ဟန်ချက်ညီညီ တုံ့ပြန်ခြင်း

ယီထျန်းယွမ်သည် သုံးဘုံသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီးနောက် ဤနေရာ၏ ရင်းနှီးနေသော လေထုက သူ့အား အစဉ်အမြဲပင် စိတ်ချမ်းမြေ့စေသည်။ ဤနေရာတွင် ကြီးမားသော ပြောင်းလဲမှုမျိုး မရှိဘဲ မူလအတိုင်းပင် လည်ပတ်နေသော်လည်း ထူးခြားချက်မှာ ကျင့်စဉ်သမား အမြောက်အများမှာ အခြားသော ဂြိုဟ်များဆီသို့ စတင်ပျံ့နှံ့သွားကြခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ရန်လိုသော ကျောက်တုံးမိစ္ဆာများ မရှိတော့သဖြင့် အပြင်သို့ ထွက်ခွာရာတွင် အန္တရာယ် မရှိတော့ချေ။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဂြိုဟ်အမြောက်အများတွင် ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့် မနိမ့်ပါက သွားရောက် စူးစမ်းနိုင်ပြီး ကျောက်မျက်ရတနာများနှင့် ဝိညာဉ်မြက်များ တူးဖော်နိုင်ခြင်းမှာ အလွန်ပင် ကောင်းမွန်လှသည်။

သုံးဘုံလောက၏ ကုန်ကြမ်းပစ္စည်းများမှာ အကန့်အသတ် ရှိသဖြင့် လူအမြောက်အများမှာ ပြင်ပဂြိုဟ်များဆီသို့ အာရုံပြောင်းလာကြသည်။ ယေဘုယျအားဖြင့် ဆိုရလျှင် အခြေအနေမှာ အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် လျင်မြန်စွာ တိုးတက်နေပြီး နတ်ဘုရားနယ်မြေ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်ရှိသူများမှာလည်း ပိုမိုများပြားလာခဲ့သည်။ မူလက တစ်ဦးတည်းသာ ရှိခဲ့ရာမှ ယခုအခါ ရှစ်ဦး၊ ကိုးဦးခန့်အထိ ရှိလာပြီ ဖြစ်ရာ အခြေအနေမှာ အလွန်ပင် ကောင်းမွန်နေသည်။

အထူးသဖြင့် တင်းကျပ်သော စီမံခန့်ခွဲမှုအောက်တွင် သုံးဘုံလောကမှာ လုံးဝ စည်းလုံးသွားခဲ့ပြီး ပဋိပက္ခများမှာလည်း အလွန်ပင် နည်းပါးသွားခဲ့သည်။ ပုံမှန်ဆိုလျှင် နယ်မြေလုပွဲများ ဖြစ်ပွားနေမည် ဖြစ်သော်လည်း တစ်ဦးတည်းက စည်းလုံးထားသဖြင့် အေးချမ်းသာယာသော ဘဝကို ပိုင်ဆိုင်နေကြရသည်။

ရှီရွှေယွမ်၏ စီမံခန့်ခွဲမှုအောက်တွင် ပါရမီရှင် အမြောက်အများကို ရွေးချယ်နိုင်ခဲ့ပြီး တစ်ဦးချင်းစီကို အထူးလေ့ကျင့်ပေးခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုမို တိုးတက်စည်ကားလာသဖြင့် သူကိုယ်တိုင် စီမံခန့်ခွဲနေရန် မလိုအပ်တော့ချေ။

“ဒေါက်... ဒေါက်... ဒေါက်...”

တံခါးခေါက်သံက နားထဲတွင် ပေါ်ထွက်လာသည်။

အလုပ်ရှုပ်နေသော ရှီရွှေယွမ်သည် မော့ပင်မကြည့်ဘဲ တိုက်ရိုက်ပင် ဆိုလိုက်သည်။

“ဝင်ခဲ့...”

