သွေးစွန်နေသော မက်မွန်ပန်းများ ၂

နန်ယန်ဂိုဏ်းမှ ကျင့်ကြံသူများသည် တစ်ကိုယ်လုံး တင်းမာနေကြပြီး သူတို့၏အကြည့်များမှာ ရှန်းယီထံသို့ တညီတညွတ်တည်းရောက်ရှိနေကြသည်။

မက်မွန်ပန်းစံအိမ်က ဤကဲ့သို့ ရဲတင်းလှသော ပုန်ကန်မှုမျိုး လုပ်ဝံ့လိမ့်မည်ဟု သူတို့ ဘယ်သောအခါမှ မထင်မှတ်ထားခဲ့ကြပေ။ ကျုံးကွမ်းတဲ့ ပြောသည်မှာ မှန်ပါသည်။

နန်ယန်ဂိုဏ်းသားများ ဤနေရာသို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် ညှိနှိုင်းရန် နေရာ လုံးဝ မရှိတော့ပေ။

"ဒီတစ်ခါတော့... ငါတို့တွေ နည်းနည်း ကစားတာလွန်သွားပြီ ထင်တယ်" ဟု သူတို့ စိတ်ထဲတွင် ရေရွတ်နေမိကြသည်။

"..."

ရှန်းယီသည် သူ၏ လက်ဖဝါးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ လက်ချောင်းထိပ်များမှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေခဲ့၏။ ကျန်ရှိနေသူများမှာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေကြသော်လည်း နီကျွင်း တစ်ယောက်သာ တစ်ခုခုကို ရိပ်မိလိုက်သည်။

ထိုအတွေးသည် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် လျှပ်ခက်သလို ဖြတ်ပြေးသွားသည့် ခဏမှာပင်... သတ်ဖြတ်ခြင်း ဂုဏ်သတင်းဖြင့် ကျော်ကြားသော နီကျွင်းပင်လျှင် ရင်ခုန်သံများ မြန်လာခဲ့ရ၏။

ရှန်းယီ၏ လက်ချောင်းထိပ်များ တုန်ယင်ခြင်း ရပ်တန့်သွားသည်နှင့် သူ ခန်းမအတွင်း ထိုင်နေစဉ်ကတည်းက လျှို့ဝှက်စွာခင်းကျင်းထားခဲ့သော အစီအရင်မှာ တစ်စံအိမ်လုံးတွင် ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

ဓာတ်ကြီးငါးပါးရတနာကြာပန်း မဟာအစီအရင်

ဆယ့်ခြောက်ခုတိတိပင်။ ၎င်းတို့သည် မက်မွန်ပန်းစံအိမ် တစ်ခုလုံးကို ချက်ချင်း ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့၏။

ထိုမျှကြီးမားလှသော အရှိန်အဝါမှာ စကားလုံးလေးလုံးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသကဲ့သို့ပင်။

ညှာတာမှု ကင်းမဲ့ခြင်း

ရှန်းယီ၏ လက်ဖဝါးကို ရိုက်ချလိုက်သည့် ခဏ၌ သူ၏ကိုယ်ပေါ်ရှိ မင်ရောင်ဝတ်ရုံမှာ နန်ယန်ဂိုဏ်း၏အဖြူရောင်ဝတ်ရုံအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ လှပလှသော ဧရာမနေမင်းပုံစံများကြားမှ ရွှေရောင်မီးလျှံများမှာ အရူးအမူး တိုးထွက်လာခဲ့၏။

ဂိုဏ်းချုပ်ဝတ်ရုံ၏ ပံ့ပိုးမှုဖြင့် ရွှေရောင်မီးလျှံများသည် မြူခိုးများကို ဖယ်ရှားပစ်လိုက်ရာ သက်မဲ့နေသော ကောင်းကင်ယံမှာ ရုတ်တရက် စူးရှစွာလင်းလက်လာတော့သည်။ သွေးပင်လယ်မှာ လှုပ်ခတ်သွားပြီး အရှေ့ဘက်မှ ခရမ်းရောင်ဟုန်မုန့်ချီများ လှိမ့်ဝင်လာ၏။

