အခန်း (၇၆၅-၇၆၆)

ကုန်းကုန်းဧကရာဇ်။ အပိုင်း ၇၆၅ + ၇၆၆

မူရင်းစာရေးဆရာ - Silent Cake And Pastries

ဘာသာပြန် - Author Chang’e 🌕

True Immortal Team

သိုသော်လည်း စစ်မြေပြင်၌ သူသည် သူ၏နှလုံးသားထဲမှ အမုန်းတရားများကို ထိန်းချုပ်ရန် ပျက်ကွက်ခဲ့ဆဲဖြစ်ပြီး ၊ စစ်သည်တော်တစ်ဦး၏ စဉ်းစားဆင်ခြင်ဉာဏ်ကို အသုံးမပြုခဲ့ပေ။ ယခုအခါ သူသည် ကိုယ်တိုင် မြေမြှုပ်ရန် နေရာမရှိတော့ရုံသာမက နင်းချန်ဘုရင်မနှင့် မင်းသမီးယွီကျိန်းတို့ကိုပါ ထိခိုက်စေပြီ ဖြစ်၏။

“မင်းတို့ လက်တွေနဲ့ပဲ ဒီလူသုံးယောက်ရဲ့ အလောင်းကို အပိုင်းပိုင်း အစိတ်စိတ် အမွှာမွှာဖြစ်အောင် လုပ်ပစ်လိုက်ကြ။ ပြီးရင် အဲဒီအလောင်းတွေကို သေတ္တာထဲထည့်ပြီး တုပိုင်ဆီ ပို့လိုက်” ရှောင်မူကျစ်က ပြောလိုက်၏။

ထိုအချိန်မှာပင် မဟာဆရာသခင် နင်ဇောင်ဝူသည် သိုင်းပညာရှင် အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ကို ဦးဆောင်ကာ ဝင်ရောက်လာပြီး ၊ ကြီးမားသော ပေးဆပ်မှုများ ပြုလုပ်၍ ကျီချင်းကျူ ၊ နင်းချန်ဘုရင်မနှင့် မင်းသမီးယွီကျိန်း သုံးဦးကို ကယ်ထုတ်နိုင်လိုက်သည်။

ထိုသုံးဦးကို ကယ်ထုတ်ပြီးနောက်တွင် မဟာဆရာသခင် နင်ဇောင်ဝူသည် သူ၏နှင်တံကို ထုတ်ယူကာ ကျီချင်းကျူ၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်နှက်လိုက်တော့၏။

“ရင်ခွင်ပိုက်မင်းသားက မင်း ထိန်းချုပ်မှု လွတ်သွားမယ်ဆိုတာ ၊ ရှောင်မူကျစ်နဲ့ မိုဟန်ကို သတ်ချင်စိတ်နဲ့ တခြားလူတွေရဲ့ ထောင်ချောက်ထဲကို ဆင်းသွားလိမ့်မယ်ဆိုတာ သိနေခဲ့တယ်။ ဒါကြောင့် မင်းကို ကယ်ဖို့ ငါ့ကို စေလွှတ်လိုက်တာ” နင်ဇောင်ဝူက ကျယ်လောင်စွာ ကြိမ်းမောင်းလိုက်၏။ “အခု မင်းရဲ့ တာဝန် ပြီးဆုံးသွားပြီ။ ကျန်ရှိနေတဲ့ တပ်တွေကို ဦးဆောင်ပြီး ချက်ချင်း ဆုတ်ခွာတော့”

ထို့နောက် စစ်သူကြီး ဖူဟုန်ပင်းသည် သွေးမိစ္ဆာ မြင်းစီးစစ်သည် သုံးထောင်ကို ကိုယ်တိုင်ဦးဆောင်ကာ မိုဟန်၏ အဓိက လိုက်လံတိုက်ခိုက်မှုများကို ဆွဲဆောင်ထားခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် ကျီချင်းကျူနှင့် အခြားသူများသည် အထိနာနေသော မီးနတ်ဘုရားဂိုဏ်း စစ်တပ်၏ အကြွင်းအကျန်များကို ဦးဆောင်၍ ကြီးမားသော အကျအဆုံးများကို ရင်ဆိုင်ကျော်ဖြတ်ကာ နောက်ဆုံးတွင် ဖောက်ထွက်နိုင်ခဲ့ကြလေ၏။

သွေးမိစ္ဆာစစ်သည် သုံးထောင်၏ အကာအကွယ်အောက်တွင် ထိုအကြွင်းအကျန် တပ်ဖွဲ့သည် ပိုင်ဆယ်မြို့သို့ ဆုတ်ခွာသွားခဲ့ကြ၏။

**--**--**--**--**--**--**--**

တုပိုင်သည် အသေးစိတ် အကျအဆုံး အစီရင်ခံစာကို လက်ခံရရှိသည့်အခါ သူ၏နှလုံးသားတစ်ခုလုံး သွေးစိမ်းရှင်ရှင် ထွက်မတတ် နာကျင်ခံစားလိုက်ရလေသည်။

လမ်းကြားတိုက်ပွဲများ ဆင်နွှဲခဲ့သော်လည်း ၊ အရှေ့ဘက် ပြည်ထောင်စု၏ အမြောက်ဒဏ်ကို တိုက်ရိုက် မရင်ဆိုင်ခဲ့ရသော်လည်းဘဲ စစ်သည် ၁၆၀,၀၀၀ အနက် အကျအဆုံးပေါင်း ၁၁၀,၀၀၀ ကျော် ရှိနေခဲ့၏။ တုပိုင်၏ စစ်တပ်သည် ဤမျှလောက်အထိ အကျအဆုံးမျိုး တစ်ခါမျှ မကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးချေ။

သူ၏လက်ထဲတွင် မူလက စစ်အင်အား ၄၀၀,၀၀၀ ရှိခဲ့သော်လည်း ယခုအချိန်တွင် သုံးပုံတစ်ပုံနီးပါး ဆုံးရှုံးသွားရပြီ ဖြစ်သည်။

