အခန်း (၁၉၆၆-၁၉၇၀)

အခန်း ၁၉၆၆ ဆုံးဖြတ်ချက်ချခြင်း

“ဖျပ်... ဖျပ်...”

ညကောင်းကင်ယံတွင် သတင်းပေးချိုးငှက်များစွာသည် ဝေးကွာလှသော မြောက်ဘက်အစွန်ဆုံးဒေသနှင့် ယိုကျိုးနယ်မြေမှ မဟာထန်၏ မြို့တော်ဆီသို့ ဦးတည်ပျံသန်းနေကြသည်။ မိုးသောက်ချိန် ရောက်သောအခါ ဝမ်ချောင်သည် မြောက်ဘက်နှင့် ယိုကျိုးထံမှ သတင်းများကို လက်ခံရရှိခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

စာကြည့်ဆောင်အတွင်း၌ ဝမ်ချောင်သည် စာနှစ်စောင်ကို ဖတ်ရှုပြီးနောက် ဖြည်းညှင်းစွာ ချလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်ခုံးနှစ်ဖက်မှာ အနည်းငယ် တွန့်ချိုးသွားတော့သည်။ အအေးလှိုင်းများသည် မြောက်ဘက်တွင် စုစည်းနေပြီဖြစ်ရာ ၎င်း၏ ဆိုးဝါးမှုမှာ ဝမ်ချောင်ထင်ထားသည်ထက်ပင် ပို၍ ပြင်းထန်နေသည်။ အကယ်၍ ထိုအအေးလှိုင်းများ တောင်ဘက်သို့ ဆင်းလာပါက အကျိုးဆက်မှာ မတွေးရဲစရာပင်။ တစ်ခုတည်းသော ကံကောင်းသည့်အချက်မှာ ယခုကဲ့သို့ စောစောစီးစီး သိရှိလိုက်ရခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ အအေးလှိုင်းများ အလုံးအရင်းနှင့် မဆင်းလာမီ လပေါင်းများစွာ အချိန်ကျန်ရှိနေသေးသဖြင့် ဝမ်ချောင်အနေဖြင့် ပြင်ဆင်ရန် အချိန်ရရှိပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ဝမ်ချောင်ကို အမှန်တကယ် စိုးရိမ်စေသည်မှာ ယိုကျိုးဘက်မှ အခြေအနေပင် ဖြစ်သည်။

“အန်းယာလုရှန်း... တကယ်ပဲ မင်း ဖြစ်နေတာကိုး”

ဝမ်ချောင်က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်ရင်း သူ၏မျက်နှာထားမှာ အေးစက်လှသည်။ အကယ်၍ အာရပ်ဘဏ္ဍာတိုက်အတွင်းမှ ရှာတွေ့ခဲ့သော “အနာဂတ် ရှန်ကျိုး၏ အရှင်သခင်” ဟူသော စာသားမှာ ဝမ်ချောင်ကို အန်းယာလုရှန်းနှင့် ဆက်စပ်တွေးတောစေခဲ့သည်ဆိုလျှင်၊ ယခု ကော်ကျစ်ရီတို့ဆီမှ ရရှိသော သတင်းများမှာ ဝမ်ချောင်၏ သံသယကို အတည်ပြုပေးလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

စစ်လက်နက်တိုက်များ တိတ်တဆိတ် တည်ဆောက်ခြင်း၊ ရှီနှင့် ခီတန်တို့နှင့် ပူးပေါင်းခြင်း၊ အန်းတုံအုပ်ချုပ်ရေးမှူးရုံးကို နောက်ကွယ်မှ ထိန်းချုပ်ခြင်း... ဤအရာအားလုံးမှာ အန်းယာလုရှန်း၏ ပုန်ကန်လိုသော ရည်ရွယ်ချက်ကို ဖော်ပြနေခြင်းပင်။ သို့သော် ဝမ်ချောင်အစိုးရိမ်ဆုံးမှာ ကျန်းရှို့ကွေးပင် ဖြစ်သည်။ အင်ပါယာ၏ကျားဟု တင်စားရမည့် ထိုသူသည် မိမိဘေးနား၌ ဖြစ်ပျက်နေသမျှကို ဘာမှမသိရှိဘဲ မိမိ၏လက်အောက်တွင် ဝပ်စတွင်းနေသော ဖားပြုတ်လေးမှာ တကယ်တော့ အသွင်ယူထားသည့် ကျားဖြူကြီးတစ်ကောင် ဖြစ်နေသည်ကို မသိရှာပေ။

“ရွှီခဲ့ယီ... ကျန်းရှို့ကွေး ဘက်က ဘာပြန်ပြောလဲ”

ဝမ်ချောင်က လှည့်၍ မေးလိုက်သည်။

“အရှင်... စစ်သူကြီးကျန်းက ပြန်စာပို့လာပါတယ်။ အရှင့်အနေနဲ့ စိုးရိမ်စရာ မလိုကြောင်း၊ အန်းယာလုရှန်း ဆိုတာ သူ မွေးထားတဲ့ လူပြက်လေး တစ်ယောက်သာ ဖြစ်လို့ ပုန်ကန်ရဲတဲ့ သတ္တိမျိုး မရှိကြောင်း ပြောထားပါတယ်။ ဒါ့အပြင် အရှင်ရဲ့ စေတနာကို ကျေးဇူးတင်ကြောင်းနဲ့၊ သူ စစ်ဆေးကြည့်ပြီးပြီဖြစ်လို့ အန်းတုံအုပ်ချုပ်ရေးမှူးရုံးရဲ့ စားသောက်ကုန်တွေမှာ ပြဿနာ မရှိကြောင်း၊ သူ့ရဲ့ ဖျားနာမှုကလည်း အရင်က ဒဏ်ရာဟောင်းတွေကြောင့်သာ ဖြစ်လို့ အနားယူလိုက်ရင် သက်သာသွားမှာ ဖြစ်ကြောင်းလည်း ပါရှိပါတယ်”

ရွှီခဲ့ယီက ဦးညွှတ်လျက် ရိုသေသေ တင်ပြလိုက်သည်။

“အဲဒီစာကို ငါ့ကို ပေးစမ်း” ဝမ်ချောင်က ဆိုသည်။

ဝမ်ချောင်သည် စာကို ယူလိုက်ပြီး အထဲမှ အကြောင်းအရာများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ စာသားများ၏ အဆုံးသတ်ရှိ စာလုံးများကိုသာ စစ်ဆေးလိုက်သည်။ ကျန်းရှို့ကွေး တွင် ထူးခြားသော အလေ့အကျင့်တစ်ခု ရှိသည်။ အရေးကြီးသော စာများ သို့မဟုတ် ဝန်ကြီးများနှင့် ဆက်သွယ်သော စာများကို သူကိုယ်တိုင် ရေးသားလေ့ရှိပြီး စာလုံးများကို အဆုံးသတ်ရာတွင် အပေါ်သို့ အနည်းငယ် ဝိုက်၍ ဆွဲလေ့ရှိရာ ၎င်းမှာ နံပါတ် ‘8’ ပုံစံနှင့် ဆင်တူလှသည်။ ၎င်းမှာ နောင်ခေတ်တွင်မှ လူသိများလာသော အချက်ဖြစ်ပြီး ဝမ်ချောင်ကဲ့သို့ မှူးမတ်မျိုးရိုးမှ ဆင်းသက်လာသူမျိုးမှသာ သတိပြုမိနိုင်သော အချက်ပင် ဖြစ်သည်။

“ဒါ သူကိုယ်တိုင် ရေးထားတဲ့ စာပဲ”

ဝမ်ချောင်၏ စိတ်ထဲတွင် ပို၍လေးလံသွားရသည်။ ကျန်းရှို့ကွေးသည် အလွန် မာန်တက်လွန်းလှသည်။ သူ၏ အောင်မြင်မှုများနှင့် ရာထူးဂုဏ်ရှိန်များကြောင့် သူသည် သူ့ထက် သာလွန်သော ဝမ်ကျုံးစစ် သို့မဟုတ် ဧကရာဇ်ကဲ့သို့သော သူများကိုသာ အလေးထားပြီး၊ သူ၏ လက်အောက်ရှိ လူပြက်ကဲ့သို့ ထင်မှတ်ထားသော အန်းယာလုရှန်းကိုမူ လုံးဝ ထည့်မတွက်ပေ။ ဝမ်ချောင်က မည်မျှပင် သတိပေးပါစေ၊ ကျန်းရှို့ကွေးမှာ အပေါ်ယံမျှသာ စစ်ဆေးပြီး အလေးအနက် မထားခဲ့ပေ။

“အခြေအနေတွေက ဒီအဆင့်အထိ ရောက်နေပြီလား...”

