မိုးရာသီ၏ အဆုံးသတ်

ရှင်ကျန်သူ အများစုမှာ အစီအစဉ်များအတွင်း၌ပင် အသက်ဆုံးရှုံးခဲ့ကြရပြီး၊ ရှုံးနိမ့်သွားသော ရှင်ကျန်သူများ မည်တို့ဖြစ်သည်မှာလည်း သိသာထင်ရှားနေပြီဖြစ်သည်။

စူးစမ်းရှာဖွေခြင်းနှင့် အမဲလိုက်ခြင်း အစီအစဉ်များတွင် အောက်ဆုံးအဆင့်၌ ဖယ်ရှားခံခဲ့ရသူများ၊ မြေအောက် ဂူ အစီအစဉ်တွင် ဂူအဝင်ဝကိုပင် ရှာမတွေ့ခဲ့သူများသည် သေဆုံးသွားခြင်းကြောင့် ဖယ်ရှားခံရခြင်း မဟုတ်ပေ။

ထိုလူများသည် တိုက်ရိုက်သေဆုံးသွားခြင်း မဟုတ်ဘဲ မြေအောက် ဂူ တွေထဲသို့ ရောက်ရှိသွားခြင်းများလား..။

ထိုဆန်းကြယ်သောအသံက ဤလှပသောကမ္ဘာကြီးကို ထာဝရ စွန့်ခွာရတော့မည် ဟု တစ်ကြိမ်ထက်မက ပြောခဲ့ဖူးသော်လည်း၊ မြေအောက် ဂူ များမှာ ဤကမ္ဘာ၌ ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ထိုဂူများထဲ၌ ရှိနေသူများသည် ၎င်းတို့သာ ဖြစ်ခဲ့လျှင်၊ ထိုနေရာ၌ မည်သို့သော အရာများ ကြုံတွေ့နေရမည်နည်း..။

၎င်းတို့သည် ချက်ချင်း သေဆုံးသွားခြင်းလား၊ သို့မဟုတ် ဤလှပသော ကမ္ဘာကို စွန့်ခွာ၍ အခြားကမ္ဘာတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားခြင်းလား..။

အကယ်၍ လှပသောကမ္ဘာ ဆိုသည်မှာ ရယ်စရာစကားတစ်ခွန်း မဟုတ်ဘဲ အမှန်တရားသာ ဖြစ်ခဲ့လျှင်၊ ဤကမ္ဘာထက် ပိုမိုဆိုးရွားသော မည်သို့သော ကမ္ဘာမျိုးများ ရှိနေဦးမည်နည်း..။

ရွှီရှင်းမှာ အတွေးများလွန်ကဲလာသဖြင့် ဤအကြောင်းများကို ဆက်၍ မစဉ်းစားတော့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

၎င်းတို့မှာ သူ၏ လက်ရှိရှင်သန်ရေးအတွက် အရေးမပါလှသောကြောင့် ဖြစ်၏။

"ရွှီရှင်း... ဒီကမ္ဘာက ယဉ်ကျေးမှုကို ဖျက်ဆီးပြီး စမ်းသပ်ကွင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်တဲ့သူတွေ၊ ငါတို့ကို ဒီထဲထည့်ပြီး ရွေးချယ်မှုတွေ လုပ်နေတဲ့သူတွေက တကယ်တမ်း ဘာကို လိုချင်နေတာလို့ မင်းထင်လဲ"

ကျိချောင်းယန်က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

ရွေးချယ်မှု...

သူ ဤကမ္ဘာသို့ ပထမဆုံး ရောက်ရှိလာစဉ်က ရှင်ကျန်သူအားလုံးမှာ အသက် ၁၈ နှစ်မှ ၃၀ ကြား လူငယ်များသာ ဖြစ်သည်ကို မြင်သောအခါ အတော်လေး သဘောထားကြီးသည်ဟု သူ ထင်ခဲ့မိသည်။

သို့သော် ယခုမူ ၎င်းတို့မှာ သူတို့၏ ရည်ရွယ်ချက်အတွက် အသုံးတည့်မည့် လူငယ်အုပ်စုများကိုသာ အလိုရှိနေခြင်း ဖြစ်ပုံရပေသည်။

