အဖေ..အသည်းကင်ဆာ နောက်ဆုံးအ ဆင့်ဖြစ်နေပြီ
Vol. 49 Ch. 588
ခရစ္စတယ်နန်းတော်၏ သီးသန့်ဇိမ်ခံခန်းထဲတွင်မူ လျူယောင်နှင့် တင်းဝိန်တို့ နှစ်ယောက်သား အေး အေးဆေးဆေး ထိုင်နေကြ၏။အဆင့်မြင့်လက်ဖ က်ရွက်အစုံအလင်ကိုလည်း တင်းဝိန်က ယူလာခဲ့သ ည်။
တင်းဝိန်က ရယ်ကာ ပြောလိုက်၏။
"အကိုယောင်..ဒီလက်ဖက်ရွက်ကို အဖိုးကြီးဆီက နေ ကျွန်တော်အတင်းလုယူလာတာဗျ..သူက ပုံမှန် ဆို ဘယ်သူ့ကိုမှ တော်တော်နဲ့ မတိုက်ချင်တဲ့ဟာမျိုး ..ဒီနေ့တော့ ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက် ကံကောင်းသွာ းတာပေါ့ဗျာ ဟဲဟဲ..”
လျူယောင်ကမူ ပြုံးရင်း နားထောင်နေသည်။
တင်းဝိန်တစ်ယောက်မှာမူ ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်သည့် လက်ဟန်တွေနှင့် လက်ဖက်ရည်ဖျော်နေ၏။သူ့အ ဖေ ပီချင်းယွန်ပုလင်းထဲကနေ ထိပ်တန်းအရည်အ သွေးရှိတဲ့ လက်ဖက်ရွက်တွေကို ထုတ်ပြီး သူက သေသေချာချာ ဖျော်စပ်နေသည်။
ဖျော်ပြီးသား ပ ထမဆုံး လက်ဖက်ရည်ခွက်အား လျူယောင်ထံသို့ကမ်းပေးရင်း မေးလိုက်၏။
“ကဲ... အကိုယောင်..ဒီလက်ဖက်ရည်ရဲ့ အရသာ မြ ည်းကြည့်ပါဦး.. ဘယ်လိုနေလဲ..”
လျူယောင်ကမူ အငွေ့တထောင်းထောင်းထနေသ ည့် လက်ဖက်ရည်ခွက်လေးကို မြှောက်ပြီး အရသာ ခံ၍ သောက်လိုက်သည်။ထို့နောက် သူက ကျေနပ် ဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြကာ ချီးကျူးလိုက်၏။
“အင်း... မဆိုးဘူးပဲ..တကယ်ကို ရှားပါးတဲ့ လက်ဖ က်ရည်ကောင်းတစ်မျိုးပဲ..”
တင်းဝိန်က ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ပြန်ပြောလိုက်သည် ။
“ဒါပေါ့ အကိုယောင်ရဲ့.. ဒီလိုလက်ဖက်ရည်မျိုးက တစ်နှစ်မှ နည်းနည်းလေးပဲ ထွက်တာ ..ပိုက်ဆံရှိတို င်းလည်း ဝယ်လို့မရဘူးလေ..”
တင်းဝိန်အနေဖြင့်လည်း အဆင့်အတန်းမြင့် လက် ဖက်ရည်မျိုးကိုတောင် တွန့်တိုတတ်သည့် သူ့ အဖေ ပီချင်းယွန်ထံမှ မရရအောင် ယူလာခဲ့ခြင်းဖြစ်လော က်မည်။ထို့ကြောင့်လည်း တင်းဝိန် ဤမျှ ဂုဏ်ယူနေ ခြင်းအား လျူယောင် နားလည်မိသည်။
အကြိမ်အနည်းငယ် သောက်ပြီးသည့်နောက်တွင်မူ တင်းဝိန်က လက်ဖက်ရွက်အသစ် လဲရန် ပြင်လိုက် ၏။ထိုစဉ်မှာပင် လျူယောင်က လက်မြှောက်၍ လှ ပသည့် အိုးတစ်လုံးအား စားပွဲပေါ်တင်ကာ ပြောလို က်၏။
“နေဦး... ဒီတစ်ခါ ငါ ယူလာတဲ့ လက်ဖက်ရွက်ကို မြ ည်းကြည့်ရအောင်..”
