အခန်း (၄၇၉-၄၈၁)

အခန်း ၄၇၉ - အစောင့်အရှောက်ကို ကျော်ဖြတ်ခြင်း

ယီယွင် ဓားထုတ်လိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ အပြာဝတ်လူငယ်က ရယ်မောလိုက်ပြီး “ပြီးခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်တုန်းက မင်း ငါ့ရဲ့ တိုက်ကွက်နှစ်ကွက်ကို တောင့်ခံနိုင်ခဲ့တာပဲ။ အဲဒီအချိန်ကတည်းက တတိယထပ်ကို မင်း ဝင်လို့ရနေပြီပဲကို ဘာလို့ အခုမှ ထပ်ခါထပ်ခါ လာစိန်ခေါ်နေရတာလဲ”

“တောင့်ခံနိုင်ရုံနဲ့ မကျေနပ်နိုင်ဘူး”

ယီယွင်က ခေါင်းခါရင်းပြောလိုက်သည်။

“ဒီလျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲမှာ မင်းက ငါ့ရဲ့ အရိပ်လိုပဲ။ မင်းရဲ့ ဓားလမ်းစဉ်က ငါ့ဆီကနေ လာတာဆိုတော့ မင်းဟာ ငါ့ရဲ့ မှန်တစ်ချပ်ပဲ။ မင်းကို တိုက်ခိုက်ခြင်းအားဖြင့် ငါ့ရဲ့ အားနည်းချက်တွေကို ငါ မြင်နိုင်တယ်”

ယီယွင်၏ စကားအဆုံးတွင် သူ၏ အရှိန်အဝါများမှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ ၎င်းမှာ ထက်မြက်လှသော ဓားတစ်လက်၏ အရှိန်အဝါမျိုးပင်။

“ငါ့ကို အနိုင်ယူချင်တာလား” လူငယ်၏ မျက်လုံးများ ဝင်းလက်သွားသည်။ နတ်မျှော်စင်၏ စမ်းသပ်မှုတစ်ခုစီကို ကျော်ဖြတ်ရန်ပင် မလွယ်ကူလှရာ ယီယွင်၏ ရည်မှန်းချက်မှာ သူ့ကို အံ့အားသင့်စေသည်။

“စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတယ် လာစမ်း... မင်းရဲ့ အရည်အချင်းကို ငါ ကြည့်ရသေးတာပေါ့”

အပြာဝတ်လူငယ်က တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ ယခင်အတိုင်း တိုက်ကွက်နှစ်ကွက်ပင်။

“ပထမတိုက်ကွက်”

ရွှေရောင် ဓားချီတစ်ခုသည် လေထုကို ခွဲခြမ်းကာ ယီယွင်ထံသို့ တိုးဝင်လာသည်။ ထိုတိုက်ကွက်သည် အလွန်မြန်ဆန်လှသော်လည်း ယီယွင်၏ မျက်လုံးထဲတွင်မူ နှေးကွေးသွားသလို ခံစားရသည်။

အကြောင်းမှာ ထိုတိုက်ကွက်တွင် စွမ်းအားကြီးမားသော်လည်း အနှစ်သာရကင်းမဲ့နေသောကြောင့်ပင်။ ၎င်းမှာ စွမ်းအင်ဖြင့် တည်ဆောက်ထားသော ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခုသာ ဖြစ်ပြီး စိတ်ဝိဉာဉ် မပါဝင်ချေ။

ယီယွင်သည် သူ၏ ဓားကို အသုံးမပြုသေးဘဲရွှေကျီးကန်းရှုထောင့်ပုံရိပ် ကိုသာ အသုံးချကာ ထိုဓားချက်ကို ခုခံလိုက်သည်။ ရွှေကျီးကန်း၏ ရင်ဘတ်တွင် ဒဏ်ရာရသွားသော်လည်း ယီယွင်၏ ယန်စွမ်းအင်များကြောင့် ချက်ချင်းပင် ပြန်လည် ကုသသွားသည်။

“တကယ်ပဲ ခုခံနိုင်တာလား” လူငယ်က အံ့ဩသွားသော်လည်း သူ၏ အပြင်းထန်ဆုံး ဒုတိယတိုက်ကွက် ကို ဆက်လက် ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ ဂလက်ဆီတစ်ခု ကောင်းကင်မှ ပြိုကျလာသကဲ့သို့ အလွန်ကြီးမားလှသော ဓားအလင်းတန်းကြီး ဖြစ်သည်။

