အခန်း (၃၉၃-၃၉၄)

အခန်း (၃၉၃)။

“မဟာကျိုးနိုင်ငံကို တည်ထောင်သူ ဘိုးဘေးကြီးက စာမေးပွဲဖြေဆိုသူတွေထဲမှာ ပုန်းနေခဲ့ တာလား။”

ထူထပ်လှသော အနက်ရောင် တိမ်တိုက်များ၏ အလယ်ဗဟိုရှိ ‘အဝီစိပလ္လင်’ ပေါ်တွင် ထိုင်နေသည့် ‘မဟာကျိုးမင်းဆက်’ တည်ထောင်သူ ဘိုးဘေးကြီးကို ကြည့်ရင်း ဟုန်ယွိ၏ ရင်ထဲတွင် ဒိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ သူသည် လွန်ခဲ့သော လအနည်းငယ်က ‘တော်ဝင်ချန်’ နန်းတွင်းစာမေးပွဲတွင် ထိပ်တန်းပညာရှင် ၉,၀၀၀ ခန့် စာမေးပွဲဖြေဆိုခဲ့ကြသည့် မြင်ကွင်း ကို ချက်ချင်း ပြန်လည် မြင်ယောင်လာခဲ့သည်။

ထိုမြင်ကွင်းမှာ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ယနေ့တိုင် ထင်ထင်ရှားရှား ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဟုန်ယွိ မည်မျှပင် ကြိုးစားစဉ်းစားသော်လည်း ထိုပညာရှင် ၉,၀၀၀ ထဲတွင် မည်သူက မဟာကျိုးနိုင်ငံတည်ထောင်သူ ဘိုးဘေးကြီး ဖြစ်နိုင်သည်ကိုမူ အဖြေရှာမရခဲ့ ပေ။ နောက်ပိုင်း စာမေးပွဲအောင်မြင်ခဲ့ကြသည့် ‘ကျင့်ရှီ’ ရာဂဏန်းကြားတွင်လည်း မည်သူက ဤဆန်းကြယ်လှသော ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးဖြစ်မည်ကို သူ လုံးဝ မခန့်မှန်းနိုင်ခဲ့ပေ။

သူနှင့်အတူ စာမေးပွဲအောင်မြင်ခဲ့သော ‘ကျင့်ရှီ’ အများစုမှာ အရှိန်အဝါကြီးမားကြသည့် မိသားစုကြီးများမှ တပည့်များ ဖြစ်ကြပြီး သူတို့၏ ခွန်အားကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ဝှက်ထား ကြသော်လည်း ဟုန်ယွိမှာ သူတို့အားလုံးကို ဖောက်ထွင်းမြင်နိုင်ခဲ့သည်။ သူ မမြင်နိုင်သော သူ တစ်ယောက်မှ မရှိသလောက်ပင်။

သို့သော် ဤအချက်ကြောင့်ပင် မဟာကျိုးနိုင်ငံတည်ထောင်သူ ဘိုးဘေးကြီးမှာ ပို၍ ကြောက်စရာကောင်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူက သင့်ကို အထင်အမြင်သေးအောင် သို့မဟုတ် ဖောက်ထွင်းမြင်နိုင်အောင် တမင်တကာ ဟန်ဆောင်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

“ဆန်းကြယ်ကောင်းကင်ဘုံခန်းမသခင်က မဟာကျိုးနိုင်ငံ ဘိုးဘေးကြီးဟာ ‘တော်ဝင်ချန်’ စာမေးပွဲခန်းမထဲမှာ ပုန်းနေတယ်လို့ ပြောခဲ့တာ မဆန်းတော့ပါဘူး။ ဒါဆို ဆန်းကြယ် ကောင်းကင်ဘုံခန်းမသခင် ကိုယ်တိုင်ကရော စာမေးပွဲ ဝင်ဖြေခဲ့ကြတာလား။” ချင်ပြည်နယ်ရှိ ကြယ်ကြည့်မျှော်စင်ပေါ်တွင် ‘ကောင်းကင်မြွေဘုရင်မ’၊ ‘ဆန်းကြယ် ကောင်းကင်ဘုံခန်းမသခင်တို့နှင့် တွေ့ဆုံခဲ့စဉ်က သူတို့ ပြောပြခဲ့သည်ကို ဟုန်ယွိ ပြန်လည် သတိရလိုက်သည်။ ထိုစဉ်က ဘိုးဘေးကြီးသည် စာမေးပွဲ ဝင်ဖြေခဲ့သည်ဟု သူတို့က ပြောခဲ့ကြသည်။

ထိုစဉ်က ဟုန်ယွိသည် ထိုစကားကို သာမန်စကားအဖြစ်သာ ထင်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ ဘိုးဘေးကြီးကိုယ်တိုင် ဝန်ခံလာလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

“ဟုန်ယွိ၊ မင်းက ကျင့်ရှီ ရာဂဏန်းနဲ့ ပညာရှင် ၉,၀၀၀ ထဲမှာ ငါ ဘယ်သူလဲဆိုတာကို လိုက်ရှာနေတာလား။” အဝီစိပလ္လင်ပေါ်မှ မဟာကျိုးနိုင်ငံ ဘိုးဘေးကြီးသည် ဟုန်ယွိ၏ မျက်လုံးများ လှုပ်ရှားသွားသည်ကို မြင်သောအခါ သူ ဘာတွေးနေသည်ကို သိလိုက်သဖြင့် အရည်ပျော်နေသော ရွှေရောင်များ စီးဆင်းသကဲ့သို့ အသံမျိုးဖြင့် ရယ်မောလိုက်သည်။

“မကြိုးစားနဲ့တော့။ အချိန်ဖြုန်းနေတာပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်။”

“မဟာကျိုးနိုင်ငံ တည်ထောင်သူ ဘိုးဘေးကြီးဟာ ဒီလောကကို အုပ်စိုးခဲ့သူပဲ။ သူဟာ ဘယ်အချိန်မှာ အညံ့ခံရမယ်၊ ဘယ်အချိန်မှာ ခေါင်းမော့ရမယ်ဆိုတာ ကောင်းကောင်း သိတယ်။ သူဟာ တကယ်ပဲ ‘နတ်ဘုရားနဂါး’ တစ်ကောင်လိုပဲ။ ဘိုးဘေးကြီးတစ်ယောက် ဖြစ်ပေမဲ့လည်း နန်းတွင်းစာမေးပွဲကို ဝင်ဖြေဖို့ ဝန်မလေးခဲ့ဘူး။ ကျမ်းစာတွေထဲမှာ ပါတဲ့ အတိုင်း နတ်ဘုရားနဂါးဟာ ကြီးပြင်းလာတဲ့အခါ တိမ်တွေကို စီးနင်းပြီး ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးကို ဝါးမြိုပစ်နိုင်တယ်၊ သေးငယ်ချိန်မှာတော့ လယ်ကွင်းထဲက ငါးရှည့်တွင်းထဲမှာ ပုန်းနေတဲ့ တီကောင်တစ်ကောင်လိုပဲ။ အခု ငါ ကိုယ်တိုင် မြင်လိုက်ရပြီ။”

နတ်ဘုရားနဂါးများသည် ကြီးပြင်းလာလျှင် တိမ်စီးနိုင်သော်လည်း ငယ်ရွယ်စဉ် သို့မဟုတ် အခြေအနေအရ ငါးရှည့်တွင်းထဲအထိပင် တိုးဝင်နိုင်ကြသည်။

မင်းဆက်တစ်ခုကို တည်ထောင်ခဲ့သူ ဘိုးဘေးကြီးတစ်ဦးက နောက်မင်းဆက်တစ်ခု၏ ‘ကျင့်ရှီ’ စာမေးပွဲကို ဝင်ဖြေခြင်းမှာ ငါးရှည့်တွင်းထဲ ပုန်းနေသော နဂါးတစ်ကောင်နှင့် တူလှသည်။

“ဟားဟား၊ ဟားဟား။ ငါးရှည့်တွင်းထဲက နဂါးတဲ့လား။ ဟုန်ယွိ၊ တကယ်လို့ မင်းသာ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း သုံးရာက ငါ့ရဲ့ ‘မဟာကျိုးမင်းဆက်’မှာ မွေးဖွားခဲ့မယ်ဆိုရင်, လောကကြီးကို အုပ်ချုပ်ပြီး ယင်နှင့်ယန်ကို သမမျှတအောင် လုပ်ပေးရမယ့် နန်းတွင်း ဝန်ကြီးချုပ်ရာထူးဟာ မင်းအတွက် ဖြစ်လာမှာ။”

ဘိုးဘေးကြီးက ထပ်မံ ရယ်မောလိုက်သည်။ သူ၏ ရယ်မောသံကြားတွင် အဝီစိပလ္လင် ပတ်ပတ်လည်မှ အနက်ရောင် တိမ်တိုက်များမှာ တဟုန်ထိုး လိပ်တက်လာသည်။ အနက်ရောင် တိမ်တိုက်များမှ ဖြစ်ပေါ်လာသော စစ်သည်တော်များနှင့် မြင်းများအပြင်၊ အနက်ရောင် အလံထောင်ပေါင်းများစွာလည်း လေထဲတွင် လွင့်ပျံလာသည်။ ခန့်ညားလှ သော စစ်ဗုံတီးသံများကိုလည်း မထင်မရှား ကြားနေရပြီး ကောင်းကင်တွင် မိုးခြိမ်းနေသ ကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