တင်းဝိန်ကလည်း ခေါင်းညိတ်ကာ သဘောတူလိုက် သည်။
“ကောင်းပြီလေ အကိုယောင် ယူလာတဲ့ လက်ဖက် ခြောက်ဆိုတော့လည်း အရသာကောင်းမှာပဲလို့ ကျွ န်တော်ယုံကြည်ပါတယ်”
လျူယောင်ကတော့ ဘာမှမပြောဘဲ အသာအယာသ ာ ပြုံးနေမိသည်။ဤလက်ဖက်ရည်က ကောင်းရမ ည်မှာ အမှန်ပင်။၎င်းမှာ ‘ဂိုဝူ’ကမ္ဘာမှ သူကိုယ်တိုင် ယူလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။
ထိုကမ္ဘာတွင် စွမ်းအင်များ ပြန်လည်ရှင်သန် လာမှု ကြောင့် အပင်နှင့် တိရိစ္ဆာန်များမှာ ထူးခြားသည့် ပြောင်းလဲမှုများ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့ပြီး အထူးသဖြင့် အရသ ာပိုင်းတွင် သိသိသာသာ တိုးတက်ကောင်းမွန်လာ ခဲ့သည်လေ။
တစ်ပိဿာလောက်ဆံ့မည့် လက်ဖက်ခြောက် အိုး ကြီးကို ကြည့်ကာ တင်းဝိန်က နောက်ပြောင်လိုက် ၏။
“အကိုယောင်ရဲ့ လက်ဖက်ရွက်က တန်ဖိုးရှိတဲ့ ရတ နာတော့ မဟုတ်လောက်ဘူး ထင်တယ်နော်. .ဒီ လောက်အများကြီးဆိုတော့ ပေါ့ပေါ့တန်တန်ပဲ ယူ လာတာထင်တယ်..ဒါပေမဲ့ ဒီအိုးက လက်ရာမြောက် သားပဲ..”
ယေဘုယျအားဖြင့် ရှားပါးပြီး ဈေးကြီးသည့် လက် ဖက်ရွက်ဆိုသည်မှာ အလေးချိန် တစ်ပိဿာပင် ပြ ည့်ခဲလှသည်။လျူယောင် ယူလာသည့် လက်ဖက်ရွ က်များမှာ သူ့ဖခင် စုဆောင်းမှုလောက်ပင် မကောင် းနိုင်လောက်ဟု တင်းဝိန်က တွေးမိသောကြောင့် သိပ်အလေးမထားခဲ့ဘဲ အိုးထဲမှ လက်ဖက်ရွက် အန ည်းငယ်ကို ယူ၍ ခပ်ပေါ့ပေါ့ပင် သူ ဖျော်စပ်လိုက် သည်။
ပထမဆုံးရေကို ပုံမှန်အတိုင်း လောင်းပစ်လိုက်ပြီး ပထမဆုံး လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်အား လျူယောင် ထံသို့ ကမ်းပေးကာ နောက်တစ်ခွက်ကိုမူ သူကိုယ် တိုင် ယူလိုက်သည်။
လျူယောင်က မသောက်သေးဘဲ မေးလိုက်၏။
“ကဲ...မင်း မြည်းကြည့်ပါဦး..အရသာ ဘယ်လိုနေလဲ ဆိုတာ..”
တင်းဝိန်က လျူယောင်နှင့် ရင်းနှီးသောကြောင့် ဘာ ကိုမှ သိပ်အလေးမထားဘဲ လက်ဖက်ရည်အား အမှု မဲ့အမှတ်မဲ့ တစ်ငုံသောက်လိုက်သည်။သို့ပေမဲ့ လက် ဖက်ရည်စက်တွေ လျှာပေါ်ရောက်လာသည်နှင့် သူ့ မျက်လုံးတွေဟာ အံ့ဩလွန်း၍ ပြူးကျယ်လာ၏။
"အိုး..ရှစ်.."
တင်းဝိန်တစ်ယောက် မထိန်းသိမ်းနိုင်ဘဲဆဲလိုက်မိ ပြီး ဒုတိယတစ်ငုံကို ထပ်သောက်လိုက်တဲ့အခါမှာမူ သူ့ တစ်ကိုယ်လုံး မိန်းမောယစ်မူးသွားသလို ခံစား လိုက်ရသည်။သူ့ပုံစံသည် လက်ဖက်ရည်မြည်းနေ သည်ထက် နတ်ပြည်မှ ရေသောက်နေရသလိုမျိုးပ င်။
တင်းဝိန်က မယုံကြည်နိုင်စွာ ပြောလိုက်၏။
“ကမ္ဘာပေါ်မှာ ဒီလိုအရသာမျိုးရှိတဲ့ လက်ဖက်ရည် တကယ်ရှိနေတာလားဗျာ...”
