အခန်း (၂၀၁၁-၂၀၁၂)

အပိုင်း(၂၀၁၁)

ဝေဝါးနေသော ထိုလူသားပုံသဏ္ဌာန်အား ဖော်ပြရန် အလွန်ပင် ခက်ခဲလှသည်။ အကောင်းဆုံး ပြောရမည်ဆိုလျှင် မရေရာသော အရိပ်အယောင်များနှင့် ပုံသဏ္ဌာန်မရှိဘဲ အဆက်မပြတ် ပြောင်းလဲနေသော အရာများ စစည်းထားသကဲ့သို့ပင်။

အရိပ်ပုံစံဖြင့် ဖျတ်ခနဲ လင်းလက်သွားတတ်သော အလင်းတန်းတစ်ခုနှင့် တူလှသည်။ ၎င်းသည် အရပ်ရှစ်ပေကျော်ခန့် မြင့်မားပြီး သွယ်လျသော ခြေလက်များ ရှိသည်။ မျက်နှာအသွင်အပြင်မှာ ဝေဝါးနေသော်လည်း ခဏချင်းစီအတွင်း အမျိုးသမီးပုံစံမှ အမျိုးသားပုံစံသို့ အဆက်မပြတ် ပြောင်းလဲနေပြီး ပြောင်းလဲမှုတိုင်းတွင် ငြင်းဆန်မရနိုင်သော ဆွဲဆောင်မှုရှိသည့် အလှတရားတစ်ခု ကိန်းဝပ်နေသည်။

ဝေ့ဝူယင်သည် ထိုအရာကို မြင်လိုက်ရုံမျှဖြင့် ကျောရိုးထဲအထိ စိမ့်တက်သွားသော အအေးဓာတ်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုအရိပ်၏ ရှေ့တွင် သူသည် အလွန်အမင်း သေးငယ်ပြီး အရေးမပါသော သတ္တဝါလေးတစ်ကောင် ဖြစ်နေသကဲ့သို့ ခံစားချက်မျိုး သူ၏ ဝိညာဉ်နှင့် အတွေးထဲသို့ တိုးဝင်လာသည်။ ၎င်းသည် ကောင်းကင်အောက်ရှိ အရာအားလုံးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ကိုယ်စားပြုနေသကဲ့သို့ပင်။

နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သူ၏ အတွင်းစိတ် ငြိမ်သက်မှုမှာ ပြင်းထန်သော ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် ပြိုလဲသွားရပြီး လက်ဖဝါးထဲတွင် ချွေးစေးများ ထွက်လာတော့သည်။

ဝေ့ဝူယင်၏ အမြင်အာရုံနယ်ပယ်မှာ ရုတ်တရက် ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး နားထဲတွင် မိမိ၏ နှလုံးခုန်သံမှာ တဝုန်းဝုန်း မြည်ဟီးနေကာ အာရုံများကို ကန့်သတ်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။ ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် ဖြစ်နေသော မျက်နှာပေးနှင့်အတူ ဝေ့ဝူယင်မှာ အသက်ရှူရန်ပင် ခက်ခဲလာသည်။ အသက်တစ်ခါရှူတိုင်း ဂလက်ဆီ တစ်ခု သို့မဟုတ် နှစ်ခုကို တွန်းရွှေ့ရသကဲ့သို့ အားစိုက်နေရ၏။ သူ၏ အာရုံထဲတွင် ထိုမြင့်မားပြီး ဝေဝါးသော ပုံသဏ္ဌာန်ကြီးကိုသာ မြင်နေရတော့သည်။

“⌜®⌜¢⌜⌜¶⌜§...”

ဝေ့ဝူယင် တစ်ခါမျှ မကြားဖူးသော၊ နားမလည်နိုင်သော ဘာသာစကားတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ၎င်းတွင် ကောင်းကင်ဘုံ၏ လေးလံမှုများ ပါဝင်နေသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး ထိုပုံသဏ္ဌာန်၏ အဆက်မပြတ် ပြောင်းလဲနေသော ပါးစပ်မှ စုမေ့ရှိရာဘက်သို့ ဦးတည်ပြောဆိုလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ အသံမှာ ကျား၊ မ ခွဲခြားမရနိုင်သော်လည်း နားထဲတွင် မတွေးဆနိုင်လောက်အောင်ပင် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

ဝုန်း...

