အခန်း (၁၀၁-၁၀၂)
Vol. 6 Ch. 101-102
အခန်း (၁၀၁) - နဂါးသွေးဆေးလုံး လိုအပ်နေသော လင်းကျင်း
ရန်ကျဲ ရောက်လာသည်နှင့် ခန်းမတစ်ခုလုံးရှိ လူအများ၏ အာရုံမှာ သူ့ထံသို့သာ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။
ဇူချန်းက လင်းကျင်းအနားသို့ တိုးကပ်လာပြီး တိုးတိုးလေး ကပ်ပြော၏။
“သူက ကြည့်ရတာပဲ ချောတာပါ... အဲဒါကလွဲရင် ဘာကောင်းတာ ရှိလို့လဲ”
လင်းကျင်းကလည်း ထိုစကားကို အပြည့်အဝ ထောက်ခံသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းကို တရစပ် ညိတ်ပြလိုက်သည်။
ဒါဟာ ယောက်ျားအချင်းချင်း ဖြစ်ပေါ်တတ်တဲ့ မနာလိုမှုနဲ့ မုန်းတီးမှုဆိုတာ ထင်ရှားလှ၏။
“အကဲဖြတ်မှူးလင်း... ဒီနေ့ ဆရာက ကျုပ်တို့ ဇူမိသားစုကို အများကြီး ကူညီပေးခဲ့တာပါ... ဒါကြောင့် ကျုပ်တို့အိမ်ကို ဧည့်သည်အဖြစ် ကြွရောက်ပေးဖို့ အလေးအနက် ဖိတ်ကြားချင်ပါတယ်... ကျုပ်တို့ ဇူမိသားစုက ဆရာ့ကို အကောင်းဆုံး ဧည့်ခံဖို့ အသင့်ပါပဲ”
ဇူထျန်းဟုန်းက ရိုးသားစွာ ပြောကြားလာသည်။
သူသည် ဇူမိသားစု၏ အကြီးအကဲဖြစ်ပြီး အသက်အရွယ်အရလည်း လင်းကျင်းထက် တစ်ဆက်စာခန့် ကြီးသော်လည်း၊ လင်းကျင်းအပေါ် ထားရှိသည့် အမူအရာမှာ အလွန်ပင် နှိမ့်ချလှ၏။
အကြောင်းမှာ လင်းကျင်းသည် အမှန်တကယ်ပင် အရည်အချင်းရှိသူ ဖြစ်သောကြောင့်တည်း။
ကျွမ်းကျင်မှု ရှိရုံသာမက လင်းကျင်း၏ အနာဂတ်မှာလည်း အတိုင်းအဆမရှိ တောက်ပနေမည်ကို ဇူထျန်းဟုန်း ကြိုတင်မြင်နေမိသည်။ မိသားစုကြီးတစ်ခု၏ အကြီးအကဲပီပီ ဤကဲ့သို့သော ထူးချွန်သူတစ်ယောက်ကို လက်လွှတ်မခံနိုင်ပေ။ လင်းကျင်းနှင့် ရင်းနှီးခွင့်ရခြင်းမှာ သူ၏ ဇူမိသားစုအတွက် အကျိုးအမြတ်များသာ ဆောင်ကြဉ်းပေးမည် မဟုတ်ပါလား။
ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ လင်းကျင်းအနေဖြင့် ငြင်းပယ်ရန် မသင့်တော်တော့ပေ။ ထို့အပြင် ဇူမင်းကြီးကိုယ်တိုင် ဖိတ်ကြားခြင်းဖြစ်ရာ လင်းကျင်းက ခေါင်းညိတ် လက်ခံလိုက်တော့သည်။
ဤလေလံပွဲတွင် ဇူမိသားစုအတွက် သားရဲတစ်ကောင်တည်းကိုသာ ရွေးချယ်ပေးခဲ့သော်လည်း၊ ထိုတစ်ကောင်တည်းကပင် ဇူမိသားစု၏ လက်ရှိသားရဲအားလုံးကို ဖိနှိပ်နိုင်စွမ်း ရှိနေသည်။
ဤစပါးအုန်းမြွေကြီးမှာ အစကတည်းက အဆင့် ၂ ဖြစ်ပြီး တစ်နှစ်အတွင်း အဆင့် ၃ သို့ တက်လှမ်းနိုင်မည်ဆိုသော အချက်ကို တွေးမိတိုင်း ဇူထျန်းဟုန်းမှာ ဆယ်နှစ်ခန့် ပြန်လည်နုပျိုသွားသကဲ့သို့ ခံစားနေရ၏။
လေလံခန်းမမှ ထွက်လာပြီးနောက် ဇူချန်းက တစ်ခုခုကို သတိရသွားကာ ဖခင်ဖြစ်သူထံ သွား၍ မေးလိုက်သည်။
“အဖေ... ညီမလေး ရင်းရင်းကို ပြန်ခေါ်လိုက်ရမလား”
ဇူထျန်းဟုန်းမှာ ခေတ္တမျှ မှင်တက်သွားပြီးမှ ခေါင်းညိတ်ပြ၏။
“ခေါ်ရမှာပေါ့... ဟို ရန်ကျဲဆိုတဲ့ လူငယ်က အခုချိန်မှာ အောင်မြင်မှုတွေရဲ့ ထိပ်ဆုံးကို ရောက်နေတာ... ကြားရသလောက်တော့ သူက စေ့စပ်ထားတဲ့သူတောင် ရှိနေပြီတဲ့... အဲဒါ မရှိရင်တောင် သူ့ရဲ့ ဘဝင်မြင့်တဲ့ အကျင့်နဲ့ ငါတို့ ဇူမိသားစုကို သူ မျက်စိထဲ ထည့်မှာ မဟုတ်ဘူး... ရင်းရင်းကတော့ အလကား လျှောက်ပြီး ရူးသွပ်နေတာ... အကဲဖြတ်မှူးလင်းကမှ တကယ့် လမ်းစပဲရှိသေးတာ၊ သူ့ရဲ့ အနာဂတ်က အကန့်အသတ် မရှိဘူး”
“ကျွန်တော်လည်း အဖေနဲ့ အမြင်တူပါတယ်”
