အခန်း (၄၈၅-၄၈၇)

အခန်း ၄၈၅ - ကြာပန်းနီ

ခေတ္တမျှ ဝေခွဲမရဖြစ်နေပြီးနောက် ယီယွင်သည် မြေပြင်နှင့်ကပ်ကာ သစ်ပင်သစ်တောများ၏ အကာအကွယ်ကိုယူ၍ ထိုတောင်မြင့်ကြီးဆီသို့ အမြန်ချဉ်းကပ်သွားလိုက်သည်။ "ဘေးများလေ၊ လာဘ်ကြီးလေ" ဟူသော စကားအတိုင်း နတ်ဘုရားမျှော်စင် ၏ ဒုတိယထပ်တွင် မည်သည့်အခွင့်အရေးများ ရှိနေသည်ကို သူ သိချင်နေမိသည်။

ဤမျှော်စင်၏ အဆင့်တိုင်းကို ရှေးဟောင်းမဟာဧကရီက သေသေချာချာ စီစဉ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ ဝင်ရောက်လာသူတိုင်းသည် မိမိတို့နှင့် ကိုက်ညီသော ကမ္ဘာတစ်ခုကို ရင်ဆိုင်ရမည်ဖြစ်ပြီး မည်မျှအထိ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ရောက်ရှိနိုင်မည်မှာ ကျင့်ကြံသူ၏ အလားအလာနှင့် ကြီးထွားနိုင်စွမ်းအပေါ်တွင်သာ မူတည်သည်။

“ရှီး..... ရှီး.....”

ထိုစဉ် ကောင်းကင်ယံ၌ ပျံသန်းနေသော သားရဲငှက်များ ပိုမိုများပြားလာသည်။ ၎င်းတို့၏ တောင်ပံခတ်သံများမှာ လေဆင်နှာမောင်းငယ်လေးများအလား လေထုကို ရိုက်ခတ်နေပြီး ယီယွင်၏ နားထဲတွင်ပင် အူယားဖျဉ်းဖျဉ်း ဖြစ်လာစေသည်။

ယီယွင်သည် တောင်နှင့်နီးကပ်လာလေလေ၊ ပို၍ သတိထားလေလေ ဖြစ်လာသည်။ သူ၏ အသက်ရှူသံနှင့် အရှိန်အဝါကို လုံးဝ ဖုံးကွယ်ထားလိုက်သည်။ ကောင်းကင်မှ ငှက်များမှာ ဓားကဲ့သို့ ထက်မြက်သော နှုတ်သီးများ၊ ချွန်ထက်သော သွားများနှင့် သွေးရောင်လွှမ်းသော မျက်လုံးများ ရှိကြသည်။ ဤတောင်သည် ၎င်းတို့၏ နားခိုရာ အသိုက်အမြုံ ဖြစ်ဟန်တူသည်။

ယီယွင် အံ့သြနေစဉ်အတွင်း ထူးဆန်းသော ငှက်တစ်ကောင်သည် စူးရှစွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး အောက်သို့ ထိုးဆင်းလာသည်။ ယီယွင်သည် သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်နောက်သို့ အမြန်ပုန်းလိုက်သော်လည်း ထိုငှက်၏ ပစ်မှတ်မှာ သူ မဟုတ်ပေ။ ငှက်သည် တောအုပ်ထဲသို့ ဆင်းသက်ကာ ပေ ၈၀ ခန့် ရှည်လျားသော၊ မီးဓာတ်စွမ်းအင်များ ပြည့်လျှံနေသည့် မြွေဟောက်ကြီး တစ်ကောင်ကို နှစ်ပိုင်းပိုင်း၍ ဖမ်းယူသွားသည်။