“အကိုယောင်...အကို ဒါကို ဘယ်ကရတာလဲ.. ကျွန် တော့် တစ်သက်မှာ ဒီလောက်ကောင်းတဲ့ လက်ဖက် ရည်မျိုး တစ်ခါမှ မသောက်ဖူးသေးဘူး ..မဟုတ်ဘူ း ... သောက်ဖို့နေနေသာသာ ကြားတောင်မကြားဖူး ဘူးဗျာ..”
“ဒီလက်ဖက်ရည်ရဲ့ အရသာက တကယ်ကို အံ့မခန်း ပဲ..ခုနက ကျွန်တော်ကြွားနေတဲ့ လက်ဖက်ရည်နဲ့ နှို င်းယှဉ်ရင်တောင် ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးလို ကွာတ ယ်ဗျာ..လုံးဝကို ယှဉ်လို့မရဘူး..”
လျူယောင်က တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ပဲ ပြန်ပြောလို က်သည်။
"မင်း အရသာရှိတယ်ဆိုရင်လည်း အားမနာဘဲ မျာ းများသောက်ပါကွာ..လက်ဖက်ရွက်တွေက အများ ကြီးရှိပါတယ်..မင်း ပြန်ရင်လည်း ဒီအိုးကြီးကိုငါ လ က်ဆောင်ပေးလိုက်မယ်"
တင်းဝိန်မှာမူ မထင်မှတ်ထားသည့် လက်ဆောင် ကြောင့် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားရ၏။ဒီအိုးကြီးထဲ မှာပါတဲ့ လက်ဖက်ခြောက် ပမာဏက အတော်လေး များသောကြောင့် သူ နေ့တိုင်းသောက်မည်ဆိုရင် တောင် အကြာကြီးသောက်ရပေမည်။
သို့ပေမဲ့လည်း ဒီလောက်အဖိုးတန်သည့် လက်ဖက် ရွက်မျိုးကို တင်းဝိန်တစ်ယောက် အလွန်အကျွံ မ သုံးစွဲရဲပေ။အရေးကြီးသည့် အချိန်အခါမျိုးမှသာ နည်းနည်းစီ ထုတ်သောက်ဖို့ သူ စိတ်ကူးထားလိုက် ၏။
ဤကဲ့သို ထူးခြားသည့် လက်ဖက်ရည်ကို သောက် လိုက်ရလို့လားမသိ နှစ်ယောက်သား စိတ်ကြည်လ င်လန်း ဆန်းနေကာ ညနေစောင်းသည်အထိ စကာ းပြောဖြစ်ကြသည်။
ညစာစားဖို့အတွက်မူ နေရာပြောင်းနေစရာ မလို သောကြောင့် ဤဇိမ်ခံအခန်းထဲမှာပဲ စားရန် ပြင်ဆ င်လိုက်၏။လျူယောင်က လက်ဝှေ့ယမ်းပြီး အချက် ပေးလိုက်သည်။
“ကဲ... ပစ္စည်းတွေကို အရင်သိမ်းကြရအောင်. .အ စားအစာတွေ လာတော့မယ်”
ဤနေရာကို လျူယောင် မလာခင်ကတည်းက ဝေပ င်းအား ပါဝင်ပစ္စည်းတွေ အလုံအလောက် ရှိ၊မရှိ မေ းမြန်းပြီးနောက် ဟင်းပွဲတချို့ ကို သူ.ပြင်ဆင်ခိုင်း ထား၏။
တင်းဝိန်က စားပွဲပေါ်က ဟင်းပွဲတွေကို ကြည့်ရင်း စိတ်ပျက်စွာ မေးလိုက်သည်။
“အကိုယောင်... ဒီနေ့တော့ ပင်လယ်စာအသစ်အဆ န်းတွေ မပါဘူးပဲ..အိမ်ချက်ဟင်းတွေနဲ့ပဲလား”
အမှန်တကယ်တွင်မူ ဟင်းပွဲတွေကို ကြည့်လိုက်လျှ င် အိမ်ချက်ဟင်းတွေနှင့် တူနေ၏။ကြက်သားပြုတ် ၊ငါးပြုတ်၊ အမဲသားဟင်း၊ဘဲသားနှင့် အသားဟင်း ချို တစ်ခွက်ပင် ဖြစ်သည်။ထူးခြားသည်က အသီး အရွက်ဟင်း တစ်ပွဲမျှမပါဘဲ အသားဟင်းတွေချည် းဖြစ်နေ၏။
၎င်းတို့က သာမန်ဟင်းပွဲတွေလို့ပဲ ထင်ရသောကြော င့် တင်းဝိန် အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားသည်အား လျူယောင် နားလည်လိုက်သည်။တင်းဝိန်က လျူ ယောင်ရဲ့ ဧည့်ခံပွဲဆိုရင် ပင်လယ်စာအသစ်အဆန်း တွေ ပါလာလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ထားခဲ့သည်ကိုး။
တင်းဝိန်၏ စိတ်ပျက်သွားသည် မျက်နှာရိပ် မျက် နှာကဲကို ကြည့်ပြီး လျူယောင်က ပြုံးပြုံးလေးပဲ တို က်တွန်းလိုက်သည်။
“ကဲ...မင်း.. အရင်ဆုံး မြည်းကြည့်ပါဦး..အရသာဘ ယ်လိုရှိလဲဆိုတာ”
တင်းဝိန်လည်း ဇွန်းကိုယူ၍ ဟင်းချိုကို တစ်ငုံအရ င် သောက် ပြီးတော့မှ အသားတွေကို မြည်းစမ်းကြ ည့်လိုက်သည်အခါမှာမူ သူ့ မျက်လုံးတွေက ဒုတိ ယအကြိမ် ပြူးကျယ်လာ၏။
.“ဝိုး ဒီအရသာက လျှာဖျားပေါ်မှာတင် စွဲနေတာပဲ ဗျာ..”