“မဟာကျိုးဘိုးဘေးကြီး၊ မဟာကျိုးမင်းဆက် ပျက်သုဉ်းသွားတာ နှစ်ပေါင်း ခြောက်ဆယ် ရှိပြီ၊ လူတွေရဲ့ စိတ်နှလုံးဟာ ‘တော်ဝင်ချန်’ဆီ ရောက်နေပြီ။ ရှင်က ရှင့်ရဲ့ ဘိုးဘေး ဘုရားကျောင်းကိုတောင် မကာကွယ်နိုင်ခဲ့ဘဲနဲ့ ကျွန်မတို့ရှေ့လာပြီး ဟိတ်ကြီး ဟန်ကြီး လုပ်မနေပါနဲ့။ ကျွန်မတို့လို ‘တစ္ဆေအင်မော်တယ်အဆင့်’ ကျင့်ကြံသူတွေအတွက်တော့ ဒီလောကရဲ့ ဘုရင်အာဏာဆိုတာ ဖုန်မှုန့်လိုပဲ။ ဒါဟာ ကစားပွဲတစ်ခုပဲလေ။ ရှင်က ဘိုးဘေးကြီးဆိုတဲ့ ဂုဏ်ပုဒ်ကို သုံးပြီး ကျွန်မတို့ကို ကြောက်သွားအောင် လုပ်နိုင်မယ် ထင်နေတာလား။”

ချန်ယင်းရှာက နှာခေါင်းရှုံ့ကာ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

“အဲဒါ အမှန်ပဲ။” ဟုန်ယွိက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဆက်ပြောသည်။ “မူလက ကျုပ်နဲ့ ခင်ဗျား တို့ မဟာကျိုးမင်းဆက်ကြားမှာ ဘာပတ်သက်မှုမှ မရှိခဲ့ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ မတူတော့ ဘူး။ ခင်ဗျားရဲ့ မျိုးဆက်ဖြစ်တဲ့ တတိယမင်းသားကျိုးဟာ ကျုပ်တို့ မိုးကြိုးကပ်ဘေး ရင်ဆိုင်နေတုန်း ချောင်းမြောင်း တိုက်ခိုက်ခဲ့တယ်။ သူက သူ့ခွန်အား ပြန်လည်ရရှိဖို့ အတွက်နဲ့ ကျုပ်တို့ရဲ့ အတွေးစတွေကို ဝါးမြိုဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်။ ဒါက တစ်ယောက် ယောက် သေမှ ပြေလည်မယ့် ရန်ငြိုးပဲ။ တတိယမင်းသားကျိုးကို ကျုပ်လက်ထဲ အပ်လိုက် ပါ၊ မဟုတ်ရင် ကျုပ်တို့ဟာ မိတ်ဆွေလား ရန်သူလားဆိုတာ ပြောရခက်လိမ့်မယ်။”

မဟာကျိုးမင်းဆက် တည်ထောင်သူ ဘိုးဘေးကြီးမှာ ကြင်နာတတ်သူ မဟုတ်ပေ။ သူသည် လွှမ်းမိုးချုပ်ကိုင်လိုသော အရှိန်အဝါဖြင့် ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဟုန်ယွိက ချန်ပီယံမြို့စား၏ ကောင်းကင်အလင်းဦးချို နတ်ဘုရားချပ်ဝတ်ကို သန့်စင်ပြီး ဝတ်ဆင် ထားသည်ကို မြင်သောအခါ သူက ရပ်တန့်သွားပြီး စကားလုံးများဖြင့် လှည့်စားရန် ကြိုးစားနေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ သူတို့က မိတ်ဆွေများ ဖြစ်သည်ဟု ပြောခြင်းမှာ အလွန်ပင် ဟန်ဆောင်လွန်းလှသည်။ သူသည် မကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ရောက်လာခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ဤမဟာကျိုးမင်းဆက် တည်ထောင်သူ ဘိုးဘေးကြီး၏ တာအိုပညာမှာ ခန့်မှန်းရခက်လှ သော်လည်း ဟုန်ယွိ၏ ခန့်မှန်းချက်အရ သူသည် အနည်းဆုံး မိုးကြိုးကပ်ဘေး အဆင့်ငါး သို့မဟုတ် အဆင့်ခြောက်အထက်တွင် ရှိပေလိမ့်မည်။ သို့သော် ယခုအခါ ဟုန်ယွိသည် လူသားအင်မော်တယ် ခန္ဓာကိုယ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး၊ နတ်ဘုရားချပ်ဝတ်ကို ဝတ်ဆင်ထား ကာ၊ မဟာလေဟာနယ်လက်ဝါးကဲ့သို့သော ပညာရပ်များလည်း ရှိနေသဖြင့် တိုက်ခိုက်ရ မည်ကို မကြောက်ပေ။

နတ်ဘုရားချပ်ဝတ်ကို ရရှိပြီးနောက် ဟုန်ယွိသည် ၎င်း၏ ခွန်အားကို စမ်းသပ်လိုနေသည်။

လူသားအင်မော်တယ် ခန္ဓာကိုယ်၊ နတ်ဘုရားချပ်ဝတ်နှင့် မဟာလေဟာနယ်လက်ဝါးတို့ ပေါင်းစပ်လိုက်လျှင် သူ၏ အရှိန်ဟုန်မှာ အကန့်အသတ်ကိုပင် ကျော်လွန်သွားနိုင်ပေသည်။

ထို့အပြင် မိုးကြိုးကပ်ဘေး အဆင့်ငါးနှင့် အဆင့်ခြောက်အထက် စိတ်ဝိညာဉ်များတွင် မည်သို့သော လျှို့ဝှက်ချက်များ ရှိသည်ကိုလည်း သူ မြင်တွေ့လိုသေးသည်။

မဟာကျိုး ဘိုးဘေးကြီးနှင့် တတိယမင်းသားကျိုးတို့မှာ မင်းဆက်ဟောင်းကို ပြန်လည် တည်ထောင်လိုသူများ ဖြစ်သဖြင့် ပဋိပက္ခများကို ဖန်တီးကြမည်မှာ အသေအချာပင်။ ဟုန်ယွိသည် အကြောင်းမဲ့ စစ်ပွဲများကို လက်ခံနိုင်သူ မဟုတ်ပေ။ အကယ်၍ ပြည်သူများ က မနေနိုင်၍ ပုန်ကန်ကြမည်ဆိုလျှင်မူ သူ တားဆီးမည် မဟုတ်ပေ။

မဟာကျိုးမင်းဆက် ဘိုးဘေးကြီးနှင့် တတိယမင်းသားကျိုးတို့မှာ သူ၏ ရန်သူများပင် ဖြစ်ကြောင်း ဟုန်ယွိက ကြိုတင် ဆုံးဖြတ်ထားပြီးသား ဖြစ်သည်။

“ဟုတ်လား။ ဘိုးဘေးဘုရားကျောင်းကိုတောင် မကာကွယ်နိုင်ဘူးတဲ့လား။” ချန်ယင်းရှာ ၏ စကားများက ဘိုးဘေးကြီးကို ဒေါသထွက်စေပုံရသည်။ ရုတ်တရက် သူ၏ အသံမှာ အေးစက်သွားပြီး မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းမှ အေးစက်လှသော လေပြင်းများ တိုက်ခတ်လာကာ ကီလိုမီတာ ၅၀ ပတ်လည်ရှိ လေထုမှာ အလွန်အမင်း အေးစက်သွားတော့သည်။

ဘုရင်တစ်ပါး ဒေါသထွက်လျှင် သွေးမြေကျရပေလိမ့်မည်။

ဘုန်း...၊ မှောင်မည်းနေသော ဟင်းလင်းပြင်အတွင်းမှ တောင်တစ်လုံးကဲ့သို့ ကြီးမားသော လျှို့ဝှက်စွမ်းအားတစ်ခုက လေထုကို ဖောက်ထွက်ကာ သူ့ထံသို့ ဖိနှိပ်လာသည်။

“မဟာကျိုးဘိုးဘေးကြီး ခင်ဗျားက ကျုပ်နဲ့ တိုက်ချင်တာလား။”

ဟုန်ယွိသည် သေမင်းအလင်း နတ်ဘုရားလှံကို လက်တွင် ကိုင်ကာ ကောင်းကင်သို့ မြှောက်လိုက်သည်။ ကြီးမားလှသော သိုင်းဆန္ဒတစ်ခုက လေထုကို ဖောက်ထွက်သွားပြီး ထိုလျှို့ဝှက်စွမ်းအားကို တိုက်ရိုက် ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အနည်းငယ်မျှပင် လှုပ်ခါမသွားခဲ့ပေ။

ထိုသို့ လုပ်ဆောင်နေစဉ် သူသည် ပါးစပ်ကို အနည်းငယ် ဟလိုက်ရာ လည်ချောင်းမှ အသံလှိုင်းများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထို့နောက် ကောင်းကင်အလင်းဦးချို နတ်ဘုရား ချပ်ဝတ်မှာ စတင် လှုပ်ရှားလာပြီး အရိုးဆူးများက တချွင်ချွင် အသံများနှင့်အတူ ပစ်ထွက် လာကြသည်။

“ဇာ......”

ဟုန်ယွိ၏ ပါးစပ်မှ ပြင်းထန်သော ဟိန်းဟောက်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ ဖြောင့်တန်း နေသော အသံလှိုင်းမှာ လျှပ်စီးကြောင်းတစ်ခုကဲ့သို့ ပစ်ထွက်သွားပြီး အနက်ရောင် တိမ်တိုက်များအတွင်းသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားသည်။

ခရက်၊ ခရက်...

