အခန်း (၁၉၇၆-၁၉၈၀)
Vol. 122 Ch. 1976-1980
အခန်း ၁၉၇၆ အန်းယာလုရှန်း ကို အရှက်ခွဲခြင်း
စုန့်ဘုရင်၊ ကျန်းချိုးကျန့်ချုံးနှင့် ယန်ကျောက် တို့သာမက၊ ကော်ကော်ကုန်း၊ အော်ကော်ကုန်းအပြင် မဟာထန်၏ ဝါရင့်အရာရှိကြီးများ အားလုံးကို ဝမ်ချောင်က စည်းရုံးနိုင်ခဲ့သဖြင့် သူတို့အားလုံး မြို့တံခါးသို့ ကိုယ်တိုင်ထွက်၍ ကျန်းရှို့ကွေးကို ကြိုဆိုခဲ့ကြသည်။ အံ့သြစရာ အကောင်းဆုံးမှာ ယန်ကျောက်ပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် မည်သို့သော စကားအတတ်ပညာဖြင့် စည်းရုံးလိုက်သည်မသိဘဲ၊ နန်းတွင်းရှိ စာပေဝန်ကြီးအချို့ကိုပါ ကျန်းရှို့ကွေးအား ကြိုဆိုရန် ခေါ်ဆောင်လာနိုင်ခဲ့သည်။ ခုနကတင် လူ့လောက၏ အေးစက်မှုကို ခံစားနေရသော ကျန်းရှို့ကွေးမှာ ယခုကဲ့သို့ ခမ်းနားလှသော ကြိုဆိုမှုနှင့် “ဗိုလ်ချုပ်ကျန်းကို ကြိုဆိုပါတယ်” ဟူသော အော်ဟစ်သံများကို ကြားရသောအခါ ရင်ထဲ၌ များစွာ လှုပ်ရှားသွားခဲ့ရသည်။
“အားလုံးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”
“ဗိုလ်ချုပ်ကျန်း... ခရီးဝေးက လာရတာ ပင်ပန်းလှပါပြီ။ ဝမ်ချောင်ကြိုဆိုတာ နောက်ကျသွားခဲ့ရင် ခွင့်လွှတ်ပေးပါ”
ဝမ်ချောင်သည် မြင်းကို အရှိန်မြှင့်၍ ရှေ့သို့ ထွက်ကာ ဂုဏ်ပြုလိုက်သည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်”
ကျန်းရှို့ကွေးသည်လည်း မြင်းပေါ်မှ ဦးညွှတ်လျက် ပြန်လည်ဂုဏ်ပြုလိုက်သည်။ သူတော်စင်ဧကရာဇ်၏ အမိန့်ကြောင့် ရာထူးမဲ့ကာ စိတ်ပျက်နေချိန်တွင် ဝမ်ချောင်က ယခုကဲ့သို့ ဂုဏ်သိက္ခာရှိစွာ ကြိုဆိုပေးလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။ ဝမ်မိသားစုနှင့် အတိတ်က ရန်ငြိုးများ ရှိခဲ့သော်လည်း၊ ယခု အခက်အခဲ ကြုံနေရချိန်တွင် ဝမ်ချောင်ကသာ သူ့အား ထိုက်တန်သော လေးစားမှုကို ပေးအပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
“ဗိုလ်ချုပ်ကျန်း... စိတ်ထဲ မထားပါနဲ့။ ဗိုလ်ချုပ်ဟာ တစ်သက်လုံး စစ်မြေပြင်မှာ မဟာထန်အတွက် အသက်ပေး ဆောင်ရွက်ခဲ့သူပါ။ ဗိုလ်ချုပ်ဟာ ကျွန်တော်တို့ လူငယ်တွေအတွက် စံပြပုဂ္ဂိုလ် တစ်ဦးဖြစ်လို့ ကျွန်တော် အမြဲ လေးစားနေမှာပါ”
ဝမ်ချောင်က နှိမ့်ချစွာ ပြောဆိုပြီးနောက် ဖိတ်ကြားလိုက်သည်။ “ကျွန်တော်က ဧကရာဇ်အတွက် ကြိုဆိုပွဲတည်ခင်းထားပါတယ်။ ဗိုလ်ချုပ်ကျန်း အဆင်ပြေမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်နဲ့အတူ ကြွချီပေးပါ”
ကျန်းရှို့ကွေးနှင့် ဝမ်ချောင်တို့သည် မြို့တော်အတွင်းရှိ ပြည်သူများစွာ၏ စောင့်ကြည့်မှုအောက်တွင် ခမ်းနားစွာ ဝင်ရောက်ခဲ့ကြသည်။ မဟာထန်၏ စစ်နတ်ဘုရားဟောင်းနှင့် စစ်နတ်ဘုရားသစ်တို့၏ တွေ့ဆုံမှုမှာ မြို့တော်တစ်ခုလုံးကို ဟိန်းထွက်သွားစေခဲ့သည်။ ဝမ်ချောင်သည် သူရဲကောင်းကြီး တစ်ဦး၏ ဘဝနေဝင်ချိန်တွင် ထိုက်တန်သော ဂုဏ်သိက္ခာကို ပေးအပ်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ညရောက်သောအခါ...။
မျိုးနွယ်ခြားဘုရင် အိမ်တော်အတွင်း၌ ဝမ်ချောင်နှင့် ကျန်းရှို့ကွေးတို့သည် လက်ဖက်ရည် သောက်ရင်း မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိုင်နေကြသည်။
“ဗိုလ်ချုပ်ကျန်း... နောက်ပိုင်းအတွက် ဘာတွေပြင်ဆင်ထားသလဲ” ဝမ်ချောင်က မေးလိုက်သည်။
ကျန်းရှို့ကွေးက သက်ပြင်းချလျက် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ “ဘာပြင်ဆင်စရာ ရှိဦးမှာလဲ။ ကော်ကျိုးအုပ်ချုပ်ရေးမှူးရာထူးဆိုတာ ငါ့ရဲ့တစ်သက်တာ ကြိုးပမ်းမှုတွေကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တာပဲ။ ဧကရာဇ် ငါ့အပေါ် ဒီလောက်အထိ ရက်စက်လိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး”
သူ၏မျက်ဝန်းထဲတွင် နာကျင်မှုများနှင့် ခါးသီးမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ စစ်ဗိုလ်ချုပ်ကြီး တစ်ဦးအား စာပေအရာရှိအဖြစ် ရာထူး လျှော့ချခံလိုက်ရခြင်းမှာ ကျန်းရှို့ကွေးအတွက် အကြီးမားဆုံးသော အရှက်ရမှုပင် ဖြစ်နေတော့သည်။
“ဗိုလ်ချုပ် စိတ်ဓာတ်မကျပါနဲ့။ စစ်ပွဲမှာ အနိုင်အရှုံးဆိုတာ သာမန်ကိစ္စပါပဲ။ တစ်နေ့နေ့မှာ ဗိုလ်ချုပ် ယိုကျိုးကို ပြန်ရောက်နိုင်မယ်လို့ ကျွန်တော် ယုံကြည်ပါတယ်” ဝမ်ချောင်က အားပေးလိုက်သည်။
ကျန်းရှို့ကွေးသည် လက်ဖက်ရည်ကြမ်းကို အရက်ကဲ့သို့ မော့သောက်လိုက်ပြီးနောက် မေးလိုက်သည်။ “ဒါနဲ့... မျိုးနွယ်ခြားဘုရင် ဒီနေ့ ငါ့ကို ခေါ်တွေ့တာ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စရှိတယ်လို့ ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား။ အဲဒါ ဘာများလဲ”
“ဗိုလ်ချုပ်... ကျွန်တော် အရင်က ပို့ခဲ့တဲ့ စာကို မှတ်မိသေးလား” ဝမ်ချောင်က တိုက်ရိုက် မေးလိုက်သည်။
ကျန်းရှို့ကွေး၏မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ပျက်သွားပြီး ပြန်လည် ပြောဆိုလိုက်သည်။ “မျိုးနွယ်ခြားဘုရင် ပြောတာ ငါ့ရဲ့မွေးစားသားကိစ္စလား။ အဲဒီကလေးအပေါ် ဝမ်ရယ် အထင်လွဲနေတာ ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။ သူက ဟူလူမျိုးတစ်ယောက် ဖြစ်ပေမဲ့ စရိုက်မဆိုးပါဘူး”
အန်းယာလုရှန်း အကြောင်းကို ပြောလိုက်ချိန်တွင် ကျန်းရှို့ကွေး၏ မျက်နှာမှာ အားတက်လာသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။
“ဒီတစ်ခါ ယိုကျိုးစစ်ပွဲမှာ အဲဒီကလေးသာ အသက်စွန့်ပြီး မတိုက်ခိုက်ခဲ့ရင် အခြေအနေက အခုထက် အများကြီး ပိုဆိုးသွားမှာပါ။ အဲဒီအချိန်ကျရင် ငါက အုပ်ချုပ်ရေးမှူး ဖြစ်ရုံတင်မကဘဲ ခေါင်းပါ ပြတ်သွားနိုင်ပါတယ်။ အရင်က ငါ သူ့အပေါ် အရမ်း တင်းကျပ်ခဲ့တာတွေကိုတောင် အခု နောင်တရမိတယ်” သူက ဆိုလိုက်သည်။