ဝမ်ချောင်စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်လိုက်သည်။ ကျန်းရှို့ကွေးသည် သူ၏နယ်မြေကို အပြည့်အဝ ထိန်းချုပ်ထားနိုင်သည်ဟု ယုံကြည်နေသော်လည်း အဖြစ်မှန်မှာ သူ ထင်ထားသည်နှင့် လုံးဝကွဲပြားနေသည်။ ဝမ်ချောင်မည်မျှပင် တားဆီးရန် ကြိုးစားပါစေ၊ အရာအားလုံးမှာ မူလလမ်းကြောင်းအတိုင်း ဦးတည်နေပြီး ပုန်ကန်မှုကြီးမှာ ရှောင်လွှဲ၍ မရနိုင်တော့ပေ။

“အရှင်... အခု ကျွန်တော်တို့ ဘာဆက်လုပ်ကြမလဲ” ရွှီခဲ့ယီက မေးလိုက်သည်။

“ထားလိုက်ပါတော့... အချို့ကိစ္စတွေက ရှောင်လွှဲလို့ မရဘူး။ ကျန်းရှို့ကွေး ဘက်ကို ခဏထားလိုက်ဦး၊ အချိန်တန်ရင် ငါ့မှာ နည်းလမ်း ရှိပါတယ်။ အခု အမိန့်ပေးလိုက်... ငါတို့ရဲ့ ကင်းထောက်တွေ အကုန်လုံးကို အသုံးပြုပြီး ရွဲလော့ဟယ်တွေရဲ့ အချက်အလက် အားလုံးကို အမြန်ဆုံး စုံစမ်းခိုင်းလိုက်၊ ဖြစ်နိုင်ရင် သူတို့ဆီက ပစ္စည်းအချို့ကိုပါ ရအောင် ယူခဲ့ခိုင်းလိုက်”

ဝမ်ချောင်က လေးနက်သော အသံဖြင့် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

ကော်ကျစ်ရီတို့၏ သတင်းပေးချက်ထဲတွင် ဝမ်ချောင်အလေးထားဆုံး အချက်မှာ အန်းယာလုရှန်း၏လက်အောက်ရှိ ရွဲလော့ဟယ် ဟု ခေါ်သော ထိပ်တန်း စစ်တပ်ပင် ဖြစ်သည်။ ရွဲလော့ဟယ် ဆိုသည်မှာ ဟူစကားအရ “အတော်ဆုံး သူရဲကောင်းများ” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရပြီး ၎င်းတို့မှာ အန်းယာလုရှန်းက တိတ်တဆိတ် လေ့ကျင့်ပေးထားသော စစ်တပ် ဖြစ်သည်။

ဝမ်ချောင်၏ အတိတ်ဘဝတွင် ထို ရွဲလော့ဟယ် များသည် မဟာထန်တစ်ပြည်လုံးကို ဖျက်ဆီးခဲ့သော ပုန်ကန်မှုကြီး၏အဓိကအင်အားစုဖြစ်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် အခြားသော အုပ်ချုပ်ရေး စစ်တပ်များကို အလွယ်တကူ နှိမ်နင်းနိုင်ခဲ့ကြသူများ ဖြစ်သည်။ ရွဲလော့ဟယ်များ၏ ထူးခြားချက်မှာ အင်အား အလွန်ကြီးမားခြင်း၊ အစားအစာနှင့် အိပ်စက်မှု မလိုဘဲ ရက်အနည်းငယ်အတွင်း မိုင်ပေါင်း ထောင်ချီ ခရီးနှင်နိုင်ခြင်းနှင့် မည်မျှပင် ဒဏ်ရာရပါစေ မရပ်မနား တိုက်ခိုက်နိုင်ခြင်းတို့ပင် ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့မှာ လူသားများနှင့် မတူဘဲ သတ္တုရုပ်များ သို့မဟုတ် နတ်ဆိုးများကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

ခန်းမအတွင်း၌ ရွှီခဲ့ယီသည် ဦးညွှတ်လျက် ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ဝမ်ချောင်သည် စုရွှတ်ရွှမ်းကို ခေါ်ယူလိုက်သည်။

“ဘဂ္ဂဒက်ဘက်က အခြေအနေ ဘယ်လိုလဲ”

“အရှင်... အားလုံးကတော့ အစီအစဉ်အတိုင်းပါပဲ။ ကျွန်တော်တို့လူတွေဟာ ခိုရာစန်းလူမျိုးတွေနဲ့ အာရပ်ပတ်ဝန်းကျင်က နိုင်ငံတွေကို အသုံးပြုပြီး မီးစာဆီတွေကို အစွမ်းကုန် တူးဖော်နေကြပါတယ်။ ဒါ့အပြင် အိုးလုပ်ငန်း ကျွမ်းကျင်သူတွေကိုလည်း နေ့ညမနား မီးစာဆီ သိုလှောင်မယ့် အိုးတွေ လုပ်ခိုင်းထားပါတယ်”

စုရွှတ်ရွှမ်းက တင်ပြလိုက်သည်။

“မလုံလောက်သေးဘူး... အရမ်း နှေးလွန်းတယ်။ အခုပဲ ကြားလိုက်ရတဲ့အတိုင်း ငါတို့မှာ အချိန် သိပ်မရှိတော့ဘူး။ အအေးလှိုင်းက ဘယ်အချိန်မဆို ရောက်လာနိုင်လို့၊ အဲဒီ မီးစာဆီတွေကို အလယ်ပြည်ဆီကို အမြန်ဆုံး ရောက်အောင် ပို့ရမယ်”

ဝမ်ချောင်က ခေါင်းခါရင်း ဆိုလိုက်သည်။

“ဒါ့အပြင် ငါပြောထားတဲ့ နေရာ သုံးခုကိုရော စုံစမ်းပြီးပြီလား” ဝမ်ချောင်က မေးလိုက်သည်။

“အရှင် ညွှန်ကြားထားတဲ့အတိုင်း ဟန်အန်း၊ ယန်ချွမ်နဲ့ ရှော့ကျိုးတို့ကို သွားရောက် စုံစမ်းပြီးပါပြီ။ အဲဒီမှာ တကယ်ပဲ မြေအောက်ထဲမှာ ကျောက်မီးသွေး အမြောက်အမြား ရှိနေတာကို တွေ့ခဲ့ရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ နေရာက ဝေးလံပြီး သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး ခက်ခဲနေပါတယ်”

စုရွှတ်ရွှမ်း၏ စကားကြောင့် ဝမ်ချောင်သက်ပြင်းချကာ စိတ်အေးသွားရသည်။

ဟန်အန်း သို့မဟုတ် နောင်ခေတ်တွင် တာထုံဟု ခေါ်ဆိုမည့် ထိုနေရာမှာ ကျောက်မီးသွေးအမြောက်အမြား ထွက်ရှိသည့် နေရာပင် ဖြစ်သည်။ မဟာထန် ၏ သန်းပေါင်းများစွာသော လူဦးရေကို ကာကွယ်ရန်မှာ ဘဂ္ဂဒက်မှ မီးစာဆီဖြင့်တင် မလုံလောက်ပေ။ ထို့ကြောင့် မဟာထန် ပြည်တွင်းရှိ ကျောက်မီးသွေးများကို အသုံးပြုခြင်းကသာ အကောင်းဆုံးသော ဖြေရှင်းနည်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

******

အခန်း ၁၉၆၇ ဝမ်ချောင်၏ ပြတ်သားသော ဆုံးဖြတ်ချက်

“နေရာက ဝေးလံတာနဲ့ တူးဖော်ဖို့ ခက်ခဲတာတွေက ပြဿနာမဟုတ်ဘူး။ ငါ့ရဲ့ အမိန့်ကို ထုတ်ပြန်လိုက်၊ မျိုးရိုးကြီးတွေအားလုံး အဲဒီနေရာ သုံးခုကို သွားတဲ့ ဘိလပ်မြေလမ်းတွေကို အခုချက်ချင်း ဖောက်လုပ်ခိုင်းလိုက်။ ဒါ့အပြင် ရွှေစင် နှစ်ကုဋေ ချမှတ်ပေးမယ်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ အခွန်ဌာနနဲ့ ဘဏ္ဍာရေးဌာနတို့ ပူးပေါင်းပြီး ရွှေစင် သုံးကုဋေ ထပ်မံထုတ်ပေးဖို့ အမိန့်ထုတ်လိုက်။ အဲဒီနေရာ သုံးခုမှာ ကျောက်မီးသွေး သွားရောက် တူးဖော်ချင်သူ ဘယ်သူ့ကိုမဆို နန်းတော်က လမ်းစရိတ် ထောက်ပံ့ပေးမယ့်အပြင် တူးဖော်ရေး ကိရိယာတွေကိုလည်း အခမဲ့ ပေးအပ်မယ်။ တူးဖော်ရရှိတဲ့ ကျောက်မီးသွေးအားလုံးဟာ တူးဖော်သူတွေရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုဖြစ်ပြီး နန်းတော်ကပဲ တစ်ဦးတည်းမူပိုင် ပြန်လည် ဝယ်ယူပေးမယ်လို့ ကြေညာချက် ထုတ်လိုက်”

ဝမ်ချောင်သည် သူ၏ နက်ရှိုင်းသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ရှေ့သို့ ကြည့်ကာ ရုတ်တရက် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

“ဝုန်း”

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် စုရွှတ်ရွှမ်းတစ်ကိုယ်လုံး တုန်သွားပြီး ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်မိသည်။

ရွှေစင် ငါးကုဋေ

လမ်းစရိတ်နဲ့ တူးဖော်ရေး ကိရိယာတွေကိုပါ နန်းတော်က အလကား ပေးအပ်မယ့်အပြင်၊ တူးဖော်ရသမျှကိုလည်း ပြည်သူတွေ ပိုင်ဆိုင်ခွင့်ပေးပြီး နန်းတော်ကပဲ ပြန်ဝယ်ယူပေးဦးမည်တဲ့။ ဤအမိန့်တော်သည် မဟာထန် တစ်ပြည်လုံးကို အကြီးအကျယ် လှုပ်ခတ်သွားစေမည်မှာ သေချာလှသည်။ မရေမတွက်နိုင်သော ပြည်သူများသည် ထိုနေရာ သုံးခုသို့ ကျောက်မီးသွေး တူးဖော်ရန်အတွက် လှိုင်းလုံးကြီးများကဲ့သို့ စုပြုံရောက်ရှိလာကြပေလိမ့်မည်။ ရွှေစင် ငါးကုဋေ ဆိုသည်မှာ နည်းပါးသော ပမာဏ မဟုတ်ပေ။ ယခင်က မဟာထန်၏ စစ်သည် ခြောက်သိန်းအတွက် တစ်နှစ်စာ စစ်စရိတ်မှာ ရွှေစင် တစ်ကုဋေ ခန့်သာ ရှိခဲ့ဖူးရာ၊ ဤကဲ့သို့သော မူဝါဒမျိုးမှာ မဟာထန် သမိုင်းတစ်လျှောက် တစ်ခါမျှ မရှိခဲ့ဖူးပေ။ ဤမျှအထိ ကြီးမားသော သတ္တိနှင့် ပြတ်သားမှုမျိုးမှာ သာမန်လူသားတစ်ဦး လုပ်ဆောင်နိုင်သောအရာ မဟုတ်ပေ။

“သွားတော့”

ဝမ်ချောင်၏ အမိန့်ရသည်နှင့် စုရွှတ်ရွှမ်းသည် ဦးညွှတ်လျက် အမြန်ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

