အခန်း (၁၉၈၁-၁၉၈၅)

အခန်း ၁၉၈၁ အရှေ့မြောက်ပိုင်း အောင်ပွဲကြီးနှင့် တစ်လောကလုံးသို့ ကြေညာခြင်း

“သိန်းငှက်အိုကြီး”

ဝမ်ချောင်က ရုတ်တရက် ခေါ်ယူလိုက်သည်။

“ကျွန်တော်မျိုး ရှိပါတယ် အရှင်”

ဝမ်ချောင်၏အသံဆုံးသည်နှင့်တပြိုင်နက် သိန်းငှက်အိုကြီးသည် စာကြည့်ဆောင်အတွင်းသို့ ချက်ချင်း ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

“မြေကြွက်တို့အဖွဲ့ကို ပြောလိုက်၊ သူတို့ ယိုးကျိုးကို တစ်ခေါက် သွားရမယ်။ ငါ သူတို့ကို ပေးစရာ အလုပ်ရှိတယ်” ဝမ်ချောင်က လေးနက်သော အသံဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

အနောက်မြောက်ဘက် ခရီးစဉ်အတွင်း တာ့လော့ဂူမှ လွတ်မြောက်လာပြီးနောက် မြေအောက်လှိုဏ်ခေါင်း တူး၍ ဝမ်ချောင်ကို ကူညီခဲ့သည့်အချိန်မှစ၍ မြေကြွက်သည် ဝမ်ချောင်၏ ဘေးနား၌ အမြဲရှိနေခဲ့သည်။ ထို့ပြင် ဝမ်ချောင်သည် ဂိုဏ်းဂဏအသီးသီးမှ ပညာရှင်များကို စုစည်း၍ မြေကြွက်နှင့်အတူ အထူးလှုပ်ရှားရေး တပ်ဖွဲ့တစ်ခုကို ဖွဲ့စည်းပေးထားသည်။ ရွဲလော့ဟယ်တပ်ဖွဲ့နှင့် ပြင်ပလောကမှ ကျူးကျော်သူများ တို့၏ ကိစ္စရပ်မှာ သာမန်စစ်တပ်များ စွမ်းဆောင်နိုင်သောအရာ မဟုတ်သော်လည်း၊ ဤအထူးတပ်ဖွဲ့မှာမူ အခြားသူများ မလုပ်နိုင်သည့် ကိစ္စများကို လုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

“အမိန့်တော်အတိုင်းပါ အရှင်”

သိန်းငှက်အိုကြီးက တွေဝေခြင်းမရှိဘဲ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ ကျန်းချွယ်မှာ ယခုအခါ အရွယ်ရောက်လာပြီဖြစ်သဖြင့် စစ်တပ်အတွင်းရှိ ကိစ္စအဝဝကို သူကပင် တာဝန်ယူ ဆောင်ရွက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သိန်းငှက်အိုကြီးမှာမူ ဝမ်ချောင်၏ဘေးနား၌ အလွန်ခက်ခဲသော အထူးတာဝန်များကိုသာ သီးသန့် တာဝန်ယူရတော့သည်။

သိန်းငှက်အိုကြီး ထွက်သွားပြီးနောက် မကြာမီမှာပင် ရွှေကွင်းတပ်ထားသော သိန်းငှက်တစ်ကောင်သည် ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ဝမ်ချောင်၏ စားပွဲပေါ်သို့ ပျံသန်းရောက်ရှိလာသည်။ ထိုသိန်းငှက်မှာ အထူးအရေးကြီးသော ကိစ္စရပ်များ ရှိမှသာ အသုံးပြုလေ့ရှိသောအရာ ဖြစ်သည်။ ဝမ်ချောင်သည် စာလွှာကို ဖြန့်၍ ဖတ်ကြည့်လိုက်ရာ၊ ချက်ချင်းပင် သူ၏ မျက်နှာထားမှာ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

ရက်အနည်းငယ်အကြာတွင်... မဟာထန်တစ်ပြည်လုံးနှင့် တစ်လောကလုံးကို တုန်လှုပ်စေသော သတင်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ယိုးကျိုးနယ်မြေ၏ အန်းတုံကာကွယ်ရေးဗိုလ်ချုပ် အသစ်ဖြစ်သူ အန်းယာလုရှန်းသည် စစ်ပွဲအပြီး ဂိုဂူလျောတို့ ပြင်ဆင်မှု မရှိသော အချိန်တွင် အပြင်းအထန် ပြန်လည် တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်။ အန်းတုံစစ်တပ်သည် ဂိုဂူလျော စစ်သည် သိန်းနှင့်ချီကို နှိမ်နင်းကာ ပိုင်ယန်မြို့ နှင့် အန်းရှီမြို့ကဲ့သို့သော အရေးပါသော နယ်စပ် ခံစစ်မြို့ကြီးများကို တိုက်ခိုက် သိမ်းပိုက်နိုင်ခဲ့သည်။ ကျန်းရှို့ကွေးရှိစဉ်က ထိုမြို့များကို အကြိမ်ကြိမ် တိုက်ခိုက်ခဲ့သော်လည်း ယွန်းဂျယ်စိုးမွန်း၏ ခိုင်မာလှသော ခံစစ်ကြောင့် မအောင်မြင်ခဲ့ဘဲ စစ်သည်များစွာသာ ဆုံးရှုံးခဲ့ရဖူးသည်။ သို့သော် ယခုအခါ အန်းယာလုရှန်းသည် ထိုအဟန့်အတားများကို အကုန်အစင် ဖျက်ဆီးကာ မကြုံစဖူးသော အောင်ပွဲကြီးကို ရယူနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဤအောင်ပွဲကြီးသည် ပတ်ဝန်းကျင် နိုင်ငံများကို တုန်လှုပ်စေခဲ့ရုံတင်မကဘဲ မဟာထန်၏ ဂုဏ်သိက္ခာကိုလည်း မြှင့်တင်ပေးနိုင်ခဲ့သည်။

“ဟားဟားဟား... ကောင်းတယ် တကယ်ကို ကောင်းတယ်။ အန်းယာလုရှန်းက ငါ့မျက်နှာကို ဝင်းပစေတာပဲ။ လုရှန်း… မင်းကို အုပ်ချုပ်ရေးမှူးချုပ် ခန့်အပ်လိုက်တာနဲ့ ကျန်းရှို့ကွေးတောင် မလုပ်နိုင်တာကို မင်းက လုပ်ပြနိုင်ခဲ့တယ်။ ငါ့ရဲ့ ယုံကြည်မှုကို မင်း တကယ်ပဲ ထိုက်တန်စေခဲ့ပြီ”

ထိုက်ကျိနန်းဆောင် အတွင်း၌ သတင်းကို ကြားရသောအခါ သူတော်စင်ဧကရာဇ် သို့မဟုတ် တတိယသားတော် ရွှမ်သည် အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်လျက် အော်ဟစ် ရယ်မောနေတော့သည်။ ဝမ်ချောင်က အာရပ်ကို နှိမ်နင်းနိုင်ခဲ့သလို၊ သူ ယုံကြည်အားကိုးသော အန်းယာလုရှန်းကလည်း ဂိုဂူလျောကို နှိမ်နင်းနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ၊ ဝမ်ချောင်၏ ဩဇာအာဏာကို ယှဉ်ပြိုင်နိုင်မည့် စစ်နတ်ဘုရားသစ်တစ်ဦး ပေါ်ထွက်လာပြီဟု သူ ယူဆနေသည်။

“ဟားဟား... အရှင်မင်းကြီး၊ အန်းယာလုရှန်းဆိုတာ တကယ်ပဲ ဉာဏ်ပညာရော သတ္တိပါ ပြည့်စုံသူပါ။ ဒါဟာ အရှင်မင်းကြီးရဲ့ လူကဲခတ် ကျွမ်းကျင်မှုကို သက်သေပြနေတာပဲ။ နောက်ဆိုရင် ဝမ်ချောင်ရဲ့ မျက်နှာကို ကြည့်နေစရာ မလိုတော့သလို၊ သူ့တစ်ယောက်တည်း နန်းတွင်းမှာ အာဏာလွှမ်းမိုးနေတာမျိုးလည်း ရှိတော့မှာ မဟုတ်ပါဘူး” အရာရှိငယ် ကျောက်ချန်ဖုက အနားမှနေ၍ မြှောက်ပင့်လိုက်သည်။

ထိုစကားကြောင့် အရှင်မင်းကြီး၏မျက်နှာမှာ မှောင်ကျသွားတော့သည်။ ဝမ်ချောင်သည် မျှော်စင်၊ မိန်းမငယ်များ ရွေးချယ်ခြင်းနှင့် အခြားသော နန်းတွင်းကိစ္စရပ်တိုင်းတွင် သူ့ကို အမြဲ နှောင့်ယှက်နေသူ ဖြစ်သည်။ ဧကရာဇ် တစ်ပါးဖြစ်ပါလျက်နှင့် ဝန်ကြီးတစ်ဦး၏ အနှောင့်အယှက်ကို ခံနေရခြင်းမှာ သူ၏ ဒေါသကို ဆွပေးလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

