အရိပ်လ ကိုယ်ခံပညာခန်းမ၏ အန္တရာယ်
Vol. 10 Ch. 97
ရွှီနင်သည် အသံများကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် အပြင်သို့ အလျင်အမြန် ထွက်လာခဲ့သည်။
ဟန်ဟူရှောင့် မထွက်ခွာမီက ပြောခဲ့သည်မှာ တစ်လခန့်ကြာမှ ပြန်ရောက်မည်ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခု ရက်အနည်းငယ်အတွင်း အလျင်စလို ပြန်ရောက်လာခြင်းက တစ်စုံတစ်ခု ဖြစ်ပျက်ခဲ့ကြောင်း ပြသနေပေသည်။
ရွှီနင် မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ဟန်ဟူရှောင့်သည် ဧည့်ခန်းမဆောင်ကို ဖြတ်ကျော်ကာ နောက်ဖေးခြံဝင်းသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။
လက်ရှိတွင် ဟန်ဟူရှောင့်၌ ယခင်က ရှိခဲ့သော ခမ်းနားထည်ဝါသည့် အရှိန်အဝါများ ပျောက်ဆုံးနေချေပြီ။
သူ၏ အဝတ်အစားများမှာ စုတ်ပြဲနေပြီး မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့ကာ ပါးစပ်ထောင့်စွန်းများတွင် သွေးစများ စွန်းထင်းနေသည်။ သူ၏ ယိုင်နဲ့နဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဟန်ယွဲ့နှင့် တုချဲ့တို့က တွဲကူထားရလေသည်။
သူတို့အနောက်တွင် ပါလာသူများသည်လည်း အနည်းနှင့်အများ ဒဏ်ရာရထားကြသည်။
“ဘာဖြစ်တာလဲ”
ရွှီနင် အလျင်အမြန် မေးလိုက်သည်။
တုချဲ့၏ မျက်နှာထားမှာ ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေပုံရသည်။ “ကျုပ်တို့ ပစ်မှတ်ထား ခံလိုက်ရတာ”
“ကုန်သည်အဖွဲ့ကို လိုက်ပို့ရတာက ဟန်ပြသက်သက်ပဲ”
တုချဲ့က ဆက်လက်ရှင်းပြသည်။ “သူတို့က ကျုပ်တို့ကို လျှိုမြောင်တစ်ခုထဲ မျှားခေါ်သွားပြီးတာနဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးသမားတွေက ချက်ချင်း ဝင်တိုက်ကြတော့တာပဲ။ ကျုပ်တို့လည်း အချိန်မီ မတုံ့ပြန်နိုင်လိုက်ဘူး။ သူတို့ဘက်မှာ စိတ်ဆန္ဒနယ်ပယ်အဆင့် သိုင်းပညာရှင်တွေတောင် ပါသေးတယ်”
“အခြေအနေ မကောင်းတာကိုမြင်တော့ ဆရာသခင်က ကျုပ်တို့ကို ထွက်ပြေးခိုင်းတယ်။ ဒါပေမဲ့ ရန်သူက ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားတော့ ကျုပ်တို့လူအများစု အသတ်ခံလိုက်ရပြီး ဆရာသခင်လည်း ဒဏ်ရာအပြင်းအထန် ရသွားခဲ့တယ်။ ဆရာသခင်သာ နောက်ဆုံးအင်အားကိုညှစ်ထုတ်ပြီး စိတ်ဆန္ဒနယ်ပယ် သိုင်းပညာရှင်ကို တားဆီးမပေးခဲ့ရင် ကျုပ်တို့တွေ အသက်ရှင်လျက် ပြန်ရောက်လာမှာ မဟုတ်ဘူး”
တုချဲ့၏ လေသံတွင် ဝမ်းနည်းမှုနှင့် ဒေါသများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။
“ဘယ်သူလုပ်တာလဲဆိုတာ သိလား”
ရွှီနင် ထပ်မေးလိုက်သည်။
“တစ်ဖက်လူက သူတို့ဘယ်သူလဲဆိုတာ ထုတ်မပြောဘူး၊ ဒါကြောင့် ဘယ်သူလုပ်မှန်း မသိရဘူး”
တုချဲ့က လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ထားပြီး မျက်လုံးထဲတွင် မကျေနပ်ချက်များ ပြည့်နှက်နေသည်။
“ခန်းမသခင်ဟန်...”