ထိုသို့ ဆိုပြီးနောက် သူသည် တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသည်ဟု ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရသည်။ ပုံမှန်ဆိုလျှင် အစီရင်ခံရန် ဝင်လာသူများမှာ အဘယ်ကြောင့် တံခါးခေါက်နေပါမည်နည်း။ သူ မော့ကြည့်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် တစ်စုံတစ်ဦး၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

“ဗိုက်က ဒီလောက်ကြီးနေတာတောင် မင်းက အလုပ်တွေ အရမ်းလုပ်နေတုန်းပဲလား... ကောင်းကောင်း အနားမယူဘူးလား...”

ရင်းနှီးနေသော အသံက နားထဲတွင် ပေါ်ထွက်လာသဖြင့် သူ၏ စိတ်နှလုံးမှာ တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။

“ဒါက မင်းရဲ့ အင်ပါယာကို ကောင်းကောင်း စီမံပေးနေရလို့ မဟုတ်ဘူးလား...”

ရှီရွှေယွမ်က သူ့အား မျက်စောင်းထိုးကာ တစ်ကိုယ်လုံးကို သူ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် မှီထားလိုက်သည်။

“တခြားသူတွေကို လွှဲပေးလို့ ရတာပဲလေ... အရာရာကို ကိုယ်တိုင်လုပ်နေရင် မင်း ပင်ပန်းနေမှာပေါ့...”

ယီထျန်းယွမ်က ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။

အမှန်စင်စစ် ဤသည်မှာ ပို၍ ပြောလိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ရှီရွှေယွမ်၏ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်မှာ နတ်ဘုရားနယ်မြေသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ရာ သူ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်သွားရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပါချေ။ အလုပ်ပမာဏမှာ ယခုထက် အဆပေါင်းများစွာ များပြားလာလျှင်ပင် သူ့အား ပင်ပန်းစေနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

ခေတ္တမျှ တရားထိုင်လိုက်ရုံနှင့်ပင် စိတ်စွမ်းအားများ ပြန်လည် ပြည့်ဝလာပေလိမ့်မည်။ သန်မာသော ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်ကြောင့်ပင် ဤကဲ့သို့ စိတ်ကြိုက် နေနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

“ရပါတယ်... ငါက ဒီလိုလုပ်ရတာ ကြိုက်လို့ပါ... မဟုတ်ရင်လည်း လုပ်စရာ ဘာမှ မရှိဘူးလေ...”

ရှီရွှေယွမ်က သူ့အား မျက်စောင်းထိုးလိုက်သော်လည်း စိတ်ထဲတွင်မူ အလွန်ပင် ဝမ်းသာနေခဲ့သည်။

ထို့နောက် ၎င်းတို့ နှစ်ဦးမှာ ခဏတာ ချစ်ကြည်နူးနေမိကြသည်။ ဤတစ်ကြိမ် ပြန်လာချိန်တွင် ရှီရွှေယွမ် ကလေးမွေးပြီးလောက်ပြီဟု သူ ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း ကလေးမှာ မမွေးသေးချေ။ ကြည့်ရသည်မှာ ဤကလေးငယ်မှာ အတော်လေး ဇွဲကောင်းပုံရပြီး အပြင်သို့ ထွက်မလာချင်သေးပုံရသည်။

ကိုယ်တွင်းရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအားမှာ ပြဿနာ မရှိကြောင်း အာရုံမခံနိုင်ပါက တစ်ခုခု ဖြစ်နေပြီလားဟု သူ သံသယဝင်မိပေလိမ့်မည်။ အမှန်စင်စစ်မှာမူ ဘာပြဿနာမျှ မရှိဘဲ ကျန်းကျန်းမာမာ ရှိနေပြီး ကြီးထွားမှု နှေးကွေးနေကာ မွေးဖွားမည့် အချိန်သို့ မရောက်သေးခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

“ဒီတစ်ခါ ပြန်လာတာ ဘယ်လောက်ကြာမှာလဲ...”