“ဒီသစ္စာဖောက်က ငါ့ကို လုံးဝ ထည့်မတွက်တော့ဘူးပဲ” အရှင်မင်းကြီး၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။ “ငါ ကျန်းရှို့ကွေးကို ရာထူးက ဖယ်ရှားလိုက်တာကို သူက ငါ့အမိန့်ကို ဆန့်ကျင်ပြီး ကျန်းရှို့ကွေးကို ခမ်းခမ်းနားနား ကြိုဆိုခဲ့သေးတယ်။ ဒါက ငါ့ကို စိန်ခေါ်နေတာပဲ”

“အရှင်မင်းကြီး... ဝမ်မိသားစုရဲ့သားငယ်ကို ဒီအတိုင်း ဆက်ပြီး လွှတ်မထားသင့်တော့ပါဘူး။ အခု အရှေ့မြောက်ပိုင်း အောင်ပွဲကြီးကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး အန်းယာလုရှန်းကို ဆုလာဘ်တွေ အကြီးအကျယ် ချီးမြှင့်သင့်ပါတယ်။ သူ့ကိုသုံးပြီး ဝမ်ချောင်ကို ထိန်းချုပ်ရပါမယ်။ ဒါမှလည်း ဝမ်ချောင် မရှိရင်တောင် အရှင်မင်းကြီးရဲ့ အင်ပါယာဟာ အေးချမ်းတည်ငြိမ်နေမှာကို တစ်လောကလုံး သိသွားမှာပါ” ကျောက်ချန်ဖုက ထပ်မံ အကြံပေးလိုက်သည်။

“ဆုချရမယ်၊ သေချာပေါက် ဆုချရမယ်။ အန်းယာလုရှန်းကို အန်းတုံအုပ်ချုပ်ရေးမှူးချုပ်အဖြစ် တရားဝင် ခန့်အပ်စေ။ ပြီးတော့ ဒီအောင်ပွဲကြီးကို တစ်လောကလုံး သိအောင် ကြေညာစမ်း” ဧကရာဇ်က ဆက်လက်၍ အမိန့်များ တရစပ် ထုတ်ပြန်လိုက်တော့သည်။ “ဒါတင်မကဘူး၊ နောက်တစ်လမှာ မြို့တော်မှာစားပွဲတော် ကျင်းပရမယ်။ တစ်လောလုံးက နိုင်ငံတွေ ငါ့ရဲ့ အင်ပါယာကြီး ဘယ်လောက် အင်အားတောင့်တင်းလဲဆိုတာ မြင်စေရမယ်။ အရာရှိကြီးတွေ အားလုံး တက်ရောက်ရမယ်၊ အန်းယာလုရှန်းကိုလည်း မြို့တော်ကို လာခိုင်းလိုက်စမ်း”

ကျောက်ချန်ဖုသည် ကျေနပ်စွာဖြင့် နန်းတော်မှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် အန်းယာလုရှန်းထံသို့ သတင်းပေးရန် ငှက်တစ်ကောင်ကို လွှတ်လိုက်သည်။ သို့သော် သူ၏ မြင်းရထားပေါ်သို့ အတက်တွင်မူ လူရိပ်တစ်ခုက သူ၏ ရှေ့၌ ပိတ်ရပ်လိုက်သည်။

“ကျွန်တော်တို့ မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်က အရှင့်ကို ဖိတ်ကြားနေပါတယ်”

ထိုသူမှာ ရွှေရောင် ကြွက်သားများနှင့်အတူ ခါးရှိ ဓားအိမ်ကို လက်ဖြင့် ကိုင်ထားသော ရွှီခဲ့ယီပင် ဖြစ်သည်။

ကျောက်ချန်ဖု မျက်နှာပျက်သွားပြီး နန်းတော်ဆီသို့ ပြန်ပြေးရန် ကြိုးစားသော်လည်း၊ အခြားသော ဝမ်အိမ်တော်မှ ပညာရှင်များက သူ့ကို ဝိုင်းရံထားလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် နန်းတော်အစောင့်များကို အော်ဟစ်အကူအညီတောင်းသော်လည်း၊ မည်သည့် အစောင့်ကမျှ သူ့ကို လှည့်မကြည့်ကြပေ။ ဝမ်ချောင်၏စစ်တပ်အတွင်းရှိ ဩဇာအာဏာမှာ ထိုအစောင့်များကိုပါ လွှမ်းမိုးထားနိုင်သည်ကို ကျောက်ချန်ဖု သိလိုက်ရချိန်တွင် သူ၏ မျက်နှာမှာ သေလူကဲ့သို့ ဖြူဖျော့သွားတော့သည်။

နာရီဝက်ခန့်အကြာတွင်... ကျောက်ချန်ဖုသည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေသော မျက်နှာဖြင့် မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်အိမ်တော်မှ ပြန်လည်ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။ သူသည် ဝမ်ချောင်၏ရှေ့မှောက်တွင် နန်းတွင်း၌ ဖြစ်ပျက်သမျှနှင့် စားပွဲတော်အစီအစဉ်များ၊ အန်းယာလုရှန်းအား မြို့တော်သို့ ခေါ်ယူမည့် အမိန့်များကိုပါ အကုန်အစင် ထုတ်ဖော် ပြောဆိုခဲ့ရသည်။

“အရှင်... ဒီလူယုတ်မာကို ဒီအတိုင်း လွှတ်ပေးလိုက်မှာလား” ရွှီခဲ့ယီက မေးလိုက်သည်။

“သူ့ကို သတိပေးလိုက်တာနဲ့တင် လုံလောက်ပါပြီ” ဝမ်ချောင်က တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။ “ဒီလူယုတ်မာ မရှိရင်လည်း တခြားတစ်ယောက်က အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ဘေးနားမှာ ပေါ်လာဦးမှာပဲ။ ပြီးတော့... အန်းယာလုရှန်းမြို့တော်ကို လာမယ့်ကိစ္စက ငါ့အတွက် သတင်းကောင်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ငါတို့ နှစ်ယောက် မတွေ့တာ နှစ်နှစ်ကျော်ပြီ... ငါ တကယ်ပဲ မျှော်လင့်နေပါတယ်”

ဝမ်ချောင်သည် ကောင်းကင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ မိုးတိမ်များမှာ အရပ်မျက်နှာအနှံ့မှ စုစည်းလာနေတော့သည်။ လေပြင်းတွေ စတင် တိုက်ခတ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

တစ်ဖက်တွင်မူ ယိုးကျိုးရှိ အန်းယာလုရှန်းသည်လည်း မြို့တော်သို့ လာရန် ဖိတ်ကြားစာကို လက်ခံရရှိလိုက်ချိန်တွင် သူ၏မျက်ဝန်းထဲ၌ ကြီးမားသော ရည်မှန်းချက်များနှင့်အတူ အေးစက်သော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

******

အခန်း ၁၉၈၂ စွန့်စားခြင်းနှင့် နဂါးအငွေ့အသက်ကို ခိုးယူခြင်း

“သခင်... မြို့တော်ဆိုတာ နဂါးအောင်းရာ နေရာဖြစ်သလို၊ အဲဒီလူရဲ့ နယ်မြေလည်း ဖြစ်ပါတယ်။ အလွန် အန္တရာယ်များတဲ့အတွက် သခင် တကယ်ပဲ သွားမှာလား” နောက်ကွယ်မှ ချွေချန်းယုံက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

“ဟုတ်ပါတယ် သခင်... ကျွန်တော်တို့ ယိုးကျိုးမှာပဲ ရှိနေရင် အဲဒီလူက ကျွန်တော်တို့ကို ဘာမှ လုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ မြို့တော်ကို ဝင်သွားရင်တော့ အရာအားလုံး ပြောင်းလဲသွားပါလိမ့်မယ်။ မဟာထန်ရဲ့ အခြေအနေကို စုံစမ်းဖို့သက်သက်နဲ့ ဒီလောက်အထိ အသက်စွန့်ရတာ မထိုက်တန်ပါဘူး၊ သခင် ပြန်ပြီး စဉ်းစားပေးပါ” အနားရှိ ထျန်းချန်ကျန်းကလည်း ထပ်မံ ပြောဆိုလိုက်သည်။

မဟာထန် နဂါးကံကြမ္မာ အပြောင်းအလဲများ ဖြစ်ပေါ်နေခြင်းနှင့် သူတော်စင်ဧကရာဇ်မှာ ယခင်နှင့် မတူဘဲ ပြောင်းလဲနေခြင်း စသည့် သတင်းများစွာ ယိုးကျိုးသို့ ရောက်ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ အန်းယာလုရှန်းသည် အနာဂတ် လှုပ်ရှားမှုများ မပြုမီ မြို့တော်၏ အခြေအနေကို ကိုယ်တိုင် သွားရောက် စုံစမ်းလိုနေခြင်း ဖြစ်သည်။

“မင်းတို့ ထပ်ပြီး မတားကြနဲ့တော့ ဒီတစ်ခေါက် မြို့တော်ခရီးစဉ်ကို ငါ သေချာပေါက် သွားရမယ်။ ပြီးတော့... သွားရမယ့် တခြား အရေးကြီးတဲ့ အကြောင်းရင်းလည်း ရှိသေးတယ်” အန်းယာလုရှန်းက သူတို့နှစ်ဦးကို ကျောခိုင်းလျက် ပြတ်သားစွာ ဆိုလိုက်သည်။

