အခန်း (၂၀၀၇-၂၀၀၈)

အပိုင်း(၂၀၀၇)

အချိန်၏ စီးဆင်းမှုကြီးအတွင်း ဖြစ်နိုင်ခြေများစွာထဲမှ တစ်ခု၌... ငွေရောင်မျက်လုံးများနှင့် အလွန်အမင်း ခန့်ညားလှသော သေမျိုးလူငယ်တစ်ဦးသည် အီလီစီယမ် အသေးစား သင်္ဘောကို စီးနင်းလျက် ကောင်းကင်နှလုံးသား ဂလက်ဆီဆီသို့ ဦးတည်နေသည်။ သူသည် သင်္ဘောကို ကျွမ်းကျင်စွာ ထိန်းချုပ်ရင်း နွေဦးလေပြည် သင်္ဘောရှေ့တွင် ရပ်တန့်လိုက်သည်။

“အိုး...”

ငွေရောင်မျက်လုံးများနှင့် လူငယ်သည် ရှေ့မှရောက်လာသော သင်္ဘောကြီးကို စိတ်ဝင်တစား ကြည့်လိုက်သည်။ အသွင်အပြင်အရ သူသည် ဝေ့ဝူယင်နှင့် တူသော်လည်း သူ၏ အမူအရာတွင် ကာမဂုဏ်ခံစားလိုသော အငွေ့အသက်များ မရှိပေ။ သူသည်လည်း ဝေ့ဝူယင်ပင် ဖြစ်သည်။

သူ၏ ဘေးတွင် ပိုမိုလှပသော မေမေ ရှိနေပြီး သူမ၏ အရှိန်အဝါမှာလည်း ပြောင်းလဲနေကာ သူမထံမှ အင်ပါယာဥပဒေသ၏ အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်နေသည်။

“ဒီသင်္ဘောက သိပ်လှတာပဲ...”

မေမေက မှတ်ချက်ပေးလိုက်သည်။

“မင်း ဒီသင်္ဘောကို ကြိုက်လို့လား...”

ဝေ့ဝူယင်က မေးလိုက်သည်။ မေမေ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ အီလီစီယမ် အသေးစားသည် ကောင်းမွန်သော သင်္ဘောဖြစ်သော်လည်း သူတို့ပိုင်သည် မဟုတ်ဘဲ တစ်နေ့တွင် ပြန်ပေးရမည်ဖြစ်သည်။ ကိုယ်ပိုင်သင်္ဘောတစ်စင်း ရှိလျှင် ကောင်းမည်ဟု သူမ တွေးမိခြင်းပင်။

ဝေ့ဝူယင်က သူမ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ညင်သာစွာ ပြောလိုက်၏။

“ဒါဆိုရင်... မင်းအတွက် ငါ အဲဒါကို ယူပေးမယ်...”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ စုမေ့၊ ယောင်ဟုန်ရီ၊ ရွှေဖုန်းပေါင်နှင့် သခင်လေးရှန့်တို့မှာ အံ့သြခြင်း မရှိကြပေ။

မျက်လုံးနီနီ၊ ဆံပင်ငွေရောင်နှင့် ခြေဗလာ ကျူးဟိုင်သည် သင်္ဘောလက်ရန်းပေါ်သို့ တက်လိုက်၏။ ဝေ့ဝူယင် စကားတစ်လုံးမှ မဆိုရသေးမီမှာပင် သူသည် အမှောင်ဟင်းလင်းပြင်အတွင်းသို့ ရယ်မောရင်း ခုန်ဆင်းသွားခဲ့သည်။

“သင်္ဘောကိုတော့ မထိခိုက်စေနဲ့ဦး...”

ဝေ့ဝူယင်က သတိပေးလိုက်သည်။

“ဟား... ဟား... ဟား...”

ကျူးဟိုင်သည် သွေးရောင်ကြယ်တံခွန်ကဲ့သို့ နွေဦးလေပြည် သင်္ဘောဆီသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်သွားလေတော့သည်။

...

အရောင်တစ်မျိုးတည်းသာ ရှိသော ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုအတွင်း၌ ပညာရှိ အသံတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။

“ရွေးချယ်မှုတစ်ခု ကွဲပြားသွားတာကနေ မရေမတွက်နိုင်တဲ့ ရွေးချယ်မှုအသစ်တွေကို ဖြစ်ပေါ်စေတယ်... မတူညီတဲ့ ကံကြမ္မာနှစ်ခုပေမဲ့ လမ်းဆုံးကတော့ တစ်ခုတည်းပဲ... ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးမှာ ဘယ်အရာက ကျန်ရစ်မလဲဆိုတာ ငါ သိချင်မိပါရဲ့...”

...