ဆက်လက်၍ တုပိုင်အနေဖြင့် အဆုံးအဖြတ် တိုက်ပွဲကို မည်သည့်နေရာတွင် ဆင်နွှဲရမည်ကို ဆုံးဖြတ်ရတော့မည် ဖြစ်၏။ ကွေ့လင်တွင် တိုက်ပွဲဝင်သင့်ပါသလော။ ထိုအချိန်၌ ကွေ့လင်သည် တုပိုင်အတွက် အလွန်အရေးကြီးသော အဓိပ္ပာယ် ရှိနေခဲ့သည်။ အကြောင်းမှာ နင်းရွှဲ့ ဧကရာဇ်ဖြစ်လာပြီးနောက်တွင် ယာယီမြို့တော်မှာ ကွေ့လင်မြို့ ဖြစ်ခဲ့ပြီး ကွေ့ကျင်းဟု အမည်ပြောင်းလဲထားသောကြောင့်ပင်။

“ကျွန်တော့်အမြင်ကတော့… ကျွန်တော်တို့ ကွေ့ကျင်းမှာ မတိုက်သင့်ဘူး” လီကျန့်က ပြောလိုက်၏။ “ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဲဒီနေရာက ကျွန်တော်တို့နဲ့ အရမ်းဝေးပြီး ရန်သူနဲ့ အရမ်းနီးနေလို့ပဲ။ အချိန်ကလည်း လုံးဝ မမှီတော့ဘူး”

“ဒါပေမဲ့ ကွေ့ကျင်းက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ယာယီမြို့တော်အဖြစ် သတ်မှတ်ခံထားရတာ။ တစ်ခါပဲ ကျဆုံးသွားခဲ့ရင်တောင် စစ်သည်တွေရဲ့ စိတ်ဓာတ်နဲ့ လူထုရဲ့ အမြင်အပေါ်မှာ ကြီးမားတဲ့ ဖိအားတွေ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်”

အားလုံးက ထိုသို့ပင် ယူဆနေကြသည်။

တိုင်းပြည်တစ်ခု၏ မြို့တော် သိမ်းပိုက်ခံရခြင်းမှာ တစ်နည်းအားဖြင့် တိုင်းပြည် ပျက်သုဉ်းသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပေလိမ့်မည်။ လီမိသားစု၏ တာ့ယန်တိုင်းပြည် မြို့တော် သိမ်းပိုက်ခံရပြီးနောက် တိုင်းပြည် ပျက်စီးခဲ့သလို ၊ ဂျာချင်အင်ပါယာ၏ ရှန်းတူးမြို့တော် သိမ်းပိုက်ခံရချိန်တွင်လည်း ထိုနည်းအတိုင်းပင်။

နောက်ဆုံးတွင် တုပိုင်သည် အပြီးသတ် ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ချလိုက်လေတော့၏။

ကွေ့ကျင်းကို စွန့်လွှတ်မည်။ မြို့အားလုံးကို စွန့်လွှတ်ပြီး မြို့နှစ်မြို့ကိုသာ စောင့်ကြပ်မည်။ ထိုမြို့များမှာ ပိုင်ဆယ်မြို့နှင့် တာ့ယန်တိုင်းပြည်၏ မြို့တော်ဟောင်းဖြစ်သော ကျန့်ရှီးအိမ်တော် မြို့တော် တို့ပင် ဖြစ်လေ၏။

**--**--**--**--**--**--**--**

ဆက်လက်၍ မိုဟန်နှင့် ရှောင်မူကျစ်တို့၏ တောင်ပိုင်းတပ်မတော်ဖြစ်စေ ၊ တုကျန်းနှင့် ယွမ်ထျန်ကျောက်တို့၏ အရှေ့ပိုင်းတပ်မတော်ဖြစ်စေ အင်တိုက်အားတိုက် ချီတက်လာကြလေသည်။ တာ့နင်အင်ပါယာ၊ ကျန်းဝူ နန်းသက် ပထမနှစ်၊ စက်တင်ဘာလ ၅ ရက်။ လျူကျိုးမြို့ ကျဆုံးသွားခဲ့ပြီး ၊ နောက်တစ်နေ့တွင် ယွီလင်းမြို့ ထပ်မံကျဆုံးသွားခဲ့သည်။

စက်တင်ဘာလ ၉ ရက်နေ့တွင် ပင်ဆယ်လ်ဗေးနီးယားမြို့ ကျဆုံးခဲ့၏။ စက်တင်ဘာလ ၁၃ ရက်နေ့တွင် ရွှန်ကျိုး ကျဆုံးခဲ့ပြီး နောက်တစ်နေ့တွင် ချင်ကျိုး ကျဆုံးသွားပြန်လေသည်။

စက်တင်ဘာလ ၁၅ ရက်။ တုကျန်းနှင့် ယွမ်ထျန်ကျောက်တို့အတွက်မူ အလွန်တရာ ဂုဏ်ယူဖွယ်ကောင်းသော နေ့တစ်နေ့ ဖြစ်ပေသည်။ တုပိုင်၏ အုပ်ချုပ်ရေးဗဟိုချက်ဖြစ်သလို ၊ ကျန်းဝူဧကရာဇ်မင်းမြတ်၏ တောင်ပိုင်းတာ့နင်အင်ပါယာ မြို့တော်ဖြစ်သော ကွေ့လင်ကို တရားဝင် သိမ်းပိုက်နိုင်ခဲ့သည်။

တုကျန်းနှင့် ယွမ်ထျန်ကျောက်တို့သည် အောင်ပွဲသတင်းကို ချက်ချင်း ထုတ်ပြန်လိုက်ကြပြီး ကွမ်တုံ၊ နန်ကျင်းနှင့် မြောက်ပိုင်းမြို့တော်များသို့ ပေးပို့လိုက်ကြသည်။ ကွမ်တုံ၌ တိုက်ပွဲကို ကြီးကြပ်နေသော တုဟွေးသည် အစီရင်ခံစာကို ရရှိသည့်အခါ အလွန်အမင်း ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားတော့၏။