ယီယွင်၏ သွေးများမှာ ဆူပွက်လာပြီး တိုက်ခိုက်လိုစိတ်မှာ မီးတောင်တစ်ခုကဲ့သို့ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။ သူသည် သူ၏ ယုံကြည်ချက်နှင့် စိတ်ဆန္ဒအားလုံးကို ဓားအတွင်းသို့ ထည့်သွင်းကာ အောက်သို့ ပိုင်းဖြတ်လိုက်တော့သည်။

“ဘုန်း”

ဓားအလင်းတန်းနှစ်ခု ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံကာ အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကွဲထွက်သွားသည်။ ယီယွင်၏ လက်ဖဝါးမှာ စုတ်ပြဲသွားပြီး ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါများမှာ အပ်ဖြင့် ထိုးသကဲ့သို့ နာကျင်နေသည်။ သို့သော် သူသည် နောက်မဆုတ်ဘဲ ထိုဓားအလင်းတန်းများကြားမှ တိုးဝင်ကာ သူ၏ ဓားဦးဖြင့် လူငယ်၏ မျက်မှောင်နှစ်ခုကြားကို တည့်တည့် ထိုးစိုက်လိုက်တော့သည်။

“မင်း နိုင်သွားပြီ” လူငယ်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “ငါ့ကို အနိုင်ယူနိုင်တဲ့အတွက် မင်းဟာ 'ဆရာသခင်' အဆင့်ထက်တောင် သာလွန်သွားပြီ။ ဒီစမ်းသပ်မှုမှာ မင်းရဲ့ ရလဒ်က အံ့မခန်းပဲ”

လူငယ်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပေါက်ကွဲသွားပြီး ရွှေရောင် အမှုန်အမွှားများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ထိုနေရာတွင် အရည်အသွေး အလွန်မြင့်မားသော ရှေးဟောင်းရတနာကျောက်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာရာ ယီယွင်က ဖမ်းယူလိုက်သည်။

ထိုစဉ် ကောင်းကင်ယံမှ နွေးထွေးသော အလင်းတန်းတစ်ခု ကျဆင်းလာသည်။ ၎င်းမှာ အင်ပါရီယန်အမှတ်အသား (နတ်ဘုရားတံဆိပ်) များပင်။ တတိယထပ် အစောင့်အရှောက်ကို အနိုင်ယူနိုင်ခဲ့သည့်အတွက် ယီယွင်သည် ဆုလာဘ်များ ထပ်မံ ရရှိလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

ယီယွင်သည် တိုက်ခိုက်လိုစိတ် အပြည့်ဖြင့် တတိယထပ်သို့ စတင် ခြေလှမ်းလှမ်းလိုက်တော့သည်။

အခန်း ၄၈၀ - နတ်ဘုရားမျှော်စင်၏ တတိယထပ်

ကောင်းကင်ယံမှ ကျဆင်းလာသော အလင်းတန်းမှာ ပိုမိုပြင်းထန်လာပြီး ယီယွင်၏ လက်မောင်းပေါ်ရှိ အရေပြားထဲသို့ စိမ့်ဝင်သွားသည်။ နတ်ဘုရားတံဆိပ် (အင်ပါရီယန်အမှတ်အသား) များမှာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

လှပသော နဂါးအကြေးခွံပုံစံ တံဆိပ်များမှာ ပိုမိုသိပ်သည်းလာသည်။ အလင်းတန်း ပျောက်ကွယ်သွားချိန်တွင် ယီယွင် ရေတွက်ကြည့်လိုက်ရာ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် တံဆိပ် ၁၈ ခု ရရှိခဲ့သည်။ ယခင်ရှိပြီးသား ၃၇ ခုနှင့် ပေါင်းလိုက်ပါက ယီယွင်တွင် စုစုပေါင်း နတ်ဘုရားတံဆိပ် ၅၅ ခု ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

၅၅ ခုဟူသော အရေအတွက်မှာ ရှန်းထူနန်ထျန်းတို့အဖွဲ့ မျှော်စင်သို့ စတင်ဝင်ရောက်ချိန်က အရေအတွက်ထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်နေသော်လည်း ယီယွင်ကမူ မကျေနပ်သေးပေ။ သူသည် ရှေးဟောင်းမဟာဧကရီ၏ အသိအမှတ်ပြုမှုကို အပြည့်အဝရရှိရန်မှာ ပြီးပြည့်စုံသော ရလဒ်များ လိုအပ်ကြောင်း နားလည်ထားသည်။

