တာဝန်ဝတ္တရား

ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်စု၏ ပြောင်းလဲမှုများသည် ဒဏ္ဍာရီလာ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးဖြစ်သော အဆင့် ၉ နတ်ဘုရားအင်းဆရာကြီးနှင့် ပတ်သက်နေလိမ့်မည်ဟု ယီထျန်းယွမ် ခံစားမိသည်။ ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်စုမှာ ထိုသူများ၏ သွေးရိုးဗီဇ ဖြစ်နိုင်ခြေ အလွန်များလှသည်။

အရင်းအမြစ် ရှားပါးမှုကြောင့် ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်စု၏ သွေးရိုးဗီဇမှာ တဖြည်းဖြည်း ဆုတ်ယုတ်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါ နတ်ဘုရားနယ်မြေ၏ အနှစ်သာရမှ အားဖြည့်မှုကို ရရှိလိုက်သဖြင့် တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး နိုးထလာကာ များစွာ သန်မာလာကြခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း အမှန်တကယ်ဆိုလျှင် ဤနေရာရှိ အနှစ်သာရ သုံးခုလုံးမှာ အထောက်အကူ ဖြစ်သင့်သော်လည်း အားလုံးမှာ ချိပ်ပိတ်ခံထားရသည်။ ယင်း၏ အဓိပ္ပာယ်မှာ အဘယ်နည်းဆိုသည်ကိုမူ ကောင်းကင်တံတား ရှေ့ရှိ အိမ်ကလေးသို့ သွားရောက်နိုင်မှသာ သိရှိနိုင်ပေလိမ့်မည်။

“အခုတော့ စိတ်ပူနေရတဲ့ ကိစ္စတစ်ခု ပြေလည်သွားပြီ...”

ယီထျန်းယွမ်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ အရင်က သူ ဤကိစ္စကို အမြဲစဉ်းစားနေခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ စိုးရိမ်စရာ မရှိတော့ချေ။ ဤအနှစ်သာရကို အချိန်အတော်ကြာ အသုံးပြုနိုင်မည် ဖြစ်ရာ လွယ်လွယ်နှင့် ကုန်ဆုံးသွားမည် မဟုတ်ချေ။

ကျန်ရှိသော အချိန်များတွင် သူသည် ရှီရွှေယွမ် ကလေးမွေးဖွားရန်ကိုသာ စောင့်ဆိုင်းနေတော့သည်။ ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်စု၏ ကိစ္စများကိုမူ ၎င်းတို့ဘာသာ ကောင်းမွန်စွာ လုပ်ဆောင်နိုင်ကြသဖြင့် သူ စိတ်ပူရန် မလိုအပ်တော့ချေ။

အချိန်မှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ခြောက်လခန့် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ရှီရွှေယွမ် ကလေးမွေးဖွားမည့် အချိန်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ယီထျန်းယွမ်နှင့် သူ၏ ဖခင်ဖြစ်သူ ယီယွမ်လုံ တို့မှာ အပြင်ဘက်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေကြပြီး သူ၏ မိခင်ဖြစ်သူ ကျော့လင်ဟယ် မှာမူ ရှီရွှေယွမ်အား ကလေးမွေးဖွားရန် ကူညီပေးရန် အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။ သူသည် အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားနေသဖြင့် အပြင်ဘက်တွင် ဟိုဟိုဒီဒီ လမ်းလျှောက်နေမိသည်။

“ငါ ဖခင်တစ်ယောက် ဖြစ်တော့မယ်...”