ကျန်းရှို့ကွေးသည် အန်းယာလုရှန်း အပေါ် အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်နေသည်ကို မြင်ရသောအခါ ဝမ်ချောင်စိတ်မကောင်း ဖြစ်မိသည်။ အန်းယာလုရှန်းသည် ကျန်းရှို့ကွေးကို ဤမျှအထိ လှည့်စားထားနိုင်လိမ့်မည်ဟု ဝမ်ချောင် မထင်ထားခဲ့ပေ။
“ဗိုလ်ချုပ်... ကျွန်တော့်မှာ ဗိုလ်ချုပ် ကြည့်ရှုပေးစေချင်တဲ့ ပစ္စည်းတစ်ခု ရှိပါတယ်”
ဝမ်ချောင်သည် လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ အနားရှိ နံရံမှ လျှို့ဝှက်အကန့် ပွင့်သွားပြီး ရှည်လျားသော ပန်းချီလိပ်တစ်ခု ပျံထွက်လာသည်။
“ဒါက ဘာလဲ မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်” ကျန်းရှို့ကွေး အံ့အားသင့်သွားသည်။
“ဒါကို ကြည့်ရင် ဗိုလ်ချုပ် နားလည်သွားမှာပါ”
ကျန်းရှို့ကွေးသည် ပန်းချီလိပ်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်ဝန်းများ ကျုံ့သွားတော့သည်။ ၎င်းမှာ ဟန်ခေတ်ဦးမှ တောင်တန်းရှုခင်းပုံတစ်ခု ဖြစ်ပြီး ယိုကျိုးတွင် ကျန်းရှို့ကွေးကိုယ်တိုင် ပိုင်ဆိုင်ခဲ့ဖူးသော ပန်းချီကား ဖြစ်နေသည်။
“ဒါက ငါ အန်းယာလုရှန်းကို ဆုချထားတဲ့ ပန်းချီကားပဲ... ဒါက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မျိုးနွယ်ခြားဘုရင် ရဲ့ လက်ထဲကို ရောက်နေတာလဲ”
“ဒီပန်းချီကားကို ကျွန်တော် အာရပ်အင်ပါယာရဲ့ ဧကရာဇ် မူတာဆင်သုံးရဲ့ ဘဏ္ဍာတိုက်ထဲကနေ ရှာတွေ့ခဲ့တာပါ” ဝမ်ချောင်က လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။
“ဘာ” ကျန်းရှို့ကွေး မယုံကြည်နိုင် ဖြစ်သွားသည်။
ဝမ်ချောင်က ဆက်လက်၍ “ဒါ့အပြင် ဒီပန်းချီကားနဲ့အတူ ပေးပို့ခဲ့တဲ့ စာတစ်စောင်ကိုပါ ကျွန်တော် တွေ့ခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီထဲမှာ ရေးထားတာက ‘အနာဂတ် ရှန်ကျိုးရဲ့ အရှင်သခင်ကနေ အနောက်ဘက် အာရပ်အင်ပါယာရဲ့ အရှင်သခင်ဆီသို့’ တဲ့”
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ကျန်းရှို့ကွေး တစ်ကိုယ်လုံး တုန်လှုပ်သွားပြီး သူ၏မျက်ဝန်းထဲတွင် ကြီးမားသော တုန်လှုပ်မှုများ ပေါ်လာတော့သည်။ သူ၏ မွေးစားသား၊ သူ အယုံကြည်ဆုံးသော အန်းယာလုရှန်းက အာရပ်နှင့် ပူးပေါင်းကာ ပုန်ကန်ရန် ကြံစည်နေသည်ဟူသော အချက်ကို သူ လုံးဝ လက်မခံနိုင် ဖြစ်နေဆဲပင်။
******
အခန်း ၁၉၇၇ အန်းယာလုရှန်း၏ ပရိယာယ်ကို ဖော်ထုတ်ခြင်း
“ဗိုလ်ချုပ်... ဒီကိစ္စကို ကျွန်တော်တစ်ယောက်တည်း မြင်ခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး။ အဲဒီအချိန်က အာရပ်ဘဏ္ဍာတိုက်ထဲမှာ ကျွန်တော့်အပြင် စုန့်ဘုရင်၊ ကျန်းချိုးကျန့်ချုံး၊ ထုံလော့ဗိုလ်ချုပ်ကြီး အာပုစီနဲ့ မြောက်ဒေသ ဗိုလ်ချုပ်ကြီး ကောင်းရှန်းကျစ်တို့လည်း ရှိနေခဲ့တာပါ။ အားလုံးက ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ခဲ့ကြတာမို့ ဒီကိစ္စက လုံးဝ မှားယွင်းစရာ အကြောင်းမရှိပါဘူး”
ဝမ်ချောင်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သော်လည်း ကျန်းရှို့ကွေး မှာမူ တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားစွာဖြင့် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်နေမိသည်။ “မဖြစ်နိုင်ဘူး... ဒါ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး...” သူသည် အန်းယာလုရှန်း၏ လှည့်စားမှုအောက်တွင် ကြာမြင့်စွာ နေထိုင်ခဲ့ရသူ ဖြစ်သဖြင့် ပန်းချီလိပ်တစ်ခုနှင့် စာတစ်စောင်တည်းဖြင့် သူ၏ အမြင်ကို ပြောင်းလဲရန်မှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ကြောင်း ဝမ်ချောင် သိရှိပြီးသားပင် ဖြစ်သည်။
“ဗိုလ်ချုပ်ရဲ့ ဒဏ်ရာဟောင်းတွေ ပြန်ပေါ်လာပြီး ယိုကျိုးစစ်ပွဲအတွင်းမှာ အိပ်ရာထဲ လဲနေခဲ့ရလို့ ယွန်းဂျယ်စိုးမွန်းက အခွင့်ကောင်းယူခဲ့တယ်လို့ ကြားရပါတယ်။ အခု ဘယ်လိုနေသေးလဲ”
ဝမ်ချောင်၏အမေးကို ကျန်းရှို့ကွေးက သက်ပြင်းချရင်း ပြန်ဖြေသည်။ “မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်ရဲ့ စိုးရိမ်မှုကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီကိစ္စက အဲဒီကလေးနဲ့ ဘာမှ မသက်ဆိုင်ပါဘူး။ ငါက ဆယ်ကျော်သက်အရွယ်ကတည်းက စစ်တပ်ထဲဝင်ပြီး တစ်သက်လုံး စစ်မြေပြင်မှာ ဖြတ်သန်းလာခဲ့တာပါ။ အခုလို အခြေအနေ ရောက်လာတာက ငယ်စဉ်က အသက်စွန့်ပြီး တိုက်ခိုက်ခဲ့လို့ ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ ဒဏ်ရာဟောင်းတွေကြောင့်ပဲ ဖြစ်မှာပါ”
ကျန်းရှို့ကွေး မှာ တစ်ချိန်က သူတော်စင်ဧကရာဇ်မှအပ မည်သူ့ကိုမျှ အရေးမစိုက်ခဲ့သော သူရဲကောင်းကြီး ဖြစ်သော်လည်း၊ ယခုအခါ ဒဏ်ရာဟောင်းများကြောင့် ဤကဲ့သို့ ကျဆုံးသွားရခြင်းကို ရင်နာနေပုံရသည်။
“ဗိုလ်ချုပ် အခု အသက် ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ” ဝမ်ချောင်က ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။
ကျန်းရှို့ကွေး အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “ငါ အခု အသက် ၅၇ နှစ် ရှိပါပြီ”
“၅၇ နှစ်... အားအင်တွေ ပြည့်ဝနေရမယ့် အချိန်ပဲ။ ဗိုလ်ချုပ် မထင်ဘူးလား၊ ဒဏ်ရာဟောင်းတွေ ပေါ်လာတာ နည်းနည်း စောမနေဘူးလား။ ကျွန်တော့်အဘိုး ကျိုကုန်းဆိုရင် စာပေဝန်ကြီး တစ်ယောက် ဖြစ်ပြီး သိုင်းပညာမှာ အရှင့်ကို မမီပေမဲ့၊ သူတောင် အသက် ၇၀ ကျော်မှ ဒဏ်ရာဟောင်းတွေ ပြန်ပေါ်လာတာပါ။ အရှင်က အခုလို ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ ပြင်းထန်တဲ့ ဝေဒနာ ခံစားနေရတာက တကယ်ပဲ ထူးဆန်းမနေဘူးလား”