ပျံသန်းပြီး နာရီအနည်းငယ်အကြာတွင် ကောင်းကင်နှလုံးသား ဂလက်ဆီသည် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော အဖြစ်အပျက်များကို ပြန်လည်တည်ငြိမ်အောင် ပြုလုပ်နိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ သားရဲများသည် မိမိတို့ ဂြိုဟ်များ၏ ပုံမှန်မဟုတ်သော ပတ်လမ်းများကို ပြန်လည်ပြင်ဆင်နေကြသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လူသားများသည် သူတို့၏ ကံကြမ္မာမှာ တစ်စုံတစ်ရာ ပြောင်းလဲတော့မည်ဟု ခံစားနေကြရသည်။

၎င်းမှာ ဝေ့ဝူယင်က သူ၏ အာရုဏ်ဦး အင်ပါယာကို ကောင်းကင်နှလုံးသား ဂလက်ဆီအထိ ဖြန့်ကျက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။

သုံးရက်အကြာတွင် သားရဲများ၊ ရှို့ရန်များနှင့် လူသားများကို တုန်လှုပ်စေသော ဖြစ်ရပ်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။ အလွန်ကြီးမားပြီး အစွမ်းထက်သော သားရဲကြီးများစွာသည် ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်ကျော်ကာ နေရာအသီးသီးသို့ ဦးတည်သွားနေကြခြင်းပင်။

အချို့က ထိုသားရဲကြီးများ ဟင်းလင်းပြင်တံခါးများ ထဲသို့ ဝင်ရောက်ကာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ကြသည်။

လျှို့ဝှက်နယ်မြေတစ်ခုအတွင်းတွင် ဝေ့ဝူယင်သည် အစစ်အမှန်နဂါး အသွင်ဖြင့် ရပ်နေပြီး၊ သူ့အား လောကရှန့်ထိုအဆင့်နှင့် ထိုထက်မကသော ကမ္ဘာဦးသားရဲကြီးများစွာက ဝန်းရံကြည့်ရှုနေကြသည်။ သူ၏ အစစ်အမှန်နဂါး အော်ရာကြောင့် သားရဲကြီးများမှာ သူ့အား သတိကြီးစွာဖြင့် စောင့်ကြည့်နေကြသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်နေသော အရှိန်အဝါမှာ သူတို့၏ ဗီဇစိတ်ကိုပင် တုန်လှုပ်စေခဲ့သည်။

သူ အလွန်အမင်း အစွမ်းထက်ကြောင်း သူတို့ သိကြသည်။

“နှုတ်ခွန်းဆက်သပါတယ်...”

ဝေ့ဝူယင်က စိတ်ချင်းဆက်သွယ်ကာ မိတ်ဆက်လိုက်သည်။

“ငါကတော့ အာရုဏ်ဦး အင်ပါယာရဲ့ အာဏာရှင် ဧကရာဇ် ဝေ့ဝူယင် ဖြစ်တယ်... ဒီနေ့ ငါ ဒီကို လာခဲ့တာက...”

သခင်လေးရှန့်၏ ဆန္ဒမှာ လူမျိုးစုများအကြား အသာစီးရမှုကို ပြောင်းလဲရန် ဖြစ်သော်လည်း ဝေ့ဝူယင်တွင် ထိုသို့လုပ်ရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိပေ။ ဤနယ်မြေကို သားရဲများ အုပ်စိုးထားသဖြင့် သူတို့သာ ဆက်လက်အုပ်စိုးစေမည် ဖြစ်သည်။ သူသည် လူသားများကို ပိုမိုအစွမ်းထက်အောင် လုပ်ပေးနိုင်စွမ်း ရှိသော်လည်း ထိုသို့ မလုပ်ဆောင်ခဲ့ပေ။

ထိုနေ့တွင် ဝေ့ဝူယင်အား အသိဉာဏ်ရှိသော သားရဲခေါင်းဆောင်များစွာက စိန်ခေါ်ခဲ့ကြသော်လည်း ဝေ့ဝူယင်က ကိုယ်ပိုင် ခွန်အားနှင့် အစစ်အမှန် ဟင်းလင်းပြင်နဂါး စွမ်းရည်များကို အသုံးပြုကာ အားလုံးကို နှိမ်နင်းလိုက်သည်။ ထို့နောက်တွင်မှ ဝေ့ဝူယင်သည် မိမိကိုယ်မိမိ အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင်တစ်ဦးအဖြစ် ထုတ်ဖော်ပြသကာ အဂ္ဂိရတ်ပညာ၏ အလှတရားနှင့် စွမ်းအားကို ပြသခဲ့သည်။ သူတို့၏ ပြဿနာများစွာကို ဤအဂ္ဂိရတ် ထုတ်ကုန်များဖြင့် ဖြေရှင်းနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

မကြာမီမှာပင် ကောင်းကင်နှလုံးသား ဂလက်ဆီသည် အာရုဏ်ဦး အင်ပါယာ၏ ဂလက်ဆီ လက်အောက်ခံနယ်မြေ တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ဝေ့ဝူယင်၏ မတွန်းလှန်နိုင်သော စွမ်းအား၊ လွှမ်းမိုးမှုနှင့် သူတို့၏ ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်တွင် ကူညီပေးနိုင်မှုတို့ကြောင့် သားရဲများက လက်ခံခဲ့ကြခြင်းပင်။ ထို့ပြင် သူတို့၏ ဓလေ့ထုံးတမ်းများကိုလည်း အဓိက စည်းမျဉ်းအနည်းငယ်မှလွဲ၍ ပြောင်းလဲခြင်း မရှိပေ။