ယီထျန်းယွမ်၏ စိတ်ထဲတွင် အလွန်ပင် ရင်ခုန်နေခဲ့သည်။ အရင်က ဘာမှ မခံစားရသော်လည်း မွေးဖွားခါနီးအချိန်တွင်မူ အလွန်ပင် စိုးရိမ်နေမိပြီး သားလေးလား၊ သမီးလေးလား ဆိုသည်ကိုလည်း မသိရသေးချေ။

အမှန်စင်စစ် သူ စစ်ဆေးကြည့်မည်ဆိုပါက သိနိုင်သော်လည်း သူ ထိုသို့ မလုပ်ခဲ့ချေ။ ဝိညာဉ်စွမ်းအား လှုပ်ရှားမှုကိုသာ ခံစားကြည့်ပြီး ကျန်သည်များကို အာရုံမခံခဲ့ချေ။ သူသည် အံ့အားသင့်စရာကို နောက်ဆုံးအထိ ချန်ထားချင်သည်။ သားဖြစ်စေ၊ သမီးဖြစ်စေ သူ၏ ကလေးသာ ဖြစ်သည်။

“ငါ အဖိုး ဖြစ်တော့မယ်...”

ယီယွမ်လုံက ယီထျန်းယွမ်၏ ပခုံးကို ပုတ်ကာ ဆိုလိုက်သည်။ သူက ယီထျန်းယွမ်ထက်ပင် ပို၍ စိတ်လှုပ်ရှား ပျော်ရွှင်နေပုံရသည်။

ယီထျန်းယွမ်သည် သူ၏ ဖခင်ကို ကြည့်ကာ ဘာပြောရမှန်း မသိဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သူ့ထက်ပင် အဘယ်ကြောင့် ပို၍ စိတ်လှုပ်ရှား စိုးရိမ်နေပါသနည်း။

ယီယွမ်လုံက လက်ဝါးချင်း ပွတ်ကာ ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။

“စိုးရိမ်တာက သဘာဝပါပဲ... အရင်က ငါလည်း ဒီလိုပဲ အရမ်း စိုးရိမ်ခဲ့တာ... အပြင်မှာ အကြာကြီး ရပ်နေပြီး စိတ်ဝိညာဉ်အာရုံနဲ့ အထဲကို စစ်ဆေးကြည့်ချင်စိတ်ကို မနည်း ထိန်းထားခဲ့ရတာ... အထဲကို စစ်ဆေးတာကို မင်းအမေသာ သိသွားရင်တော့ ငါ သေချာပေါက် အရိုက်ခံရမှာပဲ...”

ယီထျန်းယွမ်က ပြုံးလိုက်သည်။ သူလည်း ထိုသို့ တွေးမိခဲ့သော်လည်း အတွင်းမှ အခြေအနေကို မသိရသဖြင့် အလွန်ပင် စိုးရိမ်နေမိသည်။ အကယ်၍ စစ်ဆေးကြည့်မည်ဆိုပါက အခြေအနေကို သိနိုင်ပေလိမ့်မည်။

“အပြင်မှာပဲ ခဏ စောင့်ရမှာပေါ့...”

ယီထျန်းယွမ်သည် အပြင်ဘက်တွင် ဆက်လက် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။ ၎င်းတို့ ဟိုဟိုဒီဒီ လမ်းလျှောက်နေစဉ်မှာပင် ကောင်းကင်ယံမှာ အရောင်များ ပြောင်းလဲလာခဲ့သည်။ လေနှင့် တိမ်များမှာ တစ်စုံတစ်ခု ဆင်းသက်လာတော့မည့်အလား လှုပ်ရှားလာခဲ့သည်။

“လေတိမ်တွေ ပြောင်းလဲနေပြီ... ငါ့မြေးလေးကတော့ လူထဲက လူသားတစ်ယောက် ဖြစ်မှာ သေချာတယ်...”

ယီယွမ်လုံက ကောင်းကင်၏ ပြောင်းလဲမှုကို ကြည့်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“လေတိမ်တွေ ပြောင်းလဲနေတာလား...”

