အခန်း (၁၀၅-၁၀၆)
Vol. 6 Ch. 105-106
အခန်း (၁၀၅) - ကျင့်ကြံသူများအသင်းထဲ ဝင်ချင်တယ်
အားလုံးမှာ မှင်တက်သွားကြရ၏။
လင်းကျင်းကိုယ်တိုင်လည်း ဇဝေဇဝါဖြစ်သွားသော်လည်း၊ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့နာမည်ကို အော်ခေါ်နေသဖြင့် အပြင်သို့ ထွက်ကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
သူသည် အိမ်ရှေ့တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်၏။
အပြင်ဘက်တွင်တော့ ချန်ယွမ်ယွမ်မှာ ပါးပြင်ပေါ်၌ မျက်ရည်များ စီးကျလျက် ရှိနေသည်။ ထိုမျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် လင်းကျင်း၏ မျက်မှောင်များမှာ ချက်ချင်းပင် တွန့်ချိုးသွားတော့သည်။ လင်းကျင်း၏ နောက်တွင် ရပ်နေသော လုရှောင်ယု၏ မျက်နှာမှာလည်း မှောင်ကျသွားပြီး၊ အခြေအနေကို မသိသေးသော ကျောက်ရင်းနှင့် ဟန်ဒုန်းတို့ကို တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောပြနေလေတော့သည်။
“မင်း ဘာလာလုပ်တာလဲ”
လင်းကျင်း၏ လေသံမှာ ချန်ယွမ်ယွမ်အပေါ် အလွန်ပင် စိတ်ပျက်နေပုံရ၏။ ဤမိန်းကလေးမှာ ရုပ်ရည်ချောမောသော်လည်း စရိုက်မှာမူ အလွန်ပင် ဆိုးရွားလှသည် မဟုတ်ပါလား။
“လင်းကျင်း... အဖေက ရှင့်ကို တောင်းပန်ဖို့ လွှတ်လိုက်တာ... ရှင်က ကျွန်မကို ခွင့်မလွှတ်ပေးရင် အဖေက ကျွန်မကို အိမ်ထဲပြန်ပေးမဝင်တော့ဘူးတဲ့”
ချန်ယွမ်ယွမ်မှာ တကယ်ပင် မကျေမနပ် ဖြစ်နေပုံရ၏။ သူမသည် သူမလုပ်ခဲ့သမျှတွင် ဘာအမှားမှ မမြင်သော်လည်း ဖခင်ဖြစ်သူ၏ အမိန့်ကိုတော့ မလွန်ဆန်ရဲပေ။
အကယ်၍ အိမ်ထဲ ပြန်ပေးမဝင်လျှင် သူမ ဘယ်မှာ နေထိုင်ပြီး ဘာစားရပါမည်နည်း။
ဖန်လုံအိမ်ထဲတွင် ကြီးပြင်းလာသော ပန်းတစ်ပွင့်သည် အပြင်ဘက်လောက၏ မိုးဒဏ်လေဒဏ်နှင့် အခက်အခဲများကို မည်သို့မျှ ခံနိုင်ရည်ရှိမည် မဟုတ်ပေ။
ထိုအချက်ကို သူမကိုယ်တိုင်လည်း ကောင်းကောင်း သိထားသည်။
လင်းကျင်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ကြည့်နေ၏။
“အရင်တုန်းက ကျွန်မ စေ့စပ်တာကို ဖျက်ချင်တုန်းက အဖေက သဘောမတူခဲ့ဘူး... ဒါပေမဲ့ ကျွန်မက ဇွတ်လုပ်မယ်ဆိုတော့မှ အဖေက ခွင့်ပြုခဲ့ပြီး၊ ရှင့်ကို သွားတောင်းပန်ဖို့နဲ့ နစ်နာကြေးအနေနဲ့ ငွေအချို့ ပေးဖို့ ခိုင်းခဲ့တာ... ဒါပေမဲ့ ကျွန်မက မတောင်းပန်ခဲ့တဲ့အပြင် ရှင့်ကို လှောင်ပြောင်ခဲ့မိတယ်... ငွေတွေကိုလည်း ကျွန်မဘာသာ သုံးပစ်ခဲ့တယ်... အခု အဖေက အဲဒီကိစ္စကို သိသွားပြီးတော့... သူက... သူက...”