နောင်ဆယ်စုနှစ်များစွာ ကြာသောအခါ ကောင်းကင်နှလုံးသား ဂလက်ဆီနှင့် အဖြူရောင် အဘိဿဲ ဂလက်ဆီတို့တွင် သားရဲများနှင့် လူသားများမှာ ခွဲခြားမှုကင်းစွာဖြင့် အတူတကွ ကျင့်ကြံကာ အရင်းအမြစ်များအတွက် ယှဉ်ပြိုင်ကြသော တိုးတက်သည့် လူ့အဖွဲ့အစည်းများ ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။ လူသားများက သားရဲများကို စီးနင်းကာ တိုက်ပွဲဝင်ကြသလို၊ သားရဲများကလည်း လူသားများကို သူတို့နှင့်အတူ တိုက်ပွဲဝင်ရန် လေ့ကျင့်ပေးကြပေလိမ့်မည်။

ကြယ်တာရာများ ပျောက်ကွယ်သွားသောနေ့ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည့် လူငယ်တစ်ဦးနှင့် မမွေးဖွားသေးသော မိန်းမငယ်လေး တစ်ဦးတို့သည် သားရဲများ အုပ်စိုးသော ဤဂလက်ဆီအတွင်း ကြယ်တာရာများကို ကြည့်ရင်း အသက်ရှင်နေရခြင်းအတွက် အစစ်အမှန် ပျော်ရွှင်မှုကို ခံစားရမည့်နေ့တစ်နေ့ ရောက်ရှိလာပေလိမ့်မည်။

...

ကောင်းကင်နှလုံးသား ဂလက်ဆီသည် ကျိန်စာသင့်သမိုင်းကြောင်းရှိသည့်အပြင် ကောင်းကင်ဘုံ၏ ပိတ်ပင်တားဆီးမှုများဖြင့် ဝန်းရံခြင်းခံထားရသော နေရာတစ်ခုဖြစ်သည်။ ဝေ့ဝူယင်၏ ကနဦးအားထုတ်မှုများကြောင့်သာ အပြောင်းအလဲများမှာ စတင်အကောင်အထည် ပေါ်လာခြင်းဖြစ်သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာပင်... ဝေ့ဝူယင်သည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်မှုနှင့် မွေးရာပါ သွေးမျိုးဆက်စွမ်းပကားများကြောင့် လျှို့ဝှက်အရှင်တစ်ဦးထက် သာလွန်သော အင်အားကို ထုတ်ဖော်နိုင်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့်လည်း... အခြားသူများသာဆိုလျှင် ကောင်းကင်နှလုံးသား ဂလက်ဆီရှိ သားရဲကြီးများနှင့် စေ့စပ်ညှိနှိုင်းရာတွင် ကျရှုံးနိုင်သော်လည်း သူကမူ လွှမ်းမိုးချုပ်ကိုင်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူတော်စင် နွေဦးကွင်းပြင် ပင်လျှင် ထိုသားရဲ အင်အားစုများကို အောင်နိုင်ရန် သို့မဟုတ် စေ့စပ်ရန် စဉ်းစားသည့်အခါ ၂၅ ရာခိုင်နှုန်းထက်ပိုသော ယုံကြည်မှုမျိုး မရှိခဲ့ပေ။ ကောင်းကင် နှလုံးသား ဂလက်ဆီ၏ ကန့်သတ်ချက်များ အတွင်း သူ၏ ကောင်းကင်ရတနာများနှင့် သစ်သား ဥပဒေသ အပေါ် သာမည အာဏာတို့ကိုသာ အသုံးပြုနိုင်ခြင်း မရှိပါက သူ၏အင်အားမှာ ကပ်ဘေးဆိုက်သကဲ့သို့ ထိုးဆင်းသွားပေလိမ့်မည်။

ကောင်းကင်စစ်ဝိညာဉ်က ဉာဏ်အလင်းရ သူတော်စင်တစ်ဦးကို ကောင်းကင်နှလုံးသား ဂလက်ဆီသို့ ခေါ်ဆောင်မလာရန်နှင့် ပထဝီဝင်အနေအထားအရ အသာစီးရယူခြင်းကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် သတိပေးခဲ့သော်လည်း၊ ထိုသို့လုပ်ဆောင်ခဲ့ပါက တိုက်ပွဲမှာ ယခုထက် များစွာအန္တရာယ်နည်းပါးသွားနိုင်ကြောင်း ဝေ့ဝူယင် ပြန်လည်သုံးသပ်မိသည်။ သို့သော် အပြန်အလှန်အားဖြင့် သတ်ဖြတ်ရန်မှာမူ ပို၍ခက်ခဲသွားပေလိမ့်မည်။

