အခန်း (၄၃၁)

နောက်တစ်နေ့တွင် ကျွင်းဟယ် အင်မော်တယ်ဧကရာဇ် နှင့် နေလအင်မော်တယ်နန်းတော် မဟာအကြီးအကဲ တို့၏ လိုက်လံပို့ဆောင်မှုအောက်တွင် ကြီးမားသော သင်္ဘောပျံကြီးမှာ ဖြည်းညှင်းစွာ ပျံတက်သွားခဲ့ပြီး ထျန်းဖူနန်းတော်မှ လူတိုင်းက ပြန်လည်ထွက်ခွာမည့် ခရီးစဉ်ကို စတင်ခဲ့ကြသည်။

သင်္ဘောပျံ ကုန်းပတ်ပေါ်တွင် ရပ်နေရင်း ထန်ထျန်းက အင်မော်တယ်နန်းတော် တည်ရှိရာ တောင်တန်းကြီး တဖြည်းဖြည်း ဝေးကွာသွားသည်ကို ကြည့်နေ၏။ နောက်ဆုံးတွင် ထိုမြင်ကွင်းမှာ အမြင်အာရုံထဲမှ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ထိုစဉ် လူရိပ်တစ်ခုမှာ ထန်ထျန်း၏ ဘေးနားသို့ ရောက်ရှိလာ၏။

"ဒီတစ်ခေါက် တာဝန်က ထင်ထားတာထက် အများကြီး ပိုချောမွေ့ခဲ့တယ်။"

"မင်းရဲ့ ကူညီမှု က တကယ်ကြီးမားတယ်၊ ပြန်ရောက်တဲ့အခါ နန်းတော်သခင် ကို မင်းရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်တွေအကြောင်း သေသေချာချာ တင်ပြပေးပါ့မယ်။"

မင်ရွှမ်အင်မော်တယ်အရှင် က အသံအေးအေးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ထျန်းဖူနန်းတော်မှ စတင်ထွက်ခွာစဉ်က မင်ရွှမ်အင်မော်တယ်အရှင် ၏ ထန်ထျန်းအပေါ် သဘောထားမှာ မကောင်းလှဘဲ အေးစက်လှသည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။

ထန်ထျန်းက လက်ကိုမြှောက်ရုံဖြင့် စုန့်ယုံအန်း နှင့် ဖန်ကျဲ့ တို့ကို အနိုင်ယူ ပစ်လိုက်ပြီးနောက်တွင်မှ သူ၏ သဘောထားမှာ အတော်အတန် ပျော့ပြောင်းလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

နောက်ပိုင်းတွင် ထန်ထျန်းက တပည့်များ ဖလှယ်ပွဲတွင် သူ၏ စွမ်းအားကြီးမားမှုကို ပြသလိုက်သောအခါတွင်မူ သူက လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားခဲ့တော့သည်။

မြင့်မြတ်ပြီး ပြုံးရယ်ခြင်းမရှိသော အကြီးအကဲတစ်ဦးအဖြစ်မှ နူးညံ့သိမ်မွေ့ကာ မျိုးဆက်သစ်များ၏ ကြီးထွားလာမှုကို ဂရုစိုက်သော လူကြီးသူမတစ်ဦးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခြင်းပင်။

"အင်မော်တယ်အရှင်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

"ဒါက တပည့်တစ်ယောက်အနေနဲ့ လုပ်သင့်လုပ်ထိုက်တာပါ။"

ထန်ထျန်းက ယဉ်ကျေးစွာ ပြန် ပြောလိုက်သည်။

မင်ရွှမ်အင်မော်တယ်အရှင် က ခေါင်းညိတ်ပြပြီးနောက် နေလအင်မော်တယ်နန်းတော် ရှိရာဘက်သို့ ကြည့်ကာ အသာအယာ သက်ပြင်းချလိုက်၏။

"နေလအင်မော်တယ်နန်းတော် ကိစ္စ ပြီးသွားပြီဆိုတော့ ထျန်းဖူနန်းတော် အတွက် ဒီကမ္ဘာမှာ ကြီးကြီးမားမား ပြဿနာရယ်လို့ မရှိတော့ဘူး။"

