အခန်း (၁၉၈၆-၁၉၉၀)

အခန်း ၁၉၈၆ လူကြီးလူကောင်းတို့၏ လက်စားချေမှုသည် ဆယ်နှစ်ကြာသော်လည်း မနှောင်းသေးပေ

မျိုးနွယ်ခြားဘုရင် အိမ်တော်အတွင်း၌ အဘယ်အရာများ ဖြစ်ပျက်နေသည်ကို သိရှိရန် အင်အားစုအသီးသီးက အစွမ်းကုန် စုံစမ်းနေကြသော်လည်း၊ သတင်းစကားမှာမူ လူတိုင်း ထင်မှတ်ထားသည်ထက် ပို၍လွယ်ကူစွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ နာရီဝက်ခန့်အကြာတွင် မျိုးနွယ်ခြားဘုရင် ဝမ်ချောင်သည် မဟာထန်၏ မျိုးဆက်သစ် “အန်းတုံစစ်နတ်ဘုရား”ဖြစ်သူ အန်းယာလုရှန်းကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ သွားရောက်ကြိုဆိုတော့မည်ဟူသော သတင်းသည် မြို့တော်တစ်ခုလုံးသို့ လျှပ်စီးကဲ့သို့ ပျံ့နှံ့သွားလေသည်။

“စိတ်ဝင်စားစရာပဲ... တကယ်ကို စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းလှပေစွ။ ကိုးပြည်နယ် တပ်မှူးချုပ်က အန်းတုံကာကွယ်ရေးဗိုလ်ချုပ်အသစ်ကို မြို့တံခါးအထိ သွားကြိုရမယ် ဟုတ်လား။ ငါတို့ရဲ့ ဧကရာဇ်က ဘာတွေကို ကြံစည်နေတာလဲ၊ ဒါမှမဟုတ် ဝမ်ချောင်တစ်ယောက် မျက်နှာသာပေးခံရမှု လျော့နည်းသွားပြီလား” ဝူနိုရှီပိက ဆိုလိုက်ပြီး သူ၏ လက်ထဲမှ လျှို့ဝှက်စာကို အပိုင်းပိုင်း ဆုတ်ဖြဲကာ လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်တော့သည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်လည်း ယွီစန်း၏ဗိုလ်ချုပ်ကြီး နန်ရီစုန့်ထျန်းနှင့် မင်းသား မန်ရီလင်ဒါတို့သည်လည်း ထိုသတင်းကို ကြားရလျှင် ထိတ်လန့်သွားကြသည်။ ဝမ်ချောင်နှင့် ပတ်သက်လျှင် မည်သည့်ကိစ္စမျှ သေးငယ်သည် မရှိပေ။ နိုင်ငံအသီးသီးမှ သံတမန်များသည် ရည်ရွယ်ချက်အသီးသီး၊ အတွေးကိုယ်စီဖြင့် မြို့တော်၏ အရှေ့ဘက်ဂိတ်ဆီသို့ တိတ်တဆိတ် စုရုံးလာကြတော့သည်။ နိုင်ငံပေါင်းဆိုင်ရာ တည်ခင်းဧည့်ခံပွဲကြီး မစတင်မီမှာပင်၊ မြို့တော်၏အရှေ့ဘက်တံခါးသည် ကြီးမားသော ဝဲဂယက်ကြီးတစ်ခုအလား အားပြိုင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေတော့သည်။

အချိန်များ တရွေ့ရွေ့ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ရာ အန်းယာလုရှန်း မြို့တော်သို့ ဆိုက်ရောက်မည့် အချိန်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ မြို့တံခါးရှေ့၌ လူအုပ်ကြီးမှာ လှိုင်းတံပိုးများပမာ စည်ကားလှပြီး၊ ထိုလူအုပ်၏ အလယ်ဗဟိုတွင် မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်အိမ်တော်မှ ရွှေသံချပ်ကာဝတ် စစ်သည်များသည် နတ်ဘုရားများအလား ခန့်ညားစွာ ရှိနေကြသည်။ ၎င်းတို့သည် ပါးကွရှစ်ကွက် စစ်ဗျူဟာအတိုင်း အုပ်စု ၈ စုခွဲ၍ နေရာယူထားကြပြီး၊ စစ်သည်တစ်ဦးချင်းစီမှာ ရန်သူတစ်ရာကို ရင်ဆိုင်နိုင်စွမ်းရှိသော လက်ရွေးစင်များ ဖြစ်ကြသည်။ ထိုခိုင်ခံ့လှသော အငွေ့အသက်များမှာ အဝေးမှ ကြည့်ရုံနှင့်ပင် ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။

ဝမ်ချောင်သည် ရွှေသံချပ်ကာကို ဝတ်ဆင်၍ ဝတ်ရုံရှည်မှာ လေထဲတွင် တလူလူ လွင့်နေလျက် မြို့ရိုးထက်၌ ခံ့ညားထည်ဝါစွာ ထိုင်နေသည်။ သူသည် အရှေ့မြောက်ဘက်ဆီသို့ မျက်မှောင်ကြုတ်၍ ကြည့်ကာ အန်းယာလုရှန်းကို စောင့်ဆိုင်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ၏ ပုံစံမှာ အလွန်ပင် တည်ငြိမ်အေးဆေးလှသော်လည်း၊ ဟိန်းထွက်နေသော ကိုယ်ရောင်ကိုယ်ဝါမှာမူ ကြိုဆိုပွဲထက် ဟုန်မင် ဧည့်ခံပွဲ(လုပ်ကြံရန် ဖိတ်ခေါ်သောပွဲ) နှင့် ပို၍ တူနေတော့သည်။ ကျန်းချွယ်က အနားသို့ တိုးကပ်လာကာ “အရှင်... အခုထိ ဘာမှ မတွေ့ရသေးပါဘူး” ဟု စိုးရိမ်တကြီး တင်ပြလိုက်သော်လည်း ဝမ်ချောင်ကမူ တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလိုက်သည်။ “မလောနဲ့... စောင့်နေလိုက်ပါ”

ထိုအချိန်တွင် မြို့တော်နှင့် မိုင် ၆၀ ခန့်အကွာ၌ ယိုးကျိုးစတိုင် မြင်းရထားတစ်စီး မောင်းနှင်လာနေသည်။ “သခင်... ရှေ့မှာ မြို့တော် ရောက်တော့မယ်။ ငါတို့ တကယ်ပဲ သွားမှာလား” ချွေချန်းယုံက စိုးရိမ်တကြီး မေးမြန်းလိုက်သည်။ မျိုးနွယ်ခြားဘုရင် ဝမ်ချောင်သည် ရှေ့မှနေ၍ လက်နက်အပြည့်အစုံဖြင့် စောင့်ကြိုနေသည်ကို သူတို့ သိထားကြသဖြင့် အလွန်ပင် ထိတ်လန့်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ယခုမှ နောက်ဆုတ်ပါက ရနိုင်သေးသော်လည်း၊ နောက်ထပ် မိုင် ၂၀ ခန့် ရှေ့တိုးလိုက်သည်နှင့် ဝမ်ချောင်၏ ကင်းထောက်များလက်မှ လွတ်ရန် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။