“ဗိုလ်ချုပ်ကြီးတို့ မစိုးရိမ်ပါနဲ့။ အခု အရှင်ဧကရာဇ် ကိုယ်တိုင်က ဖိတ်ကြားထားတာကို တစ်လောကလုံး သိထားကြပါတယ်။ မြို့တော်က အဲဒီလူသာ တစ်ခုခု လုပ်ရဲရင် တစ်လောကလုံးရဲ့ ကန့်ကွက်မှုကို ခံရပါလိမ့်မယ်။ ပြီးတော့ သခင်က အခု အင်ပါယာရဲ့ အဆင့်မြင့် အရာရှိကြီးဖြစ်တဲ့ အန်းတုံကာကွယ်ရေးဗိုလ်ချုပ်ဖြစ်နေပြီမို့၊ အရင်ကလို မဟုတ်တော့ပါဘူး။ အဲဒီလူဟာ အစိုးရအဖွဲ့ရဲ့ နယ်ခြားစောင့် အရာရှိကြီး တစ်ယောက်ကို ဒီအတိုင်း ဗြောင်ကျကျ လုပ်ကြံဖို့ မရဲလောက်ပါဘူး” ကောင်းရှန်းက ဝင်ပြောလိုက်သည်။

ချွေချန်းယုံနှင့် ထျန်းချန်ကျန်းတို့မှာမူ ခေါင်းခါလိုက်မိသည်။ ကောင်းရှန်းသည် နောက်မှ ရောက်လာသူဖြစ်သဖြင့် မြို့တော်မှ ထိုလူငယ် မည်မျှကြောက်စရာ ကောင်းသည်ကို မသိရှိပေ။ ထိုသူအတွက် လောကီ အာဏာနှင့် စည်းကမ်းများမှာ ဘာမှ အရာမရောက်ပေ။

ယခင်က ဝမ်ချောင်နာမည် မကြီးသေးမီကပင် မြို့တော်၌ ကျန်းရှို့ကွေး၏ရှေ့မှောက်၌ပင် အန်းယာလုရှန်းကို သတ်ရန် ကြိုးစားခဲ့ဖူးသူ ဖြစ်သည်။ ထိုစဉ်က အဖြစ်အပျက်မှာ သူတို့၏စိတ်ထဲ၌ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရိပ်အယောင်များအဖြစ် ကျန်ရစ်နေခဲ့သည်။

“ကဲပါ... ကောင်းရှန်း၊ သူတို့ကို အမှန်အတိုင်း ပြောပြလိုက်ပါ၊ စိုးရိမ်မနေရအောင်လို့” အန်းယာလုရှန်းက ဆိုလိုက်သည်။

ကောင်းရှန်းသည် ခေတ္တ တွေဝေသွားပြီးမှ ချွေချန်းယုံတို့ကို ကြည့်ကာ ထုတ်ဖော်ပြောဆိုလိုက်သည်။ “သခင် အခုလို မြို့တော်ကို သွားရတဲ့ အဓိက အကြောင်းရင်းကတော့... နဂါးအငွေ့အသက်နဲ့ ပတ်သက်နေလို့ပါ”

ဝုန်း… ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ချွေချန်းယုံ နှင့် ထျန်းချန်ကျန်းတို့ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ခါသွားကြသည်။ နဂါးအငွေ့အသက်…ဤစာလုံးမှာ သူတို့အတွက် အလွန်ပင် ထူးဆန်းနေတော့သည်။

“ဒါဟာ လျှို့ဝှက်ချက်တော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ခေတ်အဆက်ဆက်မှာ မူလအရှင်သခင်နဲ့ အနာဂတ် စစ်မှန်သော နဂါးတို့ တွေ့ဆုံချိန်မှာ တစ်ဦးနဲ့တစ်ဦး ကံကြမ္မာချင်း တိုက်ခိုက်ကြလေ့ ရှိတယ်။ အကယ်၍ အနာဂတ် နဂါးဟာ လက်ရှိ ဧကရာဇ်ရဲ့ အနီးအနား ၉ ပေအတွင်းကို ရောက်နိုင်ခဲ့ရင်၊ ဇီဝေကြယ်ချင်း တိုက်ခိုက်တဲ့ အကျိုးသက်ရောက်မှု ပေါ်လာလိမ့်မယ်”

“ဒါဟာ လက်ရှိ မင်းဆက်ရဲ့ ကျဆုံးမှုကို မြန်ဆန်စေရုံတင် မကဘဲ၊ လက်ရှိ ဧကရာဇ်ဆီက နဂါးအငွေ့အသက်ကို ခိုးယူပြီး မိမိကိုယ်ကိုယ် အင်အားဖြည့်တင်းနိုင်သလို၊ အလယ်ပြည်ရဲ့ ကံကြမ္မာကိုလည်း ဖရိုဖရဲ ဖြစ်အောင် လုပ်နိုင်ပါတယ်။ အလယ်ပြည် အားနည်းသွားမှသာ ငါတို့ ယိုးကျိုးက အခွင့်ကောင်းယူပြီး ထကြွနိုင်မှာပါ” ဟု ကောင်းရှန်းက ရှင်းပြလိုက်သည်။

ချွေချန်းယုံနှင့်ထျန်းချန်ကျန်းတို့မှာ ဆွံ့အသွားကြသည်။ သူတို့မှာ စစ်ဗိုလ်ချုပ်များသာ ဖြစ်သဖြင့် ဤကဲ့သို့သော နဂါးအငွေ့အသက်နှင့် ကံကြမ္မာဆိုင်ရာ ကိစ္စများကို တစ်ခါမျှ မကြားဖူးကြပေ။ လူချင်း တွေ့ရုံနှင့် ကံကြမ္မာကို ခိုးယူနိုင်သည်ဆိုသည်မှာ သူတို့အတွက် မယုံကြည်နိုင်စရာပင်။

ကောင်းရှန်းကမူ ပြုံးနေခဲ့သည်။ ကံကြမ္မာဆိုသည်မှာ အလွန်ပင် နက်နဲလှသော်လည်း၊ သူသည် အန်းယာလုရှန်းကဲ့သို့ ကောင်းကင်မှ မျက်နှာသာပေးခံရသူကို တွေ့ရှိခဲ့ရသဖြင့်သာ ယုံကြည်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ရှေးဟောင်း စာအုပ်များအရ ယခင်က ပုန်ကန်သူများမှာ ဧကရာဇ်၏ဖိနှိပ်မှုကိုသာ ခံရသဖြင့် ဤကဲ့သို့ တွေ့ဆုံရန် မဖြစ်နိုင်သော်လည်း၊ အန်းယာလုရှန်းမှာမူ ဧကရာဇ်၏ ချီးမြှင့်မှုကို ရရှိထားသဖြင့် ဤအခွင့်အရေးမှာ မကြုံစဖူးသော အခွင့်အရေးကြီးပင် ဖြစ်သည်။

“ဗိုလ်ချုပ်ကြီးတို့ စိတ်မပူပါနဲ့။ အရာအားလုံးကို ငါ စီစဉ်ထားပါတယ်။ မြို့တော်ခရီးစဉ်က အန္တရာယ် များပေမဲ့၊ ငါတို့ ယိုးကျိုး နိုးထဖို့နဲ့ သခင်က ရှန်ကျိုးရဲ့ အရှင်သခင် အစစ်အမှန် ဖြစ်လာဖို့အတွက် ဒါဟာ မဖြစ်မနေ လုပ်ရမယ့် အရာပါ” ကောင်းရှန်းက ဆိုလိုက်သည်။

“တော်ပြီ… ကောင်းရှန်းက အကြံပေးရုံပဲ၊ ငါကိုယ်တိုင် ဆုံးဖြတ်လိုက်တာပါ။ မြို့တော်ကို ငါ သေချာပေါက် သွားမယ်၊ မင်းတို့ ထပ်ပြီး မပြောကြနဲ့တော့” အန်းယာလုရှန်းကလည်း ပြတ်သားစွာဖြင့် အမိန့်ပေးလိုက်ရာ သူတို့လည်း ဦးညွှတ်ကာ ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။

ဗိုလ်ချုပ်များ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ခန်းမအတွင်း၌ အန်းယာလုရှန်းနှင့် ကောင်းရှန်း တို့သာ ကျန်ရစ်သည်။ အန်းယာလုရှန်းသည် မြို့တော်ခရီးစဉ်အတွက် ကောင်းရှန်းအား သေသေချာချာ စီစဉ်ခိုင်းပြီးနောက် ခန်းမပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

“သူမကို တွေ့ပြီလား” အန်းယာလုရှန်းက မေးလိုက်သည်။

“တွေ့ပါပြီ အရှင်... အခု မဟာမြက်ခင်းပြင်ရဲ့နတ်တောင်ခြေရင်းမှာ ရှိနေပါတယ်။ အားလုံး ပြင်ဆင်ထားပြီးပါပြီ” အစောင့်တစ်ဦးက ရိုသေသေ တင်ပြလိုက်သည်။

