ဓားပြတွေက အစွမ်းထက်တယ်
Vol. 49 Ch. 581
"အင်း တကယ် စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းလိုက်တာ.."
ထိုကဲ့သို့ လမ်းပိတ်ပြီး လုယက်တိုက်ခိုက်တာမျိုးကို သိုင်းကားတွေထဲမှာပဲ လျူယောင် မြင်ဖူးခဲ့၏။ယခု မူ အပြင်မှာ သူ တကယ်ကြီး ကြုံတွေ့နေရသည်။
လျူယောင်ကမူ ထိတ်လန့်ရမည့်အစား စိတ်ဝင်စား စရာလိုပဲ ထင်နေ၏။
ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူက မျက်နှာမှာ အမာရွတ်နှင့် လ က်ထဲမှာလည်း ကြောက်မက်ဖွယ် နတ်ဆိုးဓားကို ကို င်ထားပြီး သူ ကြည့်ရုံနဲ့တင် လူသတ်သမားတစ်ယေ ာက်မှန်း သိသာလှသည်။ကျန်လေးယောက်မှာမူ နောက်လိုက်တွေဖြစ်ပုံရ၏။
သူတို့အားလုံးကလည်း ဓားရှည်ကိုယ်စီနှင့် အသင့် အနေအထား ရှိနေကြသည်။
တစ်ဖက်မှာလည်း သာမန်လူတန်းစားဖြစ်သည့် မြ င်းလှည်းမောင်းသမားခမျာ ဤကဲ့သို့ အခြေအနေ မျိုးအား တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးသောကြောင့် သူ မျက်နှ ာ တစ်ခုလုံး သွေးဆုတ်ဖြူလျော့ကာ တစ်ကိုယ်လုံ း တုန်ယင်နေပေသည်။
ထိုစဉ်မှာပင် ဓားပြတစ်ယောက်က ရှေးရိုး အစဉ်လာ အတိုင်း အော်ဟစ်လိုက်၏။
“ဒီလမ်းကို ငါဖောက်ခဲ့တာ..ဒီသစ်ပင်ကိုလည်း ငါစိုက်ခဲ့တာ..”
လျူယောင်ကမူ သဘောကျစွာ ရယ်ရင်း စိတ်ထဲက နေရေရွတ်မိလိုက်သည်။
“ဟားဟား ဒီလူက တကယ့်ကို သွေးပူနေတာပဲ.. စ ကားစတာတောင် ရှေးကျလှချေလားဟ..”
ပြီးနောက် လျူယောင်က ဓားပြများ ပြောမည့်စကာ း အား ကြိုသိနေသကဲ့သို့ သူကပဲ အရင် ဖြည့်စွက် ကာ ပြောလိုက်၏။
“ဒီလမ်းက ဖြတ်ချင်ရင်တော့ လမ်းကြေးပေးခဲ့.. မ ပေးနိုင်ရင်တော့ လမ်းဘေးမှာ အသက်ပျောက်ဖို့ သာ ပြင်ထားလိုက်တော့.ဟား.”
လျူယောင့်၏ ရယ်မောသံက ဓားပြတွေအတွက်မူ အကြီးအကျယ် စော်ကားခံလိုက်ရသလိုပင်။
သူတို့ ရှေ့ဆက်ပြောမည့် ခြိမ်းခြောက်စကားတွေ တောင် လည်ချောင်းထဲမှာတင် တစ်ဆို့သွားပြီး ဒေါ သတွေက ငယ်ထိပ်သို့ ရောက်လာကြ၏။ သူတို့ လု ယက်လာသည့် သက်တမ်းတစ်လျှောက်လုံးတွင် ဤ ကဲ့သို့ အဖက်မလုပ်သည့် အခြေအနေမျိုးအား တစ် ခါမျှ မကြုံဖူးခဲ့သောကြောင့်ပင်။
အမာရွတ်မျက်နှာနှင့်ခေါင်းဆောင်က မျက်လုံးအစုံ ပြူးကျယ်လာကာ လျူယောင့်အား သတ်ဖြတ်လို သောအကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်ရင်း အော်ပြောလိုက် ၏။
“ဟိတ်ကောင်လေး..အသက်ရှင်ချင်ရင် မင်းမှာပါလ ာသမျှ ပစ္စည်းတွေ အကုန်ထားခဲ့ပြီး အခုချက်ချင်း ထွက်သွားလိုက်စမ်း..”