ယီထျန်းယွမ်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ကြည့်ရသည်မှာ သူ၏ ကလေးမှာ သာမန်လူတစ်ယောက် မဟုတ်သည်မှာ သေချာလှသည်။ သူနှင့် ရှီရွှေယွမ်တို့၏ သွေးရိုးဗီဇများ ပေါင်းစပ်ထားသည်ဖြစ်ရာ ညံ့ဖျင်းရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပါချေ။

“တော်သေးတာပေါ့... ကောင်းကင်ဘေးဒဏ် ပေါ်မလာလို့... မဟုတ်ရင်တော့ ပိုပြီး ထူးခြားနေဦးမယ်...”

ယီထျန်းယွမ်က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။ အကယ်၍ ကောင်းကင်ဘေးဒဏ်သာ ပေါ်လာပါက တကယ့်ကို ပေါက်ကွဲထွက်သွားပေလိမ့်မည်။

ထူးခြားလှသော သက်ရှိတစ်ခု၊ အဆင့်မြင့်ပါရမီရှင် အဆင့်ရှိသူ မွေးဖွားလာမှသာ ကောင်းကင်ဘုံက ဒေါသထွက်ကာ ဖိနှိပ်ရန် ကြိုးစားတတ်ခြင်း ဖြစ်သည်။

အချိန်အတော်ကြာ စိုးရိမ်တကြီး စောင့်ဆိုင်းနေပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ကလေးငိုသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

“ဝါး... ဝါး... ဝါး...”

မွေးကင်းစ ကလေးငယ်၏ ငိုသံ ပေါ်ထွက်လာသည်နှင့် ယီထျန်းယွမ်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ဝမ်းမြောက်မှုများ ပြည့်နှက်သွားပြီး တံခါးကို ချက်ချင်း တွန်းဖွင့်ကာ ပြေးဝင်သွားတော့သည်။ သူ ဝင်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ယီယွမ်လုံက သူ့ထက် ပို၍ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် တိုးဝင်လာသော်လည်း ချက်ချင်းပင် အပြင်သို့ ပြန်လည် တွန်းထုတ်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

“အပြင်ကို ထွက်သွားစမ်း... ဒါက ယီထျန်းယွမ်ရဲ့ ကလေးလေ... မင်းက ဘာလို့ ဒီလောက် ရူးနေရတာလဲ...”

ကျော့လင်ဟယ်က သူ့အား ဒေါသတကြီး ကြည့်လိုက်သည်။

“ငါက ငါ့မြေးလေးရဲ့ အခြေအနေကို ကြည့်ချင်လို့ပါ...”

ယီယွမ်လုံက ခေါင်းကို ကုပ်ကာ ဆိုလိုက်သည်။

ကျော့လင်ဟယ်က သူ့အား စိုက်ကြည့်ကာ ဆိုလိုက်သည်။

“ယီထျန်းယွမ်က အရင်ဆုံး ကြည့်ရမှာပေါ့... မင်းက ဘာတွေ လောနေတာလဲ... ထွက်သွား... ထွက်သွား...”

ယီယွမ်လုံအား အပြင်သို့ မောင်းထုတ်ပြီးနောက် ကျော့လင်ဟယ်က ယီထျန်းယွမ်အား ပြုံးလျက် ကြည့်ကာ ဆိုလိုက်သည်။

“ဝင်ခဲ့ပါ... ကလေးလေးက တအားကျန်းမာပါတယ်...”

ယီထျန်းယွမ်သည် အခန်းထဲသို့ အလျင်အမြန် ဝင်သွားလိုက်သည်။ သူ ဝင်သွားလိုက်သည်နှင့် ရှီရွှေယွမ်၏ ဖြူလျော့နေသော မျက်နှာကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ အမှန်စင်စစ် ရှီရွှေယွမ်၏ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်အရ ကလေးမွေးဖွားရန်မှာ ကြီးမားသော ပြဿနာ မဟုတ်ဘဲ နာကျင်မှုများမှာလည်း ခဏချင်းမှာပင် ပြန်လည်ကောင်းမွန်သွားနိုင်သော်လည်း ပြဿနာမှာ ကလေးမွေးဖွားခြင်းက သူ၏ ကိုယ်တွင်းရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများနှင့် ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကို စုပ်ယူလိုက်ခြင်း ဖြစ်ရာ ဖြူလျော့နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှီရွှေယွမ်၏ အခြေအနေကို ကြည့်ရင်း သူ စိတ်မကောင်း ဖြစ်သွားကာ ဘေးတွင် ထိုင်လျက် သူ၏ လက်ကလေးကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်သည်။

