖြစ်ကြောင်း သံသယဝင်စရာ မလိုတော့ပေ။

သို့သော် ဝမ်ချောင်ကို ပို၍တုန်လှုပ်စေသည်မှာ ဤအဖိုးအိုသည် နှစ်ပေါင်း ၃၀ ကျော်တိုင်တိုင် ဤနေရာ၌ ထိုင်ရင်း ဤမှတ်တမ်းကို စောင့်ရှောက်လာခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

“အဖိုးက မျက်စိမမြင်ရတော့ ဒါက ဘာလဲဆိုတာ မသိသလို၊ အထဲက အကြောင်းအရာတွေက ဘယ်လောက်အထိ အရေးကြီးလဲဆိုတာလည်း မသိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ တစ်နေ့နေ့မှာ တစ်ယောက်ယောက်က ဒီအချက်အလက်တွေကို လာရှာလိမ့်မယ်ဆိုတာတော့ အဖိုး သိနေခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ လာရှာတဲ့သူက တစ်လောကလုံး နာမည်ကြီးတဲ့ မျိုးနွယ်ခြားဘုရင် ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့တော့ မထင်ထားခဲ့ဘူး”

အဖိုးအိုက ပြောရင်း သူ၏ လက်ထဲမှ တစ်ဝက်ခန့် လောင်ကျွမ်းနေသော မှတ်တမ်းကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

“အဖိုးရဲ့ တာဝန်ကတော့ ပြီးဆုံးသွားပါပြီ။ ကျန်တာတွေကိုတော့ မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်အပေါ်မှာပဲ မူတည်ပါတော့တယ်”

ခန်းမတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ဝမ်ချောင်သည် အဖိုးအို၏ လက်ထဲမှ နန်းတွင်း မှတ်တမ်းကို ယူလိုက်ရာ သူ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် အတွေးပေါင်းများစွာ ပေါ်လာသည်။

နောက်ဆုံးတော့ နန်းတွင်း မှတ်တမ်းကို ရရှိခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ဤမျှအထိ အပင်ပန်းခံ စုံစမ်းခဲ့ရသော ပျောက်ဆုံးနေသည့် မှတ်တမ်းများကို ရှာတွေ့လိုက်ချိန်တွင် ဝမ်ချောင်သည် အိမ်မက်ကဲ့သို့ပင် ခံစားနေရသည်။

မျက်မမြင် အဖိုးအိုမှာမူ ပြန်လည် ထိုင်ချလိုက်ပြီး မလှုပ်မယှက် ရှိနေတော့သည်။ သူသည် အရာအားလုံးကို ဝမ်ချောင်ထံ လွှဲပြောင်းပေးခဲ့ပြီဖြစ်ရာ ကျန်ရှိသည်မှာ သူနှင့် မသက်ဆိုင်တော့ပေ။

ပတ်ဝန်းကျင် တိတ်ဆိတ်နေစဉ်မှာပင် ဝမ်ချောင်သည် လက်ထဲမှ တစ်ဝက်ခန့် လောင်ကျွမ်းနေသော မှတ်တမ်းကို ကြည့်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားနေမိသည်။ မိန်းမစိုးချုပ် ကောင်းလီရှီ ဖုံးကွယ်လိုသော “လျှို့ဝှက်ချက်” နှင့် ယောင်ဝန်ကြီးချုပ် အရိပ်အမြွက် ပြောခဲ့သော “အမှန်တရား” မှာ ယခု သူ၏ လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

“အတွင်းထဲမှာ ဘာတွေ ရေးထားမလဲ မသိဘူး” ဝမ်ချောင်စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်လိုက်သည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် ဝမ်ချောင်သည် တွေဝေမနေတော့ဘဲ စွမ်းအားများကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ရာ ရေစီးကြောင်းလေးများကဲ့သို့ စာမျက်နှာ တစ်ရွက်ချင်းစီအတွင်းသို့ စိမ့်ဝင်သွားတော့သည်။

အချိန်ကြာမြင့်နေပြီ ဖြစ်သဖြင့် စာရွက်များမှာ ဝါကျင့်နေပြီး မီးလောင်ထားသော နေရာများမှာလည်း အလွန်ကြွပ်ဆတ်နေကာ အနည်းငယ် မှားယွင်းလိုက်သည်နှင့် အမှုန့်ဖြစ်သွားနိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် ဝမ်ချောင်သည် သူ၏ စွမ်းအားကို အသုံးပြု၍ စာအုပ်ကို မပျက်စီးစေဘဲ ဖတ်ရှုနိုင်ရန် ကြိုးစားနေခြင်း ဖြစ်သည်။

“ရှပ်”

အသံအနည်းငယ်နှင့်အတူ ဝမ်ချောင်သည် စာအုပ်ကို ဖွင့်လိုက်ရာ လွန်ခဲ့သော ၃၇ နှစ်က ဖုံးကွယ်ခံထားရသော သမိုင်းကြောင်းမှာ သူ၏ရှေ့မှောက်တွင် ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

“၁၇ နှစ်မြောက်၊ နွေဦး... အရှင်မင်းကြီး ဂန်းချွမ်နန်းဆောင်သို့ ကြွချီစဉ် အလွန် အမျက်ထွက်ကာ တတိယသားတော် ရွှမ်ကို ရိုက်နှက်ဆုံးမ၍ ဒဏ်ရွှေ ငါးရာ ပေးဆောင်စေသည်...”

မှတ်တမ်းကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရုံနှင့် ဝမ်ချောင်၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း ပျက်သွားတော့သည်။ လက်ရှိ သူတော်စင်ဧကရာဇ်မှာ တတိယသားတော် ဖြစ်ပြီး “ရွှမ်” ဆိုသည်မှာ သူ နန်းမတက်မီက အမည်နာမပင် ဖြစ်သည်။

“ဘယ်လိုဖြစ်လို့လဲ”

ထိုစာသားများကို ကြည့်ရင်း ဝမ်ချောင်၏စိတ်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားရသည်။ သူတော်စင်ဧကရာဇ်၏ ရဲစွမ်းသတ္တိနှင့် ဉာဏ်ပညာမှာ တစ်လောကလုံး သိထားသည့် အချက်ဖြစ်သည်။ ပြည်သူများကြားတွင် သူတော်စင်ဧကရာဇ်မှာ မွေးကတည်းက ထူးခြားသော နိမိတ်များ ရှိခဲ့သလို အရင်ဧကရာဇ်၏ အချစ်ဆုံးသားတော် ဖြစ်သည်ဟု ပြောစမှတ် ရှိကြသည်။ သို့သော် ဝမ်ချောင်ဖတ်လိုက်ရသော ပထမဆုံး စာကြောင်းမှာမူ သူတော်စင်ဧကရာဇ် အပြစ်ပေးခံရသည့် အကြောင်း ဖြစ်နေသည်။

ဤအချက်မှာ ပြည်သူများကြားတွင် လုံးဝ မကြားဖူးသော ကိစ္စပင် ဖြစ်သည်။

ဒါတင် မကသေးဘူး၊ စာအုပ်မှာ “အရှင်မင်းကြီး အလွန် အမျက်ထွက်သည်” လို့ ရေးထားပါတယ်။ ဧကရာဇ်တစ်ပါးဟာ အလွယ်တကူ ဒေါသ မထွက်တတ်ပါဘူး။ တကယ်ဆိုရင် အရင်ဧကရာဇ်ကို အဲဒီလောက်အထိ ဒေါသထွက်အောင်၊ တတိယသားတော်ကိုတောင် အပြစ်ပေး ဆုံးမအောင် ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့တာလဲ။

ဝမ်ချောင်သည် မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် ဆက်လက် ဖတ်ရှုလိုက်သည်။

သို့သော် အောက်ဘက်ရှိ စာသား တော်တော်များများမှာ မီးလောင်ထားသဖြင့် စာကြောင်းတစ်ကြောင်းလျှင် စာလုံး ၃ လုံး၊ ၄ လုံးခန့်သာ ဖတ်၍ ရတော့သည်။ ထိုစာသားများမှာလည်း တတိယသားတော် ရွှမ်နှင့် မသက်ဆိုင်ပုံရသည်။

ဝမ်ချောင်သည် စိတ်ကို အေးအေးထားကာ ဆက်လက် ဖတ်ရှုရင်း နောက်ဆုံး စာမျက်နှာတစ်ခုတွင် “တတိယသားတော် ရွှမ်” နှင့် ပတ်သက်သော မှတ်တမ်းကို ထပ်မံ တွေ့ရှိလိုက်ရပြန်သည်။

“ရှီးယွဲနန်းဆောင်... အရှင်မင်းကြီးသည် ဒုံဒေနန်းဆောင် မိဖုရားအား တွေ့ဆုံစဉ် တတိယသားတော် ရွှမ်ကို ညွှန်ပြလျက်... ရွှမ်သည် အကျင့်စာရိတ္တ ပျက်ပြားသူဖြစ်ရာ ထီးနန်းဆက်ခံရန် မထိုက်တန်ဟု မိန့်ကြားသည်...”

၎င်းနောက်တွင်မူ မီးလောင်ထားသော အစအနများသာ ကျန်တော့သည်။

“ဝုန်း”

ထိုစာသားများကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ဝမ်ချောင်၏ ဦးနှောက်ထဲ၌ တစ်ခုခု ပေါက်ကွဲသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ဒုံဒေဖေး….