ဆေဘာ တိုက်ခိုက်မှုတွင် ဥပဒေသတို့၏ အော်ရာများ ကိန်းဝပ်ခြင်းမရှိပါက သူတော်စင်တို့၏ မသေနိုင်သလောက် ဖြစ်သော စွမ်းပကားများကို အမြစ်ပြတ်ချေမှုန်းရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ ဥပမာအားဖြင့်... သူတို့တွင် သာမန် လျှို့ဝှက် အာဏာရှင်များ နားမလည်နိုင်သော နက်ရှိုင်းသည့် လျှို့ဝှက်စွမ်းအား အတတ်ပညာများ ရှိကြသည်။ သူတို့အတွက် ‘အချိန်နောက်ပြန်ဆုတ်ခြင်း’ အတတ်ကို အသုံးပြုရသည်မှာ အသက်ရှူရသကဲ့သို့ လွယ်ကူလှပြီး၊ တိုက်ပွဲအတွင်း၌သာမက အိပ်ပျော်နေချိန်တွင်ပင် သူတို့ကို သတ်ဖြတ်ရန်မှာ အလွန်ခဲယဉ်းလှ၏။

ထိန်ကျန့်ဝမ်သည် ဝေ့ဝူယင်က အိုမီဂါ ဆေဘာ ဝိညာဉ်အလင်းနှင့် သေမျိုးပျက်သုဉ်းခြင်း ဥပဒေသတို့ကို အသုံးပြုကာ သူ၏ဝိညာဉ်ကို ဆွဲထုတ်၍ အသက်အင်အားကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်လိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ ၎င်းမှာ ပြင်ဆင်၍မရနိုင်သော မှားယွင်းတွက်ချက်မှုတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။ အကယ်၍ သူသာ ကြိုသိခဲ့ပါက အသက်ရှင်ခွင့်ရရန်အတွက် နှစ်ပေါင်းထောင်ချီ၍ ကျွန်အဖြစ် ခံယူပါမည်ဟူသော ကတိသစ္စာမျိုးကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော ဆုံးဖြတ်ချက်များကို ချမှတ်ခဲ့မိပေလိမ့်မည်။

သို့သော်လည်း ဝေ့ဝူယင်မှာမူ ထိုဂလက်ဆီကို ပိတ်ဆို့ထားသော တားမြစ်ချက်များကြား၌ပင် ‘အစစ်အမှန်နဂါး အသွင်ပြောင်းလဲခြင်း’ ကြောင့် သားရဲတစ်ကောင်အဖြစ် ရောနှောနေထိုင်နိုင်သလို၊ ပုံမှန်အခြေအနေတွင်လည်း အစစ်အမှန် လူသားတစ်ဦးအဖြစ် တည်ရှိနိုင်သည်။ သူသည် လမ်းစဉ်နှစ်ခုလုံးကို တန်းတူလျှောက်လှမ်းနိုင်သော မျိုးစပ်သတ္တဝါတစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သူ၏ ‘ဖီဆန်လေး’ ကပင် သားရဲတို့၏ ကမ္ဘာဦးတာအို အော်ရာကို ဆွဲယူကာ ကြယ်တာရာပတ်လမ်းတစ်ခု တည်ဆောက်နိုင်ခဲ့သည်အထိပင်။

ဤအချက်က ဝေ့ဝူယင်၏ ဘဝအပေါ် ရှုမြင်ပုံကို များစွာပြောင်းလဲစေခဲ့ပြီး၊ ခပ်သိမ်းသော သက်ရှိတို့ တန်းတူညီမျှသည်ဟူသော သူ၏ အင်ပါယာမူဝါဒကို ပိုမိုခိုင်မာထွန်းကားစေခဲ့သည်။ ဝေ့ဝူယင်သည် လူနှင့်သားရဲ မျိုးစပ်ရုံသာမကဘဲ သစ်ပင်တစ်ပင်၏ စိတ်ဝိညာဉ်၊ အတွေ့အကြုံနှင့် ဗဟုသုတများကိုပါ စုပ်ယူထားနိုင်ခဲ့သူဖြစ်သည်။ သူသည် ထိုသစ်ပင်၏ မှတ်ဉာဏ်များအတွင်း၌ ရှင်သန်ခဲ့ပြီး၊ လနှင့်ကြယ်တို့ကို နီးကပ်စွာ မြင်တွေ့လိုသော ဆန္ဒများ၊ လောက၏ ကံဆိုးမှုနှင့် ကံကောင်းမှုများကို ကြည့်ရှုရင်း ခံစားခဲ့ရသော ဝေဒနာများကိုပါ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ သိရှိခဲ့သည်။

သူသည် လူသား၊ သားရဲ နှင့် အပင် တို့၏ စစ်မှန်သော ပေါင်းစပ်မှုပင် ဖြစ်သည်။ ရှေးလူတို့နည်းတူ ‘ကြယ်တာရာ ဆင်းတု’ ကို ရရှိပြီးနောက် မိမိကိုယ်တိုင်သည် နေမင်းနှင့် တစ်သားတည်း ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သေမျိုးတာအိုကို အထွတ်အထိပ် ရောက်အောင် ကျင့်ကြံပြီးနောက်တွင်မူ သူသည် ဂြိုဟ်တစ်လုံး၊ လတစ်စင်း ၊ ဥက္ကာခဲတစ်ခု၊ အလင်းတန်းတစ်ခု၊ အာကာ၊ အချိန်စီးဆင်းမှု၊ ဟင်းလင်းပြင်တွင်းနက် နှင့် အသစ်ဖန်တီးထားသော နယ်မြေတစ်ခု... ထို့ထက် အရေးကြီးဆုံးမှာ ‘နေမင်း’ တစ်စင်း ဖြစ်တည်ရခြင်း၏ အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်သွားခဲ့သည်။