ရှီရွှေယွမ်က မျှော်လင့်တကြီးဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

“ငါတို့ ကလေးလေး မွေးတဲ့အထိ နေမှာပေါ့...”

ယီထျန်းယွမ်က အလျင်မလိုချေ။ အချိန်မှာ အလွန်ပင် လုံလောက်လှသည်။

ထျန်းချွမ်နတ်ဘုရားနယ်မြေသို့ ရောက်ရှိရန် အကြီးအကဲ ကောက်ဟွမ် ပေးထားသော အချိန်မှာ နှစ်တစ်ရာ ဖြစ်သဖြင့် စိုးရိမ်စရာ မရှိချေ။ အဓိကမှာ သူ၏ ကလေးငယ် ဖြစ်ပြီး ကလေးမွေးဖွားတော့မည်ဟု သူ ခံစားရသဖြင့် ဘေးတွင် ရှိနေပေးရန် လိုအပ်သည်။

“တကယ်လား...”

ရှီရွှေယွမ်၏ စိတ်ထဲတွင် အလွန်ပင် ရင်ခုန်သွားခဲ့သည်။ ယီထျန်းယွမ် ထပ်မံ ထွက်ခွာသွားပြီး ကလေးမွေးချိန်တွင် ဘေး၌ မရှိမည်ကို သူ အလွန်ပင် စိုးရိမ်နေခဲ့သည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် သူ အလွန် စိတ်မကောင်း ဖြစ်ရပေလိမ့်မည်။

“ကိုယ်က မင်းကို ညာပါ့မလား...”

ယီထျန်းယွမ်က သူ၏ နှာခေါင်းလေးကို အသာအယာ ဆိတ်လိုက်သည်။

“ဒါဆိုရင်တော့ အရမ်းကောင်းတာပေါ့... အနည်းဆုံးတော့ ကလေးလေး မွေးလာတဲ့အခါ သူ့ရဲ့ ဖခင်ကို တွေ့ရမှာပေါ့...”

ရှီရွှေယွမ်က ချိုသာစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ယီထျန်းယွမ်၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် မှီနေလိုက်သည်။

ခေတ္တမျှ ချစ်ကြည်နူးပြီးနောက် ယီထျန်းယွမ်သည် ယီချင်းရွှမ်အား လျင်မြန်စွာ သွားရောက် ရှာဖွေလိုက်သည်။ ယီချင်းရွှမ်မှာလည်း အလုပ်များနေဆဲဖြစ်ပြီး အားလပ်သည့် ရက်ဟူ၍ မရှိသလောက်ပင် ဖြစ်နေသည်။

သုံးဘုံလောကမှာ ကြီးသည်ဟု ဆိုနိုင်သလို သေးငယ်သည်ဟုလည်း ဆိုနိုင်သည်။ အထူးသဖြင့် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်နေချိန်တွင် လုပ်ဆောင်ရမည့် ကိစ္စများမှာ အလွန်ပင် များပြားလှသည်။

“မင်း ဆက်ခံမယ့်သူ အချို့ကို ပိုပြီး လေ့ကျင့်ပေးသင့်ပြီ...”

ယီထျန်းယွမ်က ဝင်လာသည်နှင့် ဆိုလိုက်သည်။

“ယီထျန်းယွမ်... မင်း ပြန်ရောက်ပြီလား...”

ယီချင်းရွှမ်သည် ယီထျန်းယွမ်အား မြင်သောအခါ စိတ်ထဲတွင် အလွန်ပင် ရင်ခုန်သွားခဲ့သည်။

“ဟုတ်တယ်... ငါ ပြန်လာပြီ...”

ယီထျန်းယွမ်က ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။

“ငါ ပြောတာကို မကြားဘူးလား... ဆက်ခံမယ့်သူကို လေ့ကျင့်ပေးဖို့ အချိန်တန်ပြီ... အဲဒါမှ မင်း ဒီလောက် မပင်ပန်းမှာပေါ့...”