၎င်းမှာ သူတော်စင်ဧကရာဇ်၏ မယ်တော်ပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဝမ်ချောင်ကို အတုန်လှုပ်ဆုံး ဖြစ်စေသည်မှာ “ရွှမ်သည် အကျင့်စာရိတ္တ ပျက်ပြားသူဖြစ်ရာ ထီးနန်းဆက်ခံရန် မထိုက်တန်” ဟူသော စာသားပင် ဖြစ်သည်။

ဝမ်ချောင်သည် မှူးမတ်မျိုးရိုးမှ ဆင်းသက်လာသူဖြစ်ရာ ဤစာသား၏ အဓိပ္ပာယ်မှာ မည်မျှအထိ ပြင်းထန်သည်ကို သူ အသိဆုံး ဖြစ်သည်။ ဧကရာဇ် မိသားစုတွင်ဖြစ်စေ၊ အစိုးရအဖွဲ့တွင်ဖြစ်စေ ဧကရာဇ် တစ်ပါးက “ဒီလူဟာ အကျင့်စာရိတ္တ မကောင်းလို့ ထီးနန်းဆက်ခံဖို့ မထိုက်တန်ဘူး” လို့ မိန့်ကြားလိုက်ပြီဆိုရင် အဲဒီမင်းသားဟာ ထီးနန်းဆက်ခံခွင့် လုံးဝ ဆုံးရှုံးသွားပြီလို့ ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်သည်။

“ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ။ ဒါက ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ”

ထိုခဏအတွင်း ဝမ်ချောင်၏ဦးနှောက်ထဲတွင် အတွေးများ ရှုပ်ထွေးသွားပြီး သူကိုယ်တိုင်လည်း ကြောင်အမ်းသွားတော့သည်။

ဘဝနှစ်ခုစာ မှတ်ဉာဏ်များ ရှိသော်လည်း ဤသမိုင်းကြောင်းနှင့် ပတ်သက်၍ အစိုးရအဖွဲ့တွင်ဖြစ်စေ၊ ပြည်သူများကြားတွင်ဖြစ်စေ မည်သူမျှ ပြောဆိုခဲ့ဖူးခြင်း မရှိကြောင်း သူ အာမခံနိုင်သည်။

“သူတော်စင်ဧကရာဇ်ဟာ ငယ်စဉ်ကတည်းက ပါရမီထူးချွန်ပြီး အရင်ဧကရာဇ်ရဲ့ အားကိုးမှုကို ရရှိခဲ့တယ်” ဆိုတာက မဟာထန်ပြည်သူအားလုံး သိထားတဲ့ အချက်ပါ။ ၎င်းမှာ နေမင်းကြီး အရှေ့ဘက်က ထွက်ပြီး အနောက်ဘက်မှာ အုပ်သလိုမျိုး လူတိုင်း လက်ခံထားတဲ့ အခြေခံ အသိပညာတစ်ခု ဖြစ်နေပါပြီ။

ငယ်စဉ်ကတည်းက ပါရမီ ထူးချွန်ခဲ့သောကြောင့်သာ သူတော်စင်ဧကရာဇ်မှာ နောင်တွင် အောင်မြင်မှုများစွာ ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သလို၊ မဟာထန်ပြည်သူအားလုံး၏ ချစ်ခင်မှုကို ရရှိကာ အရင်က မရှိဖူးသော ရွှေခေတ်ကြီးကို တည်ထောင်နိုင်ခဲ့ပြီး ထာဝရဧကရာဇ်အဖြစ် သတ်မှတ်ခံရခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခု လက်ထဲရှိ နန်းတွင်း မှတ်တမ်းထဲတွင် ရေးသားထားသော သမိုင်းကြောင်းမှာမူ လူတိုင်း သိထားသည့် အချက်များနှင့် လုံးဝကို ကွဲပြားခြားနားနေသည်။

“တကယ်လို့ သူတော်စင်ဧကရာဇ်ဟာ အရင်ဧကရာဇ်ရဲ့ ထီးနန်းဆက်ခံခွင့် ပယ်ဖျက်ခြင်းကို ခံခဲ့ရတယ်ဆိုရင်... ဘာလို့ အခုအထိ ဘယ်သူမှ ဒါကို မသိကြတာလဲ။ ပြီးတော့ မဟာထန်မှာ မင်းဆိုးမင်းညစ် မရှိပါဘူး။ အရင်ဧကရာဇ်ရဲ့ အောင်မြင်မှုတွေက သူတော်စင်ဧကရာဇ်လောက် မကြီးကျယ်ပေမဲ့ သူဟာလည်း မင်းကောင်းမင်းမြတ် တစ်ပါးလို့ အားလုံးက သတ်မှတ်ထားကြတာပါ။ သူတော်စင်ဧကရာဇ်က နန်းမတက်ခင်မှာ ဘာတွေ လုပ်ခဲ့လို့ အရင်ဧကရာဇ်က သူ့ကို အကျင့်စာရိတ္တ ပျက်ပြားသူလို့ ခေါ်ပြီး ထီးနန်းဆက်ခံခွင့် ပယ်ဖျက်ခဲ့ရတာလဲ”

“ဧကရာဇ်တစ်ပါးဟာ အလွယ်တကူ စကားမပြောပါဘူး။ အထူးသဖြင့် မင်းသားတွေကြားက ထီးနန်းလုပွဲတွေမှာ အဖြေမထွက်မချင်း ဧကရာဇ်က သူ့ရဲ့ သဘောထားကို မထုတ်ပြတတ်တာဟာ ပုံသေ စည်းကမ်းပဲ။ သူတော်စင်ဧကရာဇ် ငယ်စဉ်က ဘာတွေ လုပ်ခဲ့တာလဲ”

ဝမ်ချောင်သည် လေးနက်သော မျက်နှာထားဖြင့် တစ်ဝက်ခန့် လောင်ကျွမ်းနေသော မှတ်တမ်းကို ကိုင်ကာ အတွေးနက်နေမိသည်။

ဤမှတ်တမ်းထဲတွင် ရေးသားထားသော သမိုင်းကြောင်းမှာ အခြား ကမ္ဘာတစ်ခုက သမိုင်းကြောင်းကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

“ဒါတွေ အားလုံးက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ” ဝမ်ချောင်စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်လိုက်သည်။

မူလက ဤမှတ်တမ်းကို ရရှိလျှင် အမှန်တရားကို သိနိုင်မည်ဟု ထင်ထားသော်လည်း ယခုမူ မှတ်တမ်းကို ဖတ်ရှုပြီးနောက် ဝမ်ချောင်သည် ပို၍ပင် သံသယများ ပွားလာရတော့သည်။

ဝမ်ချောင်သည် နောက်တစ်ရွက်ကို လှန်၍ ဆက်လက် ဖတ်ရှုလိုက်သည်။

မှတ်တမ်းထဲတွင် မီးလောင်ထားသော နေရာများမှာ အလွန်များပြားလှသဖြင့် အချို့သော နေရာများတွင် စာသား အနည်းငယ်ဖြင့် အဓိပ္ပာယ်ကို ခန့်မှန်းရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ ထို့အပြင် ဤစာအုပ်မှာ သူတော်စင်ဧကရာဇ် တစ်ဦးတည်းကိုသာ မှတ်တမ်းတင်ထားခြင်း မဟုတ်ဘဲ အရင်ဧကရာဇ်၊ မင်းသားများ၊ မိဖုရားများနှင့် နန်းတွင်းရှိ အရေးကြီးသော လှုပ်ရှားမှုများ၊ အခမ်းအနားများကိုပါ မှတ်တမ်းတင်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဆက်လက် ဖတ်ရှုသွားလေလေ “တတိယသားတော် ရွှမ်” နှင့် ပတ်သက်သော မှတ်တမ်းများမှာ ပို၍ များပြားလာပြီး လက်ရှိ လူတိုင်း သိထားသည့် သမိုင်းကြောင်းနှင့် လုံးဝကို ကွာခြားနေလေသည်။

“၁၈ နှစ်မြောက်... အရှင်မင်းကြီးသည် မင်းသားများအားလုံးကို ဆွေးနွေးရန် ခေါ်ယူစဉ် တတိယသားတော် ရွှမ်ကို အခြားမင်းသားများနှင့် သီးသန့်ခွဲထုတ်၍ ကြိမ်းမောင်းသည်...”

“နွေရာသီ... အရှင်မင်းကြီးသည် လီချွမ်နန်းဆောင်တွင် တတိယသားတော် ရွှမ်ကို ရိုက်နှက် ဆုံးမပြီး ပါရမီ ညံ့ဖျင်းသူဖြစ်ရာ အသုံးမကျ ကောငဟု မိန့်ကြားသည်...”

“၁၉ နှစ်မြောက်... အရှင်မင်းကြီးသည် ရွှမ်၏ မကောင်းသော အပြုအမူများကို ကြားသိရသဖြင့် ဒုံဒေဖေးအား ခေါ်ယူ၍ ပြင်းထန်စွာ ကြိမ်းမောင်းသည်...”

“တတိယသားတော် ရွှမ်၏ အပြုအမူများမှာ မတော်မလျော် ဖြစ်နေသဖြင့် အရှင်မင်းကြီးက ခြောက်လစာ ရိက္ခာကို ဖြတ်တောက်စေပြီး ရှန်းယန်နန်းဆောင်တွင် ပိတ်လှောင်ထားစေကာ... နွား၊ မြင်း တို့နှင့် တူသည်ဟု မိန့်ကြားသည်...”

“...အရှင်မင်းကြီးက မျိုးနွယ်စုရေးရာ ရုံးအား ဤကိစ္စကို သေချာ စုံစမ်းရန် အမိန့်ပေးရာ ရွှမ်မှာ အလွန် ထိတ်လန့်သွားပြီး ထိုက်ကျိနန်းဆောင်သို့ ကိုယ်တိုင် သွားရောက် အမှားဝန်ချသော်လည်း အရှင်မင်းကြီးက တွေ့ဆုံခွင့် မပေးပေ”

“အနှစ် ၂၀... ဒုံဒေဖေးအား အဆင့်နှိမ့်ချလိုက်သည်။ နန်းတွင်းရှိ သူအားလုံးက ၎င်းမှာ တတိယသားတော် ရွှမ်၏ အပြစ်များကြောင့် ဖြစ်သည်ဟု ဆိုကြသည်...”

