အခန်း (၄၈၈-၄၉၀)

အခန်း ၄၈၈ - လောင်းကြေးတစ်ခု

ယီယွင်သည် ဧရာမလိပ်ကြီးကို အသေအချာ အကဲခတ်နေသည်။ ရှေးဟောင်း နတ်ဘုရားမျှော်စင်ထဲတွင် ရတနာတစ်ခု ကျန်ရှိနေခဲ့လျှင် ၎င်းကို ရယူနိုင်မည့် နည်းလမ်းလည်း ရှိရပေမည်။ သူသည် ထိုအခွင့်အရေးကို စိတ်ရှည်လက်ရှည် စောင့်ဆိုင်းနေခြင်းဖြစ်သည်။

အချိန်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် တောအုပ်ထဲမှ ဆင်တစ်ကောင်နှင့် တူသော အစွမ်းထက်သည့် သားရဲကြီးတစ်ကောင် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုသားရဲသည် အလွန်သိပ်သည်းသော စွမ်းအင်များ ထွက်ပေါ်နေသည့် "ရတနာအပင်" ကို မြင်သောအခါ သတိကြီးစွာဖြင့် ချဉ်းကပ်သွားသည်။ သို့သော် ရတနာ၏ ဆွဲဆောင်မှုမှာ အလွန်ပြင်းထန်လှသဖြင့် ထိုသားရဲသည် မဆိုင်းမတွဘဲ အပင်ကို လှမ်းဖမ်းလိုက်တော့သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်မှာပင် တောင်ကုန်းကြီးဟု ထင်ရသော နေရာမှ အက်ကြောင်းကြီးတစ်ခု ပွင့်ထွက်လာသည်။ ၎င်းမှာ လိပ်ကြီး၏ ပါးစပ်ပင်။ လှံရှည်များသဖွယ် ထက်မြက်သော သွားများနှင့်အတူ မြွေခေါင်းပါသည့် သွေးရောင်လျှာကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီး ဆင်နှင့်တူသော သားရဲကြီးကို တခဏအတွင်း ဆွဲယူ ဝါးမြိုပစ်လိုက်သည်။

“ကလောက် ကလောက် ကြွပ် ကြွပ်”

အရိုးများ ကြေမွသွားသံမှာ ကျောချမ်းဖွယ်ကောင်းလှသည်။ ယီယွင်သည် ဤတောင်တန်းတစ်ခုလုံးတွင် အဘယ်ကြောင့် အခြားသားရဲများ မရှိသလောက် ရှားပါးနေရသနည်းဆိုသည့် အဖြေကို ရသွားတော့သည်။ အားလုံးမှာ ဤလိပ်ကြီး၏ ဝမ်းဗိုက်ထဲသို့ ရောက်ကုန်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ယီယွင်သည် တိုင်အာမြို့တော်ကို တိုက်ခိုက်ခဲ့စဉ်က လမ်းပြလူငယ် စီးနင်းခဲ့သော 'လုံကွေ့'သန့်စင် ဝိညာဉ်သားရဲကြီးကို သတိရမိသည်။ ထိုသားရဲကြီးမှာ ယခုလိပ်ထက် အဆပေါင်းရာချီ ပိုကြီးမားသော်လည်း ၎င်းတို့တွင် တူညီသော အားနည်းချက်တစ်ခု ရှိသည်။ ၎င်းမှာ... နှေးကွေးခြင်း ပင်။

သို့သော် လိပ်ကြီး၏ လျှာမှာမူ လျှပ်စီးအလား မြန်ဆန်လှသဖြင့် ယီယွင်သည် "ရွှေကျီးကန်း နေရောင်ခြည် ရွေ့လျားခြင်း" ကျင့်စဉ်ကို အပြည့်အဝ အသုံးချနိုင်မှသာ အသက်ရှင်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။

“ငါ လောင်းကြေးထပ်ကြည့်ရမယ်”

ယီယွင်သည် ရူးသွပ်သော အစီအစဉ်တစ်ခုကို ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူသည် မိုင် ၅ အကွာအဝေးမှနေ၍ ထိုက်ခန်းလေး ကို ဆွဲတင်လိုက်သည်။ သူ၏ ပစ်မှတ်မှာ လိပ်ကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်မဟုတ်ဘဲ ၎င်း၏ အနူးညံ့ဆုံးနေရာဖြစ်သော ပါးစပ်အတွင်းပိုင်း ပင် ဖြစ်သည်။