ထိုငှက်များမှာ သားကောင်များကို ဖမ်းယူပြီးနောက် ချက်ချင်းမစားဘဲ တောင်ထိပ်ပေါ်သို့ သယ်ဆောင်သွားကြသည်။ "သူတို့ ပွဲတော်တစ်ခုခုအတွက် ပြင်ဆင်နေတာလား" ဟု ယီယွင် တွေးမိရင်း ၎င်းတို့နောက်သို့ တိတ်တဆိတ် လိုက်သွားလိုက်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ယီယွင်သည် တောင်ထိပ်ရှိ ကမ်းပါးယံတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ ထိုနေရာတွင် တောင်ကြားတလျှောက် စီးဆင်းနေသော ချော်ရည်မြစ်များ၏ မြစ်ဖျားခံရာ နေရာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုနေရာတွင် အဖြူရောင် ချော်ရည်ကန် ကြီးတစ်ခု ရှိနေသည်။

ချော်ရည်ကန်မှာ အလွန်ငြိမ်သက်နေသော်လည်း ထိုငြိမ်သက်မှုကပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။ ကန်၏အလယ်တွင် ချော်ရည်များကြား၌ပင် အရည်မပျော်နိုင်သော ထူးဆန်းသည့် ကျောက်ဆောင် ၂၀ ခန့် ရှိနေပြီး ထိုကျောက်ဆောင်များ၏ အလယ်တွင်... ကြာပန်းနီတစ်ပွင့်ကို ယီယွင် မြင်လိုက်ရသည်။

ထိုကြာပန်းနီတွင် အရွက် ၄-၅ ရွက်နှင့် ကြာစေ့များ ပြည့်နေသည့် ကြာပန်းဖူးတစ်ခု ရှိနေသည်။ ၎င်းမှာ သန့်စင် ယန်စွမ်းအင်များကို စုပ်ယူကာ ပေါက်ရောက်နေသော ရတနာတစ်ခု ဖြစ်သည်။

"ကြာစေ့တွေတောင် ထွက်နေပြီဆိုတော့ ဒါက ခူးလို့ရမယ့် အနေအထားပဲ..."

ယီယွင်အတွက်မူ ဤသည်မှာ ကြီးမားသော အခွင့်အရေးပင်။ ၎င်းကို စားသုံးနိုင်လျှင် သူ၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ တဟုန်ထိုး တိုးတက်သွားမည်ဖြစ်ပြီး သူ၏ ယန်ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း ပြီးပြည့်စုံသွားပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ပြဿနာမှာ ၎င်းကို မည်သို့ ရယူမည်နည်း။

ချော်ရည်ကန်ပတ်လည်တွင် ပုန်းကွယ်စရာ မရှိချေ။ ထို့အပြင် ကမ်းပါးယံ အထက်ပိုင်းတွင် ကင်းစောင့်နေသော ငှက်များ၏ မျက်လုံးများမှာ လင်းယုန်များကဲ့သို့ ထက်မြက်လှသည်။ ယီယွင်အနေဖြင့် ငှက်တစ်ကောင်ချင်းစီကိုပင် အနိုင်ရရန် မသေချာသဖြင့် အုပ်စုလိုက် တိုက်ခိုက်ခံရပါက လွတ်မြောက်ရန် လမ်းစရှိလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

ယီယွင်သည် ကျောက်ဆောင်တစ်ခုနောက်၌ ပုန်းရင်း ဆက်လက်စောင့်ကြည့်နေမိသည်။ ငှက်အုပ်ကြီးမှာ သူတို့ဖမ်းလာသော သားကောင်များကို စုပုံထားပြီး တောင်ပံများကို ဖြန့်ကာ တစ်စုံတစ်ရာကို ပူဇော်နေသည့် ထူးဆန်းသော ဓလေ့တစ်ခုကို ပြုလုပ်နေကြသည်။

ထိုစဉ် ကမ်းပါးယံရှိ မီတာရာချီ မြင့်သော ဂူကြီးအတွင်းမှ စူးရှသော အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဂူပေါက်မှာ ၂၀-၃၀ မီတာခန့် ကျယ်ဝန်းပြီး ပတ်ဝန်းကျင်တွင် သားရဲအရိုးများ ပြန့်ကျဲနေသည်။