စာကြောင်း တစ်ကြောင်းပြီး တစ်ကြောင်း ဖတ်ရှုသွားရင်း ဝမ်ချောင်၏ စိတ်ထဲ၌ ထိတ်လန့်မှုများ ပို၍ တိုးလာရသည်။ တကယ်လို့ ဤစာသားများမှာ တိကျသော သမိုင်းမှတ်တမ်း ဖြစ်သည့် “ဧကရာဇ်” စာလုံး ပါဝင်သော ရွှေရောင် ပိုးထည်နှင့် ပတ်ထားသည့် စာအုပ်ထဲတွင် ရေးထားခြင်း မဟုတ်လျှင် ဝမ်ချောင်အနေဖြင့် ဤမှတ်တမ်းပါ လူမှာ လက်ရှိ သူတော်စင်ဧကရာဇ် မဟုတ်ဘူးဟု ထင်မိပေလိမ့်မည်။

******

အခန်း ၁၉၅၉ မသိနားမလည်ခဲ့သော အတိတ်များ

ကြိမ်းမောင်းခြင်း... ရိုက်နှက်ဆုံးမခြင်း... ဆူပူခြင်း... ပိတ်လှောင်ခြင်း... အမှားဝန်ချခြင်း... အပြစ်ပေးခြင်း...

နန်းတွင်း မှတ်တမ်း ထဲတွင် ရေးသားထားသမျှမှာ ဧကရာဇ်၏မျက်နှာသာပေးမှုကို မရရှိဘဲ အမြဲတမ်း အပြစ်ပေးခံနေရသည့် မင်းသားတစ်ပါး၏ပုံရိပ်သာ ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ လူတိုင်း၏ စိတ်ထဲတွင် ရှိနေသော၊ မဟာထန်၏ ရွှေခေတ်ကြီးကို တည်ထောင်ခဲ့သည့် အမြော်အမြင်ရှိပြီး ရဲစွမ်းသတ္တိရှိသော ထာဝရဧကရာဇ်ပုံရိပ်နှင့် လုံးဝကို ကွာခြားလွန်းလှသည်။ ပြီးတော့ အဲဒီမှာ ရေးထားတဲ့ “မတော်မလျော်သော အပြုအမူများ”ဆိုတာကရော ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။

သူတော်စင်ဧကရာဇ်ဟာ နန်းမတက်ခင်က ဘယ်လို မတော်မလျော်တဲ့ အပြုအမူတွေကို လုပ်ခဲ့လို့လဲ။ သူတော်စင်ဧကရာဇ် ရဲ့ စရိုက်နဲ့ဆိုရင် ဒါမျိုး ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား။

ထိုခဏအတွင်း ဝမ်ချောင်၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် အတွေးပေါင်းများစွာ လျှပ်စီးကဲ့သို့ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ သူသည် ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် မတ်တပ်ရပ်နေမိပြီး စိတ်အာရုံများမှာလည်း ဝေဝါးနေတော့သည်။ ဤမှတ်တမ်းထဲတွင် ရေးသားထားသော အကြောင်းအရာများကို သူတော်စင်ဧကရာဇ်နှင့် မည်သို့မျှ ချိတ်ဆက်၍ မရနိုင်အောင် ဖြစ်နေရသည်။

“မဖြစ်နိုင်ဘူး... ဒါ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး... ဘယ်နေရာမှာ မှားသွားတာလဲ”

ဝမ်ချောင်သည် ခေါင်းကို အပြင်းအထန် ခါယမ်းလိုက်ပြီး စိတ်ထဲရှိ အတွေးများကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။ စာအုပ်ထဲတွင် ဖော်ပြထားသော ထိုလူမှာ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ရှိနေသော၊ ပြတ်သားပြီး အမြော်အမြင်ရှိသည့် သူတော်စင်ဧကရာဇ် ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မယုံကြည်နိုင်ပေ။ ထိုအချိန်တွင် သူ၏ အဘိုးဖြစ်သူနှင့် ယောင်ချုံတို့ကိုလည်း သတိရသွားပြန်သည်။

“မဟုတ်ဘူး... တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီ။ ဒီလောက်အထိ အကျင့်စာရိတ္တ ပျက်ပြားပြီး မတော်မလျော် ပြုမူတတ်တဲ့ မင်းသားတစ်ပါးဟာ နန်းတွင်းနန်းပြင်မှာ လူထောက်ခံမှု ရမှာ မဟုတ်ဘူး။ အဘိုးနဲ့ တခြား ဝန်ကြီးတွေကလည်း သူ့ကို ထောက်ခံမှာ မဟုတ်သလို ထီးနန်းလုပွဲမှာလည်း အစွမ်းကုန် ကူညီပြီး နန်းတင်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး”

အဘိုးဖြစ်သူသည် လူကြည့်မမှားနိုင်ပေ။

ယောင်ချုံနှင့် အခြားသော ဝန်ကြီးများလည်း လူကြည့်မမှားနိုင်ကြပေ။

တကယ်တမ်းတွင်လည်း နောက်ပိုင်း ဖြစ်ရပ်များကို ကြည့်ခြင်းဖြင့် အဘိုးဖြစ်သူနှင့် ယောင်ချုံတို့၏ ဆုံးဖြတ်ချက်မှာ မှန်ကန်ကြောင်း သက်သေပြနေသည်။ သူတို့သည် သူတော်စင်ဧကရာဇ်ကို အောင်မြင်စွာ ရွေးချယ်နိုင်ခဲ့သောကြောင့်သာ ယနေ့ကဲ့သို့ အင်အားကြီးမားသော မဟာထန်နိုင်ငံတော်ကြီး ပေါ်ထွက်လာရခြင်း ဖြစ်သည်။

အမှန်တကယ်တော့ တစ်ဝက်ကျော် မီးလောင်ထားသော နန်းတွင်း မှတ်တမ်း တစ်ခုနှင့် အစအနလေးများကို ကြည့်ရုံဖြင့် အဖြစ်မှန်ကို အတတ်မပြောနိုင်သေးပေ။

ပြီးတော့ ယခုအချိန်အထိ ဝမ်ချောင်သည် “တတိယသားတော် ရွှမ်”က မည်သို့သော မတော်မလျော်သည့် အပြုအမူများကို လုပ်ခဲ့သလဲဆိုသည်ကို မသိရသေးပေ။ အဘယ်ကြောင့် အရင်ဧကရာဇ်က သူ့ကို အကျင့်စာရိတ္တ ပျက်ပြားသူဟု ခေါ်ဆိုခဲ့ပြီး မယ်တော် ဒုံဒေဖေးကိုပါ ရာထူး လျှော့ချခဲ့ရသနည်း။

ဝမ်ချောင်သည် စာမျက်နှာများကို ဆက်လက် လှန်ကြည့်လိုက်သော်လည်း မကြာမီမှာပင် စာအုပ်အဆုံးသို့ ရောက်သွားပြီး ဘာအကြောင်းအရာမှ ထပ်မတွေ့ရတော့ပေ။

ဝမ်ချောင်သည် ဘာစကားမှ မပြောဘဲ ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် ရပ်နေမိသည်။ စာအုပ်တစ်အုပ်လုံး ဖတ်ပြီးသွားသော်လည်း သူ၏ သံသယများမှာ ပြေလည်မသွားခဲ့ပေ။

“မျိုးနွယ်ခြားဘုရင် သိချင်တာတွေကို တွေ့ခဲ့ရဲ့လား”

အိမ်တော်အတွင်း၌ စာမျက်နှာ လှန်သံ ရပ်သွားသည်ကို ကြားသောအခါ မျက်မမြင် အဖိုးအိုက မေးလိုက်သည်။ ဝမ်ချောင်ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။

“မတွေ့ပါဘူး အဖိုး... ဒီစာအုပ် တစ်အုပ်တည်းနဲ့တော့ ဘာမှဆုံးဖြတ်လို့ မရဘူး။ အဖိုးဆီမှာ တခြား သိမ်းထားတဲ့ စာအုပ်တွေများ ရှိသေးလား”

ဝမ်ချောင်က မျှော်လင့်ချက် အနည်းငယ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ သို့သော် မျက်မမြင် အဖိုးအိုက ခေါင်းခါလျက် ငြင်းဆိုလိုက်သည် -

“တခြား စာအုပ်တွေတော့ မရှိတော့ပါဘူး။ ဒါဟာ တစ်အုပ်တည်းသော အရာပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ပြည့်စုံတဲ့ မှတ်တမ်း မဟုတ်ပေမဲ့ အပိုင်းအစလေးတွေတော့ ရှိပါသေးတယ်။ အဲဒါက မျိုးနွယ်ခြားဘုရင် ကို ကူညီနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ထင်ပါတယ်”

စကားဆုံးသည်နှင့် မျက်မမြင် အဖိုးအိုသည် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး ဝမ်ချောင်၏ အံ့သြနေသော မျက်လုံးများအောက်မှာပင် အထဲခန်းသို့ လျှောက်သွားသည်။ “မျိုးနွယ်ခြားဘုရင် ကျွန်တော့်နောက်ကို လိုက်ခဲ့ပါ”

ဝမ်ချောင်ပို၍ပင် အံ့သြသွားသော်လည်း ဘာမှ မပြောဘဲ အဖိုးအို၏ နောက်မှ လိုက်သွားလိုက်သည်။ မျက်မမြင် အဖိုးအိုမှာ ဤအိမ်တော်အတွင်းရှိ လမ်းများကို အလွန်ပင် ကျွမ်းကျင်နေပုံရသည်။ အိမ်တော်၏ အစွန်ဆုံးရှိ သော့ခတ်ထားသော အခန်းတံခါးတစ်ခု ရှေ့တွင် အဖိုးအို ရပ်လိုက်သည်။ သူသည် သူ၏ ရင်ဘတ်အတွင်းမှ သော့တစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ ကြေးသော့ကို ဖွင့်လိုက်ပြီး တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။