အရာအားလုံးကို စနစ်တကျ စီစဉ်ပြီးနောက် ခန်းမအတွင်း၌ ဝမ်ချောင်တစ်ဦးတည်းသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သဖြင့် တစ်လောကလုံး တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။ ဝမ်ချောင်သည် ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် ထူထဲသော မှတ်တမ်းစာအုပ်ကြီး တစ်အုပ်ကို ဖယ်ရှားလိုက်ရာ အောက်တွင် ဖိထားသော စာလွှာ အမြောက်အမြား ပေါ်လာသည်။ ထိုစာလွှာများကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဝမ်ချောင်၏ ရင်ထဲမှ သက်ပြင်းအရှည်ကြီး တစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဤစာလွှာများမှာ နန်းတော်အဖွဲ့အတွင်းရှိ ဝန်ကြီးများ ပေးပို့လာခြင်းဖြစ်ပြီး အားလုံးမှာ တိုင်းပြည်အရေးများနှင့် ပတ်သက်နေသည်။ ဝမ်ချောင် အစိုးရိမ်ဆုံးသော ကိစ္စများမှာ အမှန်တကယ်ပင် ဖြစ်ပျက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် သူတော်စင်ဧကရာဇ်သည် သူ၏ အမိန့်တော်များကို ပြန်လည် ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။ အမတ်ချုပ်ကြီး လီလင်ဖူ၊ ဝမ်ချောင်၊ စုန့်ဘုရင်နှင့် အခြားသော ဝန်ကြီးများ၏ တိုင်းပြည်အရေး ဆုံးဖြတ်ပိုင်ခွင့် အာဏာများကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီးနောက် သူတော်စင်ဧကရာဇ်သည် ထိုက်ဟယ်နန်းဆောင်သို့ ပြန်လည်ကြွချီကာ တိုင်းပြည်အရေးကို စတင် ချုပ်ကိုင်တော့သည်။

သို့သော် သူတော်စင်ဧကရာဇ် ညီလာခံ ပြန်တက်ချိန်တွင်မူ နန်းတော်အဖွဲ့ တစ်ခုလုံးမှာ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်ကုန်တော့သည်။ အချိန်တိုအတွင်းမှာပင် ဧကရာဇ်အား ပြန်လည်ချေပပြောဆိုခဲ့သည့် စစ်ဆေးရေးအရာရှိ ငါးဦးထက်မကမှာ ရာထူးမှ ထုတ်ပယ်ခြင်းနှင့် နန်းတွင်းမှ နှင်ထုတ်ခြင်းများကို ခံလိုက်ရသည်။ ထို့ပြင် ယခုရက်ပိုင်းအတွင်း သူတော်စင်ဧကရာဇ်၏ စရိုက်မှာ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရာ၊ နန်းတွင်းနန်းပြင်ရှိ ဝမ်ချောင်နှင့် အခြား ဝန်ကြီးများ တစ်ခါမျှ မကြားဖူးသော အရာရှိငယ်များ၊ မိန်းမစိုးများ၊ နန်းတွင်းသူများနှင့် အစောင့်များကိုပါ ရာထူးများ အကြီးအကျယ် တိုးမြှင့်ပေးသနားနေတော့သည်။

ဧကရာဇ်သည် နောက်နန်းဆောင်တွင် မိန်းမကိစ္စများ၌သာ နစ်မွန်းနေပြီး နန်းတွင်းသူ တစ်ဦးအား မျက်နှာသာပေးမိရုံဖြင့် ထိုမိန်းကလေး၏ မိဘမောင်ဘွားများကိုပါ ရာထူးကြီးများ ပေးသနားကာ နန်းတော်အဖွဲ့အတွင်းသို့ ထည့်သွင်းလာခဲ့သည်။ ၎င်းတင် မကသေးဘဲ မြို့တော်အတွင်းရှိ ကုန်သည် တစ်ဦးမှာ ဧကရာဇ်အား ဖျော်ဖြေရန် ကဇာတ်အဖွဲ့ တစ်ခုကို နန်းတော်အတွင်းသို့ သွင်းပေးခဲ့ခြင်းကြောင့် မြို့စားဘွဲ့ ပေးအပ်ခြင်း ခံရသည့်အပြင် အရာရှိ ရွေးချယ်ရေး ဌာနတွင်ပါ ရာထူးကြီး ပေးအပ်ခြင်း ခံခဲ့ရသည်။ ဤအပြုအမူများမှာ လုံးဝကို အဓိပ္ပာယ် မရှိလှသဖြင့် နန်းတွင်းနန်းပြင်ရှိ လူတိုင်း အလွန်ဒေါသထွက်နေကြရသည်။

နန်းတော်အဖွဲ့အတွင်း ရာထူးတိုးမြှင့်ခြင်းဆိုသည်မှာ အရည်အချင်းနှင့် အတွေ့အကြုံပေါ်တွင် မူတည်ရမည် ဖြစ်သော်လည်း၊ ယခုကဲ့သို့ စည်းကမ်းမဲ့စွာ လုပ်ဆောင်နေခြင်းမှာ တိုင်းပြည်၏လုပ်ငန်းဆောင်တာများကို ပျက်စီးစေရုံသာ ရှိတော့သည်။ အခြေအနေမှာ ထိုမျှနှင့် မရပ်သေးပေ။ အရာရှိ ရွေးချယ်ရေး ဌာနဝန်ကြီးက မဟာထန်တွင် ရာထူးနေရာများမှာ အကန့်အသတ် ရှိနေသဖြင့် ဤမျှ များပြားသော လူများကို ခန့်အပ်ရန် မဖြစ်နိုင်ကြောင်း တင်ပြခဲ့ရာ၊ သူတော်စင်ဧကရာဇ်က လက်ရှိ အမှုထမ်းနေသော အရာရှိ ၂၀ ကျော်အား လင်းနန်နယ်သို့ ပြောင်းရွှေ့ရန် ချက်ချင်း အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ သို့သော် ညဘက် ရောက်သောအခါတွင်မူ စိတ်ပြောင်းသွားပြန်ပြီး ထိုသူများကို နယ်စပ်ဒေသများသို့ ပြောင်းရွှေ့ရန် အမိန့်ပြန်ထုတ်ပြန်သည်။ နယ်စပ်ဒေသတွင်လည်း ရာထူးနေရာများ လစ်လပ်ခြင်းမရှိရာ အရာရှိများ အားလုံးမှာ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဘဲ ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေကြရသည်။

ယခင်က တစ်ခါမျှ မရှိခဲ့ဖူးသော ဤကဲ့သို့ မကြာခဏ ပြောင်းလဲနေသည့် အမိန့်တော်များကြောင့် နန်းတော်အဖွဲ့တစ်ခုလုံး စိုးရိမ်ထိတ်လန့်နေကြရသည်။ ဝမ်ချောင်သည်လည်း ဝန်ကြီးဟောင်းများနှင့် အရာရှိများထံမှ အကူအညီတောင်းခံသည့် စာများကို အမြောက်အမြား လက်ခံရရှိနေသည်။ သာမန်အချိန်ဆိုလျှင် ဝမ်ချောင်သည် စုန့်ဘုရင်၊ ကျန်းချိုးကျန့်ချုံးတို့နှင့် ဆက်သွယ်ကာ ဧကရာဇ်အား အကျိုးအကြောင်း တင်ပြ၍ တားဆီးပေလိမ့်မည်။ သို့သော် ပျောက်ဆုံးနေသော မှတ်တမ်းများကို ရှာဖွေတွေ့ရှိပြီးနောက် အဖြစ်မှန်ကို သိရှိသွားချိန်တွင်မူ အရာအားလုံးမှာ အပေါ်ယံ မြင်တွေ့နေရသည်ထက် ပို၍နက်နဲကြောင်း ဝမ်ချောင် နားလည်သွားခဲ့သည်။

“သူတော်စင်ဧကရာဇ် အစစ်နဲ့ အတု... တတိယသားတော် ရွှမ်... ဘယ်သူကများ စစ်မှန်တဲ့ သူတော်စင်ဧကရာဇ် ဖြစ်နေမှာလဲ။ ဒီကိစ္စကြီးက ဘယ်လိုများ လမ်းဆုံးမှာလဲ”

ဝမ်ချောင်သည် ခေါင်းမော့ကာ သူထိုင်နေသော ထိုင်ခုံ၏ လက်တန်းကို မသိစိတ်ဖြင့် ခေါက်နေမိသည်။ ယခင်က ဝမ်ချောင်သည် ဧကရာဇ်မှာ နတ်ဘုရားစစ်သည်တော်အဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန် ကြိုးစားရာတွင် မအောင်မြင်ဘဲ စွမ်းအား ပြန်ကန်ထွက်မှုကြောင့် ယခုကဲ့သို့ ဖြစ်ရသည်ဟု ထင်ထားခဲ့သော်လည်း၊ အမှန်တကယ်တွင်မူ ထိုသို့ မဟုတ်ကြောင်း သိလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။ ယခု ညီလာခံ တက်နေသူမှာ သူတော်စင်ဧကရာဇ်မဟုတ်ဘဲ ထို တတိယသားတော်ရွှမ်သာ ဖြစ်နေတော့သည်။ ထို့ကြောင့်သာလျှင် သူသည် ဤကဲ့သို့သော ဆိုးဝါးလှသည့် လုပ်ရပ်များကို လုပ်ဆောင်နေခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

“ကောင်းကုန်းကုန်း ငါ့ကို အမြဲ သတိပေးနေတဲ့ ‘ပိုပိုပြီး ဆိုးလာလိမ့်မယ်’ ဆိုတာက အခု အချိန်ကို ပြောတာလား”

ဝမ်ချောင်က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်မိသည်။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အလွန်ပင် ရှုပ်ထွေးနေသည်။ ကောင်းကုန်းကုန်းသည် အဖြစ်မှန်ကို သိနေသဖြင့်သာ နန်းတွင်း မှတ်တမ်းများကို မီးရှို့ဖျက်ဆီးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သလို၊ ယောင်အဖိုးအိုမှာလည်း ဤ ထာဝရဧကရာဇ်ကြီး၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ကာကွယ်ပေးရန်အတွက် သူ၏ မကောင်းသော အတိတ်များကို ဖုံးကွယ်ပေးရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ လူတိုင်း ကြည်ညိုရသော မဟာထန်၏ မင်းကောင်းမင်းမြတ် တစ်ပါးတွင် ဤမျှအထိ ညစ်ထေးလှသော အတိတ်များ မရှိသင့်ဟု သူတို့ ယူဆခဲ့ကြပုံရသည်။