“ဖောက်”

လေးကြိုးသံနှင့်အတူ လေလိုက်မြှားမှာ ယန်စွမ်းအင်များ တောက်လောင်လျက် လိပ်ကြီး၏ အာခေါင်ထဲသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ထိုးဝင်ကာ ပေါက်ကွဲသွားသည်။

“ဝေါင်းးးးးး”

နှစ်ပေါင်းသောင်းချီ၍ ဤဒေသ၏ အရှင်သခင်အဖြစ် အေးဆေးစွာ နေထိုင်ခဲ့သော လိပ်ကြီးမှာ အကြီးအကျယ် ဒေါသထွက်သွားရသည်။ ၎င်းသည် သေးငယ်သော လူသားတစ်ဦးက မိမိကို နာကျင်အောင် လုပ်ဝံ့သည်ကို မယုံနိုင်ဖြစ်နေသည်။ လိပ်ကြီးသည် ၎င်း၏ မီးခိုးရောင် မျက်လုံးကြီးများကို ဖွင့်ကာ ယီယွင်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

ယီယွင်သည် မြှားပစ်ပြီးသည်နှင့် လေးကို သိမ်းကာ အနောက်သို့ လှည့်၍ အစွမ်းကုန် ပြေးတော့သည်။ ၎င်းမှာ သေမင်းနှင့် ပြိုင်ဆိုင်သော အပြေးပြိုင်ပွဲပင်။ သူသည် ပုံရိပ်ကို ဆင့်ခေါ်ကာ ရွှေကျီးကန်းတစ်ကောင်အလား ဟင်းလင်းပြင်ကို ပိုင်းဖြတ်၍ ပျံသန်းပြေးလွှားနေသည်။

လိပ်ကြီးသည်လည်း ယီယွင်ကို လွတ်ပေးရန် အစီအစဉ်မရှိပေ။ ၎င်းသည် နှစ်ပေါင်း ရာနှင့်ချီ၍ ငြိမ်သက်နေသော ခြေလက်ကြီးများကို လှုပ်ရှားကာ ယီယွင်နောက်သို့ လိုက်ပါတော့သည်။

“ဒုန်း ဒုန်း ဒုန်း ဒုန်း”

ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် မြေပြင်မှာ ငလျင်လှုပ်သကဲ့သို့ တုန်ခါနေပြီး ဧရာမ ခြေရာကြီးများမှာ ရေကန်ငယ်များအလား ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ တောင်ကြီးတစ်လုံး ရွေ့လျားနေသကဲ့သို့ ဖုန်လုံးကြီးများမှာ နဂါးတစ်ကောင်အလား ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်နေပြီး ယီယွင်မှာမူ ထိုတောင်ကြီး၏ ရှေ့မှနေ၍ အသက်လုကာ ပြေးနေရတော့သည်။

အခန်း ၄၈၉ - ဧရာမလိပ်ကြီး၏ ဒေါသ

ယီယွင်သည် မိမိဘဝတွင် ဤမျှ ရူးသွပ်သော မြင်ကွင်းမျိုးကို တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးချေ။ သူသည် ရှေ့မှနေ၍ အစွမ်းကုန် ပြေးလွှားနေရပြီး သူ၏အနောက်တွင်မူ တောင်တစ်လုံးခန့် ကြီးမားသော သားရဲကြီးက တရစပ် လိုက်ပါလာနေသည်။

“ရွှေကျီးကန်း နေရောင်ခြည် ရွေ့လျားခြင်း” ကျင့်စဉ်ကြောင့် ယီယွင်သည် အနှိုင်းမဲ့ အမြန်နှုန်းကို ရရှိထားသော်လည်း သူသည် လုံးဝ မပေါ့ဆပေ။ သူသည် ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် စွမ်းအင်များ ပြည့်ဝနေစေရန် ပြေးလွှားနေရင်းမှပင် သားရဲအမတေ တစ်ခုကို မျိုချလိုက်သည်။