ဝေ့ဝူယင်၏ အသိစိတ်ပင်လယ်အတွင်း၌ ဧဒင်၏ အမြစ်များမှာ မြောက်တက်လာပြီး အသိစိတ်တံတိုင်းများကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်လိုက်သည်။ ၎င်းက ဝေ့ဝူယင်၏ စိတ်ဓာတ်ကို လှုပ်ခတ်သွားစေကာ သူ၏ ‘စိတ်မျက်လုံး’ ထံသို့ မိုးကြိုးပမာ တုန်ခါမှုကို ပေးပို့လိုက်သဖြင့် သူ၏ ဝိညာဉ်ပင် တုန်ခါသွားရ၏။ ထိုအကျိုးသက်ရောက်မှုမှာ ခဏချင်းအတွင်း အကြိမ်ကြိမ် ပဲ့တင်ထပ်နေသည့် မိုးခြိမ်းသံနှင့် တူလှသည်။

ဝေ့ဝူယင်၏ အာရုံခံစားမှုမှာ ရုတ်တရက် ပွင့်လင်းသွားပြီး စုမေ့၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အစွန်းကုန် အက်ကွဲနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးတွင် ထိခိုက်မှုမရှိသော နေရာဟူ၍ မရှိတော့ဘဲ ‘ဧဒင် အမှတ်အသား’ မှာလည်း ဘုရင်နှင့် အိုရီတို့၏ စေခိုင်းမှုဖြင့် သူမထံသို့ အတိုင်းအဆမရှိသော အသက်အင်အားများကို ဖြည့်တင်းပေးနေရသဖြင့် ပျောက်ကွယ်လုနီးပါး ဖြစ်နေချေပြီ။

သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ ကြယ်တာရာဝိညာဉ်များအဖြစ် ဆောင်ရွက်နေကြသဖြင့် ယခင်ကထက် များစွာသာလွန်သော အသက်အင်အားများကို ပေးပို့နိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤမျှော်လင့် မထားသော အရန်အစီအစဉ်ကြောင့်သာ စုမေ့၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကြေမွမသွားဘဲ တည်ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ဝေ့ဝူယင်မှာ ထိုကံကောင်းမှုကို ဝမ်းသာနေရန် အချိန်မရှိပေ။ သူသည် ‘သာလွန် သန့်စင် အဂ္ဂိရတ် ကြယ်တာရာများ’ နှင့် ‘ကောင်းကင်ဘုံ နတ်မျက်လုံး’ တို့ကို အစွမ်းကုန် အသုံးချကာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဝိညာဉ်အင်အား များကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။

ဝိညာဉ်ချုပ်နှောင်ခြင်း အစီအရင်...

ဝေဝါးနေသော ထိုပုံသဏ္ဌာန်မှာ ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားသည်။ တစ်စက္ကန့်၏ သန်းပေါင်းများစွာပုံ တစ်ပုံ မျှသော အချိန်မတိုင်မီကပင် ထိုတုန်ဟည်းနေသော ပေါက်ကွဲသံများကြား၌ ဧဒင်သည် ထိုအရိပ်၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို မရှင်းလင်းသော နည်းလမ်းဖြင့် ဘာသာပြန်နိုင်ခဲ့သည်။ ဧဒင်မှာ ထိုဘာသာစကားကို နားမလည်သော်လည်း ဘာသာစကားဟူသည် အတွေးများ၏ အဓိပ္ပာယ်နှင့် ရည်ရွယ်ချက်ကို ထုတ်ဖော်ခြင်းဖြစ်ရာ ထိုဝေဝါးသော ပုံသဏ္ဌာန်၏ စိတ်ဓာတ်အင်အားမှာ အခြားသူများကဲ့သို့ပင် ဖတ်ရှု၍ ရနေသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဧဒင်၏ ပြောင်းလဲမှုက ဤကဲ့သို့သော မတွေးဆနိုင်သည့် ဖြစ်တည်မှုများ သို့မဟုတ် ဟင်းလင်းပြင် သတ္တဝါများ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများကို သိမြင်နိုင်စွမ်း ပေးထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ဧဒင်သည် ဘာသာစကားကို နားမလည်သော်လည်း ၎င်း၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ဘာသာပြန်နိုင်ခဲ့သည်။

“မင်း ငါ့ရှေ့ကို တစ်ခါ ထပ်ပေါ်လာပြန်ပြီပဲ... နောက်ဆုံးတော့ မင်းကို ငါ ရှာတွေ့ခဲ့ပြီ... ကောင်းရာမွန်ရာအတွက် ဒီအမှားကို ငါ ပြင်ဆင်ပေးမယ်... သူ့ကိုယ်စား ဒီရှုံးနိမ့်မှုကို ငါ အဆုံးသတ်ပေးမယ်... သူ့ရဲ့ အလိုကျအတိုင်း အားလုံးကို ငါ အဆုံးသတ်ပစ်မယ်...”

၎င်းတို့မှာ အတိအကျ စကားလုံးများ မဟုတ်ဘဲ အထားအသို အနည်းငယ် လိုအပ်နေသော်လည်း အကြမ်းဖျင်း အဓိပ္ပာယ်မှာ ထိုအတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။ ဧဒင်သည် ချုပ်နှောင်ခြင်း ခံထားရသော ဝေ့ဝူယင်အား ထိုရည်ရွယ်ချက်နှင့် အဓိပ္ပာယ်များ အားလုံးမှာ စုမေ့ထံသို့သာ တိုက်ရိုက် ဦးတည်နေကြောင်း ချက်ချင်း အသိပေးလိုက်သည်။

၎င်းမှာ ဝေ့ဝူယင်ကို သတိဝင်လာစေရန် လုံလောက်လှပေသည်။

“ရပ်စမ်း...”