ထိုခဏအတွင်းမှာပင် ဝမ်ချောင်၏ ဦးနှောက်ထဲ၌ အတွေးပေါင်းများစွာ ဖြတ်ပြေးသွားပြီးနောက် သူတော်စင်ဧကရာဇ်နှင့်အတူ နန်းဆောင်အတွင်း စစ်တုရင် ကစားခဲ့စဉ်က စကားများကို ပြန်လည် သတိရမိသည်။ ထိုစဉ်က ဧကရာဇ်သည် ဝမ်ချောင်ကို ယုံကြည်လို့ ရမရနှင့် မဟာထန်ကို ကာကွယ်ပေးနိုင်မလားဟု မေးမြန်းခဲ့သည်။

“ဧကရာဇ်... အဲဒီအချိန်ကတည်းက အရှင် ဒါတွေကို ကြိုသိနေခဲ့တာလား”

ဝမ်ချောင်စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်လိုက်သည်။

“ဧကရာဇ်... စိတ်ချပါ။ မဟာထန် ကို ကျွန်တော်မျိုး ကာကွယ်ပါ့မယ်။ ဒါပေမဲ့ ဧကရာဇ်ရဲ့ကိုယ်စား မဟုတ်ဘဲ ဧကရာဇ်နဲ့အတူ ကာကွယ်ချင်တာပါ။ ဒီလောကကြီးမှာ ဧကရာဇ်ရဲ့ စွမ်းအားတွေ လိုအပ်နေပါသေးတယ်။ ဘယ်လိုနည်းနဲ့ဖြစ်ဖြစ် ဧကရာဇ်ကို ပြန်လည်ခေါ်ဆောင်နိုင်အောင် ကျွန်တော်မျိုး ကြိုးစားပါ့မယ်”

ဝမ်ချောင်သည် သူ၏လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်သည်။ ကြီးမားသော ဘေးအန္တရာယ်ကြီး ကျရောက်တော့မည်ဖြစ်ရာ ဤကဲ့သို့သော အချိန်တွင် ဘုရင်အာဏာနှင့် သွေးချင်းဆက်နွှယ်မှုမှာ သိပ်ပြီး အရေးမကြီးတော့ပေ။ ဤခေတ်ကြီးက အမှန်တကယ် လိုအပ်နေသည်မှာ လောကကြီးနှင့် ပြည်သူများကို ကာကွယ်ပေးနိုင်မည့်သူသာ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ညီလာခံပေါ်ရှိ တတိယသားတော်ရွှမ်သာ ဤအတိုင်း ဆက်လက် လုပ်ဆောင်နေဦးမည်ဆိုလျှင် ဝမ်ချောင်အနေဖြင့် မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူ့ကို တားဆီးရပေမည်။

“ရထား ပြင်ခိုင်းလိုက်၊ ငါ စုန့်ဘုရင်အိမ်တော်ကို သွားမယ်”

ထိုအချိန်တွင် နန်းတွင်းရှိ ထိုက်ကျိနန်းဆောင်အတွင်း၌မူ ရယ်မောပျော်ပါးသံများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ မိန်းကလေးများ၏ ချွဲနွဲ့သံများနှင့်အတူ အမျိုးသားတစ်ဦး၏ ရူးသွပ်စွာ ရယ်မောသံများမှာလည်း အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်နေတော့သည်။ နန်းဆောင်အပြင်ဘက်၌ ကင်းစောင့်နေကြသော ဧကရာဇ်၏ နဂါးစောင့်တပ်များမှာမူ ထိုအသံများကို ကြားရသဖြင့် အလွန်ပင် မျက်နှာပူနေကြရသည်။ မဟာထန်၏ အာဏာဗဟိုချက်ဖြစ်သော ဤနေရာမှာ ယခုအခါ ဧကရာဇ်၏ ပျော်ပါးရာ နေရာတစ်ခု ဖြစ်နေတော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် အဝလွန်နေသော အရာရှိတစ်ဦးမှာ အမောတကောဖြင့် ထိုက်ကျိနန်းဆောင်ရှိရာသို့ ပြေးဝင်လာသည်။ ထိုသူမှာ ကုန်သည်ဘဝမှ အရာရှိ ဖြစ်လာသည့် ကျောက်ချန်ဖုပင် ဖြစ်သည်။

“ဧကရာဇ်... မကောင်းတော့ပါဘူး၊ ငြိမ်းချမ်းရေးမျှော်စင်မှာ ပြဿနာ တက်နေပါပြီ”

ကျောက်ချန်ဖုသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်၌ ဝပ်စတွင်းလျက် တုန်ရီစွာ တင်ပြလိုက်သည်။ “ဧကရာဇ်... အခုလေးတင် သတင်းရပါတယ်။ ငြိမ်းချမ်းရေးမျှော်စင် ဆောက်ဖို့အတွက် လင်းနန်နယ်က လာရမယ့် သစ်သားတွေ အကုန်လုံး အခုတ်ခံလိုက်ရပါပြီ။ အခုဆိုရင် မျှော်စင်ဆောက်ဖို့ သစ်သား တစ်ချောင်းမှ မကျန်တော့ပါဘူး”

“ဘာ” ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရာဇပလ္လင်ပေါ်မှ သူတော်စင်ဧကရာဇ်မှာ ဒေါသတကြီးဖြင့် ထရပ်လိုက်သည်။

“ဒါ ဘယ်သူ့လက်ချက်လဲ”

“ဧကရာဇ်... အဲဒါ မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်ရဲ့ အမိန့်နဲ့ လုပ်တာလို့ သိရပါတယ်။ သူက တစ်ညတည်းနဲ့ အဲဒီ သစ်ပင်တွေ အကုန်လုံးကို ခုတ်ခိုင်းပြီး စစ်သင်္ဘောတွေ ဆောက်ခိုင်းလိုက်တာပါ”

******

အခန်း ၁၉၆၈ ဧကရာဇ်ထံ အဖူးအမြော် ကြွချီခြင်း

“မိုက်ရူးရဲလိုက်တာ... အစွမ်းအစ မရှိတဲ့ကောင်၊ သတ္တိကတော့ ကောင်းလှချေလား”

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် သူတော်စင်ဧကရာဇ်၏ မျက်နှာမှာ ဒေါသကြောင့် ရှုံ့တွသွားပြီး ပြောမပြနိုင်လောက်အောင် အမျက်ထွက်သွားတော့သည်။

“လူတွေ လာကြစမ်း... ငါ့ရဲ့အမိန့်ကို ထုတ်ပြန်လိုက်၊ အဲဒီ အသုံးမကျတဲ့ကောင်ကို အခုချက်ချင်း ဖမ်းဆီးပြီး ထောင်ထဲ ထည့်လိုက်စမ်း။ သင့်တော်တဲ့ ရက်ကျရင် သူ့ကို ကွပ်မျက်ပစ်ရမယ်”

ဤစကားကို ပြောနေချိန်တွင် သူတော်စင်ဧကရာဇ်၏ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် သတ်ဖြတ်လိုသော အငွေ့အသက်များ ဖုံးလွှမ်းနေတော့သည်။

“ရှင်... ဧကရာဇ်”

သူတော်စင်ဧကရာဇ်ကိုယ်တိုင်မှာမူ ဘာကိုဆိုလိုလိုက်မှန်း သတိမထားမိသေးသော်လည်း၊ ဘေးနားရှိ နန်းတွင်းသူလေးများမှာမူ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကြပြီး ကျောက်ချန်ဖုမှာလည်း မျက်နှာပျက်လျက် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားတော့သည်။

“ဘာလဲ... ငါက ဒီလောကရဲ့ အရှင်သခင်၊ ပြည်သူတွေရဲ့ဘုရင်ပဲ။ ငါ့ရဲ့အမိန့်ကို ဖီဆန်တဲ့ သစ္စာဖောက် တစ်ယောက်ကို ငါ မကွပ်မျက်နိုင်ဘူးလို့ မင်း ထင်နေတာလား”

သူတော်စင်ဧကရာဇ်သည် တစ်ခုခုကို သတိပြုမိသွားကာ ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြန်လည် မေးမြန်းလိုက်သည်။

“ဒါက... မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်ဆိုတာ ကိုးပြည်နယ် အုပ်ချုပ်ရေးမှူးလည်း ဖြစ်သလို၊ နိုင်ငံတော်စောင့်ရှောက်ရေး ဗိုလ်ချုပ်ကြီးလည်း ဖြစ်ပါတယ်။ ပြီးတော့ သူက လင်းယန်ပြခန်းမှာ နာမည်သွင်းခံထားရတဲ့ သူရဲကောင်းတစ်ဦးဖြစ်သလို ဧကရာဇ် ကိုယ်တိုင် ချီးမြှင့်ထားတဲ့ ဧကရာဇ်၏ တပည့်ရင်းလည်း ဖြစ်နေလို့ပါ”

ကျောက်ချန်ဖုတစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီနေတော့သည်။

“...ဒါ့အပြင် ဧကရာဇ်... မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်ဟာ တိုင်းပြည်အတွက် ကြီးမားတဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ်တွေ လုပ်ဆောင်ထားခဲ့သူပါ။ အခုလို သူ့ကို ကွပ်မျက်လိုက်မယ်ဆိုရင် နန်းတွင်းနန်းပြင်တင်မကဘဲ ကိုးပြည်နယ်တစ်ခုလုံးက ပြည်သူတွေပါ ကျေနပ်ကြမှာ မဟုတ်ပါဘူး”