ရွှီနင်သည် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို ကြားပြီးနောက် ရှေ့သို့အမြန်တိုးကာ ဟန်ဟူရှောင့်၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
ဟန်ဟူရှောင့် ဒဏ်ရာပြင်းထန်စွာ ရထားကြောင်း သူ အတိအလင်း အာရုံခံမိလိုက်သည်။
အပြင်ပန်းဒဏ်ရာများအပြင် အတွင်းကလီစာများပါ ထိခိုက်ပျက်စီးနေချေပြီ။
“ရပါတယ်”
ဟန်ဟူရှောင့်က အားတင်းပြုံးလိုက်သည်။ “ကျုပ် ဒဏ်ရာရသွားပြီ ဒုခန်းမသခင်ရွှီရေ... ဒါကြောင့် ခန်းမကိစ္စတွေကို ခဏလောက် တာဝန်ယူပေးပါဦး”
“ဟန်ယွဲ့”
ဟန်ဟူရှောင့် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ နည်းပြများနှင့် တပည့်များရှေ့တွင် သူ၏ အားနည်းနေသောပုံစံကို မပြလိုပေ။ “ငါ့ကို အခန်းထဲ ပြန်ပို့ပေးပါဦး”
“အဖေ...”
ဟန်ဟူရှောင့်၏ ပုံစံကိုမြင်ရသဖြင့် ဟန်ယွဲ့ စိတ်မကောင်းဖြစ်ရသော်လည်း သူမကိုယ်သူမ အားပေးလိုက်သည်။
“တုချဲ့... ညီအစ်ကိုတွေကို ကုသပေးဖို့ သမားတော် သွားပင့်လိုက်ပါဦး”
ဟန်ဟူရှောင့်က တုချဲ့ကို မှာကြားပြီးနောက် ဟန်ယွဲ့၏ တွဲကူမှုဖြင့် အခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားလေသည်။
တုချဲ့လည်း အရိပ်လ ကိုယ်ခံပညာခန်းမမှ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။
ရန်သူမှာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော်လည်း တုချဲ့သည် ဟန်ဟူရှောင့်၏ ကာကွယ်ပေးမှုကြောင့် ဒဏ်ရာမရခဲ့ပေ။
‘ချုံခိုတိုက်ခိုက်ခံရတာပဲ...’
ရွှီနင်သည် ဒဏ်ရာရသူများကို ကူညီပြီးနောက် စဉ်းစားခန်း ဝင်လိုက်သည်။
‘ကုန်သည်အဖွဲ့ကို ငါးစာအဖြစ်သုံးပြီး အဖွဲ့ကို ချုံခိုတိုက်ခိုက်တာ။ သေချာပေါက် ငါတို့ကို ပစ်မှတ်ထားတာပဲ’
ရွှီနင် တွေးလိုက်မိသည်။ ‘ဒါကို ကြိုးကိုင်တဲ့သူက ရန်သူဟောင်း ဖြစ်ရမယ်။ ဂိုဏ်းချုပ်ဟန်ရဲ့ ရန်သူဟောင်း ဒါမှမဟုတ် မြို့ထဲက ပြိုင်ဘက်တစ်ယောက်ယောက်ပေါ့’
ရွှီနင်သည် ချွင်းလင်ခရိုင်ရှိ ကိုယ်ခံပညာခန်းမအချို့ကို သံသယဝင်လာမိသည်။
‘ပြိုင်ဘက်တွေ လုပ်တာ ဟုတ်ဟုတ် မဟုတ်ဟုတ် ဒီကိစ္စက သေချာပေါက် ဂယက်ရိုက်ခတ်မှုတွေ ရှိလာမှာပဲ’