တိုက်ပွဲမှာ သူထင်ထားသည်ထက် များစွာ ပိုမိုချောမွေ့ခဲ့ပေသည်။ အစပိုင်းတွင် ဝူကျိုးနှင့် လျန်ကျိုးတိုက်ပွဲများ၌ အနည်းငယ် အခက်အခဲရှိခဲ့သည်မှလွဲ၍ ကျန်ရှိသော မြို့များမှာ မည်သည့် ခုခံမှုမျှ မပြုလုပ်နိုင်ခဲ့ကြချေ။ အရှေ့ဘက် ပြည်ထောင်စု၏ အင်အားကြီးမားသော စစ်တပ်ရှေ့မှောက်တွင် တုပိုင်၏ စစ်တပ်မှာ ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ရန် အင်အား မရှိတော့ပေ။

အစောပိုင်း တိုက်ပွဲနှစ်ခုတွင် အနည်းငယ်မျှ ခုခံနိုင်ခဲ့သော်လည်း ၊ ထို့နောက်တွင်မူ လုံးဝ ပျက်စီးသွားပြီး ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်နေခဲ့ကြသည်။ ယင်းမှာ တဖြည်းဖြည်း ဆုတ်ခွာနေခြင်း မဟုတ်ဘဲ ၊ တောင်ကြီးပြိုသကဲ့သို့ အထိန်းအကွပ်မဲ့စွာ ရှုံးနိမ့်နေခြင်းသာ ဖြစ်၏။

ယခုအခါ ကျန်းဝူအမျိုးသမီးဧကရာဇ်ပင် ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ ၊ တုပိုင်တို့ ပျက်စီးရန်မှာ အသေအချာပင် ဖြစ်တော့သည်။ ကွမ်တုံနှင့် ကွမ်ရှီး ဘုရင်ခံချုပ် ကောင်းထင်းက ပြောလိုက်၏။ “ဘာမှ ထူးထူးခြားခြား မဖြစ်ခဲ့ရင် ၊ နောက်တစ်လအတွင်းမှာ ဒီစစ်ပွဲက အခြေခံအားဖြင့် ပြီးဆုံးသွားလိမ့်မယ်”

တုဟွေးက ပြောလိုက်၏။ “နောက်ဆုံးတော့ ဒီနေ့ ရောက်လာပြီပဲ။ တုပိုင်ဆိုတဲ့ ဒီမြွေဆိုးလေးကတော့ နောက်ဆုံးမှာ အသေသတ်ခံရတော့မှာပဲ”

ကွမ်တုံနှင့် ကွမ်ရှီး ဘုရင်ခံချုပ် ကောင်းထင်းက ပြောလိုက်၏။ “တပ်မတော်ထဲက အစီရင်ခံစာတွေအရ စစ်တပ်နှစ်ခုကြားမှာ တိုက်ပွဲတွေက အရမ်းပြင်းထန်နေပြီး ပဋိပက္ခတချို့တောင် ရှိနေတယ်လို့ သိရတယ်”

တုဟွေးက ပြောလိုက်၏။ “မိုဟန်ဆိုတဲ့ မိန်းမကို ဂရုမစိုက်နဲ့ ၊ ရှောင်လို့မရရင်လည်း ထားလိုက်။ ယွမ်ထျန်ကျောက်နဲ့ တုကျန်းကို ပိုင်ဆယ်မြို့ကို တိုက်ဖို့ အမိန့်ပေးလိုက်။ တုပိုင်ရဲ့ အသိုက်အမြုံဖြစ်တဲ့ ကျန့်ရှီးအိမ်တော် မြို့တော်ကိုတော့ မိုဟန်၊ ရှောင်မူကျစ်နဲ့ ဖန်းထျန်မင်းတို့ရဲ့ စစ်တပ်ကို တိုက်ခိုင်းလိုက် ၊ သူတို့တွေရဲ့ ဂုဏ်ပြုဆုတွေကိုတော့ ညီတူညီမျှ ခွဲပေးလိုက်မယ်”

**--**--**--**--**--**--**--**

လွမ်ပရာဘွမ်နိုင်ငံ။ ဧကရာဇ်ယုံချန်သည် စစ်သည် ၁၀၀,၀၀၀ ကို ဦးဆောင်ကာ ဤနိုင်ငံငယ်လေးကို လုံးဝ ချေမှုန်းပြီး သိမ်းပိုက်လိုက်လေသည်။ သူသည် ထိုအချိန်တွင် အိပ်ရာပေါ်၌ လှဲလျောင်းနေရင်း သူ၏ ပေါင်ကြားရှိ ဒဏ်ရာကို ဂရုစိုက်နေရ၏။

လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော မှော်ဆရာတစ်ဦးက ပြောလိုက်၏။ “အရှင်မင်းကြီး… အရှင့်ရဲ့ ပေါင်ကြားက ဒဏ်ရာက ပျောက်ကင်းတာ မဆိုးပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ယောက်ျားတစ်ယောက်ရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်ကို ပြန်လည်ရရှိနိုင်မလားဆိုတာကတော့ မသိရသေးပါဘူး”

ဧကရာဇ်ယုံချန်၏ ဆရာဖြစ်သူ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အမျိုးသမီးက ပြောလိုက်၏။ “မီးနတ်ဘုရားအတတ်က ပြတ်သွားတဲ့ လက်တစ်ဖက်ကိုတောင် တခြားလူရဲ့လက်နဲ့ ဆက်ပေးနိုင်တာပဲ ၊ ဒါကို ဘာလို့ မရနိုင်ရမှာလဲ”

လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော မှော်ဆရာက ပြောလိုက်၏။ “မီးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းရဲ့ မြင့်မြတ်တဲ့အတတ်ပညာက ဒီနေရာမှာ အလွန်စွမ်းအားကြီးတယ်ဆိုပေမဲ့ ကျွန်တော်က သူတို့လောက် မကျွမ်းကျင်ပါဘူး”

ဧကရာဇ်ယုံချန်က ပြောလိုက်၏။ “ဒါဆို ငါ ယောက်ျားတစ်ယောက်ရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည် ပြန်ရနိုင်ဖို့ ဘယ်လောက်အထိ မျှော်လင့်ချက် ရှိသလဲ”

“ခြောက်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းပါ” လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော မှော်ဆရာက ပြောလိုက်၏။ “ဘာလို့လဲဆိုတော့ တစ်ဖက်လူက အရှင့်ကို တိုက်ရိုက်ဖြတ်လိုက်တာဖြစ်ပြီး ဒဏ်ရာကလည်း အရမ်းသန့်စင်နေလို့ပါ။ အရှင့်ရဲ့ ဥတွေကို ချေမွပစ်တာမျိုး မဟုတ်ခဲ့လို့ ကျေးဇူးတင်ရမှာပါ။ ဒါကြောင့် ပြန်ဆက်ပြီးရင် အောင်မြင်နိုင်ခြေက တော်တော်လေး မြင့်မားနေပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဒီနယ်ပယ်က လျှို့ဝှက်အတတ်ပညာကတော့ မီးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းရဲ့ ဆရာသခင်ကို မယှဉ်နိုင်တာတော့ အမှန်ပါပဲ”

“ကောင်းပြီ ၊ မင်း အပြင်ထွက်တော့” ဧကရာဇ်ယုံချန်က ပြောလိုက်၏။ “မင်းရဲ့ ပါးစပ်က စကားတစ်ခွန်းသာ ထွက်သွားမယ်ဆိုရင် ၊ မင်းရဲ့ ဆွေမျိုးကိုးဆက်လုံး သေသွားလိမ့်မယ်ဆိုတာ မင်း သိထားသင့်တယ်”

လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော မှော်ဆရာက ပြောလိုက်၏။ “အရှင် စိတ်ချပါ ၊ ကျွန်တော့်ဆီက စကားတစ်ခွန်း ထွက်သွားခဲ့ရင် ၊ ကျွန်တော့်ကို ပထမဆုံး သတ်မယ့်သူက ပြောင်လင်းကျွန်းသခင်ပဲ ဖြစ်မှာပါ” ထို့နောက် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော မှော်ဆရာမှာ ဆုတ်ခွာသွားလေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ကောင်းကင်မှ ပျံသန်းလာသော ကျီးကန်းတစ်ကောင်မှာ ဆင်းသက်လာပြီး ဧကရာဇ်ယုံချန်၏ လက်ပေါ်သို့ နားလိုက်၏။ သူသည် လျှို့ဝှက်စာကို ယူလိုက်ပြီး ဧကရာဇ်ယုံချန်ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်လေသည်။ ယုံချန်က မျက်လုံးဖွင့်၍ စာကို ဖတ်လိုက်သောအခါ ၊ သူ၏ မျက်နှာမှာ နီမြန်းသွားပြီး အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှား ဝမ်းသာသွားတော့၏။

“တုပိုင်နဲ့ ကျန်းဝူအမျိုးသမီးဧကရာဇ်က ကွေ့ကျင်းမြို့တော်ကို ဆုံးရှုံးသွားပြီ။ စစ်ပွဲစပြီး တစ်လမပြည့်ခင်မှာပဲ တုပိုင်ရဲ့ ဗဟိုနယ်မြေတွေနဲ့ ယာယီမြို့တော် ကျဆုံးသွားခဲ့ပြီ။ ကွမ်ရှီးပြည်နယ်တစ်ခုလုံးမှာ ပိုင်ဆယ်မြို့တစ်မြို့ပဲ ကျန်တော့တယ်။ အရှေ့ဘက် ပြည်ထောင်စု စစ်တပ်ရှေ့မှာ တုပိုင်ရဲ့ စစ်တပ်က ပြန်မတိုက်နိုင်တော့ဘဲ အကျအဆုံးတွေလည်း မရေမတွက်နိုင်အောင် များပြားနေတယ်” ဧကရာဇ်ယုံချန်က သက်ပြင်းချရင်း ပြောလိုက်၏။ “တုပိုင် ပျက်စီးဖို့ကတော့ လက်တစ်ကမ်းပဲ လိုတော့တယ်”

“ဒါက ငါတို့အတွက် တစ်သက်မှာ တစ်ခါပဲ ရနိုင်မယ့် အခွင့်အရေးပဲ။ ယူနန်ပြည်နယ် တောင်ပိုင်းကို သိမ်းပိုက်ဖို့ စစ်တပ်ကို ချက်ချင်း မြောက်ဘက်ကို ချီတက်ခိုင်းလိုက်။ တုပိုင်က အရှေ့ဘက် ပြည်ထောင်စုရဲ့ စစ်သည် ၆၀၀,၀၀၀ ကို ရင်ဆိုင်နေရတာဆိုတော့ ၊ ယူနန်က ပြည်နယ်တွေနဲ့ စီရင်စုခွဲတွေကို ကာကွယ်ဖို့ အင်အား ရှိမှာမဟုတ်ဘူး။ ဒါက ငါတို့အတွက် အခွင့်ကောင်းပဲ”

ဧကရာဇ်ယုံချန်က ချက်ချင်းပင် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ သောင်းနှင့်ချီသော စစ်သည်များသည် မြောက်ဘက်သို့ ချီတက်သွားကြပြီး ၊ တုပိုင်၏ နောက်ကျောပိုင်း ဟာကွက်ဖြစ်နေသည်ကို အခွင့်ကောင်းယူကာ တောင်ပိုင်းနယ်မြေများကို သိမ်းပိုက်ပြီး တုပိုင်ကို နောက်ကျောမှ ဓားဖြင့်ထိုးရန် ပြင်ဆင်ကြတော့၏။