ထိုဂူအတွင်းမှ ထူးဆန်းသော ငှက်တစ်ကောင် ပျံထွက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ယီယွင်၏ နှလုံးသားမှာ ဒိန်းခနဲ တုန်သွားတော့သည်။

အခန်း ၄၈၆ - အကြံကုန် ဂွင်ပိတ်

အသိုက်ထဲမှ ထွက်လာသော ထူးဆန်းသည့်ငှက်မှာ ၇-၈ မီတာခန့်သာ ရှည်လျားသော်လည်း ၎င်း၏ မျက်လုံးများမှာ ရွှေရောင်တောက်နေပြီး ခြေထောက် ၃ ချောင်း ပါရှိသည်။ ၎င်းမှာ ဒဏ္ဍာရီလာ ခြေသုံးချောင်း ရွှေကျီးကန်း မဟုတ်သော်လည်း ထိုသွေးမျိုးဆက်နှင့် အလွန်နီးစပ်ကြောင်း သက်သေပြနေသည်။

ဤငှက်မှာ ဤအုပ်စု၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်ပြီး ၎င်း၏ စွမ်းအင်မှာ အခြားငှက်များထက် ဆယ်ဆမက ပိုမိုကြီးမားသည်။ ယီယွင်၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ပင် ပျက်ယွင်းသွားတော့သည်။ ဤခေါင်းဆောင်ငှက်သည် သူ့ကို မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း အပိုင်းပိုင်း ဆွဲဖြတ်ပစ်နိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

"ဒီလောက်ကောင်းတဲ့ အခွင့်အရေးကိုမှ မယူနိုင်ရဘူးလား..." ယီယွင် စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်သွားသည်။ သူသည် မိမိကိုယ်ကို ပါရမီရှင်ဟု ယူဆထားသော်လည်း ဤအခြေအနေမှာ အသက်နှင့်လဲရမည့် ကိစ္စပင်။

ထိုစဉ် ခေါင်းဆောင်ငှက်သည် အခြားငှက်များ ဖမ်းလာသော သားကောင်များထံ ပျံဆင်းသွားသည်။ ၎င်းသည် သားကောင်များ၏ ရင်ဘတ်ကို ခွဲကာ နှလုံးသားများကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး အရိုးဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ခွက်တစ်ခုအတွင်းသို့ နှလုံးသွေး များကို စုဆောင်းတော့သည်။

နှလုံးသွေးသည် သားရဲတစ်ကောင်၏ စွမ်းအင်အနှစ်သာရ ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် ခေါင်းဆောင်ငှက်သည် ချော်ရည်ကန်ထံ ပျံသွားပြီး ကြာစေ့ အချို့ကို ခူးယူကာ သွေးခွက်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ ပြီးနောက် ထိုခွက်ကို ဂူအတွင်းသို့ သယ်ဆောင်သွားတော့သည်။

"ဒီငှက်က ဘာလုပ်နေတာလဲ" ယီယွင် အံ့အားသင့်သွားသည်။ သာမန်သားရဲဆိုလျှင် အသားစိမ်းစား၊ သွေးစိမ်းသောက်ရုံသာ ဖြစ်သော်လည်း ဤငှက်မှာမူ အရိုးခွက်ကို အသုံးပြုကာ တစ်စုံတစ်ခုကို ဖော်စပ်နေသကဲ့သို့ပင်။ သို့သော် ခေါင်းဆောင်ငှက်ကိုယ်တိုင် ဂူထဲတွင် စောင့်ကြပ်နေသဖြင့် ကြာစေ့ကို ခိုးယူရန်မှာ ပို၍ပင် မဖြစ်နိုင်တော့ချေ။

ကျန်ရှိသော ငှက်များမှာလည်း အလွန်စနစ်ကျလှသည်။ ကင်းစောင့်ငှက်များမှာ လုံးဝ မပေါ့ဆဘဲ အလှည့်ကျ စောင့်ကြပ်နေကြသဖြင့် လူသားစစ်တပ်တစ်ခုကဲ့သို့ပင် ခိုင်မာလွန်းလှသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် နတ်ဘုရား မျှော်စင်၏ ပထမထပ်တွင်...