ထိုကဲ့သို့ ခပ်သိမ်းသောအရာတို့နှင့် တစ်သားတည်းဖြစ်တည်မှုက ကမ္ဘာလောကအပေါ် ဖော်ပြမရနိုင်သော သိမြင်မှုနှင့် ရှုထောင့်အသစ်ကို ပေးစွမ်းခဲ့သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဝေ့ဝူယင် လျှောက်လှမ်းခဲ့သော လမ်းစဉ်သည် သူ့အား ခပ်သိမ်းသောအရာတို့အဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်စွမ်း ပေးထားသောကြောင့်ပင်။

ဤနားလည်မှုများကြောင့်ပင် လူသားပုံသဏ္ဌာန်ရှိသော သူတော်စင်များအနေဖြင့် ကောင်းကင်နှလုံးသား ဂလက်ဆီမှ သားရဲဘုရင်များကို နှိမ်နင်းနိုင်စွမ်း ရှိသည့်တိုင် ဆွေးနွေးရန် ခက်ခဲနေချိန်တွင် ဝေ့ဝူယင်မှာမူ လွယ်ကူစွာ ချဉ်းကပ်နိုင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ဝေ့ဝူယင်သည် ထိုသားရဲများကို အခြားသူများကဲ့သို့ ‘နိမ့်ကျသူ’ သို့မဟုတ် ‘သာလွန်သူ’ ဟု မမြင်ဘဲ၊ သူတို့၏ ဖြစ်တည်မှုအတိုင်းသာ မြင်ကာ သူတို့၏ စရိုက်အပေါ်တွင်သာ အကဲဖြတ်ခဲ့ကြပေသည်။

***

အပိုင်း(၂၀၀၈)

ကနဦး ကြိုးပမ်းမှုများ ပြီးဆုံးပြီးနောက် ရက်အနည်းငယ် ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်။ ထူးခြားသည်က... သားရဲမျိုးနွယ်စု အသီးသီးမှ အရှင်သခင်များသည် လေကြောရှည်ပြီး ဆုံးဖြတ်ချက်နှေးသူများ မဟုတ်ကြပေ။ သူတို့သည် ဆွေးနွေးမှုများကို လျင်မြန်စွာ အဆုံးသတ်ကာ နှစ်ဦးနှစ်ဖက် အကျိုးရှိမည့် ရိုးရှင်းသော အစီအစဉ်တစ်ခုကို ချမှတ်ခဲ့ကြသည်။ ၎င်းမှာ ဝေ့ဝူယင်ကို သားရဲတစ်ကောင်အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုခြင်း ဖြစ်နိုင်သလို သူ၏ ရိုးသားပြတ်သားသော ချဉ်းကပ်မှုကြောင့်လည်း ဖြစ်နိုင်သည်။

စိတ်ဝင်စားစရာ အကောင်းဆုံး တိုးတက်မှုတစ်ခုမှာ လတ်တလောတွင် အထိနာထားသော ‘အယ်လ်မီရက်’ သားရဲမျိုးနွယ်များက အဂ္ဂိရတ်အဖွဲ့အစည်းတစ်ခု တည်ထောင်ကာ အဂ္ဂိရတ်တာအိုကို လေ့လာလိုကြောင်း တောင်းဆိုလာခြင်းဖြစ်သည်။ ဝေ့ဝူယင်ကလည်း မဆိုင်းမတွ သဘောတူခဲ့သည်။ သားရဲမျိုးနွယ်များ အဂ္ဂိရတ်ပညာ လေ့လာသည်မှာ သူတစ်ခါမျှ မကြုံဖူးသော ဆန်းသစ်သည့် အယူအဆ ဖြစ်သော်လည်း၊ တားမြစ်ရန် အကြောင်းမရှိပေ။

အမှန်စင်စစ် ‘အယ်လ်မီရက်’ များနှင့် သားရဲများသည် စွမ်းအင်နှင့် မန်နာကို ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းရှိရုံမျှမက၊ အာရုံခံနိုင်စွမ်းမှာလည်း ထူးကဲလှသဖြင့် ဆေးဖော်စပ်ရာတွင် ဝိညာဉ်အော်ရာကြောင့် ဆေးပျက်စီးခြင်း သို့မဟုတ် စွမ်းအင်မတည်ငြိမ်မှုကြောင့် မှားယွင်းခြင်းများကို ရှောင်ရှားနိုင်သည့် အားသာချက်ရှိသည်။

စိန်ခေါ်မှုများ ရှိနေဦးမည် ဖြစ်သော်လည်း အဂ္ဂိရတ်တာအိုသည် လူသားများအတွက်သာ မဟုတ်ပေ။ ဤကဲ့သို့ ကန့်သတ်ချက်မဲ့သော ဖြစ်နိုင်ခြေများကို တွေးတောရင်း ‘အမွေခံအပြစ်သား’ များထဲတွင်ရော သားရဲများ ရှိနေနိုင်မလားဟု ဝေ့ဝူယင် တွေးတောမိသည်။

ထိုအတွေးများက သီအိုရီအသစ်များကို လမ်းဖွင့်ပေးခဲ့သော်လည်း လက်ရှိရလဒ်ကို ဝေ့ဝူယင် ကျေနပ်မိသည်။ မမြင်နိုင်သော အင်ပါယာ ဥပဒေသ အော်ရာသည်လည်း ကောင်းကင်နှလုံးသား ဂလက်ဆီတစ်ခွင်သို့ တဖြည်းဖြည်း ပျံ့နှံ့သွားခဲ့လေပြီ ဖြစ်လေတော့သည်။

...