“အခုတော့ နောက်ဆုတ်လို့ မရတော့ဘူး” ကောင်းရှန်းက သူ၏ ယပ်တောင်ဟောင်းလေးကို ခတ်ရင်း ပြတ်သားစွာ ဆိုလိုက်သည်။ အကယ်၍ ယခုမှ နောက်ဆုတ်ပါက ၎င်းမှာ ပုန်ကန်လိုသော ဆန္ဒရှိကြောင်း တစ်လောကလုံးကို ကြေညာလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ “ဒါဟာ ဘေးဖြစ်မလား၊ ကံကောင်းခြင်း ဖြစ်မလားဆိုတာ ရင်ဆိုင်ကြည့်ရမှာပဲ။ မြို့တော်က အဲဒီလူနဲ့ ငါတို့ကတော့ တစ်နေ့နေ့မှာ မဖြစ်မနေ ထိပ်တိုက်တွေ့ရမှာပဲ။ အခု ငါတို့မှာ ဧကရာဇ်ရဲ့ အမိန့်တော်ရှိနေတာမို့၊ သူ ငါတို့ကို ဘာမှ လုပ်ရဲမှာ မဟုတ်ဘူး” ကောင်းရှန်းက အကွက်ကျကျ ရှင်းပြလိုက်သည်။ ယန်ကျွမ်းကလည်း ဤအစီအစဉ်ကို ထောက်ခံလိုက်သည်။

အန်းယာလုရှန်းသည် ရုတ်တရက် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ရာ သူ၏ကိုယ်ရှိန်မှာ ကျားသစ်တစ်ကောင်အလား ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။ သူသည် အတိတ်က ကျန်းရှို့ကွေး၏ ရှေ့တွင် လူပြက်တစ်ဦးအလား ဟန်ဆောင်ခဲ့သော်လည်း၊ ယခုမူ သူ၏ စစ်မှန်သော မျက်နှာဖုံးမှာ ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ “ကျားဂူထဲ မဝင်ဘဲ ကျားသား မရနိုင်ဘူး။ ငါတို့ရဲ့ ရည်မှန်းချက်အတွက်ဆိုရင် ဒီလောက်အဖိုးအခကတော့ ပေးရမှာပဲ” သူက ကြုံးဝါးလိုက်သည်။ သူ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် ဝမ်ချောင် သတ်ဖြတ်ခဲ့သော အာရှီနာ ဆူဂန်၏ပုံရိပ်မှာ ပြန်လည်ပေါ်လာပြီး၊ သူသည် ဤနာကျင်မှုကို ဆယ်နှစ်ကြာသော်လည်း မေ့ပျောက်မည် မဟုတ်ကြောင်း ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

“ဝမ်ချောင် နှစ်နှစ်ခွဲ ကြာခဲ့ပြီ... မင်းကို တွေ့ရဖို့ ငါ တကယ်ပဲ မျှော်လင့်နေတယ်” အန်းယာလုရှန်းသည် အမိန့်များကို တရစပ် ထုတ်ပြန်လိုက်သည်။ သူသည် ယိုးကျိုးတံဆိပ်ပါ မြင်းရထား အစီးတစ်ရာကျော်ကို အကာအကွယ်အဖြစ် သုံးကာ၊ မိမိကိုယ်တိုင်မူ ရထားလုံးများအတွင်း အကြိမ်ကြိမ် လဲလှယ်စီးနင်း၍ မြို့တော်ထဲသို့ ဝင်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်တော့သည်။ မြို့တော်၏ လေထုထဲတွင် မုန်တိုင်းအရိပ်အယောင်များ ပြည့်နှက်လာခဲ့ပြီး မဟာထန်၏ထိပ်တန်း အားပြိုင်မှုကြီးမှာ မြို့တံခါးဝ၌ စတင်တော့မည် ဖြစ်သည်။

******

အခန်း ၁၉၈၇ အငွေ့အသက်ကို ကြည့်ရှုခြင်း

ဝုန်းဝုန်းဒိုင်းဒိုင်း မြည်ဟည်းသံများနှင့်အတူ ခဏချင်းမှာပင် ယိုးကျိုး၏ လက်ရွေးစင် တပ်သားများစွာသည် မြို့တော်ဆီသို့ စုရုံးရောက်ရှိလာကြသည်။ မြို့တော်၏ အရှေ့ဘက်ဂိတ်တံခါးအနီးတွင်မူ သတင်းပေးငှက်များမှာ ကောင်းကင်ယံ၌ ဝဲပျံနေကြပြီး၊ မကြာမီမှာပင် သတင်းစကားတစ်ခု ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

“သတင်းပို့ပါတယ်”

“မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်... အန်းတုံကာကွယ်ရေးဗိုလ်ချုပ်အန်းယာလုရှန်းရဲ့ တပ်ဖွဲ့တွေကို အရှေ့ဘက် မိုင် ၄၀ အကွာမှာ တွေ့ရှိရပါပြီ”

မြို့ရိုးထက်၌ အစောင့်စစ်သည်တစ်ဦး၏အော်ဟစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်တပြိုင်နက်၊ အခြားနိုင်ငံများမှ သံတမန်များလည်း အန်းယာလုရှန်းပေါ်ထွက်လာခြင်းကို သတိပြုမိသွားကြသည်။ မြို့တံခါးအနီးရှိ စားသောက်ဆိုင်များပေါ်၌ ရှိနေသော ဝူနိုရှီပိ နှင့် နန်ရီစုန့်ထျန်းတို့မှာလည်း ကိုယ်ကို အရှိန်ဖြင့် မတ်လိုက်ကြတော့သည်။

ထိုနေရာ၏ မလှမ်းမကမ်းတွင်မူ မည်သူမျှ သတိမထားမိနိုင်သော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ရှိနေခဲ့သည်။ သူ၏အရှိန်အဝါမှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှသော်လည်း၊ သူသည် အစွမ်းကုန် ဖုံးကွယ်ထားခဲ့သည်။ ထိုသူမှာ အနောက်တောင်စစ်ပွဲအပြီးတွင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သော မာန်ရှဲ့ကျောက်၏ ဗိုလ်ချုပ်ကြီး တွမ်ကော်ချွမ်ပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် ဝမ်ချောင် မြို့ရိုးပေါ်၌ ရှိနေသဖြင့် မိမိ၏ ကိုယ်ရှိန်ကို အစွမ်းကုန် ချုပ်တည်းထားရခြင်း ဖြစ်သည်။

အချိန်များ တရွေ့ရွေ့ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ရာ အခြေအနေမှာ ပို၍ တင်းမာလာခဲ့သည်။

“သတင်းပို့ပါတယ်။ အန်းယာလုရှန်းမြို့တံခါးနဲ့ မိုင် ၃၀ အကွာကို ရောက်ရှိလာပါပြီ”

“သတင်းပို့ပါတယ်။ အခု မိုင် ၂၀ အကွာကို ရောက်နေပါပြီ”

“အခု မိုင် ၁၅ အကွာ”

တပ်ဖွဲ့များ နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ မြို့တံခါးဝရှိ အငွေ့အသက်များမှာ ပို၍လေးလံလာခဲ့သည်။ ဝမ်ချောင်သည် မြို့ရိုးထက်၌ လဲလျောင်းနေသော ခြင်္သေ့တစ်ကောင်အလား မျက်စိမှိတ်လျက် တည်ငြိမ်စွာ ရှိနေခဲ့သည်။ သူသည် အလျင်စလို မရှိဘဲ သူ၏ စိတ်အင်အားကိုသာ စုစည်းနေတော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဝေးကွာလှသော လမ်းမကြီးပေါ်၌ ဖုန်မှုန့်များ တလိပ်လိပ် တက်နေပြီး၊ ခရမ်းရောင်နှင့် အနက်ရောင် သံချပ်ကာများ ဝတ်ဆင်ထားသော ယိုးကျိုးသံချပ်ကာမြင်းစီးစစ်သည်များသည် စနစ်တကျ ချီတက်လာနေကြသည်။ တပ်ဖွဲ့၏ အရှေ့ဆုံးတွင် အန်းယာလုရှန်းသည် မြင်းပေါ်၌ ခံ့ညားစွာ ထိုင်နေပြီး၊ သူ၏ နောက်ကွယ်၌ ချွေချန်းယုံ ၊ ထျန်းချန်းစီ၊ ကောင်းရှန်း နှင့် ယန်ကျွမ်းတို့က စီတန်း လိုက်ပါလာကြသည်။

“နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာခဲ့ပြီ”

ရှေ့မှောက်ရှိ ကောင်းကင်အထိ မြင့်မားလှသော၊ နဂါးတစ်ကောင် ဝပ်နေသကဲ့သို့ ခိုင်ခံ့လှသော မြို့တော်ကြီးကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် လူတိုင်းမှာ ရင်သပ်ရှုမောသွားကြသည်။ ချွေချန်းယုံနှင့်ထျန်းချန်းစီတို့မှာ အတိတ်က တစ်ခါ ရောက်ဖူးခဲ့သော်လည်း၊ ယခုတစ်ကြိမ် ဗိုလ်ချုပ်ကြီးများအဖြစ် ပြန်လည် ရောက်ရှိလာခြင်းမှာ ခံစားချက် လုံးဝ မတူတော့ပေ။ သူတို့သည် ဤမြို့တော်ကြီးအတွင်းမှ ထွက်ပေါ်နေသော အာဏာ၏ အငွေ့အသက်များကို ပြင်းထန်စွာ ခံစားနေရသည်။

ကောင်းရှန်းသည်လည်း မြို့တော်ကြီးကို ကြည့်ရင်း ရှုပ်ထွေးသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ထွက်နေသည်။ သူသည် အတိတ်က ဤမြို့တော်တွင် အရှက်ရခဲ့ဖူးပြီး၊ စာပေစာမေးပွဲကိုပင် ဝင်ရောက်ခွင့် မရခဲ့သူ ဖြစ်သည်။

“ငါ့ရဲ့ဘဝကို ဒီအတိုင်း အသုံးမကျဘဲ အဆုံးသတ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါ့ရဲ့ နည်းလမ်းနဲ့ပဲ ဒီအင်ပါယာကြီးကို လှုပ်ခတ်စေပြီး ငါ့ရဲ့ တည်ရှိမှုကို ပြသရမယ်” ကောင်းရှန်းက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူ မြို့တော်မှ ထွက်ခွာသွားချိန်တွင် မည်သူမျှ မသိသော သာမန် ပညာရှိတစ်ဦးသာ ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း၊ ယခုမူ သူသည် အန်းယာလုရှန်းဟူသော အနာဂတ် ဧကရာဇ်ကို အသုံးချ၍ ဤအင်ပါယာကြီးကို ပြောင်းလဲရန် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် စိတ်ထဲမှ အတွေးများကို ဖိနှိပ်လိုက်ပြီး၊ ယခုခရီးစဉ်၏ အဓိက ရည်ရွယ်ချက်ဖြစ်သော နဂါးအငွေ့အသက်(နဂါးချီ)ကို ခိုးယူရန်အတွက်သာ အာရုံစိုက်လိုက်တော့သည်။

အရှိန်အဟုန် အပြင်းဆုံး ဖြစ်နေသူမှာ အရှေ့ဆုံးမှ အန်းယာလုရှန်းပင် ဖြစ်သည်။

“နဂါးအငွေ့အသက် တကယ်ပဲ ရှိနေတာပဲ”

သူသည် မြို့တော်ရှိ နန်းတော်အထက် ကောင်းကင်ယံကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် ယခုအခါ ကမ္ဘာ့သားတော်အဖြစ် ကောင်းကင်ဘုံ၏ မျက်နှာသာပေးမှုကို ရရှိထားသူဖြစ်ရာ၊ သာမန်လူများ မမြင်နိုင်သော အရာကို မြင်တွေ့နေရခြင်း ဖြစ်သည်။ မြို့တော်၏ ကောင်းကင်ယံ၌ ရွှေရောင်ဝင်းနေသော နဂါးအငွေ့အသက်များမှာ အလွန်ပင် ထူထပ်လှသည်။ ၎င်းမှာ အငွေ့အသက်တစ်ခုထက် သက်ရှိနဂါးကြီးတစ်ကောင်အလား တည်ရှိနေပြီး၊ နဂါးအကြေးခွံများနှင့် ကြီးမားလှသော နဂါးကိုယ်ထည်ကြီးမှာ လှုပ်ရှားနေသည်ကို သူ မြင်တွေ့နေရသည်။

“ဒါဟာ အလယ်ပြည်ရဲ့ နဂါးအငွေ့အသက်ပေါ့...” အန်းယာလုရှန်းက ရင်လှုပ်ရှားစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ကောင်းရှန်းက အနားသို့ တိုးကပ်လာကာ မေးလိုက်သည်။ “သခင်... သေသေချာချာ ကြည့်ပါဦး။ အဲဒီ နဂါးအငွေ့အသက်ထဲမှာ ရှည်လျားလှတဲ့ အနက်ရောင်အငွေ့ တစ်ခု ရှိမနေဘူးလား”

အန်းယာလုရှန်းက ပြန်လည်ကြည့်ရှုလိုက်ရာ၊ တောက်ပလှသော ရွှေရောင်များအကြားတွင် သေးငယ်သော်လည်း ရှည်လျားလှသော အနက်ရောင်မျဉ်းတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ကောင်းရှန်းက ရှင်းပြလိုက်သည်။ “ဒါဟာ မင်းဆက် အပြောင်းအလဲ ဖြစ်တော့မယ့် နိမိတ်ပဲ။ လက်ရှိ ဧကရာဇ်ဟာ ပျက်စီးတော့မယ်ဆိုတာကို ပြနေတာပါ။ ဒါပေမဲ့ မဟာထန်ရဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်က အရမ်း ခိုင်မာလွန်းနေသေးသလို၊ သစ္စာရှိတဲ့ အမတ်တွေကလည်း အစွမ်းကုန် ထိန်းကျောင်းထားလို့သာ ဒီ အနက်ရောင်အငွေ့က သိပ်ပြီး လူမသိတာပါ” အန်းယာလုရှန်းသည် နဂါးအငွေ့အသက်များ၏ အောက်ခြေကို ကြည့်လိုက်ရာ၊ အခြားသော အရောင်အသွေးစုံလင်လှသည့် တိမ်တိုက်များကို ထပ်မံ တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ ၎င်းတို့မှာ မဟာထန်၏ စာပေနှင့် စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ ဝန်ကြီးများ၏ ကံကြမ္မာများပင် ဖြစ်သည်။ ထိုတိမ်တိုက်များသည် ဖီးနစ်၊ ချီလင်၊ နဂါးနှင့် လင်းယုန် စသည့် ပုံသဏ္ဌာန်အမျိုးမျိုးဖြင့် ရှိနေကြပြီး၊ ၎င်းတို့ထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော စွမ်းအားများသည် အထက်ရှိ ရွှေနဂါးကြီးကို အထောက်အပံ့ ပေးနေကြသည်။

ဤမျှ ခိုင်မာလှသော ကံကြမ္မာများကို မြင်တွေ့လိုက်ရချိန်တွင် အန်းယာလုရှန်း၏ ရင်ထဲ၌ မနာလိုမှုများနှင့်အတူ သိမ်းပိုက်လိုစိတ်များ ပြင်းထန်စွာ ဖြစ်ပေါ်လာတော့သည်။ သူသည် သူခိုးတစ်ဦးအလား ရတနာသိုက်ကြီးကို တွေ့ရှိသွားချိန်တွင် အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားနေတော့သည်။ “အကယ်၍ ငါသာ ဒီနဂါးအငွေ့အသက်တွေကို လုံလောက်အောင် ခိုးယူနိုင်ရင်၊ ငါဟာ တစ်လောကလုံးရဲ့ အရှင်သခင် အစစ်အမှန် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်” သူက ကြုံးဝါးလိုက်တော့သည်။