သူ၏ တွက်ချက်မှုမှာ မှန်ကန်ပါသည်။ နှေးကွေးခြင်းမှာ လိပ်ကြီး၏ အားနည်းချက် ဖြစ်သော်လည်း ၎င်း၏ ဧရာမ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးနှင့် ယှဉ်လျှင်မူ ဤအပြေးနှုန်းမှာ အံ့ဩဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် မြန်ဆန်လှသည်။

လိပ်ကြီးသည် ယီယွင်နောက်သို့ မနားတမ်းလိုက်နေပြီး အကွာအဝေးမှာ ပိုဝေးမသွားဘဲ တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာနေသည်။

"ဒီလောက်တောင် မြန်တာလား"

ယီယွင် ထိတ်လန့်သွားသည်။ သူသည် နောက်လှည့်မကြည့်သော်လည်း သူ၏ စွမ်းအင်မြင်ကွင်းဖြင့် လိပ်ကြီး၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို အာရုံခံနေသည်။ ထိုစဉ် လိပ်ကြီးသည် ၎င်း၏ ပါးစပ်ကြီးကို ဟလိုက်ပြီး သွေးရောင်လျှာကြီးမှာ ကြာပွတ်တစ်ခုအလား ယီယွင်ထံသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးထွက်လာသည်။

"မကောင်းတော့ဘူး"

ယီယွင်သည် လေထဲသို့ အစွမ်းကုန် ခုန်တက်လိုက်သည်။ ထိုလျှာကြီးမှာ မြွေဟောက်တစ်ကောင်အလား ပါးစပ်ကို ဖြဲကာ ယီယွင်ကို ဝါးမြိုရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

လိပ်ကြီး၏ လျှာမှာ ယီယွင် ထင်ထားသည်ထက် ပို၍ ရှည်လျားပြီး အလွန်ဝေးကွာသော အကွာအဝေးမှပင် တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။ လူ ၁၀ ယောက်ဖက်စာခန့် တုတ်ခိုင်သော ထိုလျှာကြီးအတွက် ယီယွင်ကို မျိုချရန်မှာ အလွန်လွယ်ကူသော ကိစ္စပင်။

“ရွှီး.....”

ယီယွင်၏ အနောက်တွင် ရွှေကျီးကန်း ပုံရိပ် ပေါ်ထွက်လာပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တောက်လောင်နေသော နေမင်းကြီးအလား အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

“ဂျိန်း ဒုန်း”

လိပ်ကြီး၏ လျှာမှာ မြေပြင်ကို ပွတ်တိုက်လျက် ရှေ့သို့ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ သစ်ပင်ပေါင်း ရာနှင့်ချီ၍ အမြစ်မှ ကျွတ်ထွက်ကာ မြေကြီးနှင့် ကျောက်တုံးများ ကောင်းကင်သို့ လွင့်စင်သွားတော့သည်။

ရွှေကျီးကန်း၏ မီးတောက်များကြောင့် ကောင်းကင်ယံမှာ မီးပင်လယ်ကြီးအလား ဖြစ်သွားပြီး မီးတောက်မိုးများ ရွာသွန်းနေသည့် မြင်ကွင်းမှာ ကြယ်တာရာများ ကြွေကျနေသကဲ့သို့ ခမ်းနားလှသည်။

လိပ်ကြီးသည် ပစ်မှတ်လွဲသွားသဖြင့် အလွန်ဒေါသထွက်သွားကာ ၎င်း၏ လျှာကို နတ်ဘုရားကြာပွတ်တစ်ခုအလား မြေပြင်ပေါ်သို့ တရစပ် ရိုက်ခတ်နေတော့သည်။ မီးခိုးများနှင့် ဖုန်လုံးများကြားတွင် လိပ်ကြီးသည် ယီယွင်၏ ပုံရိပ်ကို မျက်ခြေပြတ်သွားရသည်။

၎င်းသည် လူသားဆရာသခင်များကဲ့သို့ ဝိညာဉ်အာရုံဖြင့် ပစ်မှတ်ကို ရှာဖွေနိုင်စွမ်း မရှိဘဲ မျက်စိ၊ နှာခေါင်းနှင့် စွမ်းအင်အာရုံခံမှုအပေါ်တွင်သာ အဓိက အားထားရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