“ပင်ပန်းနေကျ ဖြစ်နေပါပြီ... အချို့ကိစ္စတွေကတော့ ကိုယ်တိုင်လုပ်မှ စိတ်ချရတာလေ...”

ယီချင်းရွှမ်က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။

“ဒါဆိုရင်လည်း မင်းဘာသာမင်း အဆင်ပြေသလို လုပ်ပေါ့... ဒါပေမဲ့ မင်းကို ပြောစရာ ဝမ်းသာစရာ သတင်းတစ်ခု ရှိတယ်...”

ယီထျန်းယွမ်က ဆန်းကြယ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

“ဘာဝမ်းသာစရာ သတင်းလဲ... ကလေးလေး မွေးပြီလား...”

ယီချင်းရွှမ်၏ မျက်ဝန်းများမှာ တောက်ပသွားခဲ့သည်။ သူ၏အတွက် လက်ရှိ ဝမ်းသာစရာ သတင်းမှာ ယီထျန်းယွမ်၏ ကလေး မွေးဖွားခြင်းကို စောင့်ဆိုင်းနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

“အဲဒါတော့ မဟုတ်သေးဘူး... အရင်က မင်းကို ပြောဖူးတဲ့ ကိစ္စပဲ...”

ယီထျန်းယွမ်က ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။

“ဒါဆိုရင် ဝိညာဉ်ပုလဲကို ရှာတွေ့ပြီလား...”

ယီချင်းရွှမ်၏ စိတ်ထဲတွင် အလွန်ပင် ရင်ခုန်သွားခဲ့သည်။

“အဲဒီအတိုင်းပဲ ပြောလို့ ရပါတယ်... အခု ငါ့ကို မင်းတို့ နေထိုင်ရာ နေရာဆီကို ခေါ်သွားပေးပါဦး... အခင်းအကျင်းလေး တစ်ခုလောက် ပြင်ဆင်ကြည့်ရအောင်...”

ယီထျန်းယွမ်က ဆိုလိုက်သည်။

“ကောင်းပြီ...”

ယီချင်းရွှမ်သည် လက်ထဲမှ အလုပ်များကို ချက်ချင်း ချထားခဲ့ပြီး ယီထျန်းယွမ်အား ၎င်းတို့၏ မူလ နေထိုင်ရာ နေရာဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ အမှန်စင်စစ် ထိုနေရာမှာ တောအုပ်ကြီး တစ်ခုဖြစ်ပြီး အဆင့်အတန်း ကွဲပြားသွားသဖြင့် မည်သူမျှ မလာဝံ့ကြတော့ချေ။

၎င်းတို့မှာ နေရာဟောင်းကို သံယောဇဉ် ကြီးကြသဖြင့် အခြေအနေ တည်ငြိမ်သွားသည့်အခါ မူလ နေထိုင်ရာ တောအုပ်ဆီသို့ ပြန်လည် ပြောင်းရွှေ့ခဲ့ကြသည်။ ၎င်းတို့၏ အထိမ်းအမှတ် ဖြစ်သော မျှော်စင်ကြီးကိုလည်း အရင်ကထက် ပိုမို ခန့်ညားထည်ဝါစွာ ပြန်လည် တည်ဆောက်ထားခဲ့ကြသည်။

အတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားသည့်အခါ ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်စုဝင် အမြောက်အများမှာ ဤနေရာကို ချဲ့ထွင်ရန် အလုပ်ရှုပ်နေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး အားလုံး၏ စိတ်ဓာတ်မှာလည်း မဆိုးလှချေ။ ယီထျန်းယွမ် ရောက်ရှိလာသည်ကို မြင်သောအခါ အားလုံးက လက်ထဲမှ အလုပ်များကို ချက်ချင်း ချထားခဲ့ပြီး နှုတ်ဆက်ရန် လာခဲ့ကြသည်။

“ငါတို့ရဲ့ ဘုရင် ပြန်လာပြီ... ငါတို့ရဲ့ ဘုရင် ပြန်လာပြီ...”