******

အခန်း ၁၉၈၈ ကံကြမ္မာ၏ စစ်မှန်သော ကိုယ်ထည်၊ ခရမ်းရွှေရောင် နဂါးစစ်စစ်

“သခင် စိုးရိမ်စရာ မလိုပါဘူး။ မင်းဆက်တစ်ခုမှာ အပြောင်းအလဲ ရှိစမြဲပါ၊ ကံကြမ္မာအငွေ့အသက်ဆိုတာလည်း အတက်အကျ ရှိတတ်တာပဲ။ မဟာထန်ရဲ့ အခြေခံက ခိုင်မာတယ်ဆိုပေမဲ့ ကျဆုံးမယ့် နိမိတ်တွေ ပေါ်နေပြီဆိုမှတော့ ဘယ်သူမှ တားလို့ မရတော့ပါဘူး။ ဒါဟာ မြင့်ရာကနေ နိမ့်ရာကို စီးဆင်းတဲ့ ရေလိုပါပဲ၊ လမ်းခုလတ်မှာ ခဏတားနိုင်ရင်တောင် နောက်ဆုံးတော့ အောက်ကိုပဲ ဒလဟော စီးဆင်းသွားမှာပါ”

ကောင်းရှန်းက သူ၏ယပ်တောင်ဟောင်းလေးကို ခတ်ရင်း ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။ “ငါတို့ အခု မြို့တော်ကို သွားရတာဟာ မဟာထန်ရဲ့ နဂါးကံကြမ္မာကို ချိုးဖျက်ဖို့ပါပဲ။ သခင်ရဲ့ အနာဂတ် နဂါးအငွေ့အသက်ကို သုံးပြီး ဇီဝေကြယ်ကို တိုက်ခိုက်ကာ ယိုးကျိုးအတွက် လမ်းစသစ်တွေ ဖွင့်လှစ်ရပါမယ်”

အန်းယာလုရှန်းကမူ ဘာမှမပြောဘဲ ပြုံးနေခဲ့သည်။ သူသည် ကောင်းရှန်း၏ အရည်အချင်းကို အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်သူ ဖြစ်သည်။

“မဟာထန်ကတော့ အားနည်းလာပါပြီ။ ဒီခရီးစဉ် အောင်မြင်သွားရင် ငါတို့ရဲ့ အကြီးမားဆုံး ပြိုင်ဘက်ဆိုလို့ ဟိုမျိုးနွယ်ခြားဘုရင်တစ်ယောက်ပဲ ကျန်တော့မယ်။ ငါ ညဘက် ကောင်းကင်ယံကို ကြည့်တဲ့အခါ ဇီဝေဧကရာဇ်ကြယ်ရဲ့ ဘေးနားမှာ တောက်ပလွန်းတဲ့ ကြယ်ကြီးတစ်လုံးကို တွေ့ရတယ်။ အဲဒါဟာ ဧကရာဇ်ကို ကာကွယ်ပေးပြီး ပြင်ပက ရိုက်ခတ်မှုတွေကို တားဆီးပေးနေတဲ့ မျိုးနွယ်ခြားဘုရင် ဖြစ်ရမယ်။ သခင်... တစ်ချက်လောက် ကြည့်ပါဦး၊ သူ့ရဲ့ ကံကြမ္မာအငွေ့အသက်က ဘယ်လို ပုံစံမျိုး ရှိမလဲဆိုတာ” ကောင်းရှန်းက ဆိုလိုက်သည်။

ရှေးခေတ်ကတည်းက ကံကြမ္မာကို ကြည့်ရှုသည့် နည်းလမ်းဆိုသည်မှာ အလွန် အရေးကြီးလှသည်။ ပြိုင်ဘက်၏ကံကြမ္မာ အရောင်အသွေးနှင့် ပုံသဏ္ဌာန်ကို သိရှိပါက နောင်တစ်ချိန်တွင် ထိုသူအား ကောင်းကင်ဘုံက စွန့်ပစ်အောင် လုပ်ဆောင်နိုင်မည့် နည်းလမ်းများကို ရှာဖွေနိုင်သောကြောင့်ပင်။ ကောင်းရှန်းမှာမူ ထိုပညာကို မတတ်သော်လည်း ပြိုင်ဘက်၏ ကံကြမ္မာကို မည်သို့ နှောင့်ယှက်ရမည်ကိုမူ သိရှိထားသူ ဖြစ်သည်။

အန်းယာလုရှန်းသည် ဘာမှမပြောဘဲ မြို့တံခါးရှိရာဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် ချွေချန်းယုံ၊ ထျန်းချန်းစီနှင့် ယန်ကျွမ်းတို့မှာလည်း အန်းယာလုရှန်း၏ အဖြေကို စိတ်ဝင်တစား စောင့်ဆိုင်းနေကြတော့သည်။

ဝမ်ချောင်သည် မဟာထန်၏ အတောက်ပဆုံးသော ကြယ်တစ်ပွင့် ဖြစ်သလို၊ အာရပ်ကို နှိမ်နင်းပြီးနောက်တွင် စစ်နတ်ဘုရား စုကျန်းချန်ကိုပင် ကျော်လွန်ကာ ဒဏ္ဍာရီတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ ယိုးကျိုးအဖွဲ့၏ အကြီးမားဆုံးသော ရန်သူမှာလည်း ဝမ်ချောင်ပင် မဟုတ်ပါလော။

“ဟင်” ခဏချင်းမှာပင် အရှေ့ဆုံးမှ အန်းယာလုရှန်းက အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။

“ဘာဖြစ်လို့လဲ သခင်” ကောင်းရှန်းက အလန့်တကြား မေးလိုက်သည်။

“တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီ... ငါ သူ့ရဲ့ ကံကြမ္မာအငွေ့အသက်ကို မမြင်ရဘူး” အန်းယာလုရှန်းက ဆိုလိုက်သည်။

“ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ” ကောင်းရှန်း အလွန်အံ့အားသင့်သွားသည်။ “ဝမ်ချောင်ဆိုတာ ဝန်ကြီးမျိုးရိုး ဖြစ်သလို၊ သူတော်စင်ဧကရာဇ်ကိုယ်တိုင် ခန့်အပ်ထားတဲ့ မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်၊ ကိုးပြည်နယ် တပ်မှူးချုပ်လည်း ဖြစ်တယ်။ သူ့ရဲ့ အဆောင်အယောင်နဲ့ ကုသိုလ်ကံတွေက တခြားသူတွေထက် အများကြီး သာလွန်ရမှာပါ။ ဝန်ကြီးတွေထဲမှာ အထင်ရှားဆုံး ကံကြမ္မာဟာ သူ့ရဲ့ ကံကြမ္မာပဲ ဖြစ်ရမယ်”

“မရှိဘူး။ မဟာထန် ဝန်ကြီးတွေရဲ့ကံကြမ္မာတွေကတော့ ထူထပ်လှပါတယ်။ လင်းယုန်ပုံစံ၊ ချီလင်ပုံစံတွေ တွေ့ရပေမဲ့ အားလုံးက ဆင်တူယိုးမှားတွေချည်းပဲ။ အဲဒီထဲမှာ ဝမ်ချောင်လို့ သတ်မှတ်နိုင်လောက်တဲ့ ထူးခြားတဲ့ ကံကြမ္မာမျိုး ငါ မတွေ့ဘူး” အန်းယာလုရှန်းက ခေါင်းခါလျက် ဆိုလိုက်သည်။

“ဒါဆို မြို့တံခါးဘက်မှာရော သူတော်စင်ဧကရာဇ်က သူ့ကို မြို့တံခါးမှာ ကြိုဆိုဖို့ အမိန့်ပေးထားတာလေ။ အခု ငါတို့ ရောက်မယ့် အချိန်လည်း ဖြစ်နေပြီဆိုတော့ သူ အဲဒီမှာ ရှိနေမှာပါ။ သခင် သေသေချာချာ ထပ်ကြည့်ပါဦး” ကောင်းရှန်းက တိုက်တွန်းလိုက်သည်။