ဇူချန်းက ပြုံးစိစိဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ လင်းကျင်း အပြင်သို့ ထွက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါမှ သူက ပါးစပ်ကို ပိတ်လိုက်တော့၏။
တစ်ဖက်တွင်မူ လင်းကျင်းသည် လုရှောင်ယုကိုပါ ခေါ်ဆောင်သွားချင်သော်လည်း၊ လုရှောင်ယုမှာ ပွင့်လင်းသော်လည်း အခြေအနေကို နားလည်တတ်သော မိန်းကလေး ဖြစ်သည်။ ဇူမိသားစုက လင်းကျင်းကို ကျေးဇူးဆပ်ရန် ဖိတ်ကြားခြင်းဖြစ်ရာ သူမ လိုက်သွားရန် မသင့်တော်ကြောင်း သိနေ၏။
“ဆရာလင်း... ကျွန်မ အစ်ကို့ကို စောင့်ရဦးမှာမို့ပါ” သူမက လိမ္မာပါးနပ်စွာပင် ငြင်းပယ်လိုက်သည်။
သူမ၏ စေတနာကို နားလည်လိုက်သဖြင့် လင်းကျင်းကလည်း အတင်းအကျပ် မခေါ်တော့ပေ။ သူမကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ဇူသားအဖနှင့်အတူ ထွက်ခွာခဲ့တော့သည်။
ညစာစားပွဲတွင် ဇူမိသားစုက အလွန်ပင် ကောင်းမွန်စွာ ဧည့်ခံကျွေးမွေးသည့်အပြင် လက်ဆောင်ပစ္စည်းများစွာကိုလည်း ထည့်ပေးလိုက်သေးသည်။ လင်းကျင်းအနေဖြင့် ငြင်းပယ်၍ မရသဖြင့် လက်ခံလိုက်ရ၏။
လင်းကျင်း အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ လက်ဆောင်ပုံကြီးထဲတွင် ငွေထုပ်တစ်ထုပ် ပါလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ရေတွက်ကြည့်လိုက်သောအခါ ငွေစ တစ်ထောင်တောင် ရှိနေသဖြင့် သူ အံ့ဩသွားရ၏။
လင်းကျင်းက ဇူမိသားစုအတွက် တန်ဖိုးကြီးသားရဲတစ်ကောင်ကို ရွေးပေးခဲ့သည်မို့ သူတို့က လက်ဗလာနှင့် မပြန်စေချင်ကြပေ။ တိုက်ရိုက်ပေးလျှင် လင်းကျင်းက ငြင်းပယ်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် လက်ဆောင်များကြားတွင် ဝှက်၍ ထည့်ပေးလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
လင်းကျင်းက မိမိဘာသာ ပြုံးလိုက်မိ၏။ တစ်ဖက်လူက ဤမျှအထိ အားစိုက်ထားမှတော့ အခုချိန်မှ ငွေကို ပြန်ပေးလျှင် သူကသာ ယုတ္တိမရှိသူ ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။
ဒါ့အပြင် အခုချိန်မှာ သူ့အတွက် ငွေလည်း လိုအပ်နေသည် မဟုတ်ပါလား။
ထို့ကြောင့် စိတ်အေးလက်အေးပင် သိမ်းဆည်းထားလိုက်တော့သည်။
ယခုမူ ညဉ့်နက်နေပြီ ဖြစ်၏။ နေ့ခင်းက တစ်ရေးအိပ်ထားသဖြင့် အရက်ရှိန်ရှိနေသော်လည်း လင်းကျင်းမှာ အိပ်မပျော်ဘဲ ဖြစ်နေသည်။
ရှောင်ဟော့က ခြံထဲတွင် လသာခံကာ လှဲလျောင်းနေပြီး၊ ရွှေဝါလေးကတော့ အိမ်ခေါင်မိုးပေါ်တွင် ဘဝင်မြင့်စွာဖြင့် ဘာကို ကြည့်နေမှန်းမသိ စိုက်ကြည့်နေသည်။ အရိပ်ဝံပုလွေကတော့ သားရဲခြံထဲတွင် အိပ်မောကျနေဆဲပင်။
လင်းကျင်းက ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သူ၏ အပ်များကို ထုတ်လိုက်ကာ သွေးကြောရှာဖွေသည့် နည်းစနစ်ဖြင့် မိမိကိုယ်ကိုယ် အပ်စိုက်ကုသပြီး ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ အရက်အဆိပ်များကို ဖယ်ထုတ်လိုက်သည်။
ဤ ‘သွေးကြောရှာဖွေခြင်း နည်းစနစ်’ ကို ပိုမိုလေ့လာလေလေ၊ ၎င်းမှာ မည်မျှ အံ့ဩစရာ ကောင်းသလဲဆိုသည်ကို သူ ပို၍ သဘောပေါက်လာလေလေ ဖြစ်၏။ ယနေ့ သူသင်ယူခဲ့သည့် ‘ရစ်ပတ်အပ်’ နည်းပညာမှာ တိုက်ခိုက်ရေးနှင့် ခုခံရေး နှစ်မျိုးစလုံးအတွက် အသုံးဝင်ပြီး၊ မည်သည့်အစအနမျှ မကျန်စေဘဲ ရန်သူကို သုတ်သင်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။
ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ပြောရလျှင် ရှောင်ဟော့ ဘေးမှာ မရှိလျှင်ပင် လင်းကျင်းသည် ဤအပ်စိုက်နည်းပညာဖြင့် ရန်သူ သို့မဟုတ် သားရဲများကို ရင်ဆိုင်နိုင်စွမ်း ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။
ငွေအပ်များက သူ၏ အရေပြားအတွင်းသို့ တိုးဝင်သွား၏။ လင်းကျင်းက ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို ထိန်းညှိလိုက်ပြီး ပါးစပ်ကို ဟကာ လေတစ်ချက် မှုတ်ထုတ်လိုက်ရာ အရက်နံ့များ ပါဝင်သည့် အခိုးအငွေ့များ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ထိုသို့ ပြုလုပ်ပြီးနောက် လင်းကျင်းမှာ အတော်လေး နေလို့ကောင်းသွားရ၏။
ရှောင်ဟော့ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ အချိန်ပိုရနေသဖြင့် လင်းကျင်းက ရစ်ပတ်အပ်ကို အသုံးပြုကာ ရှောင်ဟော့၏ သွေးကြောများကို နှိုးဆွပေးရန် အပ်စိုက်ကုသမှု ပြုလုပ်ပေးလိုက်သည်။
ရှောင်ဟော့မှာ သာမန် သားရဲတစ်ကောင်သာ ဖြစ်ပြီး၊ လျှို့ဝှက်သော သွေးမျိုးဆက် သို့မဟုတ် ရှားပါးမျိုးစိတ် မဟုတ်ပေ။ သို့သော်လည်း လက်ရှိတွင် သူသည် သာမန်သားရဲများထက် များစွာ သာလွန်နေပြီ ဖြစ်သည်။
သူသည် အဆင့် ၃ သားရဲ ဖြစ်နေပြီ မဟုတ်ပါလား။
ပုံမှန်အားဖြင့် ရှောင်ဟော့ကဲ့သို့ မီးဝံပုလွေများအတွက် အဆင့် ၂ ရောက်ရန်ပင် အလွန်ခက်ခဲလှပြီး၊ အဆင့် ၃ ဆိုသည်မှာ အမြင့်ဆုံး အကန့်အသတ် ဖြစ်သည်။ ထို့ထက် ပို၍ တက်လှမ်းရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်။
သို့သော် လင်းကျင်းတွင် သားရဲပြတိုက် ရှိနေပြီး၊ ၎င်းက ရှောင်ဟော့တွင် တိုးတက်နိုင်စွမ်း ရှိနေသေးကြောင်း ဖော်ပြထားသည်။ တိုးတက်နိုင်စွမ်း မရှိလျှင်ပင် လင်းကျင်းအနေဖြင့် ရှောင်ဟော့ အဆင့်တက်နိုင်ရန် နည်းလမ်းမျိုးစုံဖြင့် ကြိုးစားသွားမည် ဖြစ်၏။
နေ့စဉ် အပ်စိုက်ကုသမှု ပြုလုပ်ပေးကာ ဝိညာဉ်သွေးကြောများကို ကျယ်စေခြင်းမှာ နည်းလမ်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။
ဤတစ်ကြိမ်တွင် ရှောင်ဟော့၏ အပ်စိုက်မှတ်တိုင်များကို ထိုးနှက်ပြီးနောက်၊ ထိုကောင်လေးတွင် သိသာသော ပြောင်းလဲမှုအချို့ ပေါ်လာသည်။
သူ၏ အရှိန်အဝါ တိုးတက်လာရုံသာမက၊ ပြတိုက်၏ ဖော်ပြချက်ထဲတွင် နောက်ထပ် အဆင့်မြှင့်တင်မှု နည်းလမ်းသစ်တစ်ခု ပေါ်လာခြင်းပင် ဖြစ်၏။
ထိုအချက်အလက်သစ်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လင်းကျင်း၏ မျက်လုံးများ ဝင်းပသွားရသည်။
ဒါဟာ နောက်ထပ် ‘ပြီးပြည့်စုံသော အဆင့်တက်ခြင်း'နည်းလမ်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။
ပြီးပြည့်စုံသော အဆင့်တက်ခြင်း၏ အကျိုးကျေးဇူးကို လင်းကျင်းထက် ပိုသိသူ မရှိပေ။ ဤနည်းလမ်းကြောင့်သာ ရှောင်ဟော့မှာ အဆင့် ၁ မှ အဆင့် ၃ သို့ ချက်ချင်း ခုန်တက်နိုင်ခဲ့ပြီး လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
မှန်ပါသည်... ပြီးပြည့်စုံသော အဆင့်တက်ခြင်းဆိုသည်မှာ မလွယ်ကူပေ။ ယခင်က မီးဝိညာဉ်ကျောက်ဆောင်နှင့် နေမင်းသားရဲဝိညာဉ်ဆေးလုံး ခြောက်လုံး လိုအပ်ခဲ့ပြီး၊ ၎င်းတို့မှာ ရရှိရန် မဖြစ်နိုင်သလောက် ရှားပါးလှသည်။ လင်းကျင်းမှာ ပြတိုက်၏ အကူအညီနှင့် ကံကောင်းမှုကြောင့်သာ ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။