ဝမ်ချောင်၏ စကားကြောင့် ကျန်းရှို့ကွေး ဆွံ့အသွားသော်လည်း သူ၏ ခံစားချက်များကို ထိန်းချုပ်ကာ- “ဒီကိစ္စကို ငါလည်း စဉ်းစားခဲ့ပါတယ်။ အရှေ့မြောက်ပိုင်းမှာ တစ်ယောက်ယောက်က ငါ့ကို လုပ်ကြံချင်တယ်ဆိုရင် အဲဒါ ဂိုဂူလျောရဲ့ ယွန်းဂျယ်စိုးမွန်းပဲ ဖြစ်ရမယ်။ သူကသာ ငါ့ကို သတ်ချင်တဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ရော၊ အစွမ်းအစရော ရှိတာပါ။ ငါ အိပ်ရာထဲ လဲနေချိန်မှာ သူက အလုံးအရင်းနဲ့ စစ်ချီလာတာဟာ သံသယ ဖြစ်စရာပါပဲ။ အဲဒီ စာလွှာဆိုတာကလည်း လူတွေကို လှည့်စားဖို့ သူ သုံးတဲ့ နည်းလမ်းပဲ ဖြစ်မှာပါ”
ကျန်းရှို့ကွေးမှာ အန်းယာလုရှန်း ကို အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်နေဆဲ ဖြစ်ပြီး ရန်သူဖြစ်သူ ယွန်းဂျယ်စိုးမွန်းကိုသာ အပြစ်တင်နေတော့သည်။
“ဖြတ်... ဖြတ်”
ဝမ်ချောင်သည် ထပ်ပြီး မငြင်းခုံတော့ဘဲ လက်နှစ်ဖက်ကို တီးလိုက်သည်။ ခဏချင်းမှာပင် ခန်းမတံခါး ပွင့်သွားပြီး ဝမ်ဘုရင်အိမ်တော်မှ အစောင့်နှစ်ဦးသည် ပုံရိပ်တစ်ခုကို ဆွဲခေါ်လာခဲ့သည်။
“အန်းလန်”
ကျန်းရှို့ကွေးမှာ အံ့အားသင့်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုသူမှာ အန်းတုံအုပ်ချုပ်ရေးမှူးရုံး၌ သူ့ကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ပေးသော အစေခံမလေး ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။ ဝမ်ချောင်သည် သူ၏ လက်ချောင်းကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ အနက်ရောင် စွမ်းအားစအချို့မှာ အန်းလန်၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ စိမ့်ဝင်သွားပြီး၊ သူမမှာ အိပ်မက်မက်နေသကဲ့သို့ တည်ငြိမ်သွားတော့သည်။ ၎င်းမှာ ဝမ်ချောင်၏ အိပ်မက်သားရဲ စွမ်းအားဖြင့် ထိန်းချုပ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
“အန်းလန်... ဗိုလ်ချုပ်ရဲ့လက်ဖက်ရည်ထဲကို နေ့တိုင်း ဘာတွေ ထည့်ခဲ့သလဲဆိုတာ အမှန်အတိုင်း ပြောပြစမ်း” ဝမ်ချောင်က တိုက်ရိုက် မေးမြန်းလိုက်သည်။
“ကျွန်မ... ကျွန်မ မသိပါဘူး၊ ကျွန်မနဲ့ မဆိုင်ပါဘူး... အဲဒါ သခင်လေးက ကျွန်မကို ခိုင်းတာပါ”
အန်းလန်သည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်သည်။ ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ကျန်းရှို့ကွေး၏မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့သွားတော့သည်။
“အန်းလန်... မင်း ဘာပြောလိုက်တာလဲ” ကျန်းရှို့ကွေး၏အသံမှာ တုန်ရီနေသည်။
“ဗိုလ်ချုပ်... အသက်ချမ်းသာခွင့် ပေးပါ။ ကျွန်မ တမင် လုပ်တာ မဟုတ်ပါဘူး။ သခင်လေးက ကျွန်မရဲ့မိဘတွေကို ဖမ်းထားပြီး ခြိမ်းခြောက်ခဲ့တာပါ။ နေ့တိုင်း အရှင့်ရဲ့လက်ဖက်ရည်ထဲကို အဖြူရောင် အမှုန့်တွေ ထည့်ခိုင်းခဲ့တာပါ။ ကျွန်မ အရှင့်ကို တကယ် မသတ်ချင်ပါဘူး”
အန်းလန်သည် ကြောက်လန့်တကြား ငိုယိုကာ တင်ပြလိုက်သည်။ ယိုကျိုးနယ်မြေတွင် ကျန်းရှို့ကွေးကို မကြောက်သူ မရှိရာ၊ သူမ၏ တုန်လှုပ်နေသော အပြုအမူမှာ အမှန်တရား ပြောနေကြောင်း သက်သေပြနေသည်။
“ဗိုလ်ချုပ်... ဒါဟာ ကျွန်တော့်ရဲ့အမှားလည်း ပါပါတယ်။ အန်းယာလုရှန်း ဆေးခတ်လိမ့်မယ်လို့ သတိပေးခဲ့ပေမဲ့၊ သူက ထမင်းဟင်းထဲမှာ မဟုတ်ဘဲ ဗိုလ်ချုပ် အနှစ်သက်ဆုံး လက်ဖက်ရည်ကြမ်းထဲမှာ လက်စွမ်းပြလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် သတိမထားမိခဲ့ဘူး”
ဝမ်ချောင်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်ရင်း စာရွက်စလေး တစ်ခုကို စားပွဲပေါ်သို့ တင်ပေးလိုက်သည်။ “ဗိုလ်ချုပ်... အရှင်ဟာ ဒဏ်ရာဟောင်းတွေ ပြန်ပေါ်လာတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ တစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ လုပ်ကြံမှုကို ခံလိုက်ရတာပါ။ အရှင်က လက်ဖက်ရည်ကို ကျွမ်းကျင်သူဆိုတော့ ဒီ အနံ့ကို မှတ်မိမှာပါ”
ကျန်းရှို့ကွေးသည် တုန်ရီနေသော လက်များဖြင့် ထိုစာရွက်ထဲမှ ဆေးအမှုန့်များကို အနံ့ခံကြည့်လိုက်ရာ မျက်နှာမှာ အလွန်ပင် ဆိုးဝါးသွားတော့သည်။ ၎င်းမှာ အန်းယာလုရှန်းက သူ့ကို ဆက်သခဲ့သော “အန်းယာထော်လက်ဖက်ခြောက်” ၏ အနံ့ ဖြစ်နေသည်။ ထိုလက်ဖက်ရည်ကြမ်းမှာ သာမန်လူသောက်လျှင် ဘာမှမဖြစ်သော်လည်း၊ ကျန်းရှို့ကွေးကဲ့သို့ ဒဏ်ရာဟောင်း များပြားသောသူ သောက်ပါက အတွင်းဒဏ်ရာများကို ပြန်လည်နိုးထစေနိုင်သည့် အာနိသင် ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။
နောက်ဆုံးတွင် ဝမ်ချောင်သည် အန်းတုံကာကွယ်ရေးဗိုလ်ချုပ်အား ဂိုဂူလျောနှင့် တာ့ခ်တို့ထံမှ ဖြတ်တောက် ရရှိထားသော လျှို့ဝှက်စာများကို ထုတ်ပြလိုက်သည်။
“ဗိုလ်ချုပ်... အရှင်နဲ့ ယွန်းဂျယ်စိုးမွန်းတို့ တိုက်ခိုက်နေတာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီဖြစ်လို့ သူ့ရဲ့လက်ရေးကို အရှင် မှတ်မိမှာပါ။ ဒီစာထဲမှာ ယိုကျိုးစစ်ပွဲဟာ အန်းယာလုရှန်းနဲ့ ယွန်းဂျယ်စိုးမွန်း တို့ ပူးပေါင်းပြီး ကပြခဲ့တဲ့ ပြဇာတ်တစ်ခုသာ ဖြစ်ကြောင်း သက်သေတွေ ပါနေပါတယ်။ ဂိုဂူလျောမှာ ဘယ်တုန်းကမှ မင်းသမီး မရှိခဲ့ပါဘူး၊ အဲဒီ မင်းသမီး ဆိုတာကလည်း စစ်ပွဲမတိုင်ခင် နှစ်လအလိုမှာ ယွန်းဂျယ်စိုးမွန်းက တမင် မွေးစားထားတဲ့ သမီးအတု တစ်ယောက်သာ ဖြစ်ပါတယ်”
ဝမ်ချောင်၏ပြတ်သားသော စကားများမှာ မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ ကျန်းရှို့ကွေး ၏ ဦးနှောက်အတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ သူ အမြတ်တနိုး မွေးစားခဲ့သော သားဖြစ်သူက သူ့အား ရာထူးမှ ကျဆင်းစေရန် ရန်သူနိုင်ငံများနှင့် ပူးပေါင်း၍ ဤမျှအထိ ရက်စက်စွာ ပရိယာယ် ဆင်ခဲ့သည်ကို သိရှိသွားချိန်တွင် ကျန်းရှို့ကွေးမှာ စကားတစ်လုံးမျှ မဆိုနိုင်တော့ဘဲ တစ်ကိုယ်လုံး ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်နေတော့သည်။
