အခန်း (၄၈၂-၄၈၄)

အခန်း ၄၈၂ - ရေခဲပြင်ထက်က အလှပဂေး

အချိန်များ ကုန်ဆုံးသွားသော်လည်း လင်ရှင်းထုန်မှာ မလှုပ်မယှက် ရှိနေဆဲပင်။ သူမ၏ မျက်ခုံးနှင့် ဆံပင်များပေါ်တွင် နီလာကျောက်ကဲ့သို့ လှပသော အပြာရောင် ရေခဲပွင့်လေးများ ဖုံးလွှမ်းလာသည်။

နတ်ဘုရားမျှော်စင်၏ ပထမအဆင့်တွင် လင်ရှင်းထုန်သည် သူမနှင့် ကိုက်ညီသော ချပ်ဝိုင်းများကို ရွေးချယ်ခဲ့သော်လည်း ထိုမှ သိမြင်မှုများစွာ မရရှိခဲ့ပေ။ သို့သော် တတိယအဆင့်ရှိ ပန်းချီကားမှာမူ သူမကို တစ်စုံတစ်ခု ခံစားရစေခဲ့သည်။

သူမသည် ထိုပန်းချီကားရှေ့တွင် ထိုင်ရင်း 'ဥပဒေသမဲ့၊ ပုံသဏ္ဌာန်မဲ့၊ ဟင်းလင်းပြင်မဲ့၊ ငါဟူသော အစွဲမဲ့' သည့် အမြင့်ဆုံး တရားသိမြင်မှအခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

အချိန်မည်မျှ ကုန်ဆုံးသွားသည်မသိ... လင်ရှင်းထုန်သည် သူမ၏ ဖန်သားပြင်ကဲ့သို့ ကြည်လင်သော မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။

“စီနီယာရဲ့ လမ်းညွှန်မှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်...”

လင်ရှင်းထုန်သည် ပန်းချီကားထဲက ပုံရိပ်ကို ကြည့်ကာ တိုးတိုးလေးပြောရင်း ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ ထိုပန်းချီကားထဲမှ ပုံရိပ်မှာ ရှေးဟောင်း မဟာဧကရီ ပင် ဖြစ်သည်။ နှစ်ပေါင်းသန်းချီ ကွာခြားနေသော်လည်း လင်ရှင်းထုန်၏ ကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်နေသော အရှိန်အဝါမှာ ပန်းချီကားထဲက ဧကရီနှင့် ထူးဆန်းစွာ ဆင်တူနေတော့သည်။

သူမသည် ဓားကို ဆွဲကိုင်ကာ နောက်သို့ ပြန်မကြည့်ဘဲ စတုတ္ထအဆင့်သို့ ဦးတည်လိုက်သည်။ အသိဥာဏ်ပွင့်လင်းမှုအတွင်း သူမသည် ဧကရီ၏ မှတ်ဉာဏ်အချို့ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ နတ်ဘုရားမျှော်စင်မှာ ဧကရီကိုယ်တိုင် ဖန်တီးခဲ့ခြင်းမဟုတ်ဘဲ သူမ ရရှိခဲ့သော ကံထူးသည့် ရတနာတစ်ခုသာ ဖြစ်ကြောင်း သူမ သိလိုက်ရသည်။

“ကျွန်မလည်း မဟာဧကရီလိုပဲ ဖြစ်ချင်တယ်။ ကျွန်မရဲ့ မွေးရာပါ ပိတ်ဆို့နေတဲ့ သွေးကြောတွေကို ပြောင်းလဲချင်ရင် သူမရဲ့ ခြေရာကို လိုက်ရမယ်။”

လင်ရှင်းထုန်သည် လှေကားထစ်များအတိုင်း တက်လာစဉ် သူမ၏ရှေ့တွင် သူမနှင့် ရုပ်ချင်းတူသော အဖြူဝတ် မိန်းကလေးတစ်ဦး ပေါ်လာပြန်သည်။ သူမမှာ စတုတ္ထအဆင့်၏ အစောင့်အရှောက်ပင်။

“တိုက်ကွက် ထုတ်လိုက်”

လင်ရှင်းထုန်က အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်။

အဖြူဝတ်မိန်းကလေးသည် လင်ရှင်းထုန်ကို ကြည့်ကာ ခေါင်းခါလိုက်သည် “မင်းဆီမှာ သူမရဲ့ အရှိန်အဝါတွေ ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ ငါ မမျှော်လင့်ထားဘူး...”