ပြီးပြည့်စုံသော အဆင့်တက်ခြင်း၏ အားသာချက်များကို မြည်းစမ်းဖူးသွားပြီဖြစ်ရာ လင်းကျင်း၏ စိတ်မှာ မြင့်တက်သွားခဲ့သည်။ ရှောင်ဟော့၏ နောက်ထပ် အဆင့်တက်မှုတိုင်းကိုလည်း ပြီးပြည့်စုံစေချင်သည်။
အကယ်၍ ထိုနည်းလမ်း ပေါ်မလာလျှင် သူက စောင့်နေမည် ဖြစ်သည်။
ယခုမူ သူ၏ စောင့်ဆိုင်းမှုမှာ အလကား မဖြစ်ခဲ့ပေ။
သွေးကြောရှာဖွေခြင်း နည်းစနစ်ဖြင့် ရှောင်ဟော့၏ ဝိညာဉ်သွေးကြောများကို အစဉ်တစိုက် ပြုပြင်ပေးခဲ့ပြီးနောက်၊ နောက်ဆုံး အကဲဖြတ်ချက်တွင် ပြီးပြည့်စုံသော အဆင့်တက်ခြင်း နည်းလမ်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
လင်းကျင်းက ထိုအချက်အလက်ကို ချက်ချင်း လေ့လာလိုက်၏။
ဤတစ်ကြိမ် ပြီးပြည့်စုံသော အဆင့်တက်ခြင်းအတွက် လိုအပ်ချက်များမှာ ခန့်မှန်းထားသည့်အတိုင်းပင် အလွန်ထူးခြားလှသည်။
ပထမဦးစွာ သူသည် ‘ရစ်ပတ်အပ်’ နည်းပညာကို အလုံးစုံ ကျွမ်းကျင်ရမည် ဖြစ်သည်။ လင်းကျင်းမှာ ယခုမှ စတင်သည့် အဆင့်တွင်သာ ရှိသေးသဖြင့် ကျွမ်းကျင်သူအဆင့်ရောက်ရန် လမ်းအဝေးကြီး လိုသေးသည်။
နောက်တစ်ခုမှာ ရှားပါးဆေးဖက်ဝင် အပင်မျိုးစုံနှင့် မီးဝိညာဉ်ကျောက်ဆောင်တစ်ခု လိုအပ်ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဤအချက်များအတွက် လင်းကျင်းက စိတ်ပြင်ဆင်ထားပြီးသား ဖြစ်သော်လည်း၊ နောက်ဆုံးတစ်ခုဖြစ်သည့် ‘နဂါးသွေးဆေးလုံး'ဆိုသည့် အချက်က သူ့ကို စိတ်ရှုပ်သွားစေသည်။
သေချာလေ့လာကြည့်သောအခါ နဂါးသွေးဆေးလုံးဆိုသည်မှာ နဂါးသွေး၏ အနှစ်သာရကို ကျွမ်းကျင်သော ဆေးဖော်စပ်သူများက ဖော်စပ်ထားခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ ၎င်းတွင် သားရဲများကို ပြောင်းလဲပေးနိုင်ပြီး သွေးမျိုးဆက်ကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်သည့် ထူးခြားသော စွမ်းအား ရှိသည်။
သွေးမျိုးဆက် မြှင့်တင်ပေးခြင်းမှာ သားရဲများအတွက် အလွန်ပင် အရေးကြီးလှ၏။ သွေးမျိုးဆက်များထဲတွင် နဂါးသွေးမှာ အမြင့်ဆုံးအဆင့်တွင် ရှိသည်။ ဤအဆင့်တက်ခြင်းအတွက် နဂါးသွေးဆေးလုံးမှာ မည်သည့်အဆင့်မျိုးမဆို ရနိုင်သည်ဟု ဆိုသော်လည်း၊ ပြဿနာမှာ လင်းကျင်းအနေဖြင့် ထိုဆေးလုံးကို ဘယ်နေရာကနေ၊ ဘယ်လို ရနိုင်မလဲဆိုသည်ပင် ဖြစ်၏။
နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် လင်းကျင်းသည် သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပြီးနောက် ရှောင်ဟော့နှင့် ရွှေဝါလေးကို ခေါ်ကာ သားရဲအကဲဖြတ်မှူး အသင်းချုပ်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။
လင်းကျင်းကို မြင်သည်နှင့် တံခါးဝမှ အစောင့်များက ပြုံးရွှင်စွာ နှုတ်ဆက်ကြပြီး၊ မနေ့က ဖြစ်ရပ်များ ဘာမှ မရှိခဲ့သည့်အလား အလွန်ပင် ရိုသေလေးစားစွာ ဆက်ဆံကြသည်။
ဖြတ်သွားဖြတ်လာ သင်တန်းသားများကလည်း သူ့ကို အတင်းဝင်၍ နှုတ်ဆက်ကြသလို၊ အဝေးမှ မြင်သူများကပင် အပြေးအလွှား လာရောက် အလေးပြုကြ၏။
ထူးခြားသည်မှာ အမျိုးသမီး သင်တန်းသူ အတော်များများကလည်း သူ့ကို အားကျသော မျက်လုံးများဖြင့် လာရောက် နှုတ်ဆက်ကြခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
မနေ့က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ သတင်းများမှာ အသင်းချုပ်တစ်ခုလုံးကို ပျံ့နှံ့သွားပြီဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားနေတော့သည်။