သူမ မည်မျှ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်ရသည်ကို တွေးမိသည်နှင့် ချန်ယွမ်ယွမ်မှာ ထပ်မံ ငိုကြွေးလေတော့သည်။
ဝန်ခံရလျှင် မျက်ရည်များ စီးကျနေသော ချန်ယွမ်ယွမ်ကို ကြည့်ရသည်မှာ အတော်လေး သနားစရာ ကောင်းလှ၏။
လုရှောင်ယုမှာ ချန်ယွမ်ယွမ်၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် ဒေါသတကြီးဖြင့် တစ်ခုခု ပြောရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း လုယွန်ဟယ်က သူမကို ဆွဲတားထားလိုက်သည်။
“ရှောင်ယု... ညီလေးလင်းမှာ သူ့အစီအစဉ်နဲ့သူ ရှိလိမ့်မယ်”
လုယွန်ဟယ်က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏။
အမှန်စစ်စစ်တွင် ဒါဟာ ချန်ယွမ်ယွမ်၏ သနားစရာကောင်းအောင် ဟန်ဆောင်သည့် နည်းဗျူဟာတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ သူမ ဘာကြောင့် ဤသို့ လုပ်ရသလဲဆိုသည်ကို သိရန်မှာ ပါရမီရှင် ဖြစ်နေရန် မလိုပေ။ အကယ်၍ သူမ အမှန်တကယ် တောင်းပန်ချင်လျှင် အရင်ကတည်းက လာသင့်သည် မဟုတ်ပါလား။ အခုမှ လင်းကျင်းတစ်ယောက် အဆင့် ၂ အကဲဖြတ်မှူးအဖြစ် အောင်မြင်မှုတွေ ရနေချိန်မှ လာရောက်ခြင်းမှာ သိသာလွန်းလှသည်။
သူမ၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ အလွန်ပင် ထင်ရှားနေ၏။
“အဖေက ရှင့်ကို မျက်နှာချင်းမဆိုင်ရဲလို့ ကျွန်မကို လွှတ်လိုက်တာပါ... လင်းကျင်း... ကျွန်မ မှားသွားပါတယ်၊ ကျွန်မကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါ... ရှင်သာ ခွင့်လွှတ်ရင် အဖေက ကျွန်မကို အိမ်က နှင်မထုတ်တော့ဘူး”
ချန်ယွမ်ယွမ်က ငိုလျက် ပြောရှာသည်။
သူမမှာ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုနေတော့သည်။ ချန်ယွမ်ယွမ်က သူမဘာသာ လာရောက် တောင်းပန်ခြင်း ဖြစ်သလို၊ ဖခင်ဖြစ်သူကလည်း ဆုံးမထားပြီးဖြစ်ရာ၊ အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် လင်းကျင်းအနေဖြင့် သူမနှင့် ထပ်ပြီး မပတ်သက်ချင်တော့လျှင်ပင် ခေါင်းညိတ်ပြီး ခွင့်လွှတ်ပေးလိုက်ရန် မခက်ခဲပေ။
သို့သော် လင်းကျင်းက ပြုံးလိုက်ပြီး အိမ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်သွား၏။ သူသည် စာတစ်စောင်နှင့်အတူ ပြန်ထွက်လာပြီး ချန်ယွမ်ယွမ်ထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။
“အိမ်ပြန်တော့... ဒါကို မင်းအဖေဆီ ပေးလိုက်ပါ၊ သူ မင်းကို ဘယ်တော့မှ နှင်မထုတ်တော့ဘူး” ပြောပြီးသည်နှင့် လင်းကျင်းက သူမကို ထွက်သွားရန် လက်ဟန်ပြလိုက်ပြီး၊ ချန်ယွမ်ယွမ်ကို တစ်ချက်ကလေးပင် လှည့်မကြည့်တော့ဘဲ အိမ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားတော့သည်။
ချန်ယွမ်ယွမ်မှာ ထိုစာကို ကြည့်ရင်း ဇဝေဇဝါ ဖြစ်ကျန်ရစ်၏။
တကယ်တော့ ချန်ယွမ်ယွမ်သည် သူမကိုယ်သူမ အမှားလုပ်ခဲ့သည်ဟု မထင်သဖြင့် တောင်းပန်ရန် အလွန်ပင် ဝန်လေးနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ချန်ဝမ်လင်းက သူမကို ဆူပူကြိမ်းမောင်းပြီး ပါးရိုက်ကာ အတင်းအကျပ် ခိုင်းလိုက်သောကြောင့်သာ ကြောက်လန့်တကြား ရောက်လာခြင်း ဖြစ်၏။
လင်းကျင်းက ခွင့်လွှတ်ပါသည်ဟု ပြောလိုက်လျှင်ပင် သူမ၏ တာဝန်မှာ ပြီးဆုံးသွားပြီ ဖြစ်သည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လင်းကျင်းအပေါ် သူမ၏ မကျေနပ်မှုများမှာ ပိုမိုတိုးပွားလာပြီး၊ သူမ ခံစားနေရသမျှမှာ လင်းကျင်းကြောင့်ဟုသာ အပြစ်တင်နေမိတော့သည်။
ယခုမူ လင်းကျင်းက သူမကို စာတစ်စောင် ပေးလိုက်သည်။ သူက ခွင့်လွှတ်သည်ဟု မပြောသော်လည်း၊ ဤစာက အဖြေဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူမ ထင်မှတ်လိုက်၏။ ထို့ကြောင့် ချန်ယွမ်ယွမ်သည် ထိုအတွေးဖြင့် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။