အခန်းထဲတွင် ဘာမှမရှိဘဲ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသော်လည်း အခန်းထောင့်ရှိ ကြီးမားသော သံမီးဖိုကြီး တစ်ခုကို ဝမ်ချောင်မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ မီးဖိုမှာ အပြင်ဘက်တွင် မီးလောင်ထားသဖြင့် မည်းနက်နေပြီး နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်နေပုံရကာ အပေါ်တွင်လည်း အဖုံးတစ်ခု ဖုံးအုပ်ထားသည်။

အစပိုင်းတွင် ဝမ်ချောင်သည် ထိုမီးဖိုကို သိပ်ပြီး သတိမထားမိသော်လည်း မီးဖိုလက်ကိုင်ပေါ်ရှိ ရွှေရောင် တောက်ပြောင်နေသော နဂါးပုံရိပ်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ဝမ်ချောင်၏ စိတ်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားရသည်။

“မီးမျိုနဂါး မီးဖို”

၎င်းမှာ နန်းတွင်း၌ တင်ပြစာများ၊ မှတ်တမ်းများနှင့် အခြားသော ပစ္စည်းများကို မီးရှို့ဖျက်ဆီးရန်အတွက် အသုံးပြုသော သီးသန့် မီးဖိုပင် ဖြစ်သည်။ မျက်မမြင် အဖိုးအိုသည် ဤကဲ့သို့သော နန်းတွင်းသုံး ပစ္စည်းကိုပင် အပြင်သို့ ယူဆောင်လာလိမ့်မည်ဟု ဝမ်ချောင်မထင်ထားခဲ့ပေ။

“စီတယ်နန်းဆောင်မှာ လူတိုင်းမှာ မီးဖို နှစ်လုံးစီ ရှိကြပါတယ်။ ဒါက ပစ္စည်းတွေ အရမ်းများတဲ့ အချိန်မှာ အမြန် မီးရှို့နိုင်ဖို့အတွက်ပါ” အဖိုးအိုက ပြောပြသည်။

စီတယ်နန်းဆောင်သည် မဟာထန်တစ်ပြည်လုံးရှိ ပြည်နယ်၊ ခရိုင်၊ မြို့နယ် အသီးသီးမှ တင်ပြစာများကို စုစည်းထားရာ နေရာဖြစ်သဖြင့် ပစ္စည်းအရေအတွက်မှာ အလွန်ပင် များပြားလှသည်။ အကယ်၍ ရေဘေး၊ ဖုန်းဘေး စသည့် သဘာဝဘေးအန္တရာယ်များ ကြုံရချိန်တွင် အကူအညီတောင်းခံသည့် စာများမှာ နှင်းပွင့်များကဲ့သို့ မြို့တော်သို့ ရောက်ရှိလာတတ်ရာ ထိုစာများမှာ ပို၍ပင် များပြားလှသည်။

စီတယ်နန်းဆောင်တွင် စည်းကမ်းတစ်ခု ရှိသည်မှာ ထူးခြားသော အခြေအနေမှအပ ထိုနေ့ ရောက်ရှိလာသော စာများကို ထိုနေ့မှာပင် အကုန် မီးရှို့ရမည် ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ ထိုအခါတွင် အပို မီးဖိုများ လိုအပ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

“အဖိုး စီတယ်နန်းဆောင်မှာ ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ နေခဲ့ပေမဲ့ ထွက်လာတဲ့အခါ ဘာမှ မယူခဲ့ပါဘူး။ ဒီ မီးမျိုနဂါး မီးဖိုတစ်ခုတည်းကိုပဲ တောင်းယူခဲ့တာပါ။ မြို့စောင့်တွေကလည်း အဖိုးက အိုလည်းအို၊ မျက်စိလည်း မမြင်ရတော့ သေသေချာချာ မစစ်ဆေးခဲ့လို့သာ ဒါကို အပြင်ကို သယ်လာနိုင်ခဲ့တာပါ”

အဖိုးအိုက ခေတ္တ ရပ်လိုက်ပြီး ဤမီးဖို၏ လျှို့ဝှက်ချက်ကို ပြောပြလေသည်။

“အဲဒီနေ့က အဲဒီ အရှင်မင်းကြီး ထွက်သွားပြီးနောက်မှာ အဖိုးက အဲဒီ နန်းတွင်း မှတ်တမ်းကို အမြန် ဆွဲထုတ်လိုက်တယ်။ ကျန်တဲ့ အရာတွေကိုတော့ ဒီ မီးဖိုအဖုံးနဲ့ အုပ်လိုက်ပြီး မီးတွေကို အစွမ်းကုန် ငြှိမ်းသတ်လိုက်တယ်”

“ဒီလို မီးဖိုအဖုံးမျိုးက စီတယ်နန်းဆောင်အတွက်ပဲ သီးသန့် ပြုလုပ်ထားတာပါ။ အဖုံးအုပ်လိုက်တာနဲ့ လေ လုံးဝမဝင်တော့လို့ တစ်ခဏအတွင်းမှာပဲ မီးအားလုံး ငြိမ်းသွားတတ်တယ်။ အဖိုး နန်းတော်က ထွက်လာပြီးကတည်းက ဒီမီးဖိုကို ဒီမှာပဲ ထားခဲ့တာပါ။ နှစ်ပေါင်းများစွာ ဒီအခန်းတံခါးကို ပိတ်ထားခဲ့ပြီး ကျောက်လေး ဆိုတဲ့ ကလေးကိုတောင် အနားမကပ်ခိုင်းခဲ့ဘူး”

“အဖိုးက မျက်စိမမြင်ရတော့ ဒီမီးဖိုထဲမှာ ဘယ်လောက်အထိ အစအနတွေ ကျန်ခဲ့လဲဆိုတာ မသိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ တစ်နေ့နေ့မှာ တစ်ယောက်ယောက်က ဒီမှတ်တမ်းတွေကို လာရှာမယ်ဆိုရင် လမ်းစလေးတွေ ရနိုင်ကောင်းပါရဲ့ ဆိုတဲ့ စိတ်နဲ့ လုပ်ခဲ့တာပါ။ ကျန်တာတွေကိုတော့ မျိုးနွယ်ခြားဘုရင် ကိုယ်တိုင်ပဲ ကြည့်ပါတော့”

ဝမ်ချောင်သည် မီးမျိုနဂါး မီးဖိုကို ကြည့်ရင်း ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် ရပ်နေမိသည်။ မျက်မမြင် အဖိုးအိုထံတွင် ဤကဲ့သို့သော အရာကျန်ရှိနေလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ ထင်မထားခဲ့ပေ။ သို့သော် ထိုမီးဖိုအတွင်း၌ မည်သည့်အရာများ ကျန်ရှိနေဦးမည်ကိုမူ ဝမ်ချောင်ပင် မသိနိုင်ပေ။

မကြာမီ ဝမ်ချောင်သတိပြန်ဝင်လာပြီး သူ၏မျက်ဝန်းများမှာ ပြတ်သားလာသည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဖုံးကွယ်ခံထားရသော သမိုင်းအမှန်တရားကို သူ ရှာဖွေရပေမည်။

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အဖိုး” ဝမ်ချောင်ပြောကာ ရှေ့သို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

ဂျောက်…

မီးဖိုအဖုံးကို ဖွင့်လိုက်ရာ မီးလောင်ထားသော မှတ်တမ်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော မီးဖိုကြီး ပေါ်လာသည်။ အဖုံးကိုပိတ်လိုက်သည့် အချိန်တွင် အချိန်များ ရပ်တန့်သွားသကဲ့သို့ မီးဖိုအတွင်းရှိ အရာအားလုံးမှာ မီးလောင်နေသည့် နောက်ဆုံး အခြေအနေအတိုင်းပင် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ဝမ်ချောင်သည် ဘာမှထပ်မပြောဘဲ မီးဖိုအဖုံးကို ဘေးသို့ ချလိုက်ပြီး သူ၏ လက်တစ်ဖက်ကို မီးမျိုနဂါး မီးဖိုပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။ သူ၏ စွမ်းအားများသည် ပြဒါးကဲ့သို့ စိမ့်ထွက်သွားပြီး မီးဖိုအတွင်းရှိ မီးလောင်ထားသော မှတ်တမ်းများကို တစ်လွှာချင်း၊ တစ်ရွက်ချင်းစီ ဖုံးအုပ်ကာ နောက်ဆုံး အခြေအနေအတိုင်း တည်ငြိမ်နေစေရန် ထိန်းသိမ်းလိုက်သည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် မည်းနက်ပြီး တွန့်လိပ်နေသော စာမျက်နှာ တစ်ရွက်မှာ အပေါ်သို့ ပျံတက်လာသည်။ ထိုစာရွက်မှာ လုံးဝ မီးလောင်ကျွမ်းနေပြီဖြစ်ရာ အပေါ်ရှိ စာသားများကို ဖတ်ရန် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။ ဝမ်ချောင်၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် မီးဖိုအတွင်းရှိ မီးလောင်ထားသော စာရွက်များမှာ တစ်ရွက်ပြီး တစ်ရွက် ပျံတက်လာတော့သည်...။