အခန်း (၁၀၂) - ဥက္ကဋ္ဌအသစ်
လင်းကျင်း တစ်ယောက် အဆင့် ၂ သားရဲအကဲဖြတ်မှူး စာမေးပွဲကို အောင်မြင်သွားသည့် သတင်းမှာ တောမီးပမာ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ပြီး၊ ယခုအခါ သူ့ကို ‘မေပယ်မြို့၏ အငယ်ဆုံး အဆင့် ၂ အကဲဖြတ်မှူး’ ဟု အမည်သစ် ပေးထားကြလေပြီ။
အဆင့် ၂ အကဲဖြတ်မှူးဆိုသည့် ဂုဏ်ပုဒ်မှာ မည်မျှ မြင့်မြတ်သည်ကို ပြောနေရန် မလိုသဖြင့်၊ အမျိုးသမီး အကဲဖြတ်မှူး အတော်များများမှာ လင်းကျင်းအပေါ် စိတ်ဝင်စားမှု တိုးလာကြသည်မှာလည်း မဆန်းပေ။ သူတို့သည် လင်းကျင်းနှင့် စကားပြောခွင့်ရရန်ပင် ဝန်မလေးကြတော့ချေ။
လင်းကျင်းလည်း ယခုမှပင် ‘ကျော်ကြားမှု’ ၏ အရသာကို စတင်မြည်းစမ်းနေရသည်။
လူအတော်များများမှာ အပြင်ပန်းတွင် ဂုဏ်သရေရှိပုံ ပေါက်စေရန်အတွက် ကျော်ကြားမှုကို မက်မောခြင်း မရှိသယောင် ဟန်ဆောင်တတ်ကြသော်လည်း၊ အမှန်တကယ်တွင်မူ သူတစ်ပါး၏ အာရုံစိုက်မှုကို ခံရခြင်းအား တိတ်တဆိတ် သဘောကျတတ်ကြသည်။
လင်းကျင်းကတော့ ထိုသို့ ဟန်ဆောင်နေရန် မလိုဟု ခံစားရ၏။ သူသည် ရံဖန်ရံခါတွင် လူအများ၏ ဝိုင်းဝန်း အာရုံစိုက်ခံရခြင်းကို သဘောကျသော်လည်း၊ ထိုမျှထက်တော့ ပိုမိုသက်ရောက်မှု မရှိပေ။
ထို့ကြောင့် သူသည် သူ၏ အခန်းသို့ ရောက်ရှိပြီးနောက်၊ အားမရသေးဘဲ အပြင်သို့ တစ်ခေါက် ပြန်ထွက်ကာ လူအများကြားတွင် တစ်ပတ်ပတ်ပြီးမှ ပြန်ဝင်လာခဲ့လေသည်။
ကျောက်ရင်း၊ လုရှောင်ယုနှင့် ဟန်ဒုန်းတို့မှာ အကဲဖြတ်ခန်းသို့ စောစီးစွာ ရောက်ရှိနေကြပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ ဆရာဖြစ်သူ အသင်းချုပ်အတွင်း ဟန်ပါပါဖြင့် လှည့်ပတ်သွားလာနေသည်ကို ကြည့်ပြီး၊ သူတို့ သုံးဦးစလုံးမှာ နဖူးကို လက်ဖြင့် အုပ်ကာ ‘ငါတို့ ဆရာတော့ လုပ်ပြီ’ ဆိုသည့် အမူအရာဖြင့် သက်ပြင်းချနေမိကြတော့သည်။
“ကြားပြီးပြီလား... အကဲဖြတ်မှူးလင်းရဲ့ တိုကင်တွေက ဒီနေ့မနက် အစောကြီးကတည်းက အကုန်ရောင်းကုန်သွားပြီတဲ့”
“သိတာပေါ့... အရင်က ဝမ်ကျိတစ်ယောက်ပဲ ဒီလို အခွင့်ထူးမျိုး ရခဲ့တာ”
“အဲဒီလူအကြောင်းတော့ လာမပြောနဲ့တော့... လက်အောက်ငယ်သားတွေကို နှိပ်စက်တာရယ်၊ သူတစ်ပါးရဲ့ အောင်မြင်မှုကို ခိုးယူတာရယ်ကြောင့် သူ့နာမည်ကတော့ လုံးဝ ပျက်စီးသွားပြီ... ကြားရသလောက်တော့ ဌာနချုပ်က သူ့ကို စုံစမ်းစစ်ဆေးနေပြီတဲ့... အကယ်၍ သူ အပြစ်မကင်းဘူးဆိုရင် ဥက္ကဋ္ဌရာထူးတင်မကဘူး၊ အကဲဖြတ်မှူး လက်မှတ်ပါ အသိမ်းခံရနိုင်တယ်”
“ဟုတ်ပါရဲ့... အခု ဥက္ကဋ္ဌနေရာက လစ်လပ်နေပြီဆိုတော့ ဌာနချုပ်က ဒီက လူတစ်ယောက်ကို ရာထူးတိုးပေးမလား၊ ဒါမှမဟုတ် လူသစ်ပဲ လွှတ်မလား မသိဘူးနော်”
“ဘယ်သူသိမှာလဲ... ဒါပေမဲ့ အကြီးအကဲ သုံးယောက်ထဲက တစ်ယောက်ယောက်က ယာယီ တာဝန်ယူဖို့ များလိမ့်မယ်”
တန်လင်းမှာ မေပယ်မြို့မှ မပြန်ရသေးပေ။
မေပယ်မြို့ သားရဲအကဲဖြတ်မှူး အသင်းချုပ်တွင် ဤမျှ ကြီးမားသော ဖြစ်ရပ်တစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့ပြီးနောက်၊ ဌာနချုပ်မှ စစ်ဆေးရေးမှူး တစ်ယောက်အနေဖြင့် သူမ မည်သို့ ထွက်ခွာသွားနိုင်ပါမည်နည်း။