ဝိညာဉ်ချုပ်နှောင်ခြင်း အစီအရင်သည် ဝိညာဉ်အင်အားကို အသုံးပြု၍ ဝိညာဉ်ကို ထိခိုက်စေသော နက်နဲသည့် အစီအရင်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ အဇူရာနဂါး အန်နု၏ ထူးခြားသည့် အတတ်ပညာ ဖြစ်သော်လည်း အားကောင်းသော ရန်သူများကို အသုံးပြုရာတွင် ပြင်းထန်သော ကန့်သတ်ချက်များ ရှိပြီး အခြားသူများထက် များစွာသာလွန်သော ဝိညာဉ်အင်အားကို လိုအပ်သည်။ ထို့အပြင် ဝေ့ဝူယင်၏ မွေးရာပါ ဝိညာဉ်အင်အားမှာ သေမျိုးအဆင့်သာ ရှိသဖြင့် တည်ရှိမှုအခြေခံကို မြှင့်တင်ထားသော လျှို့ဝှက် အာဏာရှင်များအပေါ်တွင် အကျိုးသက်ရောက်မှု မရှိခဲ့ပေ။ သူ နောက်ဆုံး ကျရှုံးခဲ့သည်မှာ တိမ်ပြာတို့နှင့် တိုက်ခိုက်စဉ်က ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ဝေ့ဝူယင်ထံတွင် ရန်သူကို တစ်ချက်တည်းနှင့် ရပ်တန့်စေနိုင်သော အခြား လျှပ်တစ်ပြက် အစီအရင်များ မရှိသဖြင့် သူသည် သိစိတ်အရ ဤအစီအရင်ကိုသာ အသုံးပြုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထူးဆန်းစွာပင် ၎င်းက အလုပ်ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

ဝေဝါးနေသော ထိုပုံသဏ္ဌာန်မှာ နေရာတွင် ကျောက်ကျ သကဲ့သို့ ရပ်တန့်သွား၏။ ဝေ့ဝူယင် သူ၏ စိတ်ဓာတ်ခွန်အား အားလုံးကို အသုံးပြုကာ စုမေ့ထံသို့ ပြေးသွားလိုက်သည်။ သူတို့အောက်ရှိ ဥက္ကာခဲမှာ သူ၏ ပြင်းထန်သော ခွန်အားကြောင့် ကြေမွသွားရ၏။ တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် သူသည် ‘အစစ်အမှန်နဂါး အသွင်ပြောင်းလဲခြင်း’ နှင့် ‘အဆုံးမဲ့ ဟင်းလင်းပြင် အတောင်ပံ’ တို့ကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။

ရှူး...

သူသည် တစ်ခဏချင်းအတွင်း စုမေ့ကို ဖမ်းဆွဲကာ ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်ကျော်၍ ထွက်ပြေးလိုက်သည်။ လွတ်အောင်ပြေးရမည်။ အနည်းဆုံးတော့ ယခုလောလောဆယ်အတွက် ရှောင်ရမည်။

အလွန်ဝေးကွာသော ခရီးကို ဖြတ်သန်းပြီးနောက် သူသည် ရပ်တန့်လိုက်သည်။ စုမေ့ကို သူ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ပွေ့ပိုက်ထားရင်း ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှ ပြန်ထွက်လာချိန်တွင် သူ၏ မျက်နှာမှာ ကြယ်မရှိသော ညဉ့်မှောင်မှောင်ထက်ပင် ပို၍ မှောင်မှောင်မှိုင်မှိုင် ဖြစ်နေသည်။ ဝေ

ဝါးသော ထိုပုံသဏ္ဌာန်မှာ သူ၏ အစီအရင်ကြောင့် ရပ်တန့်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ၎င်းမှာ သူတို့၏ ဘေးနားတွင်ပင် ရှိနေသေးသည်။ ဟင်းလင်းပြင်ထဲအထိ သူတို့နောက်သို့ လိုက်ပါလာသကဲ့သို့ ပေအနည်းငယ်သာ ဝေးသော နေရာတွင် ရှိနေခြင်းဖြစ်သည်။

‘မျိုးစေ့ကပ်ဘေးတံခါး’ မှာလည်း အလားတူပင်ဖြစ်ပြီး သူတို့နောက်သို့ တိတ်ဆိတ်စွာနှင့် နက်နဲစွာ လိုက်ပါလာသည်။ စုမေ့သည် လျှို့ဝှက်တာအို၏ နယ်ပယ်အတွင်း ရှိနေသရွေ့ ထိုတံခါးမှာ သူမ နောက်သို့ အမြဲလိုက်ပါနေမည် ဖြစ်ပြီး သူမ ဝင်ရောက်လာမည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေမည် ဖြစ်သည်။ သူမကိုယ်တိုင် ဝင်ရောက်ရမည်ဖြစ်ပြီး မဝင်ရောက်ပါက လျှို့ဝှက်တာအိုသို့ တက်လှမ်းခွင့် အမြဲတမ်း ဆုံးရှုံးသွားပေလိမ့်မည်။