တင်းဝိန်တစ်ယောက် သူ့ တစ်သက်နဲ့တစ်ကိုယ် ထို ကဲ့သို့ လောက်အရသာရှိသည့် ဟင်းချိုပူပူမျိုးအား တစ်ခါမှ မသောက်ဖူးကြောင်း ကျိန်ဆိုသည် အထိ ဖြစ်နေခဲ့သည်။သူက ငွေဇွန်းကိုက်ပြီး မွေးလာသော သူဌေးသားဖြစ်၍ အစားအသောက် အကောင်းစား တွေနှင့် ကြီးပြင်းလာသော်လည်း ယခုဟင်းချို၏ အရသာကိုမူ သူတစ်ခါမျှ မခံစားခဲ့ဘူးပေ။
“အား... ကောင်းလိုက်တာဗျာ..”
တင်းဝိန်က အားရကျေနပ်လွန်း၍ ဟင်းချိုပန်းကန် လေးအား တစ်ကျိုက်နှစ်ကျိုက်တည်းနှင့် အကုန် မော့သောက်လိုက်၏။ပြီးတော့ နောက်တစ်ပန်းကန် ထပ်ဖြည့်ပြီး နွားသိုးကြီး ရေသောက်သလိုမျိုး တ ငုံ ငုံနဲ့ အားရပါးရ သောက်နေပြန်သည်။
သူ့ ပုံစံအား ပြောပြရမည်ဆိုလျှင် ဟင်းချိုထဲက ဝိ ညာဉ်အငွေ့ အ သက်တွေကိုပါ စုပ်ယူနေသလိုမျိုးပ င်။
လျူယောင်က ပြုံး၍ ကြည့်နေကာ သတိပေးလိုက် ရ၏။
“မင်း..ဟင်းချိုချည်းပဲ သောက်မနေနဲ့လေ..တခြား ဟင်းတွေကိုလည်း မြည်းကြည့်ပါဦး..”
“အာ.. သေချာပေါက် မြည်းရမှာပေါ့”
တင်းဝိန်က တူကိုကောက်ကိုင်၍ ငါးတစ်ဖဲ့ကို ပါးစ ပ်ထဲ ထည့်လိုက်၏။အသားလေး လျှာပေါ်ရောက်သ ည်နှင့် သူ့မျက်လုံးတွေက ပြူးကျယ်နေပြီး နောက် တစ်ခါ ထပ်ဖဲ့လိုက်ပြန်သည်။
“ဝိုး.. အရသာရှိလိုက်တာ..”
“တကယ်ကို ရှယ်ပဲဗျာ..”
ငါးနှစ်ဖဲ့လောက် စားပြီးသည်နှင့် ကြက်သားအား တစ်ခါ ထပ်မြည်းလိုက်၏။ပါးစပ်ထဲရောက်သည် နှင့် သူ့ မျက်လုံးတွေက ထပ်မံ ပြူးလာကာ ထပ်ပြီး ရေရွတ်လိုက်သည်။
“အား ဒါ... ဒါတွေက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် အံ့သြ ဖို့ကောင်းနေရတာလဲ..”