ဝမ်ကျိကို သူမကပင် ရာထူးမှ ထုတ်ပယ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ဝမ်ကျိ၏ အမှားများကို စုံစမ်းရန် ဌာနချုပ်က စီစဉ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ တစ်ဖက်တွင်လည်း တန်လင်းသည် သူမ ပေးထားသည့် ကတိအတိုင်း၊ မိမိ၏ ပေါ့ဆမှုအတွက် တာဝန်ခံကာ မနေ့ကပင် ရာထူးမှ နုတ်ထွက်စာ တင်ခဲ့သည်။
သို့သော် သူမကို အံ့ဩသွားစေသည်မှာ ဌာနချုပ်က သူမ၏ စစ်ဆေးရေးမှူး ရာထူးကို ရုပ်သိမ်းလိုက်သော်လည်း၊ မနေ့ညကပင် တာဝန်သစ်တစ်ခု ပေးအပ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။
ထိုတာဝန်မှာ မေပယ်မြို့ သားရဲအကဲဖြတ်မှူး အသင်းချုပ်တွင် ‘ယာယီ ဥက္ကဋ္ဌ’ အဖြစ် တာဝန်ယူရန် ဖြစ်သည်။
တန်လင်းမှာ ငယ်ရွယ်သော်လည်း ဌာနချုပ်၏ အငယ်ဆုံး အဆင့် ၂ အကဲဖြတ်မှူးများထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်ပြီး လုံလောက်သော အရည်အချင်း ရှိသည်။ သို့သော် သူမတွင် အသင်းချုပ် ဥက္ကဋ္ဌအဖြစ် တာဝန်ယူဖူးသည့် အတွေ့အကြုံတော့ မရှိပေ။
သို့သော်လည်း ၎င်းမှာ ဌာနချုပ်၏ အမိန့်ဖြစ်သဖြင့် သူမ မငြင်းဆန်နိုင်ပါ။ အထူးသဖြင့် ဖခင်ဖြစ်သူ တန်ရွှင်းကပင် သူမကို အားပေးနေသေးသည်။
ဒါ့အပြင် တန်လင်းတွင် အခြားသော ရည်ရွယ်ချက်အချို့လည်း ရှိနေသဖြင့် မေပယ်မြို့တွင် ခေတ္တနေထိုင်ခြင်းမှာ သူမအတွက် အကျိုးရှိစေနိုင်သည်။ ဤကဲ့သို့သော အခွင့်အရေးမျိုးက နေ့တိုင်း မရနိုင်ပေ။ သူမအနေဖြင့် စီမံခန့်ခွဲမှု အတွေ့အကြုံများကို စုဆောင်းနိုင်သလို၊ မိမိ၏ သားရဲအကဲဖြတ်ခြင်း စွမ်းရည်ကိုလည်း ပိုမိုတိုးတက်အောင် လုပ်ဆောင်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။
တာဝန်အသစ်မှာ မနေ့ညကမှ ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်သဖြင့် မေပယ်မြို့ အသင်းချုပ်တွင် တရားဝင် ကြေညာခြင်း မရှိသေးပေ။ သို့သော် ဤသို့သော ကိစ္စများကို ကြန့်ကြာနေ၍ မရသဖြင့် သူမသည် နံနက်စောစောတွင် အကြီးအကဲ သုံးဦးစလုံးကို ခေါ်ယူကာ အသိပေးလိုက်တော့သည်။
အကြီးအကဲ သုံးဦး၏ တုံ့ပြန်မှုမှာ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး မတူညီကြပေ။
အကြီးအကဲဒူကတော့ အေးအေးဆေးဆေးပင်။ မည်သူ ဥက္ကဋ္ဌဖြစ်ဖြစ် သူ ဂရုမစိုက်ပေ။ အကြီးအကဲ မော့ မှာလည်း သူ၏ သီးသန့်ဆန်သော အကျင့်အတိုင်း အာဏာကိစ္စများကို စိတ်မဝင်စားပေ။ နန်ကုန်းရှန်း တစ်ယောက်သာလျှင် ဌာနချုပ်၏ စီစဉ်မှုအပေါ် မကျေမနပ် ဖြစ်နေရသည်။
အစဉ်အလာအရ အကြီးအကဲ သုံးဦးထဲမှ တစ်ဦးက ယာယီ တာဝန်ယူရမည်ဟု သူ ထင်မှတ်ထားခဲ့သည်။
သူသည် အာဏာကို မက်မောသူဖြစ်သဖြင့် ဤရာထူးအတွက် ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုများပင် လုပ်ထားခဲ့သေးသည်။
အကြီးအကဲ ဆိုသည့် အဆင့်အတန်းမှာ မြင့်မားသော်လည်း၊ လက်တွေ့ အာဏာတွင်မူ ဥက္ကဋ္ဌကို မယှဉ်နိုင်ပေ။ အကယ်၍ သူသာ အကြီးအကဲဖြစ်ပြီး ဥက္ကဋ္ဌရာထူးကိုပါ ပိုင်ဆိုင်ထားလျှင် အသင်းချုပ်တစ်ခုလုံးကို သူ စိတ်ကြိုက် စီမံနိုင်မည် မဟုတ်ပါလား။
နှမြောစရာကောင်းသည်မှာ သူ၏ အိမ်မက်များမှာ ယနေ့နံနက်တွင်ပင် ပျက်ပြားသွားခဲ့ရခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
သူ စိတ်ပျက်နေသော်လည်း ဘာမှတော့ မတတ်နိုင်ပေ။ တန်လင်းမှာ ငယ်ရွယ်သော်လည်း အဆင့် ၂ အကဲဖြတ်မှူးဖြစ်သဖြင့် ထိုရာထူးနှင့် ထိုက်တန်လှသည်။ အရေးကြီးဆုံး အချက်မှာ သူမတွင် အဆင့် ၃ အကဲဖြတ်မှူး ဖခင်တစ်ယောက် ရှိနေခြင်းပင် ဖြစ်၏။