ဟန်ဟူရှောင့်သည် အရိပ်လ ကိုယ်ခံပညာခန်းမ၏ မျက်နှာစာဖြစ်သလို အကြီးမားဆုံး ဝှက်ဖဲလည်းဖြစ်ကြောင်း ရွှီနင် ကောင်းစွာ သိထားသည်။
အကယ်၍ သူသာ ဒဏ်ရာရသွားပါက မြို့ထဲရှိ အခြားအင်အားစုများသည် အရိပ်လ ကိုယ်ခံပညာခန်းမအပေါ် ဖိအားပေးလာကြပေလိမ့်မည်။
ကိုယ်ပိုင်စွမ်းအားနှင့် ပိုင်ဆိုင်ထားသော အရင်းအမြစ်များ မမျှတသည့်အခါ လာရောက်လုယူမည့်သူများ ရှိလာစမြဲပင်။
‘ငါသာ အရိပ်လ ကိုယ်ခံပညာခန်းမမှာ ဆက်နေမယ်ဆိုရင် ပြင်ပဖိအားတွေ အများကြီးနဲ့ ကြုံရလိမ့်မယ်’
ရွှီနင် ကြိုတွေးမိလိုက်သည်။
ဟန်ဟူရှောင့်၏ ဒဏ်ရာအခြေအနေအရ ပြန်လည်သက်သာလာရန် အချိန်အတော်ကြာမြင့်မည်ဟု သူ ခန့်မှန်းမိသည်။
သို့သော် ယခုအချိန်သည် ခုန်ကူးသင့်သည့်အချိန် မဟုတ်သေးပေ။
ဆုံးဖြတ်ချက်မချမီ နောက်ဆက်တွဲ အခြေအနေများကို စောင့်ကြည့်ရဦးမည်။
ဟန်ဟူရှောင့်တွင် အရန်အစီအစဉ် ရှိမရှိ၊ ပြဿနာကို ဖြေရှင်းနိုင်မလား၊ သို့မဟုတ် အခြေအနေကို ပြန်လည်ထိန်းချုပ်နိုင်မလား ဆိုသည်ကို စောင့်ကြည့်ရပေမည်။
ရွှီနင်သည် အရိပ်လ ကိုယ်ခံပညာခန်းမအပေါ် အထင်ကြီးလေးစားမှု ရှိနေဆဲပင်။
သို့သော် ရန်သူမှာ အင်အားကြီးပါက သေရေးရှင်ရေး ဖြစ်လာနိုင်၏။ ထိုအချိန်ရောက်မှသာ ရွှီနင်အနေဖြင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ပြီး ဤနွံအိုင်ထဲမှ ရုန်းထွက်ရပေမည်။
‘ဂိုဏ်းချုပ်ဟန်ရဲ့ တုံ့ပြန်မှုကို စောင့်ကြည့်ရမယ်’
ရွှီနင်သည် လောလောဆယ် မလှုပ်ရှားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူသည် အရိပ်လ ကိုယ်ခံပညာခန်းမ၏ ဒုခန်းမသခင်အဖြစ် ဆက်လက်ရှိနေဦးမည် ဖြစ်သည်။
…
ဟန်ယွဲ့က အခန်းထဲသို့ တွဲပို့ပြီးနောက်တွင် ဟန်ဟူရှောင့်သည် ဒဏ်ရာများကို ဖုံးဖိမထားတော့ဘဲ သွေးများ အန်ထုတ်လိုက်လေသည်။
ဟန်ဟူရှောင့်၏ အသက်ရှူသံမှာ ယခင်ကထက် ပိုမိုအားနည်းသွားသည်။
“အဖေ”
ဟန်ယွဲ့ မြင်လိုက်ရသောအခါ မျက်ရည်များ ဝဲလာသည်။
“ဘာလို့ ဒီလိုတွေ ဖြစ်ရတာလဲ”
ဟန်ယွဲ့က ဟန်ဟူရှောင့်ကို ကုတင်ပေါ်သို့ တွဲတင်ပေးပြီးနောက် ဗီရိုထဲမှ ကြွေပုလင်းတစ်လုံးကို ယူလိုက်သည်။
သူမသည် ကြွေပုလင်းထဲမှ ဆေးလုံးတစ်လုံးကို ထုတ်ယူပြီး ဟန်ဟူရှောင့်ကို တိုက်လိုက်သည်။
“အဟွတ်...”