လင်းကျင်းသည် အဆင့် ၂ အကဲဖြတ်မှူး ဖြစ်လာပြီးနောက် ပို၍ ခန့်ညားလာသည်မှာ မှန်သော်လည်း၊ ဘာဖြစ်သလဲ။ ချန်ယွမ်ယွမ်အတွက်တော့ ရန်ကျဲ၏ အောင်မြင်မှုများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် လင်းကျင်းမှာ ပြောပလောက်စရာ မရှိသေးဟု ထင်နေတုန်းပင်။
ချန်ယွမ်ယွမ် ထွက်သွားပြီးနောက် အိမ်ထဲရှိ အခြေအနေမှာ အနည်းငယ် အနေရခက်သွားရသည်။
လုရှောင်ယုမှာ နှာခေါင်းရှုံ့နေပြီး ကျောက်ရင်းကတော့ ငြိမ်နေ၏။ ဟန်ဒုန်းမှာလည်း ဘာမှမမေးရဲဘဲ ရှိနေစဉ်၊ လုယွန်ဟယ်ကတော့ လင်းကျင်းကို နားလည်မှုရှိသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
လင်းကျင်းက ပြုံးလိုက်၏။ သူတို့တွေ ဘာမှ မသိကြသေးပေ။
ချန်ယွမ်ယွမ်မှာ ရိုးအသူတစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်။ သူမသည် စိတ်မြန်လက်မြန်ရှိပြီး အတ္တကြီးသလို၊ အမြဲတမ်း စိတ်ကူးယဉ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသူ ဖြစ်၏။ သူမကို ကလေးဆန်သူဟု ခေါ်လျှင်လည်း မမှားပေ။ လင်းကျင်း အဆင့် ၂ အကဲဖြတ်မှူး ဖြစ်သွားသည်ကို သိလိုက်ရချိန်တွင် သူမမှာ အံ့ဩခြင်း၊ မနာလိုခြင်းနှင့် ဒေါသထွက်ခြင်းများ ခံစားရသော်လည်း၊ နောင်တရခြင်းမျိုးတော့ မရှိပေ။
သူမကဲ့သို့သော သူများသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် အထင်ကြီးလွန်းကြသည်။
သူမ၏ အဘိဓာန်ထဲတွင် ‘အမှား’ ဆိုသည့် စကားလုံး မရှိပေ။
အမှန်တကယ် နောင်တရနေသူမှာ ချန်ဝမ်လင်းသာ ဖြစ်၏။
ချန်ဆေးတိုက်မှ ချန်ဝမ်လင်းအကြောင်းကို လင်းကျင်းအနေဖြင့် ယခင်ပိုင်ရှင်၏ မှတ်ဉာဏ်များမှတစ်ဆင့် အနည်းငယ်သာ သိထားသည်။ ထိုလူကို အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုရန်မှာ မလွယ်ကူပေ။ အပြင်ပန်းတွင် သစ္စာရှိပြီး ဖြောင့်မတ်ပုံရသော်လည်း၊ လက်တွေ့တွင်မူ ထိုသို့ မဟုတ်သည်မှာ သေချာလှ၏။
‘လူတစ်ယောက်ကို အချိန်အကြာကြီး ပေါင်းသင်းရုံနဲ့ သူ့ရဲ့ စရိုက်အမှန်ကို မသိနိုင်ဘူး’ ဆိုသည့် စကားအတိုင်း၊ လူတစ်ယောက်ကို သူပြောတဲ့စကားထက် သူလုပ်တဲ့ လုပ်ရပ်နဲ့ပဲ တိုင်းတာသင့်သည် မဟုတ်ပါလား။
လင်းကျင်း ဘဝအခြေအနေ အဆိုးရွားဆုံး ဖြစ်နေချိန်တွင် ချန်ဝမ်လင်းသည် သူ့ထံသို့ တစ်ခါမျှ လာရောက်ကြည့်ရှုခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ ချန်ယွမ်ယွမ်က စေ့စပ်ထားသည်ကို ဖျက်သိမ်းရန် တောင်းဆိုချိန်တွင်လည်း၊ မိသားစု အကြီးအကဲ တစ်ယောက်အနေဖြင့် ချန်ဝမ်လင်းက ဘာကြောင့် မတားဆီးခဲ့သနည်း။
သူ့သမီး၏ ရှက်ဖွယ်လိမ္မာသော လုပ်ရပ်ကို တားဆီးရန် သူ လုံးဝ စဉ်းစားခဲ့ပုံ မရပေ။
ချန်ဝမ်လင်းက သမီးဖြစ်သူ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို မကန့်ကွက်ခဲ့ခြင်းမှာ သူ၏ စရိုက်တစ်ခုကို ဖော်ပြနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
၎င်းမှာ ‘ဟန်ဆောင်မှု’ ပင် ဖြစ်၏။
လင်းကျင်းကို သားရဲအကဲဖြတ်မှူး အသင်းချုပ်က နှိပ်ကွပ်ထားပြီး နာမည်ပျက်နေချိန်တွင် ချန်ဝမ်လင်းမှာ ထိုအကြောင်းကို သိရှိပြီးသား ဖြစ်ပြီး၊ လင်းကျင်းနှင့် သမီးဖြစ်သူကို စေ့စပ်ပေးခဲ့သည့် သူ၏ ‘စိတ်လိုက်မာန်ပါ လုပ်ရပ်’ အတွက် နောင်တရနေခဲ့ပေလိမ့်မည်။ ထို့နောက် ချန်ယွမ်ယွမ်က စေ့စပ်ထားသည်ကို ဖျက်သိမ်းရန် ဇွတ်လုပ်သောအခါ၊ သူက မကန့်ကွက်ဘဲ နှုတ်ဆိတ်နေခဲ့ခြင်းမှာ အပြင်ပန်း အမြင်ကောင်းအောင် ဟန်ဆောင်ခြင်းသာ ဖြစ်၏။ နောက်ဆုံးတွင်တော့ ချန်ယွမ်ယွမ် စေ့စပ်ပွဲဖျက်ခြင်းကို သူက တိတ်တဆိတ် သဘောတူခဲ့ခြင်းပင်။