အချိန်များ တဖြည်းဖြည်း ကုန်ဆုံးသွားပြီး မီးဖိုအတွင်းရှိ စာရွက်များမှာလည်း နည်းပါးလာသော်လည်း ဝမ်ချောင်သည် အသုံးဝင်သော သတင်းအချက်အလက် တစ်ခုမှ မတွေ့ရသေးပေ။ မျက်မမြင် အဖိုးအို၏ ပြောပြချက်အရ မိန်းမစိုးကောင်းသည် ကိစ္စရှိသဖြင့် စောစော ထွက်သွားခဲ့သော်လည်း မှတ်တမ်းများ အကုန်လောင်သွားသည်အထိ စောင့်ကြည့်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရာ ဤအခြေအနေမျိုးတွင် အစအန ကျန်ရစ်ရန်မှာ လုံးဝ မလွယ်ကူပေ။

နောက်ထပ် မည်းနက်နေသော စာရွက်တစ်ရွက် ပျံတက်လာပြန်သည်။ သို့သော် ထိုအချိန်တွင် မီးဖိုအတွင်းရှိ အရာတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဝမ်ချောင်၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။ မီးလောင်ထားသော စာရွက်များ၏ တစ်ဝက်ခန့်ကို ဖယ်ရှားလိုက်ပြီးနောက် မီးမျိုနဂါး မီးဖိုအတွင်း၌ ထူးခြားသော အရာတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။

၎င်းမှာ လုံးဝ မလောင်ကျွမ်းသေးသည့် စာရွက်တစ်ရွက် ဖြစ်ပြီး သုံးပေခန့် ကျယ်ကာ လေးလက်မခန့် ရှည်သည်။ အလွန် သေးငယ်သော အပိုင်းအစလေး ဖြစ်သော်လည်း ဝမ်ချောင်အတွက်မူ ယခုအချိန်အထိ အကြီးမားဆုံးသော လမ်းစပင် ဖြစ်သည်။ ဝမ်ချောင်၏ စိတ်အာရုံကြောင့် ထိုစာရွက်စလေးမှာ သူ၏ လက်ထဲသို့ ပျံဝင်လာသည်။

“...ငါးနှစ်မြောက်၊ တတိယသားတော် ရွှမ်သည် ယွီလုံနန်းဆောင်၌ ညဘက်တွင် နန်းတွင်းသူ ၆ ဦးကို ခေါ်ယူ၍ တိတ်တဆိတ် အတူနေခဲ့ရာ... ကိစ္စ ပေါ်ပေါက်သွားသဖြင့် အရှင်မင်းကြီး အလွန် အမျက်ထွက်သည်...”

ထိုစာသားများကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ဝမ်ချောင်၏ စိတ်ထဲ၌ ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ အပေါ်ရှိ အချိန်မှာ အစိတ်အပိုင်းအချို့ ပျောက်ဆုံးနေသဖြင့် အတတ်မပြောနိုင်သော်လည်း ယခင်ဖတ်ခဲ့သော မှတ်တမ်းများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လျှင် ၎င်းမှာ အရင်ဧကရာဇ်၁၅ နှစ်မြောက် မတိုင်မီက ဖြစ်ပျက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

မိန်းမစိုးကောင်းယူဆောင်လာသော မှတ်တမ်းများထဲတွင် ဝမ်ချောင်ယခုလေးတင် ဖတ်လိုက်ရသည်မှာ နောက်ဆုံးမှ မီးရှို့သည့် အပိုင်းဖြစ်သဖြင့် အချိန်မှာ အနောက်ဆုံး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် မီးဖိုအောက်ခြေရှိ မှတ်တမ်းများသည် ၎င်းတို့ မတိုင်မီက အကြောင်းအရာများ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

စာသားများ၏ အဓိပ္ပာယ်အရ တတိယသားတော် ရွှမ်သည် အရင်ဧကရာဇ် ၁၅ နှစ်မြောက် ခန့်တွင် ပျော်ပါးမှုကို လိုက်စားခဲ့ပြီး နန်းတွင်းသူ ၆ ဦးနှင့် တိတ်တဆိတ် ပတ်သက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ တတိယသားတော် ရွှမ်ဆိုသည်မှာ နန်းမတက်မီက သူတော်စင်ဧကရာဇ် ပင် ဖြစ်ရာ ဝမ်ချောင်အနေဖြင့် သူတော်စင်ဧကရာဇ်၏ လက်ရှိ အပျိုတော် ရွေးချယ်သည့် ကိစ္စနှင့် ချက်ချင်းပင် ဆက်စပ်မိသွားတော့သည်။ နှစ်ခုစလုံး၏ ပုံစံမှာ အတူတူပင် ဖြစ်နေသည်။ ထိုအခါမှသာ အဘယ်ကြောင့် အရင်ဧကရာဇ်သည် သူ၏ သားတော် ရွှမ်ကို မကျေနပ်ဘဲ အကျင့်စာရိတ္တ ပျက်ပြားသူဟု ဆူပူကြိမ်းမောင်းခဲ့ရသလဲဆိုသည်ကို ဝမ်ချောင်နားလည်သွားတော့သည်။

တကယ်လို့ ဒီမှတ်တမ်းမှာ ပါတာတွေက အမှန်တရား ဖြစ်မယ်ဆိုရင် သူတော်စင်ဧကရာဇ်ရဲ့ လက်ရှိ အပြုအမူတွေအတွက် အဖြေ ရှိသွားပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ သူတော်စင်ဧကရာဇ် ဟာ နှစ်ပေါင်း ၃၀ ကျော်တိုင်တိုင် တိုင်းပြည်အကျိုးကိုပဲ ရှေ့တန်းတင်ခဲ့ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်လည်း စည်းကမ်းတကျ နေထိုင်ခဲ့သူပါ။ အခု အပျိုတော် ရွေးချယ်တဲ့ ကိစ္စကလည်း မကြာသေးခင်ကမှ ဖြစ်လာတာပါ။ ဒါတွေအားလုံးကို ဘယ်လို ရှင်းပြရမလဲ။

ဒီနှစ်ယောက်ထဲမှာ ဘယ်သူက သူတော်စင်ဧကရာဇ် အစစ်လဲ။

ဝမ်ချောင်သည် ဆက်လက် ဖတ်ရှုလိုက်ရာ စာရွက်ပေါ်တွင် နောက်ထပ် စာသားအချို့ ရှိနေသေးသော်လည်း အပိုင်းအစလေးများသာ ဖြစ်သဖြင့် အဓိပ္ပာယ် ဖော်ရန် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။ ဝမ်ချောင်သည် တွေဝေမနေဘဲ မီးလောင်ထားသော စာရွက်များကို ပို၍ မြန်မြန် ဖယ်ရှားလိုက်သည်။

မျက်မမြင် အဖိုးအို နောက်ဆုံးမှ အုပ်လိုက်သော မီးဖိုအဖုံးသည် ယခုအချိန်တွင် အလွန်ပင် အရေးပါလာခဲ့သည်။ စာရွက်များ၏ ၉၀ ရာခိုင်နှုန်းခန့်မှာ မီးလောင်သွားပြီ ဖြစ်သော်လည်း အချို့သော စာရွက်စလေးများမှာ ကျန်ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

မီးဖိုအတွင်းမှ နောက်ထပ် စာရွက်စလေးများ ပေါ်ထွက်လာပြန်သည်။

“...တတိယသားတော် ရွှမ်သည် နောက်ဘက် ဥယျာဉ်၌ မိန်းမစိုများအား မြင်းအဖြစ် အသုံးပြု၍ ကစားသည်... ၁၁ ရက်မြောက်၊ တတိယသားတော် ရွှမ်သည် မိန်းမစိုးများအား ပျော်ရွှင်စေရန်အတွက် အချင်းချင်း ရိုက်နှက်ခိုင်းရာ နှစ်ဦး ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရသွားသဖြင့် ကိစ္စ ပေါ်ပေါက်သွားသည်...”

“၃၀ ရက်မြောက်... ပဉ္စမသားတော် ယဲ့နှင့် ဆဋ္ဌမသားတော် ထိတို့သည် ယွီလုံနန်းဆောင်၌ တတိယသားတော် ရွှမ်နှင့်အတူ မိန်းမစိုးများ၏ အနိုင်အရှုံးကို လောင်းကစား ကြရာ... အရှင်မင်းကြီး အလွန် အမျက်ထွက်သည်...”

“...၁၂ နှစ်မြောက်၊ ဟန်လင်းကျောင်းတော်မှ ကျန်းရွေ့သည် အမိန့်တော်အရ... မင်းသားများအား စာသင်ကြားပေးရာ တတိယသားတော် ရွှမ်က ဂါရဝပြုရန် ငြင်းဆိုပြီး ကျန်းရွေ့မှာ တတိယအဆင့် အရာရှိငယ်လေးသာ ဖြစ်သည်ဟု ဆိုကာ ဒေါသတကြီး ရိုက်နှက်ခဲ့သဖြင့်... အရှင်မင်းကြီး အလွန် အမျက်ထွက်သည်...”

“၇ လပိုင်း... ကျန်းနန်နယ်မှ ထူးခြားသော သားရဲတစ်ကောင်ကို ဆက်သလာရာ အရှင်မင်းကြီး မြင်တွေ့သောအခါ အလွန် နှစ်သက်သဖြင့် နန်းတွင်း သားရဲဥယျာဉ်တွင် ထားရှိစေသည်... ရွှမ်က ထိုသားရဲကို အတင်းအကျပ် တောင်းယူပြီး မြင်းအစား ထိုသားရဲကို စီးကာ အပြင်သို့ ထွက်သွားရာ... ကိစ္စ ပေါ်ပေါက်သွားသည်...”

“၁၃ နှစ်မြောက်... ကျိတယ်နန်းဆောင်၌ အရှင်မင်းကြီးသည် နန်းတွင်းသူများ၏ တင်ပြချက်ကို ကြားသိရရာ... တတိယသားတော် ရွှမ်သည် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ပြီးနန်းတွင်းသူများနှင့် မိန်းမစိုးများကို ကိုယ်တိုင် ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခဲ့သဖြင့် နှစ်ဦး သေဆုံးသွားခဲ့ရသည်...”

