ချွင်းလင်ခရိုင်

‘ငါ့ကို ဒီအတိုင်း ပစ်ထားခဲ့မလို့လား’

ရွှီနင်က ဒေါသ မထွက်သည့်အပြင် ပြုံးပင် ပြုံးလိုက်သေးသည်။

ထို့နောက် ရွှီနင်က လက်ကောက်ဝတ်ကို လှုပ်ရှားလိုက်ကာ လက်ထဲမှ ငွေစတစ်စကို ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။

ငွေစသည် ပိန်လှီသော တာဝန်ခံ၏ မျက်နှာဘေးမှ ကပ်၍ ဖြတ်သန်းသွားသည်။

ချက်ချင်းပင် ပေါက်ကွဲသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ငွေစသည် လေထဲတွင် ပျံဝဲသွားပြီး ရထားလုံးကို ထိမှန်သွားရာ ဘေးပတ်လည်မှ သစ်သားများ ကွဲအက်သွားပြီး ရထားလုံးပေါ်တွင် အပေါက်ငယ်တစ်ခု ဖြစ်သွားစေသည်။

ပိန်လှီသော တာဝန်ခံမှာ လန့်ဖျပ်သွားရသည်။ သူသည် ချက်ချင်းပင် ချွေးအေးများ ပြန်လာတော့သည်။

‘ဒီငွေစသာ ငါ့ခေါင်းကို ထိသွားရင် ငါသေပြီပဲ’

ပိန်လှီသော တာဝန်ခံသည် ရုတ်တရက် ဒေါသထွက်လာပြီး ဗလတောင့်တောင့် အစောင့်ကို ရွှီနင်အား ရှင်းပစ်ခိုင်းရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ရုတ်တရက် အစောင့်၏ အော်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။

“သာမန်လူသားနယ်ပယ် သတ္တမအဆင့်၊ စိတ်အာရုံနယ်ပယ်ပါလား”

ဗလတောင့်တောင့် အစောင့်သည် ရွှီနင်ကို မယုံကြည်နိုင်စွာ ကြည့်နေမိသည်။

အရာဝတ္ထုများပေါ်သို့ အင်အားထည့်သွင်းလိုက်ခြင်းဖြင့် ပေါက်ကွဲစေနိုင်သော သက်ရောက်မှုမျိုး ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ ဤသည်မှာ သာမန်လူသားနယ်ပယ် သတ္တမအဆင့်နှင့် အထက်ရှိသော သိုင်းပညာရှင်များသာ လုပ်ဆောင်နိုင်သည့် စွမ်းအားထုတ်ဖော်နည်း ဖြစ်ပေသည်။

ဒုက္ခသည်တစ်ယောက်လို ပုံစံပေါက်နေသော ဤလူသည် တကယ်တမ်းတွင် သိုင်းပညာအရှင်သခင်တစ်ပါး ဖြစ်နေခဲ့သည်။

“သာမန်လူသားနယ်ပယ် သတ္တမအဆင့် ဟုတ်လား”

ပိန်လှီသော တာဝန်ခံသည် သူ့စကားများအတွက် နောင်တရစပြုလာသည်။

သူသည် သိုင်းပညာ မလေ့ကျင့်ထားသော်လည်း သာမန်လူသားနယ်ပယ် သတ္တမအဆင့် သိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက်၏ စွမ်းအားကို မသိဟု မဆိုလိုပေ။

အကယ်၍သာ ဤလူ၌ မကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက်ရှိပါက ၎င်းတို့၏ ကုန်သည်အဖွဲ့ကို အလွယ်တကူ ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်ပေလိမ့်မည်။

“တာဝန်ခံကြီး... ဒီငွေစတွေက အဝတ်အစားနဲ့ အစားအသောက်တချို့ ဝယ်ဖို့ လောက်ရဲ့လား”

ရွှီနင်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ရှိနေသည်။ သူက ပိန်လှီသော တာဝန်ခံလေးကို ကြည့်လိုက်သည်။

တာဝန်ခံ၏ မျက်နှာမှာ တုန်လှုပ်သွားသည်။ ထို့နောက် သူက အတင်းဟန်ဆောင် ပြုံးလိုက်၏။ “လောက်ပါတယ်... လောက်ပါတယ်ဗျာ”