******
အခန်း ၁၉၇၈ ကျန်းရှို့ကွေး သွေးအန်ခြင်း
ထိုခိုက်အတန့်၌ ယိုကျိုးစစ်ပွဲကြီး၏ အစအဆုံး ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးသည် ကျန်းရှို့ကွေး ၏ ဦးနှောက်အတွင်း၌ လျှပ်စီးကဲ့သို့ ဖြတ်ပြေးသွားတော့သည်။ သူသည် ထိုတိုက်ပွဲကို ပြန်လည် သတိရမိသည်။ ယွန်းဂျယ်စိုးမွန်းကိုယ်တိုင် ပါဝင်တိုက်ခိုက်ပြီး အခြေအနေ အလွန် စိုးရိမ်ရချိန်တွင်၊ အန်းယာလုရှန်း ယာယီ စုစည်းလာသော ဟူမျိုးနွယ်စုများသည် ကျားသစ်များကဲ့သို့ အသက်စွန့် တိုက်ခိုက်ကာ ရန်သူ့ခံစစ်ကို ထိုးဖောက်ပြီး စစ်ပွဲကို ကယ်တင်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် အခု ပြန်စဉ်းစားကြည့်လျှင် သူတို့၏ တိုက်ခိုက်ပုံမှာ စနစ်တကျ ရှိလှပြီး အချင်းချင်း အပေးအယူမှာလည်း အလွန်ပင် ကောင်းမွန်လှသည်။ ၎င်းမှာ စနစ်မဲ့သော လူအုပ်ကြီးတစ်ခု၏ လုပ်ရပ်မျိုး လုံးဝ မဟုတ်ပေ။
စစ်ပွဲအပြီးတွင် အန်းယာလုရှန်းက ယိုကျိုးရှိ ဟူများသည် အန်းတုံအုပ်ချုပ်ရေးမှူးရုံးဆီမှ စစ်ဗျူဟာများကို တိတ်တဆိတ် လေ့ကျင့်ထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်ဟု မသိမသာပြောခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် ကျန်းရှို့ကွေးသည် နယ်စပ်ဒေသတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ နေထိုင်လာသူဖြစ်ရာ၊ ထို ဟူမျိုးနွယ်များ၏ စရိုက်ကို သူ အသိဆုံး ဖြစ်သည်။ ထိုလူရမ်းကားများသည် ဟန်လူမျိုးများ၏ စစ်ပညာနှင့် အပေးအယူ အတတ်ပညာများကို မည်သို့မျှ လေ့လာနိုင်စွမ်း မရှိကြပေ။ တကယ်လို့ ထိုသူများကသာ ဤမျှအထိ စွမ်းဆောင်နိုင်စွမ်း ရှိခဲ့ပါက၊ သူ ကျန်းရှို့ကွေး အနေဖြင့် ယိုကျိုးကို ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ မည်သို့ ဖိနှိပ်အုပ်ချုပ်နိုင်ပါမည်နည်း။ ထိုစဉ်က သူသည် အောင်ပွဲကြောင့် ဝမ်းသာနေခဲ့သဖြင့် ဤအချက်များကို သေသေချာချာ မစဉ်းစားမိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ပို၍ ဆိုးဝါးသည်မှာ၊ ယိုကျိုးစစ်ပွဲအတွင်း ကျန်းရှို့ကွေးသည် ဖျားနာနေခဲ့သော်လည်း သူ၏ဉာဏ်ပညာနှင့် စစ်ရေးကွပ်ကဲမှုမှာမူ ယခင်အတိုင်း ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူတော်စင် ဝမ်ကျုံးစစ် ပြီးလျှင် အတော်ဆုံးဖြစ်သော ကျန်းရှို့ကွေး၏အမိန့်တော်များသည် လုံးဝမှန်ကန်ခဲ့သည်။ သို့သော် တိုက်ပွဲအတွင်း၌မူ သူ၏အမိန့်များကို လိုက်နာသော်လည်း စစ်တပ်၏တုံ့ပြန်မှုမှာ အမြဲတမ်း နှေးကွေးနေခဲ့ပြီး၊ အချို့သော ခံစစ်နေရာများမှာ အကြောင်းမဲ့ ပြိုကွဲသွားခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့်သာလျှင် အန်းတုံစစ်တပ်မှာ အစစအရာရာ ဖိနှိပ်ခံခဲ့ရပြီး အကျပ်အတည်း ဆိုက်ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ ကျန်းရှို့ကွေး အားလုံးကို နားလည်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ သူ၏ကွပ်ကဲမှု မှားယွင်းခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ တစ်ယောက်ယောက်က နောက်ကွယ်မှ နှောင့်ယှက်ကာ သူ့ကို လုပ်ကြံရန် ကြံစည်နေခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
“အသုံးမကျတဲ့ကောင်”
ကျန်းရှို့ကွေး သည် ထိုအချက်ကို တွေးမိသည်နှင့် ရင်ထဲမှ ဒေါသများမှာ ထိန်းမရအောင် ဖြစ်လာတော့သည်။ အန်းယာလုရှန်းသည် သူ့အပေါ် သစ္စာရှိသော သားလိမ္မာလေးအဖြစ် ဟန်ဆောင်နေခဲ့သော်လည်း၊ အမှန်တကယ်တွင်မူ သူ့ကို အသုံးမကျသူ တစ်ဦးကဲ့သို့ လှည့်စားကာ ကစားနေခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ သူ တစ်သက်လုံး အပင်ပန်းခံ တည်ဆောက်ခဲ့သော အန်းတုံအုပ်ချုပ်ရေးမှူးရုံးမှာ ထိုကောင်၏ လက်ချက်ဖြင့် ဖျက်ဆီးခြင်း ခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။ ပို၍ ရင်နာစရာ ကောင်းသည်မှာ၊ သူကိုယ်တိုင်ပင် ထိုကောင်အား ကာကွယ်ရေးဗိုလ်ချုပ်အဖြစ် တင်မြှောက်ရန် ထောက်ခံပေးခဲ့မိခြင်းပင်။
“ယုတ်မာလိုက်တာ တကယ်ကို ယုတ်မာလွန်းတယ်”
ကျန်းရှို့ကွေးသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ပြီးနောက် “ဝေါ့” ခနဲ အသံနှင့်အတူ သွေးများကို သုံးပေခန့်အထိ ပန်းထွက်အောင် အန်ထုတ်လိုက်တော့သည်။
“ဗိုလ်ချုပ်”
ဝမ်ချောင်သည် ထိတ်လန့်သွားပြီး ကျန်းရှို့ကွေးကို အမြန် ဖေးမလိုက်ကာ သူ၏ကိုယ်အတွင်းသို့ အစွမ်းထက်သော ချီစွမ်းအားများကို ထည့်သွင်းပေးလိုက်သည်။
“အသုံးမကျတဲ့ကောင်... အဲဒီ ဟူတိရစ္ဆာန်ကို ငါ ကိုယ်တိုင် သတ်ပစ်မယ်”
ကျန်းရှို့ကွေး၏နှုတ်ခမ်းများမှာ သွေးချင်းနီနေပြီး တစ်ကိုယ်လုံးလည်း ဒေါသကြောင့် တုန်ယင်နေတော့သည်။ သူသည် တစ်သက်လုံး မည်သူ့ကိုမျှ အရေးမစိုက်ခဲ့သော်လည်း၊ ယခုအခါ သူ အနိမ့်ဆုံးဟု သတ်မှတ်ထားသော ဟူတစ်ဦး၏လှည့်စားခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်မှာ အကြီးမားဆုံးသော အရှက်ရမှု ဖြစ်နေသည်။
“ဗိုလ်ချုပ်... စိတ်ကို လျှော့ပါ။ အဲဒီကောင်က အရှင့်ကို ဖယ်ရှားဖို့အတွက် အချိန်အကြာကြီး ကြိုတင် ကြံစည်ခဲ့တာပါ။ အခုဆိုရင် သူက အာဏာရသွားပြီဖြစ်သလို နန်းတော်အဖွဲ့ရဲ့ခန့်အပ်လွှာကလည်း ထွက်သွားပြီမို့၊ ငါတို့ ဘာလုပ်လုပ် နောက်ကျသွားပါပြီ” ဝမ်ချောင်က နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။
