ကျွန်

နတ်ဘုရားနယ်မြေ နတ်သားရဲသည် ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြဲထုတ်ကာ မူလနယ်မြေသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားပြီးနောက် ၎င်း ဝါးမြိုထားသော ကျင့်ကြံသူများကို ပြန်လည် အန်ထုတ်လိုက်သည်။ အဖမ်းခံရသူများမှာ အခြေခံအားဖြင့် ထိပ်ဆုံး ဆယ်ဦးစာရင်းဝင်သူများသာ ဖြစ်ပြီး နောက်ပိုင်း အဆင့်ရှိသူများမှာမူ အဖမ်းခံခဲ့ရခြင်း မရှိချေ။

ထိုသူများထဲတွင် လင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် အခြားသူများမှာ အဆင့် ၁၀ ပြင်ပတွင် ရှိနေသဖြင့် အားလုံး ကံကောင်းစွာဖြင့် အဖမ်းမခံခဲ့ရပေ။

အန်ထုတ်ခြင်း ခံလိုက်ရပြီးနောက် ကျင့်ကြံသူများမှာ ဘာဖြစ်သွားသည်ကို မသိရှိကြသဖြင့် မျက်နှာပျက်နေကြသော်လည်း မြေကမ္ဘာအရှင်ထျန်ချင်း တစ်ဦးတည်းသာလျှင် အခြေအနေအားလုံးကို သိရှိထားပုံရပြီး တည်ငြိမ်နေခဲ့သည်။

“နတ်ဘုရားအရှင်ယွီချင်း... မင်း ဒုတိယနေရာ ရလိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ထားခဲ့ဘူး... ကြည့်ရတာ ပြိုင်ဘက်က ပိုပြီး သန်မာပုံရတယ်...”

ထိုအချိန်တွင် လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦး ဘေးမှ လျှောက်လာကာ မြေကမ္ဘာအရှင်ထျန်ချင်းအား လှမ်း၍ ပြောဆိုလိုက်သည်။

ဆိုလိုသည်မှာ မြေကမ္ဘာအရှင်ထျန်ချင်း၏ အမည်ရင်းမှာ ထျန်ချင်း မဟုတ်ဘဲ ယွီချင်း ဖြစ်နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် သူတို့၏ ပြောဆိုပုံအရ နှစ်ဦးသားမှာ အလွန် ရင်းနှီးပုံရသည်။

“အမှားအယွင်း အနည်းငယ် ရှိသွားလို့ပါ... ငါ့ရဲ့ ကိုယ်တွင်းစွမ်းအားတွေကိုသာ ထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့မယ်ဆိုရင် သူ့ကို သေချာပေါက် နိုင်ပါတယ်... ဒါနဲ့... သူရော... သူ ဘယ်မှာလဲ...”

နတ်ဘုရားအရှင်ယွီချင်းသည် ယီထျန်းယွမ်အား ရှာဖွေရန် ကိုယ်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သော်လည်း သူ ဤနေရာတွင် မရှိတော့ကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

“ဒါ ဘာအခြေအနေလဲ... နတ်သားရဲက ပထမရတဲ့သူကို ဖမ်းမလာခဲ့ဘူးလို့ မင်း ပြောချင်တာလား...”

ထိုလူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားမှာ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး နတ်သားရဲဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ဧရာမ နတ်ဘုရားနယ်မြေ နတ်သားရဲကြီးမှာ ဘေးတွင် ဝပ်နေပြီး အပြစ်ရှိသကဲ့သို့ မျက်နှာမျိုး ဖြစ်နေသည်မှာ အမှန်ပင် ကျရှုံးခဲ့ပုံရသည်။

“ငါ ပစ်မှတ်ကို ရှာမတွေ့တော့ဘူး... စွမ်းအားတစ်ခုက သူ့ကို နေရာရွှေ့ပြောင်းပေးလိုက်ပုံပဲ... အဲဒါက အရမ်းဝေးတဲ့ နေရာကို ရောက်သွားတာမို့ ငါ့အနေနဲ့ သူ့ရဲ့ တည်နေရာကို အာရုံခံလို့ မရတော့ဘူး...”