လျူယောင်ကမူ ထိုစကားတွေအား မကြားလေဟန် ဖြင့် မလှုပ်မယှက် တည်ညိမ်နေဆဲပင်။သူ့မျက်နှာထ က်က အေးစက်စက် အမူအရာက ထိုဓားပြတွေအား လုံးဝဂရုမစိုက်ကြောင်း သက်သေပြနေသည်။
သို့သော်လည်း မြင်းလှည်းမောင်းသမားမှာမူ လျူ ယောင်လို တည်ငြိမ်နိုင်စွမ်း ရှိမနေပေ။ထိုလူက လှ ည်းပေါ်မှ အမြန်ဆင်းကာ မြေပြင်ပေါ် ဒူးထောက်ချ လိုက်ပြီး တုန်တုန်ရင်ရင်ဖြင့် အသနားခံလိုက်၏။
“လူကြီးမင်းတို့ရယ်... ကျွန်တော့်ကို သနားကြပါဦး ကျွန်တော့် အိမ်မှာ အသက် ၇၀.အရွယ် အမေအိုကြီး ရယ်..မယားနဲ့ သားသမီးတွေရယ် ရှိပါသေးတယ်... .ကျွန်တော့် အသက်ကို ချမ်းသာပေးကြပါဗျာ...”
"ဖုန်း.. ""အင့် "
သူ့စကား မဆုံးသေးမီမှာပင် စိတ်မရှည်သော ဓားပြ တစ်ယောက်က မြင်းလှည်းမောင်းသမားအား ခပ် ကြမ်းကြမ်း ကန်ထည့်လိုက်ရာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ခွေ ခေါက်လဲကျသွားသည်။ထို့နောက် အေးစက်လှသ ည့် ဓားရှည်က ရထားမောင်းသမား၏ လည်ပင်းပေါ် သို့ ရောက်လာကာ အော်ပြောလိုက်၏။
“စကားများမနေနဲ့..မင်းမှာရှိတာ အကုန်ထုတ်စမ်း..မ ဟုတ်ရင် မင်းခေါင်းနဲ့ ကိုယ် အခုချက်ချင်း အိုးစား ကွဲသွားမယ်..”
“မလုပ်ပါနဲ့ လူကြီးမင်းတို့ရယ် သနားညာတာပါဗျာ”
မြင်းလှည်းမောင်းသမားခမျာ တုန်ယင်နေသော လ က်အစုံဖြင့် သူ့ထံတွင်ပါသမျှ ပိုက်ဆံအိတ်ကို ထုတ် ပေးရှာသည်။သို့သော်လည်း အိတ်ကိုဖွင့်ကြည့် လို က်သော ဓားပြမှာ ဒေါသတကြီးဖြင့် ထိုလူ့အား ထပ် မံကန်ကျောက်လိုက်၏။
မြင်းလှည်းမောင်းသမား၏ အိတ်ထဲတွင်မူ ကြေးနီ ဒင်္ဂါးပြားအချို့သာရှိပြီး ငွေဒင်္ဂါး ၁၀ပြားပင် မပြည့် ပေ။
“တောက်.. တကယ်ကို ငနွားပဲ..ဒီလောက်နည်းတာ လား ငါတစ်ခါ ကန်တာနဲ့တောင် မတန်ဘူး ..ကံဆိုး လိုက်တာကွာ ထွီး..”
