ညအချိန်ပြောင်းလဲမှုများ

ဤသလင်းကျောက်မှာ ခရမ်းရင့်ရောင်ဖြစ်သဖြင့် ရွှီရှင်းအတွက် ပထမဆုံးအကြိမ် ထုလုပ်ရန် ပိုမိုမြင်သာပြီး ကိုင်တွယ်ရ လွယ်ကူစေသည်။

ပန်းပုကိရိယာအစုံတွင် ဓားငယ် ၈ လက် ပါဝင်ပြီး အနုပညာရှင် စွမ်းရည်ကြောင့် မည်သည့်ဓားကို မည်သည့်နေရာတွင် အသုံးပြုရမည်ကို သူ အလွယ်တကူ သိရှိနားလည်နေ၏။

သူသည် ကြက်ဥအရွယ်အစားရှိသော ခရမ်းရောင်သလင်းကျောက်ကို ယူကာ ပထမဆုံးလက်ရာအဖြစ် ခဲခဲလေး၏ ပုံတူကို ထုလုပ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ခဲခဲလေးမှာ ရွှီရှင်း ဘာလုပ်လုပ် စူးစမ်းစွာဖြင့် အမြဲလိုက်ကြည့်နေတတ်သူ ဖြစ်သည်။

ရွှီရှင်းက ပရိဘောဂများကို လေထဲမှ ဖန်တီးလိုက်တိုင်း ၎င်းက အီးးး ဟု အော်ကာ အံ့သြကြောင်း ပြသလေ့ရှိ၏။

သို့သော် ယခုမူ ၎င်းမှာ ရွှီရှင်းဘေးတွင် ကပ်နေခြင်းမှာ ညစာစားရန် စောင့်ဆိုင်းနေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

"ဒီမှာ ငြိမ်ငြိမ်လေး ထိုင်နေနော်၊ ငါ မင်းရဲ့ပုံတူလေး ထုပေးမလို့"

ရွှီရှင်းက ခဲခဲလေးကို အလုပ်စားပွဲပေါ် တင်ပေးလိုက်သည်။

"အီးးး"

ခဲခဲလေးက နားမလည်ဟန်ဖြင့် ခေါင်းလေးကို စောင်းကြည့်နေ၏။

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငြိမ်ငြိမ်နေ၊ ခဏပဲကြာမှာ။ ဒါပြီးရင် ငါတို့ ထမင်းစားကြမယ်"

ရွှီရှင်းက ပန်းပုဓားနှင့် သလင်းကျောက်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။

"အီးးး"

ညစာစားရမည်ဟူသော စကားကြောင့် ခဲခဲလေးမှာ သက်သောင့်သက်သာရှိသော ပုံစံဖြင့် ထိုင်ကာ ၎င်း၏ အမြီးကြီးကို ရင်ခွင်ထဲပိုက်၍ ငြိမ်သက်သွားတော့သည်။

ရွှီရှင်း၏ လက်ထဲရှိ ပန်းပုဓားမှာ အလွန်ပင် လျင်မြန်ဖြတ်လတ်လှ၏။

သလင်းကျောက်ပေါ်တွင် ဓားသွားမှာ စီးဆင်းနေသော တိမ်တိုက်များနှင့် ရေလှိုင်းများပမာ ရွေ့လျားနေသည်။

သူ၏လက်မှာ ကြွက်သားမှတ်ဉာဏ် ရှိနေသည့်အလား လှုပ်ရှားနေပြီး သူကိုယ်တိုင်လည်း ပန်းပုထုခြင်းအပေါ် အာရုံအပြည့်အဝ နစ်ဝင်သွားခဲ့သည်။

အချိန်များ တဖြည်းဖြည်း ကုန်လွန်သွားပြီး ငြိမ်သက်နေသော ခဲခဲလေးမှာ ဆာလောင်လာသဖြင့် စတင်လှုပ်စိလှုပ်စိ ဖြစ်လာ၏။

"အီးးး"

ခဲခဲလေး၏ အော်သံကြောင့် ရွှီရှင်းမှာ အာရုံဝင်စားနေရာမှ သတိပြန်ဝင်လာခဲ့သည်။

သူ့လက်ထဲရှိ ပန်းပုမှာ ပုံကြမ်းထွက်နေပြီဖြစ်ပြီး ခဲခဲလေး၏ ရုပ်ထွက်ကို အထင်အရှား မြင်နေရပြီဖြစ်သည်။

အသေးစိတ် အချက်အလက်အချို့သာ ကျန်တော့သဖြင့် ခဲခဲလေးမှာ ဆက်၍ ငြိမ်နေပေးရန် မလိုတော့ပေ။

ရွှီရှင်း အချိန်ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ အံ့အားသင့်သွားရ၏။