သူသည် ချက်ချင်းပင် လက်အောက်ငယ်သားများဘက် လှည့်ကာ အော်ငေါက်လိုက်သည်။ “ငတုံးတွေ... ဘာရပ်ကြည့်နေကြတာလဲ။ ငါတို့ကုန်ပစ္စည်းတွေထဲက အကောင်းဆုံး အဝတ်အစားတွေနဲ့ ဖိနပ်တွေကို ရွေးပေးလိုက်ကြလေ... သူ့ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ တော်မယ့်ဟာကို ရွေးဖို့ မမေ့နဲ့နော်”

“ပြီးတော့ အသားတချို့ ထုတ်ပြီး ဒီလူကြီးမင်းအတွက် ပြင်ဆင်ပေးလိုက်ကြဦး”

တာဝန်ခံ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ပြောင်းလဲမှု မြန်ဆန်လွန်းသဖြင့် ရွှီနင် အံ့သြသွားရသည်။

မကြာမီတွင် လက်အောက်ငယ်သားများက ပစ္စည်းများကို ထုပ်ပိုးပေးကြသည်။

ရွှီနင်သည် သူ့အတွက် သင့်တော်မည့် သိုင်းဝတ်စုံတစ်စုံကို ရွေးချယ်လိုက်ပြီးနောက် အစာခြောက်များနှင့် အသားခြောက်အချို့ကို ယူလိုက်သည်။

ပစ္စည်းများကို လက်ထဲတွင် ကိုင်ဆောင်လျက် ရွှီနင်က ဗလတောင့်တောင့် အစောင့်အား လက်သီးဆုပ် ဂါရဝပြုကာ မေးလိုက်သည်။ “မိတ်ဆွေ... ဒီနေရာနဲ့ အနီးဆုံး မြို့ ဒါမှမဟုတ် ခရိုင်မြို့က ဘယ်နားမှာလဲ”

ထိုလူက ရှင်းလင်းပြတ်သားစွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “ချွင်းလင်ခရိုင်က ဒီကနေဆို အနီးဆုံးပဲ။ တောင်ဘက်ကို မိုင်နှစ်ရာလောက် ဆက်သွားရင် ရောက်လိမ့်မယ်”

ရွှီနင် တိတ်ဆိတ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

သူသည် အခြေချနေထိုင်ရန် နေရာတစ်ခု ရှာဖွေရမည်၊ စိတ်ကို အနားပေးရမည်၊ ပြီးနောက် အရာအားလုံး တည်ငြိမ်သွားမှ အိမ်ပြန်လမ်းကို ရှာဖွေရပေမည်။

“ကျေးဇူးပါပဲ”

ပစ္စည်းများ ရရှိပြီးနောက် ရွှီနင်သည် အစောင့်နှင့် တာဝန်ခံကို နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

“သွားကြမယ်လေ... ဘာလုပ်နေကြတာလဲ”

ရွှီနင် ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ပြီးနောက် တာဝန်ခံက သူ့လူများကို တိုက်တွန်းလိုက်သည်။

သူသည် မျက်နှာပေါ်မှ ချွေးများကို အင်္ကျီလက်ဖြင့် သုတ်လိုက်မိသည်။

ဒီတစ်ခါတော့ သူ သင်ခန်းစာ ရသွားခဲ့ချေပြီ။

…

ရွှီနင်သည် အဝတ်အစားနှင့် အစားအစာများ ရရှိပြီးနောက် အနီးနားရှိ တောင်တန်းများနှင့် တောအုပ်များထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားလေသည်။

သူသည် စမ်းချောင်းတစ်ခုကို ရှာတွေ့ပြီး ကိုယ်လက်သန့်စင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ရွှီနင်သည် အဝတ်အစားသစ်များကို ဝတ်ဆင်လိုက်သော်လည်း လျှို့ဝှက်အကန့်ပါသော ခါးပတ်ကိုမူ ဆက်လက် သိမ်းဆည်းထားလိုက်သည်။

ပြီးနောက်တွင် ရွှီနင်သည် အစားအစာအချို့ကို စားသောက်ပြီး ချွင်းလင်ခရိုင်သို့ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

…

‘ချွင်းလင်ခရိုင်က ခန်းယွင်ခရိုင်ထက်စာရင် အများကြီး ပိုပြီး စည်ကားတာပဲ...’