ဆေးလုံးကို စားပြီးနောက် ဟန်ဟူရှောင့် နှစ်ချက်ခန့် ချောင်းဆိုးလိုက်ရာ မျက်နှာ အရောင်အဝါ အနည်းငယ် ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာသည်။
“ဟန်ယွဲ့... ငါတို့ အရိပ်လ ကိုယ်ခံပညာခန်းမတော့ ပြဿနာကြီး တက်တော့မယ်”
ဟန်ဟူရှောင့်သည် သမီးဖြစ်သူကို နှစ်သိမ့်မနေတော့ပေ။ အခြေအနေ၏ ပြင်းထန်မှုကို တိုက်ရိုက်ပင် ရှင်းပြလိုက်သည်။
“ဒီချုံခိုတိုက်ခိုက်မှုက ခရိုင်မြို့ထဲက အင်အားစုတချို့ရဲ့ လက်ချက်ဆိုတာ ငါသေချာတယ်” ဟန်ဟူရှောင့်က ပြောလိုက်သည်။ “ငါ ငယ်ငယ်တုန်းက နေရာအနှံ့ သွားလာခဲ့ပေမဲ့ ဘယ်သူနဲ့မှ ရန်မဖြစ်ခဲ့ဖူးဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကိုယ်ခံပညာခန်းမ တည်ထောင်ပြီးကတည်းက တခြားလူတွေက ငါ့ကို ပြဿနာစရှာလာကြတယ်”
“ဒီတစ်ခါ နောက်ကွယ်က ဘယ်သူလဲဆိုတာ မသိရပေမဲ့ တိုက်ခိုက်နေတုန်းမှာ သူတို့က ငါ့ကို သတ်ချင်တဲ့ဆန္ဒ ပြင်းပြနေတာကို ငါသိလိုက်ရတယ်။ ငါ့ကို မသတ်နိုင်ရင်တောင် ဒုက္ခိတဖြစ်သွားအောင် လုပ်ကြလိမ့်မယ်”
“သမီးလည်း သိတဲ့အတိုင်း အရိပ်လ ကိုယ်ခံပညာခန်းမက ခရိုင်မြို့မှာ နာမည်ကြီးပေမဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်က သိပ်မခိုင်မာသေးဘူး။ ခန်းမတစ်ခုလုံးက ငါ့အပေါ်မှာပဲ မှီခိုနေရတာ။ ဒုခန်းမသခင်ရွှီ မရောက်လာခင်တုန်းက ငါ့အောက်မှာ အသန်မာဆုံးလူက အတွင်းပိုင်းချီနယ်ပယ်ပဲ ရှိသေးတာ။ ငါတို့ရဲ့ အင်အားဆုံးရှုံးမှုက ကြီးမားတယ်”
“အခု ငါဒဏ်ရာရသွားပြီဆိုတော့ ကိုယ်ခံပညာခန်းမနဲ့ ဆက်စပ်လုပ်ငန်းတွေ ပြိုကွဲဖို့ သိပ်ကြာတော့မှာ မဟုတ်ဘူး”
ဟန်ဟူရှောင့် အလွန်စိုးရိမ်ပူပန်နေသည်။ “အခြေအနေက အတိမ်းအစောင်း မခံတော့ဘူး။ ရန်သူက သေချာပေါက် ပြင်ဆင်ထားတာဆိုတော့ မကြာခင် လှုပ်ရှားလာကြလိမ့်မယ်”
“အဖေ... ဒါဆို ဘာလုပ်ကြမလဲ”
ဟန်ယွဲ့သည် လက်ရှိအကြပ်အတည်းကို နားလည်လိုက်ပြီဖြစ်သည်။ သူမ စိုးရိမ်ပူပန်နေသော်လည်း တည်ငြိမ်အောင် ကြိုးစားနေလေသည်။
ဟန်ဟူရှောင့်က ဟန်ယွဲ့၏မေးခွန်းကို ချက်ချင်း ပြန်မဖြေပေ။