ဝမ်ချောင်က ဆက်လက်၍ “ကျွန်တော် အရှင့်ကို ဒါတွေ ပြောပြတာဟာ အမှန်တရားကို သိစေချင်လို့ပါ။ သူ့ကို နှိမ်နင်းဖို့ဆိုရင် တခြား နည်းလမ်းတွေ သုံးရပါလိမ့်မယ်။ သတင်းတွေအရ သူက ယိုကျိုးမှာ စစ်လက်နက်တိုက် ၁၉ ခုကို တိတ်တဆိတ် တည်ဆောက်ထားသလို၊ စစ်သည် ၂ သိန်းလောက်ကိုလည်း တိတ်တဆိတ် စုဆောင်းထားပါတယ်။ ပြီးတော့ ရွဲလော့ဟယ် တပ်ဖွဲ့ ၈ ထောင်ကိုလည်း လေ့ကျင့်ပေးထားပါတယ်။ သူက ခီတန်၊ ရှီ၊ တာ့ခ်နဲ့ ဂိုဂူလျောတို့နဲ့ ပူးပေါင်းပြီး အရှေ့မြောက်ပိုင်းမှာ အင်အားကြီး တစ်ခု တည်ဆောက်ထားတာပါ”
ကျန်းရှို့ကွေးသည် ဖြူဖျော့သော မျက်နှာဖြင့် တိတ်ဆိတ်နေတော့သည်။ သူသည် အမှန်တရားကို သိရှိသွားချိန်တွင် ထိုကောင်ကို အပိုင်းပိုင်း ပိုင်းဖြတ်ပစ်ချင်သည့် စိတ်များသာ ဖြစ်ပေါ်နေတော့သည်။ သို့သော် သူသည်လည်း နှစ်ပေါင်းများစွာ စစ်မြေပြင်တွင် ဖြတ်သန်းလာသူ ဖြစ်ရာ၊ မကြာမီမှာပင် တည်ငြိမ်မှုများကို ပြန်လည် စုစည်းလိုက်သည်။
“မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်... ငါ မင်းကို အားနာမိပါတယ်။ မင်းသာ သတိမပေးခဲ့ရင် ငါ အခုထိ အမှောင်ထဲမှာ ရှိနေဦးမှာပဲ။ အဲဒီ တိရစ္ဆာန်က ငါနဲ့ တစ်စိတ်တည်း တစ်ဝမ်းတည်းလို့ ထင်ခဲ့မိတာဟာ ငါ့ရဲ့ အမှားပါပဲ”
“ဗိုလ်ချုပ်... စိတ်ထဲ မထားပါနဲ့”
ဝမ်ချောင်လည်း သက်ပြင်းချမိသည်။ ကျန်းရှို့ကွေး သာ ဝမ်ချောင်၏ သတိပေးချက်များကို နားထောင်ခဲ့ပါက ယခုကဲ့သို့ ဖြစ်လာမည် မဟုတ်ပေ။ သူ၏ အလွန်အမင်း ယုံကြည်ချက်လွန်ကဲမှုကြောင့်သာလျှင် ကျားကို မွေး၍ မိမိကိုယ်ကို ပြန်ကိုက်ခိုင်းသကဲ့သို့ ဖြစ်ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။
“မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်... ဒီကျေးဇူးကို ငါ မှတ်ထားပါ့မယ်။ ကော်ကျိုးကို ရောက်ရင် ငါ ဒဏ်ရာတွေကို အမြန်ဆုံး ကုသပြီး၊ အဲဒီကောင်ကို သေချာပေါက် အပိုင်းပိုင်း ပိုင်းပစ်မယ်” ကျန်းရှို့ကွေး က သတ်ဖြတ်လိုသော အငွေ့အသက်များဖြင့် ကြုံးဝါးလိုက်သည်။
ဝမ်ချောင်က ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။ “ကျန်းဗိုလ်ချုပ် အဲဒီလောက်အထိ စောင့်စရာ မလိုပါဘူး။ ကျွန်တော်မျိုးက ဆေးပညာ အနည်းငယ် တတ်ကျွမ်းလေတော့ အရှင့်ရဲ့ ဒဏ်ရာတွေအတွက် အကူအညီ ပေးနိုင်ပါလိမ့်မယ်”
ဝမ်ချောင်သည် တွေဝေမနေဘဲ ကံကြမ္မာကျောက်တုံး၏ သွေးလဲလှယ်ခြင်းအစွမ်းကို ချက်ချင်း အသုံးပြုလိုက်သည်။ အချိန်အတန်ကြာပြီးနောက် ကျန်းရှို့ကွေး သည် သက်ပြင်းအရှည်ကြီး တစ်ချက် ချလိုက်ကာ၊ သူ၏ ဖြူဖျော့နေသော မျက်နှာတွင် သွေးရောင်များ ပြန်လည် လွှမ်းမိုးလာတော့သည်။
“ဂုဏ်ယူပါသည်။ အဓိက ဇာတ်ကောင်ဖြစ်သူ ကျန်းရှို့ကွေးကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့သဖြင့် ဤကမ္ဘာ၏ သမိုင်းကြောင်းကို ပြောင်းလဲနိုင်ခဲ့ပါပြီ။ ဆုလာဘ်အဖြစ် ကံကြမ္မာစွမ်းအင် ၁၀,၀၀၀ ရရှိပါသည်”
ကံကြမ္မာကျောက်တုံး၏ အသံကို ကြားရသောအခါ ဝမ်ချောင် စိတ်အေးသွားရသည်။ မူလ သမိုင်းတွင် ကျန်းရှို့ကွေးသည် စိတ်ဓာတ်ကျကာ ဒဏ်ရာဟောင်းများဖြင့် သေဆုံးသွားခဲ့ရသော်လည်း၊ ယခုမူ ဝမ်ချောင်က သူ၏ အသက်ကို ကယ်တင်ပေးရုံတင်မကဘဲ သူ၏ လက်စားချေလိုသော စိတ်ဓာတ်ကိုပါ နှိုးဆွပေးလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ မဟာထန် ၏ ဤမျှ အစွမ်းထက်သော စစ်ဗိုလ်ချုပ်ကြီး တစ်ဦးအား ဝမ်ချောင်အနေဖြင့် ဤအတိုင်း အဆုံးရှုံးမခံနိုင်ခြင်းပင် ဖြစ်တော့သည်။
******
အခန်း ၁၉၇၉ ယိုကျိုး၏ နိုးကြားမှု
ဝမ်ချောင်သည် မျိုးနွယ်ခြားဘုရင် အိမ်တော်ခန်းမအတွင်းမှ ထွက်ခွာလာချိန်တွင်၊ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဝေးကွာလှသော ယိုကျိုးနယ်မြေ၌...
“ဖျပ်... ဖျပ်...”
ညအမှောင်ထုအတွင်း တောင်ပံခတ်သံများနှင့်အတူ သတင်းပေးချိုးငှက်များစွာသည် ကောင်းကင်ယံကို ဖြတ်သန်း၍ အန်းယာလုရှန်း အနှစ်သက်ဆုံး တက်လေ့ရှိသည့် တောင်ကုန်းရှိရာသို့ ပျံသန်းသွားကြသည်။ ထိုအချိန်တွင် တောင်ထိပ်ပေါ်၌ မီးပုံများ လင်းထိန်နေပြီး လူရိပ်အချို့ မတ်တပ်ရပ်နေကြရာ ၎င်းတို့မှာ အန်းယာလုရှန်းနှင့် သူ၏ လူယုံများပင် ဖြစ်သည်။ ကျန်းရှို့ကွေးကို နှင်ထုတ်ပြီးနောက် အန်းတုံအုပ်ချုပ်ရေးမှူးရာထူးကို အောင်မြင်စွာ ရယူနိုင်ခဲ့သော အန်းယာလုရှန်းသည် ကျန်းရှို့ကွေးနှင့် မတူဘဲ အာဏာကို ကိုယ်စားပြုသည့် အုပ်ချုပ်ရေးအတွင်း၌ နေရသည်ထက်၊ ဤတောင်ကုန်းပေါ်မှနေ၍ အလယ်ပြည်ကို လှမ်းကြည့်ရသည်ကို ပို၍နှစ်သက်လေသည်။
“ခွပ် ခွပ် ခွပ်”
သူတို့တစ်စု တောင်ပေါ်ရှုခင်းကို ကြည့်ရှုနေစဉ်မှာပင် နောက်ဘက်မှ အလျင်အမြန် ပြေးလာသော ခြေသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ဟူမျိုးနွယ် စစ်သည်တစ်ဦးသည် ခေါင်းငုံ့လျက် အမောတကော ရောက်ရှိလာသည်။
“ဘာကိစ္စလဲ။ ဟို ဝမ်ချောင်နဲ့ ငါတို့ အုပ်ချုပ်ရေးမှူးဟောင်း တွေ့ဆုံတဲ့ သတင်း ထပ်ရောက်လာပြန်တာလား”
အန်းယာလုရှန်းသည် လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်လျက် နောက်သို့ပင် လှည့်မကြည့်ဘဲ မေးလိုက်သည်။ ကျန်းရှို့ကွေး ရာထူးမှ ဖယ်ရှားခံရပြီးနောက် ဝမ်ချောင်က ခမ်းနားစွာ ကြိုဆိုခဲ့သည့် သတင်းကို အန်းယာလုရှန်း သိရှိပြီးသားပင် ဖြစ်သည်။ အမှန်တကယ်တော့ ကျန်းရှို့ကွေး ယိုကျိုးမှ ထွက်ခွာသွားချိန်ကတည်းက သူ၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းမှာ အန်းယာလုရှန်း၏ စောင့်ကြည့်မှုအောက်တွင် ရှိနေသလို၊ မဟာထန် စစ်ဘက်၏ နံပါတ် ၁ ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်သော ဝမ်ချောင်သည်လည်း သူ၏ အဓိက အာရုံစိုက်ရာ ပစ်မှတ် ဖြစ်နေခဲ့သည်။
“မဟုတ်ပါဘူး”