“ပင်ပန်းသွားပြီနော်...”

သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် နူးညံ့မှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး သူ၏ နဖူးလေးကို အသာအယာ နမ်းလိုက်သည်။ သူသည် ကလေးကို အရင်မကြည့်ဘဲ သူ၏ ဇနီးကိုသာ အရင်ကြည့်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ကလေးမှာ အရေးကြီးသော်လည်း ကလေးကို မွေးဖွားပေးခဲ့သော မိခင်မှာ ပို၍ ပင်ပန်းခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။

“ကလေးကို အရင်ကြည့်ပါဦး...”

ရှီရွှေယွမ်က ဘေးဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ ဆိုလိုက်သည်။

ယီထျန်းယွမ်က ပြုံးလိုက်ပြီး ဘေးရှိ ကလေးငယ်ကို ပွေ့ချီလိုက်သည်။ ပွေ့ချီလိုက်သည်နှင့် ထိုကလေးငယ်လေးမှာ ကျယ်လောင်စွာ ငိုယိုတော့သည်။ သို့သော် သူက ကြယ်တာရာစွမ်းအားကို အနည်းငယ် အသုံးပြုကာ နူးညံ့သော စွမ်းအင်များဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဖုံးလွှမ်းပေးလိုက်ရာ ကလေးငယ်လေးမှာ ငြိမ်ကျသွားပြီး နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။

“သူလေးက မင်းနဲ့ အရမ်းတူတာပဲ... မင်းလိုပဲ လှပပြီး နတ်သမီးလေးလိုပဲ...”

ယီထျန်းယွမ်က သူ၏ ပါးပြင်လေးကို အသာအယာ ဆိတ်လိုက်ပြီး ရှီရွှေယွမ်အား ကြည့်ကာ ဆိုလိုက်သည်။

ယီထျန်းယွမ်၏ ကလေးမှာ သားလေး မဟုတ်ဘဲ သမီးလေး ဖြစ်ပြီး အလွန်ပင် ချစ်စရာကောင်းလှသည်။ မိဘနှစ်ပါးစလုံးမှာ အစွမ်းထက်သူများ ဖြစ်ကြသဖြင့် သူမမှာ အလွန်ပင် ကျန်းမာလှပြီး ထွက်ပေါ်လာသော ဝိညာဉ်စွမ်းအားများမှာလည်း အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် ပြင်းထန်လှသည်။

- စိတ်ဝိညာဉ်ဘုရင်နယ်ပယ် ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်...

မွေးကင်းစမှာပင် စိတ်ဝိညာဉ်ဘုရင်နယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိနေခြင်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် မယုံနိုင်စရာကောင်းလှသည်။ ဤသည်မှာ သွေးရိုးဗီဇ၏ စွမ်းအားပင် ဖြစ်ပြီး မိဘများက ပိုမို သန်မာလေ၊ မွေးဖွားလာသော ကလေးငယ်၏ အခြေခံမှာ ပိုမို ထိတ်လန့်စရာကောင်းလေ ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူမမှာ ထူးခြားခြင်း မရှိဘဲ ခြောက်ပေါင်ကျော်ခန့်သာ ရှိသဖြင့် ပုံမှန် ကိုယ်ခန္ဓာအချိုးအစားသာ ဖြစ်သည်။

ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်ကြာ ကိုယ်ဝန်ဆောင်ပြီးမှ မွေးဖွားလာခြင်း ဖြစ်သည်။ မွေးဖွားလာသူမှာ အဆင့်မြင့်ပါရမီရှင် တစ်ဦး ဖြစ်သဖြင့် သူမ၏ အနာဂတ်မှာ အတိုင်းအဆမရှိ တိုးတက်ပေလိမ့်မည်။

“ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ... ကလေးက မျက်နှာလေးတောင် သေချာ မပွင့်သေးဘူးကို...”