ဝေ့ဝူယင်အနေဖြင့် သူမကို ထိုတံခါးထဲသို့ ပစ်ထည့်နိုင်လျှင် သို့မဟုတ် တွန်းပို့နိုင်လျှင် အလွန်ကောင်းမည် ဖြစ်သော်လည်း သူ လုံးဝ လုပ်၍မရပေ။ အဆင့်တက်ခြင်း၏ ကန့်သတ်ချက်များကြောင့် သူ ဘာလုပ်ရမှန်း မသိ ဖြစ်နေရသည်။ ထို့အပြင် အိုရီနှင့် ဘုရင်တို့မှာလည်း စုမေ့၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို မကြေမွအောင် ထိန်းသိမ်းနေရသဖြင့် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ရှေ့သို့ ရွေ့လျားအောင် မလုပ်ဆောင်နိုင်တော့ပေ။ အခြေအနေမှာ အလွန်ပင် ဆိုးဝါးနေချေပြီ။

ထိုအချိန်တွင် ပုံသဏ္ဌာန်ကြီးမှာ စတင်လှုပ်ရှားလာသည်။ ပထမဆုံးအဖြစ် တစ်ခါတစ်ရံ တုတ်ခိုင်ပြီး တစ်ခါတစ်ရံ သွယ်လျနေသော သူ၏ လက်ချောင်းဆယ်ချောင်းထဲမှ တစ်ချောင်းမှာ လှုပ်ရှားလာသည်။ ဝေ့ဝူယင်သည် သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်း အခြေခံကို အစွမ်းကုန် စုစည်းကာ အနီးကပ် စောင့်ကြည့်နေသည်။ ဤအရာက အလုပ်ဖြစ်မလား သူ မသေချာသော်လည်း ‘ဝိညာဉ်ချုပ်နှောင်ခြင်း အစီအရင်’ အလုပ်ဖြစ်ခဲ့သဖြင့် ဤအရာကို သတ်ဖြတ်၍ ရနိုင်မည်ဟု သူ ယူဆလိုက်သည်။

ရုတ်တရက် ...

“အ... အရှင်ဝေ့...”

စုမေ့ထံမှ တိုးညင်းသော အသံလေး ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဝေ့ဝူယင်သည် သူ၏ ရင်ခွင်ထဲရှိ အမျိုးသမီးငယ်လေးထံသို့ အာရုံပြောင်းလိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အဂ္ဂိရတ်အလင်းတန်းများ လွှမ်းခြုံထားသော်လည်း အသက်ဝင်လာပြီး သတိပြန်လည်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။

ထိုပုံသဏ္ဌာန်၏ ညာလက်မှာ အနည်းငယ် လိမ်တွန့်သွားသည်။

သူမ နိုးလာလေပြီ။

“ကောင်းတယ်... တံခါးထဲကို မြန်မြန်ဝင်...”

ဝေ့ဝူယင်သည် သူ၏ ဝိညာဉ်ထဲသို့ တိုးဝင်လာသော ကပ်ဘေးကြီး ဆိုက်ရောက်တော့မည့် ခံစားချက်ကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ပေ။

၎င်း၏ လက်မောင်းမှာ တုန်လှုပ်သွားသည်။

စုမေ့သည် အမြဲတမ်း ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်သူ ဖြစ်သဖြင့် အခြေအနေကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။ သူမ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ သူမသည် ဂလက်ဆီများကြားရှိ ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် ရှိနေပြီး ဖော်ပြမရနိုင်သော ပုံသဏ္ဌာန်ကြီးတစ်ခုမှာ သူမ၏ ရှေ့တွင် ရပ်တန့်နေရာမှ တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည်လှုပ်ရှားလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“အင်း...”

သူမသည် စွမ်းအင်များကို စုစည်းကာ ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ်ကိုယ် ရပ်လိုက်ပြီး မီတာအနည်းငယ်သာ ဝေးသော ‘မျိုးစေ့ကပ်ဘေးတံခါး’ ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် အံကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ ပြတ်သားသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်သော်လည်း သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အပိုင်းပိုင်း ပြတ်ထွက်တော့မည့်အလား ခံစားနေရရှာသည်။