နတ်သားရဲကြီးက စကားပြောလိုက်သည်။ ၎င်း၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်နှင့် အသိဉာဏ်အရ စကားပြောနိုင်သည်မှာ အံ့ဩစရာ မဟုတ်ချေ။

“စွမ်းအားတစ်ခုက နေရာရွှေ့ပြောင်းပေးလိုက်တယ် ဟုတ်လား... အဲဒီကောင်မှာ နောက်ခံ အင်အားကြီးတဲ့ အစွမ်းထက်သူတွေ ရှိနေတာလား...”

ထိုလူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားမှာ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မကျေမနပ် ဖြစ်သွားပြီး ဆက်လက် ပြောဆိုလိုက်သည်။

“ဒီလိုဆိုရင်တော့ အကြီးအကဲတွေ စိတ်ကျေနပ်မှာ မဟုတ်ဘူး... သူက ပထမရတဲ့သူလေ... နတ်ဘုရားအရှင်ယွီချင်းကိုတောင် အနိုင်ယူနိုင်တဲ့သူဆိုတော့ သူကလည်း အစွမ်းထက်သူတစ်ဦးရဲ့ ပြန်လည်ဝင်စားသူ ဖြစ်နိုင်တယ်...”

“မဖြစ်နိုင်တာ... သူက ပြန်လည်ဝင်စားသူ ဖြစ်ပါ့မလား... အဲဒီ ယီထျန်းယွမ်မှာ တခြား ဝိညာဉ် အငွေ့အသက်တွေ ရှိနေတာကို ငါ မခံစားမိဘူး... သူ့ရဲ့ နောက်ခံဆိုရင်လည်း သူက အဆင့် ၁ နတ်ဘုရားနယ်မြေရဲ့ ကိုယ်စားလှယ် တစ်ယောက်ပဲလေ... ဘယ်လို နောက်ခံမျိုး ရှိမှာလဲ...”

နတ်ဘုရားအရှင်ယွီချင်း၏ မျက်နှာမှာ ကြည့်မကောင်းလှချေ။ မူလက သူ့အား ဖမ်းလာပြီးမှ စိတ်ကြိုက် နှိပ်စက်ရန် ကြံစည်ထားသော်လည်း ယခု လူက ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်ရာ မည်သို့ လုပ်ရမည်နည်း။

“အခုတော့ လူက ပျောက်သွားပြီ... ဒီနတ်သားရဲ ပထမဆုံးအကြိမ် အမှားအယွင်း ဖြစ်တာပဲ... တကယ်ကို ထူးဆန်းတယ်...”

လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားက ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။

“ထားလိုက်ပါတော့... စုံစမ်းဖို့ လူလွှတ်ရမှာပဲ... အခု ငါတို့ဆီမှာ လူအင်အား အတော်လေး လိုအပ်နေတယ်... အဆင့် ၂ နတ်ဘုရားနယ်မြေတွေ အများကြီးထဲကမှ တော်တဲ့ ပါရမီရှင် ရှာတွေ့ဖို့ဆိုတာ အလွန် နည်းပါးတယ်... အခုလို အစွမ်းထက်တဲ့သူ တစ်ယောက် လွတ်သွားတာက တကယ့်ကို ဆုံးရှုံးမှုကြီးပဲ...”

နတ်ဘုရားအရှင်ယွီချင်းသည် သွားကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။

“ငါ့ကို သွားခွင့်ပြုပါ... အဲဒီကောင်ကို ငါ ပြန်ဖမ်းလာခဲ့မယ်...”

“မင်းကို သွားခွင့်ပြုရမယ် ဟုတ်လား... ရှုံးနိမ့်ခဲ့တဲ့သူ တစ်ယောက်အနေနဲ့ မင်းက သူ့ကို ပြန်ဖမ်းလာနိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား...”

လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားက လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

“နတ်ဘုရားအရှင်ရိလုံ... မင်း အရမ်း မမောက်မာနဲ့ဦး... မင်းလည်း အရင်က ငါ့လက်ထဲမှာ ရှုံးခဲ့ဖူးတာကို မမေ့နဲ့... အခု ငါ့မှာ ပိုပြီး သန်မာတဲ့ ခန္ဓာကိုယ် ရှိနေပြီ... ငါသာ နတ်ဘုရားအရှင်အဆင့်ကို တက်လှမ်းနိုင်ရင် ငါ့ရဲ့ အနိုင်ရနိုင်ခြေက ဘယ်လောက်ရှိမလဲဆိုတာ မင်း သိမှာပါ...”

မြေကမ္ဘာအရှင်ယွီချင်းသည် အားယူကာ ထရပ်လိုက်သည်။ သူ၏ ဒဏ်ရာများမှာ များစွာ ပြန်လည် သက်သာလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သိသာထင်ရှားသည်မှာ သူ၏ ကိုယ်တွင်းရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများက သူ၏ ဒဏ်ရာများကို ကုသပေးနေခြင်း ဖြစ်ပြီး ယခုအခါ သူသည် လွတ်လပ်စွာ လှုပ်ရှားနိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။

နတ်ဘုရားအရှင်ရိလုံ၏ မျက်နှာမှာ ပျက်ယွင်းသွားပြီး မျက်ဝန်းထဲတွင် အေးစက်သော အလင်းများ ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။

“ဒီကိစ္စနဲ့ ငါ့ကို မဖိအားပေးနဲ့... ငါက အမှန်အတိုင်း ပြောတာပဲ... မင်းက သူ့လက်ထဲမှာ ရှုံးခဲ့တဲ့သူ ဖြစ်နေတာပဲလေ... မင်း သူ့ကို ပြန်ဖမ်းလာနိုင်ဖို့ဆိုတာ ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား...”

“မဖြစ်နိုင်တာ မရှိပါဘူး... ငါ အကြီးအကဲတွေဆီမှာ ခွင့်ပြုချက် တောင်းခံလိုက်မယ်...”

နတ်ဘုရားအရှင်ယွီချင်းသည် လက်မလျှော့ခဲ့ချေ။

“ဒါဆိုရင်လည်း သွားပြီး ခွင့်ပြုချက် တောင်းလိုက်ပေါ့... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သက်သေပြဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ လူသားမျိုးနွယ် တစ်ဦးလက်ထဲမှာ ရှုံးသွားတယ်ဆိုတာကို အကြီးအကဲတွေ သိသွားရင် ဘယ်လို ထင်ကြမလဲ မသိဘူးနော်...”

နတ်ဘုရားအရှင်ရိလုံက မညှာမတာ လှောင်ပြောင်လိုက်ပြန်သည်။

နတ်ဘုရားအရှင်ယွီချင်း၏ အကြည့်များမှာ အေးစက်သွားသော်လည်း ဘာမျှ ပြန်မပြောတော့ချေ။ သူ ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့သည်မှာ အမှန်တရား ဖြစ်သဖြင့် ရှုံးနိမ့်သူအနေဖြင့် ပြောစရာ စကားမရှိချေ။

အခြားသူများမှာမူ သူတို့ နှစ်ဦး ငြင်းခုံနေသည်ကို ကြည့်ကာ ဘာဖြစ်နေသည်ကို မသိရှိကြဘဲ မိမိတို့ ဖမ်းဆီးခံလိုက်ရသည်ကိုသာ သိရှိကြသည်။

“မြေကမ္ဘာအရှင်ထျန်ချင်း... ဒါက ဘာအခြေအနေလဲ...”

ထိုသူများထဲမှ တစ်ဦးက ထရပ်ကာ သံသယဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

နတ်ဘုရားအရှင်ယွီချင်းက သူတို့အား အေးစက်စွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး နတ်ဘုရားအရှင်ရိလုံဘက်သို့ လှည့်ကာ ဆိုလိုက်သည်။

“မင်းရဲ့ အလုပ်ကို မင်း ဆက်လုပ်နိုင်ပါပြီ...”