"ကျန်တာတွေကတော့ အင်အားမရှိတဲ့ အသေးအမွှားလေး တွေပဲ၊ အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ သူတို့ဘာသာ ပျက်သုဉ်းသွားလိမ့်မယ်။"

"ငါ့လို အရိုးဟောင်းကြီးလည်း ဖြည်းဖြည်းချင်း အနားယူရတော့မှာပေါ့။"

သူ၏ လေသံထဲတွင် အထီးကျန်ဆန်သော ခံစားချက်အချို့ ပါနေပေသည်။

ထန်ထျန်း ဘာမှ ပြန်မပြောသော်လည်း မင်ရွှမ်အင်မော်တယ်အရှင် ၏ လက်ရှိ စိတ်ခံစားချက်ကို အနည်းငယ်တော့ နားလည်ပေးနိုင်ပါသည်။

တိမ်တိုက် ထျန်းဖူနန်းတော် ရှိ ရာထူးများကို အဓိက ကဏ္ဍကြီး လေးခု ခွဲခြားထားပေသည်။

ပထမကတော့ ထျန်းဖူနန်းတော် အတွင်းအပြင် သာမန်ကိစ္စများကို စီမံသော ရာထူးများ ဖြစ်ပြီး ၎င်းမှာ မဟာအကြီးအကဲ ဦးဆောင်သော စီမံရေး အကြီးအကဲများ ဖြစ်ကြသည်။

ဒုတိယမှာ ထျန်းဖူနန်းတော်၏ အတွင်းပိုင်း လုံခြုံရေးနှင့် ပြစ်ဒဏ်ပေးရေးအတွက် တာဝန်ရှိသော အဖွဲ့အစည်းဖြစ်သည့် စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းရေးခန်းမ ဖြစ်၏။

တတိယမှာ တပည့်များကို လေ့ကျင့်သင်ကြားပေးရန် တာဝန်ရှိသည့် ရာထူးများ ဖြစ်ပြီး လန်တင်းအင်မော်တယ်အရှင် က ထိုကဏ္ဍတွင် ရှိသည်။

စတုတ္ထမြောက်မှာမူ မင်ရွှမ်အင်မော်တယ်အရှင် ဖြစ်ပြီး သူ၏ အဓိက တာဝန်မှာ ပြင်ပသို့ စစ်ချီခြင်း၊ ထျန်းဖူနန်းတော်၏ နယ်မြေများကို ချဲ့ထွင်ခြင်းနှင့် သြဇာအာဏာ မြှင့်တင်ခြင်းတို့ ဖြစ်သည်။

ထျန်းဖူနန်းတော် စတင် တည်ထောင်စက မင်ရွှမ်အင်မော်တယ်အရှင် ၏ အာဏာနှင့် အဆင့်အတန်းမှာ အလွန် မြင့်မားခဲ့ပြီး နန်းတော်သခင် ပြီးလျှင် အရေးပါဆုံးသော အရှိန်အဝါရှိသည့် အဆင့်မြင့် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့သည်။

သို့သော် ထျန်းဖူနန်းတော်မှာ တဖြည်းဖြည်း အခြေကျလာပြီး ပြင်ပစစ်ပွဲများ ငြိမ်သက်သွားကာ ငြိမ်းချမ်းသော နည်းလမ်းများကိုသာ စတင် အသုံးပြုလာသောအခါ သူ၏ အဆင့်အတန်းမှာ ယခင်ကကဲ့သို့ မဟုတ်တော့ပေ။

မဟာအကြီးအကဲက သူ့ကို လျင်မြန်စွာ ကျော်တက်သွားခဲ့ပြီး စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းရေးခန်းမသခင် မှာလည်း သူနှင့် တန်းတူ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ထိုအချိန်က တပည့်အရေအတွက်မှာ မများလှသေးသဖြင့် လန်တင်းအင်မော်တယ်အရှင် သာလျှင် သူ၏အောက်တွင် အမြဲ ရှိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