နန်ကုန်းရှန်း အနေဖြင့် ဤအချက်ကို မည်သို့မျှ မယှဉ်နိုင်ပေ။
အစည်းအဝေးခန်းမအတွင်း တန်လင်းက အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး ဆိုလာသည်။
“လူကြီးမင်း သုံးယောက်စလုံးက ကျွန်မရဲ့ စီနီယာတွေပါ... နောင်တပတ်မှာ ကျွန်မတို့ အတူတူ အလုပ်လုပ်ကြတဲ့အခါမှာ လူကြီးမင်းတို့ရဲ့ လမ်းညွှန်မှုကို မျှော်လင့်ပါတယ်”
တန်လင်းမှာ ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် မည်သို့ ပြောဆိုရမည်ကို ကျွမ်းကျင်ပြီးသား ဖြစ်သည်။
“ကောင်းပြီလေ... ကောင်းပြီ” အကြီးအကဲဲဒူက ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်ပြ၏။
“ကြိုးစားပါဦး” အကြီးအကဲ မော့ ကလည်း အားပေးစကား ဆိုသည်။
“လိုအပ်တာရှိရင် ပြောပါ ဥက္ကဋ္ဌတန်... ကျုပ်တို့ တတ်နိုင်သလောက် ကူညီပေးပါ့မယ်” နန်ကုန်းရှန်း၏ လေသံမှာတော့ အနည်းငယ် ဝတ်ကျေတမ်းကျေ ဆန်နေသည်။
တန်လင်းကလည်း သူ မည်သို့ ခံစားနေရသည်ကို သိသော်လည်း မသိချင်ယောင်ဆောင်နေလိုက်၏။
အကြီးအကဲများကို အသိပေးပြီးနောက်တွင်တော့ အသင်းချုပ်တစ်ခုလုံးကို တရားဝင် ကြေညာရန် အချိန်ရောက်ပြီ ဖြစ်သည်။
လင်းကျင်း တစ်ယောက် အလုပ်များနေစဉ်မှာပင် ထိုသတင်းစကားက သူ့ထံသို့ ရောက်ရှိလာတော့သည်။
“တန်လင်းက ဥက္ကဋ္ဌလား”
လင်းကျင်း အံ့ဩသွားရ၏။
သူ့အမြင်တွင်တော့ ထိုမိန်းကလေးမှာ သူနှင့် အသက်မတိမ်းမယိမ်းသာ ရှိသေးသည်။ သို့သော် သူမက သူတို့၏ ဥက္ကဋ္ဌ ဖြစ်လာသည်တဲ့လား။
တန်လင်းအကြောင်း ပြောရလျှင် လင်းကျင်းတွင် သူမနှင့် ပတ်သက်၍ အစပိုင်းက အငြိုးရှိခဲ့သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူမသည် ဝမ်ကျိ၏ စကားကို အလွယ်တကူ ယုံကြည်ပြီး လင်းကျင်း၏ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းကို ဖျက်ဆီးရန် ကြိုးစားခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။
ကံကောင်းစွာဖြင့် လင်းကျင်းမှာ အလျှော့ပေးမည့်သူ မဟုတ်သဖြင့် အောင်မြင်စွာ တုံ့ပြန်နိုင်ခဲ့ပြီး အခြေအနေကို ပြောင်းပြန်လှန်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ထိုဖြစ်ရပ်အပြီးတွင် သူမက မိမိအမှားကို ဝန်ခံကာ လင်းကျင်းကို လျော်ကြေးပေးရန် ကြိုးစားခဲ့သဖြင့် လင်းကျင်း၏ အမြင်မှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် တန်လင်းမှာ စရိုက်ဆိုးသူ မဟုတ်ဘဲ၊ အနည်းငယ် ဘဝင်မြင့်ပြီး စိတ်မြန်လက်မြန် ရှိသူသာ ဖြစ်သည်။
သေချာ စဉ်းစားကြည့်လျှင် တန်လင်း ဥက္ကဋ္ဌဖြစ်လာခြင်းမှာ ကောင်းသည့်အချက် ဖြစ်၏။
နန်ကုန်းရှန်း ဥက္ကဋ္ဌဖြစ်လာသည်ထက်စာလျှင် အများကြီး ပိုကောင်းသည် မဟုတ်ပါလား။
“အကဲဖြတ်မှူးလင်း... အခု ကုသခန်းတွေ အားလုံးက လူပြည့်နေတာမို့ ဥက္ကဋ္ဌတန်က အလုပ်တွေကို ဆက်လုပ်ဖို့ ညွှန်ကြားထားပါတယ်... နေ့လယ်ကျမှ အကဲဖြတ်မှူး အားလုံး ခန်းမဆောင်ကြီးမှာ စုရပါမယ်၊ အဲဒီမှာ ဌာနချုပ်က တရားဝင် ကြေညာချက် ထုတ်ပြန်မှာပါ”
သတင်းလာပို့သူမှာ လင်းကျင်းအပေါ် အလွန်ပင် ယဉ်ကျေးလှသည်။ ယခုအချိန်တွင် မည်သူကြည့်ကြည့် လင်းကျင်းမှာ တရားဝင် အကဲဖြတ်မှူး ဖြစ်ရုံသာမက၊ အဆင့် ၂ အကဲဖြတ်မှူးလည်း ဖြစ်နေပြီဆိုသည်ကို သိကြသည်။ ပြောရလျှင် အသင်းချုပ်၏ ရာထူးစဉ်အရ ဥက္ကဋ္ဌပြီးလျှင် လင်းကျင်းမှာ အမြင့်ဆုံးအဆင့်တွင် ရှိနေပြီ ဖြစ်၏။