သူ ပန်းပုစထုကတည်းက တစ်နာရီတောင် ကျော်သွားပြီဖြစ်သည်။

သစ်ပင်အိမ်အပြင်ဘက်တွင် မှောင်အတိ ကျနေပြီဖြစ်ပြီး မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းသံနှင့် မိုးခြိမ်းသံများကို ကြားနေရသည်။

သို့သော် သစ်ပင်အိမ်ပတ်ဝန်းကျင်မှာမူ လင်းထိန်နေ၏။

သစ်ပင်အိမ်ထိပ်ရှိ မိုးကြိုးလွှဲမှာ လျှပ်စီးများကို ဆက်တိုက်စုပ်ယူလျက် အလင်းနှင့် အပူများကို ထုတ်လွှတ်ပေးနေသဖြင့် ရွှီရှင်းမှာ အချိန်ကုန်မှန်း မသိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ရွှီရှင်းသည် သစ်ပင်အိမ်အတွင်း ညဘက်အလင်းရောင်အတွက် မီးတုတ်များကို မသုံးစွဲခဲ့ပေ။

အကြောင်းမှာ သစ်သားအိမ်တွင် မီးဘေးအန္တရာယ် စိုးရိမ်ရခြင်း၊ အပူချိန်တိုးလာခြင်းနှင့် အလင်းရောင်ကြောင့် အန္တရာယ်ရှိသော သားရဲများကို ဆွဲဆောင်မိမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုမူ မိုးကြိုးလွှဲ၏ အလင်းရောင်မှာ မိုင်ပေါင်းများစွာ အကွာအဝေးမှပင် မြင်တွေ့နိုင်သဖြင့် သူ စိုးရိမ်နေမိ၏။

သို့သော် မိုးကြိုးလွှဲကို ဖြုတ်၍မရပေ၊ သို့မဟုတ်ပါက အိမ်တွင်းရှိ ပရိဘောဂများနှင့် အလုပ်စားပွဲများ ပျက်စီးသွားပေလိမ့်မည်။

"အီးးး"

ခဲခဲလေးက ထပ်မံအော်ဟစ်လိုက်သော်လည်း လိမ္မာစွာဖြင့် ငြိမ်နေဆဲဖြစ်သည်။

"အရင် ထမင်းစားကြတာပေါ့" ရွှီရှင်း ထရပ်လိုက်သည်။

ဤပန်းပုလေး အပြီးသတ်ရန် နောက်ထပ် တစ်နာရီခန့် ထပ်လိုဦးမည်ဖြစ်သည်။

မမျှော်လင့်ဘဲ ဤမျှသေးငယ်သော ပန်းပုလေးက အချိန်အများကြီး ယူရသဖြင့် အလှဆင်မှုတန်ဖိုး အများကြီးကို ပေးစွမ်းနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ မျှော်လင့်နေမိ၏။

သူသည် ခဲခဲလေး၏ ပုံတူတစ်ပိုင်းတစ်စကို ခဲခဲလေးအား ပေးကိုင်ထားစေပြီး စာကြည့်ခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။

ငွေရောင်ဘုရင်နှင့် မီမီတို့မှာမူ တစ်ခါစားလျှင် အများကြီးစားထားကြသဖြင့် ခဲခဲလေးကဲ့သို့ မဆာကြသေးပေ။

ရွှီရှင်းက ဗီဇပြောင်းသားရဲအသားဖြင့် ဟင်းတစ်ခွက် ချက်နေစဉ် ခဲခဲလေးမှာမူ ၎င်း၏ ကိုယ်ပိုင်ပုံတူ တစ်ပိုင်းတစ်စလေးကို စူးစမ်းစွာ ကိုင်တွယ်ကြည့်ရှုနေသည်။

ပန်းပုလေးမှာ အပြီးမသတ်သေးသဖြင့် အလှဆင်မှုအမှတ် မတိုးသေးပေ။

ရွှီရှင်း ညစာပြင်ဆင်နေစဉ်မှာပင် သစ်ပင်အိမ်အောက်ဘက်မှ လင်းနို့လေး၏ စူးရှသော အော်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထိုအသံတွင် အာရုံကြောကို ထိခိုက်စေသော အသံလှိုင်းများ ပါဝင်နေသဖြင့် ရွှီရှင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိ၏။

သူသည် တူကို ချက်ချင်းချလိုက်ပြီး ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ ပြေးသွားလိုက်သည်။

"အီးးး အီးးး"

ထမင်းစားရန် ပြင်နေသော ခဲခဲလေးမှာ ရွှီရှင်း၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ကာ ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွား၏။