အကယ်၍ သူသာ အမှန်တကယ် သဘောမတူခဲ့လျှင် ချန်ယွမ်ယွမ်အနေဖြင့် သူ၏ စကားကို မည်သို့ လွန်ဆန်နိုင်ပါမည်နည်း။
ယခုမူ လင်းကျင်းမှာ အဆင့် ၂ အကဲဖြတ်မှူး ဖြစ်သွားပြီဖြစ်ကြောင်းနှင့် ဝမ်ကျိ ရာထူးပြုတ်သွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း သူ သိသွားရပြီ ဖြစ်၏။ လင်းကျင်း၏ အနာဂတ်မှာ အတိုင်းအဆမရှိ တောက်ပနေပြီ ဖြစ်သည်။ ဒါ့အပြင် လင်းကျင်းနှင့် ဂူမုန်းကျုံးတို့၏ ရင်းနှီးမှုကိုပါ သူ သိသွားခဲ့ပုံရသဖြင့်၊ ယခုမှပင် သူက ‘နောင်တရ’ နေခြင်း ဖြစ်သည်။
သို့သော် ဤနောင်တမှာ အပြစ်မကင်းသည့် စိတ်ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ အဖိုးတန်သော ဆက်ဆံရေးတစ်ခုကို လက်လွှတ်လိုက်ရခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသည့် နောင်တသာ ဖြစ်၏။
ချန်ယွမ်ယွမ် ရောက်လာခြင်းမှာ ပထမခြေလှမ်းသာ ရှိသေးသည်။ ချန်ဝမ်လင်းအနေဖြင့် ချန်ယွမ်ယွမ်၏ မျက်ရည်များနှင့် သနားစရာ ဟန်ဆောင်မှုများဖြင့် အတိတ်က ပဋိပက္ခများကို ခြေဖျက်နိုင်လိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်နေလိမ့်မည် မဟုတ်ကြောင်း လင်းကျင်း လောင်းကြေးထပ်ရဲသည်။
ဒါဟာ မြည်းစမ်းကြည့်ရုံသာ ရှိသေး၏။
ချန်ဝမ်လင်းသည် လင်းကျင်းကို မျက်နှာချိုသွေးပြီး သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးကို ပြန်လည် တည်ဆောက်ရန် သေချာပေါက် ကြိုးစားပေလိမ့်မည်။ သမီးဖြစ်သူနှင့် ပြန်လည် စေ့စပ်ပေးရန်ပင် သူ ကမ်းလှမ်းလာနိုင်သေးသည်။
သာမန်လူများဆိုလျှင် သူ၏ ပါးနပ်သော အကြံအစည်ကို မြင်နိုင်ကြမည် မဟုတ်ပေ။ အကယ်၍ လင်းကျင်း၏ ယခင်ပိုင်ရှင်သာဆိုလျှင် ထိုလူအိုကြီး၏ ထောင်ချောက်ထဲသို့ မသိမသာ သက်ဆင်းသွားပြီး၊ သူ့အကြိုက် စီမံတာကို ခံရပေလိမ့်မည်။
သို့သော် ယခု လင်းကျင်းမှာ ကမ္ဘာနှစ်ခုတွင် ရှင်သန်ခဲ့သည့် အတွေ့အကြုံရှိသူ ဖြစ်သည်။ ယနေ့ခေတ် ကမ္ဘာတွင် နန်းတွင်း အကွက်ချစီမံမှု ဇာတ်လမ်းများနှင့် သူလျှိုကားပေါင်းများစွာကို ကြည့်ဖူးထားသူဖြစ်ရာ၊ ဤမျှလောက်နှင့်တော့ သူ အလိမ်ခံရမည် မဟုတ်ပေ။
ထို့ကြောင့် လင်းကျင်းသည် သူတို့နှင့် ပတ်သက်မှုကို ချက်ချင်း ဖြတ်တောက်ပစ်ရန်နှင့် ချန်ဝမ်လင်း၏ ကောက်ကျစ်သော ရည်ရွယ်ချက်များကို အဆုံးသတ်ရန် စီစဉ်ထားခြင်းပင် ဖြစ်၏။
သူ့တွင် အမုန်းတရားလည်း မရှိသလို၊ ဒေါသလည်း မရှိပေ။ သူတို့နှင့် ထပ်ပြီး မပတ်သက်ချင်တော့ခြင်းသာ ရှိသည်။
လင်းကျင်းသည် ထိုအကြောင်းများကို မပြောတော့ဘဲ၊ အစောပိုင်းက လုယွန်ဟယ်နှင့် ဆွေးနွေးနေသည့် အကြောင်းအရာကိုသာ ဆက်လက် ဆွေးနွေးလိုက်တော့သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လုယွန်ဟယ် ပြောလိုက်သည့် အရာတစ်ခုက လင်းကျင်းကို အလွန်ပင် စိတ်ဝင်စားသွားစေသောကြောင့် ဖြစ်၏။
“ညီကို ယွန်ဟယ်... စောစောက မင်းပြောတဲ့စကားက အမှန်ပဲလား” လင်းကျင်းက မေးလိုက်သည်။
လုယွန်ဟယ်မှာ ငိုင်နေရာမှ ပြန်မေး၏။
“ဘာက အမှန်လဲ”
“နဂါးသွေးဆေးလုံး အကြောင်းလေ... မင်းတို့ ကျင့်ကြံသူများအသင်းရဲ့ ပြိုင်ပွဲမှာ ပထမရတဲ့သူက နဂါးသွေးဆေးလုံးကို ဆုအဖြစ် ရမယ်ဆိုတာ တကယ်ပဲလား”
လင်းကျင်းက မျက်လုံးများ ဝင်းပလျက် မေးလိုက်သည်။
“ဪ... အဲဒါလား”
လုယွန်ဟယ် သတိရသွားပြီး ခေါင်းညိတ်ပြ၏။
“တကယ်ပါ... ဒါပေမဲ့ အဲဒါက နဂါးသွေးဆေးလုံး အသေးစားလေးပါ... ဒဏ္ဍာရီလာ နဂါးသွေးဆေးလုံးလောက်တော့ အစွမ်းမထက်ဘူးပေါ့”
လင်းကျင်းက ခေါင်းညိတ်ရင်း စဉ်းစားနေမိသည်။