“သူမ တဲ့လား” လင်ရှင်းထုန် အံ့ဩသွားသည်။ ဤအစောင့်အရှောက်မှာ စွမ်းအင်သက်သက်သာ မဟုတ်ဘဲ ဝိညာဉ်ရှိနေပုံရသည်။

“မင်းက မင်းရဲ့ ကံကြမ္မာကို ကိုယ်တိုင် ထိန်းချုပ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီပဲ... မင်းရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ ဓားရှိနေပြီ၊ ငါ့နှလုံးသားထဲမှာတော့ ဓားမရှိတော့ဘူး။ ငါ မင်းကို တားလို့ မရတော့ဘူး။”

အဖြူဝတ်မိန်းကလေး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပေါက်ကွဲကာ အလင်းမှုန်များအဖြစ် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး လင်ရှင်းထုန်၏ လက်မောင်းပေါ်တွင် နတ်ဘုရားတံဆိပ် (အင်ပါရီယန်အမှတ်အသား) ၁၈ ခု ထပ်မံ ပေါ်ထွက်လာသည်။

လင်ရှင်းထုန်သည် စတုတ္ထအဆင့်၏ အလင်းတံခါးကို ဖြတ်ကျော်ဝင်ရောက်လိုက်သည်။ ထိုနေရာတွင် သူမ မြင်လိုက်ရသည်မှာ အဆုံးမရှိသော ရေခဲပြင်ကြီး ဖြစ်သည်။

အေးစက်သော လေပြင်းများ တိုက်ခတ်နေပြီး ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးမှာ ဆွတ်ဆွတ်ဖြူနေသည့် နှင်းတောပြင်ကြီးပင်။ ထိုနေရာသည် လူတစ်ဦးကို အလွန်အမင်း အထီးကျန်စေကာ မျှော်လင့်ချက်မဲ့စေသော ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းသည်။

“ကလေးလေး... ဆက်သွားပါ။ ငါ မင်းကို လမ်းမပြပေးနိုင်ဘူး။ မင်းလက်ထဲက ဓားနဲ့ လမ်းဖောက်ပြီး ကိုယ်တိုင် သွားရမယ်။” ဟု နူးညံ့သော အသံတစ်ခုက သူမ၏ နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

၎င်းမှာ ဧကရီကိုယ်တိုင် လျှောက်လှမ်းခဲ့ဖူးသော လမ်းလော လင်ရှင်းထုန်သည် တုန်လှုပ်ခြင်းမရှိဘဲ ရေခဲပြင်ပေါ်သို့ ခြေလှမ်းလှမ်းလိုက်သည်။ အေးစက်လှသော လေပြင်းများမှာ ပျံသန်းနေသော ဓားမြှောင်ငယ်များကဲ့သို့ သူမ၏ ကိုယ်ကို တိုက်ခိုက်နေသည်။

လင်ရှင်းထုန်သည် သူမ၏ မူလစွမ်းအင် ယွမ်ချီဖြင့် အကာအကွယ်ပေးထားသော်လည်း စွမ်းအင်များမှာ အလွန်လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးနေသည်။ ရေခဲပြင်မှာ အဆုံးမရှိသဖြင့် စွမ်းအင်ကုန်သွားပါက သူမ မည်သို့ဖြစ်မည်နည်း သို့သော် သူမသည် တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ ရှေ့သို့သာ ဆက်လှမ်းသည်။