ကျောက်ချန်ဖုသည် တုန်ရီနေသော အသံဖြင့် တင်ပြလိုက်ရာ သူ၏ ကျောပြင်မှာ ချွေးစေးများဖြင့် စိုရွှဲနေတော့သည်။ သူသည် ဝမ်ချောင်အတွက် ပြောပေးနေခြင်း မဟုတ်ပေ။ အမှန်တကယ်တော့ သူသည် သူတော်စင်ဧကရာဇ်၏ အာဏာကို အသုံးချ၍ ဝမ်ချောင်ကို နှိပ်ကွပ်ချင်နေသူသာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဝမ်ချောင်ကို ကွပ်မျက်ရန်အထိမူ သူ မရဲပေ။ အနောက်မြောက်စစ်ပွဲ၏ သူရဲကောင်း၊ စာပေနှင့် စစ်ရေး နှစ်ဖက်စလုံး၌ ထိပ်တန်းခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ ဝမ်ချောင်ကို ကွပ်မျက်ရန် အမိန့်ပေးလိုက်ပါက ပြည်သူများ၏ဒေါသကို မည်သူမျှ တားဆီးနိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်း သူ ကောင်းကောင်း သိထားသည်။

ကျောက်ချန်ဖု၏တုံ့ပြန်မှုကို မြင်သောအခါ သူတော်စင်ဧကရာဇ်သည် ခေတ္တမျှ ကြောင်အမ်းသွားပြီး အတိတ်မှ ကိစ္စအချို့ကို ပြန်လည် သတိရသွားပုံရသည်။ သို့သော် မကြာမီမှာပင် ဒေါသများ ပြန်လည် ပေါက်ကွဲလာပြန်သည်။

“ငါ့ရဲ့အမိန့်ကို ထုတ်ပြန်လိုက်... အဲဒီ မိုက်မဲတဲ့ကောင်ကို မနက်ဖြန် ညီလာခံ တက်ခိုင်းလိုက်စမ်း။ ငါ့ကို ဆန့်ကျင်ပြီး ငါ့ရဲ့ပစ္စည်းတွေကို လုယူရဲတဲ့ အဲဒီကောင်မှာ ခေါင်း ဘယ်နှစ်လုံး ရှိနေလဲဆိုတာ ငါ ကိုယ်တိုင် ကြည့်ချင်သေးတယ်”

“အမိန့်တော်အတိုင်းပါ အရှင်”

ကျောက်ချန်ဖုသည် ဦးညွှတ်လျက် အမြန် တင်ပြလိုက်သည်။

အချိန်များ တဖြည်းဖြည်း ကုန်ဆုံးသွားပြီး ကျောက်ချန်ဖုနန်းတော်ပြင်ပသို့ ထွက်ခွာလာချိန်တွင် လမ်းထောင့်တစ်ခု၌ ပုံရိပ်အချို့မှာ သူ့ကို တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်နေကြသည်။ သူ ထွက်ခွာသွားသည်အထိ စောင့်ကြည့်ပြီးနောက် ထိုလူများမှာ လူအုပ်ကြားထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားကြပြီး၊ မျိုးနွယ်ခြားဘုရင် အိမ်တော်သို့ မသွားဘဲ စုန့်ဘုရင်အိမ်တော်ဆီသို့ ဦးတည်သွားကြတော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် စုန့်ဝမ်အိမ်တော် ခန်းမအတွင်း၌ ဝမ်ချောင်နှင့် စုန့်ဘုရင်တို့သည် မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိုင်နေကြသည်။

“ဝမ်ချောင်... မင်း တကယ်ပဲ ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီလား”

စုန့်ဘုရင်သည် စိုးရိမ်ပူပန်သော မျက်ဝန်းများဖြင့် ဝမ်ချောင်ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ ဝမ်ချောင်က ဘာမှ မပြောဘဲ ခေါင်းကိုသာ ခိုင်မာစွာ ညိတ်ပြလိုက်သည်။

“ဒါပေမဲ့ အဲဒီလို လုပ်လိုက်ရင် သူတော်စင်ဧကရာဇ်ရဲ့ ဒေါသတွေ အားလုံးက မင်းအပေါ်ကိုပဲ ကျရောက်သွားလိမ့်မယ်။ ဒါက မင်းအတွက် အရမ်းအန္တရာယ် များလွန်းတယ်” စုန့်ဘုရင်က သတိပေးလိုက်သည်။

“စစ်ဆေးရေးအရာရှိငါးဦး ရာထူးကနေ ဖယ်ရှားခံလိုက်ရသလို၊ တခြား အရာရှိကြီးတွေလည်း အများကြီး အပြစ်ပေးခံနေရပြီ။ အခု နန်းတော်အဖွဲ့ တစ်ခုလုံးမှာ ကျွန်တော်ကလွဲရင် ဒီဒေါသတွေကို တောင့်ခံနိုင်မယ့်သူ မရှိပါဘူး။ ပြီးတော့ ကျွန်တော့်မှာ ဧကရာဇ်ကိုယ်တိုင် ပေးထားတဲ့ ‘အသက်ချမ်းသာခွင့် ရွှေတံဆိပ်’ ရှိသလို၊ ဧကရာဇ်နဂါးတုတ်လည်း ရှိပါတယ်။ ကျွန်တော်က လင်းယန်ပြခန်းက သူရဲကောင်း တစ်ယောက်လည်း ဖြစ်နေတော့... ပုန်ကန်မှုဆိုတဲ့ အပြစ်မျိုး မဟုတ်သရွေ့ ဘယ်သူမှ ကျွန်တော့်ကို မသတ်နိုင်ပါဘူး။ ဒါကို တခြားသူတွေ မလုပ်နိုင်ပါဘူး” ဝမ်ချောင်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ဒါ့အပြင် တခြားလူတွေက ထိခိုက်မှုတွေ ရှိနိုင်ပေမဲ့၊ ကျွန်တော့်အတွက်ကတော့ ရာထူးတွေ ဘွဲ့တွေက အဆုံးအထိ ရထားပြီးသားမို့၊ အချို့ကို ပြန်သိမ်းခံရတာကတောင် ကျွန်တော့်အတွက် ပိုပြီး ကောင်းပါဦးမယ်”

ဝမ်ချောင်ဆက်လက် ပြောကြားသည်။ “အခု ဧကရာဇ်ရဲ့ အလိုကို မလိုက်နာမိရုံနဲ့ စစ်ဆေးရေးအရာရှိ ၅ ဦး၊ စာပေဝန်ကြီး ၈ ဦးနဲ့ စစ်ဗိုလ်ချုပ် ၃ ဦးတို့ဟာ ရာထူးကနေ ဖယ်ရှားခံခဲ့ရပြီးပြီ။ ဒီလိုအချိန်မှာ တစ်ယောက်ယောက်က ရှေ့ထွက်ပြီး အခြေအနေကို ထိန်းကျောင်းမှ ဖြစ်မယ်။ မဟုတ်ရင် နောင်မှာ အရာရှိတွေ ရာထူးက ဖယ်ရှားခံရရုံတင်မကဘဲ ပိုပြီး ဆိုးဝါးတဲ့ အခြေအနေတွေ ဖြစ်လာမှာကို ကျွန်တော် စိုးရိမ်မိတယ်”

ယခု နန်းတွင်း၌ ရှိနေသော “ထိုပုဂ္ဂိုလ်” မှာ အမှန်တကယ် အရည်အချင်းရှိသော သူများကို နေရာမပေးဘဲ မိမိနှင့် နီးစပ်သူများကိုသာ နေရာပေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။ မဟာထန်၏မျိုးဆက်အလိုက် ထိန်းသိမ်းလာသော “အရည်အချင်းရှိသူကို နေရာပေးခြင်း” ဟူသော စည်းကမ်းမှာ ပျက်စီးလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ။

“သတင်းပို့ပါတယ်”

ထိုအချိန်တွင် ဝမ်ချောင်၏ လက်အောက်ခံ တစ်ဦးမှာ ခန်းမအတွင်းသို့ အလျင်အမြန် ဝင်ရောက်လာသည်။ “မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်၊ စုန့်ဘုရင်... အခုလေးတင် သတင်းရပါတယ်။ ကျောက်ချန်ဖုဟာ ထိုက်ကျိနန်းဆောင်မှာ ဧကရာဇ်နဲ့ တွေ့ဆုံပြီး နန်းတော်ကနေ ထွက်သွားပါပြီ”

ဝမ်ချောင်နှင့် စုန့်ဘုရင်တို့ အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြသည်။

“စပြီပေါ့... ကျောက်ချန်ဖုက လင်းနန်မှာ သစ်ခုတ်တဲ့ ကိစ္စကို ဧကရာဇ်ဆီ တင်ပြလိုက်ပြီ။ မကြာခင်မှာ ဧကရာဇ်က မင်းကို ညီလာခံ တက်ဖို့ ခေါ်ပါလိမ့်မယ်” စုန့်ဘုရင်က ဆိုသည်။

“အရှင် မစိုးရိမ်ပါနဲ့၊ ကျွန်တော့်မှာ အစီအစဉ် ရှိပါတယ်။ ဒါ့အပြင် အစပြုပြီးပြီဖြစ်လို့ နောက်ဆုတ်ဖို့ လမ်းမရှိတော့ပါဘူး။ အရှင်အနေနဲ့ အရာရှိ ရွေးချယ်ရေး ဌာနကို ဆက်သွယ်ပြီး ရာထူးကနေ ဖယ်ရှားခံရမယ့် အရာရှိတွေရဲ့ စာရွက်စာတမ်းတွေကို အချိန်ဆွဲထားခိုင်းလိုက်ပါ။ ရာထူးတိုးမယ့် သူတွေရဲ့ စာရွက်စာတမ်းတွေနဲ့ ဝတ်စုံတွေ လုပ်တာကိုလည်း တတ်နိုင်သလောက် အချိန်ဆွဲထားပါ။ သုံးလလောက် ကြာမယ့်အရာကို တစ်နှစ်လောက်ဖြစ်အောင် ဆွဲထားခိုင်းလိုက်ပါ။ ကျန်တာတွေကို ကျွန်တော် တာဝန်ယူပါ့မယ်။ ပြဿနာ တက်လာရင် အားလုံး ကျွန်တော့်အပေါ်ကိုပဲ ပုံချလိုက်ပါ”

ဝမ်ချောင်ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် မကြာမီမှာပင် သူတော်စင်ဧကရာဇ်၏ ဒေါသများ ပြည့်နှက်နေသော အမိန့်စာတစ်စောင်မှာ မျိုးနွယ်ခြားဘုရင် အိမ်တော်ဆီသို့ ပျံသန်း ရောက်ရှိလာတော့သည်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်ခင်းတွင်မူ ဝမ်ချောင်သည် ပုံမှန်အတိုင်းပင် တည်ငြိမ်နေခဲ့သည်။