နေထွက်လာသကဲ့သို့ပင် ၎င်းသည် ကျင်းကြီးတစ်ခုလုံးကို တောက်ပစွာလင်းထိန်သွားစေပြီး အရိုးတောင်များကို ပတ်ဝန်းကျင်မှ ဖုံးလွှမ်းထားသော ဆိုးယုတ်သည့်အငွေ့အသက်များကိုပါ လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားစေသည်။

ငါးထပ်မျှသာ ရှိသော အနန္တအင်ပါယာနတ်ဆိုးနန်းတော်မှာ ဆယ်ထပ်ရှိသော တာအိုနန်းတော် နှင့် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်း ရှိနေသည်မှာ အံ့သြဖွယ်ပင်။

"..."

ပြင်ပလူများကို ထားလိုက်ပါ၊ ထောင်ယွမ်စံအိမ်သခင်၏ မှုန်ဝါးနေသော မျက်လုံးများထဲမှာပင် ထိတ်လန့်မှုအရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာခဲ့၏။

သူသည် ဟင်းလင်းပြင်လျှောက်လှမ်းခြင်းပြည့်စုံသူ တစ်ဦးအနေဖြင့် ပါရမီရှင်များ၏ အားပြိုင်ပွဲများတွင် မပါဝင်ခဲ့သော်လည်း နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်းခမ်းနားလှသော တာအိုနန်းတော်များစွာကို မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသည်။ သူသည် အစစ်အမှန် မသေမျိုးနန်းတော်များကိုပင် မြင်ဖူးသည်။

သို့သော် ရှန်းယီ၏ အင်ပါယာနတ်ဆိုးနန်းတော်အတွင်းရှိ ခရမ်းရောင်ဟုန့်မုန့်ချီ ပမာဏမှာ အဆင့်တူ ကျင့်ကြံသူများထက် များစွာ သာလွန်နေ၏။

"ဒါ... မိုးမြေကတောင် မတရားဘူးလား၊ ဘာလို့ တစ်ယောက်က ဒီလောက် ရက်ရောတဲ့ လက်ဆောင်ကို ရထားရတာလဲ"

အစီအရင်မှာ နောက်တစ်ကြိမ် တုန်ခါသွား၏။

ငွေရောင်ချပ်ဝတ်နှင့် လူငယ်သည် လက်တစ်ဖက်စီတွင် အလောင်းတစ်လောင်းစီ ကိုင်ဆောင်ကာ ဖြည်းဖြည်းချင်း လမ်းလျှောက်ဝင်လာပြီး၊ လူတိုင်း၏ နောက်ဆုတ်လမ်းကို ပိတ်ဆို့ကာ အလောင်းများကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပစ်ချလိုက်သည်။

"မင်းတို့အားလုံး ကြောက်နေကြပြီလား"

၎င်းသည် ခေါင်းကို မော့လိုက်ရာ အသားများ စုတ်ပြတ်နေသော မျက်နှာမှာ ပြုံးလိုက်သည့်အတွက် သွေးစွန်းနေသော သွားဖြူဖြူများကို မြင်လိုက်ရ၏။

"အသုံးမကျတဲ့ အရာပဲ"

မိုးပြာနတ်ဆိုးရေကြံ့ကြီး သည် ပိုမိုကောင်းမွန်သော ငါးကြေးခွံချပ်ဝတ်ကို ဝတ်ဆင်လိုက်ပြီးလက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ လက်ကိုင်ရှည် ဓားမကြီးတစ်လက်မှာ သူ၏ လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိလာ၏။ သူသည် သူ၏ လက်အောက်ခံ စစ်သည်များကို မျက်ရိပ်ပြလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် လေထဲသို့ ခုန်တက်လိုက်ပြီး အစီအရင်၏ရှေ့ဆုံးတွင်ရှိသော စစ်သူကြီး တောက်ဟိုင်ကို ပြင်းထန်စွာ ခုတ်ပိုင်းလိုက်တော့သည်။

ဤကဲ့သို့ ထူးဆန်းလှသော ကျင့်ကြံသူ၏ တယအိုနန်းတော်အကြောင်းမှာ အလွန်အရေးကြီးသဖြင့် နဂါးနန်းတော်သို့ အမြန်ဆုံး သတင်းပို့ရမည် ဖြစ်သည်။