ခြေလှမ်းတိုင်းသည် သူမ၏ ပုခုံးနှစ်ဖက်ပေါ်တွင် ဂြိုဟ်တစ်လုံးစီ ထမ်းထားရသကဲ့သို့ လေးလံလှပြီး ခြေကျင်းဝတ်များတွင်လည်း ကြယ်တာရာများကို ခတ်နှောင်ထားသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။ သို့သော်လည်း သူမသည် ထိုခြေလှမ်းများကို တစ်လှမ်းချင်း ကိုယ်တိုင်လှမ်းရမည်ဖြစ်သည်။ ဝေ့ဝူယင်သည် သူ၏ ကြယ်တာရာဝိညာဉ်နှစ်ခုဖြစ်သော အိုရီနှင့် ဘုရင်တို့က ‘ဧဒင် အမှတ်အသား’ ထဲမှ လက်ကျန်အသက်အင်အားများကို အကုန်အစင်ထုတ်ယူကာ စုမေ့ကို ထောက်ပံ့ပေးနေသည်ကို စောင့်ကြည့်နေမိသည်။ ယခုအချိန်တွင် ထိုအမှတ်အသားမှာ အလွန်ပင် မှေးမှိန်နေချေပြီ။ ၎င်းသည် နောက်ပိုင်းတွင် ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာနိုင်မလား သူ မသိသော်လည်း...

စုမေ့သာ ဤကပ်ဘေးကို ကျော်လွှားနိုင်မည်ဆိုလျှင် ထိုအရာများမှာ အရေးမကြီးတော့ပေ။ သို့သော်လည်း စွန့်စားရမှုများက ရှိနေဆဲပင်။

***

အပိုင်း(၂၀၁၂)

ဝေ့ဝူယင်သည် သေမျိုးတာအိုနှင့် ကိုက်ညီရန် လိုအပ်သော သူ၏ အရန်အစီအစဉ်များကြောင့် သေမျိုးနယ်ပယ်တွင်သာ ဆက်နေရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူသာ အဆင့်တက်လိုက်ပါက သူ၏ လျှို့ဝှက်ဝိညာဉ်များကို စုမေ့ထံသို့ သို့မဟုတ် ဧဒင်အမှတ်အသားထံသို့ ထည့်သွင်းရာတွင် အခက်အခဲများစွာ ရှိလာနိုင်သည်။

ဘုရင်နှင့် အိုရီတို့မှာ ကြယ်တာရာဝိညာဉ်များ ဖြစ်နေဆဲဖြစ်သဖြင့် စုမေ့နှင့်အတူ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် ကပ်ဘေးကို ရင်ဆိုင်ရမည်ဖြစ်ရာ ၎င်းမှာ ဝေ့ဝူယင်၏ ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပြောင်းလဲသွားစေနိုင်သည်။

သို့သော်လည်း သူနှင့် သူ၏ ကြယ်တာရာဝိညာဉ်များသည် လိုအပ်လာပါက ထိုအရာကို စွန့်စားရန် ဆုံးဖြတ်ပြီးသားဖြစ်သည်။ စုမေ့အတွက်ဆိုလျှင် သူတို့ ဘာမဆို စတေးမည်။ သူတို့၏ အနာဂတ် အလားအလာများကိုပင် ဖြစ်စေ။ အနည်းဆုံးတော့ အဂ္ဂိရတ်တာအိုနှင့်အတူ မည်သည့်ပြဿနာကိုမဆို အတူတူဖြေရှင်းနိုင်သော်လည်း စုမေ့ကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရခြင်းမှာမူ မည်သည့်အခါမျှ ပြန်လည်ကုစားနိုင်မည့်အရာ မဟုတ်ပေ။

တစ်လှမ်း...

နှစ်လှမ်း...

ခြေလှမ်းနှစ်လှမ်း လှမ်းပြီးနောက်တွင်မူ ဝေဝါးသော ပုံသဏ္ဌာန်ကြီးမှာ လွတ်မြောက်မှုကို ပြန်လည်ရရှိသွားခဲ့သည်။

“⌜. ⌜§⌜§...”

ထိုပုံသဏ္ဌာန်ကြီးက ထူးဆန်းသော ဘာသာစကားဖြင့် စကားပြောလိုက်၏။ ဝေ့ဝူယင်သည် သူ၏မျက်ဝန်းထဲမှ အဂ္ဂိရတ်ကြယ်တာရာများကို အစွမ်းကုန်ညှစ်ထုတ်ကာ ‘ဝိညာဉ်ချုပ်နှောင်ခြင်း အစီအရင်’ ကို ထပ်မံထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

သို့သော်လည်း မည်သည့်အရာမျှ ဖြစ်မလာခဲ့ပေ။ ထိုတုံ့ပြန်မှုကြောင့် ဝေ့ဝူယင်၏ ရင်ထဲတွင် ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားရသည်။ သူ၏ ဝိညာဉ်အတွင်းပိုင်းမှ တစ်စုံတစ်ရာ မှားယွင်းသွားပြီဟု သူ ခံစားလိုက်ရ၏။