ပြင်ပရှိ အနက်ရောင် တိမ်တိုက်များမှာ ဤအသံလှိုင်းနှင့် ထိတွေ့လိုက်သည်နှင့် သူတို့၏ ရန်သူတော်ကြီးနှင့် တွေ့ဆုံသကဲ့သို့ ချက်ချင်းပင် ကွဲထွက်သွားကြသည်။ မကွဲထွက်နိုင် သော တိမ်တိုက်များမှာ တိုက်ရိုက် ပေါက်ကွဲသွားပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်က သူတို့၏ နှလုံးသားကို ဓားဖြင့် ထိုးလိုက်သကဲ့သို့ စူးရှသော အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ဒါ ဒိုင်ဇင်ဘုရားကျောင်းရဲ့ ‘ဇာကျမ်း’ပဲ။”

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ အနက်ရောင် တိမ်တိုက်များ၏ အလယ်ဗဟိုရှိ အဝီစိပလ္လင် ပေါ်မှ ဘိုးဘေးကြီးသည် အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားသည်။ ရုတ်တရက် မြင့်မားသော ‘စစ်သည်တော်ဝိညာဉ်’ နှစ်ခုမှာ အနက်ရောင် တိမ်တိုက်များအတွင်းမှ ပြေးထွက်လာ သည်။ ထိုစစ်သည်တော်ဝိညာဉ် နှစ်ခုမှာ အနည်းဆုံး ဆယ်ပေခန့် မြင့်မားပြီး သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များကို သံမဏိချပ်ဝတ်များဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသည်။ သူတို့သည် လက်ထဲတွင် ဒိုင်းကြီးများကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် အနက်ရောင် တိမ်တိုက် များကို ထိုးဖောက်လာသည့် အသံလှိုင်းဆီသို့ ရောက်ရှိသွားကာ ဒိုင်းများဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ကာကွယ်လိုက်တော့သည်။

ဝုန်း....။

အသံလှိုင်းမှာ ဝက်အူရစ်ကဲ့သို့ လည်ပတ်နေပြီး အတွင်းသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်နေသည်။ အသံလှိုင်းက ကြီးမားလှသော စစ်သည်တော် ဝိညာဉ်နှစ်ဦး၏ ဒိုင်းများနှင့် ထိမိသောအခါ စစ်သည်တော်ဝိညာဉ် နှစ်ခုစလုံးမှာ အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ပေါက်ကွဲသွားသည်။ သို့သော် ဟုန်ယွိ၏ အသံလှိုင်းမှာလည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ အနက်ရောင် တိမ်တိုက်များမှာ ဆက်လက် စုစည်းနေကြသော်လည်း အသံလှိုင်း ထိမှန်သွားသော နေရာတွင်မူ တိမ်တိုက် များမှာ ပါးလွှာသွားခဲ့ပြီး၊ အရင်ကကဲ့သို့ ထူထပ်စေးကပ်နေသော အနေအထားမျိုး မဟုတ်တော့ပေ။

သိသာသည်မှာ ဟုန်ယွိသည် အနက်ရောင် တိမ်တိုက်များကို ထိခိုက်စေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး ဘိုးဘေးကြီးအနေဖြင့် ၎င်းတို့ကို ပြန်လည် ပြုပြင်ရန်အတွက် အားစိုက်ထုတ်ရပေလိမ့် မည်။

“ဟုတ်တယ်၊ ဒါက ဒိုင်ဇင်ဘုရားကျောင်းရဲ့ ‘ဇာကျမ်း’ ပဲ။ ဒါက တစ္ဆေ ဝိညာဉ်တွေကို ဖျက်ဆီးဖို့ အထူးပြုထားတာ။” ဟုန်ယွိက တစ်ချက် ဟစ်ကြွေးပြီးနောက် တိုက်ခိုက်မှုကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။ သူသည် မဟာကျိုးမင်းဆက် ဘိုးဘေးကြီး၏ ခွန်အားကို စမ်းသပ် ကြည့်ရုံသာ ဖြစ်သည်။

ဤစမ်းသပ်မှုတွင် ဟုန်ယွိသည် မဟာကျိုးဘိုးဘေးကြီးမှာ သူထင်ထားသည်ထက် ပို၍ အစွမ်းထက်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

မူလက ဟုန်ယွိ၏ လူသားအင်မော်တယ် ခန္ဓာကိုယ်ပွား၏ ဟိန်းဟောက်သံမှာ ‘ဘိုးဘေး ဟုန်လင်’ကဲ့သို့ ပညာရှင်ကိုပင် ကောင်းကင်မှ ကျဆင်းသွားစေနိုင်ပြီး သူ၏ တာအိုပညာကို ပျက်စီးစေနိုင်သည်။

ယခု သူသည် နတ်ဘုရားချပ်ဝတ်ကို ဝတ်ဆင်ထားသဖြင့် သူ၏ စွမ်းအားမှာ ပို၍ပင် ကြီးမားလှသည်။ သူသည် အသံလှိုင်းကို အသုံးပြု၍ အနက်ရောင် တိမ်တိုက်များကို ဖောက်ထွက်နိုင်မည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း အနက်ရောင် တိမ်တိုက်များအတွင်းမှ စစ်သည်တော်ဝိညာဉ် နှစ်ခုက ထွက်လာပြီး သူ၏ အသံလှိုင်းကို ပိတ်ဆို့နိုင်လိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

ဤစစ်သည်တော်ဝိညာဉ် နှစ်ခုမှာ ‘စစ်နတ်ဘုရား’ကဲ့သို့ အစွမ်းမထက်သော်လည်း စစ်နတ်ဘုရား၏ စွမ်းအား ၂၀ မှ ၃၀ ရာခိုင်နှုန်းခန့် ရှိနေသဖြင့် တကယ်ကို ကြောက်စရာ ကောင်းလှသည်။

“ကံကောင်းလို့ ဒီစစ်သည်တော်ဝိညာဉ်တွေက ‘အတိတ်ကျမ်း’လို့ ပြန်ရှင်သန်နိုင်တဲ့ အမျိုးအစားတွေ မဟုတ်လို့။ မဟုတ်ရင် မဟာကျိုးဘိုးဘေးကြီးကို ရင်ဆိုင်ရတာ ပိုပြီး ခက်ခဲလိမ့်မယ်။” ဟုန်ယွိက တွေးလိုက်သည်။

“ဇာကျမ်းဆိုတာ ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး။” ဟုန်ယွိ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ရင်ဆိုင်ရင်း မဟာကျိုး ဘိုးဘေးကြီး၏ အသံမှာ ပို၍ အေးစက်လာသည်။ “ဒါက ဒိုင်ဇင်ဘုရားကျောင်းရဲ့ ဒုတိယ တန်းစား အသံလှိုင်းသိုင်းပညာပဲ။ တကယ်လို့ ဒါဟာ ‘ပစ္စုပ္ပန် ဗုဒ္ဓကျမ်း’ထဲက ‘ဗုဒ္ဓဟိန်းသံ’ ဆိုရင်တော့ ငါ နည်းနည်း စိုးရိမ်မိမှာပဲ။ တတိယမင်းသားကျိုးက မင်းမှာ ‘ပစ္စုပ္ပန် ဗုဒ္ဓကျမ်း’ ရှိတယ်လို့ ပြောတယ်၊ အဲဒါ အမှန်ပဲလား။ အခုတော့ ငါဟာ မင်းရဲ့ ‘ပစ္စုပ္ပန်ဗုဒ္ဓကျမ်း’ ကျင့်ကြံမှုက ဘယ်အဆင့်ကို ရောက်နေပြီလဲဆိုတာ ကြည့်ချင်တယ်။ ‘ဗုဒ္ဓလက်ဝါး’ ၁၀ ပါး ထဲက မင်း ဘယ်လောက်များ တတ်မြောက်ထားပြီလဲ။”

သူ ပြောနေစဉ်မှာပင် မဟာကျိုးဘိုးဘေးကြီးသည် အဝီစိပလ္လင်ပေါ်မှ ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်သည်။

သူ ထရပ်လိုက်သည်နှင့် ဟုန်ယွိ၏ စိတ်ဝိညာဉ်မှာ ချက်ချင်း တုန်လှုပ်သွားသည်။ မဟာ ကျိုးဘိုးဘေးကြီး၏ ပုံရိပ်မှာ အတိုင်းအဆမရှိ မြင့်မားလာပြီး ကောင်းကင်ဘုံ ကိုးထပ်အထိ ရောက်ရှိကာ မြေအောက်ကမ္ဘာအထိ ထိုးဆင်းသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ဝှမ်း...၊ ဝှမ်း...၊ ဝှမ်း...။

သူ ထရပ်လိုက်သည်နှင့် မဟာကျိုးဘိုးဘေးကြီးက လက်သီးဖြင့် ထိုးလိုက်တော့သည်။

သူတို့နှစ်ဦးမှာ မိုင်ပေါင်း ရာနှင့်ချီ ကွာဝေးနေသော်လည်း မဟာကျိုးဘိုးဘေးကြီး၏ လက်သီးမှာ တုန်ခါသံနှင့်အတူ ဟုန်ယွိ၏ ရှေ့မှောက်သို့ ချက်ချင်း ရောက်ရှိလာသည်။ ကြီးမားလှသော လက်ချောင်း ငါးချောင်းမှာ နတ်ဘုရားတူကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွား ပြီး ဟုန်ယွိ၏ ရင်ဘတ်ဆီသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်လာသည်။