မမျှော်လင့်ဘဲ နောက်ကွယ်မှ ယန်ကျွမ်းသည် လျှို့ဝှက်စာကို လှမ်းယူကြည့်ပြီးနောက် မျက်နှာပျက်လျက် ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ “သခင်... ပြဿနာ တက်ပါပြီ။ အန်းလန် ပျောက်သွားပြီ”
“ဘာပြောတယ်”
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် အန်းယာလုရှန်း၏မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး ဆတ်ခနဲ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ “အန်းလန် ပျောက်သွားတယ်ဆိုတာ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။ ငါ မင်းတို့ကို အမြန်ဆုံး အစဖျောက် သတ်ပစ်ဖို့ အမိန့်ပေးထားတာ မဟုတ်လား”
အန်းလန်သည် ဤစီမံကိန်း တစ်ခုလုံးတွင် အရေးကြီးသော သက်သေ တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူမသည် ကျန်းရှို့ကွေး ဘေးနားတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ ခစားခဲ့သော အစေခံမလေး ဖြစ်ပြီး၊ ကျန်းရှို့ကွေး၏ယုံကြည်မှုကို အလွဲသုံးစားလုပ်ကာ လက်ဖက်ရည်ထဲ ဆေးခတ်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ ကျန်းရှို့ကွေး ရာထူးမှ မဆင်းမီအထိ အန်းယာလုရှန်း သည် သူမကို မထိရဲခဲ့သော်လည်း၊ ယခုအခါ အစဖျောက်ရန် အမိန့်ပေးထားခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုမူ သူမ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
“အမှားတစ်ခု ဖြစ်သွားပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့လူတွေ သူမကို သတ်ဖို့ သွားတဲ့အချိန်မှာ သူမက ကျန်းရှို့ကွေးဆီမှာ ကြိုတင်ပြီး ခွင့်တိုင်ထားတယ်လို့ သိရပါတယ်။ သူမရဲ့ နေရပ်ကို ပြန်သွားပြီလို့ ပြောပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့လူတွေ လိုက်သွားတဲ့အချိန်မှာတော့ သူမရဲ့ အရိပ်အယောင်တောင် မတွေ့ရတော့ပါဘူး။ တစ်နယ်လုံးကို ပိတ်ဆို့ ရှာဖွေနေပေမဲ့ ဘာသဲလွန်စမှ မတွေ့ပါဘူး”
ယန်ကျွမ်းသည် အလွန်ပင် အရှက်ရလျက် ခေါင်းငုံ့ကာ တင်ပြလိုက်သည်။ အန်းလန်မှာ အားနွဲ့သော အမျိုးသမီး တစ်ဦးသာ ဖြစ်သော်လည်း၊ သူမ၏ ပျောက်ဆုံးမှုက ကြီးမားသော အန္တရာယ်ကို ဖြစ်စေနိုင်သည်။
“ရှာမနေနဲ့တော့... ဒါဟာ သေချာပေါက် ဖုန်းလင်ဟော့ရှန်းအဖွဲ့ရဲ့ လက်ချက်ပဲ ဖြစ်ရမယ်”
ထိုအချိန်တွင် ဘေးနားရှိ ကောင်းရှန်းက ဝင်ပြောလိုက်သည်။ ထိုစကားကြောင့် လူတိုင်း၏ မျက်နှာများမှာ ပြောင်းလဲသွားကြတော့သည်။
“အန်းလန်ဆိုတာ သာမန် မိန်းကလေး တစ်ယောက်ပဲ။ သူမရဲ့ မိဘတွေကလည်း ငါတို့လက်ထဲမှာ ရှိနေတာမို့ သူမကတော့ ထွက်ပြေးရဲမှာ မဟုတ်ဘူး။ ပြီးတော့ သူမလို အားနွဲ့တဲ့ မိန်းကလေး တစ်ယောက်က ငါတို့ရဲ့ လက်ထဲကနေ ဒီလောက် လွယ်လွယ်နဲ့ လွတ်သွားစရာ အကြောင်းမရှိဘူး။ ဒါဟာ သေချာပေါက် မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်ရဲ့ လက်ချက်ပဲ”
ကောင်းရှန်း၏ စကားကြောင့် အန်းယာလုရှန်း၏မျက်နှာမှာ အလွန်ပင် ဆိုးဝါးသွားတော့သည်။ မဟာထန် တစ်ပြည်လုံးတွင် သူ အစိုးရိမ်ဆုံးသော ရန်သူမှာ ဝမ်ချောင်ပင် ဖြစ်သည်။ ထိုကောင်သည် စစ်လက်နက်တိုက်များ၊ ရွဲလော့ဟယ် တပ်ဖွဲ့နှင့် အာရပ်ဧကရာဇ်ထံသို့ ပေးပို့ခဲ့သော ပစ္စည်းများကိုပါ သိရှိထားသူ ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ အရေးကြီးသော သက်သေ အန်းလန်ကပါ ဝမ်ချောင်၏လက်ထဲသို့ ရောက်သွားပြီဖြစ်ရာ၊ ကျန်းရှို့ကွေးနှင့်ဝမ်ချောင်တို့ တွေ့ဆုံနေသည်ကို တွေးမိရင်း အန်းယာလုရှန်းမှာ အလွန်ပင် စိုးရိမ်ထိတ်လန့်နေတော့သည်။
“စိုးရိမ်စရာက အဲဒီတစ်ခုတည်း မဟုတ်သေးဘူး။ လွန်ခဲ့တဲ့ နာရီအနည်းငယ်က အနောက်တာ့ခ်ခါဂန်နိတ်၊ ဂိုဂူလျော၊ ရှီနဲ့ ခီတန်ဘက်ကနေလည်း သတင်းတွေ ရောက်လာတယ်။ အဲဒီမှာလည်း ဖုန်းလင်ဟော့ရှန်းရဲ့ သဲလွန်စတွေကို တွေ့နေရတယ်တဲ့”
ရုတ်တရက် အခြား အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူမှာ အတိတ်က ကျန်းရှို့ကွေးကို လုပ်ကြံရန် ကြိုးစားခဲ့ဖူးသော ပိုင်ကျန်ထော်လော့ပင် ဖြစ်သည်။ သူနှင့် ကျောက်ကန်းတို့သည် ယိုကျိုး၏ အခြေအနေ ပြောင်းလဲသွားသဖြင့် ရှီနှင့် ခီတန် နယ်မြေမှ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်သည်။
“ဒါဟာ သတင်းကောင်း မဟုတ်ဘူး။ ဝမ်ချောင်ရဲ့ ကင်းထောက်တွေက တာ့ခ်၊ ဂိုဂူလျော၊ ရှီနဲ့ ခီတန် တွေအထိ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ရောက်နေပြီလို့ ကျွန်တော်တို့ ယူဆရတယ်။ အဲဒီနေရာတွေက ငါတို့ဆီလောက် အစောင့်အကြပ် မတင်းကျပ်တော့၊ ဝမ်ချောင်က ငါတို့နဲ့ အဲဒီနိုင်ငံတွေရဲ့ ပတ်သက်မှုကို သိသွားမှာကို ကျွန်တော် စိုးရိမ်မိတယ်” ကျောက်ကန်းက ထပ်မံပြောဆိုလိုက်သည်။
အကယ်၍ ဝမ်ချောင်သာ ခိုင်လုံသော သက်သေများကို ရရှိသွားပါက ယိုကျိုးသည် တစ်လောကလုံး၏ ပစ်မှတ် ဖြစ်လာတော့မည် ဖြစ်သည်။
“တောက်” အန်းယာလုရှန်းမှာ ဒေါသကြောင့် မျက်နှာ ပျက်နေတော့သည်။ သို့သော် ကောင်းရှန်းကမူ တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။ “သခင်... စိတ်မပူပါနဲ့။ ဝမ်ချောင်က သတင်းတွေ ရသွားရင်တောင်မှ အခုလောလောဆယ် ငါတို့ကို ဘာမှ မလုပ်နိုင်ပါဘူး။ ဂိုဂူလျောနဲ့ တာ့ခ်တွေနဲ့ ဆက်သွယ်တဲ့ စာလွှာတွေ အားလုံးကို ကျွန်တော်နဲ့ ယန်ကျွမ်းတို့ကပဲ ကိုယ်စား ရေးခဲ့တာပါ။ သခင့်ရဲ့ လက်ရေး တစ်လုံးမှ မပါပါဘူး။ ပြီးတော့ လျှို့ဝှက်တံဆိပ်တွေနဲ့ လျှို့ဝှက်စကားတွေကိုလည်း သုံးထားတာမို့ ငါတို့ကလွဲရင် ဘယ်သူမှ နားလည်မှာ မဟုတ်ပါဘူး”
ကောင်းရှန်းက ဆက်လက်၍ အကွက်ချ၍ ပြောလိုက်သည်။ “တကယ်လို့ ဧကရာဇ်က မေးမြန်းလာရင်လည်း အန်းယာလုရှန်း ရဲ့ အရည်အချင်းက ထူးချွန်လွန်းလို့ ရန်သူတွေက ပူးပေါင်းပြီး လုပ်ကြံတာလို့ပဲ ပြောရုံပါပဲ။ အဲဒီအချိန်ကျရင် သတင်းပေးတဲ့သူကိုပဲ ဧကရာဇ်က ပြန်ပြီး စစ်ဆေးပါလိမ့်မယ်”