သူတို့ အသုံးပြုသည့် အမည်မှာလည်း အလွန်ပင် ခန့်ညားလှပေသည်။ ယင်းမှာ တာ့နင်အင်ပါယာကို ပြန်လည်ထူထောင်ခြင်းဟူ၍ပင် ဖြစ်၏။

**--**--**--**--**--**--**--**

တာ့နင်အင်ပါယာ ၊ ကျန်းဝူ နန်းသက် ပထမနှစ် ၊ အောက်တိုဘာလ ၅ ရက်။

စစ်ပွဲစတင်ခဲ့သည်မှာ တစ်လခွဲကျော် ကြာမြင့်ခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး ၊ ကွေ့ကျင်း ကျဆုံးခဲ့သည်မှာလည်း ရက်ပေါင်း ၂၀ ခန့် ရှိခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ စစ်ခုန်းယဲ့၏ အဖွဲ့နှင့် ရှာမန် နိုင်ငံတော်ဆရာသခင်တို့၏ မနားမနေ ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှုကြောင့် သူတို့သည် ပေးအပ်ထားသော တာဝန်ထက် ပိုမိုဆောင်ရွက်နိုင်ခဲ့ကြ၏။

တုပိုင်၏ ရည်မှန်းချက်မှာ ကျောက်သလင်း မှော်အမြောက် သုံးရာ ဖြစ်သော်လည်း ၊ အမှန်တကယ်တွင်မူ သူတို့သည် သုံးရာခုနစ်ဆယ်အထိ ထုတ်လုပ်နိုင်ခဲ့ကြသည်။ အမြောက်တစ်လက် ပြုလုပ်ပြီးတိုင်းတွင် သွေးမိစ္ဆာစစ်သည်များသည် ထိုကျောက်သလင်း မှော်အမြောက်ကို ပိုင်ဆယ်မြို့နှင့် ကျန့်ရှီးအိမ်တော် မြို့တော်ဆီသို့ အမြန်ဆုံး အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပို့ဆောင်ပေးကြလေသည်။

အဆုံးအဖြတ် တိုက်ပွဲမှာ ပိုင်ဆယ်မြို့နှင့် ကျန့်ရှီးအိမ်တော်တို့တွင် ဖြစ်ပွားပေလိမ့်မည်။ တုပိုင်သည် ကျန့်ရှီးအိမ်တော်မှနေ၍ အဆုံးအဖြတ် တိုက်ပွဲကို ကိုယ်တိုင် ညွှန်ကြားမည် ဖြစ်၏။ ပိုင်ဆယ်မြို့ တိုက်ပွဲကိုမူ မည်သူ့အား ကွပ်ကဲခိုင်းရမည်နည်း။ တုပိုင်သည် အတော်ကြာအောင် တွေးတောနေခဲ့သည်။ စစ်သူကြီး ဖူဟုန်ပင်း ၊ ကျီရှီနှင့် လီကျန့်တို့မှာ အလားအလာရှိသော သူများ ဖြစ်ကြသော်လည်း ၊ နောက်ဆုံးတွင် တုပိုင်သည် လီကျန့်ကိုသာ လွှဲပြောင်းပေးအပ်လိုက်လေတော့၏။

ဤသို့ဖြင့် လီကျန့်သည် စစ်သည် ၁၅၀,၀၀၀ ၊ သွေးမိစ္ဆာ မြင်းစီးစစ်သည် ၂,၅၀၀ နှင့် ကျောက်သလင်း မှော်အမြောက် ၁၉၀ ကို ဦးဆောင်ကာ ၊ ပိုင်ဆယ်မြို့၌ တုကျန်းနှင့် ယွမ်ထျန်ကျောက်တို့၏ စစ်သည် ၃၂၀,၀၀၀ ကို ရင်ဆိုင်ရန် အဆုံးအဖြတ် တိုက်ပွဲကို ကွပ်ကဲရတော့မည် ဖြစ်သည်။ တုပိုင်ကမူ စစ်သည် ၁၅၀,၀၀၀ ၊ သွေးမိစ္ဆာစစ်သည် ၂,၅၀၀ နှင့် ကျောက်သလင်း မှော်အမြောက် ၁၈၀ ကို ဦးဆောင်ကာ ၊ ကျန့်ရှီးအိမ်တော်၌ မိုဟန်ဘုရင်မ ၊ ရှောင်မူကျစ်နှင့် ဖန်းထျန်မင်းတို့ ဦးဆောင်သော စစ်သည် ၃၂၀,၀၀၀ နှင့် ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်ရမည် ဖြစ်လေ၏

**--**--**--**--**--**--**--**

တာ့နင်အင်ပါယာ၊ ကျန်းဝူ နန်းသက် ပထမနှစ်၊ အောက်တိုဘာလ ၆ ရက်။

မိုဟန်ဘုရင်မ ၊ ရှောင်မူကျစ်နှင့် ဖန်းထျန်မင်းတို့ ဦးဆောင်သော စစ်သည် ၃၂၀,၀၀၀ မှာ မြို့အနီးသို့ ချဉ်းကပ်လာပြီး ကျန့်ရှီးအိမ်တော် မြို့တော်ကို ဝိုင်းရံထားလိုက်ကြသည်။ နာရီဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက်တွင် တုကျန်းနှင့် ယွမ်ထျန်ကျောက်တို့ ဦးဆောင်သော စစ်သည် ၃၂၀,၀၀၀ မှာလည်း မြို့အနီးသို့ ရောက်ရှိလာပြီး ပိုင်ဆယ်မြို့ကို ဝိုင်းရံထားလိုက်ကြလေသည်။