ယီယွင်သည် လှေကားထစ်များအတိုင်း ဆက်လက်တက်လှမ်းကာ တတိယထပ်၏ တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

တတိယထပ်၏ အတွင်းပိုင်းမှာ ပိတ်ဆို့ထားသော ခန်းမကြီးတစ်ခုဖြစ်သည်။ ယီယွင်သည် လင်ရှင်းထုန်ကို တွေ့ရနိုးဖြင့် ဝေ့ဝဲကြည့်သော်လည်း ခန်းမကြီးထဲတွင် မည်သူမျှ မရှိချေ။ ဤနေရာသည်လည်း တစ်ဦးချင်းစီအတွက် သီးခြားခွဲထုတ်ထားသော ဟင်းလင်းပြင် ဖြစ်ဟန်တူသည်။

တတိယထပ် ခန်းမမှာ ပထမထပ်လောက် မခမ်းနားသော်လည်း ပို၍ လေးနက်တည်ငြိမ်သော ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းသည်။ ခန်းမ၏ အလယ်ဗဟိုရှိ နံရံတစ်ခုပေါ်တွင် ပန်းချီကားတစ်ချပ် ချိတ်ဆွဲထားသည်ကို ယီယွင် တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုပန်းချီကားထဲတွင် လူတစ်ဦးသည် သစ်ပင်တစ်ပင်ကို မှီကာ မြေပြင်ပေါ်၌ ထိုင်နေသည်။ သူ၏ ဘယ်ဘက်တံတောင်ဆစ်ကို ဒူးပေါ်တင်ထားပြီး ညာဘက်လက်က အရက်ဘူးသီးခြောက်ကို ကိုင်ကာ မော့သောက်နေသည်။ သူ၏ ဘေးတွင်မူ သွေးစွန်းနေသော ဓားတစ်လက်ကို မြေကြီးထဲသို့ စိုက်ထားသည်။

ထိုသူမှာ ယီယွင် ချပ်ဝိုင်းထဲတွင် မြင်တွေ့ခဲ့ရသော အပြာဝတ် ဓားသမား ပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲတစ်ခုကို ဆင်နွှဲပြီးစ ဖြစ်ဟန်တူသော်လည်း ထိုတိုက်ပွဲကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဘဲ အေးအေးဆေးဆေး အရက်သောက်နေသည့် ပုံစံမှာ အလွန်ပင် လွတ်လပ်ပေါ့ပါးလှသည်။

ယီယွင်သည် ထိုပန်းချီကားရှေ့တွင် ကြာမြင့်စွာ ရပ်ကြည့်နေမိသည်။ ထို့နောက် သူသည် နံရံနောက်ဘက်ရှိ စာအုပ်စင်များဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ ရှေးဟောင်းသစ်သားဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော စာအုပ်စင်ပေါ်တွင် ကျောက်စိမ်းစာလိပ် များစွာ စီရီနေသည်။

ယီယွင် ကျောက်စိမ်းစာလိပ်တစ်ခုကို ကောက်ယူကာ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သောအခါ ရှေးဟောင်းစာသားများကို တွေ့ရသည်။

“ရေစိမ်းသုတ္တန် ”

၎င်းမှာ ကျင့်စဉ်ကျမ်းတစ်စောင်ပင်။ ယီယွင်သည် အခြားကျောက်စိမ်းစာလိပ်များကိုလည်း ဆက်လက်ကြည့်ရှုရာ - “အေးမြဓားသုတ္တန် ” “ဝိညာဉ်ပျောက်ကွယ်ခြင်း လျှို့ဝှက်ကျမ်း”၊ “ကြယ်စုဆောင်းခြင်း လက်စွဲ” စသည်ဖြင့် တွေ့လိုက်ရသည်။

ရှေးဟောင်းဧကရီသည် သူမ၏ ကျင့်စဉ်များကို တတိယထပ်တွင် ထားရှိခဲ့ခြင်းလော ထိုစဉ် မျှော်စင်၏ အသံထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။

“မင်းမှာ ကျမ်းစာနှစ်စောင်ကို ရွေးချယ်ဖို့ လေးနာရီ အချိန်ရှိမယ် အဲဒီနောက်မှာ နံရံတွေ ပိတ်သွားလိမ့်မယ်”