******

အခန်း ၁၉၆၀ သူတော်စင်ဧကရာဇ်၏ လျှို့ဝှက်ချက်

“၁၀ လပိုင်း၊ ကျူချွဲလမ်းမ၊ တတိယသားတော် ရွှမ်သည် လှပသော ဟူမျိုးနွယ် အမျိုးသမီးတစ်ဦးနှင့် တွေ့ဆုံကာ၊ ရှန်းနိုင်ငံ မင်းသားကို သတ်ဖြတ်၍ ထိုအမျိုးသမီးကို အတင်းအဓမ္မ လုယူခဲ့သည်... ဤကိစ္စကို လူတိုင်း သိရှိသွားသဖြင့် အရှင်မင်းကြီး အလွန် အမျက်ထွက်သည်...”

“၁၄ နှစ်မြောက်၊ ၁ လပိုင်း၊ ချူကျိုး ရေဘေး၊ ကယ်ဆယ်ရေး ရန်ပုံငွေများ အလွဲသုံးစားလုပ်မှု... အရှင်မင်းကြီးက စစ်ဆေးရေးအရာရှိအား သေချာစွာ စစ်ဆေးရန် အမိန့်ပေးသည်... တတိယသားတော် ရွှမ်ပါဝင်ပတ်သက်နေပြီး ချူကျိုးတွင် တရားမဝင် ငွေတိုးချေးစားမှုများ လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်...အရှင်မင်းကြီး အလွန်အမျက်ထွက်ကာ မျိုးနွယ်စုရေးရာ ရုံးအား သေချာစွာ စစ်ဆေးရန် အမိန့်ပေးသည်”

...

မှတ်တမ်းထဲတွင် ပါရှိသော အချက်အလက် တစ်ခုချင်းစီကို ဖတ်ရှုရင်း ဝမ်ချောင်၏ မျက်ခုံးများ လှုပ်ခတ်သွားကာ စိတ်ထဲတွင် ထိတ်လန့် တုန်လှုပ်မှုများ ဖြစ်ပေါ်နေတော့သည်။

မိန်းမစိုးများအား မြင်းအဖြစ် စီးခြင်း... မိန်းမစိုးများအား အချင်းချင်း ရိုက်နှက်ခိုင်းခြင်း... မင်းသားများနှင့် လောင်းကစားခြင်း... ပညာရှိအရာရှိအား ရိုက်နှက်ခြင်း... သားရဲများအား ခိုးယူခြင်း... နန်းတွင်းသူများအား နှိပ်စက်ခြင်း... ရှန်းနိုင်ငံ မင်းသားကို သတ်ဖြတ်ခြင်း... တရားမဝင် ငွေတိုးချေးစားခြင်း... ဤလုပ်ရပ် တစ်ခုချင်းစီမှာ ဝမ်ချောင်အား အလွန်ပင် တုန်လှုပ်သွားစေသည်။

“ဒါဟာ တကယ်ပဲ သူတော်စင်ဧကရာဇ်လား”

ဝမ်ချောင်သည် ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

မည်သည့်ဘက်က ကြည့်ကြည့်၊ ဤမှတ်တမ်းထဲတွင် ရေးသားထားသော သူမှာ မာန်မာနကြီးပြီး၊ ရာဂကြီးသော၊ စိတ်ဆတ်ပြီး၊ မိုက်ရူးရဲဆန်သည့် အသုံးမကျသော မင်းသားတစ်ပါးသာ ဖြစ်သည်။ မင်းကောင်းမင်းမြတ်တစ်ပါး၏ ပုံရိပ်နှင့် မည်သို့မျှ ဆက်စပ်၍ မရနိုင်ပေ။

သို့သော် နန်းတွင်း သမိုင်းအရာရှိများ၏ မှတ်တမ်းမှာ အလိမ်အညာ မဟုတ်နိုင်ပေ။ နန်းတွင်း သမိုင်းပညာရှင်များသည် ယန်မိသားစုကဲ့သို့ မဟုတ်သော်လည်း သူတို့ ရေးလိုက်သော စာလုံးတိုင်းမှာ လေးနက်ခိုင်မာလှသည်။ ထို့ပြင် နန်းတွင်း သမိုင်းပညာရှင်များသည် ဧကရာဇ်၏ တိုက်ရိုက် အမိန့်ကိုသာ နာခံရသူများ ဖြစ်သဖြင့် မင်းသားများပင်လျှင် ဝင်ရောက် စွက်ဖက်နိုင်ခြင်း မရှိပေ။ ထို့ကြောင့် ဤစာသားများမှာ သေချာပေါက် မှန်ကန်သော အချက်အလက်များပင် ဖြစ်သည်။

ဒါပေမဲ့... ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့တာလဲ။

ကိုယ်ကျင့်တရား မရှိဘဲ ပညာရှိအရာရှိကိုပင် ရိုက်နှက်ခဲ့သည့် အကျင့်ပျက် မင်းသားတစ်ပါး၏ မကောင်းသတင်းများမှာ ဤမျှအထိ များပြားလှရာ၊ အဘယ်ကြောင့် မိန်းမစိုးချုပ် ကောင်းလီရှီက ဤမှတ်တမ်းများကို မီးရှို့ဖျက်ဆီးကာ သူတော်စင်ဧကရာဇ်အတွက် ဖုံးကွယ်ပေးခဲ့သလဲဆိုသည်ကို ဝမ်ချောင်အနည်းငယ် နားလည်သွားတော့သည်။

သို့သော် ထိုကာလအတွင်း ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သနည်း။

အဘယ်ကြောင့် အရင်ဧကရာဇ်က အသုံးမကျသူ၊ ထီးနန်းဆက်ခံရန် မထိုက်တန်သူဟု သတ်မှတ်ခဲ့သော “တတိယသားတော် ရွှမ်”သည် ရုတ်တရက် မဟာထန်၏ သူတော်စင်ဧကရာဇ်၊ တိုင်းသူပြည်သားတိုင်း ကြည်ညိုရသော မင်းကောင်းမင်းမြတ် ဖြစ်လာခဲ့ရသနည်း။

ဤလူနှစ်ဦး၏ စရိုက်မှာ လုံးဝကို ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေသည်။ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ တစ်ဦးတည်းသော သူ ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား။

ထိုခဏအတွင်း ဝမ်ချောင်၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် အတွေးများ ရှုပ်ထွေးသွားတော့သည်။

အတွေးပေါင်းများစွာ ဖြတ်ပြေးသွားစဉ် ဝမ်ချောင်၏ မျက်စိရှေ့တွင် သူတော်စင်ဧကရာဇ် ပေးခဲ့သော ငါးနှစ်ကောင် ကျောက်စိမ်းဆွဲပြားပုံရိပ်မှာ ပေါ်လာပြန်သည်။ ထိုကျောက်စိမ်းဆွဲပြားမှာ အဆက်မပြတ် လည်ပတ်နေပြီး အပေါ်ရှိ အသက်ဝင်နေသော အမည်းရောင်နှင့် အဖြူရောင် ငါးနှစ်ကောင်မှာလည်း လိုက်ပါ လည်ပတ်နေသကဲ့သို့ပင်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် မယုံကြည်နိုင်စရာကောင်းသော အတွေးတစ်ခု ဝမ်ချောင်၏ ဦးနှောက်ထဲသို့ ရောက်ရှိလာသော်လည်း သူက ချက်ချင်းပင် ထိုအတွေးကို ပြန်လည် ငြင်းပယ်လိုက်မိသည်။

“တစ်ခုခုတော့ လိုနေသေးတယ်... အဓိကကျတဲ့ သတင်းအချက်အလက် တစ်ခုခု လိုနေသေးတယ်...”

ဝမ်ချောင်သည် ခေါင်းမော့ကာ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

၎င်းမှာ ပဟေဠိတစ်ခုကဲ့သို့ပင်။ သူသည် အပိုင်းအစ တော်တော်များများကို တွေ့ရှိထားသော်လည်း အဓိကအကျဆုံးနှင့် အရေးအကြီးဆုံး အပိုင်းတစ်ပိုင်းမှာ ပျောက်ဆုံးနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် အချက်အလက်များအားလုံးကို ချိတ်ဆက်ကာ အဖြေအမှန်ကို မဖော်ထုတ်နိုင်သေးခြင်း ဖြစ်သည်။

ဝမ်ချောင်သည် ဆက်လက်၍ ရှာဖွေလိုက်သည်။

ရှပ် ဝမ်ချောင်၏ စိတ်အာရုံကြောင့် မီးလောင်ထားသော မှတ်တမ်းများအားလုံး ပျံထွက်လာတော့သည်။

နောက်ဆုံး ပျံထွက်လာသော စာရွက်စလေး တစ်ရွက်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ဝမ်ချောင်၏ မျက်ဝန်းများ ကျုံ့သွားကာ မျက်နှာမှာလည်း ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

ဤစာရွက်စမှာ အခြား အပိုင်းအစများနှင့် လုံးဝ ကွဲပြားနေသည်။ ၎င်းမှာ တတိယသားတော် ရွှမ်၏မကောင်းသော လုပ်ရပ်များ မဟုတ်ဘဲ နန်းတွင်း၌ သာမန် ဖြစ်ပျက်နေကျ ကိစ္စလေးတစ်ခုကို မှတ်တမ်းတင်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

“...၃ လပိုင်း၊ တတိယသားတော် ရွှမ်သည် အပြင်းအထန် ဖျားနာခဲ့ရာ၊ ယွီလုံနန်းဆောင်၌ ကိုယ်ပူရှိန်မှာ လုံးဝမကျဘဲ ရှိနေခဲ့သည်... ၃ ရက် ကြာပြီးနောက် ရွှမ် သတိပြန်ရလာချိန်တွင် သူ၏ စရိုက်မှာ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ နန်းတွင်းသူများအား ပြန်လွှတ်ကာ မိန်းမစိုးများနှင့် အစောင့်များအားလုံးကို ကောင်းမွန်စွာ ဆက်ဆံတော့သည်...”