နဂါးသွေးဆေးလုံး အသေးစားဆိုရင်တောင် နဂါးသွေးဆေးလုံးပါပဲ။ အစောပိုင်းက ရှောင်ဟော့ကို ပြီးပြည့်စုံသော အဆင့်တက်ခြင်းဖြစ်အောင် ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲဆိုတာ သူ အသည်းအသန် စဉ်းစားနေခဲ့ရတာပါ။ အခုတော့ လုယွန်ဟယ်ဆီကနေ အရေးကြီးတဲ့ သတင်းစကားကို ကြားလိုက်ရပြီ မဟုတ်ပါလား။
ဒါဟာ အခွင့်အရေးတစ်ခု ဖြစ်ပြီး၊ အကယ်၍ လက်လွတ်ခံလိုက်ရင် နောက်တစ်ကြိမ် ဘယ်တော့မှ ရလာမလဲဆိုတာ မသိနိုင်တော့ပေ။ လင်းကျင်းသည် ထိုဆေးလုံးကို သေချာပေါက် ရအောင်ယူမည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့သည်။
ထို့နောက် သူသည် လုယွန်ဟယ်ကို မေးခွန်းများ တရစပ် မေးလေတော့သည်။ ဥပမာအားဖြင့် ကျင့်ကြံသူများအသင်းမှ တရားဝင် အဖွဲ့ဝင် မဟုတ်သူတွေ ဝင်ပြိုင်လို့ ရသလား၊ အသက်ကန့်သတ်ချက် ရှိသလား၊ ပြိုင်ပွဲက ဘယ်တော့လဲ စသည်ဖြင့် ဖြစ်၏။
လုယွန်ဟယ်မှာ စူးစမ်းချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်မိသည်။
“ညီလေးလင်း... မင်းက ဘာလို့ ဒီအကြောင်းတွေကို အသေးစိတ် မေးနေရတာလဲ”
“ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး” လင်းကျင်းက ပြုံးလျက် လက်ကာပြလိုက်၏။ “ငါ့ကို ကျင့်ကြံသူများအသင်းထဲ ဝင်နိုင်အောင် အစ်ကိုယွန်ဟယ်က ကူညီပေးစေချင်လို့ပါ”
အခန်း (၁၀၆) - လုယွန်ဟယ်၏ ဆရာ
ချန်မိသားစုအိမ်တော်တွင် ဖြစ်၏။
ချန်ဝမ်လင်းသည် သူ၏ လက်ထဲရှိ စာရွက်ကို ကြည့်ကာ မျက်နှာပျက်နေသည်။
ချန်ယွမ်ယွမ်မှာတော့ သူမ၏ ဖခင်ရှေ့တွင် ရိုရိုသေသေ ရပ်နေရရှာသည်။ အထူးသဖြင့် ဖခင်ဖြစ်သူ အမှန်တကယ် ဒေါသထွက်နေသည်ကို သိလိုက်ရပြီးနောက်တွင်တော့ သူမသည် မကျေမနပ်ဖြစ်နေသော်လည်း ထပ်မံ၍ မလွန်ဆန်ရဲတော့ပေ။
သူမသည် အိမ်အပြန်လမ်းတွင် ထိုစာကို ခိုးကြည့်ခဲ့ဖူးသဖြင့် အထဲမှာ ဘာတွေပါသလဲဆိုသည်ကိုတော့ သိထားပြီး ဖြစ်သည်။
‘ဒီလင်းကျင်းကတော့ တကယ်ပဲ အထာမသိတဲ့လူပဲ... အဆင့် ၂ အကဲဖြတ်မှူး ဖြစ်သွားရုံနဲ့ သူ့ကိုယ်သူ ဘာမှတ်နေလဲ မသိဘူး... ဟွန်း... ငါ့အမြင်မှာတော့ သူက တောသား အမှိုက်တစ်စပဲ.. ရန်ကျဲက သူ့ထက် အများကြီး ပိုတော်တာ’ ချန်ယွမ်ယွမ်က တွေးတောနေမိ၏။ ကျင့်ကြံသူများအသင်းမှ ရန်ကျဲအကြောင်းကို တွေးမိသည်နှင့် သူမ၏ ပါးပြင်လေးများမှာ နီမြန်းသွားရသည်။
“သွားတော့... ထွက်သွားတော့”
ချန်ဝမ်လင်းက လက်ကာပြရင်း ချန်ယွမ်ယွမ်ကို အခန်းထဲမှ နှင်ထုတ်လိုက်သည်။
အခန်းထဲတွင် တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ချိန်၌ ချန်ဝမ်လင်းသည် ထိုစာကို စားပွဲပေါ်သို့ ချလိုက်၏။
ထိုစာရွက်ပေါ်တွင် စာတစ်လုံးမှ ရေးမထားပေ။
၎င်းမှာ ဗလာစာရွက်သက်သက်သာ ဖြစ်သည်။
စာမပါသော စာတစ်စောင်...။
အခြားသူများဆိုလျှင် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေကြပေလိမ့်မည်။ သို့သော် ချန်ဝမ်လင်းမှာ ဘဝကို သုညမှ စတင် တည်ဆောက်ခဲ့ပြီး ချန်မိသားစုကို ယနေ့အခြေအနေအထိ ရောက်အောင် စွမ်းဆောင်ခဲ့သူ ဖြစ်၏။ လောကအတွေ့အကြုံ ရင့်ကျက်လှသော သူကဲ့သို့သော လူတစ်ယောက်က ဤစာ၏ အဓိပ္ပာယ်ကို ဘယ်လိုလုပ် နားမလည်ဘဲ နေပါမည်နည်း။
လင်းကျင်းသည် ချန်ယွမ်ယွမ်ကို ဗလာစာရွက်တစ်ရွက် ပေးလိုက်ခြင်းဖြင့် သူ၏ သဘောထားကို ပြတ်ပြတ်သားသား ဖော်ပြလိုက်ခြင်းပင်။
ထိုဗလာစာရွက်၏ အဓိပ္ပာယ်မှာ ‘ပြောစရာ စကားမရှိ’ ဟူ၍ ဖြစ်သည်။
တစ်နည်းအားဖြင့်တော့ ‘ဆွံ့အသွားရလောက်အောင် စိတ်ပျက်မိသည်’ ဟု ဆိုလိုခြင်းပင်။
လင်းကျင်းသည် ချန်မိသားစု၏ လုပ်ရပ်များအပေါ် ‘ပြောစရာ စကားမရှိ’ ဆိုသည့် စကားတစ်ခွန်းဖြင့်သာ တုံ့ပြန်လိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။