မိုဟန်ဘုရင်မသည် ခန့်ညားလှသော ကျန့်ရှီးအိမ်တော် မြို့ရိုးကို ကြည့်ကာ အသာအယာ ပြောလိုက်၏။

“တကယ်တော့ ငါက ပိုင်ဆယ်မြို့ကိုပဲ အရင်တိုက်ချင်တာ။ ဘာပဲပြောပြော အဲဒီနေရာက ငါ့ရဲ့ ဇာတိမြေပဲ မဟုတ်လား။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ကျန့်ရှီးအိမ်တော်က တုပိုင်ရဲ့ အသိုက်အမြုံ ဖြစ်နေပြီပေါ့လေ”

ရှောင်မူကျစ်က ပြောလိုက်၏။ “ဟုတ်ပါတယ်”

မိုဟန်ဘုရင်မက ပြောလိုက်၏။ “ဒါဆိုလည်း တုပိုင်ရဲ့ အသိုက်အမြုံကို ဖျက်ဆီးပစ်တာက ပိုပြီးတော့ ကျေနပ်စရာ ကောင်းတာပေါ့။ ဒီမြို့ရိုးက တကယ်ကို မြင့်ပြီး ခန့်ညားတာပဲ”

ရှောင်မူကျစ်က ပြော၏။ “ဒါက အဲဒီတုန်းက လီရူဟိုင် တည်ဆောက်ခဲ့တာလေ။ တုပိုင်က မြို့ကို သိမ်းတုန်းက စစ်သည်တစ်ယောက်မှ မသုံးခဲ့ရတော့ မြို့ရိုးက ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်မျိုးတို့ရဲ့ အမြောက်တွေရှေ့မှာတော့ ဒီလို ခိုင်မာတဲ့ မြို့ရိုးတွေကလည်း ခံနိုင်ရည် ရှိမှာမဟုတ်ဘူး။ တစ်ချက်တည်းနဲ့ ပြိုကျသွားမှာပဲ”

သူပြောသည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်၏။ လျန်ကျိုးစီရင်စု၏ မြို့ရိုးများမှာ ခန့်ညားမြင့်မားလှသလို ၊ ဝူကျိုးမြို့ရိုးသည်လည်း ထိုနည်းအတိုင်းပင်။ ကွေ့ကျင်းမြို့ရိုးမှာမူ ပို၍ပင် အံ့သြဖွယ် ကောင်းလှသေးသည်။ သို့သော်လည်း အရှေ့ဘက် ပြည်ထောင်စု၏ အမြောက်ဒဏ်အောက်တွင် ယင်းတို့အားလုံးမှာ အပျက်အစီးပုံများ ဖြစ်သွားခဲ့ရပြီး ၊ မည်မျှပင် ခန့်ညားနေပါစေ ကမ္ဘာမြေပေါ်မှ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရသည်သာ ဖြစ်၏။

“မြို့ရိုးတွေရဲ့ ခေတ်က ကုန်ဆုံးသွားပြီ ၊ တုပိုင်လည်း ခေတ်နောက်ကျသွားပြီ” မိုဟန်ဘုရင်မက ရေရွတ်လိုက်၏။ “တုပိုင်က ဘယ်လို အံ့ဖွယ်တွေကိုပဲ ဖန်တီးခဲ့ပါစေ ၊ သူက ခေတ်နောက်ကျနေပြီပဲ”

ရှောင်မူကျစ်က ပြောလိုက်၏။ “ဟုတ်ပါတယ် ၊ သူက ခေတ်နောက်ကျသွားပြီ။ သူဟာ သမိုင်းရဲ့ အမှိုက်ပုံထဲကို လွင့်စင်သွားရတော့မှာပါ”

မိုဟန် အမိန့်ပေးလိုက်၏။ “တုပိုင်ရဲ့ နောက်ဆုံးမြို့ကို ဖျက်ဆီးပစ်ဖို့နဲ့ သူ့ရဲ့ နောက်ဆုံး မျှော်လင့်ချက်ကို ချေမှုန်းပစ်ဖို့ အမြောက်တွေကို ပြင်ဆင်ကြ”

အမှန်တကယ်တွင်မူ ဤစစ်တပ်၏ လက်တွေ့စစ်သေနာပတိမှာ အရှေ့ဘက် ပြည်ထောင်စုမှ စစ်သူကြီး ဖန်းထျန်မင်းနှင့် သခင်လေး၏ လူယုံဖြစ်သူ ရှောင်မူကျစ်တို့သာ ဖြစ်ကြသည်။ သို့သော်လည်း မိုဟန်ဘုရင်မက အရှိန်အဝါ ပြချင်နေသဖြင့် သူမ တစ်ယောက်တည်းကသာ အမိန့်ပေးနေခြင်း ဖြစ်၏။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ ၊ ဤတိုက်ပွဲမှာ မည်သည့် သံသယမျှ မရှိဘဲ အလွယ်တကူ အောင်နိုင်မည်ဟု ယူဆထားကြသည်။ ပထမဦးစွာ အမြောက်များဖြင့် မြေလှန်ပစ်လိုက်ကာ မြို့၏ အနောက်ဘက် မြို့ရိုးကို အပျက်အစီးပုံ ဖြစ်အောင် လုပ်ဆောင်မည်။ ထို့နောက်တွင် အမြောက်ဆန်များစွာဖြင့် အဆက်မပြတ် ဗုံးကြဲတိုက်ခိုက်ပြီးမှ ၊ နောက်ဆုံးတွင် မြေပြင်ကြည်းတပ်များက တိုက်ရိုက် ဝင်ရောက်စီးနင်းမည် ဖြစ်၏။