အန်းယာလုရှန်းသည် မျက်ဝန်းထဲ၌ ရှုပ်ထွေးသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ထွက်လာပြီးနောက်၊ မြင်းစီးလျက် အနောက်မြောက်ဘက်ရှိရာသို့ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။ ရက်အနည်းငယ်အကြာ ညတစ်ညတွင် သူသည် မဟာမြက်ခင်းပြင်ပေါ်ရှိ ကြီးမားလှသော ယာလော့ရှန်းတောင်ဆီသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ထိုတောင်မှာ သူ၏ အမည်ဖြစ်ပေါ်လာရသည့် အဓိက နေရာလည်း ဖြစ်သည်။

ယာလော့ရှန်းတောင်သည် လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း ရာချီက တာ့ခ်တို့၏ နံပါတ် ၁ နတ်တောင်နှင့် စစ်နတ်ဘုရားတောင် ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် တာ့ခ်အင်ပါယာ ပြိုကွဲသွားသဖြင့် အနောက်တာ့ခ်က စန်းမီတောင်ကိုလည်းကောင်း၊ အရှေ့တာ့ခ်က တူးကျင်းတောင်ကိုလည်းကောင်း နတ်တောင်အဖြစ် အသီးသီး ပြောင်းလဲ သတ်မှတ်ခဲ့ကြရာ၊ မူလ နတ်တောင်ဟောင်းဖြစ်သော ရာလော့ရှန်တောင်မှာ တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်သွားခဲ့ရသည်။

အန်းယာလုရှန်းသည် တောင်ပေါ်သို့ တက်လာစဉ် အနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ် လူနှစ်ဦးက လမ်းပိတ်ရပ်လိုက်သည်။ “ရပ်စမ်း ဒီနေရာဟာ မင်း လာရမယ့်နေရာ မဟုတ်ဘူး၊ ချက်ချင်း ထွက်သွား”

အန်းယာလုရှန်းသည် ဘာမှ မပြောဘဲ ရှေးဟောင်း ကြေးဝါတံဆိပ်တစ်ခုကို ထုတ်ပြလိုက်သည်။ ထိုတံဆိပ်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ထိုလူများမှာ ထိတ်လန့်သွားကြပြီး ချက်ချင်း ဒူးထောက်လျက် လေးစားစွာ ဖိတ်ကြားလိုက်ကြသည်။ “မိုယဲ့ရှီးက အရှေ့မှာ စောင့်နေပါတယ်၊ ကြွပါ”

တောင်လယ်ပိုင်းရှိ ကြီးမားသော တဲနန်းရှေ့သို့ ရောက်သောအခါ ထိုသူမှာ ကြောက်ရွံ့စွာဖြင့် ရပ်တန့်သွားသည်။ မိုယဲ့ရှီးဆိုသည်မှာ ဟူစကားအရ “နတ်ဆရာမ”ဟု အဓိပ္ပာယ်ရပြီး နတ်ဘုရားများကို ကိုးကွယ်သည့် အမြင့်ဆုံးသော ပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်သည်။

အန်းယာလုရှန်းသည် တဲနန်းအတွင်းသို့ ဝင်လိုက်ရာ၊ ပထမဦးဆုံး မြင်တွေ့လိုက်ရသည်မှာ တောက်လောင်နေသော မီးဖိုကြီးနှင့် အသားများ ပုပ်သိုးနေကာ အရိုးသာ ကျန်တော့သည့် ကြီးမားလှသော နွားဖြူဦးခေါင်းခွံကြီးပင် ဖြစ်သည်။ ထိုဦးခေါင်းခွံ၏ မည်းမှောင်နေသော မျက်လုံးပေါက်ကြီးများမှာ အန်းယာလုရှန်းကို စိုက်ကြည့်နေသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။

တဲနန်း၏ နောက်ကွယ်တွင်မူ အနက်ရောင် ဝတ်ရုံကြီးကို ခြုံထားပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကွေးကွေးလေး ဖြစ်နေသော ပုံရိပ်တစ်ခုကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။ အန်းယာလုရှန်းသည် ယိုးကျိုးရှိ အရေးကြီးသော ကိစ္စရပ်များစွာကို ထားခဲ့ပြီး၊ ကောင်းရှန်း ကိုပင် အသိမပေးဘဲ ဝေးကွာလှသော ဤနေရာသို့ လာခဲ့ခြင်းမှာ ဤပုဂ္ဂိုလ်မှာ သူ၏အနာဂတ်အတွက် အလွန်ပင် အရေးကြီးနေသောကြောင့်ပင် ဖြစ်တော့သည်။

******

အခန်း ၁၉၈၃ ဘဝမျိုးရိုး၏ လျှို့ဝှက်ချက်

“မင်းက...”

အန်းယာလုရှန်း၏မျက်ဝန်းများ တုန်လှုပ်နေခဲ့သည်။ သူသည် ကြာမြင့်စွာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် သူသိချင်နေသော မေးခွန်းကို မေးလိုက်သည်။ “မင်းက ငါ့ရဲ့မိခင်လား”

အန်းယာလုရှန်း၏ ထိုစကားကြောင့် တဲနန်းအတွင်းရှိ လေထုမှာ ရုတ်တရက် လှုပ်ခတ်သွားတော့သည်။ နတ်ဘုရားအဖွဲ့အစည်း၏ အခေါ်အရ “ကမ္ဘာ့သားတော်” ၊ သူ၏ လက်အောက်ခံများအတွက်မူ “အနာဂတ်၏ အရှင်သခင်” ဖြစ်သော အန်းယာလုရှန်းသည် မဟာထန်ကို ဖျက်ဆီးရန် ကြီးမားသော ရည်မှန်းချက်များကို ပြသခဲ့သော်လည်း၊ သူ၏ရင်ထဲ၌မူ မိမိ၏မိခင်ကို ရှာဖွေလိုသော ဆန္ဒတစ်ခု ကိန်းအောင်းနေခဲ့သည်။ သူသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက အစွန့်ပစ်ခံခဲ့ရသူဖြစ်ပြီး၊ သူ၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြနိုင်သည်မှာ သူ၏ လည်ပင်းတွင် ဆွဲထားသော ကြေးဝါစက်ဝိုင်းနှင့် “အချိန်တန်လျှင် မင်းရှေ့ကို ငါတစ်ခါ ပြန်လာခဲ့မယ်” ဟူသော ဟူဘာသာဖြင့် ရေးထားသည့် စာရွက်စလေးသာ ရှိခဲ့သည်။

ထိုအရာများကို အန်းယာလုရှန်းသည် အမြဲတမ်း တမြတ်တနိုး သိမ်းဆည်းထားခဲ့သည်။ သူသည် အကြိမ်ကြိမ် ရှာဖွေခဲ့သော်လည်း သဲလွန်စ မရခဲ့သဖြင့် မျှော်လင့်ချက် ကုန်ဆုံးလုနီးပါး ဖြစ်နေချိန်တွင်၊ လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က ထိုကြေးဝါစက်ဝိုင်း၏ တံဆိပ်ပါသော စာတစ်စောင် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ထိုစာထဲတွင် “အချိန်တန်ပြီ၊ ယာလော့ရှန်းသို့ လာခဲ့ပါ” ဟူသော စာတစ်ကြောင်းတည်းသာ ပါဝင်ခဲ့သည်။

တဲနန်းအတွင်း၌ တိတ်ဆိတ်နေပြီး အန်းယာလုရှန်းသည် ရှေ့မှောက်ရှိ ကွေးကွေးလေး ထိုင်နေသော ပုံရိပ်ကို မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် ကြည့်နေမိသည်။

“နတ်ဘုရားရဲ့ သားတော်မှာ... မိခင်ဆိုတာ မရှိဘူး”

ကြာမြင့်စွာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် ထွက်ပေါ်လာသော ထိုအသံမှာ သံချောင်းနှစ်ချောင်း ပွတ်တိုက်သကဲ့သို့ အလွန်ပင် အိုမင်းပြီး နားမခံသာအောင် စူးရှလှသည်။

အန်းယာလုရှန်းသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သော်လည်း သူ၏ စိတ်မသက်မသာဖြစ်မှုကို ထိန်းချုပ်ကာ မေးလိုက်သည်။ “ဒါက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ”

“ငါပြောသလိုပါပဲ၊ မင်းက နတ်ဘုရားရဲ့ သားတော်ပဲ။ လူသားလောကထဲကို ရောက်ရှိလာတဲ့ စစ်နတ်ဘုရားရဲ့ သွေးသားပဲလေ၊ မင်းမှာ ဘယ်က မိခင်ရှိမှာလဲ” ပြောရင်းပင် ထိုပုံရိပ်သည် ဖြည်းညှင်းစွာ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

“အား…”

အန်းယာလုရှန်းသည် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသော်လည်း ထိုပုံရိပ်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားပြီး နောက်သို့ အလန့်တကြား ဆုတ်လိုက်မိသည်။ မီးဖိုနောက်ကွယ်မှ ထိုပုံရိပ်မှာ မျက်နှာတစ်ခုလုံး သစ်ခေါက်များကဲ့သို့ တွန့်လိပ်နေပြီး၊ အသက် ၇၀၊ ၈၀ ခန့် ရှိနေသော ကြောက်မက်ဖွယ် အဘွားအိုတစ်ဦး ဖြစ်နေသည်။ အဆိုးဆုံးမှာ သူမ၏ မျက်လုံးများပင်၊ သူမတွင် မျက်လုံးမရှိဘဲ ဟောင်းလောင်းပေါက်ကြီး နှစ်ခုသာ ရှိနေသဖြင့် အလွန်ပင် ခြောက်ခြားဖွယ် ကောင်းလှသည်။