ခရီးရှည်တစ်ခု နှင်ပြီးနောက် ရွှီနင်သည် ချွင်းလင်ခရိုင်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

လမ်းမကြီးများမှာ ကျယ်ဝန်းပြီး လူများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

လမ်းပေါ်ရှိ လူများသည် ပခုံးချင်းတိုက်မိမတတ် စည်ကားနေပြီး ဈေးတန်းများတွင် အော်ဟစ်ရောင်းဝယ်သံများ ဆူညံနေလေသည်။

အရာအားလုံးသည် ခန်းယွင်ခရိုင်၏ အဆင့်မြှင့်တင်ထားသော ပုံစံနှင့် တူနေသည်။

‘ချွင်းလင်ခရိုင်က ကျိဖုန်းစီရင်စုမှာတော့ မြို့ကြီးတစ်မြို့လို့ သတ်မှတ်လို့ရတာပဲ’

ရွှီနင်သည် မဟူရာသံချပ်ကာတပ်ဖွဲ့ထဲ ရှိစဉ်က စာအုပ်များစွာ ဖတ်ရှုခဲ့ဖူးသည်။

စာအုပ်ပါ ဖော်ပြချက်များအရ ကျိဖုန်းစီရင်စုသည် သီးခြားအုပ်ချုပ်မှုများအဖြစ် ကွဲပြားနေပြီး ဖရိုဖရဲနိုင်သော အခြေအနေတွင် ရှိနေသည်။

မြို့ကြီးအချို့သာ တည်ငြိမ်မှု ရှိလေသည်။

‘ချွင်းလင်ခရိုင်ရဲ့ သိုင်းပညာဖွံ့ဖြိုးမှုက ခန်းယွင်ခရိုင်ထက် အများကြီး ပိုမြင့်မားလောက်တယ်’

ရွှီနင် လမ်းပေါ်တွင် လျှောက်သွားနေစဉ် သာမန်လူသားနယ်ပယ် စတုတ္ထအဆင့်အထက်ရှိသော သိုင်းပညာရှင်များစွာကို တွေ့မြင်နေရသည်။

သူနှင့် ခွန်အားချင်းဆင်တူသော စိတ်အာရုံနယ်ပယ် သိုင်းပညာရှင်နှစ်ဦးကိုပင် သူ တွေ့ခဲ့ရသေးသည်။

ခန်းယွင်ခရိုင်တွင်မူ စိတ်အာရုံနယ်ပယ်အထက်၌ လူလေးဦးသာ ရှိခဲ့ဖူးသည်။

လမ်းပေါ်တွင် ခဏလေး လျှောက်သွားရုံဖြင့် စွမ်းအားကြီးသော သိုင်းပညာရှင်နှစ်ဦးကို တွေ့ခဲ့ရခြင်းက ချွင်းလင်ခရိုင်၏ သိုင်းပညာအဆင့်အတန်းသည် ခန်းယွင်ခရိုင်ထက် ပိုမြင့်မားကြောင်း ပြသနေသည်။

ချွင်းလင်ခရိုင်တွင် သာမန်လူသားနယ်ပယ်အထက်ဖြစ်သော ဟင်းလင်းပြင်နယ်ပယ် သိုင်းပညာရှင်များပင် ရှိနိုင်သည်ဟုပင် ရွှီနင် သံသယရှိမိသည်။

အကယ်၍သာ ဤခရိုင်မြို့ကို စောင့်ရှောက်နေသော ဟင်းလင်းပြင်နယ်ပယ် သိုင်းပညာရှင်များ မရှိပါက ဤမျှ ငြိမ်းချမ်းနေမည် မဟုတ်ပေ။

“အရင်ဆုံး တည်းခိုဖို့ နေရာရှာရမယ်”

ရွှီနင်သည် လမ်းဘေးရှိ စားသောက်ဆိုင်နှင့် တွဲဖွင့်ထားသော တည်းခိုခန်းတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ဝင်သွားလိုက်သည်။

“အခန်းလိုချင်လို့ပါ”

ရွှီနင် ဝင်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။

“လူကြီးမင်း... ကျွန်တော်တို့ဆီမှာ တစ်ညကို ငွေစ ၅ ပြားတန် အခန်းပဲ ရှိပါတော့တယ်”

ဆိုင်ဝန်ထမ်းက အားနာသော အပြုံးဖြင့် ရှေ့တိုးလာကာ ပြောလိုက်သည်။

ရွှီနင်က အိတ်ကပ်ထဲမှ ရွှေစသေးသေးလေးတစ်စကို ထုတ်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။