သို့သော် အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ယခင်က တပည့်များမှာ ထျန်းဖူနန်းတော်၏ အဆင့်မြင့် ပုဂ္ဂိုလ်များ ဖြစ်လာကြသလို နောက်ထပ် တပည့်အရေအတွက်မှာလည်း ပိုမို များပြားလာရာ လန်တင်းအင်မော်တယ်အရှင် ၏ အာဏာနှင့် အဆင့်အတန်းမှာလည်း တရိပ်ရိပ် မြင့်တက်လာခဲ့သည်။

မင်ရွှမ်အင်မော်တယ်အရှင် မှာမူ အောက်သို့သာ တဖြည်းဖြည်း ကျဆင်းနေခဲ့ရပြီး လန်တင်းအင်မော်တယ်အရှင် ၏ ကျော်တက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရကာ ကဏ္ဍကြီး လေးခုတွင် နောက်ဆုံးအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

ယခုအခါတွင် ရှင်းဟယ် အင်မော်တယ်ဧကရာဇ် ကြောင့် လန်တင်းအင်မော်တယ်အရှင် ၏ ဂုဏ်သတင်းမှာ မဟာအကြီးအကဲနှင့် တန်းတူ ဖြစ်နေချေပြီ။

စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းရေးခန်းမသခင် မှာမူ သီးခြား လွတ်လပ်စွာ ရှိနေသဖြင့် သူ၏ မူလနေရာကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်သည်။

မင်ရွှမ်အင်မော်တယ်အရှင် သာလျှင် အလွန် အင်အားချည့်နဲ့သွားခဲ့ပြီး ငြိမ်းချမ်းသော ခေတ်တွင် နေထိုင်သူ အများစုမှာ ထိုကဲ့သို့သော အရှိန်အဝါရှိသည့် အဆင့်မြင့် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ရှိနေသည်ကိုပင် မသိကြတော့ပေ။

ယနေ့ပြီးနောက်တွင်မူ နေလအင်မော်တယ်နန်းတော် ဟူသော အန္တရာယ်မှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်ရာ မင်ရွှမ်အင်မော်တယ်အရှင် မှာ ထျန်းဖူနန်းတော်၏ သမိုင်းစင်မြင့်ပေါ်မှ အမှန်တကယ်ပင် ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆုတ်ခွာသွားရတော့မည် ဖြစ်သည်။

၎င်းမှာ ခေတ်ကာလ၏ အပြောင်းအလဲကြောင့် ဖြစ်ရာ မည်သူမျှ တားဆီးနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ထန်ထျန်းကမူ မင်ရွှမ်အင်မော်တယ်အရှင် က သူ့ကို ဤအကြောင်းများ အဘယ်ကြောင့် ပြောပြနေသည်ကို မသိသော်လည်း ၎င်းမှာ သူ၏ စိတ်ခံစားချက်ကို ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ထုတ်ပြခြင်းသာ ဖြစ်နိုင်မည်ဟု ယူဆလိုက်၏။

ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် မင်ရွှမ်အင်မော်တယ်အရှင် က ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။ "ထန်ထျန်း"

"မကြာသေးခင်က နာမည်ကြီးနေတဲ့ ထျန်းရှထုန်အသင်း ရဲ့ နောက်ကွယ်က ပိုင်ရှင်က မင်းပဲ မလား"

ထန်ထျန်းက ခေါင်းညိတ်ပြကာ "ဟုတ်ပါတယ်"

"အဲဒါ ကျွန်တော့်ရဲ့ အသင်းပါ။"

မင်ရွှမ်အင်မော်တယ်အရှင် က ခပ်ပြုံးပြုံးဖြင့် "ငါက မင်းနဲ့ ရင်းနှီးအောင် လုပ်ဖို့ ကြံနေတာ။"

"ဒါပေမဲ့ အဲဒီလိုသာဆိုရင် ထျန်းဖူနန်းတော် ကို ပြန်ရောက်တဲ့အခါ မင်းက ငါ့ကို မုန်းသွားမှာတော့ အသေအချာပဲ။"

ထန်ထျန်းက အံ့အားသင့်သွားပြီး မေးလိုက်၏။ "အရှင်က ဘာလို့ အဲဒီလို ပြောရတာလဲ"