သူ၏ မူလအတွေးများမှာ ရယ်စရာပင် ကောင်းလှတော့သည်။

"ငါ ဘယ်လိုသိမှာလဲ..။ အဲဒါက ငါတို့နဲ့ အလှမ်းဝေးလွန်းပါသေးတယ်။ အများကြီး တွေးနေတာက အဓိပ္ပာယ်မရှိဘူး။ အခုလောလောဆယ် ငါကတော့ လေဆင်နှာမောင်းထဲကနေ မင်း ဘာရခဲ့သလဲဆိုတာကိုပဲ ပိုစိတ်ဝင်စားတယ်" ဟု ရွှီရှင်းက ပြောကာ သူ၏ ရှင်သန်ရေး စိတ်ဓာတ်များ မှေးမှိန်မသွားစေရန် စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်၏။

"အနုပညာရှင် စာချုပ်လား"

ကျိချောင်းယန်သည်လည်း စိတ်ပြန်ထိန်းကာ မေးလိုက်သည်။

"ငါ့စာချုပ်နဲ့ အတူတူပါပဲ"

ရွှီရှင်းက ပုခုံးတွန့်လိုက်သည်။

ရလိုက်သည့်အရာမှာ ထူးခြားမှု မရှိပေ။

"ဒီအလှဆင်ပစ္စည်းက နောက်တစ်ဆင့်မှာ အသုံးဝင်လိမ့်မယ်။ ငါတို့ သစ်ပင်အိမ်ရဲ့ အလှဆင်မှုကို မြန်မြန်မြှင့်ထားသင့်တယ်" ဟု ကျိချောင်းယန်က အကြံပြုသည်။

"ကောင်းပါပြီ။ ဒါနဲ့... အဝေးမှာ လင်းနေတဲ့ နေရာတွေကို မြင်ရလား"

သူ၏ သစ်ပင်အိမ်ထိပ်က မိုးကြိုးလွှဲကို အခြားသူများ မြင်နိုင်မမြင်နိုင် ရွှီရှင်း သိချင်မိသည်။

"လင်းနေတဲ့ နေရာနှစ်ခုကို မြင်ရတယ်။ မိုးသည်းနေပေမဲ့ မှောင်သွားတဲ့အခါ အဲဒီအလင်းက တော်တော်လေး လင်းတယ်။ ငါလည်း သိချင်နေတာ၊ အဲဒီအလင်းက ဘာကနေ ထွက်နေတာလဲဆိုတာ မင်း သိလား"

နှစ်ခုလား...

ရွှီရှင်း ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ချက်ချင်း နားလည်သွားသည်။

၎င်းမှာ လီဝမ်ရှီး ဖြစ်၏။

လီဝမ်ရှီးတွင်လည်း မိုးကြိုးလွှဲ ရှိနေပြီး ၎င်းကလည်း လင်းထိန်နေပေလိမ့်မည်။

"အော်... ငါလည်း မသေချာဘူး။ ဒီကနေလည်း မြင်ရတယ်၊ ဘာဖြစ်မလဲလို့ ငါလည်း စဉ်းစားနေတာ"

ရွှီရှင်းက မိုးကြိုးလွှဲအကြောင်းကို ထုတ်မပြောသေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

၎င်းမှာ လီဝမ်ရှီး၏ ဆုံးဖြတ်ချက်အပေါ်တွင်လည်း မူတည်နေသလို၊ သူ၏ တည်နေရာကိုလည်း လောလောဆယ် မဖော်ပြလိုသေးပေ။

"ကောင်းပါပြီ။ ဒါဆိုလည်း ဒီလောက်ပဲ။ ဒုတိယအဆင့် စတင်ပြီးတဲ့အခါ အခြေအနေပေါ် မူတည်ပြီး ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ဖို့ ထပ်ဆွေးနွေးကြတာပေါ့"

၎င်းတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ မြေအောက် ဂူ အတွင်းက သိရှိခဲ့သော သတင်းများကြောင့် တုန်လှုပ်နေကြသဖြင့်၊ ဤမိုးရာသီအစီအစဉ်ကို သိပ်အာရုံမစိုက်မိကြဘဲ စကားအနည်းငယ်ပြောကာ ဆက်သွယ်မှု ဖြတ်လိုက်ကြသည်။

ရွှီရှင်းသည် စတုတ္ထထပ်သို့ သွားကာ အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးက ပြတင်းပေါက်များမှ အပြင်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

နောက်ဆုံးတွင် သစ်ပင်အိမ်၏ အရှေ့မြောက်ဘက်၊ လေဆင်နှာမောင်းနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်အရပ်ရှိ သည်းထန်စွာ ရွာနေသော မိုးရေများကြားမှ မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းအောက်ခြေရှိ အလင်းရောင်တစ်ခုကို သူ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ရွှီရှင်း၏ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ လင်းထိန်နေသဖြင့် အစောပိုင်းက ထိုနေရာက အလင်းကို သူ သတိမထားမိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

၎င်းမှာ လီဝမ်ရှီး၏ သစ်ပင်အိမ် ရှိရာအရပ် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

"မိုးကုတ်စက်ဝိုင်း အောက်ခြေ..."