အေးစက်လှသော နှင်းစက်များမှာ သူမ၏ လှပသော မျက်နှာကို ဓားချက်များကဲ့သို့ ပွတ်တိုက်သွားသည်။ သူမ၏ ခြေလှမ်းများမှာ မနှေးကွေးသွားပေ။ နောက်ဆုံးတွင် သူမ၏ အကာအကွယ် စွမ်းအင်များ လျော့နည်းလာပြီး အေးစက်သော လေပြင်းတစ်ခုက သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။

ထိုအအေးဓာတ်မှာ သူမ၏ သွေးကြောများနှင့် ခြင်ဆီများအထိ စိမ့်ဝင်သွားသည်။ ၎င်းမှာ သူမ၏ မွေးရာပါ ပိတ်ဆို့နေသော သွေးကြောများကို သွားရောက် လှုံ့ဆော်လိုက်သဖြင့် သူမ၏ ကိုယ်တွင်းရှိ အအေးဓာတ်မျာမှာ တဟုန်ထိုး တိုးပွားလာပြီး သူမ၏ ဇီဝအသက်စွမ်းအားကို စတင် ဝါးမြိုလိုက်တော့သည်။

အခန်း ၄၈၃ - ရွှေကျီးကန်း နေရောင်ခြည် ရွေ့လျားခြင်း

လင်ရှင်းထုန်၏ မွေးရာပါ ပိတ်ဆို့နေသော သွေးကြောများမှာ သူမ၏ ဘဝတွင် ဖြေမရသော သားရေထုံးတစ်ခုကဲ့သို့ပင်။ ၎င်းတို့သည် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ် ကြွက်သားတိုင်းတွင် အမြစ်တွယ်နေပြီး ပုံမှန်အချိန်၌ ငြိမ်သက်နေသော်လည်း အအေးဓာတ်များ ရရှိလာချိန်တွင်မူ ရူးသွပ်စွာ ကြီးထွားလာပြီး သူမ၏ ဇီဝအသက်စွမ်းအားကို ဝါးမြိုပစ်တတ်သည်။

ယခုအခါ ရေခဲပြင်မှ အအေးဓာတ်များ အဆက်မပြတ် ဝင်ရောက်လာသဖြင့် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပိုမိုအေးစက်လာပြီး သွေးကြောများမှာ မိုးရေရသော ပေါင်းပင်များကဲ့သို့ သောင်းကျန်းလာတော့သည်။ လင်ရှင်းထုန်၏ ခြေလှမ်းများ နှေးကွေးသွားသည်။ အရိုးခြင်ဆီအထိ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာသော အအေးဒဏ်ကြောင့် သူမသည် သေးသွယ်သော ခန္ဓာကိုယ်လေးကို ကျုံ့ထားရင်း အဆုံးမရှိသော ရေခဲပြင်ကြီးကို မျှော်ကြည့်လိုက်မိသည်။

သူမ၏ စိတ်အာရုံထဲတွင် ယခင်က မက်ခဲ့ဖူးသော အိပ်မက်ဆိုးများကို ပြန်လည် မြင်ယောင်လာသည်။ မျှော်လင့်ချက်မဲ့ခြင်း... ဤခံစားချက်မှာ ထိုစဉ်ကအတိုင်းပင်။ ထိုစဉ် လင်ရှင်းထုန်၏ အနောက် ကောင်းကင်ယံ၌ ဝေဝါးသော ပုံရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

လင်ရှင်းထုန် နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် ထိုပုံရိပ်မှာ လေထဲ၌ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး နူးညံ့သောအမျိုးသမီး အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ဒီရေခဲပြင်ကြီးက မင်းရဲ့ ကိုယ်တွင်းက ပိတ်ဆို့နေတဲ့ သွေးကြောတွေနဲ့ အတူတူပဲ။ မင်းရဲ့ ယွမ်ချီတစ်ခုတည်းနဲ့ဆိုရင် အဆုံးထိ ရောက်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ ဇီဝသက်စွမ်းအားကို လောင်မြိုက်ပြီး သုံးမယ်ဆိုရင်တော့ ပိုဝေးဝေးသွားနိုင်မယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်း စောစော သေသွားနိုင်တယ်။ မင်း သေချာ စဉ်းစားပြီးပြီလား”

လင်ရှင်းထုန် တုန်လှုပ်သွားသည် -“မင်းက ဘယ်သူလဲ...”