မင်ရွှမ်အင်မော်တယ်အရှင် က တိုက်ရိုက် ပြန်မဖြေဘဲ ခေတ္တရပ်ကာ"ထျန်းဖူနန်းတော် ရဲ့ နှစ်စဉ် ပြင်ပအသုံးစရိတ်တွေက ဘယ်ကနေ ရလာသလဲဆိုတာ မင်း သိလား"

ထန်ထျန်းက မသိကြောင်း ခေါင်းခါပြလိုက်၏။

မင်ရွှမ်အင်မော်တယ်အရှင် က ထန်ထျန်းကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် "အဲဒါတွေက မင်းတို့လို အသင်းတွေဆီကနေ ရလာတာပဲ။"

"ဝမ်ပေါင်ရေကန် ထဲက လုပ်ငန်းတွေအားလုံးရဲ့ နှစ်စဉ် အသားတင် အမြတ်ငွေကို ပေါင်းလိုက်ရင် တာအိုကျောက်စိမ်း တစ် ထရီလီယံ ကျော် ရှိတယ်။"

"မင်းတို့ဆီကနေ ဆယ်ပုံတစ်ပုံလောက် နှိုက်ယူနိုင်ရုံနဲ့ ငါ့ရဲ့ ပြင်ပအသုံးစရိတ် အားလုံးအတွက် လုံလောက်ပြီ။"

ဝမ်ပေါင်ရေကန် ထဲတွင် ကုန်သွယ်ရေးအသင်းနှင့် လုပ်ငန်းပေါင်း ခြောက်ထောင်ကျော် ရှိရာ အလယ်အလတ်နှင့် အဆင့်မြင့် လုပ်ငန်းများမှာ တစ်နှစ်လျှင် အမြတ်ငွေ သန်း ရာချီ၍ ရရှိနိုင်ပေသည်။

မိုမိသားစု ကဲ့သို့သော ထိပ်တန်း လုပ်ငန်းများမှာမူ တစ်နှစ်လျှင် တစ်ဆယ် ဘီလီယံ ချီ၍ ဝင်ငွေ ရှိ၏။

ရွှမ်ယွင်မျှော်စင် ဆိုလျှင်မူ အသားတင် အမြတ်ငွေမှာပင် ဘီလီယံ တစ်ရာ ကျော်ပေသည်။

ကုန်သွယ်ရေးအသင်း အားလုံးကို ပေါင်းလိုက်ပါက တစ် ထရီလီယံ ကျော်ခြင်းမှာ အံ့သြစရာ မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ထန်ထျန်းက အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေဆဲပင်။

ပြင်ပစစ်ပွဲ အသုံးစရိတ်များမှာ စီမံရေး အကြီးအကဲများက တာဝန်ယူရမည် မဟုတ်ပါလား

ထန်ထျန်းက သူ၏ သံသယကို မေးမြန်းလိုက်၏။

မင်ရွှမ်အင်မော်တယ်အရှင် က ရယ်မောလျက် "စစချင်းတုန်းကတော့ သူတို့ပဲ အားလုံး စီစဉ်ပေးခဲ့တာပါ။"

"ငါတို့ဘက်က ဘယ်လောက် လိုအပ်သလဲဆိုရင် သူက ရအောင် ညှစ်ထုတ်ပေးခဲ့တာ။"

"ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အခြေအနေတွေက မတူတော့ဘူး။"

"ပြင်ပကိစ္စတွေက နည်းသထက် နည်းလာပြီလေ၊ မဟာအကြီးအကဲ ဘက်ကလည်း တာဝန်တွေ ခွဲခြားသတ်မှတ်ဖို့ အကြံပြုချက် တင်ပြခဲ့ပြီး နန်းတော်သခင် ကလည်း အဲဒါကို အတည်ပြုပေးခဲ့တယ်။"

"အဲဒါကြောင့် သူတို့က ဝမ်ပေါင်ရေကန် မှာ အခွန်ကောက်တဲ့ ကိစ္စကို ငါတို့ဆီ လွှဲပေးလိုက်ကြတာ။"

ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် ထန်ထျန်းမှာ တိတ်ဆိတ်သွားမိ၏။

တကယ်ပင် လူရှိသည့်နေရာ၌ လောကနိယာမများ ရှိသကဲ့သို့ အာဏာရှိသည့်နေရာ၌လည်း အားပြိုင်မှုများ ရှိစမြဲပင်။

ဌာနများအကြား တာဝန်ခွဲခြင်းမှာ မှန်ကန်သော်လည်း မဟာအကြီးအကဲက အခက်ခဲဆုံးနှင့် လူမုန်းအများဆုံး ဖြစ်သည့် ဝမ်ပေါင်ရေကန် အခွန်ကောက်သည့် ကိစ္စကို မင်ရွှမ်အင်မော်တယ်အရှင် ထံ လွှဲချလိုက်ခြင်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် မရိုးသားလှပေ။

မင်ရွှမ်အင်မော်တယ်အရှင် ၏ မနားမနေ ကြိုးပမ်းမှုများ မရှိခဲ့ပါက ထျန်းဖူနန်းတော် သည်လည်း ယခုကဲ့သို့သော အခြေအနေအထိ တိုးတက်လာနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

"အဲဒါကြောင့် မင်းပြန်ရောက်တဲ့အခါ အခြား အသင်းတွေလိုပဲ ငါ့ကို ကျိန်ဆဲတော့မှာပဲ၊ ဟားဟား..."

မင်ရွှမ်အင်မော်တယ်အရှင် က ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်၏။

ထိုရယ်သံထဲတွင် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးများကို ချပစ်လိုက်သည့် လွတ်လပ်မှုနှင့်အတူ ခေတ်ကာလမှာ သူနှင့် မကိုက်ညီတော့သည့် အထီးကျန်မှုများလည်း ရောယှက်နေပေသည်။

"မဟုတ်ပါဘူး။"

ထန်ထျန်းက ခပ်ပြုံးပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်က အဲဒီလို ကိစ္စမျိုးကြောင့် အရှင်ကို မုန်းမှာ မဟုတ်ပါဘူး။"

"ကျွန်တော်က ထျန်းဖူနန်းတော် ရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်တွေကို အမြဲတမ်း ထောက်ခံတဲ့သူပါ။"

မင်ရွှမ်အင်မော်တယ်အရှင် က မျက်ခုံးပင့်လိုက်ကာ "ဟုတ်လို့လား"

"မင်းက ကိုယ့်ငွေကို အလိုအလျောက် ထုတ်ပေးချင်နေတာလား"

"ဟာသတွေ လုပ်မနေပါနဲ့။"

"ဒီလောကမှာ ဘယ်သူကမှ ကိုယ့်ရဲ့ အကျိုးစီးပွားကို အလကား ပေးချင်ကြတာ မဟုတ်ဘူး၊ ကိုယ့်အိတ်ထဲ ရောက်နေတဲ့ အရာဆိုရင် ပိုတောင် ဆိုးသေးတယ်။"

ထန်ထျန်းက ပြုံးလျက် "အရှင်ရဲ့ အမြင်ကို ကျွန်တော် သဘောတူပါတယ်။"

"ဒါပေမဲ့..."

"အရာရာတိုင်းမှာ အမြဲတမ်း ဆိုတာတော့ မရှိဘူးလေ။"

မင်ရွှမ်အင်မော်တယ်အရှင် က ခေါင်းကို အသာအယာ ခါယမ်းလိုက်ပြီး ထန်ထျန်း၏ စကားကို စိတ်ထဲ၌ သိပ်မထားတော့ပေ။

သို့သော် သူ မသိသည်မှာ ထန်ထျန်းက ယခုအချိန်တွင် သူ၏ စိတ်ထဲ၌ စတင် တွက်ချက်နေပြီ ဖြစ်ခြင်းပင်။

မည်မျှလောက် ပေးလိုက်ရရင် အလွန်အကျွံ ဖြစ်မသွားဘဲ သင့်တော်မလဲ

သူက စဉ်းစားခန်း ဝင်နေတော့သည်။