ထောင်ယွမ်စံအိမ်၏ ကိစ္စများက သူနှင့် ဘာဆိုင်သနည်း။ လောကတွင် မည်သူမျှ နဂါးနန်းတော်ကို ပေးစရာရှိလျှင် မပေးဘဲ မနေရဲကြပေ။

ဝူး

ဓားမကြီးသည် လေကို ခွဲသွားရာ ၎င်း၏ ထက်ရှမှုကြောင့် အနီးနားရှိ လူတိုင်းမှာ မသိမသာ နောက်ဆုတ်လိုက်ကြရသည်။ သို့သော် ငွေရောင်ချပ်ဝတ်နှင့် လူငယ်မှာမူ မည်သည့် ခံစားချက်မျှ မရှိဘဲ ၎င်း၏ လက်ဖဝါးဖြင့် ဓားသွားကို ဖမ်းဆွဲလိုက်၏။

သူ၏ လက်ဖဝါးအလယ်မှ လက်မောင်းတစ်လျှောက်နှင့် တစ်ကိုယ်လုံးတွင် အက်ကြောင်းလေးများစွာ ပေါ်လာခဲ့သည်။

ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်အတန်း ကွာခြားချက်ကြောင့် ဓားကို အခက်အခဲဖြင့် ဖမ်းလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် မိုးပြာနတ်ဆိုးရေကြံ့ကြီးက ဓားကို နောက်တစ်ကြိမ်ဝှေ့ယမ်းရန် ပြင်လိုက်ချိန်တွင် သူ၏ အကြည့်မှာ စစ်သူကြီး တောက်ဟိုင်၏ ရူးသွပ်လုမတတ်ကြောက်ရွံ့မှုများ ပြည့်နှက်နေသော မျက်လုံးများနှင့် ဆုံတွေ့သွား၏။ သူ ခဏတာ မှင်တက်သွားမိသည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် ပျက်စီးနေသော လက်ဖဝါးတစ်ခုမှာ သူ၏မျက်နှာကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်နှက်လိုက်တော့သည်။

ဘုန်း

မိုးပြာနတ်ဆိုးရေကြံ့ကြီးသည် နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားပြီး အရိုးတောင်များထဲသို့ ဝင်ဆောင့်မိသွားသည်။

ဂျွတ်... ဂျွတ်...

စစ်သူကြီး တောက်ဟိုင်သည် ခန္ဓာကိုယ်မှာ အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာပျက်စီးနေသော်လည်း ယိမ်းယိုင်နေသော ခြေလှမ်းများဖြင့် ရှေ့သို့ တိုးလာ၏။ ၎င်းသည် ထူးဆန်းလှသော အရှိန်အဝါကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

၎င်းသည် ထျန်းယန် ၄၉ကို အမှန်တကယ် မကျင့်ကြံထားသော်လည်း နှစ်ပေါင်း သုံးသောင်းတိုင်တိုင် တိတ်ဆိတ်စွာထိုင်နေခဲ့ပြီးနောက် ရရှိခဲ့သော ကြီးမားလှသည့် ဉာဏ်အလင်းများမှာ ၎င်း၏ လုပ်ဆောင်ချက်များတွင် ပေါင်းစပ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ကျောက်စိမ်းနတ်ဆိုးကြံ့ကြီး မှာလည်း ဟားတိုက်ရယ်မောရင်း လဲကျနေသောမိုးပြာနတ်ဆိုးရေကြံ့ကြီးထံသို့ လျှောက်သွားသည်။

သူတို့နှစ်ဦးမှာ ဟင်းလင်းပြင်လျှောက်လှမ်းခြင်းအဆင့် ၈ သာ ရှိသော်လည်း အဆင့် ၉ ရှိသော နဂါးနန်းတော် နတ်ဆိုးရှေ့တွင် နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် ပြန်လည်တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းကို ပြသနေကြသည်။

လူတိုင်း၏ အကြည့်များ ထိုနေရာတွင် စုပြုံနေစဉ်မှာပင်...