အီလီစီယမ် အသေး၊ သင်္ဘောကပ္ပတိန် အဆောင်...

“ဟူး...”

သာယာသော အသက်ရှူသံသဲ့သဲ့လေးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုအခန်းထဲရှိ ကျယ်ဝန်းလှသော ကုတင်ထက်တွင် အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး လဲလျောင်းနေကြသည်။ ထိုအမျိုးသမီးမှာ စိတ်ဝိညာဉ်ကိုပင် ဖမ်းစားနိုင်လောက်အောင် လှပသူဖြစ်ပြီး၊ ခန္ဓာကိုယ်ထက်တွင် မည်သည့်အဝတ်အစားမျှ မရှိဘဲ ပိုးသားစောင်ပါးလေးကိုသာ လွှမ်းခြုံထားကာ အိပ်မောကျနေသည်။ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းဖျားတွင် အပြုံးရိပ်လေးတစ်ခု ယှက်ပြေးနေ၏။

ချောင်စွေ့ဖုန်းသည် အရာအားလုံးကို မေ့လျော့ကာ အိပ်မောကျနေသည်။ ကျင့်ကြံသူများ အိပ်စက်ချိန်တွင် ထားရှိတတ်သော သတိဝီရိယမျိုး သူမထံတွင် အစအနပင် မရှိချေ။ ၎င်းမှာ ‘အမှောင်ကြယ်တာရာခေတ်’ ကဲ့သို့ ကြမ်းတမ်းသော ကာလကို ဖြတ်ကျော်လာသူတစ်ဦးအတွက် အလွန်ထူးဆန်းလှသည်။ ဝေ့ဝူယင်၏ ဘေးနားတွင် ရှိနေသရွေ့ သူမသည် အရာရာ၌ လုံခြုံသည်ဟု ခံစားနေရသည်။ သူမ၏ ဆံနွယ်ရှည်များသည် ဝေ့ဝူယင်၏ ရင်ဘတ်ထက်တွင် ဝဲဖြန့်ကျနေပြီး၊ သူ၏ နှလုံးခုန်သံနှင့် ကိုယ်ငွေ့နွေးနွေးကို ခံစားရင်း အိပ်မက်ကမ္ဘာထဲသို့ ရောက်ရှိနေရှာသည်။

ဝေ့ဝူယင်ကမူ အခန်းမျက်နှာကျက်တွင် ရေးဆွဲထားသော ကောင်းချီးခံ ရီအင်ပါယာ၏ ကြယ်တာရာ မြေပုံကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ ၎င်းမှာ ကပ္ပတိန်ကို မိမိ၏ ဇာတိအိမ်ကို သတိရစေရန် ရည်ရွယ်၍ ဒီဇိုင်းထုတ်ထားခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ သို့သော် ဝေ့ဝူယင်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင်မူ အိမ်ပြန်လိုသော အလွမ်းဓာတ်များ ရှိမနေခဲ့ပေ။

“ကောင်းကင်ဘုံ တားမြစ်ချက်က စုမေ့ရဲ့ အဆင့်တက်ချိန်မှာ ကြုံရမယ့် ပြဿနာတွေကို ရှောင်လွှဲဖို့ ကူညီပေးနိုင်မလား... ဒါမှမဟုတ် သူကို ကန့်သတ်ချက်မရှိတဲ့ နယ်မြေတစ်ခုမှာပဲ အဆင့်တက်ခိုင်းရမလား... ဘယ်နေရာမှာ လုပ်မလဲဆိုတာကလည်း အရေးကြီးနိုင်တယ်”

ဝေ့ဝူယင်သည် မကြာမီ ရောက်ရှိတော့မည့် စုမေ့၏ ကပ်ဘေး အတွက် အမျိုးမျိုး တွေးတောနေမိသည်။

အချိန် တစ်ရက်သာ လိုတော့သည်။

မှန်ပေသည်။ မနက်ဖြန်ပင်...။

မနက်ဖြန်တွင် သူမ၏ လျှို့ဝှက် ခြေချခြင်းသည် ဧကန်မလွဲ ဖြစ်ပေါ်လာတော့မည်။ သူသည် အဖက်ဖက်မှ ပြင်ဆင်ထားသော်လည်း၊ ထိုပြင်ဆင်မှုများမှာ အရာထင်ပါ့မလားဟူသော စိုးရိမ်စိတ်က ရင်ထဲတွင် ရှိနေသည်။

သူ စုမေ့ကို အချိန်အတော်ကြာ လေ့လာခဲ့သည်။ ကောင်းကင်တာအို၊ ကမ္ဘာလောက၊ မက်ဂီ နှင့် စပါတန် များအကြောင်း အပါအဝင် သာမန်ထက်ကျော်လွန်သော ဗဟုသုတများ ရှိနေသည့်တိုင် စုမေ့ ရင်ဆိုင်ရမည့်အရာမှာ အဘယ်နည်းဆိုသည်ကို သူ တိတိကျကျ မသိသေးပေ။

စုမေ့ ကိုယ်တိုင်လည်း မသိရှာပေ။

‘ငါ ဘာဆက်လုပ်ရမလဲ...’