“ဟုန်ရှို့... ငါ့ရဲ့ လည်ပင်းကော်လာကို ကြည့်ပေးပါဦး၊ သေသပ်ရဲ့လား”

ခန်းမအတွင်း၌ ဝမ်ချောင်သည် ရွှေချည်ထိုး ဝတ်ရုံနှင့် ကျောက်စိမ်းခါးပတ်ကို ဝတ်ဆင်လျက် မေးမြန်းလိုက်သည်။

“ဟုတ်ကဲ့ပါ အရှင်”

ဘေးနားရှိ လှပသော အစေခံမလေးမှာ ဝမ်ချောင်၏ နောက်သို့ သွားကာ အင်္ကျီကို ပြင်ဆင်ပေးလိုက်သည်။ သူမ၏ အမည်မှာ ဟုန်ရှို့ဖြစ်ပြီး ဝမ်ချောင် အိမ်တော်ဖွင့်ကတည်းက ရှိနေခဲ့သူ ဖြစ်သည်။

“အရှင်... အပြင်မှာတော့ အခြေအနေတွေက တော်တော် ဆိုးနေပြီကို အရှင်ကတော့ အခုထိ အေးဆေးပါပဲလား”

ဟုန်ရှို့သည် ဝမ်ချောင်ကို ကြည့်ရင်း ဆိုလိုက်သည်။ သူမသည် ဤကိစ္စမှာ သာမန်မဟုတ်ကြောင်း သိသော်လည်း အရှင်၏ ဉာဏ်ပညာဖြင့်ဆိုလျှင် အရာအားလုံးကို ဖြေရှင်းနိုင်မည်ဟု ယုံကြည်နေသည်။

“အရေးကြီးတဲ့ အချိန်ရောက်လေလေ ပိုပြီးတည်ငြိမ်ဖို့ လိုလေလေပါပဲ။ စိုးရိမ်နေရုံနဲ့တော့ ဘာမှ မထူးပါဘူး” ဝမ်ချောင်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ဝမ်ချောင်သည် အိမ်တော်မှ ထွက်ကာ မြင်းရထားပေါ်သို့ တက်လိုက်ပြီး နန်းတော်ရှိရာသို့ ဦးတည်ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။ လမ်းဘေးတစ်လျှောက်တွင်မူ ဝမ်ချောင် ညီလာခံ တက်မည့် သတင်းကို သိရှိထားကြသော ပြည်သူများစွာမှာ စုရုံးရောက်ရှိနေကြပြီး၊ သူတို့၏ မျက်နှာတွင် စိုးရိမ်မှုများနှင့်အတူ ဝမ်ချောင်ကို လေးစားချစ်ခင်မှုများမှာလည်း အထင်အရှား ပေါ်လွင်နေတော့သည်။

မြင်းရထားသည် နန်းတော်တံခါးအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာပြီး ထိုက်ဟယ်နန်းဆောင်ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာသည်။

“မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်”

“မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်”

“မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်... ရောက်လာပြီပဲ”

ထိုက်ဟယ်နန်းဆောင်အပြင်ဘက်တွင် ယခင်နှင့် မတူဘဲ စာပေဝန်ကြီးနှင့် စစ်ဗိုလ်ချုပ်များ အားလုံးမှာ စုရုံးနေကြပြီး နန်းဆောင်အတွင်းသို့ မဝင်ကြသေးပေ။ သူတို့မှာ တစ်စုံတစ်ဦးကို စောင့်နေကြဟန် တူသည်။

ဝမ်ချောင်ပေါ်လာသည်နှင့် လူတိုင်းက လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ကြိုဆိုကြတော့သည်။ သူတို့၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် လေးစားမှုများနှင့်အတူ မျှော်လင့်ချက် တစ်ခုခု ရှိနေသကဲ့သို့ပင်။ ယခုကဲ့သို့ တိုင်းပြည် မတည်မငြိမ် ဖြစ်နေချိန်တွင် ဝမ်ချောင် ပေါ်လာခြင်းမှာ တစ်လောကလုံးအတွက် အားကိုးရာတစ်ခုကို တွေ့ရှိလိုက်ရသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်တော့သည်။

******

အခန်း ၁၉၆၉ သူတော်စင်ဧကရာဇ်၏ တိုက်ခိုက်မှု

ဝမ်ချောင်ရောက်ရှိလာခြင်းကြောင့် လူတိုင်း ဝမ်းသာနေကြသော်လည်း၊ တစ်ဖက်တွင်မူ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများလည်း ရှိနေကြသည်။ ဝမ်ချောင်သည် လင်းနန်နယ်ရှိ ကြီးမားသော သစ်လုံးကြီးများကို အဘယ်ကြောင့် ခုတ်လှဲခဲ့သနည်းဆိုသည့် အစစ်အမှန် ရည်ရွယ်ချက်ကို လူတိုင်း သိရှိထားကြသော်လည်း၊ ဧကရာဇ်၏ သဘောထားအရ ထိုကိစ္စမှာ အလွန်ပင် အမျက်ထွက်စေခဲ့သည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။ ထို့ကြောင့်သာလျှင် ဝမ်ချောင်အား ယနေ့ နန်းတော်အတွင်းသို့ အရေးပေါ် ဆင့်ခေါ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ “အဆင့်မြင့် အရာရှိကြီးများကို အပြစ်မပေးရ၊ စစ်ဆေးရေး အရာရှိများသည် စကားပြောဆိုမှုကြောင့် အပြစ်မသင့်စေရ” ဟူသည်မှာ နန်းတော်အဖွဲ့၏ စည်းကမ်း ဖြစ်သော်လည်း၊ ယခု ဧကရာဇ်မှာမူ ထိုသူများကို ရာထူးမှ ဖယ်ရှားခဲ့ပြီး ဖြစ်ရာ၊ ဒေါသတကြီး ဖြစ်နေသော ဧကရာဇ်သည် ဝမ်ချောင်အပေါ် မည်သို့သော ဆိုးဝါးသည့် လုပ်ရပ်များ လုပ်ဆောင်လာမည်ကို မည်သူမျှ မခန့်မှန်းနိုင်ကြပေ။

“ဝမ်ချောင်”

ထိုအချိန်တွင် လူအုပ်ကြားမှ အိုမင်းသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုအသံကြောင့် လူအုပ်မှာ ဘေးသို့ အလိုအလျောက် ဖယ်ပေးလိုက်ကြပြီး၊ ဝမ်ချောင်လည်း ခေါင်းမော့ကာ ကြည့်လိုက်မိသည်။ အရာရှိဖိနပ်သံနှင့်အတူ အိုမင်းသော ပုံရိပ်တစ်ခုမှာ လူအုပ်နောက်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုသူမှာ တည်ကြည်လေးနက်သော မျက်နှာထားနှင့် ဩဇာအာဏာ ရှိလှသူ ဖြစ်ရာ၊ လူအုပ်ကြားတွင် ထင်ထင်ရှားရှား ရှိနေတော့သည်။ သူမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ ဝမ်ချောင်နှင့် အကြိမ်ကြိမ် ပဋိပက္ခ ဖြစ်ပွားခဲ့ဖူးသော အဘိုးအို ထိုက်ရှီ ကျန်းကျုံးမိပင် ဖြစ်သည်။ ဝမ်ချောင်သည် အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း ဘာမှမပြောဘဲ စောင့်ကြည့်နေလိုက်သည်။

“လူငယ်လေး... ငါက မင်းကိုရော မင်းရဲ့ဝမ်မိသားစုကိုပါ ဘယ်တုန်းကမှ မနှစ်သက်ခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အခုကိစ္စမှာတော့ ငါ မင်းကို တကယ်ပဲ အထင်ကြီးသွားရတယ်။ အရင်က မင်း ဘယ်လိုပဲ ဖြစ်ခဲ့ဖြစ်ခဲ့၊ ငါ မင်းကို ဘယ်လိုပဲ မြင်ခဲ့မြင်ခဲ့... အခု အချိန်မှာတော့ မင်းဟာ ငါတို့ မဟာထန်ရဲ့အားကိုးထိုက်တဲ့ ဝန်ကြီးတစ်ယောက်ဆိုတာ သေချာသွားပြီ။ ငါ မင်းကို ‘မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်’ လို့ လေးလေးစားစား ခေါ်လိုက်ပါ့မယ်”

ကျန်းကျုံးမိသည် ဝမ်ချောင်ရှေ့တွင် ရပ်ကာ လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ဝမ်ချောင်သည် အလွန်အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း ချက်ချင်းပင် နားလည်သွားခဲ့သည်။ ဤအဘိုးအိုကြီးသည် အလွန်မာန်တက်လှသော်လည်း၊ ယခုအခါ တိုင်းပြည်အရေးအတွက် သူကိုယ်တိုင် ဝမ်ချောင်ထံတွင် အလျှော့ပေးလာခြင်း ဖြစ်သည်။ ဝမ်ချောင်သည်လည်း ပြန်လည်ဦးညွှတ်လျက် ဂါရဝပြုလိုက်သည်။ ဤ အဘိုးအိုကြီးမှာ လွန်ခဲ့သော ရက်ပိုင်းအတွင်း ဧကရာဇ်အား တွေ့ဆုံရန် ကြိုးစားသော်လည်း အကြိမ်ကြိမ် ငြင်းပယ်ခြင်း ခံခဲ့ရသူ ဖြစ်သည်။ သူသည် ညီလာခံတွင်လည်း ဧကရာဇ်အား အကြံပေးရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း ရိုင်းစိုင်းစွာ အဟန့်ခံခဲ့ရသဖြင့် အလွန်ပင် စိတ်ပျက်အားငယ်နေပုံရသည်။

“ဝမ်ချောင်... ငါတို့တွေကတော့ အိုကုန်ကြပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ အခု တိုင်းပြည်က မတည်မငြိမ် ဖြစ်နေချိန်မှာ၊ မဟာထန်ရဲ့အနာဂတ်နဲ့ပြည်သူတွေရဲ့ဘဝကိုတော့ မင်းတို့ လူငယ်တွေအပေါ်မှာပဲ ပုံအပ်ရတော့မှာပဲ”