အန်းယာလုရှန်းသည် မြို့တော် ကောင်းကင်ယံ၌ စူးစမ်းရှာဖွေနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ခုနစ်ဖက်အရာရှိငယ်လေးများမှာပင် ကံကြမ္မာအငွေ့အသက် ရှိနေပါလျက်နှင့်၊ ဝမ်ချောင်ကဲ့သို့သော အရာရှိကြီးတွင် ကံကြမ္မာ မရှိခြင်းမှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။ ထိုအချိန်တွင် ထူးခြားလှသော ခရမ်းရွှေရောင် အရာတစ်ခုက သူ၏ အာရုံကို ဖမ်းစားသွားခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ မြေအောက်မှ ထွက်ပေါ်နေသော အငွေ့အသက်တိုင်ကြီးတစ်ခုနှင့် တူနေသည်။

အန်းယာလုရှန်းသည် ထိုအရာကို သေသေချာချာ ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ခါသွားတော့သည်။ “ဒါ... ဒါ မဖြစ်နိုင်တာ”

သူ မြင်လိုက်ရသည်မှာ အငွေ့အသက်တိုင် မဟုတ်ဘဲ၊ မြေအောက်မှ ထိုးထွက်လာကာ မြို့တော်တစ်ခုလုံးကို ဆုပ်ကိုင်ကာကွယ်ထားသည့် ကြီးမားလှသော ခရမ်းရွှေရောင် နဂါးလက်သည်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။ အခြားသော ဝန်ကြီးများ၏ကံကြမ္မာနှင့် လုံးဝ မတူဘဲ၊ ဤနဂါးလက်သည်းကြီးသည် မြို့တော်ကြီးကို ကျောက်ဆောင်အလား ခိုင်မာအောင် ကာကွယ်ပေးထားခြင်း ဖြစ်သည်။

“ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ” အန်းယာလုရှန်း၏ ပြောပြချက်ကြောင့် ကောင်းရှန်းတို့အားလုံး ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကြသည်။ ဝမ်ချောင်သည် တော်ဝင်သွေး မဟုတ်သော်လည်း၊ သူတော်စင်ဧကရာဇ် လက်ထက်တွင် ပထမဦးဆုံးသော မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်အဖြစ် ခန့်အပ်ခံရသူဖြစ်ရာ၊ သူ၏ကံကြမ္မာမှာ ခရမ်းရွှေရောင် နဂါးကြီးအသွင် ဆောင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဝုန်း…ထိုအချိန်တွင် ဝေးကွာလှသော မြို့ရိုးထက်၌ မျက်စိမှိတ် ထိုင်နေသော ဝမ်ချောင်သည် ရုတ်တရက် မျက်လုံးဖွင့်၍ မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။ သူ၏ ခြေထောက်ကို အနည်းငယ် ဖိလိုက်ရုံဖြင့် ပြင်းထန်လှသော အရှိန်အဝါများ ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်သွားတော့သည်။

အန်းယာလုရှန်း၏မျက်ဝန်းထဲတွင်မူ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ပြောင်းလဲသွားပြန်သည်။ ဟိန်းဟောက်သံကြီးတစ်ခုနှင့်အတူ မြို့တော်၏မြေအောက်မှ ကြီးမားလှသော ခရမ်းရွှေရောင် နဂါးစစ်စစ်ကြီးတစ်ကောင် ပျံတက်လာခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ တောင်တန်းကြီးတစ်ခုအလား ထည်ဝါလှပြီး၊ မြို့တော် ကောင်းကင်ယံရှိ အခြားသော ဝန်ကြီးများ၏ကံကြမ္မာများမှာ ထိုနဂါးကြီးရှေ့တွင် ပုရွက်ဆိတ်ငယ်များပမာ သေးငယ်သွားတော့သည်။ ဝမ်ချောင်၏ကံကြမ္မာ ကိုယ်ထည်စစ်စစ်ကို အန်းယာလုရှန်းပထမဦးဆုံးအကြိမ် မြင်တွေ့လိုက်ရခြင်းပင်။

ထိုခရမ်းရွှေရောင် နဂါးကြီးထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော စွမ်းအားများသည် နေမင်းထက်ပင် တောက်ပလှပြီး၊ ၎င်းသည် ကျဆုံးတော့မည့် မဟာထန်၏ နဂါးအငွေ့အသက်ကို အမြဲတမ်း ပြန်လည်ပြုပြင်ပေးနေခဲ့သည်။ တစ်ဦးတစ်ယောက်တည်းသော စွမ်းအားဖြင့် အင်ပါယာကြီးတစ်ခုလုံး၏ကံကြမ္မာကို ထိန်းကျောင်းထားနိုင်သည်ဆိုသည်မှာ မယုံကြည်နိုင်စရာပင်။

“မဖြစ်နိုင်ဘူး... ဒါဟာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး” ကောင်းရှန်း၏ ရင်ထဲတွင် လှိုင်းထန်နေတော့သည်။ ဝမ်ချောင်သည် စစ်ဗိုလ်ချုပ်တစ်ဦးထက် ပို၍တစ်ဦးတည်းသော စွမ်းအားဖြင့် မဟာထန်၏ ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲပေးနေသူ ဖြစ်သည်။ “သခင်... ဝမ်ချောင်ရဲ့ကံကြမ္မာက အရမ်း ပြင်းထန်လွန်းတယ်။ သူ့ကို တစ်နေ့ကျရင် သေချာပေါက် ဖယ်ရှားပစ်ရမယ်၊ မဟုတ်ရင် သူဟာ သခင့်ရဲ့ အကြီးမားဆုံး အဟန့်အတား ဖြစ်လာလိမ့်မယ်” ကောင်းရှန်း က လေးနက်သော အသံဖြင့် ကြုံးဝါးလိုက်တော့သည်။

******

အခန်း ၁၉၈၉ နှစ်ဖက်တွေ့ဆုံခြင်း (၁)

“ကံကြမ္မာအငွေ့အသက်လား...”

ကောင်းရှန်းသည် သူ၏စကားများက အန်းယာလုရှန်း၏ရင်ထဲ၌ မည်သို့သော အကျိုးသက်ရောက်မှု ဖြစ်စေခဲ့သည်ကို မသိရှိခဲ့ပေ။ မြို့တော်ရှိရာဘက်သို့ ကြည့်ရင်း အန်းယာလုရှန်း၏ မျက်နှာမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းအောင် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

“သူ ဘယ်လောက်ပဲ အစွမ်းထက်နေပါစေ၊ တစ်နေ့နေ့မှာ သူ့ကို ငါ့ခြေဖဝါးအောက် ရောက်အောင် နင်းခြေပြရမယ်” ဝမ်ချောင်ပြသနေသည့် အရှိန်အဝါများက အန်းယာလုရှန်း၏ အနိုင်ယူလိုစိတ်ကို ပိုမို ပြင်းထန်လာစေခဲ့သည်။

“အန်းယာလုရှန်း... မင်းကို ငါ စောင့်နေတာ ကြာပြီ၊ အခုထိ မလာသေးဘူးလား”

ထိုစဉ်မှာပင် လေထုထဲ၌ ပေါက်ကွဲသံကြီးတစ်ခုနှင့်အတူ တည်ငြိမ်လှသော အသံတစ်ခုမှာ မိုးကြိုးအလား ဟိန်းထွက်လာပြီး လူတိုင်း၏နားထဲသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ၎င်းမှာ ဝမ်ချောင်ပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် မြို့တံခါးမှနေ၍ မိုင်ပေါင်းများစွာ ဝေးကွာသော နေရာသို့ သူ၏ ချီစွမ်းအားများကို အသုံးပြု၍ အသံလွှင့်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

“ဟွန့်… သွားကြစို့”