လေးနာရီဟူသော အချိန်မှာ အလွန်တိုတောင်းလှသည်။ စာအုပ်စင်ပေါ်တွင် ကျမ်းစာပေါင်း ရာနှင့်ချီ ရှိနေရာ မည်သည့်ကျမ်းက မိမိနှင့် ကိုက်ညီမည်ကို ဆုံးဖြတ်ရန်မှာ ခက်ခဲလှသည်။ ဤသည်မှာလည်း စမ်းသပ်မှုတစ်ခုပင်။ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ အကဲဖြတ်နိုင်စွမ်း၊ ခွဲခြားနိုင်စွမ်းနှင့် မှတ်သားနိုင်စွမ်းကို စမ်းသပ်နေခြင်းဖြစ်သည်။

ယီယွင်သည် အချိန်မဖြုန်းတော့ဘဲ ကျောက်စိမ်းစာလိပ်များကို အမြန်နှုန်းဖြင့် လိုက်လံကြည့်ရှုတော့သည်။ သူသည် သူနှင့် မကိုက်ညီသော ဓာတ်ကြီးငါးပါး ကျင့်စဉ်များ၊ သူ အသုံးမပြုသော လက်နက်ကျင့်စဉ်များနှင့် အနှစ်သာရ မရှိသော ကျမ်းများကို ဖယ်ထုတ်လိုက်သည်။

နှစ်နာရီခွဲခန့် ကုန်ဆုံးသွားသော်လည်း သူနှင့် ကိုက်ညီမည့်အရာကို ရှာမတွေ့သေးပေ။ ယီယွင်သည် သူ၏ အရှိန်ကို ပိုမြှင့်လိုက်သည်။ စာသားများကို အမြန်ဖတ်ရင်း အရေးကြီးသော အချက်အလက်များကို မှတ်သားနေမိသည်။

ထျန်းယွမ်ကမ္ဘာရှိ ဂိုဏ်းကြီးအချို့၏ ကျင့်စဉ်များမှာ ဤနေရာရှိ ကျင့်စဉ်များမှ ဆင်းသက်လာခြင်းဖြစ်နိုင်ကြောင်း ယီယွင် သတိပြုမိလိုက်သည်။

အချိန်မှာ တစ်နာရီသာ ကျန်တော့သည်။ ယီယွင်သည် ကျန်ရှိနေသော ကျမ်းစာများကို အာရုံစိုက်ကြည့်ရှုနေစဉ် သွေးရောင်လွှမ်းနေသော ကျောက်စိမ်းစာလိပ်တစ်ခုကို ကောက်ယူမိလိုက်ရာ သူ၏ လက်များ တုန်ခါသွားသည်။

“အာ... ဒါက...”

ယီယွင် အံ့အားသင့်သွားရသည်။ ထိုကျောက်စိမ်းစာလိပ်မှာ တိုက်ကွက်ကျင့်စဉ်မဟုတ်ဘဲ အရှိန်အဝါ တံဆိပ် ကို စုစည်းရာတွင် အသုံးပြုသော လျှို့ဝှက်ကျမ်းတစ်စောင် ဖြစ်နေသည်။ ၎င်း၏ အမည်မှာ... “သားရဲတစ်သောင်း ပုံရိပ်” ပင် ဖြစ်သည်။

အခန်း ၄၈၁ - “သားရဲတစ်သောင်း ပုံရိပ်” ကို တစ်ဖန်ပြန်လည် သင်ယူခြင်း

ယခင် တိုင်အာနတ်မြို့တော်တွင် ရှိစဉ်က ယီယွင်သည် တိုင်အာဘုရင့်မြို့တော်ရှိ အကောင်းဆုံး စာကြည့်တိုက်၌ ရှေးဟောင်းကျမ်းစာ အကြွင်းအကျန်တစ်ခုကို ရှာတွေ့ခဲ့ဖူးသည်။ ထိုကျမ်းစာ၏ ပထမစာမျက်နှာမှာ ယခု သူ၏ရှေ့မှ ကျောက်စိမ်းစာလိပ်၏ ပထမပိုင်းနှင့် အလွန်ပင် ဆင်တူနေသည်။

တိုင်အာမြို့တော် စာကြည့်တိုက်တွင်မူ “သားရဲတစ်သောင်း” မှာ ၁၂ စာမျက်နှာခန့်သာရှိသော ပါးလွှာသည့် စာအုပ်ငယ်လေး ဖြစ်သော်လည်း ယခု သူတွေ့ရှိသည့် ကျောက်စိမ်းစာလိပ်မှာမူ အကြောင်းအရာများ ဆယ်ဆမက ပိုမိုများပြားနေသည်။