ထိုစဉ် အခြားဓားပြတစ်ယောက်က လျူယောင်ရှိရာ သို့ ဓားကိုဝှေ့ယမ်းရင်း လျှောက်လာ၏။
“ဟေ့ကောင်လေး... မင်းမှာရှိတာတွေ အကုန်ထုတ် ပေးစမ်း.. ဒါမှ မင်း နာကျင်မှု မရှိမှာ "
လျူယောင်ကတော့ စိတ်ထဲကနေသာ ကျိန်ဆဲလို က်သည်။
"ခွေးမသားတွေ.."
သူတို့အား ဂရုမစိုက်သော လျူယောင့်အမူအရာ ကြောင့် ထိုဓားပြမှာ ဒေါသအလိပ်လိုက် ထွက်လာ ပြီး လျူယောင်အား မြေပြင်ပေါ် လဲကျသွားစေရန် အားပါပါ ကန်ထည့်လိုက်၏။လျူယောင်၏ မျက် လုံးအစုံမှာမူ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး ထိုဓားပြ၏ လှုပ် ရှားမှုအား အကဲခတ်ကြည့်လိုက်သည်။
‘အမ် ဒီဓားပြလေးက တကယ်ကို သိုင်းအခြေခံ ရှိသူ ပဲဟ..’
လျူယောင် စိတ်ထဲကနေ အံ့အားသင့်သွားရ၏။သာ မာန်လူ ဆယ်ယောက်ဆိုလျှင်ပင် ထိုဓားပြအား ယှဉ် နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။သို့သော်လည်း သူ့ကို ကန်ချင်သ ည်ဆိုပါက ထိုဓားပြအတွက်မူ ဝေးလွန်းလှသည်။
“ဘုန်း..”
လျူယောင်သည်လည်း ယဉ်ကျေးမနေတော့ဘဲ ဓား ပြ၏ ခြေထောက်ကို တန်ပြန်ကန်ထုတ်လိုက်၏။ထို အခါဓားပြက နောက်သို့ အရှိန်ဖြင့် လွင့်ထွက်သွား ကာ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ယိုင်ထိုးသွားပြီးမှ မြေပြ င်ပေါ်သို့ လဲကျသွားပေသည်။
လျူယောင်တစ်ယောက် သူ့ကိုယ်ကိုယ် ပြန်၍ အံ့ ဩသွားမိသည်။သူက အားအနည်းငယ်သာ သုံးခဲ့ သော်လည်း သာမာန်လူတစ်ယောက်ဆိုလျှင်မူ မီတာ အနည်းငယ်အထိ လွင့်ထွက်သွားပြီး ခြေထောက် အ ရိုးပင် ကျိုးသွားနိုင်လောက်သည့် အရှိန်မျိုး ဖြစ်၏။
သို့သော်လည်း တစ်ဖက်လူက သူ ထင်ထားသလော က် အားနည်းမနေခဲ့ပေ။
ထိုဓားပြသည် နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားပြီး လဲကျ သွားသော်လည်း ဒဏ်ရာရဟန်မတူဘဲ ရှက်ရွံ့ဒေါ သထွက်စွာဖြင့် ချက်ချင်းပြန်ထလာ၏။ထိုဓားပြက သူ့ အဖော်တွေကိုလည်း သတိပေးလိုက်သည်။
“ညီအစ်ကိုတို့... ဒီကောင်က အတော်လေး တိုက်ရ ည်ခိုက်ရှိတယ်ဟ..ငါတို့ အတူတူ တက်ကြစို့..”
အမာရွတ်မျက်နှာနှင့် ခေါင်းဆောင်ကလည်း လျူ ယောင်မှာ အခြေခံသိုင်းပညာရှိကြောင်း ရိပ်မိသွား ပုံရ၏။သူက လက်ဝှေ့ယမ်းကာ အမိန့်ပေးလိုက်သ ည် ။
“အားလုံး ဝိုင်းတိုက်ကြ ဒီကောင့်ကို အပိုင်းပိုင်းခုတ် ပစ်လိုက်စမ်း..”