“သခင်ကောင်း ပြောတာ မှန်ပါတယ်။ ခိုင်လုံတဲ့ သက်သေ မရှိရင် မြို့တော်က အဲဒီလူလည်း ငါတို့ကို ဘာမှ မလုပ်နိုင်ပါဘူး။ ပြီးတော့ ငါတို့ ဒီမှာ ပြင်ဆင်ထားတာတွေလည်း ရှိနေတာပဲ၊ တကယ် တိုက်ရမယ်ဆိုရင်လည်း သူတို့ကို ကြောက်စရာ မလိုပါဘူး”
ထိုအချိန်တွင် ဘေးနားရှိ ချွေချန်းယုံက ဝင်ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ဓားကဲ့သို့ ထက်မြက်လှပြီး သူ၏ ခြေထောက်ကို အနည်းငယ် ဖိလိုက်ရုံဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံးမှ ပြင်းထန်လှသော စွမ်းအားများ ထွက်ပေါ်လာကာ တောင်ထိပ်ပေါ်ရှိ လေထုပင် တုန်ခါသွားတော့သည်။ သူသည် ယခုအခါ သူတော်စင်အဆင့် အထွတ်အထိပ်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ရာ၊ အင်ပါယာ၏ မည်သည့် ဗိုလ်ချုပ်ကြီးနှင့်မဆို ရင်ဆိုင်နိုင်စွမ်း ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။
ဝုန်း… ဝုန်း…
ထိုနည်းတူပင် ထျန်းချန်ကျန်းနှင့် ထျန်းချန်စီတို့ထံမှလည်း ထိတ်လန့်ဖွယ် စွမ်းအားများ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။ သူတို့အားလုံးမှာ ထိပ်တန်း ပါရမီရှင်များ ဖြစ်ကြသော်လည်း အန်းယာလုရှန်း၏အမိန့်အရ တိတ်တဆိတ်သာ နေခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ ယိုကျိုးသည် စစ်အင်အားအရ နိုင်ငံငယ်လေး တစ်ခုနှင့်ပင် တူနေတော့သည်။
“သခင်.. စိတ်ချပါ။ ကျွန်တော်တို့တွေ အသက်နဲ့ရင်းပြီး ကာကွယ်ပေးပါ့မယ်” သူတို့ အားလုံးက တညီတညွတ်တည်း ကြုံးဝါးလိုက်ကြတော့သည်။
******
အခန်း ၁၉၈၀ တစ်ပါးကျွန်းကျူးကျော်သူတို့၏ ထူးခြားသော တိုးတက်မှု
ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရှုရင်း ဘေးနားရှိ ကောင်းရှန်းသည် သိသိသာသာ မဟုတ်ဘဲ ခေါင်းညိတ်လိုက်မိသည်။ အန်းယာလုရှန်း သည် နယ်စပ်ဒေသမှ ပုန်းအောင်းနေသော နဂါးတစ်ပါးဖြစ်ပြီး၊ မဟာထန်၏ အနာဂတ် စစ်မှန်သော နဂါးပင် ဖြစ်သည်။ ထိုနဂါး ပေါ်ထွက်လာချိန်တွင် ကာကွယ်ပေးမည့် ကံကြမ္မာကြယ်စုများ ရှိစမြဲဖြစ်ရာ ချွေချန်းယုံနှင့် ထျန်းချန်ကျန်းတို့မှာ ထိုကြယ်စုများပင် ဖြစ်ကြသည်။ ၎င်းမှာ အန်းယာလုရှန်း၏ ဧကရာဇ်ကံကြမ္မာကို သက်သေပြနေခြင်းလည်း ဖြစ်သည်။
“ဒါပေမဲ့ သခင်နဲ့ ဗိုလ်ချုပ်တွေအနေနဲ့ ပေါ့ဆလို့ မရသေးဘူး။ ဝမ်ချောင်ဆိုတာ ဉာဏ်ပညာ ကြီးမားသူဖြစ်လို့ လျှော့တွက်လို့ မရတဲ့ ပြိုင်ဘက်ပဲ။ သူက အန်းလန်ကို ဖမ်းသွားပြီဆိုတော့ နောက်ထပ် လှုပ်ရှားမှုတွေ ရှိလာဦးမှာ သေချာတယ်။ အခု ငါတို့ ဒီအဆင့်အထိ ရောက်လာပြီဆိုမှတော့ အမှားအယွင်း အဖြစ်မခံနိုင်ဘူး။ သခင်အနေနဲ့ အန်းတုံအုပ်ချုပ်ရေးမှူး အစစ်အမှန် ဖြစ်လာမှသာ စိတ်အေးရမှာပါ” ကောင်းရှန်းက အကြံပြုလိုက်သည်။
အန်းယာလုရှန်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ “မင်း ပြောတဲ့အတိုင်းပဲ လုပ်ကြတာပေါ့။ ဒါနဲ့... ဝမ်ချောင် တစ်နေ့ကျရင် ငါ မင်းကို အပိုင်းပိုင်း ပိုင်းဖြတ်ပစ်မယ်” သူသည် ဝေးကွာလှသော မြို့တော် ရှိရာဘက်သို့ ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲမှ ကြုံးဝါးလိုက်သည်။
မကြာမီမှာပင် ကျန်းရှို့ကွေးသည် မြို့တော်မှ ထွက်ခွာကာ ကော်ကျိုးသို့ ရာထူးလက်ခံရန် ထွက်သွားခဲ့သည်။ မဟာထန် သည် ဂိုဂူလျော၊ ရှီနှင့် ခီတန်တို့ထံသို့ ခြိမ်းခြောက်သည့် အမိန့်စာများ ပေးပို့ပြီးနောက် အပေါ်ယံတွင် တည်ငြိမ်သွားခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုတည်ငြိမ်မှု၏ နောက်ကွယ်၌ ဝမ်ချောင်စေလွှတ်လိုက်သော ကင်းထောက်များသည် ဒီရေအလား ယိုကျိုးနှင့် အရှေ့မြောက်ပိုင်း နိုင်ငံများဆီသို့ အလုံးအရင်းနှင့် ရောက်ရှိလာကြပြီး အန်းယာလုရှန်း၏ ပုန်ကန်မည့် သက်သေများကို အမြန်ဆုံး ရှာဖွေနေကြတော့သည်။
အခြားတစ်ဖက်တွင်လည်း အန်းယာလုရှန်းသည် လုံခြုံရေးကို အထူး တင်းကျပ်ထားခဲ့သည်။ ကောင်းရှန်းနှင့် ယန်ကျွမ်းတို့၏ စီမံမှု၊ ချွေချန်းယုံတို့၏ စစ်တပ်များဖြင့် ဝမ်ချောင်၏ ဖုန်းလင်ဟော့ရှန်းအဖွဲ့များကို အပြင်းအထန် ပြန်လည် နှိမ်နင်းနေခဲ့ရာ နှစ်ဖက်စလုံးတွင် အထိအခိုက် အကျအဆုံးများ ရှိလာခဲ့သည်။
ဆယ်ရက်ကျော် ကြာပြီးနောက်... မျိုးနွယ်ခြားဘုရင် အိမ်တော် စာကြည့်ဆောင်အတွင်း၌ ဝမ်ချောင်သည် ပုံနေသော စာလွှာများကို ဖတ်ရှုနေသည်။ ပင်လယ်ရပ်ခြားမှ လှုပ်ရှားမှုများ၊ ဟန်အန်း၊ ယန်ချွမ်နှင့် ရှော့ကျိုး သုံးနေရာမှ ကျောက်မီးသွေး စီမံကိန်းများ၊ ဘဂ္ဂဒက်မှ မီးစာဆီ သယ်ယူရေး စသည့် ကိစ္စရပ်များစွာကို ဝမ်ချောင် ဆုံးဖြတ်ပေးနေရခြင်း ဖြစ်သည်။
ထိုအချိန်တွင် နန်းတွင်း၌ “တတိယသားတော် ရွှမ်”၏ လုပ်ရပ်များမှာ ပို၍ပင် ဆိုးဝါးလာခဲ့သည်။ သူသည် ကိုးပြည်နယ်အနှံ့မှ အုပ်ချုပ်ရေးမှူးများနှင့် ဗိုလ်ချုပ်များကို ဖိအားပေးကာ အလှပဂေးများ ဆက်သခိုင်းနေသော်လည်း၊ ဝမ်ချောင်က ကြားမှနေ၍ ထိုအမိန့်များကို အကြိမ်ကြိမ် ဟန့်တားပေးနေခဲ့သည်။
၎င်းအပြင် အရာရှိ ၃၀၊ ၄၀ ခန့်မှာလည်း ဧကရာဇ်၏စိတ်အလိုအတိုင်း ရာထူးမှ ဖယ်ရှားခြင်းနှင့် နေရာပြောင်းရွှေ့ခြင်းများကို ခံနေရသည်။ ဝမ်ချောင်သည် ဧကရာဇ်နှင့် ဗြောင်ဆန့်ကျင်ခြင်း မပြုဘဲ၊ ပရိယာယ်ဖြင့်သာ ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေများကြောင့် တိုင်းပြည် ထိခိုက်မှု အနည်းဆုံးဖြစ်အောင် အစွမ်းကုန် ထိန်းကျောင်းပေးနေရသည်။ ဤကိစ္စများမှာ အလွန်ပင် စိတ်ပင်ပန်းဖွယ် ကောင်းလှသည်။
စာကြည့်ဆောင်အတွင်း တိတ်ဆိတ်နေစဉ် အလျင်အမြန် ပြေးဝင်လာသော ခြေသံတစ်ခုကို ဝမ်ချောင် ကြားလိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ ကျန်းချွယ်၏ အသံဖြစ်ကြောင်း ဝမ်ချောင် ကြိုတင် သိရှိပြီးသားပင် ဖြစ်သည်။