ရှီရွှေယွမ်က ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။

လက်ထဲမှ သမီးလေးကို ကြည့်ရင်း ယီထျန်းယွမ်၏ စိတ်ထဲတွင် ရင်ခုန်မှုများနှင့်အတူ ကြီးမားသော တာဝန်ဝတ္တရားများကိုလည်း ခံစားလိုက်ရသည်။ မိမိတွင် ကလေး ရှိလာပြီ ဖြစ်ရာ မိမိတွင် တာဝန်များ ပိုမို များပြားလာပြီ ဖြစ်သည်ဟု ဆိုလိုခြင်းပင်။

သူတို့အား ကာကွယ်ပေးရန်မှာ သူ၏ တာဝန်ပင် ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ယီယွမ်လုံသည် အခန်းထဲသို့ တိုးဝင်လာပြီး ယီထျန်းယွမ်၏ လက်ထဲမှ ကလေးကို မြင်သောအခါ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ဆိုလိုက်သည်။

“တအားလှတဲ့ ကလေးလေးပဲ... တကယ်ကို ချစ်စရာကောင်းတယ်... ရှီရွှေယွမ်နဲ့ သိပ်ကိုတူတာပဲ...”

“မင်းကို မဝင်နဲ့ဆိုတာကို ဝင်လာပြန်ပြီ...”

ကျော့လင်ဟယ်က ယီယွမ်လုံအား ဆွဲထုတ်ကာ အပြင်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားတော့သည်။

“ငါနဲ့ အပြင်ကို လိုက်ခဲ့... ဒီမှာ မနေနဲ့...”

ယီထျန်းယွမ်သည် ၎င်းတို့ကို ကြည့်ကာ ဘာပြောရမှန်း မသိဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သူ၏ ဖခင်ဖြစ်သူမှာ ဖိုးဖိုးဖြစ်ချင်လွန်းသဖြင့် ရူးသွပ်နေပုံရသည်။

“ဟူး... ဟူး...”

ထိုအချိန်တွင် ကလေးငယ်လေးမှာ အိပ်မှုန်စုံဝါးဖြင့် လက်ကလေးကို ဆန့်ထုတ်ကာ ယီထျန်းယွမ်၏ လက်မကြီးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ပါးစပ်လေးကို လှုပ်ရှားကာ ဆက်လက်၍ နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်နေခဲ့သည်။

ယီထျန်းယွမ်က နူးညံ့စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ရှီရွှေယွမ်၏ ဘေးတွင် ထိုင်နေလိုက်သည်။

“ဒါနဲ့... ဒီကလေးလေးကို ဘယ်လို နာမည်ပေးရင် ကောင်းမလဲ...”

ရှီရွှေယွမ်က မေးမြန်းလိုက်သည်။

ယီထျန်းယွမ်က ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် ဆိုလိုက်သည်။

“ယီရွှေယွမ် လို့ပဲ ခေါ်ကြရအောင်... ဘယ်လိုလဲ...”

ရိုးရိုးလေးပင် ဖြစ်သည်။ သူ၏ မျိုးရိုးအမည်နှင့် ရှီရွှေယွမ်၏ အမည်ကို ပေါင်းစပ်ထားခြင်း ဖြစ်ရာ အလွန်ပင် ရိုးရှင်းလှသည်။

အခန်း ၁၀၆၀ ပြီးပါပြီ။