ဝေဝါးသော ပုံသဏ္ဌာန်ကြီးသည် သူ၏ ဦးခေါင်းကို ‘မျိုးစေ့ကပ်ဘေးတံခါး’ ဆီသို့ လှည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် မည်သူ့ကိုမျှ စောင့်မနေဘဲ သူ၏ ပြောင်းလဲနေသော လက်ဖဝါးဖြင့် ထိုတံခါးကို ဖိချလိုက်သည်။ ထိုလက်ဖဝါးမှ ထွက်ပေါ်လာသော မမြင်ရသည့် စွမ်းအားက ဟင်းလင်းပြင်နှင့် အလင်းတန်းများကို ပုံပျက်သွားစေ၏။

ပြင်းထန်သော ပေါက်ကွဲသံ သို့မဟုတ် ကြောက်မက်ဖွယ် အသံများ ထွက်မလာခဲ့ပေ။ စုမေ့နှင့် ဝေ့ဝူယင်တို့၏ မျက်စိရှေ့တွင်ပင် ထိုတံခါးကြီးမှာ ကြေမွပျက်စီးသွားတော့သည်။ စုမေ့သည် သူမ၏ အဆင့်တက်ခွင့် အရည်အချင်းများ ထိုခဏ၌ပင် ကုန်ဆုံးသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ထာဝရအတွက် အဆက်အသွယ် ပြတ်တောက်သွားခြင်းပင်။

ဝေ့ဝူယင်သည် လျှို့ဝှက်တာအို၏ တည်ရှိမှုများ ဆုတ်ခွာသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ထို့အပြင် သူ၏ ကြယ်တာရာဝိညာဉ်များမှာ စုမေ့နှင့် ချိတ်ဆက်နေဆဲဖြစ်သဖြင့် သူမ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအခြေခံ ပြောင်းလဲသွားမှု အသေးစိတ်ကို သူ သိရှိနေသည်။ သူမ၏ ‘လျှို့ဝှက် သင်္ကေတ မျိုးစေ့’ များမှာ အမှုန့်ဘဝသို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ အပြာရောင် အမှုန်အမွှားများအဖြစ် ထွက်ခွာသွားကြသည်။ သူမ ၎င်းကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့ပေ။ သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲမှ တောက်ပနေသော သက်ရှိအလင်းတန်းမှာလည်း ပျောက်ကွယ်လုနီးပါး မှေးမှိန်သွားတော့သည်။

ထို့နောက် ဝေဝါးသော ပုံသဏ္ဌာန်ကြီးသည် စုမေ့ကို ကြည့်ကာ စကားအချို့ ပြောလိုက်ပြန်သည်။ ထိုစကားများက ဝေ့ဝူယင်ကို ထပ်မံ တုန်လှုပ်စေပြန်သည်။

“⌜§⌜®”

၎င်းကို အကြမ်းဖျင်း ဘာသာပြန်ရမည်ဆိုလျှင် “ဒီလမ်းစဉ်ကို လျှောက်လှမ်းဖို့ မင်းမှာ ဘယ်တုန်းကမှ အရည်အချင်း မရှိခဲ့ဘူး...” ဟူ၍...။

ဝေ့ဝူယင်သည် ထိုစကားကို အာရုံမစိုက်အားပေ။ သူသည် လက်ရှိအခြေအနေကို ဖြေရှင်းရန် နည်းလမ်းကိုသာ ရှာဖွေနေပြီး ‘ကောင်းကင်ဘုံ တားမြစ်ချက်’ အကြောင်းကို ရုတ်တရက် တွေးမိသွားသည်။

“ခဏလေး...”

ဝေ့ဝူယင်သည် သူ၏ အဆုံးမဲ့ ဟင်းလင်းပြင် အတောင်ပံများကို ဖြန့်လိုက်ကာ စုမေ့၏ ခါးကို ဖမ်းဆွဲပြီး ဟင်းလင်းပြင်ထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ ထိုဝေဝါးသော ပုံသဏ္ဌာန်မှာ ပေအနည်းငယ်အကွာတွင်သာ ရှိနေပြီး တစ်ဖဝါးမှ မခွာခဲ့ပေ။ ၎င်းက မည်သည့်အရာမျှ တက်ကြွစွာ လုပ်ဆောင်ရန်ပင် မလိုခဲ့ပါချေ။

၎င်းထုတ်လွှတ်နေသော မမြင်ရသည့် အင်အားကပင် စုမေ့ကို နာကျင်စေကာ သေခြင်းတရားနှင့် နီးကပ်စေခဲ့သည်။ အကယ်၍ တစ်ခုခု မလုပ်ဆောင်ပါက သူမ သေရတော့မည်။ အဆင့်တက်ခွင့် ဆုံးရှုံးသွားခြင်းကို ဝေ့ဝူယင် ဂရုမစိုက်နိုင်အားသေးပေ။ သူသည် မည်သည့်အကျိုးဆက်ကိုမဆို ရင်ဆိုင်ရန် အရန်အစီအစဉ် ရာပေါင်းများစွာ ထားရှိသူဖြစ်သည်။ လက်ရှိတွင် အရေးကြီးဆုံးမှာ စုမေ့ကို အသက်ရှင်အောင် ထိန်းထားရန်နှင့် သူမ အဆင့်တက်နိုင်မည့် အချိန်အထိ တောင့်ခံထားရန် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် အရာတစ်ခုကို အမြန်ဆုံး စမ်းသပ်ရမည်။