ထိုစာသား အနည်းငယ်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ဝမ်ချောင်၏ တစ်ကိုယ်လုံး ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်သွားပြီး စိတ်ထဲတွင် ထိတ်လန့်သွားရတော့သည်။

အပြင်းအထန် ဖျားခြင်း... ကိုယ်ပူခြင်း... သတိပြန်ရခြင်း... စရိုက်ပြောင်းလဲခြင်း...

ဤအရာများမှာ ဝမ်ချောင်အတွက် လုံးဝ မစိမ်းလှပေ။ လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်ကျော်က သူ၏ ဝိညာဉ် ကူးပြောင်းကာ ပြန်လည် မွေးဖွားလာချိန်တွင်လည်း ဤနန်းတွင်း မှတ်တမ်းထဲ၌ ရေးသားထားသော စာသားများအတိုင်းပင် ဖြစ်ခဲ့သည်။

“ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ”

သူ၏ ဦးနှောက်ထဲ၌ လျှပ်စီး လက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး ဝမ်ချောင်သည် မျက်လုံးများ ပြူးသွားကာ ထိုစာရွက်စလေးကို ကိုင်လျက် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေတော့သည်။

လူတစ်ယောက်သည် စားသောက်မှု ပုံစံကို ပြောင်းလဲနိုင်သော်လည်း၊ သူ၏စရိုက်ကိုမူ တစ်ညတည်းနှင့် လုံးဝ ပြောင်းလဲပစ်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။

ပိုပြီး အရေးကြီးတာက... အခု မှတ်တမ်းထဲမှာ ရေးထားတာတွေဟာ သူနဲ့ အရမ်းကို တူညီနေခြင်းပါပဲ။

အသက် ၁၈ နှစ် မတိုင်ခင်က သူတော်စင်ဧကရာဇ်ဟာ အကျင့်ပျက်တဲ့ “တတိယသားတော် ရွှမ်” ဖြစ်ခဲ့ပေမဲ့၊ ၁၈ နှစ် နောက်ပိုင်းမှာတော့ တလောကလုံး ကြည်ညိုရတဲ့ အမြော်အမြင်ရှိသော ဧကရာဇ်ဖြစ်လာခဲ့တယ်။

အသက် ၁၆ နှစ် မတိုင်ခင်က သူကိုယ်တိုင်ဟာလည်း မြို့တော်က လူတိုင်းသိတဲ့ လူမိုက် တစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့ပေမဲ့၊ ၁၆ နှစ် နောက်ပိုင်းမှာတော့ နှစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာတင် တစ်လောကလုံး ကြောက်ရွံ့ရတဲ့ ဗိုလ်ချုပ် ဖြစ်လာခဲ့တယ်။

ဝမ်ချောင်အနေဖြင့် သူနှင့် သူတော်စင်ဧကရာဇ်တို့၏ ဘဝလမ်းကြောင်းမှာ ဤမျှအထိ ဆင်တူနေလိမ့်မည်ဟု လုံးဝ ထည့်မတွေးခဲ့ဖူးပေ။ ၎င်းမှာ တစ်ပုံစံတည်းပင် ဖြစ်သည်။

လူတစ်ယောက်တည်း၊ ဘဝနှစ်ခု... ဒါဆိုရင် သူတော်စင်ဧကရာဇ်ဟာလည်း သူ့လိုပဲ...

ဝမ်ချောင်ဆက်ပြီး မတွေးရဲတော့ပေ။ အမှန်တရားမှာ အလွန်ပင် ရုတ်တရက် ဆန်လွန်းသလို အလွန်လည်း တုန်လှုပ်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။

သူ၏ဦးနှောက်ထဲတွင် ဤအတွေးမျိုး ပေါ်လာခဲ့ဖူးသော်လည်း သူက ချက်ချင်းပင် ငြင်းပယ်ခဲ့သည်။ အကြောင်းမှာ ၎င်းမှာ အလွန်ပင် မယုံကြည်နိုင်စရာ ကောင်းလွန်းသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုထဲမှာ ဒီလိုလူမျိုး နှစ်ယောက် တကယ်ပဲ ပေါ်လာနိုင်လို့လား။

ပြီးတော့ ပိုပြီး ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းတာက... တကယ်လို့ အရာအားလုံးက သူ ထင်ထားတဲ့အတိုင်း ဖြစ်နေမယ်ဆိုရင် မိန်းမစိုးကောင်း၊ အဘိုးဖြစ်သူ၊ ဝန်ကြီးချုပ်ယောင်နဲ့ ယန်အဖိုးအိုတို့က ဘယ်လို အခန်းကဏ္ဍက ပါဝင်နေကြတာလဲ။

သူတို့ထဲမှာ ဘယ်သူက အဖြစ်မှန်ကို သိနေကြတာလဲ။ တစ်ယောက်လား၊ ဒါမှမဟုတ် အားလုံးလား။

ဝန်ကြီးချုပ်ယောင်ကရော ဘာတွေကို ခန့်မှန်းထားခဲ့တာလဲ။

ဒါမှမဟုတ် သူတို့တွေက ဘာမှ မသိကြဘဲ သူတော်စင်ဧကရာဇ်ရဲ့ မကောင်းတဲ့ အတိတ်တွေကို ဖုံးကွယ်ပြီး သူတော်စင်ဧကရာဇ်ရဲ့ ပုံရိပ်ကို ကာကွယ်ပေးဖို့အတွက်ပဲ သဘောတူခဲ့ကြတာလား။

ဒါပေမဲ့ အရာအားလုံးက သူ ထင်သလိုသာ ဖြစ်နေမယ်ဆိုရင်... အခု သူတော်စင်ဧကရာဇ်ရဲ့ ပြောင်းလဲမှုတွေက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။ တတိယသားတော်ရွှမ်က ပြန်ပြီးတော့...

အခန်းထဲတွင် တိတ်ဆိတ်နေပြီး ဝမ်ချောင်မှာမူ ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် အတန်ကြာအောင် မလှုပ်မယှက် ရပ်နေတော့သည်။

ဝမ်ချောင်သည် ထိုအိမ်တော်မှ မည်သို့ ထွက်လာခဲ့သလဲဆိုသည်ကိုပင် မမှတ်မိတော့ပေ။ အပြင်၌ ရွှီချီချင်တို့နှင့် တွေ့ဆုံချိန်အထိ ဝမ်ချောင်၏ စိတ်ထဲတွင် ရှုပ်ထွေးနေဆဲ ဖြစ်သည်။

“အဖြေကို ရှာတွေ့ခဲ့ပြီလား”

ရွှီချီချင်က စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။ သူမအနေဖြင့် ဝမ်ချောင်၏ စိတ်အခြေအနေမှာ မတည်မငြိမ် ဖြစ်နေသည်ကို ခံစားသိရှိနေရသဖြင့် စိုးရိမ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

“အင်း”

ဝမ်ချောင်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

“ငါ့စိတ်ထဲမှာ အတွေးအချို့ ရှိပေမဲ့ အဲဒါကို အတည်ပြုဖို့ လိုသေးတယ်။ အချိန်တန်ရင် ငါ မင်းကို ပြောပြပါ့မယ်”

ရွှီချီချင်က ထပ်မမေးတော့ဘဲ နားလည်စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူတို့အားလုံး ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်။

...

အချိန်များ တဖြည်းဖြည်း ကုန်ဆုံးသွားသည်။ နန်းတွင်းမှ ပျောက်ဆုံးသွားသော မှတ်တမ်းများ၊ ဖုံးကွယ်ထားသော အမှန်တရားများနှင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ မပြောပြနိုင်သော လျှို့ဝှက်ချက်များအားလုံးကို ဝမ်ချောင်သည် သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင်သာ တိတ်တဆိတ် မြှုပ်နှံထားလိုက်သည်။

အချို့သော အရာများမှာ ပြောပြရန် မသင့်တော်သလို၊ ပြောပြရန်လည်း နည်းလမ်း မရှိပေ။ သို့သော် ဝမ်ချောင်၏ စိတ်ထဲတွင်မူ ယခင်ကကဲ့သို့ တွေဝေမှုများ မရှိတော့ပေ။

အချိန်များ ရှေ့သို့ ရွေ့လျားလာခဲ့သည်။ ဝမ်ချောင်က သူတော်စင်ဧကရာဇ်၏ ကိစ္စကို စုံစမ်းနေစဉ်မှာပင်...