အဘိုးအိုကြီး ကျန်းကျုံးမိသည် သက်ပြင်းချလျက် ပြောဆိုပြီးနောက်၊ ညီလာခံ စတင်မည့် ခေါင်းလောင်းသံ ထွက်ပေါ်လာချိန်တွင် အထဲသို့ မဝင်တော့ဘဲ အဝေးသို့ လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။

“အရာရှိများ အားလုံး နန်းဆောင်အတွင်းသို့ ဝင်ကြစေ”

တားမြစ်ချက်တုတ်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ဝမ်ချောင်နှင့် အရာရှိများ အားလုံး ထိုက်ဟယ်နန်းဆောင်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ကြသည်။ ညီလာခံ စတင်သည်နှင့် အစောင့်အကြပ်များကြားမှ သူတော်စင်ဧကရာဇ်ပေါ်ထွက်လာပြီး ရာဇပလ္လင်ပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်သည်။ အရာအားလုံးမှာ ယခင်အတိုင်း ထင်ရသော်လည်း ဝမ်ချောင်အတွက်မူ အရာအားလုံး ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ညီလာခံပေါ်တွင် ရှိနေသူမှာ စစ်မှန်သော သူတော်စင်ဧကရာဇ်မဟုတ်ဘဲ၊ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း ၃၀ ကျော်က အကျင့်စာရိတ္တ ပျက်ပြားခဲ့သည့် တတိယသားတော် ရွှမ်သာဖြစ်ကြောင်း သူ သိရှိထားသည်။ ပြီးတော့ ဧကရာဇ်၏ ဘေးနားတွင် အမြဲရှိနေတတ်သော ကောင်းကုန်းကုန်းမှာလည်း အမှန်တကယ်ပင် ပျောက်ကွယ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ရာဇပလ္လင်ပေါ်ရှိ သူတော်စင်ဧကရာဇ်သည် ဝမ်ချောင်ကို ဒေါသတကြီးဖြင့် စိုက်ကြည့်နေတော့သည်။ သူသည် မျှော်စင်ဆောက်ရန်အတွက် ဝမ်ချောင်က သစ်သားများအားလုံးကို ခုတ်ယူသွားခြင်းကြောင့် အလွန်ပင် အမျက်ထွက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

“သူတော်စင်ဧကရာဇ်ရဲ့ အမိန့်တော်ရှိတယ်၊ တင်ပြစရာရှိလျှင် တင်ပြကြစေ၊ မရှိလျှင် ညီလာခံ သိမ်းစေ”

မိန်းမစိုးတစ်ဦး၏အော်ဟစ်သံအပြီးတွင် ညီလာခံ စတင်ခဲ့သော်လည်း၊ အခြား ဝန်ကြီးများ စကားမပြောရသေးမီမှာပင် ဧကရာဇ်က စတင်၍ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“ဝမ်ချောင် မင်း သတ္တိကတော့ ကောင်းလှချေလား၊ ငါ့ရဲ့သစ်တောတွေကိုတောင် ခုတ်လှဲရဲတယ်ပေါ့”

ဧကရာဇ်၏အသံမှာ ဒေါသများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသဖြင့် ခန်းမတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။

“ဧကရာဇ်... မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်က...”

ဝန်ကြီးတစ်ဦးက ဝမ်ချောင်အတွက် ဝင်ရောက် ပြောပေးရန် ကြိုးစားသော်လည်း၊ ဧကရာဇ်က ဒေါသတကြီးဖြင့် ဟန့်တားလိုက်သဖြင့် အားလုံး ငြိမ်ကျသွားကြရသည်။

“ဝမ်ချောင် ငါ မင်းကို မေးနေတယ်။ မင်းက စစ်ပွဲမှာ အောင်မြင်မှုတွေ ရထားလို့ ငါ့ကိုတောင် ထည့်မတွက်တော့ဘူးလား”

ပတ်ဝန်းကျင် လေထုမှာ အလွန်ပင် တင်းကျပ်နေတော့သည်။ အားလုံးက ဝမ်ချောင်အတွက် စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် ကြည့်နေကြစဉ်မှာပင်၊ ဝမ်ချောင်သည် တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ရှေ့သို့ ထွက်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ဧကရာဇ်... ကျွန်တော်မျိုးမှာ အဲဒီလို ရည်ရွယ်ချက် လုံးဝ မရှိပါဘူး။ လင်းနန်က သစ်လုံးတွေကို ခုတ်လှဲတာဟာ ဧကရာဇ်ရဲ့အမိန့်တော်အတိုင်း ဆောင်ရွက်တာသာ ဖြစ်ပါတယ်”

ထိုစကားကြောင့် ဝန်ကြီးများ အံ့အားသင့်သွားကြသလို၊ ဧကရာဇ်မှာလည်း ပို၍ပင် ဒေါသထွက်သွားတော့သည်။

“မိုက်ရူးရဲတာ… ငါက မင်းကို အဲဒီ သစ်ပင်တွေကို ခုတ်ခိုင်းတယ်လို့ ပြောချင်တာလား”

ဧကရာဇ်၏ မျက်ဝန်းများမှာ သတ်ဖြတ်လိုသော အငွေ့အသက်များ ပေါ်လာသည်။ ဝမ်ချောင်အနေဖြင့် ခိုင်လုံသော အကြောင်းပြချက် မပေးနိုင်ပါက ယနေ့ သူ့အတွက် အခြေအနေ မကောင်းနိုင်ပေ။

“ဧကရာဇ် မေ့သွားပြီလား... ဧကရာဇ် ကိုယ်တိုင်ပဲ ကျွန်တော်မျိုးကို ရေတပ် ဖွဲ့စည်းဖို့ ခွင့်ပြုခဲ့ပြီး၊ လိုအပ်တဲ့ ပစ္စည်းတွေ အားလုံးကို ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ သဘောအတိုင်း ဆောင်ရွက်ပိုင်ခွင့် ပေးအပ်ခဲ့တာ မဟုတ်လား”

ဝမ်ချောင်က ဆက်လက် ပြောဆိုလိုက်သည်။

“မင်းက ငါ့ကို လိမ်ညာရဲတယ်ပေါ့ ငါ ဘယ်တုန်းက အဲဒီလို စကားမျိုး ပြောခဲ့လို့လဲ”

သူတော်စင်ဧကရာဇ်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူသည် မည်သည့်အချိန်ကမှ ထိုသို့သော စကားမျိုး မပြောခဲ့သလို၊ ဝမ်ချောင်သည်လည်း ယခုရက်ပိုင်းအတွင်း ညီလာခံ တက်ရောက်ခဲ့ခြင်း မရှိရာ၊ ၎င်းမှာ ဧကရာဇ်၏ ရှေ့မှောက်တွင် ဗြောင်လိမ်နေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ခန်းမအတွင်းရှိ ဝန်ကြီးများအားလုံးမှာလည်း ဝမ်ချောင်အတွက် အလွန်ပင် စိုးရိမ်နေကြရသည်။ ဝမ်ချောင်သာ သေသေချာချာ မရှင်းပြနိုင်ပါက၊ သူသည်လည်း အခြားစစ်ဆေးရေး အရာရှိများကဲ့သို့ပင် ရာထူးမှ ဖယ်ရှားခံရပြီး မြို့တော်မှ နှင်ထုတ်ခံရပေလိမ့်မည်။ ဝမ်ချောင်အနီးရှိ ဝန်ကြီးတစ်ဦးက ဝမ်ချောင်အား အမှားဝန်ချရန် တိုးတိုးလေး သတိပေးသော်လည်း၊ ဝမ်ချောင်မှာမူ ဘာမှ မကြားသကဲ့သို့ တည်ငြိမ်စွာပင် ရပ်နေတော့သည်။

******

အခန်း ၁၉၇၀ ယွီကျိန်းနန်းဆောင်သို့ ကြွချီခြင်း

“ဧကရာဇ်... ကျွန်တော်မျိုး အပိုပြောနေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ တကယ်ပဲ ဒီလိုကိစ္စ ရှိခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်တော်မျိုးဆီမှာ ဧကရာဇ်ရဲ့ တံဆိပ်တော်ခတ်နှိပ်ထားတဲ့ အဲဒီ တင်ပြစာ ရှိနေပါသေးတယ်”

ဝမ်ချောင်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်ရင်း သူ၏အင်္ကျီလက်အတွင်းမှ တင်ပြစာ တစ်စောင်ကို ထုတ်ယူကာ ဖြန့်ပြလိုက်သည်။ အပေါ်တွင် စာသားအချို့မှာ အထင်အရှား ရှိနေတော့သည်။

“မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်အား ရေတပ်ဖွဲ့စည်းရန် ကိစ္စရပ်အားလုံးကို စီမံခွင့်ပြုသည်၊ ဌာန ၆ ခုမှလည်း လိုအပ်သလို ကူညီဆောင်ရွက်ပေးရန်...”