ကြည့်ရသည်မှာ ထိုဓားပြတွေသည် သူ့ဆီက ငွေကို ယူ ချင်ယုံသာမက သူ့ အသက်ကိုပါ ရည်ရွယ်နေပုံ ရသည်။အမာရွတ်နှင့်ဓားပြခေါင်းဆောင်က ဘေးမှ ကြည့်နေစဉ် ကျန်ဓားပြလေးဦးစလုံးမှာ ဓားရှည်ကို ယ်စီဖြင့် အုပ်စုလိုက် ဗျူဟာခင်းကာ တစ်ပြိုင်နက် ပြေးဝင်လာ၏။
မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေသည့် မြင်းလှည်းမောင်း သမားခမျာ သူမျက်လုံးများအား ကြောက်လန့်တ ကြား ပိတ်လိုက်မိသည်။
“သွားပြီ ‘ဒီလူငယ်လေးတော့ သွားပြီပဲ...’
သူ ဝမ်းနည်းစွာ ရေရွတ်လိုက်၏။သာမာန်စစ်သည် တော်တစ်ယောက် မဟုတ်လျှင် ဤမျှကျွမ်းကျင် သော ဓားပြအုပ်စုအား ယှဉ်နိုင်ဖို့ဆိုသည်မှာ လုံးဝ မ ဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်။
သို့သော်လည်း လျူယောင်ကမူ အကြောက်တရား လုံးဝမရှိပေ။သူက အေးအေးဆေးဆေး ရေရွတ်လို က်၏။
“ကောင်းပြီလေ... ငါလည်း လေ့ကျင့်ခန်း မလုပ်ရတ ာကြာပြီပဲ”
သူ သတိထားမိသည်က ထိုဓားပြများအားလုံးသည် သာမာန်လူများမဟုတ်ဘဲ စနစ်တကျ လေ့ကျင့်ထား သည့် သိုင်းသမားများ ဖြစ်နေကြခြင်းပင်။တစ်ဦးချ င်းစီ၏ အရည်အချင်းမှာ ခေတ်သစ်ကမ္ဘာမှာရှိသော အထူးတပ်ဖွဲ့ဝင်များထက်ပင် ကျော်လွန်နိုင်၏။
သူ၏ ဝံပုလွေကြေးစားအဖွဲ့ဝင်များနှင့် ယှဉ်လျှင် တောင်မှ အနိုင်ရနိုင်ခြေက တစ်ဝက်စီ ရှိနေသည်။
လျူယောင့် စိတ်ထဲတွင်မူ မေးခွန်းတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့ ၏။
‘လခွမ်း ဒါ ဘယ်လိုကမ္ဘာမျိုးလဲ သာမာန် လမ်းဘေး ဓားပြတွေတောင် ဒီလောက်ထိ ကျွမ်းကျင်နေကြတ ာလားဟ..’
ထို့နောက် လျူယောင်က ဆက်၍ တွေးလိုက်မိသေး သည်။
‘ဒီလောက် အရည်အချင်းရှိတဲ့သူတွေက ဘာလို့ ဓား ပြတိုက်နေကြတာလဲ..သူဌေးတွေဆီမှာ သက်တော် စောင့်လုပ်တာပဲဖြစ်ဖြစ်.တိုက်ကွမ်ဒို ကျောင်းဖွင့်တ ာပဲဖြစ်ဖြစ် လုပ်ရင် ဒီထက် အများကြီး ပိုချမ်းသာ မှာကိုကွာ...’