အားလုံးက စုဝေးရောက်ရှိလာကြရာ သူသည် ၎င်းတို့၏ မျက်နှာများကို တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ ၎င်းတို့၏ အခြေအနေမှာ အလွန်အမင်း ကောင်းမွန်လှသည်တော့ မဟုတ်ချေ။ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ မရှိခြင်းကြောင့် ၎င်းတို့၏ စိတ်ဓာတ်မှာ အနည်းငယ် နွမ်းနယ်နေပုံရသည်။

သို့သော် ကျင့်ကြံရာတွင်မူ ပြဿနာ မရှိချေ။ အဓိက ပြဿနာမှာ မျိုးဆက် ပြန့်ပွားရေး ကိစ္စသာ ဖြစ်သည်။

“ဘိုးဘေး... ကျွန်မတို့ရဲ့ ဘုရင်က ဖြေရှင်းနည်း ယူလာခဲ့ပြီ...”

ယီချင်းရွှမ်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

“ဖြေရှင်းနည်း ဟုတ်လား...”

၎င်းတို့၏ မျက်ဝန်းများမှာ တောက်ပသွားခဲ့ပြီး ယီထျန်းယွမ်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

“တကယ်ပဲ အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိ၊ မရှိတော့ ငါ မသိဘူး... ဒါပေမဲ့ ကြီးမားတဲ့ အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိလိမ့်မယ်လို့ ငါ ထင်တယ်...”

ယီထျန်းယွမ်သည် ပြုံးလျက် သူ၏ ကိုယ်တွင်းမှ ထာဝရအသက်နန်းတော်၏ အနှစ်သာရကို တိုက်ရိုက်ပင် ထုတ်ယူလိုက်ရာ တောင်ကြီးတစ်လုံး ကျဆင်းလာသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။

ဒုန်းခနဲ အသံနှင့်အတူ ဘေးတွင် ကျဆင်းသွားခဲ့သည်။ ကျဆင်းသွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ပြည့်ဝလှသော ဝိညာဉ်စွမ်းအားများမှာ ချက်ချင်း စီးဆင်းလာပြီး ဤနေရာ တစ်ဝိုက်ကို ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အဖူးအပွင့်များမှာလည်း ချက်ချင်းပင် ကြီးထွားလာပြီး ခဏချင်းမှာပင် ရင့်မှည့်သွားခဲ့ကြသည်။

ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်စုဝင်များမှာမူ ဤ ပြည့်ဝလှသော ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို ခံစားလိုက်ရသည့်အခါ ၎င်းတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ အစိမ်းနုရောင် အလင်းတန်းများ စတင် ထွက်ပေါ်လာပြီး ဝိညာဉ်အနှစ်သာရနှင့် ပေါင်းစပ်သွားတော့သည်။

ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်ဘိုးဘေး ဖြစ်စေ၊ ယီချင်းရွှမ် ဖြစ်စေ ချက်ချင်းပင် ဤအနှစ်သာရနှင့် ပေါင်းစပ်သွားခဲ့ကြသည်။

ပုံမှန်ဆိုလျှင် ဖိအားအနည်းငယ် ရှိသင့်သော်လည်း မည်သည့် ဖိအားမျှ မရှိခဲ့ချေ။ လူကြီးလူငယ်မရွေး ချက်ချင်းပင် ဝိညာဉ်အနှစ်သာရနှင့် ဟန်ချက်ညီညီ တုံ့ပြန်လာကြပြီး စိမ်းလန်းသော အလင်းတန်း တစ်ခု ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်သွားကာ ဤတောအုပ်ကြီး တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။

အခန်း ၁၀၅၈ ပြီးပါပြီ။