အန်းယာလုရှန်းသည် သတိပြန်ဝင်လာပြီးနောက် အေးစက်သော မျက်နှာထားဖြင့် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ “ကောင်းရှန်း၊ ယန်ကျွမ်း... ပြိုင်ဘက်က စိန်ခေါ်လာပြီဆိုမှတော့ ငါတို့ရဲ့ မူလစီမံကိန်းအတိုင်း ချက်ချင်း စတင်လိုက်ကြတော့”

“အမိန့်အတိုင်းပါ သခင်” ကောင်းရှန်းနှင့်ယန်ကျွမ်းတို့ မြင်းပေါ်မှ ဦးညွှတ်လိုက်ကြသည်။

ခဏချင်းမှာပင် အတောင်ပံခတ်သံများနှင့်အတူ သတင်းပေးချိုးငှက်များစွာသည် ယိုးကျိုးတပ်ဖွဲ့အတွင်းမှ ပျံတက်သွားကြပြီး အရပ်မျက်နှာအနှံ့သို့ ဦးတည်သွားကြတော့သည်။ အကွက်ချပြီးမှ လှုပ်ရှားခြင်းဆိုသည့်အတိုင်း ဝမ်ချောင်သည် မိမိတို့အပေါ် ရန်လိုနေသည်ကို သိထားသဖြင့် သူတို့ဘက်မှလည်း အစွမ်းကုန် ပြင်ဆင်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဝမ်ချောင်၏အကြံအစည်များကို အောင်မြင်ခွင့်ပေးရန် သူတို့တွင် ရည်ရွယ်ချက် မရှိပေ။

“လာပြီ... လာကြပြီ”

“အန်းယာလုရှန်းက ယိုးကျိုးတပ်ဖွဲ့တွေကို ဦးဆောင်ပြီး လာနေပြီ”

မြို့တော်အတွင်းရှိ နိုင်ငံအသီးသီးမှ သံတမန်များနှင့် အမတ်များမှာလည်း ထိုသတင်းကို ရရှိသွားကြသည်။ မဟာထန်၏ ဩဇာအာဏာ အရှိဆုံးပုဂ္ဂိုလ်နှစ်ဦး၏တွေ့ဆုံမှုကို လူတိုင်းက စိတ်ဝင်တစား စောင့်ကြည့်နေကြသဖြင့် လေထုထဲ၌ တင်းမာမှုများ ဖုံးလွှမ်းလာခဲ့သည်။

မြို့ရိုးထက်၌ ဝမ်ချောင်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် အရှေ့ဘက်မှ တလိပ်လိပ် တက်လာသော ဖုန်လုံးကြီးများကို ကြည့်နေသည်။ “တကယ်ပဲ စစ်တပ်ကိုပါ ခေါ်လာခဲ့တာလား...” သူက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

ဝမ်ချောင်က လက်ဟန်တစ်ခု ပြလိုက်သည်နှင့်တပြိုင်နက်၊ အိမ်တော်စောင့် စစ်သည်များ၏ နောက်ကွယ်ရှိ ပိတ်စများအောက်မှ လေးလံသော လေးမြင်းရထားများ ပေါ်ထွက်လာပြီး မြို့တံခါးရှိရာသို့ ချိန်ရွယ်လိုက်ကြသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လူအုပ်ကြား၌ ပုန်းကွယ်နေသော လေးသမားများကလည်း သံချပ်ကာဖောက်မြားများကို လေးကြိုးပြည့် ဆွဲကာ အဆင်သင့် ပြင်လိုက်ကြသည်။

ဝမ်ချောင်သာ အမိန့်ပေးလိုက်ပါက၊ မိုင်အနည်းငယ်အတွင်းရှိ မည်သည့် စစ်တပ်ကိုမဆို ခဏချင်းမှာပင် အပိုင်းပိုင်း ပြတ်သွားအောင် လုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်း ရှိနေသည်။ အရှေ့ဘက်တံခါးဝ၏ အခြေအနေမှာ ဓားမိုးသံချပ်ကာမိုး ရွာတော့မည့်အလား တင်းမာမှုမှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

“ဝမ်ချောင် မင်း ဘာတွေလုပ်နေတာလဲ။ အရှင်မင်းကြီးက မင်းကို အန်းတုံကာကွယ်ရေးဗိုလ်ချုပ်ကို ကြိုဆိုခိုင်းတာလေ၊ အခုလို လုပ်ဖို့ မဟုတ်...”

ထိုအချိန်တွင် စူးရှသောအသံဖြင့် မိန်းမစိုးအိုကြီးတစ်ဦးက အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူသည် အရှင်မင်းကြီး၏ အမိန့်ဖြင့် ကြိုဆိုပွဲကို ကြီးကြပ်ရန် ရောက်ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဝမ်ချောင်သည် သူ့ကို ကြည့်ပင်မကြည့်ဘဲ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ၊ မြေအောက်မှတစ်ဆင့် ပြင်းထန်သော ချီစွမ်းအားများက ထိုမိန်းမစိုး၏ ကိုယ်အတွင်းသို့ စိမ့်ဝင်သွားပြီး အရေးကြီးသော အကြောမှတ်၂၀ ကျော်ကို ပိတ်ဆို့လိုက်တော့သည်။ မိန်းမစိုးအိုကြီးမှာ ကျောက်ရုပ်တစ်ရုပ်အလား အေးခဲသွားပြီး နောက်ထပ် စကားတစ်လုံးမျှ မဆိုနိုင်တော့ပေ။

ဝမ်ချောင်သည် ထိုမိန်းမစိုးကို ဂရုမစိုက်ဘဲ မြို့ရိုးပေါ်မှ ဖြည်းညှင်းစွာ ဆင်းလာခဲ့သည်။ သူ၏ နောက်ကွယ်မှ ကျန်းချွယ်ကမူ ထိုမိန်းမစိုးကို လှောင်ပြုံးဖြင့် ကြည့်ကာ ရေရွတ်လိုက်သည်။ “ဟွန့်... လူမိုက်ကောင်”

ဝုန်းဝုန်းဒိုင်းဒိုင်း မြည်ဟည်းသံများနှင့်အတူ အန်းယာလုရှန်း၏ ယိုးကျိုးသံချပ်ကာမြင်းစီးစစ်သည် ၆၀၀၊ ၇၀၀ ခန့်သည် မြို့တော်သို့ နီးကပ်လာခဲ့သည်။ သူတို့သည် ခရမ်းနက်ရောင် သံချပ်ကာများ ဝတ်ဆင်ထားပြီး စနစ်တကျ ရှိလှရာ၊ မဟာထန်၏ မည်သည့် လက်ရွေးစင်တပ်ဖွဲ့နှင့်မဆို ရင်ဆိုင်နိုင်စွမ်းရှိသော အင်အားစု ဖြစ်ကြောင်း ဝမ်ချောင် သတိပြုမိလိုက်သည်။

ထို့ပြင် အန်းယာလုရှန်း၏ တပ်ဖွဲ့များမှာ ကျန်းရှို့ကွေးလက်ထက်ကနှင့် မတူဘဲ၊ ၉၀ ရာခိုင်နှုန်းကျော်မှာ ဟူမျိုးနွယ်များ ဖြစ်နေခြင်းမှာ အလွန်ပင် ထူးခြားလှပေသည်။

ဝမ်ချောင်၏မျက်လုံးများသည် တပ်ဖွဲ့၏ အရှေ့ဆုံးမှ ဗိုက်ပူပူနှင့် ပုံရိပ်တစ်ခုပေါ်တွင် ရပ်တန့်သွားသည်။ ၎င်းမှာ အန်းယာလုရှန်းပင် ဖြစ်သည်။