“ဒါနဲ့ဆို ဘယ်လောက်ကြာကြာ နေလို့ရမလဲ”

“ရွှေတစ်စဆိုရင် ရက် ၂၀ နေလို့ရပါတယ်၊ စားစရိတ်ပါ အပြီးအစီးပါပဲခင်ဗျာ”

ဝန်ထမ်း၏ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားပြီး အပြုံးက ပိုမို ပီပြင်လာသည်။

ရွှီနင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ရှေးခေတ်ကာလများတွင် ရွှေတစ်စကို ငွေစ ၁၀ ပြားနှင့်သာ လဲလှယ်နိုင်ကြောင်း ရွှီနင် မှတ်မိနေသည်။

သို့သော် ဤနေရာတွင်မူ ရွှေတစ်စသည် ငွေစ ၁၀၀ နှင့် ညီမျှလေသည်။

ကြည့်ရတာ ဒီကမ္ဘာမှာ ရွှေတွင်းတွေက ရှားပါးပုံရသည်။

“ဒါဆို ရက် ၂၀ နေမယ်”

ရွှီနင်က ဈေးမဆစ်ချင်တော့ပေ။

ငါးလတာ ပင်ပန်းဆင်းရဲခဲ့ရပြီးနောက် ရွှီနင်သည် ပိုမိုသက်တောင့်သက်သာရှိသော ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုသို့ ပြောင်းလဲနေထိုင်ချင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

“လိုက်ခဲ့ပါခင်ဗျာ... အခန်းကို လိုက်ပို့ပေးပါ့မယ်”

ထိုလူက ရွှီနင်ကို အပေါ်ထပ်သို့ အလျင်အမြန် ခေါ်သွားလေသည်။

အခန်းထဲရောက်ပြီးနောက် ဝန်ထမ်းမှ အစားအစာအချို့အား လာပို့ပေးလေသည်။

တစ်ယောက်စာ ဖြစ်သော်လည်း အစားအစာ ပမာဏက များပြားလှလေသည်။ ရွှီနင်သည် ကြည့်ရုံနှင့်ပင် ဗိုက်ဆာလာတော့သည်။

ကောင်းမွန်စွာ စားသောက်ပြီးနောက် ရွှီနင်သည် အခန်းထဲတွင် အနားမယူဘဲ အောက်ထပ်သို့ ဆင်းလာခဲ့သည်။

သူသည် အပြင်ထွက်ကာ လက်ရှိရောက်နေသော နေရာအကြောင်းနှင့် အိမ်ပြန်နိုင်မည့် နည်းလမ်းများကို စုံစမ်းရန် ရည်ရွယ်ထားသည်။

…

ညအချိန်တွင်…

ရွှီနင်သည် ပြတင်းပေါက်ရှေ့တွင် ရပ်ကာ အပြင်ဘက်မှ လရောင်ကို ငေးကြည့်ရင်း မျက်နှာတွင် ဆွေးမြေ့သော အမူအရာ ပေါ်နေလေသည်။

“အိမ်ပြန်လမ်းက တော်တော်ဝေးတာပဲ...”

ရွှီနင် ရုတ်တရက် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

ရွှီနင် စုံစမ်းသိရှိရသလောက်ဆိုလျှင် ချွင်းလင်ခရိုင်သည် ကျိဖုန်းစီရင်စု၏ တောင်ဘက်အစွန်ဆုံးနားတွင် ရှိနေသည်။

အကယ်၍ ဖေးယွင်ပြည်နယ်သို့ ပြန်ချင်ပါက ကျိဖုန်းစီရင်စု တစ်ခုလုံးကို ဖြတ်သန်းရပေလိမ့်မည်။

ကြုံတွေ့ရမည့် အခက်အခဲများနှင့် အတားအဆီးများကို မဆိုထားနှင့်ဦး၊ ရွှီနင်၏ လက်ရှိခွန်အားဖြင့်ဆိုလျှင် ဤခရီးစဉ်ကို ပြီးဆုံးရန် တစ်နှစ်ခန့် ကြာမြင့်ပေလိမ့်မည်။