ဝေ့ဝူယင်သည် သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ချက်ကို မှုတ်ထုတ်လိုက်မိသည်။ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုက အရာရာကို ပြောင်းလဲသွားစေနိုင်သည်။ သူသည် ယုံကြည်ချက်အပြည့်ဖြင့် ရှေ့ဆက်နိုင်သော်လည်း၊ ဤသည်မှာ စုမေ့၏ အသက်နှင့် ရင်းထားရခြင်း ဖြစ်သည်။ အခြားသော ဘဝတစ်ခုတွင် စုမေ့၏ အစစ်အမှန် ဝိညာဉ် မှာ ဖျက်ဆီးခံခဲ့ရပြီး အလောင်းသာ ကျန်ရစ်ခဲ့ဖူးသည်။ ထိုစဉ်က သူသည် ဥပဒေသများနှင့် အချိန် နောက်ပြန်ဆုတ်ခြင်း အတတ်များကို မပိုင်ဆိုင်သေးသဖြင့် ယခု ထိုအရာများက အလုပ်ဖြစ်မလားဆိုသည်ကို သူ မသေချာပေ။

သို့သော်လည်း တစ်မိနစ်ချင်းစီ ကုန်ဆုံးသွားတိုင်း သူ၏ စိုးရိမ်စိတ်မှာ ပိုမိုမြင့်တက်လာနေတော့သည်။

နေရာရွေးချယ်မှုနှင့် ပတ်သက်၍ မိနစ်အနည်းငယ်မျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ဝေ့ဝူယင် မျက်လုံးများကို ခဏမျှ မှိတ်ထားလိုက်သည်။ ပြန်လည်ဖွင့်လာချိန်တွင်မူ သူ၏မျက်ဝန်းအစုံ၌ ပြတ်သားသော အရိပ်အယောင်များ လက်ခနဲ ဖြစ်သွား၏။

“ဒီနေရာပဲ...”

သူ ကုတင်ပေါ်မှ ဖြည်းညင်းစွာ ထလိုက်သည်။ ဝေ့ဝူယင်၏ ကိုယ်ငွေ့နွေးနွေး ကျန်ရစ်သော နေရာလေးကို ချောင်စွေ့ဖုန်းက အိပ်မက်ကမ္ဘာထဲမှနေ၍ အလိုလို သိရှိသကဲ့သို့ ဖက်တွယ်ထားရှာသည်။ သူမသည် သူ၏ ရနံ့ကို ရှူရှိုက်ရင်း စိုးရိမ်ပူပန်နေဟန်ရှိသော မျက်နှာပေးလေးမှာလည်း တဖြည်းဖြည်း ပြေလျော့သွားတော့သည်။

ဝေ့ဝူယင်သည် ကပ္ပတိန်အဆောင်မှ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။ လက်ဝေ့ယမ်းလိုက်ရုံမျှဖြင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထက်တွင် အာဏာရှင် အင်ပါယာ ဝတ်စုံမှာ အလိုအလျောက် ဆင်မြန်းပြီးသား ဖြစ်သွားသည်။ ၎င်းဝတ်စုံမှာ မီးခိုးရောင်ကို အခြေခံထားပြီး ငွေရောင်အနားသတ်များဖြင့် ခန့်ညားစွာ ချုပ်လုပ်ထားသည့် အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင်နှင့် အုပ်ချုပ်သူတို့၏ အသွင်ကို ပေါင်းစပ်ထားသော ဝတ်စုံဖြစ်သည်။ သူ၏ ဦးခေါင်းထက်တွင်မူ ကျောက်မျက်ရတနာ ၁၆ လုံး စီခြယ်ထားသော သရဖူတစ်ခု ရှိနေပြီး ရှေ့နှင့်နောက်တွင် ပို၍ကြီးမားသော ပုံဆောင်ခဲနှစ်လုံး ရှိသည်။ ရှေ့ဘက်မှ ကျောက်မျက်မှာ သေမျိုးဝိညာဉ်၏ အဂ္ဂိရတ်ကြယ်တာရာနှင့် တူညီပြီး နောက်ဘက်မှ ပုံဆောင်ခဲမှာမူ ဟင်းလင်းပြင်စွမ်းအင်များဖြင့် ပေါင်းစပ်ဖွဲ့စည်းထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ဝေ့ဝူယင် သင်္ဘောကုန်းပတ်ပေါ်သို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် မမေ့နိုင်လောက်အောင် ရဲရင့်ပြတ်သားသည့် အသွင်ရှိသော စုမေ့ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမသည် ကြယ်တာရာကောင်းကင်ယံကို မော့ကြည့်ရင်း မတ်တတ်ရပ်နေ၏။ ထိုခဏ၌ ဝေ့ဝူယင်၏ နှလုံးသားမှာ ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။ သူ၏ မျက်စိထဲတွင် လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက လူငယ် တစ်ဦးနောက်သို့ လိုက်ပါရန် ကျေးရွာငယ်လေး တစ်ရွာမှ ထွက်ခွာလာခဲ့သော မိန်းကလေးငယ်လေးကို မြင်ယောင်လာသည်။ ထိုစဉ်က သူမသည် တက်ကြွလန်းဆန်းပြီး အပြုံးများ၊ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