ရှန်းထူနန်ထျန်းမှာ လပေါင်းများစွာ အချိန်ဖြုန်းနေခဲ့သည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့ကာ မျက်လုံးများမှာ ချိုင့်ဝင်နေပြီး စုန်းရူးတစ်ယောက်နှင့် တူနေတော့သည်။ သူသည် ချပ်ဝိုင်း ထဲမှ နက်မှောင်သော သံချပ်ကာ စစ်သည်တော်၏ တိုက်ကွက်ကို နားလည်ရန် အတင်းအဓမ္မ ကြိုးစားနေခြင်းဖြစ်သည်။

သို့သော် ဥပဒေသနက်နဲလွန်းသဖြင့် သူ မည်သို့မျှ နားမလည်နိုင်ခဲ့ပေ။ ဒေါသနှင့် အရှုံးကို မခံနိုင်မှုကြောင့် ရှန်းထူနန်ထျန်းသည် သူ၏ ဓားကို ဆွဲထုတ်ကာ ဟင်းလင်းပြင်ကို ရူးသွပ်စွာ ပိုင်းဖြတ်လိုက်တော့သည်။

“ရွှမ်း ရွှမ်း ရွှမ်း”

ထိုအခါ ထူးဆန်းသည်မှာ သူ၏ ဓားချီများမှာ ယခင်ကထက် ပိုမိုထက်မြက်ပြီး လေးနက်သော ဓားဆန္ဒများ ပါဝင်လာခြင်းပင်။မျှော်လင့်ချက်မဲ့ခြင်း နှင့် ဒေါသတို့ ပေါင်းစပ်ကာ သူ၏ ဓားလမ်းစဉ်ကို အဆင့်တစ်ခုသို့ မြှင့်တင်ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

“ဟားဟားဟား” ရှန်းထူနန်ထျန်း ရူးသွပ်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ "ငါ တိုက်ကွက်ကို နားမလည်ခဲ့ပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ စိတ်ဓာတ်နဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကတော့ အကြီးအကျယ် တိုးတက်လာခဲ့ပြီ။ ဒါဟာ ငါ့အတွက် မထင်မှတ်ထားတဲ့ အခွင့်အရေးပဲ"

သူသည် ယီယွင်ထက် မနိမ့်ကျကြောင်း ယုံကြည်မှုများ ပြန်လည်ရရှိလာသည်။ ရှန်းထူနန်ထျန်းသည် ပထမထပ်မှ ထွက်ခွာကာ ဒုတိယထပ်သို့ တက်လှမ်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

“ဒီတစ်ခါတော့... ငါ သေချာပေါက် ဒုတိယထပ်ကို ဝင်နိုင်ရမယ်”

အခန်း ၄၈၇ - အပိုင်းပိုင်းပြတ်နေသော ကမ္ဘာ

နတ်ဘုရား မျှော်စင်၏ ဒုတိယထပ် မြေရိုင်းပြင်ကြီးအတွင်း ယီယွင်သည် "ရွှေကျီးကန်း နေရောင်ခြည် ရွေ့လျားခြင်း" ကျင့်စဉ်ကို အသုံးပြုကာ သစ်တောများကြား၌ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးလွှားနေသည်။ သူ၏ ဦးတည်ချက်မှာ... ဒုတိယထပ်၏ ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော အစိတ်အပိုင်းပင် ဖြစ်သည်။

ယီယွင်သည် ချော်ရည်ကန်ထဲက ကြာပန်းနီကို အလွန်အမင်း ရယူလိုသော်လည်း လက်ရှိအစွမ်းဖြင့် ထိုငှက်အုပ်ကြီးကို ကျော်ဖြတ်ရန် မဖြစ်နိုင်ကြောင်း သူ တွက်ချက်မိသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် လတ်တလောတွင် ခြေတစ်လှမ်း ဆုတ်ပေးလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