“မင်း... မင်းက ငါ့ရဲ့မိခင်လား” အန်းယာလုရှန်းက ခက်ခဲစွာ မေးလိုက်သည်။ သူ၏ မိခင်မှာ ဤကဲ့သို့သော အဘွားအိုတစ်ဦး ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ပေ။

“နတ်ဘုရားရဲ့သားတော်က ဘာလို့ ဒီလို တွေးရတာလဲ။ ငါက ဘာမှအသုံးမကျတဲ့ အဘွားအိုတစ်ယောက်ပါ။ ငါက နတ်ဘုရားရဲ့သားတော်ကို မွေးဖွားပေးနိုင်တဲ့သူ မဟုတ်ပါဘူး။ ငါက မိုယဲ့ရှီးအဖွဲ့က မင်းကို စောင့်ကြိုဖို့ လွှတ်လိုက်တဲ့သူပဲ” ထိုနတ်ဆရာမအိုက လှောင်ရယ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

“ဒါဆို ငါ့ရဲ့မိခင်က ဘယ်မှာလဲ” အန်းယာလုရှန်း၏ မျက်မှောင်မှာ ပို၍ ကြုတ်သွားသည်။ သူသည် အထဲတွင် ရှိနေသူမှာ မိမိ၏မိခင်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း မဟုတ်နေသည့်အတွက် ဖြစ်သည်။

“မင်းတွေ့ချင်တယ်ဆိုရင် သေချာပေါက် တွေ့ရမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ အခုက မင်းတို့ တွေ့ဆုံရမယ့် အချိန် မဟုတ်သေးဘူး”

“အချိန်မတန်သေးဘူး ဟုတ်လား။ ဒါဆို မင်းတို့ ငါ့ကို ဒီကို ခေါ်ပြီး ဘာလုပ်ချင်တာလဲ” အန်းယာလုရှန်း၏ အသံမှာ အေးစက်သွားသည်။ သူသည် မိခင်ကို တွေ့ရမည်ဟူသော စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ဤလျှို့ဝှက်ဆန်းကျယ်သော သူများအပေါ် စိတ်ကုန်သွားပုံရသည်။

“ငါက မိုယဲ့ရှီးမဟုတ်ပေမဲ့ မင်းသိချင်တာမှန်သမျှကို ငါ ဖြေပေးနိုင်ပါတယ်။ မင်းရဲ့ တာဝန်တွေ ပြီးဆုံးသွားတဲ့နေ့မှာ မင်း သူမကို သေချာပေါက် တွေ့ရပါလိမ့်မယ်” အဘွားအိုက ဆိုသည်။

အန်းယာလုရှန်းသည် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ သူသည် ဤအဘွားအိုကို မနှစ်သက်သော်လည်း သူမသည် သူ၏ မိခင်ကို ရှာဖွေနိုင်မည့် တစ်ခုတည်းသော လမ်းစ ဖြစ်နေသည်။ “ဘာလို့ ငါ့ကို စွန့်ပစ်ခဲ့တာလဲ၊ ပြီးတော့ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမှ ဘာလို့ ငါ့ကို ပြန်ပြီး ဆက်သွယ်လာရတာလဲ” သူက မေးလိုက်သည်။

“.မင်း သိချင်တာ ဒါပဲပေါ့။ ဒါက မင်းရဲ့ ကံကြမ္မာပဲ။ အရာအားလုံးဟာ နတ်ဘုရားရဲ့ စီမံမှုပဲ။ မင်းကို မစွန့်ပစ်ခဲ့ရင် မင်း ဘယ်လိုလုပ် မဟာထန်ရဲ့ အန်းတုံအုပ်ချုပ်ရေးမှူးချုပ်ဖြစ်လာနိုင်မလဲ။ အခုလို ဂုဏ်သိက္ခာရှိတဲ့ အဆင့်အတန်းနဲ့ ယာလော့ရှန်းကို ဘယ်လို ပြန်လာနိုင်မလဲ။ မင်း ဖြတ်သန်းခဲ့ရတဲ့ အခက်အခဲတွေက မင်းကို ကြီးမားတဲ့ စွမ်းအားတွေ ပေးခဲ့တယ် မဟုတ်လား”

အန်းယာလုရှန်းသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ထားသော်လည်း ငြင်းပယ်ခြင်း မပြုခဲ့ပေ။ ၎င်းမှာ သူကြားချင်သော အဖြေ မဟုတ်သော်လည်း အမှန်တရားပင် ဖြစ်သည်။ “မင်း ခုနက နတ်ဘုရားရဲ့ တာဝန်လို့ ပြောတယ်နော်။ ဘယ်လို နတ်ဘုရားလဲ၊ ဘယ်လို တာဝန်လဲ” သူက လေးနက်စွာ မေးလိုက်သည်။

“ဟင်း ဟင်း” အဘွားအိုက ထူးဆန်းစွာ ရယ်မောလိုက်ပြီးနောက် မျက်နှာသေဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။ “အဲဒီ အဖြေကို မင်း ကိုယ်တိုင် သိပြီးသား မဟုတ်လား”

“ဒါဆိုရင် သူမ ပေါ်မလာဘူးဆိုရင် ငါ့ကို ဘာလို့ ခေါ်တာလဲ။ ဘာကိစ္စမှ မရှိရင် ငါ သွားတော့မယ်” အန်းယာလုရှန်းသည် တစ်ခုခုကို စဉ်းစားမိသွားဟန်ဖြင့် ထပ်မံမမေးမြန်းတော့ဘဲ ပြောကာ လှည့်ထွက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

“ဟဲဟဲ... ခေါ်တာကတော့ အကြောင်းရှိလို့ပေါ့။ မိုယဲ့ရှီးက တွက်ချက်ထားတာတော့ မင်းရဲ့ ဘဝမှာ မကြာခင် အန္တရာယ်တစ်ခု ကြုံရလိမ့်မယ်တဲ့။ မင်း အခု ခရီးဝေး သွားဖို့ ပြင်နေတယ် မဟုတ်လား”

ထိုစကားကြောင့် အန်းယာလုရှန်း၏ ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားသည်။

“အဲဒီမှာ မင်းရဲ့ ‘ဘဝတစ်သက်တာ ရန်သူကြီး’နဲ့ တွေ့လိမ့်မယ်။ ဒီအတိုင်း သွားတာကတော့ ပညာရှိရာ မရောက်ဘူး။ ဒါကြောင့် မိုယဲ့ရှီးက မင်းအတွက် ပစ္စည်းတစ်ခု ပြင်ဆင်ပေးထားပါတယ်။ ဒါက မင်းအတွက် အများကြီး အထောက်အကူ ဖြစ်လိမ့်မယ်” ဟု ဆိုကာ အဘွားအိုသည် သူမ၏ အင်္ကျီလက်အတွင်းမှ ကြေးဝါရောင် သတ္တုလုံး တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ထိုသတ္တုလုံး၏ မျက်နှာပြင်တွင် လျှို့ဝှက်ဆန်းကျယ်သော အနက်ရောင် တံဆိပ်များ ပါဝင်ပြီး၊ ၎င်းအတွင်းမှ ထွက်ပေါ်နေသော စွမ်းအားများမှာ အလွန်ပင် ထူးခြားလှသည်။ အန်းယာလုရှန်းသည် ထိုအရာကို လှမ်းဖမ်းလိုက်ချိန်တွင် အလွန်လေးလံလှကြောင်း သိလိုက်ရသလို၊ ၎င်းအတွင်းမှ စွမ်းအားများသည် သူ၏ကိုယ်တွင်းစွမ်းအားများနှင့် တစ်သားတည်း ဖြစ်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူသည် အံ့အားသင့်ကာ အဘွားအိုကို မေးရန် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်သော်လည်း၊ အဘွားအိုမှာ မည်သည့်အချိန်က ပျောက်ကွယ်သွားသည်မသိဘဲ တဲနန်းအတွင်း၌ သူတစ်ယောက်တည်းသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။ အန်းယာလုရှန်းသည် ထိုသတ္တုလုံးကို ဆုပ်ကိုင်လျက် တဲနန်းပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

“ကမ္ဘာ့သားတော် တဲ့လား၊ အခုတော့ နတ်ဘုရားရဲ့ သားတော် တဲ့။ ငါ အန်းယာလုရှန်းဟာ ဘယ်သူ့ရဲ့ရုပ်သေးရုပ်မှ မဟုတ်ဘူး။ ငါ လုပ်ချင်တာကိုပဲ ငါ လုပ်မယ်၊ ဘယ်သူမှ ငါ့ကို ထိန်းချုပ်လို့ မရစေရဘူး” ဟု ဆိုကာ သူသည် ရယ်မောလျက် မြင်းစီး၍ အန်းတုံအုပ်ချုပ်ရေးရုံးသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ ရက်အနည်းငယ်အကြာတွင် သူသည် နတ်ဘုရားအဖွဲ့အစည်းမှ ခေါင်းဆောင် ထိုက်ရှီနှင့် တွေ့ဆုံကာ မြို့တော် သို့ ထွက်ခွာရန် အဆင်သင့် ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