‘မပေါင်းအပ်တဲ့သူနဲ့ ဆုံရတဲ့အခါ စကားတစ်ခွန်း ပြောမိတာတောင် များလွန်းတယ်’ ဆိုသည့် စကားအတိုင်း၊ လင်းကျင်းသည် သူတို့နှင့် ယခင်ကကဲ့သို့ ရင်းနှီးသော ဆက်ဆံရေးမျိုးကို ဘယ်တော့မှ ပြန်မရနိုင်တော့ကြောင်း ဤစာဖြင့် သတိပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
ချန်ဝမ်လင်းမှာတော့ ဒါကို တကယ်ပင် နောင်တရနေမိ၏။
သူသည် မျက်နှာပျက်ပျက်ဖြင့် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်နေမိသည်။
“ဒီလင်းကျင်းက ဒီလောက်အထိ အရှိန်အဟုန်နဲ့ ပြန်တက်လာလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူ ထင်မှာလဲ... ငါ တွက်ချက်မှု မှားသွားခဲ့တယ်... သူက ဒီလိုမျိုး ပြန်တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း ရှိမှန်းသာ သိရင် သူ အခက်အခဲ ဖြစ်နေတုန်းက ငါ အကူအညီ လက်ကမ်းပေးခဲ့မှာပါ... အခုတော့ ဒါကို ပြန်ပြင်ဖို့က မဖြစ်နိုင်သလောက်ပါပဲ... ဒါပေမဲ့ လူငယ်ဆိုတာ စိတ်မြန်လက်မြန် ရှိတတ်ကြပြီး လူမှုရေး နယ်ပယ်မှာတော့ အတွေ့အကြုံ နည်းကြသေးတာပဲ... သူ့ဒေါသတွေ ပြေသွားတဲ့အခါကျရင် ငါ နည်းနည်းလောက် လှည့်စားလိုက်ရုံနဲ့ သူ ပြန်ရောက်လာမှာပါ”
ထို့နောက် ချန်ဝမ်လင်းက သူ၏ အိမ်တော်ထိန်းကို ခေါ်လိုက်သည်။
“ယွမ်ယွမ်က ဒီနေ့လည်း ကျင့်ကြံသူများအသင်းက ရန်ကျဲဆီကို သွားပြန်ပြီလား” ချန်ဝမ်လင်းက မေးလိုက်၏။
အိမ်တော်ထိန်းကလည်း ချန်ဝမ်လင်း၏ လူယုံဖြစ်ရာ ချက်ချင်းပင် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
“သခင်ကြီး... သခင်မလေးရဲ့ စိတ်ကို သခင်ကြီးလည်း သိသားပဲ... သူက အဲဒီရန်ကျဲကို ဘယ်လောက်အထိ စွဲလမ်းနေသလဲဆိုရင် သူ့ရဲ့ မယားငယ် ဖြစ်ရရင်တောင် ကျေနပ်ပါတယ်လို့ ပြောနေတာဗျ”
“အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ... ဒါ လုံးဝကို အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ ကိစ္စပဲ”
ချန်ဝမ်လင်း ဒေါသထွက်သွားရ၏။
“ငါ ရန်ကျဲအကြောင်း ကြားဖူးပါတယ်... သူက အခုလက်ရှိ အခြေအနေထက် ပိုပြီး အောင်မြင်မယ့်သူမျိုးပါ... သူသာ အောင်မြင်သွားရင် ငါ့သမီးက သူ့မယားငယ် ဖြစ်ရလည်း ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး... ဒါပေမဲ့ ငါ စိုးရိမ်တာက အဲဒီရန်ကျဲက ငါ့သမီးကို အသုံးချပြီး အချိန်ဖြုန်းနေမှာကိုပဲ... သူ့ထက်စာရင် လင်းကျင်းက ထိန်းချုပ်ရ ပိုလွယ်လိမ့်မယ်... အဆင့် ၂ အကဲဖြတ်မှူး... ဟင်း... ဒီဘွဲ့တစ်ခုတည်းနဲ့တင် ငါတို့မိသားစုကို မြို့မျက်နှာဖုံး မိသားစု ဖြစ်အောင် လုပ်ပေးနိုင်တယ်... အဲဒီအချိန်ကျရင် ငါတို့က ဂေါင်မိသားစုတို့ ဇူမိသားစုတို့နဲ့ တန်းတူ ဖြစ်လာနိုင်တယ်... ကဲ... အခု သွားတော့... ဂုဏ်ပြုကမ္ပည်းပြား တစ်ခု လုပ်ခိုင်းပြီး မနက်ဖြန်ကျရင် အသင်းချုပ်က လင်းကျင်းဆီ သွားပို့လိုက်ပါ... ဒီဖားကို ငါတို့က မီးအေးအေးနဲ့ပဲ ချက်ရလိမ့်မယ်”
“ဟုတ်ကဲ့ သခင်ကြီး... ကျွန်တော် အခုပဲ သွားစီစဉ်လိုက်ပါ့မယ်”
အိမ်တော်ထိန်းက ထွက်သွားပြီးနောက် ခဏအကြာတွင် ပြန်ဝင်လာပြန်သည်။
“ဘာဖြစ်ပြန်တာလဲ”
ချန်ဝမ်လင်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် မေးလိုက်၏။
အိမ်တော်ထိန်းက တိုးတိုးလေး ဖြေသည်။
“သခင်ကြီး... ရှီမိသားစုရဲ့ သမက် ဝူချန်ဝေ ရောက်နေပါတယ်ခင်ဗျ”
ချန်ဝမ်လင်း၏ မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်းပင် အရောင်တောက်သွားပြီး ဆိုလာ၏။
“ကောင်းပြီ... သူ့ကို ချက်ချင်း အထဲလွှတ်လိုက်ပါ... ငါတို့ ချန်မိသားစု မေပယ်မြို့မှာ အောင်မြင်မှုတွေ ရဖို့က ဒီလူ့အပေါ်မှာ အများကြီး မူတည်နေတာ”
ကျင့်ကြံသူများအသင်းသည် သားရဲအကဲဖြတ်မှူး အသင်းချုပ်နှင့် လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားလှသည်။