“ဒီလောက်တောင် များတာလား”

ယီယွင် အသက်ရှူမှားသွားရသည်။ သူသည် “သားရဲတစ်သောင်း ပုံရိပ်” ကျင့်စဉ် မည်မျှ အစွမ်းထက်သည်ကို ကောင်းစွာ သိရှိထားသည်။

ဤကျင့်စဉ်ကို လေ့လာပြီးနောက်တွင် သူသည် ရွှေကျီးကန်းမျိုးစိတ်တစ်ခုကို သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ပြီး ၎င်းမှတစ်ဆင့် အစွမ်းထက်လှသော ရွှေကျီးကန်း အရှိန်အဝါပုံရိပ် ကို စုစည်းနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုပုံရိပ်ကြောင့်ပင် သူသည် ယွမ်လုံဘုရင့်နိုင်ငံ၏ နံပါတ်တစ် ပါရမီရှင် 'ပိုင်' ကို အနိုင်ယူကာ ပြိုင်ပွဲတွင် ပထမ ရရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ကျမ်းစာအကြွင်းအကျန်လေးကပင် ဤမျှ စွမ်းအားရှိလျှင် ယခု ပြီးပြည့်စုံသော မူရင်းကျမ်းကြီးမှာ မည်မျှအထိ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းမည်ကို စဉ်းစားကြည့်ရုံဖြင့် သိနိုင်ပေသည်။

ယီယွင်သည် စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှသာ စဉ်းစားပြီးနောက် ထိုကျောက်စိမ်းစာလိပ်ကို သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။ ရှေးဟောင်းဧကရီ၏ လျှို့ဝှက်နယ်မြေတွင် ဤကျမ်းစာ ရှိနေခြင်းမှာ တိုက်ဆိုင်မှုဟု ထင်ရသော်လည်း သေချာစဉ်းစားကြည့်လျှင် မဟုတ်ပေ။ တိုင်အာမြို့တော်မှ ကျမ်းစာမှာ ရှေးဟောင်းလက်ရာတစ်ခု ဖြစ်သဖြင့် မဟာဧကရီနှင့် တစ်ခေတ်တည်းသား ဖြစ်နိုင်သည်မှာ မထူးဆန်းပေ။

ထို့နောက် ယီယွင်သည် ကျန်ရှိနေသော တစ်နာရီမပြည့်မီ အချိန်အတွင်း စာအုပ်စင်ပေါ်ရှိ ကျမ်းစာများကို အမြန်နှုန်းဖြင့် ဆက်လက်ရှာဖွေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ကျမ်းစာတစ်စောင်က သူ၏ အာရုံကို ထပ်မံ ဖမ်းစားလိုက်ပြန်သည်။

၎င်းမှာ လှုပ်ရှားမှု ကျင့်စဉ် တစ်စောင်ပင် ဖြစ်သည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် လှုပ်ရှားမှု ကျင့်စဉ်များ၏ တန်ဖိုးမှာ အခြေခံကျင့်စဉ် သို့မဟုတ် တံဆိပ်ကျင့်စဉ်များလောက် တန်ဖိုးမကြီးသော်လည်း ယီယွင်သည် သူ၏ ကျင့်စဉ်နှင့် အလွန်လိုက်ဖက်မည့် ကျမ်းစာတစ်စောင်ကို တွေ့ရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ထိုကျမ်းစာ၏ အဖွင့်စာမျက်နှာတွင် ၎င်းကို ထျန်းယွမ်ကမ္ဘာမှ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးက ရေးသားခဲ့ခြင်းမဟုတ်ဘဲ အခြားကမ္ဘာမှ ဆရာသခင်တစ်ဦးက ဖန်တီးခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြထားသည်။

ထိုဆရာသခင်သည် တစ်ညတွင် ကောင်းကင်ယံ၌ ရွှေကျီးကန်းတစ်ကောင် ပျံသန်းသွားသည်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ ထိုရွှေကျီးကန်း ပျံသန်းသွားချိန်တွင် မှောင်မည်းသော ညဥ့်ဦးယံမှာ နေ့ခင်းဘက်ကဲ့သို့ လင်းထိန်သွားပြီး လမင်းကြီးမှာလည်း တောက်လောင်နေသော နေမင်းကြီးကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