******

အခန်း ၁၉၈၄ မြို့တော်သို့ စုရုံးရောက်ရှိလာခြင်း

“ကောင်းပြီ အရင်က မင်းကို ငါတို့ အစွမ်းကုန် ကူညီပေးခဲ့ပြီးပြီ၊ အခုတော့ မင်း ငါတို့ကို ပြန်ပြီး အလုပ်အကျွေးပြုရမယ့် အချိန်ပဲ”

ထိုက်ရှီက ပြောရင်း လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ရာ လှပသော ပန်းလက်ရာများပါသည့် ကြေးဝါသေတ္တာငယ်တစ်လုံးသည် သူ၏လက်ထဲ၌ ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာသည်။

“ဒီထဲမှာ ပါတဲ့အရာကို မင်း ဧကရာဇ်ကို သွားရောက် ဖူးမြော်တဲ့ အချိန်မှာ မဟာထန်ရဲ့ သူတော်စင်ဧကရာဇ်ဆီကို ဆက်သလိုက်ပါ။ စိတ်ချပါ၊ ဒါက မင်းအတွက် ဘာအန္တရာယ်မှ မရှိစေရဘူး။ ဒါပေမဲ့ အလယ်ပြည်ရဲ့ အခြေအနေအပေါ်မှာတော့ သက်ရောက်မှု အနည်းငယ် ရှိလိမ့်မယ်။ အကယ်၍ ဒီကိစ္စ အောင်မြင်သွားရင် မင်း လောကကြီးကို စိုးမိုးနိုင်မယ့် အချိန်ဟာ အများကြီး ပိုပြီးတိုတောင်းသွားလိမ့်မယ်။ အဲဒီအချိန်ကျရင် မင်းဟာ စစ်မှန်တဲ့ နဂါးဧကရာဇ် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်” ထိုက်ရှီက လေးနက်သော အသံဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

“အန္တရာယ် အနည်းငယ် ရှိရင်လည်း ကိစ္စမရှိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီအရာက တကယ်ပဲ ထိရောက်မယ်ဆိုတာ မင်းတို့ သေချာရဲ့လား” အန်းယာလုရှန်းက မေးလိုက်သည်။

သူသည် သေတ္တာကို ဖွင့်ကြည့်စရာ မလိုဘဲ၊ အသေးစိတ် မေးမြန်းစရာ မလိုဘဲ သူတို့၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ခန့်မှန်းမိသည်။ ရှန်ကျိုး တစ်ပြည်လုံး ကံကြမ္မာ အပြောင်းအလဲ ဖြစ်ရန်အတွက် သူတော်စင်ဧကရာဇ် ကွယ်လွန်မှသာ သူ၏ အခွင့်အရေး ရရှိမည် ဖြစ်ရာ၊ ဤအချက်၌ သူတို့နှစ်ဦး၏ အကျိုးစီးပွားမှာ ထပ်တူကျနေခြင်း ဖြစ်သည်။

“နောက်ဆုံး တစ်ခုပဲ... မင်းတို့ ခေါ်တဲ့ ‘ပျက်စီးခြင်းသားတော်’ရှိနေသရွေ့ ငါ့ရဲ့ ရည်မှန်းချက်တွေ အကောင်အထည်ဖော်ဖို့ ခက်ခဲနေဦးမှာပဲ...” အန်းယာလုရှန်းက ဆိုသည်။

“ဟားဟား... စိတ်ချပါ၊ ငါတို့ မြို့တော်ထဲကို မဝင်နိုင်ပေမဲ့ မြို့တော်အပြင်ဘက်မှာတော့ မင်းရဲ့ ဘေးကင်းမှုကို အာမခံပါတယ်။ မြို့တော်ထဲမှာလည်း မင်းက အခု အန်းတုံကာကွယ်ရေးဗိုလ်ချုပ်ဖြစ်သလို၊ ဧကရာဇ်ရဲ့အမိန့်တော်လည်း ရှိနေတော့၊ သူတောင်မှ မင်းကို အလွယ်တကူ လက်ဖျားနဲ့ မထိရဲပါဘူး” ထိုက်ရှီက ပြန်လည် ပြောဆိုလိုက်သည်။

မြင့်မားလှသော ပလ္လင်ပေါ်တွင် အန်းယာလုရှန်း၏ မျက်နှာ၌ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ သူ လိုချင်နေသည့် စကားမှာ ဤအချက်ပင် ဖြစ်သည်။

“ဒီသေတ္တာကို ငါ့ဆီ ပေးခဲ့ပါ။ မနက်ဖြန် ငါ ခရီးစတင်မယ်။ မင်းတို့ရဲ့ရတနာကို မဟာထန် ဧကရာဇ်ရဲ့ လက်ထဲအရောက် ငါ သေချာပေါက် ပို့ပေးပါ့မယ်” အန်းယာလုရှန်းက ထူးခြားသော အဓိပ္ပာယ်ပါသည့် အပြုံးဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

နဂါးအငွေ့အသက် ၎င်းမှာ သူ၏အစစ်အမှန် ပစ်မှတ် ဖြစ်သည်။ သူသည် လက်ဆောင်တစ်ခု ဆက်သရုံသက်သက်ဖြင့် ကျေနပ်မည့်သူ မဟုတ်ပေ။

အချိန်များ တရွေ့ရွေ့ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ရာ ရက်ပေါင်း ၂၀ ကျော် ကြာမြင့်သွားခဲ့ပြီးနောက် စားသောက်ပွဲကျင်းပမည့် အချိန်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ မဟာထန်သည် ချမ်းသာကြွယ်ဝသော်လည်း ဤမျှ ခမ်းနားလှသော ပွဲတော်မျိုး တစ်ခါမျှ မကျင်းပခဲ့ဖူးပေ။ ပွဲတော် မစတင်မီမှာပင် နန်းမြို့တော် တစ်ခုလုံးတွင် မီးပုံးများနှင့် ရောင်စုံအလံများ လွှင့်ထူထားကာ ပျော်ပွဲရွှင်ပွဲများဖြင့် စည်ကားနေတော့သည်။

တာလော့စ်စစ်ပွဲ၊ အနောက်မြောက်စစ်ပွဲ၊ ယိုးကျိုးစစ်ပွဲ... ဤစစ်ပွဲများကြောင့် ပြည်သူများ စိုးရိမ်ထိတ်လန့်နေခဲ့သော်လည်း၊ ယခုအခါ အရာအားလုံး ကျော်လွန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ဤ စားပွဲတော်ကြီးက ပြည်သူတို့၏ စိတ်ကို တည်ငြိမ်သွားစေခဲ့သည်။ မြို့တော်၏ စားသောက်ဆိုင်များပေါ်မှ လှမ်းကြည့်လျှင် လမ်းမများပေါ်၌ လူအုပ်ကြီးမှာ ပုရွက်ဆိတ်များပမာ ပြည့်နှက်နေပြီး ရထားလုံးများလည်း မပြတ် စီးဆင်းနေကြသည်။

မြို့တံခါးများဆီသို့ ကြည့်လိုက်လျှင် နိုင်ငံအသီးသီးမှ ရောက်ရှိလာကြသော ထူးခြားလှသည့် ရထားလုံးများမှာ မြို့ထဲသို့ ဝင်ရန် တန်းစီ စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။ ထိုရထားလုံးများပေါ်၌ ရောင်စုံပိုးစများ ဆင်ယင်ထားပြီး နိုင်ငံအသီးသီးမှ ဆက်သလာသည့် ရတနာများ၊ စားကောင်းသောက်ဖွယ်များနှင့် ချစ်ကြည်ရေး စာလွှာများ ပြည့်နှက်နေတော့သည်။

မဟာထန် သူတော်စင်ဧကရာဇ်၏ ဖိတ်ကြားချက်ကြောင့် လောကကြီး၏ အရပ်မျက်နှာအနှံ့မှ နိုင်ငံတိုင်းနီးပါးသည် သံတမန်များ စေလွှတ်ခဲ့ကြသည်။ မင်းသားများ၊ မင်းသမီးများသာမက ဝေးကွာလှသော အာရပ်ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ နိုင်ငံငယ်လေးများပင် သူတို့၏ ကိုယ်စားလှယ်များကို စေလွှတ်ခဲ့ကြသည်။

“ဗိုလ်ချုပ်ကြီး... ဒါဟာ မဟာထန် ဧကရာဇ်က သူတို့ရဲ့ အင်အားကို ကြွားလုံးထုတ်ဖို့ လုပ်တဲ့ ပွဲတော်သက်သက်ပဲ မဟုတ်လား။ ငါတို့ ယွီစန်းက မိုင်ပေါင်း ထောင်ချီ ခရီးနှင်ပြီး ချစ်ကြည်ရေးစာလွှာတွေ လာပေးဖို့ တကယ်ပဲ လိုအပ်လို့လား”

မြို့တော်၏ အနောက်ဘက် တံခါးအနီးရှိ မြင်းလေးကောင်ဆွဲ ရထားလုံးအတွင်းမှ သံသယရှိသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