စားဖိုမှူးနှင့် လမ်းဘေး မျက်လှည့်ဆရာကဲ့သို့ပင် သူတို့နှစ်ခုမှာ ဘာမှမဆိုင်ပေ။
တစ်ခုတည်းသော တူညီချက်မှာ သားရဲများကို အခြေခံခြင်းသာ ဖြစ်၏။
သို့သော် တစ်ဖက်က သားရဲများကို သုတေသနပြုခြင်းနှင့် ကုသခြင်းကို အဓိကထားပြီး၊ ကျင့်ကြံသူများအသင်းကတော့ သွေးစာချုပ် ကျင့်စဉ်များနှင့် ဂါထာမန္တန်များကို အသုံးပြုကာ သားရဲများ၏ တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းရည်ကို မြှင့်တင်ရန် လေ့လာကြခြင်း ဖြစ်သည်။
လင်းကျင်းသည် တန်လင်းထံမှ ခွင့်ခေတ္တယူပြီးနောက် ကျင့်ကြံသူများအသင်းသို့ အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
ဤကျင့်ကြံသူများအသင်းမှာ သားရဲအကဲဖြတ်မှူး အသင်းချုပ်ထက် များစွာ ပိုမိုကြီးမားလှ၏။ ပြောရလျှင် ဤနေရာမှာ ‘အကယ်ဒမီ’ တစ်ခုနှင့် ပိုတူနေလေသည်။
အသင်းသို့ ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲမှာ တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲများကဲ့သို့ပင် တစ်နှစ်လျှင် တစ်ကြိမ်သာ ကျင်းပလေ့ရှိသည်။ ထို့အပြင် ၎င်းမှာ တစ်နိုင်ငံလုံး အတိုင်းအတာဖြင့် ကျင်းပသော စာမေးပွဲဖြစ်သဖြင့် လာရောက် ဖြေဆိုသူ အလွန်ပင် များပြားလှ၏။
သူက ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲကို စောင့်နေရမှာလား။
ဒါဟာ မဖြစ်နိုင်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုအချိန်အထိ စောင့်နေလျှင် အလွန်ပင် နောက်ကျသွားပေလိမ့်မည်။
ထို့ကြောင့် လင်းကျင်းသည် မနေ့က လုယွန်ဟယ်ကို အခြားနည်းလမ်းများ ရှိမလားဟု မေးမြန်းခဲ့ရာ၊ လုယွန်ဟယ်က အကြံတစ်ခု ပေးခဲ့သည်။
၎င်းမှာ အသင်းရှိ ဆရာတစ်ဦးဦး၏ ထောက်ခံချက်ကို ရယူရန်ပင် ဖြစ်၏။
ဒါဟာ စာမေးပွဲ ဖြေစရာမလိုဘဲ အသင်းထဲသို့ ဝင်နိုင်သည့် တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်း ဖြစ်သည်။
ကျင့်ကြံသူများအသင်းတွင် ဆရာအနည်းငယ်သာ ရှိသော်လည်း၊ သူတို့အားလုံးမှာ အလွန်ပင် စွမ်းဆောင်ရည် မြင့်မားကြပြီး စည်းကမ်းလည်း ကြီးကြသည်။ သို့သော် လုယွန်ဟယ်နှင့် ရင်းနှီးသဖြင့် လင်းကျင်းသည် လုယွန်ဟယ်၏ ဆရာဖြစ်သူ ‘ဟွမ်ဖူမင်’ နှင့် ဆုံတွေ့ခွင့်ရရန် မျှော်လင့်နေခဲ့သည်။
သို့သော်လည်း လုယွန်ဟယ်သည် လင်းကျင်းကို ကြိုတင် သတိပေးထားခဲ့သည်။ သူ၏ ဆရာမှာ အလွန်ပင် ဖြောင့်မတ်ပြီး စည်းကမ်းကြီးသူ ဖြစ်သဖြင့် မည်သူ့ကိုမျှ အလွယ်တကူ လက်မခံတတ်ကြောင်း သူက ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောခဲ့သည်။ စာမေးပွဲအစား ထောက်ခံချက်ပေးခြင်းမျိုးကို ဟွမ်ဖူမင် တစ်ခါမျှ မလုပ်ဖူးခဲ့ပေ။
သို့သော် လင်းကျင်းက ဇွတ်တောင်းဆိုနေသဖြင့် လုယွန်ဟယ်လည်း မတတ်သာဘဲ လင်းကျင်းကို မိတ်ဆက်ပေးရန်နှင့် ကောင်းသတင်း ပြောပေးရန် သဘောတူလိုက်ရခြင်း ဖြစ်၏။ အကယ်၍ ဒါမှ အဆင်မပြေလျှင်တော့ သူလည်း ဘာမှ မတတ်နိုင်တော့ပေ။
လုယွန်ဟယ်အနေဖြင့် လင်းကျင်းက ဘာကြောင့် ရုတ်တရက်ကြီး ကျင့်ကြံသူများအသင်းထဲ ဝင်ချင်နေသလဲဆိုသည်ကို နားမလည်ပေ။ သို့သော် လုရှောင်ယုကဲ့သို့ပင် သူသည်လည်း စပ်စုချင်စိတ်ကို မထိန်းနိုင်ဘဲ မေးမြန်းလိုက်မိသည်။
လင်းကျင်းကလည်း လိုရင်းကို ချက်ချင်းပင် ပြောပြလိုက်၏။ ၎င်းမှာ နဂါးသွေးဆေးလုံးအတွက် ဖြစ်သည်ဟု ဆိုသည်။
ဤစကားကို ကြားသောအခါ လုယွန်ဟယ်က ခေါင်းခါပြလေသည်။ ဤကျင့်ကြံသူများ ပြိုင်ပွဲတွင် ဆရာများမှလွဲ၍ ကျင့်ကြံသူများအသင်းမှ အဖွဲ့ဝင်တိုင်း ပါဝင်ယှဉ်ပြိုင်နိုင်ကြသည်။ ပညာရှင်များစွာ ပါဝင်ကြမည်ဖြစ်သဖြင့် ပထမဆုရရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်။