ထို့နောက်တွင်မူ ထိုအပြုံးများ တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်သွားပုံကို သူ မြင်ယောင်မိပြန်သည်။ ဆံပင်နက်နက်၊ မျက်လုံးနက်နက်နှင့် မိန်းကလေးများစွာ၏ ဝန်းရံခြင်းကို ခံနေရပြီး ထိုအမျိုးသမီးများမှာ သူ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ရရန်အတွက် ကြိုးစားရင်း စုမေ့၏ ကွယ်ရာတွင် ကဲ့ရဲ့အတင်းပြောကာ မနာလိုဝန်တိုစိတ်များဖြင့် စောင်းမြောင်းကြည့်နေကြသည်။

ထို့နောက်တွင်မူ ပါးပြင်များ နီရဲကာ မျက်ရည်များ ဝိုင်းနေသော်လည်း အံကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ ဒူးထောက်နေရသော မိန်းကလေးကို မြင်ယောင်မိပြန်သည်။ အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးမှ ပြင်းထန်သော ကန်ကျောက်မှုများနှင့် အရှက်ခွဲလိုသော ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ရိုက်နှက်မှုများ ကျရောက်နေသည်။ ထိုသူများအားလုံး၏ မျက်နှာထားများမှာ သေလူကဲ့သို့ အေးစက်နေကြ၏။ သူတို့သည် သူမ၏ မျက်နှာကိုမူ ထိခိုက်ဒဏ်ရာ မရအောင် ရှောင်ရှားပြီး နားထဲတွင် အသံမြည်သွားစေမည့် ပါးရိုက်မှုမျိုးကိုသာ ပြုလုပ်ကြသည်။

နာကျင်မှုနှင့် ဆင်းရဲဒုက္ခများ၏ အမှောင်ထုထဲသို့ တဖြည်းဖြည်း နစ်မွန်းနေချိန်တွင် ငွေရောင်အလင်းတန်းများ လွှမ်းခြုံထားသော သန်မာသည့် လက်တစ်ဖက်မှာ သူမကို ကမ်းလင့်လာခဲ့သည်။ ထိုလက်ထဲတွင် သူမအတွက် အေးစက်မနေသော အအေးဓာတ်တစ်ခု ကိန်းဝပ်နေ၏။ သူမသည် ထိုလက်ကို ဆုပ်ကိုင်ရန် မဆိုင်းမတွပင် ခုန်ကူးခဲ့သည်။ ထိုလက်ကို ထိတွေ့လိုက်ရချိန်မှသာ... ထိုအချိန်မှသာ... သူမသည် နွေးထွေးမှုကို ခံစားခဲ့ရသည်။ ထိုလက်ကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရချိန်တွင်မှ သူမသည် ထိုနွေးထွေးမှုကို မည်မျှအထိ တောင့်တခဲ့ရကြောင်း သိရှိခဲ့ရသည်။

ကံကြမ္မာ၏ မျက်နှာသာပေးမှုကြောင့် ထိုလက်ကို ပြန်လည်ဆုပ်ကိုင်ခွင့် ရရှိချိန်တွင်မူ မည်သည့်အခြေအနေတွင်မဆို သူမ လက်မလွှတ်တော့ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ တဖြည်းဖြည်းနှင့် သူမ၏ ဒဏ်ရာရနေသော ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပြန်လည်ကျန်းမာလာပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှ နူးညံ့သောအလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုအလင်းတန်းမှာ သူမအား ကယ်တင်ခဲ့သော လက်ကို ပြန်လည်ကာကွယ်ပေးချင်သည့် အားကောင်းသော စိတ်ဆန္ဒများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။

သူမကို ကယ်တင်ခဲ့သလိုမျိုး၊ သူမ အလိုချင်ဆုံး အရာမှာလည်း...။

ဤနေရာသို့ ရောက်ချိန်တွင် ဝေ့ဝူယင်၏ အတွေးများမှာ ပစ္စုပ္ပန်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ကြည်လင်နက်မှောင်သော မျက်ဝန်းအစုံက သူ့ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လာ၏။

သူမသည် နှုတ်ခမ်းဖြင့် ပြုံးခဲလှသော်လည်း၊ သူမ၏ မျက်နှာပေးမှာ အမြဲတမ်း ခိုင်မာနေသော်လည်း... သူမ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် သူ၏ ပုံရိပ်ကို မြင်တွေ့ရတိုင်း ထိုမျက်ဝန်းများက သူ့ကို လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ပြုံးပြနေသည်ဟု ဝေ့ဝူယင် ခံစားရသည်။

“အရှင်ဝေ့... ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီလား”

စုမေ့က မေးလိုက်၏။

***