တင်ပြစာ၏အဆုံးသတ်တွင်မူ အနီရောင် တံဆိပ်တော်ကြီးမှာ အမှန်တကယ်ပင် ခတ်နှိပ်ထားပြီး ၎င်းမှာ သူတော်စင်ဧကရာဇ်၏ တံဆိပ်တော်ပင် ဖြစ်သည်။

“...ပြီးခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းက ဧကရာဇ် ညီလာခံတက်စဉ် အမတ်ချုပ်ကြီး၊ စုန့်ဘုရင်နဲ့ တခြားဝန်ကြီးတွေရှေ့မှာ တိုင်းပြည်အရေးတွေကို အတူတူ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြပါတယ်။ ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ တင်ပြစာဟာ အဲဒီအချိန်မှာ အတည်ပြုချက် ရခဲ့တာပါ။ အကယ်၍ ဧကရာဇ် မသိရှိဘူးဆိုရင် အမတ်ချုပ်ကြီးကို မေးမြန်းနိုင်ပါတယ်။ သူ ဒါကို အားလုံး သိရှိထားပါတယ်”

ဝမ်ချောင်၏ စကားကြောင့် ဝန်ကြီးများ၏ ရှေ့ဆုံးတန်းတွင် ရှိနေသော လီလင်ဖူသည် အခြေအနေ မကောင်းမှန်း သိလိုက်သည်။ ဝမ်ချောင်က ထိုတင်ပြစာကို ထုတ်ပြလိုက်ကတည်းက သူ့အပေါ် ပြန်လည် ပတ်သက်လာလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။ ထိုစဉ်က ဝမ်ချောင်က ဧကရာဇ် သဘောတူထားသည်ဟု ပြောသဖြင့် သူလည်း သေသေချာချာ မစစ်ဆေးဘဲ အတည်ပြုပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

“ဧကရာဇ်... အဲဒီလိုကိစ္စ ရှိခဲ့တာ မှန်ပါတယ်”

လီလင်ဖူသည် ရင်ထဲတွင် မလိုလားသော်လည်း အခြေအနေအရ ဝန်ခံလိုက်ရတော့သည်။

ခန်းမတစ်ခုလုံး သေလုမတတ် တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။ သူတော်စင်ဧကရာဇ်မှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး လီလင်ဖူကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်ကာ၊ ဝမ်ချောင်ဘက်သို့ လှည့်၍ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီနေတော့သည်။

“အသုံးမကျတဲ့ကောင်”

အကယ်၍ အကြည့်ဖြင့်သတ်နိုင်ပါက ဝမ်ချောင်မှာ အကြိမ်ပေါင်း ထောင်ချီ သေဆုံးနေပေလိမ့်မည်။ ဝမ်ချောင်သည် လီလင်ဖူ၊ စုန့်ဝမ်နှင့် အခြားဝန်ကြီးများ၏ အာဏာကိုသာ ပြောဆိုသွားပြီး၊ သူကိုယ်တိုင်လည်း ထိုအာဏာရှိ ဝန်ကြီးများထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သည်ကိုမူ တမင်တကာ ချန်လှပ်ပြောဆိုသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ ဝမ်ချောင်က မိမိဘာသာ အမိန့်စာရေးပြီး မိမိဘာသာ တံဆိပ်ခတ်နှိပ်ခဲ့ခြင်းသာဖြစ်ရာ ဧကရာဇ်မှာ ပို၍ပင်ဒေါသထွက်သွားတော့သည်။ သို့သော် ထိုခန့်အပ်မှုမှာ အမှန်တကယ် ရှိခဲ့သဖြင့် သူ့အနေဖြင့် ဝမ်ချောင်အား ကွပ်မျက်ရန် အကြောင်းပြချက် ရှာမရတော့ပေ။

“ဝမ်ချောင် ငါ့ရှေ့မှာတောင် မင်းက လိမ်ညာရဲသေးတယ်ပေါ့”

ဧကရာဇ်သည် ရာဇပလ္လင်မှ ထရပ်လိုက်ကာ “အနောက်မြောက်က ပြန်လာပြီးကတည်းက မင်းက စည်းကမ်းတွေကို လုံးဝ မလေးစားတော့ဘူး။ ငါ့ရဲ့ မျှော်စင်ကိုတောင် မင်းက ထိပါးရဲတယ်ဆိုတော့၊ မင်းက ညီလာခံတစ်ခုလုံးကို ချုပ်ကိုင်ချင်နေတာလား”

“ကျွန်တော်မျိုး မရဲပါဘူး”

“မင်းမှာ အောင်မြင်မှုတွေ ဘယ်လောက်ပဲ ရှိရှိ၊ ငါက ဒီတိုင်းပြည်ရဲ့ အရှင်သခင်ဆိုတာ မမေ့နဲ့။ မင်းမှာ ရှိတာတွေ အားလုံးက ငါပေးထားတာပဲ။ ငါက ပေးနိုင်သလို အချိန်မရွေး ပြန်သိမ်းနိုင်တယ်” ပြောဆိုရင်းပင် ဧကရာဇ်သည် ညီလာခံ မသိမ်းသေးမီမှာပင် ဒေါသတကြီးဖြင့် နောက်နန်းဆောင်သို့ လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။

“ညီလာခံ သိမ်းစေ”

“အမိန့်တော်ရှိတယ်... မျိုးနွယ်ခြားဘုရင် ဝမ်ချောင်ကို ဧကရာဇ်အား စော်ကားမှုကြောင့် အိမ်တွင်း အကျဉ်းချ ၃ လ ပြစ်ဒဏ်ပေးလိုက်သည်။ ၃ နှစ်စာ ရိက္ခာကိုလည်း သိမ်းဆည်းစေ။ ငါ့ရဲ့အမိန့်မပါဘဲ အိမ်တော်ပြင်ပသို့ လုံးဝ မထွက်စေရ။ ဒါ့အပြင် မျှော်စင်ကို သေသေချာချာ မဆောက်နိုင်တဲ့အတွက် ဆောက်လုပ်ရေးဝန်ကြီးဌာနက ဝန်ကြီး၊ အတွင်းဝန်နဲ့ အရာရှိ အားလုံးကိုပါ ရာထူးကနေ ဖယ်ရှားစေ”

ဧကရာဇ် နောက်နန်းဆောင်အတွင်းသို့ မဝင်မီ ပြောလိုက်သောအမိန့်မှာ ခန်းမတစ်ခုလုံးကို တုန်လှုပ်သွားစေသည်။ ဝမ်ချောင်၏မျက်ဝန်းထဲတွင် မှောင်မိုက်သော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသော်လည်း၊ အခြားဝန်ကြီးများမှာမူ ပြင်းထန်သော မုန်တိုင်းတစ်ခုကို ဤမျှနှင့် ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သဖြင့် သက်ပြင်းချကာ စိတ်အေးသွားကြတော့သည်။

ညီလာခံပြီးနောက် အနောက်နန်းဆောင်၌ သူတော်စင်ဧကရာဇ်သည် ဒေါသများ မပြေသေးဘဲ ရှိနေသည်။

“ဝမ်ချောင်... ဝမ်ချောင်... လီထိုက်ယီ မင်း ငါ့ကို ၃၇ နှစ်လုံးလုံး ဖိနှိပ်ထားခဲ့တာ မလောက်သေးလို့၊ အခု မင်း မွေးထုတ်ပေးခဲ့တဲ့သူကပါ ငါ့ကို ဖိနှိပ်ချင်နေတယ်ပေါ့။ ငါ သူ့ကို အပိုင်းပိုင်း ပိုင်းပစ်မယ်။ မင်း ငါ့ဘဝကို ဖျက်ဆီးခဲ့သလို၊ ငါလည်း မင်းနဲ့ ပတ်သက်သမျှ လူတွေ၊ မင်း တန်ဖိုးထားတဲ့ အရာတွေ အားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်မယ်”

သူသည် ကြောက်မက်ဖွယ် မျက်နှာထားဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည် - “လူတွေ လာစမ်း.. ယွီကျိန်းနန်းဆောင်ကို သွားမယ်။ အခု မင်း အချစ်ဆုံး မိန်းမကနေပဲ အရင် စတင်လိုက်ကြတာပေါ့”

သူသည် မုန်းတီးမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ကြင်ယာတော်ထိုက်ကျန်းရှိရာ ယွီကျိန်းနန်းဆောင်ဆီသို့ ဦးတည် ထွက်ခွာလာခဲ့တော့သည်။

ယွီကျိန်းနန်းဆောင်တွင်မူ ကြင်ယာတော်ထိုက်ကျန်းမှာ ဧကရာဇ် ကြွလာမည်ဟူသော သတင်းကြောင့် ဝမ်းသာအားရ ပြင်ဆင်နေတော့သည်။ သို့သော် ဧကရာဇ် စီးနင်းလာသော ရထားလုံးမှာ နန်းဆောင်နှင့် ပေအနည်းငယ်အကွာတွင် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။ မမြင်ရသော အတားအဆီးတစ်ခုကို ဝင်တိုက်မိသကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော စွမ်းအားများကြောင့် ရထားလုံးမှာ နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားတော့သည်။

“လီထိုက်ယီ မင်းက သေရင်တောင် ငါ့ကို တားချင်နေတာလား”

ထိုသူတော်စင်ဧကရာဇ်မှာ ကြင်ယာတော်ထိုက်ကျန်းကို အတင်းအဓမ္မ သိမ်းပိုက်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း၊ စစ်မှန်သော သူတော်စင်ဧကရာဇ် လီထိုက်ယီ ထားရှိခဲ့သော စွမ်းအား အတားအဆီးကြောင့် မျက်နှာတွင် သွေးများ စိုရွှဲလျက် ဒဏ်ရာရကာ အရှက်တကွဲ ပြန်ဆုတ်ခဲ့ရတော့သည်။ သူတော်စင်ဧကရာဇ် လီထိုက်ယီသည် မိမိကွယ်လွန်လျှင်ပင် ကြင်ယာတော်ထိုက်ကျန်းအား အခြားသူများ မထိပါးနိုင်ရန် တားမြစ်ချက်များ ထားရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုက်ကျိနန်းဆောင်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ဧကရာဇ်သည် သူ၏ ဒေါသများကို မိန်းမစိုးများနှင့် နန်းတွင်းသူများအပေါ် ပုံချကာ ရိုက်နှက် နှိပ်စက်နေတော့သည်။ ထိုအချိန်တွင် ယိုကျိုးမှ အန်းယာလုရှန်းက အလှပဂေး ၁၀၀ ကို ဆက်သလာသည်ဟူသော သတင်းကြောင့် သူတော်စင်ဧကရာဇ်၏ ဒေါသများမှာ သိသိသာသာ လျော့ကျသွားတော့သည်။

တစ်ဖက်တွင်မူ ဝမ်ချောင်သည် အိမ်တော်သို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့ပြီး၊ ၃ လတိုင်တိုင် အိမ်ပြင်မထွက်ရဟူသော အမိန့်ကြောင့် သူ၏ လက်အောက်ခံ ကျန်းချွယ်တို့မှာ စိုးရိမ်နေကြရသည်။ သို့သော် ဝမ်ချောင်၏စိတ်ထဲတွင်မူ ပို၍ကြီးမားသော အစီအစဉ်များ ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။