“ငါက နတ်ဘုရားမျှော်စင်ရဲ့ အစောင့်အရှောက် ဝိညာဉ်ပဲ။”

“အစောင့်အရှောက် ဝိညာဉ်... တကယ်လို့ ကျွန်မ ဒီရေခဲပြင်ကို ဖြတ်ကျော်နိုင်ရင် ကျွန်မရဲ့ သွေးကြောတွေကို ပြန်ဆက်နိုင်မယ့် အခွင့်အရေးကို တွေ့ရမှာလား”

“မဟုတ်ဘူး” ထိုအသံက အေးစက်စွာ ပြန်ပြောသည် “ဒါပေမဲ့ အဲဒီအဆင့်ကို ရောက်ဖို့ ပိုနီးစပ်သွားစေလိမ့်မယ်။”

ပိုနီးစပ်သွားရုံတင်လား လင်ရှင်းထုန် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။ သူမသည် မျက်လုံးများကို တင်းတင်းမှိတ်ကာ ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်သည် “နီးစပ်သွားမယ်ဆိုရင်ပဲ ရပြီ”

သူမသည် ပါးလွှာသော အဝတ်အစားလေးကို တင်းတင်းစေ့ကာ ပြင်းထန်လှသော အအေးဒဏ်ကို အံတုရင်း မဆုတ်မနစ် ရှေ့သို့ ဆက်လှမ်းသည်။ သိုင်းလမ်းစဉ်ဆိုသည်မှာ အခက်အခဲများကြားမှ လမ်းသစ်ဖောက်ခြင်းပင်။ စတင်လိုက်ပြီဆိုလျှင် နောင်တရစရာ မရှိတော့ပေ။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် နတ်ဘုရားမျှော်စင်၏ ဒုတိယထပ် ကျယ်ပြောသော မြေရိုင်းပြင်ကြီး၌...

“ရွှီး.....”

ကောင်းကင်ယံတွင် ဖီးနစ်ငှက်၏ ဟစ်အော်သံကဲ့သို့ စူးရှသော အသံတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ တောင်ထိပ်တစ်ခုပေါ်မှ တောက်ပသော အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး အပြာဝတ်လူငယ်လေးတစ်ဦး လျှပ်စီးအလား ဟင်းလင်းပြင်ကို နင်းလျှောက်လာသည်။

၎င်းမှာ ယီယွင်ပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် တတိယထပ်မှ ရရှိခဲ့သော “ရွှေကျီးကန်း နေရောင်ခြည် ရွေ့လျားခြင်း” လှုပ်ရှားမှု ကျင့်စဉ်ကို အသုံးပြုနေခြင်းဖြစ်သည်။

သာမန် ပါရမီရှင်များပင် ဤကျင့်စဉ်ကို အခြေခံရရန် အနည်းဆုံး ခြောက်လခန့် အချိန်ယူရသော်လည်း ယီယွင်မှာမူ ပြီးပြည့်စုံသော ယန်ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ခရမ်းရောင်သလင်းကျောက် ၏ အကူအညီကြောင့် မယုံနိုင်လောက်အောင် မြန်ဆန်စွာ တတ်မြောက်နေပြီဖြစ်သည်။

သူ၏ ကိုယ်ဟန်မှာ ထွက်ပေါ်လာသော နေမင်းကြီးကဲ့သို့ တားဆီး၍မရသော အဟုန်ဖြင့် ဝေဟင်ကို ပိုင်းဖြတ်နေသည်။