“မင်း ဆရာမလုပ်ပါနဲ့...”

နတ်ဘုရားအရှင်ရိလုံသည် သူတို့၏ ရှေ့သို့ လျှောက်သွားကာ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ အလင်းတန်း တစ်ခုက သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။

ထိုအလင်းတန်းအောက်တွင် သူတို့၏ ခြေထောက်များမှာ ပျော့ခွေသွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ဒူးထောက်ကျသွားကာ မည်သို့မျှ မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ချေ။

နတ်ဘုရားအရှင်ယွီချင်းမှာမူ ဘာမျှမဖြစ်သော်လည်း အခြားသူများမှာမူ နတ်ဘုရားအရှင်ရိလုံ၏ ဖိနှိပ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။ ထို့နောက် သူက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ တံဆိပ်ပုံရိပ်များ လွင့်ပျံသွားပြီး သူတို့၏ နဖူးပေါ်တွင် အမှတ်အသား တစ်ခု ခပ်နှိပ်လိုက်တော့သည်။

“အား... အား...”

သူတို့မှာ နဖူးကို အုပ်ကာ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်နေကြသည်။ ခဏအကြာတွင် လက်ကို ဖယ်လိုက်သည့်အခါ နဖူးပေါ်တွင် မည်သည့် အမှတ်အသားမျှ မရှိတော့ချေ။ ထိုအမှတ်အသားမှာ နဖူးပေါ်တွင်သာမက သူတို့၏ စိတ်နှလုံးထဲအထိ စွဲထင်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

“ဒါ ဘာဖြစ်တာလဲ...”

သူတို့မှာ အချင်းချင်း ကြည့်ရင်း မျက်ဝန်းထဲတွင် ထိတ်လန့်မှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

“မင်းတို့ရဲ့ ကိုယ်ထဲမှာ ငါက ကျွန်တံဆိပ် ခပ်နှိပ်လိုက်ပြီ... နောင်ဆိုရင် ငါတို့ရဲ့ စကားကို နားထောင်ရမယ်... မဟုတ်ရင်တော့ သေရမှာပဲ...”

နတ်ဘုရားအရှင်ရိလုံက အေးစက်စွာ ဆိုလိုက်သည်။

“ကျွန်... ကျွန် ဟုတ်လား...”

သူတို့မှာ မှင်တက်မိသွားကြရသည်။ ထိပ်ဆုံး ဆယ်ဦးစာရင်းဝင်ရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့ကြပြီး ဂုဏ်သိက္ခာများ ရရှိလိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ကျွန်အဖြစ် ခံယူရလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။

ကျွန် ဖြစ်သွားပြီးနောက်တွင် အသက်အန္တရာယ်မှာ မိမိလက်ထဲတွင် မရှိတော့ချေ။ ၎င်းမှာ ကျွန်တံဆိပ်၏ ကြောက်စရာကောင်းသော အစွမ်းပင် ဖြစ်ပြီး ခိုင်းသမျှ လုပ်ရကာ သေခိုင်းလျှင် သေရပေလိမ့်မည်။

လွတ်လပ်ခွင့် ပေးခြင်း မရှိသရွေ့ သူတို့မှာ အမြဲတမ်း ထိန်းချုပ်ခြင်း ခံနေရမည် ဖြစ်ရာ သေရသည်ကမှ ပို၍ ကောင်းပေလိမ့်မည်။

“မှန်တယ်... ဒီနေ့ကစပြီး မင်းတို့က ငါတို့ရဲ့ စိန့်ဖုန်းနတ်ဘုရားနယ်မြေရဲ့ တပည့်တွေ ဖြစ်သွားပြီ... အလုပ်ကို ကောင်းကောင်း လုပ်မယ်ဆိုရင်တော့ မင်းတို့ကို လွတ်လပ်ခွင့် ပြန်ပေးမှာပါ...”