နှစ်နှစ်ခွဲခန့် မတွေ့ရသည့်နောက်တွင် အန်းယာလုရှန်း၏ ရုပ်သွင်မှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသော်လည်း၊ သူ၏ အန္တရာယ်ကင်းပုံရသော အပြုံးနှင့် ရိုးသားအေးဆေးပုံရသော မျက်နှာမှာမူ အရင်အတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဝမ်ချောင်ကမူ ထိုမျက်နှာဖုံးနောက်ကွယ်ရှိ ယုတ်မာလှသော စိတ်ဓာတ်ကို သိရှိပြီးသားပင်။

“မင်း တခြားသူတွေကို လှည့်စားနိုင်ပေမဲ့ ငါ့ကိုတော့ လှည့်စားလို့ မရဘူး။ မင်း ဘာတွေ ကြံစည်နေလဲဆိုတာ ငါ ကိုယ်တိုင် ကြည့်ရတာပေါ့” ဝမ်ချောင်က စိတ်ထဲမှ ကြုံးဝါးလိုက်သည်။

အန်းယာလုရှန်းသည်လည်း ဝမ်ချောင်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် အံ့အားသင့်သွားရသည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်ခွဲက ဝမ်ချောင်သည် မြေအောက်မှ ထွက်လာသော မျှစ်ဦးလေးအလားရှိခဲ့သော်လည်း၊ ယခုမူ သူသည် မည်သည့် မုန်တိုင်းကိုမဆို ကြံ့ကြံ့ခံနိုင်သော ကြံ့ခိုင်သည့် ဝါးပင်ကြီးအလား ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။

ဝမ်ချောင်၏ မျက်ဝန်းများမှာ ဓားကဲ့သို့ ထက်မြက်လှပြီး တစ်လောကလုံးကို အရေးမစိုက်သည့် အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်နေသည်။ ချွေချန်းယုံနှင့် ထျန်းချန်းစီတို့မှာ ဝမ်ချောင်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သူတို့၏ လက်စားချေလိုသော စိတ်များမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး၊ ထိုသူအား မည်သို့မျှ အနိုင်ယူနိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ကြောင်း ဗီဇအရ ခံစားလိုက်ရတော့သည်။

******

အခန်း ၁၉၉၀ နှစ်ဖက်တွေ့ဆုံခြင်း (၂)

အန်းယာလုရှန်းနှင့် သူ၏ ဗိုလ်ချုပ်များ မြို့တော်သို့ ချဉ်းကပ်လာချိန်တွင် ကောင်းရှန်း နှင့် ယန်ကျွမ်းတို့၏ ခံစားချက်မှာ အခြားသူများနှင့် မတူဘဲ ထူးခြားနေခဲ့သည်။

“လူထဲက လူထူး၊ နဂါးထဲက နဂါးဆန်း ပါလား”

၎င်းမှာ ကောင်းရှန်း၏ပထမဦးဆုံးသော ခံစားချက်ပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် ဝမ်ချောင်ဟူသော အမည်ကို ကြားဖူးသော်လည်း၊ ယခု မြို့တော်၏ အဝင်ဝတွင် “မဟာထန် စစ်နတ်ဘုရား”ကို ပထမဦးဆုံးအကြိမ် တွေ့မြင်လိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။ အတိတ်က ဝမ်ချောင်ကို စာပေနှင့် စစ်ရေး လမ်းကြောင်း မတူသဖြင့် အနည်းငယ် လျှော့တွက်ခဲ့မိသော်လည်း၊ ခုနက မြင်တွေ့ခဲ့ရသည့် ကံကြမ္မာအပြောင်းအလဲကြောင့် ဤလူငယ်မှာ သူ၏ စိတ်ထဲ၌ အလွန်ပင် အရေးပါသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့ပြီ။

“ငယ်ရွယ်လိုက်တာ... တကယ်ကို ငယ်ရွယ်လွန်းလှပေစွ”

ကောင်းရှန်းသည် ဝမ်ချောင်ကို သေသေချာချာ အကဲခတ်နေမိသည်။ သူ၏မျက်နှာသွင်ပြင်မှာ အလွန်ပင် ခန့်ညားထည်ဝါလှပြီး၊ အရိုးအဆစ် လက္ခဏာများအရ နဂါးနှင့် ဖီးနစ်တို့၏ အရှိန်အဝါရှိနေသည်။ ကောင်းရှန်းသည် တစ်သက်လုံး တစ်လောကလုံးကို လှည့်လည်ခဲ့ရာတွင် သူရဲကောင်းများစွာကို မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသော်လည်း၊ ရှေ့မှောက်ရှိ ရွှေသံချပ်ကာဝတ်နှင့် ဝတ်ရုံရှည် တလူလူ လွင့်နေသော လူငယ်ကို မည်သူမျှ မမီနိုင်ပေ။ အနောက်တောင်၊ ယွီစန်း ၊ တာလော့စ် နှင့် အာရပ်တို့ကို နှိမ်နင်းခဲ့သည့် ဤဒဏ္ဍာရီလာ အောင်ပွဲများကို အသက် ၂၀ ပင် မပြည့်သေးသော လူငယ်တစ်ဦးက စွမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ ရာဇဝင်ကျမ်းများထဲ၌ပင် မရှိခဲ့ဖူးသော “ပြိုင်ဘက်ကင်း သူရဲကောင်း”ပင် ဖြစ်တော့သည်။

“နှမြောစရာ ကောင်းလိုက်တာ... မင်းက ငါတို့ရဲ့ ရန်သူ ဖြစ်နေခဲ့ပြီ”

ကောင်းရှန်း၏ရင်ထဲ၌ လှိုင်းတံပိုးများ ထန်နေသော်လည်း၊ သူသည် မကြာမီမှာပင် ပြန်လည် တည်ငြိမ်သွားခဲ့သည်။ ဝမ်ချောင်သည် သူရဲကောင်း ဆန်လေလေ၊ ယိုးကျိုးအဖွဲ့အတွက် အန္တရာယ်ကြီးလေလေ ဖြစ်ကြောင်း သူ သိရှိထားသည်။ ထို့ကြောင့် ဤသူကို နောင်တစ်ချိန်တွင် သေချာပေါက် အမြစ်ဖြတ်ပစ်ရမည်ဟု သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူတို့၏ ရှေ့တိုးမည့် လမ်းကို ပိတ်ဆို့နေသူမှန်သမျှမှာ ဖယ်ရှားပစ်ရမည့် ခလုတ်ကန်သင်းများသာ ဖြစ်သည်။

ထိုစဉ်မှာပင်

“အားလုံး သတိထားကြ”

ရုတ်တရက် ချွေချန်းယုံနှင့်ထျန်းချန်းစီတို့၏ မျက်နှာများ ပျက်သွားပြီး၊ သူတို့၏ ခါးရှိ ဓားအိမ်များကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်လိုက်ကြသည်။ သူတို့သည် ဝမ်ချောင်ကိုသာ အာရုံစိုက်နေသဖြင့်၊ မြို့တံခါး၏ နောက်ကွယ်ရှိ လေးလံသော စက်ဝန်တင်မြားများက မိမိတို့ထံသို့ အချိန်မရွေး ပစ်ခတ်နိုင်ရန် ချိန်ရွယ်ထားသည်ကို သတိမထားမိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဝမ်ချောင်သည် လမ်းမကြီး၏အလယ်ဗဟို၌ ခိုင်မာစွာ ရပ်တန့်နေပြီး၊ သူ၏ မျက်နှာမှာ နှင်းခဲများအလား အေးစက်နေသဖြင့် ကြိုဆိုရန် လာသူထက် တိုက်ခိုက်ရန် စောင့်နေသူနှင့် ပိုတူနေသည်။

“ဝုန်း”