ရွှီရှင်း စိတ်ထဲမှ တွက်ချက်လိုက်သည်။

ဂြိုဟ်များသည် လုံးဝန်းကြသည်။

ဝေးလွန်းသော နေရာများသည် မိုးကုတ်စက်ဝိုင်း၏ အောက်ဘက်သို့ ရောက်သွားသဖြင့် မမြင်နိုင်တော့ပေ။

သူ၏ သစ်ပင်အိမ် စတုတ္ထထပ် အမြင့်အရ မြင်နိုင်သော အကွာအဝေးမှာ ၁၅ ကီလိုမီတာခန့် ရှိသည်။

လီဝမ်ရှီး၏ သစ်ပင်အိမ် အမြင့်ကိုပါ ထည့်တွက်လျှင်၊ မိုးကြိုးလွှဲ၏ အလင်းကိုသာ မြင်ရရုံဆိုပါက ၎င်းတို့နှစ်ဦးကြား အကွာအဝေးမှာ ၂၅ ကီလိုမီတာမှ ၃၀ ကီလိုမီတာခန့် ရှိပေလိမ့်မည်။

သူသည် အလင်းစက်ကလေးကို တိုက်ရိုက်မမြင်ရဘဲ ထိုနေရာမှ ထွက်ပေါ်နေသော အလင်းပြန်မှုကိုသာ မြင်ရခြင်း ဖြစ်၏။

ထို့ကြောင့် လီဝမ်ရှီး၏ အိမ်နှင့် သူ၏အိမ်ကြား အကွာအဝေးမှာ ၃၀ ကီလိုမီတာကျော် ရှိမည်ဖြစ်သော်လည်း အဝေးကြီးတော့ မဟုတ်တန်ရာ။

ဤတွက်ချက်မှုသည် ဤကမ္ဘာ၏ အရွယ်အစားက ကမ္ဘာမြေနှင့် ဆင်တူသည်ဟု ယူဆချက်အပေါ် အခြေခံထားခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဆွဲငင်အား၊ လေထုဖွဲ့စည်းပုံနှင့် သက်ရှိမျိုးစိတ်များမှာ ကမ္ဘာမြေနှင့် တူညီနေသဖြင့် အရွယ်အစားမှာလည်း ဆင်တူမည်ဟု ယူဆရန်မှာ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်လှပေသည်။

အကယ်၍ ကျိချောင်းယန်သည် နေရာနှစ်ခုမှ အလင်းများကို မြင်ရသည်ဆိုပါက၊ သူသည် ရွှီရှင်းနှင့် လီဝမ်ရှီးတို့ထံမှ သိပ်မဝေးလှပေ။

၎င်းတို့သုံးဦးကြား အကွာအဝေးမှာ ၅၀ ကီလိုမီတာအတွင်း၌သာ ရှိပေလိမ့်မည်။

အနာဂတ်တွင် စုပေါင်းလုပ်ဆောင်ရန် လိုအပ်လာပါက ငွေရောင်ဘုရင်ကို စီးနှင်း၍ တစ်နာရီအတွင်း ရောက်ရှိနိုင်ပေသည်။

၎င်းတို့အားလုံးမှာ နယ်မြေတစ်ခုတည်းမှ ဖြစ်ကြသဖြင့် နီးကပ်နေခြင်းမှာ သဘာဝကျသလို၊ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရန်အတွက်လည်း အားသာချက်တစ်ခု ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ရွှီရှင်းသည် သစ်ပင်အိမ်၏ တတိယထပ်သို့ ပြန်လာကာ ဆိုဖာပေါ်တွင် အိပ်ပျော်နေသော ခဲခဲလေး၏ ခေါင်းကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။

သူသည် ခဲခဲလေး၏ ပန်းပုငယ်ကို အရင်ဆုံး အပြီးသတ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။