ယခင် တိုက်ပွဲတိုင်းတွင် မိုဟန်နှင့် ရှောင်မူကျစ်၏ စစ်တပ်ဖြစ်စေ ၊ တုကျန်းနှင့် ယွမ်ထျန်ကျောက်၏ စစ်တပ်ဖြစ်စေ အစွမ်းကုန် မထုတ်ခဲ့ကြချေ။ အထူးသဖြင့် ခွန်လွန်ကျွန်စစ်သည်များကို သောင်းနှင့်ချီ၍ မသုံးခဲ့ဘဲ ထောင်ဂဏန်းလောက်သာ သုံးခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုအခါတွင်မူ သူတို့၌ ခွန်လွန်ကျွန်စစ်သည် စုစုပေါင်း ရှစ်သောင်း ရှိနေပြီး ၊ ဤတိုက်ပွဲတွင် တုပိုင်၏ အဓိက အင်အားစုများကို လုံးဝ အပြတ်အသတ် သတ်ဖြတ်ရန် ရည်ရွယ်ထားကြ၏။

အမိန့်ပေးလိုက်သည်နှင့် အရှေ့ဘက် ပြည်ထောင်စုမှ အလွန်လေးလံသော အမြောက်ကြီး ဆယ်ဂဏန်းကျော်မှာ မြို့ရိုးနှင့် သုံးကီလိုမီတာ အကွာအဝေးမှနေ၍ ပစ်မှတ်ကို စတင်ချိန်ရွယ်လိုက်ကြသည်။

အခြားသော ရာနှင့်ချီသည့် အမြောက်များမှာလည်း မြို့ရိုးနှင့် ၁,၅၀၀ မီတာ အကွာအဝေးမှနေ၍ ချိန်ရွယ်လိုက်ကြ၏။ ဤအမြောက်ကြီး ဆယ်ဂဏန်းကျော်မှာ အလေးချိန် ကျင်တစ်သောင်းကျော် ရှိသဖြင့် ၊ မြင်းလှည်းများနှင့် နွားလှည်းများဖြင့် လျင်မြန်စွာ သယ်ဆောင်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ သို့သော်လည်း အရှေ့ဘက် ပြည်ထောင်စု စစ်တပ်၏ ချီတက်မှု အရှိန်မှာ အလွန်မြန်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ခွန်လွန်ကျွန်စစ်သည်များမှာ အလွန်အမင်း ခွန်အားကြီးမားလှသဖြင့် ၊ ဤအမြောက်ကြီးများကို ပခုံးပေါ်တွင် ထမ်း၍ ချီတက်လာခဲ့ကြသောကြောင့်ပင် ဖြစ်၏။

“ဂျုန်းးး ဂျိမ်းးး ဂျုန်းးး”

ကျယ်လောင်လွန်းလှသည့် ဆူညံသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ၊ မည်းနက်နေသော အမြောက်ပြောင်းဝ ရာပေါင်းများစွာမှာ တုပိုင်၏ ကျန့်ရှီးအိမ်တော် မြို့တော်ဆီသို့ ပစ်မှတ်ချိန်ရွယ်မှု ပြီးမြောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ဤအမြောက်တပ်၏ တည်နေရာမှာ အလွန်ပင် ခန့်ညားလှပြီး ၊ မိုင်ပေါင်းများစွာအထိ ရှည်လျားကျယ်ပြန့်လှပေသည်။

မြို့၏ အနောက်ဘက် မြို့ရိုးပေါ်တွင် စစ်သည်များ ပြည့်နှက်နေသည်ကို မိုဟန် မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမ မပြောဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။ “တုပိုင်ရဲ့ ဦးနှောက်ထဲမှာ ရေတွေ ဝင်နေတာလား။ ဒီလောက် လူအများကြီးကို မြို့ရိုးပေါ်မှာ တင်ထားတာ ၊ ငါတို့ကို အလကား သတ်ခိုင်းနေတာ မဟုတ်ဘူးလား”

“သူက ခေတ်နောက်ကျနေပြီပဲ ၊ သူ ဘာပဲလုပ်လုပ် အံ့သြစရာ မရှိပါဘူး” ရှောင်မူကျစ်က ပြောလိုက်၏။ ထို့နောက် ရှောင်မူကျစ်သည် ရယ်လွန်းသဖြင့် ဝမ်းဗိုက်ပင် နာကျင်လာလေသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် တုပိုင်၏ အမြောက်များလည်း ပေါ်ထွက်လာပြီး ၊ အရှေ့ဘက် ပြည်ထောင်စု၏ အမြောက်တပ်ဆီသို့ ဦးတည်ချိန်ရွယ်လိုက်သောကြောင့် ဖြစ်၏။ ထိုအမြောက်များမှာ အလွန်ပင် ရှေးကျပြီး ခေတ်နောက်ကျလှသော ပြောင်းချောအမြောက်များ ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသောအခါ သူအူတတ်သွားရတော့သည်။

ထို့နောက် ရှောင်မူကျစ်နှင့် မိုဟန်တို့သည် ပို၍ ရယ်စရာကောင်းသော မြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရပြန်၏။ တုပိုင်၏ အမြောက်တပ်သားများသည် အမြောက်ပြောင်းထဲသို့ သံလုံးကြီးများကို ထိုးထည့်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

“ဘုရားရေ… တကယ်ပဲ ငါ့ကို ရယ်အောင်လုပ်နေတာလား။ တုပိုင်က ငါတို့ကို ပြောင်းချောအမြောက်နဲ့ ပစ်မလို့တဲ့ ၊ အဲဒါတင်မကဘူး… သံလုံးကိုပဲ အမြောက်ဆန်အဖြစ် သုံးနေသေးတယ်”

“တုပိုင်ကတော့ တကယ်ကို ရူးသွားပြီ ၊ သူ့ခေါင်းထဲမှာ ရေတွေ လုံးဝ ဝင်နေတာပဲ”

“သူ့ရဲ့ အမြောက်တွေက ငါတို့ထက် နှစ်တစ်ရာလောက် နောက်ကျနေတာ မဟုတ်လား။ ဒီအမြောက်တွေကို အမှိုက်ပုံထဲ ပစ်လိုက်ရမှာ ကြာလှပြီ”