“ဒါဆို မိုးကြိုးကပ်ဘေး အဆင့်ခြောက်ဟာ စိတ်ဝိညာဉ်ရဲ့ စွမ်းအားကို သုံးပြီး ဟင်းလင်း ပြင်ကို ဆုတ်ဖြဲနိုင်တာပေါ့။” မဟာကျိုးဘိုးဘေးကြီးသည် မိုင်တစ်ရာခန့် အကွာအဝေးကို တိုက်ရိုက် ဖောက်ထွက်ပြီး သူ၏စိတ်ဝိညာဉ်ကို ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက် သည်ကို ဟုန်ယွိ မြင်လိုက်ရသည်။ မိုးကြိုးကပ်ဘေး အဆင့်ငါးနှင့် အဆင့်ခြောက် ပညာရှင် များတွင် မည်သို့သော စွမ်းရည်မျိုး ရှိသည်ကို သူ ချက်ချင်း နားလည်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် ဟင်းလင်းပြင်ကို ဆုတ်ဖြဲခြင်းမှာ သိုင်းပညာ၏ အမြင့်ဆုံး အဆင့်ပင် ဖြစ်သည်။ ဟင်းလင်းပြင်ကို ချိုးဖျက်ရန်မှာ အလွန်ပင် ခက်ခဲလှသည်။

စိတ်ဝိညာဉ်နှင့် ယှဉ်လျှင်မူ အနည်းငယ် ပို၍ လွယ်ကူသည်။ စိတ်ဝိညာဉ်မှာ ခန္ဓာကိုယ် ထက် ပို၍ လွတ်လပ်မှု ရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ စိတ်ဝိညာဉ်မှာ ပျံသန်းနိုင်သော်လည်း ခန္ဓာကိုယ်မှာ မပျံသန်းနိုင်သည်ကို ကြည့်လျှင် သိနိုင်သည်။

သို့သော် ၎င်းမှာ ‘အနည်းငယ်’ သာ ပိုလွယ်ကူခြင်း ဖြစ်သည်။ ရှေးခေတ်ကတည်းက မိုးကြိုးကပ်ဘေး အဆင့်ခြောက်အထိ ရောက်ရှိသူမှာ အနည်းငယ်မျှသာ ရှိခဲ့သည်။

“အကြွင်းမဲ့အုပ်စိုးရှင် လွှမ်းမိုးမှု! ဖျက်ဆီးခြင်း မဟာနတ်ဘုရား လက်သီး။”

မဟာကျိုးဘိုးဘေးကြီး၏ ဧရာမလက်သီးကြီးမှာ ဟုန်ယွိ၏ ပတ်ပတ်လည်ရှိ လေထုကို မိုင်ပေါင်းများစွာအထိ စုပ်ယူသွားပြီး လေဟာနယ်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် လေဟာနယ်က ပြန်လည် ပွင့်ထွက်သွားပြီး အရပ်ရပ်မှ လေထုများကို ပြင်းထန် စွာ ဖိသိပ်လိုက်ရာ ကမ္ဘာငယ်လေးတစ်ခု ပျက်စီးသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

‘ဖျက်ဆီးခြင်း မဟာနတ်ဘုရား လက်သီး’မှာ ကမ္ဘာငယ်လေးတစ်ခုကို ပြိုကျသွားစေနိုင် သော စွမ်းအား ရှိသည်။

ဤခဏတွင် နတ်ဘုရားချပ်ဝတ်ကို ဝတ်ဆင်ထားသော ဟုန်ယွိပင်လျှင် သူ၏ အရေပြား များ ဆုတ်ဖြဲခံရတော့မည့်အလား ခံစားလိုက်ရသည်။

သို့သော် သူ ဂရုမစိုက်ပေ။ ၎င်းမှာ ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခုသာ ဖြစ်ကြောင်း သူ သိသည်။ သူ အနည်းငယ် အသက်ရှူလိုက်သည်နှင့် ကန့်သတ်ချက်များ အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွား သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူသည် ‘ဉာဏ်ပညာ တံဆိပ်’ဖြင့် ပြန်လည် ထိုးနှက်ပြီး လက်သီးချင်း တွေ့ဆုံလိုက်တော့သည်။

လက်သီးနှစ်ခု ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံသွားသောအခါ မဟာကျိုးဘိုးဘေးကြီး၏ စိတ်ဝိညာဉ် ခန္ဓာကိုယ်မှ ရေခဲပန်းဆွဲတစ်ခု ပေါက်ကွဲသွားသကဲ့သို့ အသံမျိုး ထွက်ပေါ်လာသည်။ သို့သော် သူ ပျက်စီးမသွားခဲ့ပေ။ သူသည် နောက်သို့ ခြေတစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်ပြီး တိုက်ပွဲမြေပြင်မှ ပျောက်ကွယ်သွားကာ အဝီစိပလ္လင်ပေါ်သို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွား တော့သည်။

အခန်း (၃၉၄)။

“လူသားအင်မော်တယ် ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ ကောင်းကင်အလင်းဦးချို နတ်ဘုရားချပ်ဝတ်တို့ ပေါင်းစပ်မူက ကလေးကစားစရာ မဟုတ်ဘူး။ ခင်ဗျားက မိုးကြိုးကပ်ဘေး အဆင့်ခြောက် ပညာရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်နေရင်တောင်, ခင်ဗျားက အသာလေး အနိုင်ယူလို့ရမှာ မဟုတ် ဘူး။ မဟာကျိုးဘိုးဘေးကြီး... ခင်ဗျားရဲ့ နှစ်ပေါင်းသုံးရာ ဂုဏ်သတင်းတွေဟာ လေထဲလွင့် တဲ့ ဖုန်မှုန့်တွေလိုပဲ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ။ နှစ်ပေါင်း သုံးရာကြာ အာဏာနဲ့ ဂုဏ်ရှိန်ဝါတွေ အဆုံးသတ်မှာတော့ မျိုးဆက်သစ်တွေက ခင်ဗျားရဲ့နေရာကို အစားထိုးလာကြပြီ။ ခေတ်တစ်ခုစီမှာ ဦးဆောင်မယ့်သူတွေ ပေါ်လာမြဲပဲ။ အခုတော့ ခင်ဗျားရဲ့ ခေတ်က ကုန်ဆုံးသွားပြီ။ မဟာကျိုးဘိုးဘေးကြီး ဒေါသထွက်ရင် တစ်လောကလုံး သွေးချောင်း စီးရမယ်ဆိုတဲ့ အဝီစိငရဲ မြင်ကွင်းမျိုးက ဘယ်တော့မှ ပြန်လာမှာ မဟုတ်တော့ဘူး။ ခင်ဗျားမှာ တခြား ဘယ်လိုတာအိုပညာနဲ့ သိုင်းပညာတွေ ရှိသေးလဲ၊ အကုန်ထုတ်သုံးလိုက် စမ်း။”

ကောင်းကင်အလင်းဦးချို နတ်ဘုရားချပ်ဝတ်ကို ဝတ်ဆင်ထားသော ဟုန်ယွိ၏ လူသား အင်မော်တယ် ခန္ဓာကိုယ်ပွားသည် မိုးကြိုးကပ်ဘေး အဆင့်ခြောက် ပညာရှင်တစ်ဦး၏ စိတ်ဝိညာဉ်လက်သီးချက်ကို တောင့်ခံနိုင်ခဲ့သည်။

ဤလက်သီးချက်ဖြင့် ဟုန်ယွိသည် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ယုံကြည်မှု အချို့ ရရှိသွားသည်။ သူသည် လေထဲတွင် ရပ်နေရင်း ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

မှန်ပေသည်။ မဟာကျိုးဘိုးဘေးကြီးသည် အဆင့်ခြောက် မိုးကြိုးကပ်ဘေး ပညာရှင် တစ်ဦး ဖြစ်ပြီး ‘ဆန်းကြယ်ကောင်းကင်ဘုံခန်းမသခင်’ ကိုပင် ကျော်လွန်နေပြီ ဖြစ်သည်။ မြောက်ပိုင်းကို လွှမ်းမိုးထားသော ‘ရေခဲဝိညာဉ်တာအို’၏ ဂိုဏ်းချုပ် ‘ရေခဲဝိညာဉ်တာအို သခင်’ ပင်လျှင် မိုးကြိုးကပ်ဘေး အဆင့်ခြောက်တွင်သာ ရှိသည်။

မိုးကြိုးကပ်ဘေး အဆင့်ခြောက်သည် ဤလောကတွင် အထွဋ်အထိပ် တည်ရှိမှုတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ဒုတိယဆင့်မှ စတုတ္ထဆင့်အထိ မိုးကြိုးကပ်ဘေး ပညာရှင်များကို ဒဏ္ဍာရီဆန် သည်ဆိုပါက၊ ပဉ္စမဆင့်နှင့် ဆဋ္ဌမဆင့် ပညာရှင်များမှာ ထိုဒဏ္ဍာရီထဲမှ ဒဏ္ဍာရီများပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုသို့သော ဒဏ္ဍာရီလာ ပညာရှင်တစ်ဦးနှင့် လက်သီးချင်း ထိပ်တိုက် တွေ့ဆုံရာ တွင်ပင် ဟုန်ယွိက အသာစီး ရနေခဲ့သည်။

...