ရွှီရှင်းသည် အပြင်၌ ထူးခြားမှုရှိပါက အချက်ပေးရန် လင်းနို့ကို မှာထားခဲ့သည်။

ယခုမူ အပြင်၌ တစ်ခုခုဖြစ်နေပြီမှာ သေချာသည်။

မိုးကြိုးလွှဲ၏ အလင်းရောင်ကြောင့် သားရဲများ ဆွဲဆောင်ခံလိုက်ရပြီလား..။

သူ ပြတင်းပေါက်မှ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ အပြင်ဘက်က မြင်ကွင်းကြောင့် မျက်လုံးများ ပြူးသွားရတော့သည်။

ယခင်က အဆုံးမဲ့ ရေပြင်ကြီးဖြစ်ခဲ့သော နေရာတွင် သစ်ပင်ထိပ်ဖျားများ ပေါ်ထွက်လာချေပြီ။

ရေအောက်တွင် မီတာအနည်းငယ်သာ မြင့်ခဲ့သော ပျိုးပင်လေးများသည် ယခုအခါ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် အပေါ်သို့ ထိုးတက်လာနေကြသည်။

သူ နာရီကို ကြည့်လိုက်သောအခါ ည ၇ နာရီခွဲခန့်သာ ရှိသေး၏။

စက္ကန့်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် ထိုအပင်များသည် ဆယ်မီတာခန့် အမြင့်အထိ ကြီးထွားလာကြသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ရေပေါ်သို့ မိုးစက်ကျသံများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သစ်ရွက်များပေါ်သို့ မိုးစက်ထိမှန်သံများဖြင့် အစားထိုးဝင်ရောက်လာ၏။

မိနစ်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် အပြင်ဘက်မြင်ကွင်းမှာ မူလတောအုပ်ကြီးအတိုင်း ပြန်လည်စိမ်းလန်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ရေအောက်တွင်လည်း ချုံပုတ်များနှင့် မြက်ခင်းများ စတင်ကြီးထွားလာသည်ကို မိုးကြိုးလွှဲ၏ အလင်းရောင်ဖြင့် သူ မြင်တွေ့နေရသည်။

ရေမျက်နှာပြင်မှာ ငါးမီတာ၊ ခြောက်မီတာခန့် ရှိနေသေးသော်လည်း တောအုပ်ကြီးမှာမူ အပြည့်အဝ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

သူ၏ မြင်ကွင်းအတွင်း၌ပင် အပြာရောင်အလင်းတန်း ထွက်ပေါ်နေသော အရင်းအမြစ်အသစ်အချို့ကို သူ မြင်တွေ့နေရသည်။

"ဒါက..."

မိုးရာသီ မကုန်သေးဘဲ အပင်များ ရုတ်တရက် ကြီးထွားလာခြင်းမှာ ဤအစီအစဉ်၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်ရပေမည်။

ရွှီရှင်းသည် ဤပြောင်းလဲမှုက ရှင်ကျန်သူများအတွက် မည်သို့ အခွင့်အရေးပေးလာမည်ကို ချက်ချင်း သိရှိလိုက်သည်။

သူသည် စူးစမ်းရှာဖွေသူများ အဖွဲ့ထဲသို့ စာတစ်စောင် ပို့လိုက်၏။

"အပြင်ဘက်က အပြောင်းအလဲကို သတိထားမိကြလား တောအုပ်ကြီး ပြန်ပေါက်လာပြီ။ ရေတော့ မကျသေးဘူး။ ဒါပေမဲ့ ရေမကူးတတ်လို့ အပြင်မထွက်ရဲတဲ့သူတွေအတွက်တော့ အပင်တွေကို ကိုင်ပြီး သွားလို့ရပြီ။ အခု အပြင်ထွက်ပြီး စူးစမ်းလို့ ရပါပြီ။ အပြင်မှာ အလှမွေးငါးတွေ၊ သလင်းကျောက်တွေနဲ့ နှင်းဆီသစ်သားတွေ ရှိနေတယ်၊ ဒါတွေက သစ်ပင်အိမ်ရဲ့ အလှဆင်မှုအဆင့် အတွက် အရေးကြီးတယ်။"

သူ၏စာ ပို့ပြီး စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် ပြန်စာများ ရောက်ရှိလာသည်။

ဝမ်လေ့ : "ဝါး ရွှီရှင်း... မင်းပြောမှပဲ သတိထားမိတော့တယ်။ အပြင်မှာ တောအုပ်ကြီး ပြန်ဖြစ်နေပြီပဲ။ ကောင်းလိုက်တာ၊ ငါ အခုပဲ အပြင်ထွက်တော့မယ်။"

ချီရွှယ်ဖေး: "ကျေးဇူးပဲ၊ ငါလည်း သွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်"