“သူ့အမြောက်က ဘယ်လောက်အကွာအဝေးထိ ပစ်နိုင်မှာလဲ။ မီတာ သုံးရာလား ၊ ငါးရာလား။ ငါတို့ဆီကိုတောင် ရောက်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ရယ်စရာလည်း ကောင်းသလို ၊ သနားစရာလည်း ကောင်းလိုက်တာ”

အရှေ့ဘက် ပြည်ထောင်စုမှ စစ်သူကြီး ဖန်းထျန်မင်းက အမိန့်ပေးလိုက်၏။ “အမြောက်အားလုံး ချိန်ရွယ်။ အလွန်လေးလံတဲ့ အမြောက်ကြီးတွေကို ယမ်းဖြည့်ကြ”

ထိုအချိန်တွင် မြို့ရိုးပေါ်ရှိ တုပိုင်က ကျယ်လောင်စွာ အမိန့်ပေးလိုက်လေသည်။ “ချိန်ရွယ်ကြ”

ရုတ်တရက်ဆိုသလို ၊ ရှာမန် ရာပေါင်းများစွာက တွက်ချက်ကာ ချိန်ရွယ်လိုက်ကြပြီး ၊ အနီရောင် ကျောက်သလင်း၏ လေဆာ ချိန်ရွယ်မှု ကိရိယာများကို နှိပ်လိုက်ကြ၏။ နီရဲသော လေဆာတန်းပေါင်း တစ်ရာကျော် ထွက်ပေါ်လာပြီး ၊ အရှေ့ဘက် ပြည်ထောင်စု၏ အလွန်လေးလံသော အမြောက်ကြီး ဆယ်ဂဏန်းကျော်နှင့် ကျန်ရှိသော အမြောက် ရာပေါင်းများစွာကို ဦးတည်ချိန်ရွယ်လိုက်လေသည်။

အထူးသဖြင့် ရန်သူ၏ အလွန်လေးလံသော အမြောက်ကြီး တစ်လက်စီကို သုံးကီလိုမီတာ အကွာအဝေးမှနေ၍ ကျောက်သလင်း မှော်အမြောက် နှစ်လက်စီဖြင့် ချိန်ရွယ်ထားခြင်း ဖြစ်၏။ လေဆာ အနီစက်လေးများ အားလုံးမှာ ပစ်မှတ်ပေါ်သို့ ကျရောက်နေလေသည်။

“ချိန်ရွယ်မှု ပြီးစီးပါပြီ” ရှာမန်များအားလုံးက အစီရင်ခံလိုက်ကြ၏။

“ပစ်” တုပိုင်က အမိန့်ပေးလိုက်လေတော့၏။

“ဝှူးးး ဝှူးးး ဝှူးးး”

ခဏချင်းမှာပင် ၊ ကျောက်သလင်း မှော်အမြောက် တစ်ရာကျော်မှ အပြာရောင် အလင်းတန်းများ ပွင့်ထွက်လာခဲ့သည်။ ထို့နောက် အတွင်းရှိ သံလုံးကျည်များမှာ လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်သွားလေတော့၏။

ဂျုန်းးး ဂျိမ်းးး ဂျုန်းးး

အသံထက် ငါးဆမျှမြန်သော အရှိန်ဖြင့် ထွက်ပေါ်သွားသဖြင့် ၊ အံ့သြဖွယ်ကောင်းသော အသံလှိုင်း ပေါက်ကွဲသံကြီး ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ အရှိန်မှာ အလွန်ပင် မြန်ဆန်လှပေသည်။

တစ်စက္ကန့်မျှသာ ကြာလိုက်၏။ သံလုံးကျည် တစ်ရာကျော်မှာ အရှေ့ဘက် ပြည်ထောင်စု၏ အမြောက်တပ် တည်နေရာဆီသို့ တိုက်ရိုက် ထိမှန်သွားလေတော့သည်။

“ဝုန်းးး ဝုန်းးး ဝုန်းးး” ယမ်းပေါက်ကွဲမှု မရှိချေ။

သို့သော်လည်း စွမ်းအားမှာမူ အရာအားလုံးကို ပျက်စီးစေနိုင်လောက်အောင် ပြင်းထန်လှ၏။ အရှေ့ဘက် ပြည်ထောင်စု၏ အမြောက် ရာပေါင်းများစွာမှာ ကစားစရာများကဲ့သို့ တိုက်ရိုက် ချေမှုန်းခံလိုက်ရပြီး ၊ ကောင်းကင်ပေါ်သို့ လွင့်စင်သွားကြလေတော့သည်။

ခဏချင်းမှာပင် မိုဟန်မှာ လုံးဝ အံ့သြမှင်တက်ကာ အရှက်ရသွားရလေတော့၏။

ကုန်းကုန်းဧကရာဇ်။ အပိုင်း ၇၆၅ + ၇၆၆ ပြီး။

မူရင်းစာရေးဆရာ - Silent Cake And Pastries

ဘာသာပြန် - Author Chang’e 🌕

True Immortal Team

(Sonic Boom (အသံလှိုင်း ပေါက်ကွဲသံ) - အရာဝတ္ထုတစ်ခုက အသံထက်မြန်တဲ့ အရှိန်နဲ့ သွားလာတဲ့အခါ လေထုအတွင်း ဖိအားလှိုင်းများ စုဆုံသွားပြီး ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ အရမ်းကျယ်တဲ့ ပေါက်ကွဲသံကို ပြောတာဗျ။ ဂျက်လေယာဥ်တွေ ဖြတ်သွားရင် အသံအရမ်းကျယ်တာ Sonic Boom ကြောင့်ပါ။ - ဘာသာပြန်)

(လွမ်ပရာဘွမ်နိုင်ငံက လက်ရှိ လာအိုနိုင်ငံပါ - ဘာသာပြန်)