သူ မျက်လုံးမှိတ်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် နက်နက်နဲနဲ စဉ်းစားနေသည်။
အတော်ကြာပြီးနောက် ဟန်ဟူရှောင့် မျက်လုံးဖွင့်လာသည်။
သူက ဟန်ယွဲ့ကို ပြန်မဖြေဘဲ မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။ “ငါမရှိတုန်း စိန်ခေါ်တဲ့သူ ရှိတယ်မလား”
“ရှိတယ်”
ဟန်ယွဲ့က ပြန်ဖြေသည်။ “သတ္တုကြမ ကိုယ်ခံပညာခန်းမက တျယ်ကွမ့်ရှုန် ရောက်လာပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒုခန်းမသခင်ရွှီက သူ့ကို အနိုင်ယူလိုက်ပါတယ်”
“တျယ်ကွမ့်ရှုန်က ရွှီနင်ကို ရှုံးသွားတယ် ဟုတ်လား”
ဟန်ဟူရှောင့်၏ မျက်လုံးများတွင် အံ့သြရိပ်များ ပေါ်လာသည်။
သူသည် ယခင်က ရွှီနင်နှင့် ယှဉ်ပြိုင်ဖူးသဖြင့် ရွှီနင် ပါရမီရှိကြောင်း သိထားသည်။
စိတ်အာရုံနယ်ပယ်တွင် ရှိသော ရွှီနင်သည် တျယ်ကွမ့်ရှုန်နှင့် ခွန်အားချင်း တူညီမည်ဟု သူ ယုံကြည်ထားခဲ့သည်။
တျယ်ကွမ့်ရှုန်သည် ပြီးပြည့်စုံခြင်းအဆင့် ပြင်ပသိုင်းပညာကို မလေ့ကျင့်ထားသော်လည်း သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှာ သန်မာပြီး ဖိနှိပ်နိုင်စွမ်းရှိသည်။ ထို့အပြင် သူသည် စိတ်အာရုံနယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိနေသည်မှာ ကြာမြင့်ပြီဖြစ်ရာ စိတ်အာရုံနယ်ပယ်အောက်ရှိ မည်သူကမျှ သူ့ကို မယှဉ်နိုင်ကြပေ။
တျယ်ကွမ့်ရှုန်က ရွှီနင်ကို တိုက်ခိုက်ရာတွင် ရှုံးနိမ့်သွားလိမ့်မည်ဟု ဟန်ဟူရှောင့် ထင်မထားခဲ့မိပေ။
“ဒုခန်းမသခင်ရွှီနဲ့ တျယ်ကွမ့်ရှုန် တိုက်ခိုက်တုန်းက သူက ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ပြီး ပြင်းပြင်းထန်ထန် တိုက်ခိုက်ခဲ့တာပါ။ တစ်လက်မတောင် အလျှော့မပေးခဲ့ပါဘူး” ဟန်ယွဲ့က ဆက်ပြောသည်။ “ဒါပေမဲ့ ခဏကြာတော့ ဒုဂိုဏ်းချုပ်ရွှီက တိုက်ခိုက်ပုံ ပြောင်းလိုက်တယ်။ သမီးထင်တာတော့ သူက အားအသုံးပြုပုံကို ပြောင်းလိုက်တာ ဖြစ်မယ်။ အဲဒီနောက်မှာ တျယ်ကွမ့်ရှုန်က ခံစစ်အနေအထား ရောက်သွားပြီး အပြန်အလှန်တိုက်ခိုက်မှု ဆယ်ကြိမ်လောက်မှာပဲ ရှုံးသွားခဲ့တယ်”
“အင်း...”