လိပ်ကြီးသည် သူ၏ ဧရာမ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးကို အရှိန်ပြင်းပြင်း လှုပ်ရှားထားရသဖြင့် စွမ်းအင်များစွာ ကုန်ဆုံးသွားပြီး ရပ်တန့်သွားသည်။ ၎င်းသည် ယီယွင် လွတ်သွားပြီဟု ထင်ကာ မိမိနယ်မြေသို့ ပြန်ရန် ပြင်လိုက်သည်။ သို့သော် လိပ်ကြီး နောက်လှည့်လိုက်စဉ်မှာပင်... မိုင် ၅ အကွာအဝေးရှိ ပြိုကျနေသော ကမ်းပါးတစ်ခုပေါ်တွင် ထိုသေးငယ်သော လူသားမှာ လေးနှင့် မြှားကို အသင့်ပြင်လျက် ထပ်မံ ပေါ်လာပြန်သည်။

“ဖောက်”

မိုးကြိုးသံအလား လေးကြိုးသံနှင့်အတူ လေလိုက်မြှား မှာ လိပ်ကြီး၏ မျက်လုံးဆီသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ထိုးဝင်သွားသည်။

“ဒုန်း”

လိပ်ကြီးသည် မျက်လုံးကို အချိန်မီ မှိတ်လိုက်သော်လည်း မြှား၏ ပေါက်ကွဲအားကြောင့် မျက်လုံးထောင့်မှ သွေးများ စီးကျလာသည်။ ၎င်းသည် အကြီးအကျယ် ပေါက်ကွဲသွားတော့သည်။

“ဝေါင်းးးးးးး”

လိပ်ကြီးသည် ကောင်းကင်သို့ မော့ကာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အော်ဟစ်သံကြီးကို လွှတ်လိုက်ရာ လေထုလှိုင်းများမှာ တိမ်တိုက်များကိုပင် လွင့်စင်သွားစေသည်။ ၎င်းသည် ယီယွင်နောက်သို့ ထပ်မံ လိုက်ပါပြန်သည်။

ယီယွင်သည် လိပ်ကြီးကို တိုက်ရိုက် ရင်မဆိုင်ဘဲ သူ ထွက်ပြေးလိုက်၊ လိပ်ကြီး ပြန်လှည့်ရန် ပြင်လျှင် မြှားနှင့် လှမ်းပစ်လိုက်ဖြင့် အကြိမ်ကြိမ် နှောင့်ယှက်နေသည်။ သူသည် မြှားများကို လိပ်ကြီး၏ အနူးညံ့ဆုံးနှင့် အနာကျင်ဆုံး နေရာများကိုသာ ရွေး၍ ပစ်ခတ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤနည်းဖြင့် ယီယွင်သည် လိပ်ကြီးကို မိုင်ပေါင်း ထောင်ချီ၍ ဆွဲခေါ်လာခဲ့သည်။ လိပ်ကြီးမှာမူ ဒေါသ ပေါက်ကွဲလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် မည်သည့်အချိန်တွင်မဆို ပေါက်ကွဲထွက်တော့မည့် မီးတောင်ရှင်ကြီးတစ်ခုနှင့် တူနေသည်။

တရားခံဖြစ်သူ ယီယွင်ကမူ အချိန်တန်ပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်သည်။ ဉာဏ်ရည်မမြင့်သော သားရဲကြီးမှာ ဒေါသအထွတ်အထိပ် ရောက်နေချိန်တွင် အရာအားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်မည့် ဧရာမ စစ်ကားကြီး တစ်စီးအလား ဖြစ်နေတော့သည်။

အခန်း ၄၉၀ - အခွင့်ကောင်းကို အရယူခြင်း

ထိုအချိန်တွင် နတ်ဘုရားမျှော်စင်ဒုတိယထပ်၏ ဗဟိုချက်ဖြစ်သော ချော်ရည်ကန်၌ ထူးဆန်းသော ငှက်အုပ်ကြီးမှာ အမဲလိုက်ခြင်းကို အဆုံးသတ်လိုက်ပြီဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့သည် သားကောင်များကို စုပုံကာ တောင်ပံများကို ယှက်လျက် ထူးဆန်းသော ဝတ်ပြုဆုတောင်းမှု ဓလေ့ကို ပြုလုပ်နေကြပြန်သည်။

ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သော ခြေသုံးချောင်းငှက်သည် ကမ်းပါးယံရှိ ၎င်း၏ "ပလ္လင်" မှ ပျံဆင်းလာပြီး လက်အောက်ခံများ၏ အရိုအသေပေးမှုကို ခံယူလိုက်သည်။ ၎င်းသည် သားကောင်များ၏ နှလုံးသွေးများကို ထုတ်ယူကာ အရိုးခွက်ထဲသို့ ဖြည့်လိုက်သည်။ ၎င်းသည် ထိုသွေးခွက်ကို သယ်ဆောင်ကာ အသိုက်သို့ ပြန်ရန် ပြင်လိုက်စဉ် တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေကြောင်း အာရုံခံမိလိုက်သည်။

သွေးခွက်ထဲမှ သွေးရည်များမှာ တုန်ခါနေပြီး မြေပြင်မှာလည်း သိသိသာသာ လှုပ်ခါလာသည်။ ခြေသုံးချောင်းငှက်သည် ခေါင်းကို လှည့်၍ အဝေးသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ အလွန်အံ့အားသင့်သွားတော့သည်။

ဧရာမ လိပ်ကြီးတစ်ကောင်သည် ၎င်း၏ လျှာနီကြီးကို ဝှေ့ယမ်းကာ ဤနေရာသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်လာနေသည် မဟုတ်ပါလား။

ဖုန်လုံးကြီးများကြားတွင် ပုန်းကွယ်နေသော ယီယွင်မှာမူ ခရမ်းရောင်သလင်းကျောက်ကို အသုံးပြု၍ သူ၏ စွမ်းအင်များကို လုံးဝ ဖုံးကွယ်ထားသည်။ ခြေသုံးချောင်းငှက်သည် မျက်စိထက်မြက်သော်လည်း ယီယွင်၏ တည်ရှိမှုကို မရိပ်မိနိုင်ပေ။

သားရဲကြီးများမှာ နယ်မြေစွဲ အလွန်ကြီးမားကြသည်။ ခြေသုံးချောင်းငှက်သည် ချော်ရည်ကန် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ၎င်း၏ နယ်မြေအဖြစ် သတ်မှတ်ထားသဖြင့် အခြားသားရဲကြီးများ ကျူးကျော်လာခြင်းကို လုံးဝ ခွင့်မပြုပေ။

“ရွှီး..... ရွှီး ...... ရွှီး.....”

ငှက်အုပ်ကြီးမှာ စူးရှစွာ အော်ဟစ်ရင်း တောင်ပံများကို ဖြန့်ကာ လိပ်ကြီးကို ရှေ့မတိုးရန် သတိပေးလိုက်သည်။ သို့သော် ဒေါသအထွတ်အထိပ် ရောက်နေသော လိပ်ကြီးကမူ ထိုသတိပေးချက်ကို ဂရုမစိုက်ပေ။ ၎င်းသည် ဖူဆန်းသစ်ပင်များကို တိုက်ဖြတ်ကာ ချော်ရည်ကန်ဆီသို့ အရောက်လှမ်းလာသည်။

ငှက်အုပ်ကြီးမှာလည်း သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ လိပ်ကြီးကို ဝိုင်းဝန်း တိုက်ခိုက်တော့သည်။ ၎င်းတို့သည် လိပ်ကြီးမှာ မိမိတို့၏ ကြာပန်းနီ ကို လုယူရန် လာသည်ဟု ထင်မှတ်နေကြသည်။

“ဒေါင် ဒေါင် ဒေါင်”

ငှက်များ၏ သံမဏိသဖွယ် ထက်မြက်သော ခြေသည်းများမှာ လိပ်ကြီး၏ သံချပ်ကာအခွံကို ရိုက်ခတ်သဖြင့် သတ္တုသံများ ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း လိပ်ကြီးမှာမူ ဒဏ်ရာရခြင်း မရှိပေ။ သို့သော် ပုရွက်ဆိတ်ကဲ့သို့ လူသားတစ်ဦး၏ နှောင့်ယှက်မှုကို ခံထားရသော လိပ်ကြီးအတွက်မူ ဤငှက်များမှာ သူ၏ ဒေါသကို ပေါက်ကွဲရန် ပစ်မှတ်အသစ် ဖြစ်လာတော့သည်။