ထို့အပြင် ကျိဖုန်းစီရင်စု၏ မြောက်ဘက်သို့ ရောက်သွားလျှင်တောင်မှ ဖေးယွင်ပြည်နယ်သို့ ရောက်နိုင်ဦးမည် မဟုတ်ပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကျိဖုန်းစီရင်စုနှင့် ဖေးယွင်ပြည်နယ်ကြားတွင် ကျိချွမ်းတောင်တန်း ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ကျိချွမ်းတောင်တန်းသည် ပြည်နယ်ကြီးနှစ်ခုကို ပိုင်းခြားထားပြီး အလွန်အမင်း အန္တရာယ်များလှသည်။

ဟင်းလင်းပြင်နယ်ပယ် သိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက်၏ ခွန်အားမျိုး မရှိပါက ထိုတောင်တန်းကို ဖြတ်ကျော်ခြင်းသည် ကိုယ့်သေတွင်း ကိုယ်တူးခြင်းသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

‘ငါ ဘယ်တော့မှ ပြန်ရပါ့မလဲ...’

ရွှီနင်သည် အစ်မနှင့် တူမဖြစ်သူကို ပို၍ လွမ်းဆွတ်လာမိသည်။

‘ဟင်းလင်းပြင်နယ်ပယ်ကို ရောက်တဲ့အထိ စောင့်ပြီးမှ ဖေးယွင်ပြည်နယ်ကို ပြန်ရမှာလား’

ရွှီနင် ခေါင်းကိုက်သွားရသည်။

လက်တွေ့ဘဝက ရက်စက်လှသည်။ သူ့ခွန်အားကမူ အိမ်သို့ အသက်ရှင်လျက် ပြန်ရောက်နိုင်ရန် မလုံလောက်သေးပေ။

‘ကျိဖုန်းစီရင်စုမှာပဲ ခဏလောက် နေရမယ့်ပုံပဲ’

ရွှီနင်မှာ လက်တွေ့အခြေအနေကို လက်ခံလိုက်ရုံမှတစ်ပါး ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ချေ။

အခက်အခဲများ ရှိသော်လည်း ဝေ့မိသားစုဝင် သုံးဦးနှင့် ယှဉ်လျှင် သူက တော်တော်ကံကောင်းသည်ဟု ရွှီနင် ခံစားမိသည်။

ငါးလတာ သည်းခံပြီးနောက် သူ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်လာနိုင်ခဲ့သည်။

သို့သော် ဝေ့မိသားစုဝင်များ မည်သို့သော နှိပ်စက်မှုမျိုး ခံစားနေရမှန်း မည်သူသိနိုင်မည်နည်း။

ရွှီနင်သည် ဝေ့မိသားစုဝင်များကို သဘောကျသော်လည်း လက်ရှိအချိန်တွင် သူတို့ကို ကယ်တင်ရန် ခွန်အား မရှိသေးပေ။

သူတို့ကို ဖမ်းသွားသော လူနှစ်ယောက်နှင့် သားရဲငှက်သည်ပင် ဟင်းလင်းပြင်နယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုအချက်ကို တွေးမိသောအခါ ရွှီနင်၏ ခွန်အားက လုံလောက်မှု မရှိသေးကြောင်း သိသာလှသည်။

‘တစ်ခုခု လုပ်ဖို့ အရင်ရှာရမယ်’

ရွှီနင် အစီအစဉ်သစ်တစ်ခု စတင် စဉ်းစားလိုက်သည်။

ကျိဖုန်းစီရင်စုတွင် အခြေခံအုတ်မြစ်မရှိသဖြင့် ချွင်းလင်ခရိုင်တွင် အစပြုရပေမည်။

‘ငါ့ခွန်အားကို တိုးတက်စေမယ့် အရင်းအမြစ်တွေ လုံလောက်အောင် ရလာတဲ့အထိ စောင့်ပြီးမှ အနာဂတ်ကို ဆက်စဉ်းစားတော့မယ်’

ရွှီနင်၌ ပိုကောင်းသော အကြံဉာဏ် မရှိသေးပေ။

တစ်ခုတည်းသော စိုးရိမ်စရာမှာ မြို့ထဲတွင် တစ်ကိုယ်တော် လှည့်လည်သွားလာမလား၊ သို့မဟုတ် ချွင်းလင်ခရိုင်တွင် အလုပ်တစ်ခု အရင်ရှာမလား ဆိုသည်သာ ဖြစ်သည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူသည် စိတ်အာရုံနယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ ကျိဖုန်းစီရင်စုတွင် အသက်ရှင်ရပ်တည်ရန်နှင့် အခြေကျရန်မှာ ခက်ခဲလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။