ယီယွင်သည် ကောင်းကင်တွင် ပျံသန်းနေသော သံတောင်ပံလင်းယုန်တစ်ကောင်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုလင်းယုန်မှာ ဤနယ်မြေ၏ အရှင်သခင်ဖြစ်ပြီး ယီယွင်ကို မြင်သောအခါ ဒေါသတကြီးဖြင့် ထိုးစိုက်တိုက်ခိုက်လာသည်။

ယီယွင်သည် လေထဲတွင်ပင် ထိုက်ခန်းလေးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုမှာ နေရောင်ခြည်တန်းတစ်ခုနှင့်ပင် တူနေတော့သည်။

“ဝှစ် ......ဖောက်”

လေးကြိုးခါသံနှင့်အတူ တိမ်တိုက်များ လွင့်စင်သွားသည်။ ယီယွင်သည် သူ၏ သန့်စင် ယန်စွမ်းအင်များကို ထည့်သွင်းကာ လေလိုက်မြှား ကို ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။ ထိုမြှားမှာ ကြွေလွင့်လာသော ကြယ်တစ်လုံးကဲ့သို့ ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖောက်ထွက်သွားပြီး လင်းယုန်ကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိမှန်ကာ လေထဲ၌ပင် ပေါက်ကွဲသွားစေသည်။

မြှား၏ အရှိန်မှာ မရပ်တန့်ဘဲ နောက်ထပ် ၅ ကီလိုမီတာအကွာရှိ တောင်ကြီးတစ်လုံးကို ထိမှန်ကာ တောင်ကိုပင် အပေါက်ကြီးဖြစ်သွားစေသည်။ ဤမြှား၏ လျှို့ဝှက်ချက်မှာ အခြားမဟုတ် - အမြန်နှုန်း ပင် ဖြစ်သည်။

ယီယွင်သည် လင်းယုန်၏ အလောင်းကို ကောက်ယူကာ မြေပြင်သို့ ဆင်းသက်လိုက်သည်။ သူသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ တတိယထပ်မှ ရရှိခဲ့သော “သားရဲတစ်သောင်း ပုံရိပ်” ကျင့်စဉ်သစ်ကို အသုံးချပြီး စွမ်းအင်များကို စုစည်းရန် ပြင်ဆင်လိုက်တော့သည်။

ယခင်က မပြည့်စုံသော ကျမ်းဟောင်းကြောင့် ရှိခဲ့သည့် သံသယများမှာ ယခု ပြီးပြည့်စုံသော မူရင်းကျမ်းကြောင့် ပျောက်ကွယ်သွားရပြီဖြစ်သည်။ ခရမ်းရောင်သလင်းကျောက်၏ စွမ်းအားနှင့် ဤကျင့်စဉ်သစ် ပေါင်းစပ်လိုက်လျှင် ယီယွင်၏ ရှေ့ဆက်လမ်းမှာ မည်သူမျှ မတားဆီးနိုင်လောက်အောင် ဖြောင့်ဖြူးနေတော့မည် ဖြစ်သည်။

အခန်း ၄၈၄ - ဖူဆန်း မြေရိုင်းတောင်ကြား

"သားရဲတစ်သောင်း ပုံရိပ် " ၏ အခြေခံ နည်းစနစ်အချို့ကို လေ့လာပြီးနောက် ယီယွင်အတွက် အရေးအကြီးဆုံးအချက်မှာ သူ၏ ရွှေကျီးကန်း ပုံရိပ်ကို အဆင့်မြှင့်တင်နိုင်မည့် နည်းလမ်းကို သိရှိသွားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

သူသည် ခရမ်းရောင်သလင်းကျောက်ကို အသုံးပြုကာ သံတောင်ပံလင်းယုန်ထံမှ 'ပျက်စီးခြင်းစွမ်းအား'ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