မဟာကျိုးဘိုးဘေးကြီးသည် အနက်ရောင် တိမ်တိုက်များ၏ အလယ်ဗဟိုရှိ အဝီစိပလ္လင် ပေါ်သို့ ဆုတ်ခွာသွားသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ပေါက်ကွဲသံများကဲ့သို့ တဖြတ်ဖြတ် မြည်သံ များ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ၎င်းမှာ ပြင်းထန်သော တုန်ခါမှုကြောင့် သူ၏ အတွေးစများ ထိခိုက်သွားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ခုနက မဟာကျိုးဘိုးဘေးကြီးသည် ‘ဖျက်ဆီးခြင်း မဟာနတ်ဘုရား လက်သီး’ကို အသုံးပြု ၍ သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်ခွန်အားဖြင့် ဟင်းလင်းပြင်ကို ဆုတ်ဖြဲခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ၏ လက်သီး စွမ်းအားမှာ အနှိုင်းမဲ့သော်လည်း ဟုန်ယွိ၏ လူသားအင်မော်တယ် ခန္ဓာကိုယ်နှင့် နတ်ဘုရားချပ်ဝတ်တို့ ပေါင်းစပ်မှုအောက်တွင် ထိုကမ္ဘာတုန်စေမည့် လက်သီးချက်မှာ ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့ရသည်။

သို့သော် ဟုန်ယွိမှာ အသာစီးရခဲ့သော်လည်း ပို၍ သတိထားမိလာသည်။

“ငါ့ရဲ့ လက်သီးချက်က သူ့ကို တည့်တည့်ကြီး ထိသွားခဲ့တာ။ ‘ကောင်းကင်မြွေဘုရင်မ’ သာ ဆိုရင် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဒဏ်ရာရပြီး ပြာအဖြစ် ပြောင်းသွားလောက်ပြီ။ ဒါပေမဲ့ ဒီမဟာ ကျိုးဘိုးဘေးကြီးကတော့ သူ့စိတ်ဝိညာဉ်မှာ ဒဏ်ရာ အနည်းငယ်ပဲ ရလိုက်တာ။ ဘာမှ မဖြစ်သလိုပဲ။”

ဟုန်ယွိက ပြောရင်း အနက်ရောင် တိမ်တိုက်များကြားမှ မဟာကျိုးဘိုးဘေးကြီးကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် သရဖူကို ဆောင်းထားဆဲဖြစ်ပြီး မျက်နှာကို ပုလဲတန်းများဖြင့် ကာထားဆဲသည်။ သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့သလိုပင် ခန့်ညားထည်ဝါမှုများ ပြည့်နှက်နေဆဲပင်။

“ဟုန်ယွိ၊ မင်းရဲ့ ခွန်အားက တကယ်ပဲ မဆိုးဘူး။”

အဝီစိပလ္လင်ပေါ်သို့ ပြန်ရောက်သွားသော မဟာကျိုးဘိုးဘေးကြီးဆီမှ လေးနက်သော အသံက ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ဒါဆို ခုနက မဟာကျိုးဘိုးဘေးကြီးက တကယ် ဒေါသထွက်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးပေါ့၊ ကျုပ်ရဲ့ ခွန်အားကို စမ်းသပ်ကြည့်တာပေါ့။” ဟုန်ယွိက အသာအယာ ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ဒါပေမဲ့ ကျုပ်ခွန်အားက ဒီလောက်အလွယ်တကူ စမ်းသပ်လို့ရတဲ့ အရာမဟုတ်ဘူး။ မဟာ ကျိုးဘိုးဘေးကြီး... တတိယမင်းသားကျိုးကို ကျုပ်လက်ထဲ အပ်လိုက်ပါ။ အဲဒီလို လုပ်မယ်ဆိုရင် ကျုပ်တို့ကြားက ပွတ်တိုက်မှုလေးတွေကို ကျုပ် လျစ်လျူရှုပေးနိုင်တယ်။ ကျုပ်တို့ ဘာလို့ အသေအလဲ တိုက်နေကြမှာလဲ။”

“ဟုန်ယွိ၊ ငါ မင်းနဲ့ ရန်သူမဖြစ်ချင်ဘူးလို့ အစောကြီးကတည်းက ပြောပြီးသား၊ ဒါပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကိုတော့ လာမထိပါနဲ့။ တတိယမင်းသားကျိုးဟာ မင်းကြောင့် ပြင်းပြင်းထန် ထန် ဒဏ်ရာရထားပြီးပြီ။ သူဟာ အတွေးစ သုံးထောင်လောက် ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ရပြီး သူ့ရဲ့ မှော်စွမ်းအားဟာ တစ်ဝက်လောက် လျော့သွားပြီ။ မိုးကြိုးကပ်ဘေးတုန်းက ဖြစ်ခဲ့တဲ့ ရန်ငြိုးဟာ ဒီလောက်ဆိုရင် ပြေလည်သင့်ပြီ။”

မဟာကျိုးဘိုးဘေးကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လှုပ်ရှားသွားပြီး အနက်ရောင် တိမ်တိုက်များမှာ ပို၍ ထူထပ်လာသည်။

စစ်ဗုံတီးသံများမှာ ဘုရင်တစ်ပါး၏ အမျက်ဒေါသကဲ့သို့ ဟိန်းထွက်လာခဲ့သည်။ ထောင်ပေါင်းများစွာသော စစ်သည်တော်များနှင့် မြင်းများမှာ အလံများ တလူလူ လွင့်နေ ပြီး တိုက်ပွဲဝင်ရန် အသင့်ဖြစ်နေကြသည်။

“ဒါပေမဲ့ မင်းက တိုက်ချင်တယ်ဆိုရင်လည်း ငါက ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ တိုက်ပေးရမှာပေါ့။ ငါဟာ မင်းဆက်တစ်ခုကို တည်ထောင်ခဲ့ပြီး တိုက်ပွဲပေါင်း သောင်းနဲ့ချီ ဆင်နွှဲခဲ့ဖူးတယ်။ မင်းလို စာပေသမားတစ်ယောက်ကို ငါ ဘာလို့ ကြောက်ရမှာလဲ။ ‘တိုင်ရှန်တာအိုဂိုဏ်း’ရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ် ‘မုန့်ရှန်းကျီ’နဲ့တောင် ငါ တိုက်ခဲ့ဖူးတယ်၊ သူတောင် ငါ့ကို ဘာမှ မလုပ်နိုင်ခဲ့ဘူး။ မင်းဟာ မုန့်ရှန်းကျီနဲ့ ယှဉ်ရင် အများကြီး နိမ့်ကျပါသေးတယ်။ တကယ်လို့, ငါတို့သာ အသေအလဲ တိုက်ကြမယ်ဆိုရင် ငါ အဖိုးအခ အများကြီး ပေးဆပ်ရရင်တောင် မင်းကို ဒီနေရာတင် သတ်ပစ်နိုင်တယ်။”

“ဟုတ်လို့လား။ ကျုပ်ကို ဒီနေရာမှာတင် သတ်ပစ်နိုင်တယ်ပေါ့။ ခင်ဗျားသာ တကယ် ပြင်းပြင်းထန်ထန် တိုက်ခိုက်နိုင်ရင် သာမန်လူတွေကြားထဲမှာ ခေါင်းမြှုပ်ပြီး ပုန်းနေစရာ မလိုပါဘူး။”

ဟုန်ယွိက အော်ဟစ်လိုက်ရာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ သက်တံရောင် အလင်းတန်းများ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး ချပ်ဝတ်ပေါ်မှ အရိုးဆူးများမှာ တချွင်ချွင် တုန်ခါလာသည်။

မဟာကျိုးဘိုးဘေးကြီးသည် အဝီစိပလ္လင်ပေါ်မှ တစ်ဖန် ထရပ်လိုက်သည်။ သူက လက်ချောင်းငါးချောင်းကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး၊ ဟင်းလင်းပြင်မှ ဟုန်ယွိအပေါ်ကို အုပ်မိုး လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ ဟုန်ရွန်ကျိ အသုံးပြုသော ‘ကောင်းကင်ဘုံ မဟာသူတော်စင်လက်ဝါး’ နှင့် ဆင်တူသည်။

သူ၏လက်ချောင်းများမှ အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး မြစ်ရေပေါင်းများစွာ နောက်ပြန် စီးဆင်းနေသကဲ့သို့ လှည်ပတ်နေသည်။

ချက်ချင်းပင် ဟုန်ယွိသည် သူ၏ အချိန်များ နောက်ပြန်ဆုတ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

“အစွန်းရောက် ဧကရာဇ် ပြောင်းပြန် လှန်ခြင်းပညာ”

ချန်ယင်းရှာက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

အခြေအနေမှာ ရုတ်တရက် တင်းမာသွားတော့သည်။ အချိန်မရွေး ပေါက်ကွဲ ထွက်သွားနိုင် သည်။ ကမ္ဘာတုန်စေမည့် တိုက်ပွဲကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပွားတော့မည့်အလားပင်။

တဖက်က လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းသုံးရာက မိုးကြိုးကပ်ဘေး အဆင့်ခြောက် ဒဏ္ဍာရီလာ ပညာရှင် တစ်ဦး။

အခြားတဖက်တွင်မူ မိုးကြိုးကပ်ဘေး အဆင့်လေးသာ ရှိသော်လည်း မပျက်စီးနိုင်သော စိတ်ဝိညာဉ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး ‘အတိတ်ကျမ်း’ကို ကျင့်ကြံထားပြီး၊ ‘မဟာလေဟာနယ် လက်ဝါး’ ကို တတ်မြောက်ထားသူ၊ အင်မော်တယ် ခန္ဓာကိုယ်ပွားနှင့် နတ်ဘုရားချပ်ဝတ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသော ဟုန်ယွိ။

အကယ်၍ သူတို့နှစ်ဦး အမှန်တကယ် တိုက်ခိုက်ကြမည်ဆိုလျှင် ထွက်ပေါ်လာသော တုန်ခါမှုလှိုင်းများမှာ အစွမ်းထက်ဆုံး ပညာရှင်များကိုပင် အမှုန့်ဖြစ်သွားစေရန် လုံလောက်သည်။

မျက်လုံးနှစ်စုံမှာ ဆုံတွေ့သွားကြသည်။ မဟာကျိုးဘိုးဘေးကြီး၏ မျက်လုံးများမှာ လွှမ်းမိုး ချုပ်ကိုင်လိုမှုများဖြင့် ပြည့်နေပြီး ဟုန်ယွိ၏ မျက်လုံးများမှာမူ တည်ငြိမ်လေးနက်နေသည်။