ထိုပုံသဏ္ဌာန်ကြီးမှာ ဝေ့ဝူယင်၏ ရုန်းကန်မှုကို အေးစက်စွာ ကြည့်နေသည်။ ၎င်း၏ ခံစားချက်များထဲတွင် ဝေ့ဝူယင်သည် ပြင်းထန်သော ‘ရွံရှာမှု’ ကိုသာ ခံစားနေရသည်။ ထိုရွံရှာမှုအားလုံးမှာ စုမေ့ထံသို့သာ ဦးတည်နေပြီး သူမ၏ ဖြစ်တည်မှုသည် စကြဝဠာကြီးအတွက် စက်ဆုပ်ဖွယ်ရာတစ်ခုဟု ယူဆနေသကဲ့သို့ပင်။

ဝေ့ဝူယင်သည် ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှ ပြန်ထွက်လာပြီး ‘ကောင်းကင်ဘုံ တားမြစ်ချက်’ အားအကောင်းဆုံး နယ်မြေသို့ ပြန်ရောက်လာသည်။ ထို့နောက် တစ်စက္ကန့်၏ သန်းပုံတစ်ပုံမျှပင် မဆိုင်းမတွဘဲ...

‘ဝိညာဉ်ချုပ်နှောင်ခြင်း အစီအရင်...’

ထိုအခါ ဝေဝါးသော ပုံသဏ္ဌာန်ကြီးမှာ တစ်ဖန် ပြန်၍ ရပ်တန့်သွားသည်။ ဝေ့ဝူယင်၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာသော်လည်း စုမေ့အပေါ် ကျရောက်နေသော မမြင်ရသည့် ဖိအားမှာမူ ရှိနေဆဲပင်။ ဝေ့ဝူယင်သည် စဉ်းစားကာ စုမေ့ထံသို့ လှည့်၍ ထိုအစီအရင်ကို ထပ်မံအသုံးပြုလိုက်သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူမ ‘မဟုတ်သော’ အရာအားလုံးကို ပစ်မှတ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ အိုရီနှင့် ဘုရင်တို့ကြောင့် ထိုသို့ ခွဲခြားသတ်မှတ်ရန်မှာ အလွန်ပင် လွယ်ကူလှသည်။

ရုတ်တရက်ဆိုသလိုပင် ဧဒင်အမှတ်အသား၏ အသက်အင်အားများက ၎င်းတို့၏ စွမ်းအားကို ထုတ်ဖော်လာကြသည်။ မမြင်ရသော အင်အားနှင့် တိုက်ပွဲမှာ ရပ်တန့်သွားပြီး သူမ၏ အက်ကွဲကြောင်းများကို လျင်မြန်စွာ ကုသပေးလာသည်။

ဝေ့ဝူယင်၏ ပျော်ရွှင်မှုမှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်သွားသည်။ စုမေ့သည်လည်း သူမ၏ အားနည်းမှုများ ပြေလျော့သွားပြီး ခွန်အားများ ပြန်လည်ရရှိလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

ဝေ့ဝူယင်သည် ‘မျိုးစေ့ကပ်ဘေးတံခါး’ ကို အစားထိုးနိုင်ပြီး လျှို့ဝှက်တာအိုကို ပြန်လည်ဆင့်ခေါ်နိုင်မည့် ဆေးလုံးတစ်လုံးကို အမြန်ထုတ်ယူလိုက်သည်။ အဂ္ဂိရတ်တာအိုသည် အကန့်အသတ်မရှိပေ။ ၎င်းသည် တံခါးသစ်များကို ဖွင့်ပေးနိုင်သလို ‘နှစ်ကြိမ် အဆင့်မတက်နိုင်ခြင်း’ ကဲ့သို့သော သဘာဝနိယာမများကိုပင် ကျော်လွှားနိုင်သည်။ လျှို့ဝှက် ခြေချခြင်းတံခါးကို ရင်ဆိုင်ရာတွင် ကျရှုံးခဲ့သူများအတွက် ‘လျှို့ဝှက်ကြယ်တာရာ အဆင့်’ ဆိုသည်မှာ အကြောင်းမဲ့ တည်ရှိနေခြင်း မဟုတ်ပေ။ သူတို့သည် အောင်မြင်သည်ဖြစ်စေ၊ ကျရှုံးသည်ဖြစ်စေ သေမျိုးတာအိုမှ ထွက်ခွာသွားကြပြီး ကျင့်ကြံခြင်းမရှိသော သာမန်လူများနှင့် မခြား ဖြစ်သွားကြသည်။