ကျင်းကြီးအတွင်း ကျင့်ကြံခြင်း အမြင့်ဆုံးဖြစ်သော ထောင်ယွမ်စံအိမ်သခင် သည် ရှန်းယီ၏ နန်ယန်ဝတ်ရုံဖြူကို စိုက်ကြည့်နေ၏။ ထိုထူးဆန်းသော ကျောက်ရုပ်သေးနှစ်ရုပ်ထက် သူ့ကို ပို၍ စိတ်မသက်မသာဖြစ်စေသည်မှာ နန်ယန်ဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းချုပ်လူငယ်ပင်။

ခရမ်းရောင်အလင်းများ ရောယှက်နေသော ရွှေရောင်မီးလျှံပင်လယ်ကို ကြည့်ရင်း သူသည် ရုတ်တရက် လက်ဖဝါးနှစ်ဖက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။

သူ၏ အမှောင်တာအိုနန်းတော် အတွင်းမှ မျက်နှာတစ်ထောင် မိစ္ဆာဝိညာဉ်၏ ဧရာမရုပ်တုကြီး ထွက်ပေါ်လာ၏။ ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တောင်ကြီးတစ်လုံးကဲ့သို့ ကြီးမားပြီး မျက်နှာမှာ သရဲသဘက်နှင့် တူလှသည်။

ထူထပ်လှသော မြူခိုးများကြားတွင် ငိုကြွေးနေသူ၊ ပြုံးနေသူ၊ ခက်ထန်ကြမ်းကြုတ်ဟန် စသည့် မျက်နှာပေါင်းများစွာကို မှုန်ဝါးဝါးမြင်နေရသည်။ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် မျက်နှာတစ်ထောင် မိစ္ဆာဝိညာဉ်သည် လူ့လောကကို စောင့်ကြည့်နေသော ကြောက်မက်ဖွယ် နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ ရှေ့သို့ ကိုင်းညွှတ်လိုက်၏။

"ငါ့ရဲ့ ဦးညွှတ်မှုကို ခံယူစမ်း"

ထောင်ယွမ်စံအိမ်သခင်၏ အရိုးစုမျက်နှာမှာ ပါးစပ်ကိုဖွင့်လိုက်ပိတ်လိုက် လုပ်ရင်း အက်ကွဲစူးရှသော အသံကို ထုတ်လွှတ်လိုက်၏။

မျက်နှာတစ်ထောင် မိစ္ဆာဝိညာဉ် ရုပ်တုကြီးမှာ ရုတ်တရက် ဦးညွှတ်ချလိုက်၏။

အလွန်ထင်သာမြင်သာရှိသော နာကျည်းမှုလှိုင်းလုံးကြီးမှာ လူတိုင်း၏အာရုံကို ရုပ်သေးများထံမှ ဆွဲထုတ်သွားပြီး၊ သူတို့၏နှလုံးသားမှာ စည်ကြီးတီးသကဲ့သို့ တဒိတ်ဒိတ်ခုန်လာကာ မျက်နှာများ နီမြန်းလာပြီး သွေးထွက်လာလုမတတ် ခံစားလိုက်ရသည်။

ဟင်းလင်းပြင်လျှောက်လှမ်းခြင်းအဆင့် ၇ ရှိသော ချင်းယွဲ့ဂိုဏ်းမှ အထောက်တော်များပင်လျှင် တုန်လှုပ်သွားပြီး၊ နာကျည်းနေသော ဝိညာဉ်များ၏ အော်ဟစ်သံများအောက်တွင် နစ်မြုပ်လုမတတ် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

သူတို့မှာ ကျင့်ကြံသူများသာ ဖြစ်ပြီး အစစ်အမှန် နတ်ဘုရားများ မဟုတ်ကြပေ။

မရေမတွက်နိုင်သော နှိပ်စက်ခံဝိညာဉ်များ၏ စုစည်းနေသော ကြောက်မက်ဖွယ် နာကျည်းမှုကို သူတို့ မည်သို့ ခုခံနိုင်မည်နည်း။

ထိုဦးညွှတ်မှုကို တိုက်ရိုက်ရင်ဆိုင်နေရသောသူမှာမူ...

ခမ်းနားလှသောဝတ်ရုံဖြူမှာ မြူခိုးများဖြင့် ခဏချင်း ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။ သို့သော် ၎င်းမှာ ကြာရှည်မခံလိုက်ပေ။