“အရှင် ယိုကျိုးဘက်က သတင်းထူး ရောက်လာပါပြီ။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့လှုပ်ရှားမှုတွေ တိုးတက်မှု ရှိလာပါပြီ”
ကျန်းချွယ်သည် ဝမ်းသာအားရဖြင့် ဝင်ရောက်လာကာ ဝမ်ချောင်၏ရှေ့တွင် ဒူးထောက်လျက် သစ်သားသေတ္တာ တစ်လုံးကို မြှောက်၍ ဆက်သလိုက်သည်။ ဝမ်ချောင်သည် စာလွှာများမှ မျက်နှာလွှဲကာ မေးလိုက်သည်။ “ဒါက ဘာလဲ”
“အရှင်... ဖုန်းအဖွဲ့က ရွဲလော့ဟယ် စစ်သည်တစ်ယောက်ကို အောင်မြင်စွာ တိုက်ခိုက်နိုင်ခဲ့ပါတယ်။ သူ့ရဲ့လက်မောင်းတစ်ဖက်ကို ဖြတ်ယူလာနိုင်ခဲ့လို့ အရှင် ကြည့်ရှုပေးပါ” ကျန်းချွယ်က လေးနက်စွာ တင်ပြလိုက်သည်။
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ဝမ်ချောင်ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်မိပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ တုန်လှုပ်သွားတော့သည်။
ရွဲလော့ဟယ် ၈ ထောင်
၎င်းမှာ အန်းယာလုရှန်း၏ အဓိက အင်အားစုဖြစ်ပြီး ကော်ကျစ်ရီ၏ တင်ပြချက်အရ အလွန်ပင် ထူးဆန်းကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသည့် တပ်ဖွဲ့ ဖြစ်သည်။ ဝမ်ချောင်သည် ရန်သူကို အနိုင်ယူရန်အတွက် ထိုတပ်ဖွဲ့၏ လျှို့ဝှက်ချက်ကို သိရှိရန် ဖုန်းလင်ဟော့ရှန်းအဖွဲ့ကို စေလွှတ် စုံစမ်းခိုင်းထားခြင်း ဖြစ်သည်။
“ယူလာခဲ့စမ်း၊ ငါ ကြည့်ရအောင်”
ဝမ်ချောင်သည် သေသေချာချာ ပြောဆိုလိုက်ရာ ကျန်းချွယ်က သေတ္တာကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။ ဝမ်ချောင်က သေတ္တာကို လှမ်းအယူတွင် ထူးခြားသော အဖြစ်အပျက်တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။
ဝမ်ချောင်၏ ဦးနှောက်အတွင်း တုန်ခါသွားပြီး ကံကြမ္မာကျောက်တုံး၏ ဟိန်းထွက်နေသော အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ “သတိပေးချက် ထူးခြားဖြစ်စဉ်၊ ကျူးကျော်သူတို့၏ သက်ရှိစွမ်းအင်ကို တွေ့ရှိရသည်။ တတိယအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီဖြစ်သဖြင့် နောက်ဆုံးအဆင့် တာဝန် ကမ္ဘာပျက်ကိန်း နိမိတ်ကို စတင်သည်”
ထိုအသံကြောင့် ဝမ်ချောင်တစ်ကိုယ်လုံး ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်သွားရသည်။ ဝမ်ချောင်က သေတ္တာကို အားဖြင့် ဖိလိုက်ရာ သေတ္တာမှာ အပိုင်းပိုင်း ပြိုကွဲသွားပြီး အတွင်းမှ အရာမှာ သူ၏ လက်ထဲသို့ ကျရောက်လာသည်။
၎င်းမှာ သာမန် လူသားတစ်ဦး၏ လက်ထက် တစ်ပေခန့် ပို၍ ရှည်လျားသော လက်မောင်းတစ်ဖက် ဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ မျက်နှာပြင်မှာ အနည်းငယ် မည်းနက်နေသော်လည်း လူသားများ၏ ကြွက်သားများနှင့် အရေပြားများအတိုင်း ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုအသားများအောက်တွင် ဝမ်ချောင် ခံစားလိုက်ရသည်မှာ သူ အလွန်ပင် ရင်းနှီးနေသော၊ ပုပ်သိုးပြီး ယုတ်မာလှသည့် ဖျက်ဆီးလိုသော စွမ်းအားများပင် ဖြစ်သည်။
ပြင်ပလောကမှ ကျူးကျော်သူများ
ဝမ်ချောင်၏မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး အကြီးအကျယ် တုန်လှုပ်သွားတော့သည်။ သူသည် ဤကဲ့သို့သော နေရာတွင် ပြင်ပလောကမှ ကျူးကျော်သူများ တို့နှင့် ထိတွေ့ရလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့သလို၊ ၎င်းမှာ အန်းယာလုရှန်း၏ ရွဲလော့ဟယ် တပ်ဖွဲ့နှင့် ဆက်စပ်နေလိမ့်မည်ဟုလည်း မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။
“ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ ကမ္ဘာပျက်ကိန်းက မစသေးဘူး၊ အာကာသတံခါးတွေလည်း မပွင့်သေးဘူးလေ။ အန်းယာလုရှန်းက ဒီလောက်အထိ စောစောစီးစီး ပြင်ပလောကမှ ကျူးကျော်သူများတွေနဲ့ ပူးပေါင်းနေပြီလား
ဝမ်ချောင်၏ရင်ထဲတွင် လှိုင်းလုံးကြီးများကဲ့သို့ ရိုက်ခတ်နေတော့သည်။ သူသည် ထိုလက်ပြတ်မှ တစ်ဆင့် မိမိ၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ စိမ့်ဝင်ရန် ကြိုးစားနေသော ဖျက်ဆီးလိုသည့် စွမ်းအားများကို ခံစားနေရသော်လည်း၊ သူ၏ ချီဖြင့် တားဆီးထားလိုက်သည်။ အတိတ်ဘဝတွင် သူသည် ထိုကျူးကျော်သူများနှင့် အကြိမ်ကြိမ် တိုက်ခိုက်ခဲ့ဖူးသဖြင့် သူတို့၏ အငွေ့အသက်ကို အသိဆုံး ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုလက်ထဲရှိ အရာမှာ မူလနှင့် အနည်းငယ် ကွဲပြားနေသည်။
“မဟုတ်ဘူး၊ ဒါက သန့်စင်တဲ့ ပြင်ပလောကမှ ကျူးကျော်သူများ မဟုတ်ဘူး”
ဝမ်ချောင်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ကြည့်လိုက်မိသည်။ စစ်မှန်သော ကျူးကျော်သူများသည် တစ်ကိုယ်လုံး ပုပ်သိုးနေတတ်ပြီး ဤကဲ့သို့ လူသားဆန်သော ကြွက်သားများ ရှိမနေနိုင်ပေ။ ဝမ်ချောင်၏ ခံစားချက်အရ ၎င်းမှာ လူသားနှင့် ကျူးကျော်သူတို့ ပေါင်းစပ်ထားသည့် “လူတစ်ပိုင်း-ကျူးကျော်သူတစ်ပိုင်း”ကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။
ဤကိစ္စမှာ အန်းယာလုရှန်း အပေါ် ဝမ်ချောင်၏ မူလယူဆချက်များကို လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားစေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ တစ်လောကလုံးတွင် ထူးခြားသော အပြောင်းအလဲများ စတင်နေပြီ ဖြစ်သည်။
“အမိန့်ပေးလိုက်... ယိုကျိုးနယ်မြေမှာ စုံစမ်းမှုတွေကို ပိုပြီး တိုးမြှင့်လိုက်။ ဒါပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ အမိန့်မပါဘဲ ရွဲလော့ဟယ်တွေနဲ့ တိုက်ရိုက် ထိတွေ့တိုက်ခိုက်တာမျိုး လုံးဝ မလုပ်ကြနဲ့” ဝမ်ချောင်က လေးနက်သော အသံဖြင့် အမိန့်ပေးလိုက်တော့သည်။