စာကြည့်ခန်းထဲတွင် သူသည် ပန်းပုဓားကို ပြန်လည်ကိုင်စွဲကာ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး၊ မကြာသေးမီက ဖြစ်ရပ်များကို ဘေးဖယ်ထားကာ ပန်းပုပညာအတွင်းသို့ နောက်တစ်ကြိမ် နစ်ဝင်သွားခဲ့သည်။

အချိန်မည်မျှ ကုန်လွန်သွားသည်ကို မသိရဘဲ နောက်ဆုံးတစ်ချက် ထုဆစ်ပြီးသောအခါမှသာ ရွှီရှင်းသည် အာရုံထဲမှ နိုးထလာခဲ့၏။

လက်ထဲက အသက်ဝင်လှသော ပန်းပုငယ်လေးကို ကြည့်ရင်း သူ၏ ရင်ထဲ၌ အောင်မြင်မှု ခံစားချက်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာကာ ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်မိ၏။

၎င်းမှာ အရောင်ကွဲပြားနေသည်မှလွဲ၍ ခဲခဲလေး၏ ပုံတူအသေးစားလေးပင် ဖြစ်သည်။

ခဲခဲလေး အရင်က ထိုင်နေခဲ့သလိုပင် အမြီးကြီးကို ပိုက်လျက် ကွေးကွေးလေး အိပ်နေသော ပုံစံဖြစ်၏။

အမြီးပေါ်က အမွေးအမှင်များမှာပင် အလွန်အသေးစိတ်လှသဖြင့် ပျော့ပျောင်းနေသည့်အလား ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်စေသည်။

သူ၏ ပထမဆုံး ပန်းပုလက်ရာမှာ ဤမျှ ပြည့်စုံလွန်းလှသည်ကို သူကိုယ်တိုင်ပင် မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်နေရသည်။

[သစ်ပင်အိမ်အတွင်း ခဲခဲ၏ ခရမ်းရောင်သလင်းကျောက် ပန်းပု (အစိမ်းရောင်အဆင့်) ထားရှိကြောင်း သိရှိရသဖြင့်၊ အလှဆင်မှုအမှတ် +၁၀ တိုးလာပါပြီ။ လက်ရှိ အလှဆင်မှုအမှတ်: ၉၆.၄]

ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသော အသံကြောင့် ရွှီရှင်း၏ ပင်ပန်းနေသော မျက်လုံးများ ပွင့်လာကာ ပြုံးလိုက်မိ၏။

အစိမ်းရောင်အဆင့် ပန်းပုတစ်ခုကပင် အလှဆင်မှုအမှတ် ၁၀ အထိ တိုးပေးသည်လား။

အစိမ်းရောင်အဆင့် သလင်းကျောက် အားလုံးပေါင်းမှ အမှတ် ၆ မှတ် သာ ရသလို၊ ခရမ်းရောင်အဆင့် သလင်းကျောက် အလုံးလိုက်ကပင် အမှတ် ၅ မှတ် သာ ရရှိခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။

ခရမ်းရောင်သလင်းကျောက် (အစိမ်းရောင်အဆင့်) မှာ မူလက အမှတ် ၁ မှတ် သာ ရသော်လည်း၊ ပန်းပုအဖြစ် ထုဆစ်လိုက်သောအခါ ၎င်း၏ တန်ဖိုးမှာ ဆယ်ဆအထိ တိုက်ရိုက် မြင့်တက်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။

မူလက သူသည် လေ့ကျင့်ရန်အတွက်သာ ဤအရာကို ထုလုပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း၊ ၎င်း၏ အလှဆင်မှုတန်ဖိုးမှာ ရောင်စုံအကြေးခွံငါးကန်နှင့် နီးပါးတူနေမည်ဟု မထင်မှတ်ခဲ့ပေ။

ထို့အပြင် ဤအရာမှာ သာမန် သလင်းကျောက် ပန်းပု ဟု အမည်မပေါ်ဘဲ ခဲခဲလေး၏ ခရမ်းရောင်သလင်းကျောက် ပန်းပု ဟူ၍ သီးသန့်အမည်ဖြင့် ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

၎င်းမှာ အလွန်အရေးကြီးသော အချက်တစ်ချက် ဖြစ်၏။

ဆိုလိုသည်မှာ ပန်းပုလက်ရာအားလုံးသည် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု မတူဘဲ ထူးခြားနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

သူ ထုလုပ်လိုက်သော ပုံသဏ္ဌာန် ကွဲပြားနေသရွေ့ ၎င်းကို အမျိုးအစားတူ ကုန်ကြမ်းဟု စနစ်က သတ်မှတ်မည် မဟုတ်ပေ။