“မင်းသား... အခုက ငါတို့ လာချင်လို့ လာတာ မဟုတ်ဘူး၊ မလာလို့ မရလို့ လာရတာပါ။ မဟာထန် ဧကရာဇ်ရဲ့ အမိန့်တော် ထွက်လာချိန်မှာ တခြားနိုင်ငံတွေ အကုန်လာပြီး ငါတို့ ယွီစန်းတစ်နိုင်ငံတည်း မလာဘူးဆိုရင်၊ ဒါမှမဟုတ် သာမန် သံတမန်လောက်ပဲ လွှတ်မယ်ဆိုရင် မဟာထန်က ငါတို့ကို ဘယ်လို မြင်မလဲ” ခပ်ဩဩ အသံကြီးတစ်ခုက ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်သည်။

ထိုသူမှာ ယွီစန်း၏ တစ်ဦးတည်းသော ဗိုလ်ချုပ်ကြီးဖြစ်သူ နန်ရီစုန့်ထျန်းပင် ဖြစ်သည်။ သူ၏ ဘေးနားရှိ လူငယ်မှာမူ ယွီစန်း၏ ဒုတိယမင်းသား မန်ရီလင်ဒါဖြစ်သည်။

မဟာထန်သည် အာရပ် ကို အနိုင်ယူပြီးနောက်တွင် သူတို့၏ ဂုဏ်ရှိန်မှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ ယွီစန်းမှာမူ အင်အား ချည့်နဲ့နေချိန်ဖြစ်ရာ မဟာထန်ကို အငြိုးပွားရန် မရဲကြပေ။

“မဟာထန်နဲ့ အငြိုးမပွားအောင်၊ လူတိုင်းရဲ့ပစ်မှတ် မဖြစ်အောင် ငါတို့ မဖြစ်မနေ လာရတာပါ။ ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခါ ငါတို့ လာတာဟာ ချစ်ကြည်ရေးစာလွှာ ပေးဖို့တင် မဟုတ်ဘူး။ မဟာထန် သူတော်စင်ဧကရာဇ်ရဲ့ သတင်းတွေကို မင်း ကြားဖူးမှာပေါ့” ဟု နန်ရီစုန့်ထျန်းက ဆိုလိုက်သည်။

“အရင်က သူတော်စင်ဧကရာဇ်ဟာ ဘယ်လောက်တောင် ရဲစွမ်းသတ္တိရှိပြီး အမြော်အမြင် ကြီးမားခဲ့သလဲ။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ သူဟာ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားပြီ။ ဒီလို အပေါ်ယံ ဂုဏ်ပကာသန မက်မောတဲ့ ပွဲတော်မျိုးကို တခြား နိုင်ငံငယ်လေးတွေရဲ့ ဘုရင်တွေသာ လုပ်လေ့ရှိတာ၊ အရင်က ‘သူတော်စင်ဧကရာဇ်’ ဆိုရင် ဘယ်တော့မှ လုပ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါကြောင့် ဒီကိစ္စရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ တစ်ခုခု ထူးဆန်းနေတာ သေချာတယ်။ ငါတို့ လာတာဟာ မဟာထန်ရဲ့ အခြေအနေအစစ်အမှန်ကို စုံစမ်းဖို့လည်း ပါတယ်” သူက ဆက်လက် ပြောဆိုလိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မြို့တော်အတွင်းရှိ စားသောက်ဆိုင် တစ်ခု၌ ဟူလူမျိုးအသွင် ဝတ်ဆင်ထားသော သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦးသည် မြို့တော်၏စည်ကားပုံကို လှောင်ပြုံးဖြင့် ကြည့်နေသည်။

“နိုင်ငံအသီးသီးက လာပြီး ဖူးမြော်နေကြတာ... တကယ့်ကို ခမ်းနားလှပါလား” ထိုသူက ကဲ့ရဲ့သော အသံဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

“ဗိုလ်ချုပ်ကြီး... ဒီတစ်ခါ မြို့တော်ကို အရေးပါတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ အများကြီး လာကြတယ်။ ယွီစန်း၊ မာန်ရှဲ့ကျောက်၊ အနောက်ဘက် နိုင်ငံတွေနဲ့ ဂိုဂူလျောတောင်မှ ဗိုလ်ချုပ်တွေနဲ့ ဝန်ကြီးတွေကို လွှတ်ထားတယ်” အနားရှိ လူငယ်တစ်ဦးက ဆိုသည်။

“သူတော်စင်ဧကရာဇ်က ဖိတ်ကြားတာကို ဘယ်သူက မလာရဲဘဲ နေမှာလဲ ယွန်းဂျယ်စိုးမွန်းကလည်း သူ့နိုင်ငံ အဖျက်ဆီးမခံချင်ရင် လူလွှတ်ရမှာပဲ” ဝူနိုရှီပိက ဆိုလိုက်သည်။

“ဒါပေမဲ့ ဧကရာဇ်ကို ဖူးမြော်ဖို့ သက်သက်နဲ့တော့ ဒီလောက်အထိ အရာရှိကြီးတွေ လွှတ်စရာ မလိုဘူး။ ဒီပွဲတော်က ရိုးရိုးသားသား မဟုတ်ဘူးလို့ ငါ ခံစားနေရတယ်”

“မင်းသားက ဒါကို သတိထားမိတယ်ဆိုရင် မင်းကြီးက မင်းကို လူရွေး မမှားခဲ့ဘူးပေါ့” ဝူနိုရှီပိက ရယ်မောလျက် စာရွက်စလေး တစ်ရွက်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ အနောက်တာ့ခ်ခါဂန်နိတ်၏ မင်းသား အီဖီရှဲတူလု ဖြစ်သည်။

မင်းသားသည် စာကို ဖတ်ကြည့်လိုက်ရာ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ခါသွားတော့သည်။ “မဖြစ်နိုင်တာ.. အန်းတုံကာကွယ်ရေးချုပ်အသစ်က မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်နဲ့ အတိတ်က ပြဿနာတွေ ရှိခဲ့တာလား”

“ဟုတ်တာပေါ့။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်ခွဲလောက်က အခု တစ်လောကလုံး နာမည်ကြီးနေတဲ့ ဝမ်ချောင်ဟာ အသက် ၁၆ နှစ်ပဲ ရှိသေးတဲ့ ကောင်လေး တစ်ယောက်ပါ။ အဲဒီတုန်းက သူက အန်းယာလုရှန်းကို တစ်ခါမျှ မဆုံဖူးဘဲနဲ့ ဘာလို့ မိုးသည်းထန်တဲ့ ညမှာ စစ်တပ်နဲ့ လိုက်ပြီး သတ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ရတာလဲ။ မင်း အဲဒါကို ထူးဆန်းတယ်လို့ မထင်ဘူးလား” ဝူနိုရှီပိက ဆိုလိုက်တော့သည်။

******

အခန်း ၁၉၈၅ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ကြိုဆိုခြင်း

ဤဖြစ်ရပ်ကို သိရှိသူ အလွန်ရှားပါးလှပေသည်။ ညဉ့်နက်သန်းခေါင်ယံတွင် ဖြစ်ပွားခဲ့ခြင်းဖြစ်ရာ မည်သူမျှ သတိမပြုမိခဲ့သော်လည်း၊ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ထိုနေရာ၌ အရက်သောက်နေသော ဟူလူမျိုးတစ်ဦးက အဖြစ်အပျက်အားလုံးကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။

အကယ်၍ ထိုစဉ်ကဆိုလျှင်မူ လူတိုင်းက မြို့တော်ရှိ လူလေလူလွင့် မင်းသားတစ်ဦးက အပြစ်မဲ့သော အစေခံတစ်ဦးကို အနိုင်ကျင့်ခြင်းဟုသာ မြင်ကြပေလိမ့်မည်။ ထိုကဲ့သို့သော လူလေလူလွင့်လေးက ယခုအခါ တစ်လောကလုံး ရိုသေခန့်ညားရသည့် ကိုးပြည်နယ် ကာကွယ်ရေးဗိုလ်ချုပ်ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု မည်သူက ထင်ထားပါမည်နည်း။ ထို့အတူ သာမန်ဟူလူမျိုးတစ်ဦးကလည်း ယွန်းဂျယ်စိုးမွန်းကိုပင် အနိုင်ယူနိုင်သည့် အန်းတုံကာကွယ်ရေးဗိုလ်ချုပ် ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု မည်သူက တွေးမိပါမည်နည်း။

ဤစကားကြောင့် အီဖီရှဲတူလုသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် အလွန်ပင် စဉ်းစားရကျပ်သွားတော့သည်။ ဤသည်မှာ တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခု ဖြစ်ရန်အတွက် အလွန်ပင် ခဲယဉ်းလှသောကြောင့်ပင်။

"မင်းသား သိလား၊ အခု လောကမှာ ကောလာဟလတွေ ထွက်နေတာကတော့ မဟာထန်ရဲ့ ဒီမျိုးနွယ်ခြားဘုရင်ဟာ အနာဂတ်ကို ကြိုတင်သိမြင်နိုင်တဲ့ အစွမ်းရှိတယ်လို့ ဆိုကြတယ်" ဝူနိုရှီပိက ဆိုလိုက်သည်။