ဟန်ဟူရှောင့်၏ မျက်လုံးများ အရောင်ပြောင်းသွားသည်။ “တျယ်ကွမ့်ရှုန်နဲ့ ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်နိုင်တယ်ပေါ့။ ဒီလူငယ်လေးက အံ့မခန်းပါလား”
ဟန်ဟူရှောင့်နှင့် ရွှီနင် လက်ရည်စမ်းစဉ်က ရွှီနင်သည် အားအသုံးပြုနည်း တစ်မျိုးတည်းကိုသာ ထုတ်ပြခဲ့သည်။
သို့သော် ဟန်ယွဲ့ပြောပုံအရ ရွှီနင်သည် အခြားသော အားအသုံးပြုနည်းများကိုလည်း ကျွမ်းကျင်ပုံရသည်။
စိတ်ဆန္ဒနယ်ပယ် သိုင်းပညာရှင်အချို့ပင်လျှင် သူတို့၏ အားကို ဤမျှ တိကျသည့်အဆင့်ထိ ထိန်းချုပ်နိုင်ကြသည် မဟုတ်ပေ။
“တျယ်ကွမ့်ရှုန်ကလွဲရင် ရွှီနင်က တခြားဘယ်သူနဲ့များ တိုက်ခိုက်ခဲ့သေးလဲ”
ဟန်ဟူရှောင့် ထပ်မေးလိုက်သည်။
“မရှိပါဘူး”
ဟန်ယွဲ့ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ “တျယ်ကွမ့်ရှုန် ပြဿနာလာရှာတုန်းက မြို့ထဲက လူအများကြီး လာကြည့်ကြတယ်။ ဒုခန်းမသခင်ရွှီက သူ့ကို အနိုင်ယူလိုက်ပြီးနောက်မှာ ဒီသတင်းက အမြန်ပျံ့နှံ့သွားတယ်။ အခုဆိုရင် လူတိုင်းက ဒုခန်းမသခင်ရွှီရဲ့ ခွန်အားကို သိနေကြပြီ။ သူရှိနေသရွေ့ ဘယ်သူမှ ပြဿနာလာမရှာရဲကြဘူး”
ဟန်ဟူရှောင့် တွေးတောဆင်ခြင်လျက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ရုတ်တရက် သူ တစ်စုံတစ်ခုကို သတိပြုမိလိုက်သည်။
‘ဒုက္ခပဲ’
ဟန်ဟူရှောင့် မျက်နှာပျက်သွားသည်။ “ဒုခန်းမသခင်ရွှီရဲ့ ခွန်အားအကြောင်း သတင်းပျံ့သွားပြီဆိုရင် မြို့ထဲက ကိုယ်ခံပညာခန်းမတွေ၊ မျိုးနွယ်စုတွေက သူ့ကို လျှို့ဝှက်ဆက်သွယ်ကြမှာ သေချာပေါက်ပဲ။ သူက အရိပ်လ ကိုယ်ခံပညာခန်းမကို ရောက်လာတာ မကြာသေးဘူးလေ။ ငါတို့က သူ့ကို အလွယ်တကူ ထိန်းထားလို့ရမှာ မဟုတ်ဘူး။ တခြားသူတွေက လုံလောက်တဲ့ အကျိုးအမြတ်တွေ ပေးလာရင် ငါတို့လူကို အလွယ်တကူ ဆွဲခေါ်သွားနိုင်တယ်”
“ဟန်ယွဲ့... ဒုခန်းမသခင်ရွှီကို သူစိမ်းတွေ လာဆက်သွယ်တာမျိုး သတိထားမိလား”