ထိုခဏတွင် သင်းပျံ့သော ရနံ့တစ်ခုမှာ တိုက်ပွဲမြေပြင်အတွင်းသို့ လွင့်မျောလာသည်။ ဟုန်ယွိရော မဟာကျိုးဘိုးဘေးကြီးပါ ထိုရနံ့ကို ရလိုက်ကြသည်။

“ရှင်တို့ နှစ်ယောက်စလုံးက ဒီလောကမှာ အတားအဆီးမရှိ သွားလာနိုင်တဲ့ အနှိုင်းမဲ့ ပညာရှင်တွေပါ။ ဘာလို့ ဒီလို သေးဖွဲတဲ့ ကိစ္စလေးအတွက် တိုက်နေကြတာလဲ။ နံပါတ်တစ် ဖြစ်ဖို့ တိုက်ခိုက်နေတာမှ မဟုတ်တာ။ ရှင်တို့အထက်မှာ ‘မုန့်ရှန်းကျီ’ ရယ်၊ ‘တော်ဝင်ချန်’ ဧကရာဇ် ‘ယန်ဖန်’ ရယ်၊ ‘ဟုန်ရွန်ကျိ’ ရယ် ရှိသေးတာပဲ။ ဘာလို့ အချင်းချင်း သတ်ဖြတ်ပြီး ရန်သူတွေကို အခွင့်အရေး ပေးမှာလဲ။” အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ အသံမှာ ရနံ့နှင့်အတူ လွင့်မျောလာသည်။

ဟုန်ယွိအနေဖြင့် ဤအမျိုးသမီး၏ အသံကို ကြားဖူးသည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ် မဟုတ်ပေ။ သူမမှာ နက်နဲဆန်းကြယ်လှသော ‘အမွှေးရနံ့ဂိုဏ်း’၏ သူတော်စင် မိန်းမပျိုပင် ဖြစ်သည်။

...

“ယွင်ရှန့်ရှန့်၊ မင်းကိုး။ ငါ ဒီကို မလာခင်က ချန်ပီယံမြို့စားကို ငါ့လက်အောက်သွင်းဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပေမဲ့ မင်းက ငါ့ကို နှောင့်ယှက်ပြီး သူ့ကို လွတ်သွားစေခဲ့တယ်။ သူဟာ မင်းရဲ့ အတိတ်ဘဝက သားဖြစ်ခဲ့ပေမဲ့၊ မင်းက မင်းရဲ့ရုပ်ခန္ဓာကိုယ်ကို အပိုင်းပိုင်း ဖြိုခွဲဖျက်ဆီးပြီး ပြီပဲ။ အတိတ်က ကံကြမ္မာ ရန်ငြိုးတွေဟာ လုံးဝ ပြေလည်သွားသင့်ပြီ။” ယွင်ရှန့်ရှန့်၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ မဟာကျိုးဘိုးဘေးကြီး၏ အရှိန်အဝါမှာ အနည်းငယ် လျော့ကျသွားသည်။ သူသည် လက်ကို ပြန်ချလိုက်ပြီး ပလ္လင်ပေါ်တွင် ပြန်ထိုင်လိုက်သည်။

“ပြီးတော့ မင်း ခုနက ပြောသလိုပဲ ‘မုန့်ရှန်းကျီ’ ဆိုတာ မင်းရဲ့ဆရာကို သတ်ခဲ့တဲ့ ရန်သူပဲ။ သူက မင်းရဲ့ဆရာနဲ့ ချစ်ကြိုက်နေတုန်းမှာတင် ရုတ်တရက် ဓားထုတ်ပြီး သတ်ပစ်ခဲ့တာ။ မင်း သူ့ကို ရန်သူလို သဘောထားတာက အကျိုးအကြောင်း ရှိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့, မင်းက ‘တော်ဝင်ချန်’ ဧကရာဇ် ‘ယန်ဖန်’ နဲ့ကျတော့ မကောင်းတဲ့ ပတ်သက်မှုတွေ ရှိနေခဲ့တယ်၊ ဘာလို့ သူ့ကို ရန်သူလုပ်ချင်နေရတာလဲ။ နောက်ပြီး ချန်ပီယံမြို့စားဟာ မင်းရဲ့သား ဖြစ်ဖူးပေမဲ့ သူ့ရဲ့စိတ်ဝိညာဉ်က တခြားနေရာက ရောက်လာတာပဲ။ ဘာလို့ အတိတ်က ကိစ္စတွေကို ဂရုစိုက်နေရတာလဲ။”

“ယန်ဖန်းနဲ့ ကျွန်မကြားက ရန်ငြိုးကိုတော့ ကျွန်မ ရှင့်ကို ပြောပြမှာ မဟုတ်ဘူး။ ‘ယန်အန်း’ (ချန်ပီယံမြို့စား) ရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်က တခြားနေရာက ရောက်လာတာကိုလည်း ကျွန်မ သိတယ်။ ကျွန်မတို့ကြားမှာ မိခင်နဲ့သား ပတ်သက်မှုမျိုး မရှိတော့တာ မှန်ပေမဲ့၊ အကျိုးအမြတ်အားလုံးကို ရှင်တစ်ယောက်တည်း ယူသွားတာမျိုးကို ကျွန်မ မလိုလား ဘူး...”

သူတော်စင် မိန်းမပျို ယွင်ရှန့်ရှန့်၏ အသံမှာ ရနံ့နှင့်အတူ ဆက်လက် လွင့်မျောနေသည်။

“အကျိုးအမြတ်။ ဘာအကျိုးအမြတ်လဲ။”

မဟာကျိုးဘိုးဘေးကြီး၏ အသံမှာ ရုတ်တရက် စူးရှသွားသည်။ သူတော်စင် မိန်းမပျိုက သူ၏ လျှို့ဝှက်ချက် တစ်ခုခုကို သိသွားသည်ဟု ခံစားလိုက်ရပုံရသည်။

“ဘာအကျိုးအမြတ်လဲ ဟုတ်လား။ အဲဒါက ရှေးခေတ်နဲ့ အလယ်ခေတ်က ‘ယန်စိတ် ဝိညာဉ်’အဆင့် ပညာရှင်တွေ ဖန်တီးခဲ့တဲ့ အလတ်စား ကမ္ဘာတွေပဲပေါ့။ ‘ယန်စိတ်ဝိညာဉ်’ အဆင့် ပညာရှင်တွေဆိုတာ အလတ်စာကမ္ဘာတွေအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ အနန္တ စကြာဝဠာရဲ့ အစွန်းနားက ဖရိုဖရဲဖြစ်နေတဲ့ ဟင်းလင်းပြင် ဇုန်ထဲမှာ ပုန်းအောင်းနေကြ တယ်။ အဲဒီအလယ်လတ်ကမ္ဘာတွေထဲ ဝင်နိုင်မယ်ဆိုရင် အဲဒီကမ္ဘာနဲ့ လုံးဝ ရောနှောမသွား သေးတဲ့ ‘ယန်စိတ်ဝိညာဉ်’ပညာရှင်ရဲ့ အတွေးစတွေကို ရရှိနိုင်မယ်။ ဒီအတွေးစတွေကို ရရှိပြီး ကိုယ့်ခန္ဓာကိုယ်ထဲ ပေါင်းထည့်နိုင်မယ်ဆိုရင် ကျင့်ကြံမှု လမ်းစဉ်မှာ အကြီးအကျယ် တိုးတက်သွားမှာပဲ။ ဒါပေမဲ့ အလတ်စား ကမ္ဘာတစ်ခုကို ရှာဖို့က အရမ်းခက်တယ်။ ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှာ ရှာတွေ့ရင်တောင် ကမ္ဘာ့အတားအဆီးကို ဖောက်ထွက်ဖို့က ခက်ခဲ သေးတယ်။ ပြီးတော့ အဲဒီမှာ သက်ရှိတွေ ရှိနေတော့ အစွမ်းထက်တဲ့ ပညာရှင်တွေလည်း ရှိနေနိုင်တယ်။ ရှင်နဲ့ ချန်ပီယံမြို့စားတို့ ပူးပေါင်းနေတာဟာ အဲဒီကမ္ဘာရဲ့ အတား အဆီးကို ထိုးဖောက်ဖို့အတွက် ‘ဖန်ဟွမ်အသက်ဝိညာဉ်ဓား’ရဲ့ စွမ်းအားကို ငှားသုံးချင်လို့ မဟုတ်လား။”

သူတော်စင် မိန်းမပျို၏ အသံမှာ ဟုန်ယွိကို သတိပေးနေသကဲ့သို့ပင်။

“သန့်စင်သော ယန်စိတ်ဝိညာဉ် အတွေးစတွေ။”

ဟုန်ယွိနှင့် ချန်ယင်းရှာတို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြသော်လည်း ဘာမှ မပြောဘဲ တိတ်တဆိတ် နားထောင်နေကြသည်။