"ဟင်" အီဖီရှဲတူလု မျက်လုံးပြူးသွားတော့သည်။

"ဟားဟား... မင်းသားကို စတာပါ" ဝူနိုရှီပိက ရယ်မောလိုက်သည်။ ဝမ်ချောင်တွင် အနာဂတ်ကို သိမြင်နိုင်စွမ်း ရှိသည်ဆိုသည်မှာ ပြည်သူများ အချင်းချင်း ပြောဆိုနေကြသည့် ဒဏ္ဍာရီတစ်ခုသာ ဖြစ်သော်လည်း၊ ထိုသူသည် တကယ်ကို မရိုးရှင်းကြောင်း သူ ဝန်ခံရမည်။ စစ်ပွဲများ မစတင်မီကပင် ခြင်္သေ့မြို့တော်နှင့် သံမဏိမြို့တော်တို့ကို ကြိုတင် တည်ဆောက်ခဲ့ခြင်းမှာ ရန်သူ့လှုပ်ရှားမှုများကို ကြိုတင် ခန့်မှန်းနိုင်စွမ်း ရှိကြောင်း သက်သေပြနေခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါဟာ အလွန် အရေးကြီးတဲ့ သတင်းပဲ" ဝူနိုရှီပိ၏ မျက်နှာမှာ ပြန်လည် တည်ကြည်သွားသည်။ "ဒါတင်မကဘူး... ဝမ်ချောင်ရဲ့အထူးစုံစမ်းရေးအဖွဲ့ဖြစ်တဲ့ ဖုန်းလင်ဟော့ရှန်းတွေဟာ အာရပ်နဲ့ စစ်ပွဲအပြီးမှာ ယိုးကျိုးဒေသဆီကို အလုံးအရင်းနဲ့ ရောက်နေကြတယ်။ ဒါဟာ ပုံမှန် မဟုတ်ဘူး"

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မျိုးနွယ်ခြားဘုရင် အိမ်တော်၌ ဝမ်ချောင်သည် ပလ္လင်ပေါ်တွင် ထိုင်လျက် မျက်စိမှိတ်ကာ တစ်စုံတစ်ခုကို စဉ်းစားနေသည်။

“အရှင်... အန်းယာလုရှန်းဟာ ယိုးကျိုး ကနေ ထွက်ခွာလာခဲ့ပါပြီ။ သူနဲ့အတူ ချွေချန်းယုံ ၊ ထျန်းချန်းစီနဲ့ ကောင်းရှန်း တို့ ပါလာကြတယ်။ ကျွန်တော်တို့ ဖုန်းလင်ဟော့ရှန်းအဖွဲ့တွေ အစွမ်းကုန် လိုက်လံ စုံစမ်းနေပေမဲ့ အခုထိ သူတို့ရဲ့ သဲလွန်စကို ရှာမတွေ့သေးပါဘူး” ကျန်းချွယ်က အရှက်ရစွာဖြင့် တင်ပြလိုက်သည်။

“ဒါ မင်းအပြစ် မဟုတ်ပါဘူး” ဝမ်ချောင်က မျက်စိမှိတ်ထားလျက်ပင် ဆိုလိုက်သည်။ “အန်းယာလုရှန်းမြို့တော်ကို လာရဲတယ်ဆိုကတည်းက သူ သေချာ ပြင်ဆင်လာမှာပဲ။ အခု ကင်းထောက်တွေကို ပြန်ခေါ်လိုက်ပြီး မြို့တော်အပြင်ဘက် မိုင် ၃၀ ဝန်းကျင်ကိုပဲ အာရုံစိုက် စောင့်ကြည့်ခိုင်းလိုက်ပါ”

“အမိန့်တော် ရောက်ရှိလာပါပြီ”

ထိုအချိန်တွင် စူးရှသော အသံတစ်ခုနှင့်အတူ ခြေသံများစွာ အိမ်တော်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။ တိမ်လွှာပန်းကနုတ် ပိုးဝတ်ရုံ ဝတ်ဆင်ထားသော မိန်းမစိုးအိုကြီး တစ်ဦးသည် အစောင့်အကြပ်များနှင့်အတူ ခန်းမအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

“အမိန့်တော် ရောက်လာပြီ၊ ချက်ချင်း အမိန့်တော်ကို ခံယူကြစမ်း” ထိုမိန်းမစိုးက ဝမ်ချောင်ကို စောင်းကြည့်လျက် ဆိုလိုက်သည်။ ဘေးနားရှိ ဝမ်ဘုရင်အိမ်တော်မှ အစောင့်များမှာမူ အရှင်မင်းကြီး၏တမန်တော်ဖြစ်သဖြင့် တားဆီးရန် မဝံ့မရဲ ဖြစ်နေကြသည်။ ဝမ်ချောင်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသော်လည်း ပလ္လင်ပေါ်မှ ဆင်းကာ တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလိုက်သည်။ “ဝမ်ချောင်အမိန့်တော်ကို ခံယူပါတယ်”

“ကောင်းကင်ဘုံ၏ အလိုတော်အရ ဧကရာဇ်က မိန့်ကြားတော်မူသည်။ ယခု အန်းတုံကာကွယ်ရေးဗိုလ်ချုပ်အန်းယာလုရှန်းသည် တိုင်းပြည်နှင့် လူမျိုးအပေါ် ကြီးမားသော ကောင်းမှုများကို ဆောင်ရွက်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် အစိုးရအဖွဲ့၏ လေးစားမှုကို ပြသရန်အတွက် ချစ်လှစွာသော အမတ်မင်းအား အန်းယာလုရှန်း မြို့တော်သို့ ဝင်ရောက်လာချိန်တွင် ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ သွားရောက် ကြိုဆိုရန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ အမတ်မင်းသည် နိုင်ငံ၏ဂုဏ်ဆောင် သူရဲကောင်းဖြစ်သည်နှင့်အညီ ဤပင်ပန်းဆင်းရဲမှုကို သည်းခံ၍ စံပြအဖြစ် ဆောင်ရွက်ပေးပါလော့”

မိန်းမစိုးအိုကြီး၏အသံမှာ ခန်းမတစ်ခုလုံး ဟိန်းထွက်သွားပြီးနောက် သူသည် ဝမ်ချောင်ကို လှောင်ပြုံးဖြင့် ကြည့်ကာ ဆိုလိုက်သည်။ “မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်... အမိန့်ကို ခံယူလိုက်ပါ။ ဒါဟာ အရှင်မင်းကြီးက အရှင့်အပေါ် ယုံကြည်မှု ထားရှိတာမို့ အရှင်မင်းကြီးကို စိတ်ပျက်အောင် မလုပ်ပါနဲ့ဦး”

“တောက်… ယုတ်မာလိုက်တာ”

ဘေးနားရှိ ပုဂ္ဂိုလ်များမှာ ဤသည်ကို မြင်ရသောအခါ အလွန်ပင် ဒေါသထွက်သွားကြသည်။ ဤမိန်းမစိုးသည် မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်ကို မလေးမစား ပြောဆိုရဲရုံတင်မကဘဲ၊ အရှင်မင်းကြီး၏ အမိန့်မှာလည်း ဝမ်ချောင်ကို အရှက်ခွဲရန် ရည်ရွယ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

မိန်းမစိုး ထွက်သွားပြီးနောက် ချန်စန်းယွမ်နှင့် စုရွှတ်ရွှမ်းတို့မှာ ဝမ်ချောင်၏ ဘေးနားသို့ တိုးကပ်လာကာ မကျေမချမ်း တင်ပြကြသည်။ “အရှင်... ဒါဟာ တကယ်ကို လွန်လွန်းပါတယ်။ အန်းယာလုရှန်းက ဘာကောင်မို့လို့ အရှင်က သွားပြီး ကြိုဆိုရမှာလဲ။ ဒါဟာ အရှင်ကို တမင် စော်ကားတာပဲ”

“ကိစ္စမရှိပါဘူး”

ဝမ်ချောင်သည် မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ “ဒါဟာ သေးငယ်တဲ့ ကိစ္စပါပဲ၊ ပြီးတော့ ဒါဟာ ငါကိုယ်တိုင် စီစဉ်ထားတဲ့ အရာလည်း ဖြစ်တယ်”

“ဟင်” အားလုံး ဆွံ့အသွားကြသည်။ ဝမ်ချောင်ကမူ ပို၍ပင် နက်နဲစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ ကျောက်ချန်ဖုမှတစ်ဆင့် သူ လိုချင်သည့် အခြေအနေကို ဖန်တီးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အန်းယာလုရှန်းမြို့တော်သို့ လာခြင်းမှာ မရိုးရှင်းကြောင်း သူ သိထားသဖြင့်၊ ထိုသူ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို သိရန်အတွက် မျက်နှာချင်းဆိုင် တွေ့ဆုံခြင်းမှာ အကောင်းဆုံး နည်းလမ်းပင် ဖြစ်သည်။

“နှစ်နှစ်ခွဲ ကြာခဲ့ပြီ... ငါတို့ ပြန်ဆုံကြမယ့် အချိန်ကို ငါ တကယ်ပဲ မျှော်လင့်နေပါတယ်” ဝမ်ချောင်က ဆိုလိုက်ရာ သူ၏ မျက်ဝန်းထဲ၌ အေးစက်လှသော သတ်ဖြတ်လိုသည့် အရိပ်အယောင်များ လက်ခနဲ ပေါ်ထွက်သွားတော့သည်။