သို့သော် သူသည် ကြာပန်းနီကို လုံးဝလက်လွှတ်လိုက်ခြင်း မဟုတ်ပေ။ "ကျားပါးစပ်ထဲက အစာလု" ရန်အတွက် အစီအစဉ်တစ်ခု ရှိသော်လည်း ထိုအစီအစဉ် အောင်မြင်ရန်မှာ အခွင့်အရေးတစ်ခု လိုအပ်နေသည်။ ယခု သူသည် ထိုအခွင့်အရေးကို ရှာဖွေရန် ဒုတိယထပ်၏ အစွန်အဖျားအထိ ခရီးနှင်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

ယီယွင်သည် ခရမ်းရောင်သလင်းကျောက်၏ စွမ်းအင်မြင်ကွင်းကို အမြဲဖွင့်ထားပြီး သားရဲများကို တိတ်တဆိတ် သတ်ဖြတ်ရင်း ရှေ့သို့ ဆက်သွားသည်။ ရက်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် သူသည် ဒုတိယထပ်၏ အဆုံးသတ် နယ်နိမိတ်သို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

ဤဒုတိယထပ် ကမ္ဘာငယ်လေးမှာ အချင်းဝက် မိုင် ၅၀၀ ခန့်သာ ကျယ်ဝန်းကြောင်း ယီယွင် ခန့်မှန်းမိသည်။ သူ ရောက်ရှိနေသော နေရာမှာ ထိုကမ္ဘာ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး အစွန်းပိုင်း ဖြစ်သည်။ ရှေ့ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ ဆက်တိုက် တည်ရှိနေသော တောင်တန်းကြီးမှာ တစ်နေရာအရောက်တွင် ရုတ်တရက် ပြတ်တောက်သွားသည်ကို တွေ့ရသည်။ ၎င်းမှာ ဧရာမ နဂါးကြီးတစ်ကောင်က ဓားဖြင့် ခုတ်ပိုင်းလိုက်သကဲ့သို့ ချောမွတ်နေသော မျက်နှာပြင်ကြီး ဖြစ်နေသည်။

ယီယွင်သည် ဤမြေပြင်မှာ အခြားကမ္ဘာတစ်ခုမှ အစိတ်အပိုင်းဖြစ်ပြီး ဤလျှို့ဝှက်နယ်မြေကို ဖန်တီးသူက ဓားဖြင့် ပိုင်းဖြတ်ကာ ဤမျှော်စင်အတွင်း ထည့်သွင်းထားခြင်း ဖြစ်နိုင်ကြောင်း ရိပ်မိလိုက်သည်။ ထိုသို့ မြေပြင်တစ်ခုလုံးကို ပိုင်းဖြတ်နိုင်သော စွမ်းအားမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော်လည်း သန့်စင် ယန်ဓားနန်းတော် ရှိ ဓားရာကြီးနှင့် ယှဉ်လျှင်မူ အနည်းငယ် လိုအပ်နေသေးသည်ဟု သူ ခံစားရသည်။

ယီယွင် တောင်တန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်စူးစမ်းရာတွင် ထူးဆန်းသည်မှာ အစွန်အဖျားဒေသ ဖြစ်သော်လည်း အစွမ်းထက်သော သားရဲများစွာ မရှိခြင်းပင်။ သူ အနည်းငယ် စိတ်ပျက်နေစဉ်အတွင်း စွမ်းအင်မြင်ကွင်းထဲ၌ အနီရောင် ပုံရိပ်တစ်ခု လှုပ်ရှားနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"အာ... ဒါက..." ယီယွင်၏ မျက်လုံးများ ဝင်းလက်သွားသည်။