လီဝမ်ရှီး : "ယေး...တောအုပ်ကြီး ပြန်ရှိလာပြီဆိုတော့ ငါ အပြင်ထွက်လို့ ရပြီပေါ့။ အရင်းအမြစ်သစ်တွေရေ... ငါလာပြီဟေ့"

၎င်းတို့သုံးဦးမှာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အပြင်သို့ ထွက်ရန် ပြင်ဆင်ကြတော့သည်။

ထိုစဉ်မှာပင် တစ်နေ့လုံး တိတ်ဆိတ်နေသော ချင်ယွန်လုံက စကားပြောလာ၏။

ချင်ယွန်လုံ: "ငါ့ဘက်မှာတော့ ဗီဇပြောင်း ဓားသွားငါးတစ်ကောင် ရှိနေတယ်၊ အဲဒါက အရမ်းမြန်ပြီး အန္တရာယ်များတယ်။ ဝဲဂယက်နားမှာပဲ နေတာဆိုပေမဲ့ ငါ တိုက်ရိုက်မရင်ဆိုင်ရဲဘူး။ ရွှီရှင်း... မင်း အဲဒီငါးကို ဘယ်လိုသတ်လိုက်တာလဲ"

ရွှီရှင်းက သူ၏ နည်းလမ်းကို မျှဝေပေးလိုက်ရာ ချင်ယွန်လုံက ကျေးဇူးတင်စကားဆိုပြီး သွားရောက်စမ်းသပ်တော့သည်။

ကျောက်ရှောင်ချွမ်း : "ဘာ.. ရွှီရှင်းက အဲဒီငါးကြီးကို သတ်လိုက်တာလား။ ငါကတော့ ပစ္စည်းလေးတွေ ကောက်ဖို့တောင် အဲဒီကောင်ကို ပတ်ရှောင်နေရတာ။ အကွာအဝေးကတော့ တကယ်ကို ကွာခြားလွန်းပါတယ်..."

ဝမ်ကွေ့ရှင်း : "ငါလည်း အဲဒီငါးကို သတ်ပြီးပြီ၊ ဒါပေမဲ့ ဝဲဂယက်ထဲ ဝင်လို့ရမှန်း မသိခဲ့ဘူး။ ရွှီရှင်း... ကျေးဇူးပဲနော်"

ရွှီရှင်း: "ဝဲဂယက်ထဲမှာ ရေမရှိဘူး၊ နည်းနည်းတော့ အေးတယ်။ အထဲမှာ သေတ္တာလေးတစ်လုံးရှိပြီး၊ အလယ်က ဝဲဂယက်ငယ်လေးကို တိုက်ခိုက်ရင် လေဆင်နှာမောင်း ပျောက်သွားလိမ့်မယ်"

ကျိချောင်းယန်ထံမှမူ ဘာပြန်စာမှ မလာသေးပေ။

ရွှီရှင်းသည် လေဆင်နှာမောင်းကို ပထမဆုံး ဖျက်ဆီးနိုင်သူဖြစ်သော်လည်း ကျိချောင်းယန်သည်လည်း ၎င်းကို လုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်း ရှိလိမ့်မည်ဟု သူ ယုံကြည်နေသည်။

ရွှီရှင်း ညစာ စားပွဲသို့ ပြန်လာသောအခါ ခဲခဲလေးက အီးးး အီးးး ဟု အော်ကာ ဆာလောင်နေကြောင်း တိုင်တန်းနေတော့သည်။

ရွှီရှင်းက ခဲခဲလေးကို တူတစ်စုံ ပေးလိုက်ရာ ၎င်းမှာ ကျွမ်းကျင်စွာဖြင့် စတင်စားသောက်တော့၏။

ထမင်းစားပြီးနောက် ခဲခဲလေးမှာ ဆိုဖာပေါ်တွင် ဗိုက်လေးကားကာ လှဲနေစဉ်မှာပင် ကျိချောင်းယန်ထံမှ ပြန်စာ ရောက်လာသည်။

"ခုနကပဲ မင်းပို့တဲ့စာကို မြင်တယ်။ လေဆင်နှာမောင်းကို ပထမဆုံး ဖျက်ဆီးနိုင်ခဲ့တာ မင်းပဲကိုး ရွှီရှင်း"

ကြည့်ရသည်မှာ ကျိချောင်းယန်လည်း လေဆင်နှာမောင်းကို ဖျက်ဆီးနိုင်ခဲ့ပုံရပေသည်။

သူ၏ စကားအရဆိုလျှင် ကျိချောင်းယန်မှာ ဒုတိယမြောက်လူ ဖြစ်နေနိုင်သည်။

---

အခန်း ၁၂၉ ပြီး။