လျူယောင်တစ်ယောက် ဆက်ပြီး တွေးနေဖို့ အချိန် မရှိတော့ဘဲ ရန်သူ့ဓားချက်များက သူ့ဆီသို့ ဦးတည် လာနေသည်။ဓားရှည်လေးလက်သည် စနစ်တကျပ င် သူ့အား အရပ်လေးမျက်နှာမှ ဝိုင်းရံတိုက်ခိုက်လာ ကြ၏။
လျူယောင်သည် တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ထိုတိုက်ခိုက်မှုမျ ားကို ရင်ဆိုင်ရင်း ရန်သူ့အကွက်များအား အကဲ ခတ်ကာ ကြည့်နေမိသည်။အချီအနည်းငယ်အကြာ တွင်မူ သူသည် အခွင့်အရေးကို လျှပ်တစ်ပြက် ဖမ်း ဆုပ်လိုက်ပြီး ဓားပြတစ်ယောက်၏ မျက်နှာတည့်တ ည့်အား လက်သီးဖြင့် အားရပါးရ ထိုးပစ်လိုက်၏။
“ခွပ်..” "အား.."
ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူက အားကို နည်းနည်းထုတ် သုံးလိုက်သောကြောင့် ထိုဓားပြမှာ အသံနက်ကြီးဖြ င့် အော်ဟစ်ကာ လွင့်ထွက်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားပေသည်။
ထိုဓားပြက ချက်ချင်းပြန်မထနိုင်ဘဲ လူးလိမ့်နေကာ အတွင်းဒဏ်ရာ ရသွားပုံရ၏။
"ဘာလဲဟ.."
အစောပိုင်းက အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်နေသည့် အမာရွတ်မျက်နှာနှင့်ခေါင်းဆောင်မှာမူ အံ့အား သင့်သွားပုံရသည်။သူ အကဲခတ်ရသလောက် ထိုလူ ငယ်က မည်သည့် သိုင်းကွက်ကိုမျှ ထုတ်သုံးခြင်း မ ရှိပေ။
သို့သော်လည်း သိုင်းပညာမတတ်သော ထိုလူငယ် က သူ့လက်အောက်ငယ်သားအား လွင့်ထွက်သွား အောင် လုပ်နိုင်ခြင်းမှာ သူတစ်သက်လုံး မမြင်ဖူးခဲ့ သည့် ထူးဆန်းသော အခြေအနေပင် ဖြစ်နေ၏။
သူ ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်နေစဉ်မှာပင် လျူယောင် က နောက်ထပ်ဓားပြတစ်ယောက်ကို လေထဲသို့မြော က်တက်သွားအောင် ကန်တင်လိုက်ပြန်သည်။မကြာ ခင်မှာပင် ကျန်ဓားပြနှစ်ယောက်စလုံးလည်း မြေပြ င်ပေါ်တွင် ခွေခေါက်လဲကျကုန်၏။
“ခွေးမသားတွေ စောက်သုံးကို မကျဘူး..”
အမာရွတ်နှင့်ဓားပြခေါင်းဆောင်မှာ ဒေါသကြောင့် မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းလာကာ လက်ထဲမှ နတ်ဆိုး ဓားကို တင်းတင်းဆုပ်၍ လျူယောင့်ဆီသို့ ပြေးဝင် လာသည်။သူသည် တောင်တစ်လုံးကို ဖြတ်မည့်အ လား ရိုးရှင်းပြီး ကြမ်းတမ်းလှသော ဓားကွက်ဖြင့် လျူယောင်အား ခုတ်ချလိုက်၏။
လျူယောင်က ဘေးသို့ လျင်မြန်စွာ ရှောင်တိမ်းလို က်သော်လည်း ဓားသွားမှ ထွက်ပေါ်လာသော လေ တိုးသံကြောင့် သူ့စိတ်ထဲမှ ထိတ်လန့်သွားမိသည်။
‘လခွမ်း..ဒီအမာရွတ်ကောင်က တကယ်ကို အစွမ်း ထက်တာပဲ... ဒီဓားချက်က လေထုကိုတောင် ထိုး ဖောက်သွားသလိုပဲ.သာမာန်လူသာဆိုရင်တော့ နှစ် ပိုင်းပြတ်သွားမှာ သေချာတယ်’
သူ့စိတ်ထဲတွင်လည်း မေးခွန်းတစ်ခုက ထပ်မံပေါ် လာပြန်သည်။
‘ရှေးခေတ်လူတွေအားလုံးက ဒီလောက်တောင် အစွ မ်းထက်ကြတာလား..’