မကြာမီပင် လက်သီးဆုပ်ခန့်ရှိသော၊ သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေသည့် သားရဲတံဆိပ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ယီယွင်၏ နတ်အမြုတေအတွင်းသို့ ပျံဝင်သွားသည်။ ၎င်းသည် ယီယွင်၏ ပုံရိပ်နှင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို အားဖြည့်ပေးလိုက်သဖြင့် သူ၏မျက်နှာတွင် ကျေနပ်သည့် အမူအရာ ပေါ်လာသည်။

ပြီးပြည့်စုံသော "သားရဲတစ်သောင်း ပုံရိပ်" ကျင့်စဉ်သည် ပုံရိပ် တစ်ခုတည်းဖြင့် ကန့်သတ်မထားချေ။ ကျမ်းစာအရ ပုံရိပ် ၃ ခု သို့မဟုတ် ၄ ခု စုစည်းနိုင်ပါက ထူးချွန်သူဟု သတ်မှတ်ပြီး၊ ၅ ခုမှ ၆ ခုအထိ စုစည်းနိုင်လျှင် 'ကောင်းကင်ဘုံ၏ သားတော်'ဟု ခေါ်ဆိုနိုင်သည်။ အကယ်၍ ၇ ခု သို့မဟုတ် ၈ ခုအထိ စုစည်းနိုင်ပါက ပြိုင်ဘက်ကင်း မဟာဧကရီ/ဧကရာဇ်များ၏ အဆင့်အတန်းမျိုး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ယီယွင်သည် သူ၏ အမြန်နှုန်းကို အသုံးချကာ မြေရိုင်းပြင်အတွင်းရှိ ယန်စွမ်းအင်ကြွယ်ဝသော သားရဲများကို လိုက်လံရှာဖွေ သတ်ဖြတ်နေတော့သည်။

ခရမ်းရောင်သလင်းကျောက်၏ အမြင်အာရုံကြောင့် သူသည် သားရဲများကို တိကျစွာ ရှာဖွေနိုင်ရုံသာမက ၎င်းတို့၏ အစွမ်းထက်မှုကိုလည်း ကြိုတင်ခန့်မှန်းနိုင်သဖြင့် အန္တရာယ်ကင်းစွာ ကျင့်ကြံနိုင်ခဲ့သည်။

ကြာမြင့်စွာ ခရီးနှင်ပြီးနောက် ယီယွင်၏ရှေ့တွင် ရှေးဟောင်းတောင်တန်းကြီးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ထိုတောင်တန်းပေါ်ရှိ သစ်ပင်ကြီးများမှာ တိမ်တိုက်များကို ဖောက်ထွက်နေပြီး အလွန်ပင် ကြီးမားလှသည်။

တောင်တန်းကြီးအတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသော စွမ်းအင်လှိုင်းများမှာ အလွန်ပင် သန့်စင်လှသဖြင့် အစွမ်းထက်သော တည်ရှိမှုတစ်ခုခု ရှိနေကြောင်း ယီယွင် သိလိုက်ရသည်။ သူသည် တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ တောင်ပေါ်သို့ ပျံတက်သွားလိုက်သည်။

တောင်ထိပ်ကို ကျော်ဖြတ်ပြီးနောက် သူသည် တောင်ကြားကြီးတစ်ခုအတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ ထိုတောင်ကြားမှာ မြေပြင်ပေါ်ရှိ ဧရာမအက်ကြောင်းကြီးတစ်ခုနှင့် တူနေသည်။ အက်ကြောင်း၏ အောက်ခြေတွင် ပွက်ပွက်ဆူနေသော ချော်ရည် များကို တွေ့ရသည်။

ထူးခြားသည်မှာ ထိုချော်ရည်များသည် အနီရောင်မဟုတ်ဘဲ ငွေရည်များ ကဲ့သို့ တောက်ပနေခြင်းပင်။

"ဒါက..."