ထိုမြင်ကွင်းမှ ရရှိသည့် သိမြင်မှုများဖြင့် ထိုဆရာသခင်သည် နှစ်ပေါင်းများစွာ အားထုတ်ကာ ဤကျင့်စဉ်ကို ဖန်တီးခဲ့ပြီး “ရွှေကျီးကန်း နေရောင်ခြည် ရွေ့လျားခြင်း ” ဟု အမည်ပေးခဲ့သည်။ သန့်စင် ယန်ဓာတ်ကို အခြေခံထားသည့် လှုပ်ရှားမှု ကျင့်စဉ်မှာ ရှားပါးလှသဖြင့် ၎င်းမှာ ယီယွင်အတွက် သီးသန့် ဖန်တီးထားသကဲ့သို့ပင်။

ယီယွင်သည် ကျမ်းစာနှစ်စောင်ကို လက်ဝယ် ရရှိချိန်တွင် အချိန်မှာ စေ့သွားတော့သည်။ စာအုပ်စင်များမှာ အလင်းတန်းများအတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ယီယွင်သည် အလွန်ပင် ကျေနပ်သွားမိသည်။ အထူးသဖြင့် လှုပ်ရှားမှု ကျင့်စဉ်မှာ သူ့အတွက် အချိန်ကိုက်ပင်။ ယခင်က သူအသုံးပြုခဲ့သော 'တဒင်ခလှုပ်ရှားမှု'မှာ ပါးနပ်မှုတစ်ခုသာ ဖြစ်ပြီး ဥပဒေသ များလောက် စွမ်းအားမရှိချေ။

ယခု ဤကျင့်စဉ်သစ်ဖြင့် သူ၏ အမြန်နှုန်းမှာ အဆမတန် တိုးတက်လာတော့မည်ဖြစ်သည်။

ယီယွင်သည် တတိယထပ်မှ ထွက်ခွာခဲ့သည်။

သူသည် စတုတ္ထထပ်ကို ဆက်လက်စိန်ခေါ်ခြင်း မပြုသေးဘဲ ဒုတိယထပ်သို့ ပြန်ဆင်းလာခဲ့သည်။ ဒုတိယထပ်ရှိ ကျယ်ပြောသော မြေရိုင်းပြင်မှာ သားရဲများနှင့် တိုက်ခိုက်ရင်း လက်တွေ့ကျင့်ကြံရန် အကောင်းဆုံးနေရာပင် ဖြစ်သည်။

ယီယွင် တတိယထပ်တွင် ကျမ်းစာများ ရွေးချယ်နေစဉ် အခြားသူများမှာ ပထမထပ်မှ ဒုတိယထပ်သို့ တက်နိုင်ရန် ရုန်းကန်နေကြရဆဲဖြစ်သည်။

သို့သော် လင်ရှင်းထုန်မှာမူ ယီယွင်နှင့်မတူသော သီးခြား ဟင်းလင်းပြင်တစ်ခု၌ ရှိနေသည်။ သူမသည်လည်း တတိယထပ်ရှိ အပြာရောင် ကျောက်နံရံရှေ့တွင် ထိုင်နေခြင်းဖြစ်သည်။

သို့သော် လင်ရှင်းထုန် မြင်တွေ့နေရသော ပန်းချီကားမှာ ယီယွင်မြင်ခဲ့သည့် အရက်သောက်နေသော ဓားသမားပုံ မဟုတ်ပေ။ သူမ မြင်တွေ့နေရသည်မှာ ရိုးရှင်းသော အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ နောက်ကျောပုံပင် ဖြစ်သည်။ ထိုအမျိုးသမီးသည် ခြေဗလာဖြင့် နှင်းတောပြင်ကြီးပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်နေပြီး သူမ၏ ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် နှင်းကြာပန်းများ ပွင့်လန်းနေသည်။

သူမ၏ အနောက်တွင်မူ ဓားတစ်လက်မှာ သက်ရှိတစ်ခုကဲ့သို့ လွင့်မျော လိုက်ပါနေသည်။

ပန်းချီကားမှာ အလွန်ပင် လက်ရာမြောက်လှသဖြင့် အစစ်နှင့်မခြားပေ။ လင်ရှင်းထုန်သည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားပြီး ထိုပန်းချီကားရှေ့တွင် ကြာမြင့်စွာ ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေမိတော့သည်။