ချွေချန်းယုံ၏အမိန့်ကြောင့် ယိုးကျိုး၏ စစ်သည် ၆၀၀၊ ၇၀၀ ခန့်မှာ မြင်းပေါ်မှ ချက်ချင်း ဆင်းသက်လိုက်ကြပြီး၊ လက်နက်များကို တင်းတင်းဆုပ်လျက် အသင့်ပြင်လိုက်ကြသည်။ လေးမြင်းရထား ဆိုသည်မှာ စစ်မြေပြင်၏ အသားကြိတ်စက်ဟု ကျော်ကြားလှရာ၊ ၎င်းတို့ရှေ့တွင် မည်မျှပင် ရဲစွမ်းသတ္တိရှိပါစေ အပိုင်းပိုင်း ပြတ်သွားနိုင်သည်ကို သူတို့ သိထားကြသည်။ မြို့တံခါးဝရှိ အခြေအနေမှာ ရုတ်တရက် တင်းမာသွားသဖြင့်၊ အနီးအနားရှိ အရပ်သား ပြည်သူများနှင့် ကုန်သည်များမှာ ဘေးလွတ်ရာသို့ အလန့်တကြား ထွက်ပြေးကြတော့သည်။

“အန်းယာလုရှန်း... ငါ့ကို မြင်တာတောင်မှ ရှေ့ကို မတက်လာသေးဘူးလား”

ဝမ်ချောင်၏ အေးစက်လှသော အသံမှာ မြို့တံခါးဝ၌ ဟိန်းထွက်သွားသည်။ သူသည် တစ်မြို့လုံးရှိ ပြည်သူများနှင့် နိုင်ငံအသီးသီးမှ သံတမန်များ၏ ရှေ့မှောက်၌ပင် သူ၏ သတ်ဖြတ်လိုသော စိတ်ဓာတ်ကို လုံးဝဖုံးကွယ်ထားခြင်း မရှိပေ။ အနာဂတ်တွင် ကမ္ဘာပျက်ကိန်းကို ဖြစ်စေမည့် ဤသူကို သတ်ဖြတ်ရန် ဝမ်ချောင်အနေဖြင့် မည်သည့် အဖိုးအခကိုမဆို ပေးဆပ်ရန် အသင့်ရှိနေသည်။

တစ်ဖက်တွင်မူ အန်းယာလုရှန်းသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီးနောက်၊ ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်တော့သည်။ “ဟားဟားဟား... မင်းတို့ ဘာတွေ လုပ်နေကြတာလဲ။ ရှေ့မှာ ရှိနေတာက ကိုးပြည်နယ် တပ်မှူးချုပ်မဟုတ်လား။ မင်းတို့လို လူယုတ်မာတွေ... ဓားတွေကို ချက်ချင်း ပြန်သိမ်းကြစမ်း” သူက သူ၏ လက်အောက်ခံများကို အော်ဟစ် ငေါက်ငမ်းလိုက်သည်။

“ချွေချန်းယုံ၊ ထျန်းချန်းစီ... ရှေ့မှာ ရှိနေတာက ငါတို့ မဟာထန်ရဲ့ သူရဲကောင်းပဲ။ လက်နက်တွေကို ချက်ချင်း ပြန်သိမ်းစမ်း”

အန်းယာလုရှန်းသည် မြင်းပေါ်မှ ဆင်းကာ ခါးကို ကိုင်းလျက် ဝမ်ချောင်ရှိရာသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။ သူ၏ မျက်နှာတွင်မူ အလွန်ပင် ရိုးသားဖြူစင်လှသော အပြုံးတစ်ခုကို ပြန်လည် ဆင်ယင်ထားပြန်သည်။ “ကိုးပြည်နယ် တပ်မှူးချုပ်ကိုယ်တိုင် ကြိုဆိုပေးလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ပါဘူး။ ဒီလို ဂုဏ်ပြုမှုကို လက်ခံရတာ ကျွန်တော် အလွန်ပင် ကြောက်ရွံ့အားနာမိပါတယ်” သူက ဆိုလိုက်သည်။

ဝမ်ချောင်ကမူ ထိုသူ၏ ဟန်ဆောင်မှုများကို ကြည့်ရင်း အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်မိသည်။ “ဟွန့်... မင်း ဘယ်လောက်အထိ ဟန်ဆောင်နိုင်မလဲဆိုတာ ငါ ကြည့်ရသေးတာပေါ့”

ဝမ်ချောင်သည် ခြေတစ်လှမ်း ရှေ့သို့ တိုးလိုက်ရာ၊ သူ၏ကိုယ်အတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသော ပြင်းထန်လှသည့် အရှိန်အဝါများမှာ တောင်တန်းကြီးတစ်ခု ပြိုကျလာသကဲ့သို့ အန်းယာလုရှန်းတို့အပေါ်သို့ ဖိနှိပ်လိုက်တော့သည်။ ဝုန်း… ချွေချန်းယုံတို့၏ ခြေဖဝါးအောက်ရှိ မြေပြင်မှာ အက်ကွဲသွားပြီး၊ အန်းယာလုရှန်း၏ နဖူးပေါ်တွင်လည်း ချွေးစေးများ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

“အန်းတုံကာကွယ်ရေးဗိုလ်ချုပ်က တကယ့်ကို အရှိန်အဝါ ကြီးမားလှပါလား။ ငါ့ကိုတောင် ဒီမှာ အကြာကြီး စောင့်ခိုင်းရဲတယ်ဆိုတော့... မင်းဟာ တကယ်ပဲ ‘အနာဂတ် ရှန်ကျိုး၏ အရှင်သခင်’ ပီသပါပေတယ်” ဝမ်ချောင်က ခပ်လေးလေး ဆိုလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် အန်းယာလုရှန်း၏တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားပြီး ချွေးများမှာ ဒလဟော စီးကျလာတော့သည်။ ဝမ်ချောင်က သူ၏လျှို့ဝှက်ချက်ကို ဗြောင်ကျကျ ထုတ်ဖော် ပြောဆိုလိုက်ခြင်းမှာ သူ လုံးဝမထင်မှတ်ထားသော အချက်ပင် ဖြစ်သည်။

“ဝမ်... မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်... ကျွန်တော် ဘာကိုဆိုလိုတာလဲဆိုတာ နားမလည်ပါဘူး” အန်းယာလုရှန်းက ချွေးများကို သုတ်ရင်း ခက်ခဲစွာ ပြောလိုက်သည်။

“ဟွန့်... မင်း တကယ် မသိတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် မသိချင်ယောင် ဆောင်နေတာလား။ ငါ့ရှေ့မှာတော့ ကျန်းရှို့ကွေးရဲ့ရှေ့မှာလို လူအသလိုလို၊ လူပြက်သလိုလိုနဲ့ ဟန်ဆောင်မနေနဲ့ဦး” ဝမ်ချောင်က အေးစက်စွာ ဆိုလိုက်သည်။ သူသည် အန်းယာလုရှန်းဆီသို့ တိုးကပ်သွားလေလေ၊ သတ်ဖြတ်လိုသော အရှိန်အဝါများမှာ ပို၍ပြင်းထန်လာလေလေ ဖြစ်သည်။

“မင်းတို့ တကယ်ပဲ ကံကောင်းကြတာပဲ။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်ခွဲက ငါ့လက်ကနေ မတော်တဆ လွတ်သွားခဲ့တာကို မင်းတို့ကို ငါ မှတ်မိမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ထင်နေတာလား” ဝမ်ချောင်က တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောလိုက်ရာ အန်းယာလုရှန်းနှင့် သူ၏ဗိုလ်ချုပ်များမှာ မျက်နှာများ ဖြူဖျော့သွားကြတော့သည်။ ထိုမိုးသည်းထန်သော ညက အဖြစ်အပျက်ကို ဝမ်ချောင်က ဤကဲ့သို့သော နေရာမျိုးတွင် ပြန်လည်ထုတ်ဖော်လိမ့်မည်ဟု သူတို့ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ပေ။