ဤနည်းဖြင့် ပန်းပုတစ်ခုစီသည် သစ်ပင်အိမ်၏ အလှဆင်မှုအမှတ်ကို ကန့်သတ်ချက်မရှိ တိုးမြင့်ပေးနိုင်ပေလိမ့်မည်။

သစ်ပင်အိမ်၏ အလှဆင်မှုကို အကန့်အသတ်မရှိ မြှင့်တင်နိုင်မည့် နည်းလမ်းကို သူ နောက်ဆုံးတွင် ရှာတွေ့ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် အားနည်းချက်မှာလည်း သိသာလှ၏။

ရွှီရှင်း နာရီကို ကြည့်လိုက်သောအခါ နောက်ထပ် တစ်နာရီ ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြန်ပြီ ဖြစ်သည်။

ပန်းပုငယ်လေးတစ်ခုအတွက် စုစုပေါင်း နှစ်နာရီခွဲခန့် အချိန်ပေးခဲ့ရသည်။

သူသည် အာရုံနစ်ဝင်နေစဉ်မှာ မခံစားရသော်လည်း၊ အလုပ်ပြီးသွားသောအခါ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကို သိသိသာသာ ခံစားလိုက်ရ၏။

လှဲလိုက်သည်နှင့် ချက်ချင်း အိပ်ပျော်သွားတော့မည့်အလား ခံစားနေရသည်။

အပြာရောင်အဆင့် လိမ္မော်သီးကို မစားပါက တစ်နေ့လျှင် ပန်းပုတစ်ခုသာ ထုလုပ်နိုင်ပေလိမ့်မည်။

ထုပြီးသည်နှင့် စိတ်အခြေနေမှာ အားနည်းသွားသဖြင့် ချက်ချင်း အနားယူရန် လိုအပ်ပေသည်။

ရွှီရှင်းသည် အိပ်ချင်မူးတူးဖြစ်နေသော မျက်လုံးများကို ပွတ်လိုက်ရင်း၊ လောလောဆယ်တွင် အားအင်ဖြည့်ရန်အတွက် လိမ္မော်သီးကို မစားသေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

တောအုပ်အတွင်းက လိမ္မော်ပင်မှာ မီးလောင်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ၊ ယခုအခါ သူ၏ တစ်ခုတည်းသော အရင်းအမြစ်မှာ အိမ်အပေါ်ထပ်က မရင့်မှည့်သေးသော လိမ္မော်ပင်လေးသာ ဖြစ်၏။

တောအုပ်အတွင်း၌ မည်သို့သော အပြာရောင် အရင်းအမြစ်သစ်များ ရှိနေမည်ကို သူ မသေချာသေးသဖြင့်၊ လိမ္မော်သီးကို အရေးကြီးသော အချိန်များအတွက်သာ ချန်ထားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူသည် တိုက်ရိုက်ပင် အိပ်ရာဝင်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်၏။

ရွှီရှင်းသည် သူ၏ ပိတ်နေသော နှာခေါင်းကို ပွတ်လိုက်မိသည်။

လေဆင်နှာမောင်း၏ ဗဟိုချက်အတွင်း၌ ရေစိုခဲ့သဖြင့် အအေးမိချင်သလို ဖြစ်နေခြင်း ဖြစ်၏။

သူသည် ချီရွှယ်ဖေး ပေးထားသော သာမန်ဆေးလုံး (အစိမ်းရောင်) ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

လောလောဆယ်တွင် ဘာမှလုပ်စရာ မရှိသလို သစ်ပင်အိမ်မှာလည်း အန္တရာယ် မရှိသဖြင့် သူသည် ဤဆေး၏ အာနိသင်ကို စမ်းသပ်ကြည့်လို၏။

ဆေးလုံးကို ပါးစပ်ထဲ ထည့်လိုက်သည်နှင့် ၎င်းမှာ အရည်ပျော်ကာ အစာအိမ်ထဲသို့ စီးဝင်သွားသည်။

ရွှီရှင်းသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အနည်းငယ် နွေးလာသည်ဟု ခံစားလိုက်ရပြီး၊ ပိတ်နေသော နှာခေါင်းမှာလည်း ချက်ချင်းပင် ပွင့်သွားခဲ့သည်။

သို့သော် ဆေး၏ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးမှာလည်း တစ်ပါတည်း ရောက်ရှိလာတော့သည်။