အဝေးမှ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ၎င်းမှာ 'ကောင်းကင်ယံ ခရမ်းရောင် ယန်ဂျင်ဆင်း'နှင့် ဆင်တူသော ဆေးဖက်ဝင် အပင်တစ်ပင် ဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ တန်ဖိုးမှာ ကြာပန်းနီလောက် မကြီးသော်လည်း ပြင်ပကမ္ဘာတွင်မူ အလွန်တန်ဖိုးကြီးသည့် ရတနာဖြစ်သည်။

ယီယွင်သည် ထိုအပင်ရှိရာသို့ မိုင် ၅ အကွာမှ ချဉ်းကပ်သွားစဉ် ထူးခြားသော ရနံ့တစ်ခုကို ရရှိလိုက်သည်။ မိုင် ၅ အကွာအထိ ရနံ့ ပျံ့လွင့်နေခြင်းမှာ မရိုးရှင်းကြောင်း သူ သတိပြုမိလိုက်သည်။ ရုတ်တရက် ယီယွင်၏ ကျောရိုးထဲတွင် စိမ့်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး အလွန်အမင်း အန္တရာယ်ရှိသော ခံစားချက်က သူ့ကို လွှမ်းမိုးသွားသည်။

သူသည် အသက်ကို အောင့်ကာ ကျောက်ဆောင်များ၊ သစ်ပင်များနှင့် တစ်သားတည်းဖြစ်အောင် ဝပ်နေလိုက်သည်။ တစ်စုံတစ်ခုက သူ့ကို ခဏတာ အာရုံခံလိုက်သကဲ့သို့ ခံစားရသောကြောင့်ပင်။

သူ၏ စွမ်းအင်မြင်ကွင်းဖြင့် ပြန်လည် စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သောအခါ ယီယွင် အံ့အားသင့်သွားရသည်။ သူ မြင်နေရသော တောင်ကြီးမှာ အညိုရောင် အပင်များ ဖုံးလွှမ်းနေသည့် တောင်တစ်လုံး မဟုတ်ပေ။ ၎င်းမှာ... ဧရာမ လိပ်ကြီး တစ်ကောင် ဖြစ်နေသည်။

ထိုလိပ်ကြီးမှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဝပ်နေပြီး အိပ်ပျော်နေဟန် တူသော်လည်း ယီယွင်ကမူ ထိုသို့ မထင်ပေ။ အကြောင်းမှာ ထိုရတနာ အပင်လေးမှာ လိပ်ကြီး၏ ပါးစပ်နှင့် အလွန်နီးကပ်သော နေရာတွင် ပေါက်နေသောကြောင့်ပင်။ သေချာကြည့်လိုက်သောအခါ ယီယွင်၏ ကိုယ်လက်များ အေးစက်သွားတော့သည်။

၎င်းမှာ ရတနာအပင် မဟုတ်ပေ။ ငါးစာ သာ ဖြစ်သည်။ ထိုအပင်မှာ လိပ်ကြီး၏ နဖူးမှ ထွက်ပေါ်လာသော နွယ်ပင်ရှည်ကြီးတစ်ခု၏ အဆုံးတွင် တွဲလောင်းကျနေခြင်းဖြစ်သည်။ မည်သူမဆို ထိုအပင်ကို ခူးရန် သွားလိုက်သည်နှင့် လိပ်ကြီး၏ အစာ ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။

ယီယွင် တစ်ယောက် ကျိန်ဆဲမိတော့မလိုပင်။ ပထမတစ်ကြိမ်က ငှက်အုပ်ကြီး၊ အခုတစ်ကြိမ်က သေမင်းတမန် ထောင်ချောက် ဒုတိယထပ်၏ အခွင့်အရေးများမှာ အသက်နှင့်လဲရမည့် အန္တရာယ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

သို့သော် ယီယွင်သည် ထွက်မပြေးသေးပေ။ သူသည် ကျောက်ဆောင်ကြီးတစ်ခုနောက်၌ ဝပ်ကာ မုဆိုးတစ်ဦးကဲ့သို့ စိတ်ရှည်လက်ရှည် စောင့်ဆိုင်းနေတော့သည်။