သို့သော်လည်း အမျိုးမျိုးသော အကြောင်းပြချက်များကြောင့် လျှို့ဝှက်တာအို၏ ငြင်းပယ်ခြင်းခံရသော အလွန်နည်းပါးသည့် သူများ ရှိတတ်ပြီး ဤဆေးလုံးက ထိုအခြေအနေကို ကျော်လွှားနိုင်သည်။ ဝေ့ဝူယင်သည် ထိုဆေးလုံးကို ‘အာရုဏ်ဦး လျှို့ဝှက်မူလ ဆေးလုံး’ ဟု အမည်ပေးထားသည်။

“သောက်လိုက်...”

ဝေ့ဝူယင်သည် ဆေးလုံးကို သူမ၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်ပြီး သူမသည်လည်း မဆိုင်းမတွဘဲ မြိုချလိုက်သည်။ နွေးထွေးမှုတစ်ခု သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ပျံ့နှံ့သွားပြီး ပျောက်ကွယ်သွားသော လျှို့ဝှက်စွမ်းအင်များ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာကာ ‘လျှို့ဝှက် သင်္ကေတမျိုးစေ့’ များပင် ပြန်လည်ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ဤဆေးလုံးကို ဝေ့ဝူယင်သည် စုမေ့အတွက် အရန်အစီအစဉ် တစ်ခုအဖြစ်သာ တီထွင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ရာ သူ မည်မျှအထိ အားစိုက်ထုတ်ခဲ့သည်ကို သိသာစေသည်။ သို့သော် သူ၏ လုပ်ဆောင်ချက်က မည်သည့် ‘ကြယ်တာရာအရှင်သခင်’ ကိုမဆို ချက်ချင်း အဆင့်တက်နိုင်စေမည့် ဆေးလုံးတစ်လုံးကို ဖန်တီးပေးလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။ ဤသည်မှာ ပါရမီရှင်များအတွက် လျှို့ဝှက်အဆီအနှစ်များကို သန့်စင်ရန် အချိန်ဖြုန်းနေရခြင်းမှ ကယ်တင်ပေးနိုင်မည့်အရာ ဖြစ်သည်။

အရည်အချင်းများ ပြန်လည်ရရှိပြီးနောက် သူမသည် လျှို့ဝှက်တာအိုနှင့် ချိတ်ဆက်ကာ သူမ၏ ကပ်ဘေးကို ဆင့်ခေါ်လိုက်သည်။ သူမ၏ အထက် မီတာအနည်းငယ်အကွာတွင် ‘ပထမဆုံး အဆင့်တက်ခြင်း မျိုးစေ့တံခါး’ ပြန်လည် ပေါ်ပေါက်လာပြန်သည်။

သူမသည် ဘာမှမစဉ်းစားဘဲ ထိုတံခါးဆီသို့ ပြေးဝင်လိုက်သည်။ အဆင့်တက်လိုက်ရုံဖြင့် ဤထူးဆန်းသော ကပ်ဘေးကို ကျော်လွှားနိုင်မည်ဟူသော ဝေ့ဝူယင်၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို သူမ အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်သည်။

ဝေ့ဝူယင်သည် ဘုရင်နှင့် အိုရီကို ချက်ချင်း ပြန်မခေါ်သေးပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မမြင်ရသော ထိုအင်အားကို သူ တစ်နည်းနည်းဖြင့် ရပ်တန့်ထားနိုင်ကြောင်း သိသွားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထိုသို့ မည်သို့လုပ်နိုင်သလဲဆိုသည်ကို သူ မစဉ်းစားအားသေးသော်လည်း လုပ်နိုင်သည်ဟူသောအချက်က လုံလောက်နေပြီ။ သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်ကို ဖျက်ဆီးပစ်ရန် အကြောင်းမရှိသော်လည်း နောက်ဆုံးမိနစ်အထိ သူ စောင့်ဆိုင်းနေမည်။

သူသည် မည်သည့်အရာမျှ မှားယွင်းသွားခြင်းကို အဖြစ်မခံနိုင်ပေ။ ထို့အပြင် သူသည် ထိုဝေဝါးသော ပုံသဏ္ဌာန်ကြီးနှင့် စုမေ့အပေါ် ‘ဝိညာဉ်ချုပ်နှောင်ခြင်း အစီအရင်’ ကို အဆက်မပြတ် အသုံးပြုနေသည်။

သူမ တံခါးဆီသို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် ဝေ့ဝူယင်၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာသည်။

သို့သော်လည်း ...

ခရက်...

‘မျိုးစေ့ကပ်ဘေးတံခါး’ သည် ဒုတိယအကြိမ်အဖြစ်... အမှုန့်အဖြစ်သို့ ပြန်လည်ကြေမွသွားပြန်လေသည်။

***