“ဝေါင်းးးးးး”

လိပ်ကြီးသည် သူ၏ လျှာနီကြီးကို လျှပ်စီးအလား ပစ်လွှတ်လိုက်ရာ ငှက်နှစ်ကောင်မှာ ချက်ချင်းပင် လျှာထိပ်ရှိ မြွေခေါင်း၏ အကိုက်ခံရကာ အဆိပ်ဓာတ်ကြောင့် သွေးအိုင်အဖြစ် အရည်ပျော်ကျသွားတော့သည်။

ထိုမြင်ကွင်းကို ပုန်းကြည့်နေသော ယီယွင်မှာ ကျောချမ်းသွားရသည်။ ထိုလိပ်ကြီးမှာ 'ရွှေလိပ်နက်'နတ်ဘုရားသားရဲနှင့် ဆင်တူသော်လည်း အဆိပ်ပြင်းလှသည်။

ငှက်ခေါင်းဆောင်သည် စူးရှစွာ အော်ဟစ်၍ အချက်ပေးလိုက်ရာ တောအုပ်ထဲမှ အခြားငှက်အုပ်ကြီးများပါ ပျံတက်လာကြပြီး ကောင်းကင်တစ်ခုလုံး မှောင်အတိ ကျသွားတော့သည်။ ငှက်အကောင်ရေ ရာနှင့်ချီ၍ လိပ်ကြီးကို ဝိုင်းတိုက်ကြသည်။ လိပ်ကြီးသည်လည်း ၎င်း၏ လျှာဖြင့် ငှက်များကို တစ်ကောင်ပြီးတစ်ကောင် ထိုးဖောက်သတ်ဖြတ်နေသည်။

တိုက်ပွဲမှာ အရှိန်အဟုန် အပြင်းဆုံး အဆင့်သို့ ရောက်ရှိလာပြီး လိပ်ကြီးနှင့် ငှက်အုပ်ကြီးတို့ အသေအလဲ တိုက်ခိုက်နေကြစဉ်... ယီယွင်အတွက် အခွင့်ကောင်း ရလာပြီ ဖြစ်သည်။

သူသည် တိုက်ပွဲကို ငေးမကြည့်ဘဲ ကမ်းပါးယံရှိ ငှက်အသိုက်ဆီသို့ တိတ်တဆိတ် ပြေးဝင်သွားသည်။ သူ၏ ပထမဆုံး ပစ်မှတ်မှာ ချော်ရည်ကန်ထဲက ကြာပန်းနီ မဟုတ်ဘဲ ငှက်အသိုက်ထဲကမှ ကြာစေ့သွေးခွက် ဖြစ်သည်။ ခြေသုံးချောင်းငှက်သည် ခူးလာသမျှ ကြာစေ့များကို ထိုနေရာတွင် သိမ်းဆည်းထားလေ့ရှိသောကြောင့်ပင်။

ယီယွင်သည် ကျောက်ဆောင်များကို ပင့်ကူတစ်ကောင်အလား လျင်မြန်စွာ တွယ်တက်ကာ ငှက်အသိုက်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လိုက်သည်။ ဂူအတွင်း၌ သားရဲအရိုးများနှင့် သွေးညှိနံ့များ ပြည့်နှက်နေသည်။

ဂူ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာသို့ ရောက်သောအခါ ယီယွင်သည် ဧရာမ လိပ်ခွံကြီးတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းကို ဇလုံကြီးတစ်ခုအလား အသုံးပြုထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ယီယွင်သည် သွေးညှိနံ့ကို မျှော်လင့်ထားသော်လည်း အံ့ဩဖွယ်ကောင်းလောက်အောင်ပင် မွှေးပျံ့သော ရနံ့တစ်ခုကို ရရှိလိုက်သည်။ လိပ်ခွံဇလုံ၏ အောက်ခြေတွင် ဖန်သားလုံးလေးများအလား တောက်ပနေသော အနီရောင် ရတနာစေ့လေးများ ပြန့်ကျဲနေသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရတော့သည်။