“ကျိုးထိုက်ကျူ... ရှင်တောင် ဒါကို စဉ်းစားနိုင်ရင် ‘ယန်ဖန်’နဲ့ ‘မုန့်ရှန်းကျိ’ တို့ကရော မစဉ်းစားမိဘူးလို့ ရှင်ထင်နေလား။ ကျွန်မ အမှန်အတိုင်း ပြောပြမယ်။ ‘ယန်ဖန်’ နဲ့ ‘ဟုန်ရွှန်ကျိ’တို့ဟာ ဒါကို ကြံစည်နေတာ ကြာပြီ။ သူတို့မှာ ‘ကောင်းကင်နဂါးဘုရင် ချပ်ဝတ်’၊ ‘ဧကရာဇ်ကောင်းကင်ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်’နဲ့ မရေမတွက်နိုင်တဲ့ ရတနာတွေ ရှိတယ်။ အလတ်စားကမ္ဘာရဲ့ အတားအဆီးကို ဖောက်ဖို့ သူတို့အတွက် မဖြစ်နိုင်တာ မဟုတ်ဘူး။ ပြီးတော့ သူတို့ဟာ အဲဒီကမ္ဘာထဲဝင်ပြီး ‘ယန်စိတ်ဝိညာဉ်’ အတွေးစတွေကို ယူချင်နေတာ ကျွန်မ သိတယ်။ ‘ဟုန်ရွှန်ကျိ’ က အဲဒါကို ဝါးမြိုလိုက်ရင် ချက်ချင်းပဲ ‘လေဟာနယ်ကို ဖျက်ဆီးခြင်း’အဆင့်ကို ရောက်ရှိသွားလိမ့်မယ်။ ‘ယန်ဖန်’က သူ့စိတ်ဝိညာဉ်နဲ့ ပေါင်းစပ်လိုက်ရင်လည်း မိုးကြိုးကပ်ဘေး အဆင့်ကိုးဆင့် ပညာရှင်ရဲ့ စွမ်းအားမျိုးကို ချက်ချင်း ရရှိသွားမှာပဲ၊ ဒါ့အပြင် သူတို့ဟာ ‘ဖန်ဆင်းခြင်း သင်္ဘော’ကို လည်း တည်ဆောက်ချင်နေကြသေးတယ်။”

“ဖန်ဆင်းခြင်း သင်္ဘော၊ မဖြစ်နိုင်ဘူး! အဲဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ အဲဒါက ‘ဖန်ဆင်းခြင်း တာအိုဂိုဏ်း’ကို တည်ထောင်ခဲ့တဲ့ အရူးဂိုဏ်းချုပ် ထုတ်ဖော်ခဲ့တဲ့ စိတ်ကူး သက်သက်ပဲလေ။ ဘယ်သင်္ဘောကမှ ကျယ်ပြောလှတဲ့ ဒုက္ခပင်လယ်ကြီးကို ဖြတ်ကျော် နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဘယ်သင်္ဘောကမှ အနန္တလောကရဲ့ ဒုက္ခပင်လယ်ကို ဖြတ်ကျော်ပြီး နိဗ္ဗာန တစ်ဖက်ကမ်းကို မရောက်နိုင်ဘူး။”

‘ဖန်ဆင်းခြင်း သင်္ဘော’ ဆိုသည့် စကားလုံးကို ကြားလိုက်ရသောအခါ မဟာကျိုး ဘိုးဘေးကြီးမှာ ထိတ်လန့်သွားတော့သည်။ မင်းဆက်တစ်ခုကို တည်ထောင်သူ ဘိုးဘေးကြီးတစ်ဦး၏ တည်ငြိမ်မှုများ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

“ဖန်ဆင်းခြင်း သင်္ဘောလား…” ဟုန်ယွိ၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားသည်။ သူသည် ဒိုင်ဇင်ဘုရားကျောင်းမှ ရှေးဟောင်းကျမ်းစာများစွာကို ဖတ်ဖူးသော်လည်း ဤအမည်ကို တစ်ခါမှ မကြားဖူးပေ။

“ဒါက ‘ဖန်ဆင်းခြင်း လမ်းစဉ်’ ကို တည်ထောင်သူရဲ့ ရူးသွပ်တဲ့ စိတ်ကူးတစ်ခုပဲ။ သူဟာ အနန္တလောကကြီး ပျက်စီးသွားရင်တောင် တည်ရှိနေနိုင်မယ့် နတ်ဘုရား သင်္ဘောကြီး တစ်စင်းကို တည်ဆောက်ချင်ခဲ့တာ။ အနန္တလောက၊ အချိန်၊ ဟင်းလင်းပြင်နဲ့ ကျယ်ပြော လှတဲ့ ဒုက္ခပင်လယ်ကြီးကို လူတွေ ဖြတ်ကျော်ဖို့ ခက်ခဲတယ်။ ‘ယန်စိတ်ဝိညာဉ်’အဆင့် ပညာရှင်တွေတောင် တစ်ဖက်ကမ်းကို မရောက်နိုင်ကြဘူး။ ဟုန်ယွိ... ငါ ‘ယန်ဖန်’အနား ချဉ်းကပ်ခဲ့တာကလည်း ဒီ ‘ဖန်ဆင်းခြင်း သင်္ဘော’ ကြောင့်ပဲ။”

သူတော်စင် မိန်းမပျို ယွင်ရှန့်ရှန့်သည် ဟုန်ယွိကို လျှို့ဝှက်ချက်အချို့ သိစေရန် တမင် ပြောပြနေပုံရသည်။

“တာအိုသခင် ‘ဖန်ဆင်းရှင်’ကရော အောင်မြင်သွားခဲ့လား။” ဟုန်ယွိက မေးလိုက်သည်။

“သေချာပေါက် မအောင်မြင်ဘူးပေါ။ ရှေးခေတ် ‘သူတော်စင် ဧကရာဇ်’တွေနဲ့ အလယ် ခေတ်က ပညာရှင် သူတော်စင်တွေ ပူးပေါင်းရင်တောင်၊ ဒီကမ္ဘာလောကကြီးက ပညာရှင် တွေ အားလုံး စုပေါင်းရင်တောင် အောင်မြင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီသင်္ဘောကိုသာ တကယ် တည်ဆောက်နိုင်ခဲ့ရင်တော့ သမိုင်းမှာ နံပါတ်တစ် မှော်ရတနာ ဖြစ်လာမှာပဲ။ ဒီရတနာနဲ့ဆိုရင် တစ်လောကလုံးကိုတင် မဟုတ်ဘူး၊ အလတ်စား ကမ္ဘာတွေကိုပါ နှစ်ပေါင်း သောင်းနဲ့ချီ အုပ်ချုပ်နိုင်လိမ့်မယ်။ အခု ‘ဟုန်ရွှန်ကျိ’ နဲ့ ‘ယန်ဖန်’ တို့ဟာ ‘တိုင်ရှန်တာအိုဂိုဏ်း’ ရဲ့ ‘စကြာဝဠာကျမ်း’ နှစ်စောင်ကို ရထားတော့ အချို့အရာတွေကို နားလည်သွားကြပြီ။ သူတို့သာ အလတ်စား ကမ္ဘာကို သွားပြီး ‘ယန်စိတ်ဝိညာဉ်’အဆင့် ပညာရှင်တွေရဲ့ အတွေးစတွေကို ရှာတွေ့ပြီး ‘ဖန်ဆင်းခြင်းသင်္ဘော’ကို တည်ဆောက်နိုင် ခဲ့ရင် သူတို့ရဲ့ ခွန်အားဟာ ပေါက်ကွဲထွက်သွားလောက်အောင် တိုးတက်လာလိမ့်မယ်။ အဲဒီအချိန်ကျရင် ဘယ်သူမှ သူတို့ကို မယှဉ်နိုင်တော့ဘဲ ငါတို့အားလုံးဟာ သူတို့ရဲ့ ကျေးကျွန်တွေ ဖြစ်သွားကြလိမ့်မယ်။”

သူတော်စင် မိန်းမပျို ယွင်ရှန့်ရှန့်သည် ထိတ်လန့်ဖွယ် ကောင်းသော အနာဂတ် ပုံရိပ်လွှာ တစ်ခုကို ဖော်ပြနေသကဲ့သို့ပင်။

“အိုး…၊ ဟုတ်လား…” ဟုန်ယွိက အသာအယာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ခင်ဗျား ပြောပုံ အရဆိုရင် ဒီ‘ဖန်ဆင်းခြင်း သင်္ဘော’ဆိုတာ တကယ်ကို အံ့သြစရာကောင်းတဲ့ မှော်ရတနာ ပဲ။ တကယ်လို့သာ အောင်မြင်ခဲ့ရင် ‘ဖန်ဟွမ်အသက်ဝိညာဉ်ဓား’ ကိုတောင် ကျော်လွန်သွား နိုင်တယ်။ အလတ်စား ကမ္ဘာက ‘ယန်စိတ်ဝိညာဉ်’ အတွေးစတွေကလည်း ထူးခြားတာပဲ။ ယန်စိတ်ဝိညာဉ် အတွေးစတစ်ခုတည်းနဲ့တင် အထွဋ်အထိပ် ပညာရှင်တစ်ယောက်ကို ဖန်တီးနိုင်တာပဲ။ တခြားမပြောနဲ့၊ ‘ဟုန်ရွှန်ကျိ’သာ အဲဒါကို ဝါးမြိုလိုက်ရင် သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် ဟာ အချုပ်အနှောင်တွေကနေ လွတ်မြောက်သွားမှာပဲ။ လေဟာနယ်ကိုတောင် ချိုးဖျက် နိုင်သွားလိမ့်မယ်။”

“ယွင်ရှန့်ရှန့်... ခင်ဗျားက ကျွန်တော်တို့ကို ပူးပေါင်းစေချင်တာလား။”

ဟုန်ယွိသည် ဤကိစ္စ၏ အဓိကအချက်ကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။

“ပညာရှင် သူတော်စင်လေး ပီသပါပေတယ်။ ချက်ချင်း သဘောပေါက်တာပဲ။ ဟုန်ယွိ... မင်းရဲ့ လက်ရှိ ခွန်အားနဲ့ဆိုရင် ငါနဲ့ ခေတ္တ ပူးပေါင်းတာက ‘ယန်စိတ်ဝိညာဉ်’ အတွေးစတွေ ကို အရင်ဆုံး ရှာတွေ့ဖို့ အခွင့်အရေး ပိုများလိမ့်မယ်။ အဲဒီအချိန်ကျမှ မင်းက မင်းရဲ့ ကလဲ့စားကိုချေ၊ ငါကလည်း ငါ့ကိစ္စ ငါလုပ်မယ်။ ငါတို့ မပူးပေါင်းရင်တော့ ခွန်အားတွေက ကွဲပြားနေမှာပဲ။ တခြားသူတွေက ငါတို့ထက် အရင်ဦးသွားမယ်ဆိုရင်တော့ ရလဒ်က စိုးရိမ်စရာပဲ။”