ယီယွင် အံ့အားသင့်သွားသည်။ ထိုချော်ရည်များထံမှ ထွက်ပေါ်လာသည်မှာ မီးဓာတ်မဟုတ်ဘဲ အလွန်သိပ်သည်းသော သန့်စင် ယန်စွမ်းအင် များ ဖြစ်နေသည်။ ၎င်းမှာ နေမင်းကြီးထံမှ စီးကျလာသော ချော်ရည်များသဖွယ် ခံစားရသည်။

ယီယွင်သည် ဤသည်မှာ တိုက်ဆိုင်မှုမဟုတ်ဘဲ သူ၏ ယန်ကျင့်စဉ်ကြောင့် ဤအခွင့်အရေးနှင့် ဆုံတွေ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း ရိပ်မိလိုက်သည်။ သူသည် တောင်ကြားအတွင်း၌ ချော်ရည်များထံမှ စွမ်းအင်များကို စုပ်ယူရင်း ရှေ့သို့ ဆက်သွားစဉ် ကောင်းကင်ယံမှ စူးရှသော ငှက်အော်သံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။

သူသည် သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်အောက်တွင် ပုန်းလျှိုးကာ အပေါ်သို့ မော့ကြည့်လိုက်ရာ... ကောင်းကင်ယံ၌ ပေတစ်ရာခန့် ရှည်လျားသော တောင်ပံများရှိသည့် သားရဲငှက်အုပ်ကြီးကို တွေ့လိုက်ရသည်။

၎င်းတို့သည် တောင်ထိပ်တစ်ခုကို ဝိုင်းရံပျံသန်းနေကြသည်။ ထိုတောင်ထိပ်ပေါ်တွင် မီးတောက်များကဲ့သို့ နီရဲနေသော အခေါက်များရှိသည့် ဧရာမ သစ်ပင်ကြီးများကို တွေ့ရသည်။

၎င်းတို့မှာ ဒဏ္ဍာရီလာ ဖူဆန်း နတ်ဘုရားသစ်ပင် များနှင့် ဆင်တူလှသည်။

ထိုငှက်များမှာလည်း ရွှေကျီးကန်းများနှင့် အလွန်ဆင်တူနေသည်။ ယီယွင်၏ စွမ်းအင်မြင်ကွင်းအရ ထိုတောင်ထိပ်၏ အောက်ခြေတွင် ဧရာမ စွမ်းအင်ပင်လယ်ကြီးတစ်ခု ရှိနေကြောင်း မြင်လိုက်ရသည်။

"ဒါဟာ ရတနာတစ်ခုပဲ" ယီယွင် ရင်ခုန်သွားသည်။

နတ်ဘုရား မျှော်စင်၏ ပထမထပ်တွင် ချပ်ဝိုင်းများ၊ တတိယထပ်တွင် ကျမ်းစာများရှိခဲ့လျှင် ဒုတိယထပ်တွင် အဘယ်အရာ ရှိသနည်း မူလက သူသည် ဒုတိယထပ်ကို ကျင့်ကြံရုံသက်သက် နေရာဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ ဤနေရာတွင် ကြီးမားသော အခွင့်အရေး တစ်ခု ရှိနေကြောင်း သိလိုက်ရပြီဖြစ်သည်။

ဤအခွင့်အရေးကို ရှာဖွေတွေ့ရှိရန်မှာ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ အကဲခတ်နိုင်စွမ်းနှင့် 'ကံတရား' ပေါ်တွင် မူတည်နေသည်။ အကယ်၍ ယီယွင်သာ "သားရဲတစ်သောင်း ပုံရိပ်" ကျင့်စဉ်ကို မရရှိခဲ့ဘဲ ဒုတိယထပ်သို့ ပြန်မလာခဲ့လျှင် ဤလျှို့ဝှက်ချက်ကို မည်သည့်အခါမျှ သိရှိသွားလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။