ထိုလူ ထွက်သွားပြီးနောက် လင်းကျင်းသည် သားရဲများကို ဆက်လက် ကုသပေးနေတော့သည်။
သူ၏ နာမည်ကျော်ကြားလာမှုကြောင့် လင်းကျင်းထံတွင် အကဲဖြတ်ရန်နှင့် ကုသရန် လာရောက်သူ အရေအတွက်မှာ ယခင်ကထက် ဆယ်ဆခန့် တိုးလာခဲ့သည်။ လက်ခံကောင်တာကလည်း ဤတောင်းဆိုမှုများကြောင့် လင်းကျင်း၏ ကုသခွင့် တိုကင်များကို အနည်းငယ် တိုးမြှင့်ထုတ်ပေးထားရ၏။
ပုံမှန်အားဖြင့် တိုကင်အရေအတွက်မှာ သတ်မှတ်ထားပြီးသားဖြစ်ပြီး၊ သက်ဆိုင်ရာ အကဲဖြတ်မှူး၏ သဘောထားကို ရယူပြီးမှသာ အပြောင်းအလဲ လုပ်လေ့ရှိသည်။
ယခင်ကတော့ လင်းကျင်းထံသို့ မည်သူမျှ မလာသဖြင့် သူ၏ တိုကင်ကို မည်သူမျှ မယူခဲ့ကြပေ။
ယနေ့တွင်မူ သူ၏ တိုကင်များမှာ နံနက်ပိုင်းမှာပင် ကုန်သွားသဖြင့်၊ လက်ခံကောင်တာမှ ကိုယ်စားလှယ်များ ရောက်လာကာ တိုကင်များ ထပ်တိုးပေးနိုင်မလားဟု လာရောက် စုံစမ်းခြင်း ဖြစ်သည်။
ဤမေးခွန်းကို အခြားသော အကဲဖြတ်မှူးများကို မေးမည်ဆိုလျှင် သူတို့က ငြင်းပယ်ကြပေလိမ့်မည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သားရဲများကို အကဲဖြတ်ခြင်းနှင့် ကုသခြင်းမှာ အလွန်ပင် ပင်ပန်းသော အလုပ်ဖြစ်သောကြောင့်တည်း။ သို့သော် လင်းကျင်းအတွက်မူ ဒါက ပြဿနာ မဟုတ်ပေ။ သူက အချိန်ကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက်၊ မူလ တိုကင်အရေအတွက်ကို နှစ်ဆအထိ တိုးမြှင့်ပေးရန် ကိုယ်စားလှယ်ကို ပြောလိုက်သည်။
ထိုကိုယ်စားလှယ်မှာ သူမ နားကြားမှားသလားပင် ထင်မှတ်သွားရ၏။
“အကဲဖြတ်မှူးလင်း... တိုကင်အရေအတွက်ကို နှစ်ဆတိုးဖို့ သေချာရဲ့လားရှင်”
သူမက မှတ်စုစာအုပ်ကို ကိုင်ရင်း တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။ “အခု ဆရာ့ရဲ့ တိုကင်က သုံးဆယ့်ငါးခု ရှိနေတာပါ... အဲဒါကို နှစ်ဆတိုးလိုက်ရင် အရမ်းများမသွားဘူးလား”
သူမက စေတနာနှင့် မေးမြန်းခြင်း ဖြစ်သည်။
တစ်နေ့လျှင် သားရဲ ခုနစ်ဆယ်ကို အကဲဖြတ်ပြီး ကုသပေးရန်မှာ အလွန်ပင် ပင်ပန်းလှသည်။ အကဲဖြတ်မှူး ဂေါင်ကျန်းပင်လျှင် တစ်နေ့ကို တိုကင် သုံးဆယ့်ငါးခုသာ ထုတ်ပေးလေ့ရှိပြီး၊ ဥက္ကဋ္ဌဟောင်း ဝမ်ကျိဆိုလျှင် တစ်နေ့ကို လူနာ သုံးဆယ်သာ လက်ခံလေ့ရှိသည်။
“ရပါတယ်... နှစ်ဆတိုးလိုက်ပါ”
လင်းကျင်းက ပြတ်ပြတ်သားသားပင် ပြန်ဖြေလိုက်၏။
သူသည် သားရဲပြတိုက်ကို အသုံးပြုကာ အကဲဖြတ်နေခြင်း ဖြစ်သဖြင့် အခြားသူများထက် များစွာ ပိုမိုမြန်ဆန်သည်။ သူသာ စိတ်ပါလျှင် တစ်နေ့ကို ခုနစ်ဆယ်မက တစ်ရာပင် လုပ်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။
တစ်ခုတည်းသော အခက်အခဲမှာ အကဲဖြတ်မှတ်တမ်းများကို ရေးသားရခြင်းပင် ဖြစ်၏။ မိတ္တူများကိုပင် သူကိုယ်တိုင် လက်ရေးဖြင့် ရေးသားရသောကြောင့်တည်း။
ထိုသင်တန်းသူလေးမှာ လင်းကျင်းကို အားကျသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်မိသည်။
မှန်ပါသည်... လင်းကျင်းက ဘာကြောင့် လူနာများများ လက်ခံချင်နေသလဲဆိုသည်ကို သူမ မသိနိုင်ပေ။ လာရောက်သူ များပြားလေလေ၊ သူ၏ ပြတိုက်ထဲတွင် သားရဲမှတ်တမ်းများ ပိုမိုများပြားလာလေဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းမှာ ဆုလာဘ်သစ်များ ရရှိရန် လမ်းစ ဖြစ်နေသောကြောင့်တည်း။