“ကျုပ်ကိုယ်တိုင်တောင် အဲဒီအတွက် အိမ်မက်မမက်ရဲဘူးဗျ” လုယွန်ဟယ်က အမှန်အတိုင်း ပြောပြလိုက်သည်။
သို့သော် လင်းကျင်းကိုတော့ တားဆီးနိုင်ပုံ မရပေ။
ထို့ကြောင့် လုယွန်ဟယ်လည်း လင်းကျင်းကို လွှတ်ထားလိုက်ရတော့သည်။ သူ တွေးနေမိသည်မှာ ‘ကျင့်ကြံသူများအသင်းက သားရဲအကဲဖြတ်မှူး အသင်းချုပ်နဲ့ မတူဘူး။ လုံးဝ မတူတာ။ မင်းက သားရဲအကဲဖြတ်တဲ့နေရာမှာ တော်တာ မှန်ပေမဲ့၊ ကျင့်ကြံသူများအသင်းက အကဲဖြတ်တဲ့ စွမ်းရည်ကို ယှဉ်တာ မဟုတ်ဘူး။ ငါတို့က သွေးစာချုပ် ကျင့်စဉ်နဲ့ ဂါထာမန္တန်တွေကိုပဲ ယှဉ်ကြတာ’ ဟူ၍ ဖြစ်သည်။
လင်းကျင်းကို အသင်းချုပ်တံခါးဝတွင် ကြိုဆိုပြီးနောက်၊ လုယွမ်ဟော့သည် သူ့ကို အသင်းချုပ်အတွင်းရှိ တိတ်ဆိတ်သော ခြံဝင်းတစ်ခုထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားတော့သည်။
“ညီလေးလင်း... ဒါက သိပ်ပြီး အဆင်မပြေလောက်ဘူးလို့ ငါထင်တုန်းပဲ... မင်းရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ထပ်ပြီး စဉ်းစားကြည့်ပါဦးလား”
လုယွန်ဟယ်က လင်းကျင်း၏ ‘စိတ်လိုက်မာန်ပါ ဆုံးဖြတ်ချက်’ ကို နောက်ဆုံးအကြိမ်အဖြစ် တားဆီးရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။
လင်းကျင်းက ပြုံးလျက် ဆို၏။
“ကျုပ်ကို ဖျောင်းဖျမနေပါနဲ့တော့... ကျုပ် ဆုံးဖြတ်ပြီးသားပါ”
“ကောင်းပြီလေ... ဒါဆိုရင်တော့ ငါ ထပ်မပြောတော့ဘူး”
လုယွန်ဟယ်သည် လင်းကျင်းကို ခြံဝင်းထဲတွင် ခဏစောင့်ခိုင်းထားပြီး ခန်းမထဲသို့ ဝင်သွားသည်။ ထို့နောက် ပြန်ထွက်လာကာ ဆို၏။
“အထဲကို ဝင်ခဲ့ပါ ညီလေးလင်း... ငါ ဆရာ့ကို အခြေအနေတွေ ရှင်းပြထားပြီးပြီ... ဆရာဟွမ်ဖူနဲ့ တွေ့ရင်တော့ အမူအရာကို ဆင်ခြင်ပါဦး... သူက အဲဒီလို ကိစ္စတွေကို အတော်လေး စေ့စပ်တာ”
လင်းကျင်းက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
“ကျေးဇူးပဲ... ဒီညကျရင် လုဘ နဲ့အတူ ကျုပ်အိမ်ကို လာခဲ့ဦးလေ.. ကျုပ် သူ့ကို အဆင့်တက်နိုင်အောင် ကူညီပေးမယ်”
ဤစကားကြောင့် လုယွန်ဟယ်၏ မျက်လုံးများမှာ အရောင်တောက်သွား၏။
“ဒါ ကတိနော်”
“အေးပါ”
ဤခြံဝင်းမှာ အတော်လေး တိတ်ဆိတ်လှသည်။ ကျောက်ခင်းထားသော လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ကျင့်ကြံသူ လူငယ်အချို့မှာ စာဖတ်နေကြသလို၊ အချို့ကလည်း သူတို့၏ စွမ်းရည်များကို လေ့ကျင့်နေကြသည်။
ရှေ့ဘက်ရှိ ကွင်းပြင်ကျယ်တစ်ခုတွင်တော့ ကျင့်ကြံသူ လူငယ်တစ်စုမှာ ကြမ်းပြင်ပေါ်၌ ဒူးထောက်ထိုင်နေကြပြီး၊ အဘိုးအိုတစ်ဦးက လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ကာ သင်ခန်းစာများ ပို့ချနေသည်။ ထိုလူငယ်များမှာ အဘိုးအို၏ စကားကို အာရုံစိုက်ကာ နားထောင်နေကြသည်မှာ သိသာလှ၏။
လင်းကျင်းသည် မနီးမဝေးရှိ ရေကန်တစ်ခုကို သတိပြုမိလိုက်ပြီး၊ ထိုရေကန်ထဲတွင် တစ်ခုခု ရှိနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
“ဆရာက အခု သင်ခန်းစာ ပို့ချနေတာမို့၊ ဒီဘေးမှာ ခဏလောက် စောင့်ပေးပါဦး ညီလေးလင်း”
လုယွန်ဟယ်က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
လင်းကျင်းက စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေး၏။
“ခင်ဗျားကော နားမထောင်ရဘူးလား”
လုယွန်ဟယ်က ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားသော အမူအရာဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“ဒါတွေက အသစ်ဝင်တဲ့လူတွေလေ... ငါက သူတို့ရဲ့ စီနီယာပါ... ဆရာ အလုပ်များနေတဲ့ အချိန်ဆိုရင် ငါကပဲ သူတို့ကို သင်ပေးရတာ”
“ဪ... ဟုတ်လား”
လုယွန်ဟယ်မှာ ဤမျှအထိ စွမ်းဆောင်နိုင်သူမှန်း လင်းကျင်း မသိခဲ့ပေ။