“ဒါက သာမာန်ဓားပြတစ်ယောက်ပဲ မဟုတ်လား...”
လျူယောင်၏ စိတ်ထဲတွင်မူ သံသယများ ပြည့်နှက် နေ၏။တောတောင်ထဲမှာ လုယက်နေသည့် သာမာန် ဓားပြတစ်ယောက်က ဤမျှအစွမ်းထက်နေခြင်းမှာ မည်သို့မျှ မဖြစ်နိုင်သလို မူမမှန်လှပေ။
အချီအနည်းငယ် အပြန်အလှန် တိုက်ခိုက်ပြီးနောက် တွင်မူ လျူယောင်က အသာစီးရလာကာ ဓားပြခေါ င်း ဆောင်အား မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့သည်။လျူယောင်က သူ့.ဒေါသကို မထိန်း နိုင်ဘဲ လဲကျနေသည့် ဓားပြခေါင်းဆောင်ဆီသို့ လျှောက်လာကာ အားပြင်းပြင်း ကန်ထည့်လိုက်၏။
“ဂျွတ်.”
ထိုကန်ချက်က အမာရွတ်မျက်နှာ၏ ပေါင်ကို တည့် တည့်ထိမှန်သွားပြီး ခြေထောက်အရိုးအား တိုက်ရို က်ကျိုးသွားစေခဲ့သည်။
“အားးးးး”
အမာရွတ်မျက်နှာနှင့်ခေါင်းဆောင်ဓားပြမှာမူ နာကျ င်လွန်း၍ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ဖြူဖျော့လာကာ သူ့ အ သက်ဆုံးရူံးမှာကိုပါ ထိတ်လန့်လာ၏။သူသည် လျူ ယောင့်အား အတင်းတောင်းပန်လိုက်သည်။
“သူရဲကောင်းလေး. ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်အသ က် ကို ချမ်းသာပေးပါဗျာ..ကျွန်တော့်မှာရှိတဲ့ ပစ္စည်း တွေအကုန်လုံးပေးပါ့မယ်..”
သူသည် တုန်ယင်နေသော လက်များဖြင့် သူ့ကိုယ် ပေါ် မှ လက်ဖဝါးအရွယ်ထက်ပင် သေးငယ်သည့် မီးခိုးရောင် အိတ်လေးတစ်လုံးအား ထုတ်ပေးလိုက် ၏။
လျူယောင်က ထိုအိတ်ကို ယူပြီး စမ်းကြည့်ရာ အိ တ်ထဲတွင် ဘာမှမရှိသလို ပေါ့ပါးနေသည်ကိုလည်း သူ ခံစားလိုက်ရသည်။ထိုအိတ်မှာ ခြောက်သွေ့နေ ပြီး ကြေးနီဒင်္ဂါးတစ်ပြားစာမျှပင် အဖုအထစ် ရှိမ နေပေ။
“မင်း ငါ့ကို အရူးလုပ်နေတာလား..”
လျူယောင်တစ်ယောက် ဒေါသထွက်လာခဲ့၏။ ထိုဓားပြခေါင်းဆောင်က အသက်အန္တရာယ် ကြုံရ ချိန်မှာတောင် အိတ်အလွတ်တစ်လုံးဖြင့် သူ့ကို လှည့် စားရန် ကြိုးစားသည်ဟု သူထင်လိုက်သည်။
သူက အားဖြင့် ထပ်မံကန်ထုတ်လိုက်ပြန်ရာ “ဂျွတ်” ဆိုသည့် အသံနှင့်အတူ အမာရွတ်မျက်နှာ၏ ကျန် ခြေထောက်တစ်ဖက်မှာလည်း ရစရာမရှိအောင် ကျို းသွား၏။