သာမန်အိမ်ချက်ဟင်းတွေလို့ ထင်ရသည့် ဟင်းပွဲ တွေကို တကယ်တမ်း စားကြည့်မှ ကမ္ဘာခြားသွား သလိုမျိုး အရသာရှိနေခြင်းပင်။ဟင်းပွဲတွေကို တစ် ပွဲပြီးတစ်ပွဲ မြည်းစမ်းပြီးနောက် တင်းဝိန်က ထမင်း တစ်လုတ် စားကြည့်လိုက်ပြန်တော့လည်း အာမေဍိ တ်သံ ထပ်ထွက်လာ၏။
“အိုး ကောင်းလိုက်တာ..အရသာရှိလိုက်တာဗျာ”
ထမင်းဖြူတောင် အရသာရှိမည်ဟူ၍ သူ တစ်ခါမျှ မတွေးခဲ့ဖူးပေ။
တင်းဝိန်၏ မျက်နှာအမူအရာက အပိုတွေလုပ်နေသ လို ထင်ရသော်လည်း “အိုး...” ဆိုသည့် အသံကမူ ပါ း စပ်ကနေ အဆက်မပြတ် ထွက်နေ၏။
ဟင်းလေးပွဲနှင့်ဟင်းချိုတစ်ပွဲက သိပ်မကြာလိုက် ဘဲ ပြောင်သလင်းခါလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။သုံးပုံ နှစ်ပုံလောက်က တင်းဝိန်၏ ဗိုက်ထဲ ရောက်သွားတ ာ ဖြစ်ပြီး သူက ထမင်းပန်းကန်ကြီး နှစ်ပန်းကန် တောင် စားပစ်လိုက်၏။
တူတွေကို ချပြီးနောက် တင်းဝိန်က သူ့ဗိုက်ကို ကျေ နပ်အားရစွာ ပွတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
“ဝပြီ... ဝပြီ... တကယ်ကို ဗိုက်တင်းသွားတာပဲဗျာ”
တင်းဝိန်ပုံစံကို ကြည့်ကာ လျူယောင်က ထပ်မံ က မ်းလှမ်းလိုက်၏။
“ညစာစားပြီးပြီဆိုတော့ ငါတို့ လက်ဖက်ရည်လေး နည်းနည်းလောက် ထပ်သောက်မလား”
တင်းဝိန်က သူ့လက်တွေကို အမြန်ခါယမ်းပြီး ငြင်း လိုက်ရသည်။
“မသောက်တော့ဘူး ကျွန်တော် မသောက်နိုင်တော့ပ ါဘူး... ထပ်ပြီး မဆံ့တော့ဘူးဗျ. .ဒီလက်ဖက်ရည် က အရမ်းကောင်းလို့ သောက်ချင်တာတော့ အမှန်ပဲ . .ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ဗိုက်က လုံးဝခွင့်မပြုတော့ဘူး အကိုယောင်ရ..”
တင်းဝိန်၏ပုံစံကိုကြည့်ပြီး လျူယောင်က သဘော ကျကာ ရယ်လိုက်မိသည်။
နှစ်ယောက်သား လက်ဖက်ရည်ထပ် မသောက်ကြ တော့ဘဲ ဆိုဖာပေါ်မှာပဲ အေးအေးဆေးဆေး ထိုင်ရ င်း ဆက်ပြောလိုက်၏။အိမ်ပြန်ဖို့အတွက်လည်း သူ တို့ အလျင်မလိုကြသေးပေ။
" တီ..တီ..တီ.."
သို့သော်လည်း မိနစ်နှစ်ဆယ် သုံးဆယ်ခန့်အကြာတွ င်မူ တင်းဝိန်၏ ဖုန်းက ကျယ်လောင်စွာ မြည်လာခဲ့ ၏။တင်းဝိန်က ဖုန်းကို ကြည့်လိုက်ပြီး လျူယောင့် အား ပြန်ပြောလိုက်သည်။
“အမ်..ကျွန်တော့်အစ်ကို ခေါ်နေတာပဲ.. အရေးကြီး တာတစ်ခုခု ရှိလို့ထင်တယ်..”
သူ ဖုန်းကိုင်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် တစ်ဖက်မှ အလွန်စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်နေသော အသံအား ကြား လိုက်ရ၏။
“တင်းဝိန် ..မင်း..မြန်မြန်ပြန်လာခဲ့ဦး.. အဖေ ဆေးရုံ တက်နေရပြီ..အသည်းကင်ဆာ နောက်ဆုံးအဆင့် တဲ့ကွာ..”
“ဘာ... ဘာပြောတယ်..”
တင်းဝိန်၏ မျက်နှာတစ်ပြင်လုံးမှာ ချက်ချင်းပင် သွေး ဆုတ်ဖြူလျော်သွားကာ သူ့လက်ထဲက ဖုန်းမှာ လည်း ကြမ်းပြင်ပေါ်သို လွတ်ကျသွားပေသည်။