မြို့တော်မှ ထွက်ခွာလာပြီး မြောက်ဘက်သို့ ဦးတည်ကာ၊ နယ်စပ် လွင်ပြင်များကို ဖြတ်ကျော်လျက်၊ အရှေ့နှင့် အနောက်တာ့ခ် လွင်ပြင်များကို ဖြတ်ကျော်ပြီး၊ မြောက်ဘက် မိုင်ပေါင်း ထောင်ချီသော လူသူမနီးသည့် နယ်မြေများမှတစ်ဆင့်၊ ဘိုင်ကယ်အိုင်ကို ကျော်ဖြတ်ကာ ဆက်လက်၍ မြောက်ဘက်သို့ သွားလိုက်သောအခါ... ကုန်းမြေလောက၏ အစွန်ဆုံး မြောက်ဘက်ဒေသသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

ဤနေရာမှာ လူသားတို့၏ ယဉ်ကျေးမှုနှင့် အလှမ်းဝေးကွာလှပြီး အလွန်ပင် ခြောက်သွေ့ အေးစက်လှသည်။ တာ့ခ်သိုးထိန်းများနှင့် အခြားသော အရိုင်းအစိုင်း နွယ်ဝင်များပင်လျှင် ဤမျှ ဝေးကွာသော နေရာသို့ လာရန် မလိုလားကြပေ။

ရုတ်တရက် သာယာသော ခေါင်းလောင်းသံလေးများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ခဏအကြာတွင် ကျယ်ပြောလှသော မြေပြင်ပေါ်၌ လူနှစ်စုမှာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် အချင်းချင်း နီးကပ်လာကြသည်။

သေသေချာချာ ကြည့်လိုက်ပါက ထိုလူများသည် ကိုယ်လုံးပြည့် သံချပ်ကာများ ဝတ်ဆင်ထားကြပြီး၊ မြင်းကုန်းနှီး ဘေးတွင်လည်း တရားဝင် ဓား၊ လှံ နှင့် လေးမြားများကို တပ်ဆင်ထားကြရာ သူတို့မှာ တာ့ခ်မြင်းစီးစစ်သည်များ မဟုတ်ဘဲ မဟာထန် သံချပ်ကာ မြင်းစီးစစ်သည်များ ဖြစ်နေကြသည်။

သူတို့မှာ ဝမ်ချောင်က အစွန်ဆုံး မြောက်ဘက်ဒေသသို့ သတင်း စုံစမ်းရန် စေလွှတ်လိုက်သော အထူး လက်ရွေးစင် မြင်းစီးစစ်သည်များပင် ဖြစ်သည်။

အမိန့်ရရှိပြီးနောက် ရက်ပေါင်း ၂၀ ကျော် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ဂရုတစိုက်ဖြင့် သဲလွန်စများကို ဖုံးကွယ်ကာ၊ တာ့ခ် လွင်ပြင်များကို ဖြတ်ကျော်၍ ဤကျယ်ပြောလှသော လူသူမနီးသည့် နယ်မြေသို့ ဘေးကင်းစွာ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။

ဤကဲ့သို့သော ကျယ်ပြောလှသော လွင်ပြင်ကြီးထဲတွင် သူတို့သည် အန္တရာယ် အမျိုးမျိုးနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။ မည်သည့် အဖွဲ့အစည်းမှန်း မသိရသော မြင်းစီးစစ်သည်များ၊ မျိုးနွယ်စု စစ်သည်များ၊ ညဘက်တွင် ထွက်ပေါ်လာသော ဝံပုလွေအုပ်များ၊ မြွေဆိုးများ... နှင့် မည်သည့်နေရာမှ ရောက်လာမှန်းမသိသော ဝက်ဝံကြီးများနှင့်လည်း ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။ သို့သော် မြင်းလည်ပင်းတွင် ချိတ်ထားသော မိုင်ပေါင်း ရာချီအောင် အသံကြားရသည့် ခေါင်းလောင်းလေးများကြောင့်သာ အချင်းချင်း ဆက်သွယ်ကာ ဘေးကင်းစွာ ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်သည်။

“အရမ်း အေးတာပဲ”

ခဏအကြာတွင် အဖွဲ့နှစ်ဖွဲ့ ဆုံစည်းသွားကြသည်။ မြင်းစီးစစ်သည်များ၏ အရှေ့ဆုံးတွင် အဖြူရောင် မြင်းတစ်ကောင်ကို စီးနင်းလာသော ခန္ဓာကိုယ် ထွားကျိုင်း သန်မာသည့် လူတစ်ဦးမှာ မြောက်ဘက်သို့ ကြည့်ရင်း အေးစက်လှသော အသက်ရှူသံများကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်ကစ၍ ပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေမှာ ပြောင်းလဲလာခဲ့သည်။ မြေပြင်ပေါ်ရှိ ခြောက်သွေ့သော မြက်ပင်များပေါ်တွင် နှင်းခဲများ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံးမှာ အဖြူရောင် သန်းနေတော့သည်။ မြောက်ဘက်သို့ သွားလေလေ ပို၍ အေးလာလေလေ ဖြစ်ပြီး မြေပြင်ပေါ်ရှိ နှင်းများမှာလည်း ပို၍ ထူထပ်လာလေသည်။

လေအေးများ တိုက်ခတ်လာချိန်တွင် သေးငယ်သော နှင်းမှုန်လေးများကို မျက်စိဖြင့်ပင် မြင်တွေ့နိုင်တော့သည်။

“အားလုံး ပြင်ဆင်ကြစို့... သားရေဝတ်ရုံတွေကို ထုတ်ဝတ်ကြ။ နောက်ထပ် မိုင်ပေါင်း တစ်ထောင်လောက် သွားပြီးရင် တာဝန် ပြီးပြီ။ ဒီနေရာက သတင်းတွေကို စုံစမ်းပြီးတာနဲ့ မျိုးနွယ်ခြားဘုရင် ဆီကို ချက်ချင်း ပြန်ပို့ရမယ်”

မြင်းစီးစစ်သည် ခေါင်းဆောင်က လေးနက်သော မျက်နှာထားဖြင့် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

ဤနေရာသို့ ရောက်လာသူများမှာ လက်ရွေးစင်များ ဖြစ်ကြသဖြင့် သူတို့၏ ချီစွမ်းအားများမှာ အလွန်ပင် ခိုင်မာလှပြီး အအေးဒဏ်ကို ခံနိုင်ရည် ရှိကြသည်။ သို့သော် မြောက်ဘက်သို့ သွားလေလေ ပို၍ အေးလာသဖြင့် သူတို့၏ စွမ်းအားများမှာ လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးလာပြီး တောင့်ခံရန် ခက်ခဲလာတော့သည်။

“သွား”

အမိန့်ပေးလိုက်သည်နှင့် အားလုံးက ကြိုတင် ပြင်ဆင်လာသော သားရေဝတ်ရုံ အမြန်ဝတ်ဆင်လိုက်ကြပြီး မြောက်ဘက်သို့ ဆက်လက် ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်။

“ဝူး...”

မသိမသာပင် လေပြင်းများ တိုက်ခတ်လာပြီး နှင်းမုန်တိုင်းများက သူတို့အား ဝန်းရံလာတော့သည်။

လက်ရှိ ရှန်ကျိုး(အလယ်ပြည်)မှာ အလွန် အေးချမ်းနေပြီး သစ်ပင်များ စိမ်းလန်းစိုပြေကာ သိုးနွားများမှာလည်း မြက်ခင်းပြင်တွင် အေးအေးဆေးဆေး စားသောက်နေကြမည် ဖြစ်သော်လည်း၊ ဤနေရာ၌မူ နှင်းမုန်တိုင်းများ တိုက်ခတ်ကာ အလွန်အမင်း အေးစက်နေသည်မှာ ယုံကြည်ရန် ခက်ခဲလှသည်။

တိုက်ခတ်လာသော လေအေးများမှာ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ဓားဖြင့် မွှန်းသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး မြင်းများပင်လျှင် ထိခိုက်လာတော့သည်။ အားလုံးက သူတို့၏ ကန်ချီများကို အသုံးပြု၍ မြင်းများကိုပါ အအေးဒဏ်မှ ကာကွယ်ပေးထားရသည်။

“ကြည့်စမ်း... ရှေ့မှာ တောအုပ်ကြီး တစ်ခု ရှိတယ်”

ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ယောက်က ရှေ့သို့ လက်ညွှန်ပြကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

အားလုံး စိတ်ဓာတ် တက်ကြွသွားပြီး ရှေ့သို့ ကြည့်လိုက်ကြရာ ဆယ်မိုင်ခန့် ဝေးကွာသော နေရာတွင် မြင့်မားလှသော အဖြူရောင် တောအုပ်ကြီး တစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

တောအုပ် ရှိခြင်းမှာ နှင်းမုန်တိုင်းဒဏ်မှ တခဏခန့်ခိုလှုံနိုင်သလို အနားယူရန်လည်း အဆင်ပြေလှသည်။

“သွားကြစို့”

အားလုံး မြင်းများကို အရှိန်မြှင့်တင်လိုက်ကြပြီး ထို အဖြူရောင် တောအုပ်ကြီးအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ကြသည်။

လူသူမနီးသည့် ဤ အစွန်ဆုံး မြောက်ဘက်ဒေသတွင် သစ်ပင်များမှာ နှစ်ပေါင်း ရာနှင့်ချီ၊ ထောင်နှင့်ချီ၍ လွတ်လပ်စွာ ပေါက်ရောက်နေကြရာ တစ်ပင်ချင်းစီမှာ ပေ ၁၀၀ ကျော် မြင့်မားကြပြီး အချို့ဆိုလျှင် ပေ ၃၀၀ နီးပါးအထိပင် မြင့်မားနေကြသည်မှာ ထိတ်လန့်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။

ဤကဲ့သို့ မြင့်မားလှသော သစ်ပင်များကို အလယ်ပြည်၌မူ နတ်ဘုရားသစ်ပင်ဟု ခေါ်ဆိုကြပေလိမ့်မည်။

အားလုံး ထိုတောအုပ်ကြီးအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လိုက်ချိန်တွင် နှင်းမုန်တိုင်းမှာ သိသိသာသာ လျော့နည်းသွားတော့သည်။

စစ်တပ်မှ လက်ရွေးစင်များ ဖြစ်ကြသဖြင့် အားလုံးမှာ အပေးအယူ မျှတလှသည်။ နှင်းမုန်တိုင်း လျော့နည်းသွားသည်နှင့် အချို့က စခန်းချရန် ပြင်ဆင်ကြပြီး အချို့ကမူ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကင်းစောင့်ရန် တာဝန်ယူလိုက်ကြတော့သည်။