နတ်ဘုရားအရှင်ရိလုံက တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလိုက်သည်။

“မင်း... မင်းတို့က ငါတို့ကို ကျွန်အဖြစ် ခိုင်းစေတာလား... ငါတို့က နတ်ဘုရားနယ်မြေကြီး ငါးခုက တပည့်တွေလေ... အကြီးအကဲတွေ သိသွားရင် မင်းတို့ အရှင်လတ်လတ် အသတ်ခံရမှာပဲ...”

ထိုသူများထဲမှ တစ်ဦးက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ မည်သူမျှ ကျွန်အဖြစ် မနေလိုကြသည်မှာ သေချာလှသည်။

“နတ်ဘုရားနယ်မြေကြီး ငါးခု ဟုတ်လား...”

နတ်ဘုရားအရှင်ရိလုံက လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။

“ငါတို့ စိန့်ဖုန်း နတ်ဘုရားနယ်မြေက အဆင့် ၃ နတ်ဘုရားနယ်မြေ ဖြစ်တယ်... အဲဒီ နတ်ဘုရားနယ်မြေကြီး ငါးခုက ငါတို့ကို ဘာလုပ်ရဲမယ်လို့ မင်း ထင်နေတာလဲ... ငါတို့က အရှေ့ကသွားဆိုရင် သူတို့က နောက်တောင် မလှည့်ရဲဘူး...”

“အဆင့်... အဆင့် ၃ နတ်ဘုရားနယ်မြေ ဟုတ်လား...”

သူတို့မှာ မှင်တက်မိသွားကြရသည်။ ထိုအဆင့်မှာ သူတို့ လှမ်းမမီနိုင်သော အဆင့်တစ်ခု ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။

“အခု ငါတို့ရဲ့ အင်အားကို သိပြီ မဟုတ်လား... ကောင်းကောင်း လုပ်မယ်ဆိုရင် မင်းတို့က စိန့်ဖုန်း နတ်ဘုရားနယ်မြေရဲ့ တပည့်တွေ ဖြစ်လာမှာပါ... မင်းတို့ရဲ့ အနာဂတ်က အဲဒီ နတ်ဘုရားနယ်မြေတွေမှာထက် အများကြီး ပိုပြီး ကောင်းလာပါလိမ့်မယ်...”

နတ်ဘုရားအရှင်ရိလုံက ဆိုလိုက်သည်။

ဤစကားကြောင့် သူတို့မှာ အနည်းငယ် ဝမ်းသာသွားကြသည်။ အဆင့် ၃ နတ်ဘုရားနယ်မြေသို့ ဝင်ရောက်နိုင်ခြင်းမှာ အမှန်ပင် ကောင်းမွန်လှသည်။ အရင်းအမြစ်များမှာ အဆင့် ၂ နတ်ဘုရားနယ်မြေများထက် များစွာ သာလွန်လှရာ အဆင့် ၁ မှ အဆင့် ၃ သို့ တိုက်ရိုက် ရောက်ရှိသွားခြင်းမှာ အိပ်မက်တစ်ခုကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေသည်။

နတ်ဘုရားအရှင်ယွီချင်းသည် သူတို့၏ စိတ်လှုပ်ရှားနေသော မျက်နှာများကို ကြည့်ကာ သနားဂရုဏာ သက်မိသော်လည်း ဘာမျှ ထုတ်ဖော် မပြောကြားခဲ့ချေ။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် နေရာပြောင်းရွေ့ပြီး ပြန်လည် ရောက်ရှိလာသော ယီထျန်းယွမ်သည် ဤနေရာတွင် နတ်သားရဲ မရှိတော့ကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

“ဒီကောင်ကြီးက လူတွေအများကြီးကို ဘယ်ခေါ်သွားတာလဲ မသိဘူး...”

သူသည် အမှန်တရားကို မသိရှိသော်လည်း တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသည်ဟု ခံစားမိသဖြင့် ထွက်ပြေးခဲ့ခြင်းမှာ ကံကောင်းသည်ဟု ဆိုရပေလိမ့်မည်။ သို့မဟုတ်ပါက သူလည်း ကျွန်အဖြစ် ခံယူရပေလိမ့်မည်။

အခန်း ၁၀၅၄ ပြီးပါပြီ။