သူတော်စင် မိန်းမပျို ယွင်ရှန့်ရှန့်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

“အလတ်စား ကမ္ဘာတွေဟာ ဟင်းလင်းပြင် မုန်တိုင်းထဲ ဇုန်ထဲမှာ ပုန်းနေတာ၊ အဲဒါက အရမ်းအန္တရာယ်များတယ်။ ရှာတွေ့ဖို့က ဘယ်လိုလုပ် လွယ်ကူမှာလဲ။ အရင်တုန်းက ငါ ‘မုန့်ရှန်းကျီ’နဲ့ တိုက်တုန်းက ‘အစွန်းရောက် ဧကရာဇ် ပြောင်းပြန်လှည့်ခြင်း’ ရဲ့ နောက်ဆုံး ကွက်ကိုသုံးပြီး ဟင်းလင်းပြင်ထဲကို ထွက်ပြေးခဲ့ဖူးတယ်။ အဲဒီမှာ ကြီးမားတဲ့ အန္တရာယ် တွေနဲ့ ရင်ဆိုင်တွေ့ခဲ့ရတယ်။ ငါ့ရဲ့အတွေးစ ငါးထောင်လောက် လောင်ကျွမ်းသွားပြီး အဝီစိ ပလ္လင်ရဲ့ အကာအကွယ်တောင်နဲ့မှ ခက်ခက်ခဲခဲ လွတ်မြောက်လာခဲ့တာ။ ပြန်ရောက်ပြီး နှစ်ပေါင်း နှစ်ရာလောက် ကျင့်ကြံမှ ဒီခွန်အားကို ပြန်ရခဲ့တာ။ မကြာသေးခင်ကမှ မိုးကြိုး ကပ်ဘေး အဆင့်ခြောက်ကို ငါ ပြန်ရောက်တာပါ။ ပြီးတော့ အလတ်စား ကမ္ဘာတွေကို ထိုးဖောက် ဝင်နိုင်ရင်တောင် အဲဒီမှာ အစွမ်းထက်တဲ့ ပညာရှင်တွေ အများကြီး ရှိနေနိုင် တယ်လို့ ကြားဖူးတယ်။”

ဟုန်ယွိနှင့် ယွင်ရှန့်ရှန့်တို့ ပူးပေါင်းတော့မည့်အခြေအနေကို ကြည့်ပြီး မဟာကျိုး ဘိုးဘေးကြီးက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူ၏ လေသံမှာ အနည်းငယ် ပျော့ပြောင်း သွားသည်။

“အလတ်စား ကမ္ဘာတွေမှာ မိုးကြိုးကပ်ဘေးဒဏ် မရှိဘူး မဟုတ်လား။ အဲဒီပညာရှင်တွေ က ဘယ်က ရောက်လာတာလဲ။”

ဟုန်ယွိက မေးလိုက်သည်။

“မှန်ပါတယ်။ အလတ်စား ကမ္ဘာတွေမှာ မိုးကြိုးကပ်ဘေး မရှိဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီက သက်ရှိ တွေဟာ သိုင်းတာအိုကို ကျင့်ကြံနိုင်တယ်။ ပြီးတော့ အနန္တလောကကြီးရဲ့ မိုးကြိုးတွေဟာ အပြင်းထန်ဆုံးအချိန် ရောက်တဲ့အခါတိုင်း မိုးကြိုးရဲ့ အလယ်ဗဟိုမှာ တံခါးလေးတစ်ခု ပွင့်လာပြီး မိုးကြိုးစွမ်းအင်တွေကို အလတ်စားကမ္ဘာတွေဆီ ပို့ပေးလေ့ရှိတယ်။ အဲဒီကမ္ဘာ တွေမှာ မိုးကြိုးကပ်ဘေး မရှိတာ မဟုတ်ဘူး၊ မိုးကြိုးကို ကိုယ်တိုင် မထုတ်လုပ်နိုင်တာပဲ။”

သူတော်စင် မိန်းမပျို ယွင်ရှန့်ရှန့်က ရှင်းပြလိုက်သည်။

ဤစကားများက ဟုန်ယွိကို သူ မိုးကြိုးကပ်ဘေး ရင်ဆိုင်ခဲ့စဉ်က အတွေ့အကြုံကို ပြန်လည် သတိရစေသည်။ အဋ္ဌမဆင့်နှင့် နဝမဆင့် စက်ဝိုင်းများအတွင်း ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါနေစဉ်က အခြားကမ္ဘာတစ်ခုသို့ ဦးတည်နေသော အရာတစ်ခုကို သူ မသဲမကွဲ မြင်ခဲ့ရသည်။

သို့သော် ထိုစဉ်က ဟုန်ယွိသည် မိုးကြိုးကပ်ဘေး၏ အဋ္ဌမဆင့်နှင့် နဝမဆင့် အလွှာများ အတွင်းသို့ မဝင်ရဲခဲ့ပေ။

...

“လေဟာနယ်မုန်တိုင်းဇုန်ဟာ အရမ်း အန္တရာယ်များတယ်။ အဲဒါကြောင့် ‘ယန်ဖန်’ နဲ့ ‘ဟုန်ရွှန်ကျိ’ တို့ဟာ ‘ဖန်ဆင်းခြင်း သင်္ဘော’ ကို သုံးပြီး ဖြတ်ကျော်ချင်နေကြတာ။ ငါတို့လည်း အရမ်းအစွမ်းထက်တဲ့ မှော်ရတနာ တစ်ခုကို သွန်းလုပ်ဖို့ လိုအပ်တယ်။ ‘ယန်ဖန်’တို့ဟာ ‘အနှစ်သာရ နတ်ဘုရားကျောင်း’ရဲ့ အထွဋ်အထိပ် နတ်ဘုရား ‘မူလ ဝိညာဉ် နတ်ဘုရား’ကို ဖမ်းဆီးပြီး ‘ဖန်ဆင်းခြင်း သင်္ဘော’ ကို မောင်းနှင်ဖို့ စွမ်းအင်အဖြစ် အသုံးပြုချင်နေကြတာ။ ‘မုန့်ရှန်းကျီ’ကလည်း ‘အနှစ်သာရ နတ်ဘုရားကျောင်း’ ကို သိမ်းပိုက်ချင်နေတယ်။”

သူတော်စင် မိန်းမပျို ယွင်ရှန့်ရှန့်က ရုတ်တရက် ဆက်ပြောသည်။ “တော်ချန်ဝင် နယ်စပ် တိုက်ပွဲအတွင်းမှာ ‘မုန့်ရှန်းကျီ’ ဟာ ‘အနှစ်သာရ နတ်ဘုရားကျောင်း’ ကို မျက်စိကျနေပြီ။ အင်အားစုအမျိုးမျိုးကလည်း လှုပ်လှုပ်ရှားရှား ဖြစ်နေကြပြီ။ ငါတို့ ဒီနေရာမှာပဲ အရင် ဆွေးနွေးကြရအောင်။ ငါတို့ တွေ့ဆုံခဲ့ရင် ခေတ္တ ပူးပေါင်းကြတာပေါ့။ ပြီးတော့ ဟုန်ယွိ... မင်းကို လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခု ပြောပြမယ်။ ‘တော်ဝင်ချန်’ ဧကရာဇ်ရဲ့ ‘စကြာဝဠာနဂါး အစောင့်တပ်’နဲ့ ‘လျှို့ဝှက်အရိပ်အစောင့်တပ်’တွေကို သတိထားပါ။ ‘ယန်ဖန်’ဟာ မကြာသေးခင်က အနောက်သဲကန္တာရရဲ့ ‘စုန်းတစ္ဆေဂိုဏ်း’ ဆီကနေ ‘အလောင်းဘုရင်’ တွေနဲ့ ပစ္စည်းတွေ၊ ရှေးဟောင်းချပ်ဝတ် သွန်းလုပ်နည်း ကျမ်းစာတွေကို ရထားတယ်။ ‘တော်ဝင်ချန်’ မင်းဆက်ရဲ့ ကြီးမားတဲ့ ခွန်အားနဲ့ဆိုရင် သူတို့ဟာ အခုဆိုရင် ချပ်ဝတ်တွေ အများကြီး သွန်းလုပ်ပြီးနေလောက်ပြီ။ အဲဒီချပ်ဝတ်တွေဟာ ကောင်းကင်အလင်းဦးချို နတ်ဘုရား ချပ်ဝတ်ကို မမှီနိုင်ပေမဲ့ တကယ်ကို ထူးခြားပါတယ်။ ကျိုးထိုက်ကျူး... ရှင်လည်း ဒီသတင်းကို ကြားပြီးရင်တော့ လူတွေကို သွေးထိုးပြီး ပုန်ကန်ဖို့ ကြိုးစားတာကို လက်လျှော့လိုက်ပါတော့။”

“ဒါဆို ‘စုန်းတစ္ဆေလမ်းစဉ်’ က သွန်းလုပ်နေတဲ့ အလောင်းဘုရင်တွေနဲ့ ပျံသန်းနိုင်တဲ့ အလောင်းတွေဆိုတာ တကယ်တော့ ချပ်ဝတ်တွေပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့ သွန်းလုပ်ထားတာက မပြည့်စုံသေးဘူး။ ဘာမှန်းမသိတဲ့ အရာတွေ ဖြစ်နေတာ။”

ဟုန်ယွိသည် အကြောင်းရင်းကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားတော့သည်။