ရွှီရှင်းသည် သူ၏ ခြေလက်များ အားမရှိတော့သလို ခံစားလိုက်ရ၏။

ယခုအချိန်တွင် သူသည် မြေပြင်ပေါ်၌ မတ်တပ်ရပ်ရန်ပင် ခက်ခဲနေပြီး ခြေထောက်များမှာလည်း တုန်ယင်နေသည်။

သူသည် ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းကြည့်ရာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဒူးထောက်ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့၏။

ဤဘေးထွက်ဆိုးကျိုးမှာ တကယ့်ကို ကြောက်စရာကောင်းလှသည်။

နောင်တွင် ဤကဲ့သို့သော ဆေးများကို သောက်မည်ဆိုပါက အလွန် ဘေးကင်းသော နေရာကို အရင်ရှာရပေလိမ့်မည်။

ရွှီရှင်းသည် အိပ်ခန်းထဲသို့ ပြန်လာကာ အိပ်ရာပေါ်သို့ တစ်ခါတည်းလဲကျသွားခဲ့သည်။

သူသည် အိပ်ခန်းထဲက ရေဇလုံထဲသို့ ယမ်းစိမ်းတစ်တုံးကို ထည့်လိုက်ပြီး၊ အေးမြသော လေထုကို ခံစားရင်း မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ အိပ်မက်ကမ္ဘာထဲသို့ နစ်ဝင်သွားတော့သည်။

...

သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အမွေးအမှင်များဖြင့် ထိတွေ့နေသော ခံစားချက်နှင့် ဆန်းကြယ်သောအသံတစ်ခုကြောင့် သူ နိုးလာခဲ့သည်။

[မိုးသက်မုန်တိုင်း အစီအစဉ် ပြီးဆုံးသွားပါပြီ။ မုန်တိုင်းဒဏ်ကို ကြံ့ကြံ့ခံခဲ့ကြသော ရှင်ကျန်သူအားလုံးကို ဂုဏ်ယူပါသည်။ သင်တို့သည် ဒုတိယအဆင့်သို့ ဝင်ရောက်ရန် လက်မှတ်ကို ရရှိခဲ့ကြပြီ ဖြစ်ပါသည်]

[ဤအစီအစဉ်အတွက် အထူးအဆင့်သတ်မှတ်ချက်ကို မကြာမီ ကြေညာပါမည်။ မိုးရာသီအတွင်း အောင်မြင်မှုများစွာ ရရှိခဲ့ကြသော ရှင်ကျန်သူများကို ဂုဏ်ပြုလိုက်ကြပါစို့။ အဆင့်စာရင်းဝင်သူ အားလုံးကို အထူးဆုလာဘ်များ ပေးအပ်ပါမည်]

[မုန်တိုင်းများ ပြန်လည်ဆုတ်ခွာသွားပါပြီ၊ ရှင်ကျန်သူတို့... အားပါးတရ အောင်ပွဲခံကြပါ]

[မနက်ဖြန် နံနက် ၉ နာရီတွင် သစ်ပင်အိမ်၏ ဒုတိယအဆင့်ကို စတင်ပါမည်။ ရှင်ကျန်သူတို့... စောင့်မျှော်နေကြပါဦး။]

ရွှီရှင်းသည် သူ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ တွားတက်နေသော ခဲခဲလေးကို ဘေးသို့ အသာအယာ တွန်းထုတ်လိုက်၏။

အပြင်ဘက်တွင် မိုးတိမ်များ ကင်းစင်သွားပြီဖြစ်ပြီး၊ ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် နေရောင်ခြည်များ ဖြာကျလာကာ သူ၏ မျက်နှာကို အလင်းထိုးနေသဖြင့် သူ၏ အိပ်ချင်စိတ်များ ပြေပျောက်သွားခဲ့သည်။

သူသည် ထ၍ ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ လျှောက်သွားကာ အပြင်ဘက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သောအခါ ကျေနပ်စွာ ပြုံးလိုက်မိ၏။

အပြင်ဘက်က ရေများသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်လည် ကျနေပြီ ဖြစ်သည်။

ဤနှုန်းအတိုင်းဆိုလျှင် နာရီဝက်မပြည့်မီမှာပင် တောအုပ်ကြီးမှာ မူလအတိုင်း ပြန်လည် ပေါ်ထွက်လာပေတော့မည်။

---

အခန်း ၁၃၁ ပြီး။