အခန်း (၄၃၁-၄၃၂)

ကျွမ်းကျင်စားဖိုမှူးစနစ် စာစဉ်(၃၄)

အပိုင်း (၄၃၁ မှ ၄၄၀)

၄၃၁ မှ ၄၃၅

ကျွမ်းကျင်စားဖိုမှူးစနစ် အပိုင်း(၄၃၁)

"ဟူး... အရမ်းပူလိမ့်မယ် မထင်ထားမိဘူး" ယွမ်ကျိုးသည် နာကျင်မှုကြောင့် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာရေရွတ်လိုက်သည်။

ငန်းဝမ်းဗိုက်အတွင်းတွင် ထည့်ထားသောခရမ်းချဉ်သီးအစိမ်းသည် အပူရှိန်ကြောင့် ဝင်းလက်နေပြီး အရောင်တောက်လျက်ရှိသည်။ ယွမ်ကျိုး၏ လက်ပေါ်မှ အရည်ကြည်ဖုလေးများမှာလည်း တဆစ်ဆစ်နှင့် စတင်နာကျင်လာပြီဖြစ်သည်။

သူသည် မျက်လုံးများကိုခေတ္တခဏ မှိတ်ထားလိုက်ပြီး စနစ်မှရရှိထားသော အချက်အလက်များကို ခေါင်းထဲ၌ ပြန်လည်စစ်‌ဆေးနေမိသည်။ ထိုအချက်အလက်များသည် ကမ္ဘာကျော် အသားကင်ပညာရှင်များ၏ နှစ်ပေါင်းများစွာ အတွေ့အကြုံနှင့် သုံးသပ်ချက်များပင် ဖြစ်သည်။

အမှန်စင်စစ် ငန်းကင် သို့မဟုတ် ပေကျင်းဘဲကင် တို့သည် သဘာဝအတိုင်း အလွန်အဆီများသော ဟင်းလျာများဖြစ်သည်။

"နောင်တခါ ပေကျင်းဘဲကင်လုပ်ရင် အဆီမများအောင်သေချာလုပ်ရမယ်။ အခုတော့ ဒီငန်းကင်ရဲ့ အဆီကို အရင်‌ဖြေရှင်းရဦးမယ်" ယွမ်ကျိုးသည် နာကျင်နေသော လက်ကိုကြည့်ရင်း တွေးလိုက်မိသည်။

ရှေးယခင်က လူများသည် အဆီ ၃၀ ရာခိုင်နှုန်းနှင့် အသား ၇၀ ရာခိုင်နှုန်း ပါဝင်သော ငန်းများကို အကောင်းဆုံး သတ်မှတ်ခဲ့ကြသည်။ ထိုသို့သော ငန်းမျိုးမှာ ကင်ပြီးသည့်အခါ နူးညံ့အိစက်သွားသော အဆီကြောင့် အလွန်အရသာရှိလှသည်။ သို့သော် ခေတ်ကာလ ပြောင်းလဲလာသည်နှင့်အမျှ လူတို့သည် ကျန်းမာရေးနှင့် ညီညွတ်‌သောအစားအစာများထက် အဆီများသောအစားအစာများ ပိုမိုနှစ်သက်လာကြသည်။

ထို့ကြောင့် လူအတော်များများက ငန်းကင်များ‌ရှေးယခင်ကလောက် အရသာမရှိကြောင်းသာ သိ၍ ထိုခေတ်အခါက ငန်းကင်မည်သို့ လုပ်ရသည်ကိုမသိကြတော့ပေ။

ရှေးခေတ်က အခြားသူများအား ငန်းကင်ဖြင့် တည့်ခင်းဧည့်ခံလို့ပါက သုံးလခန့်ကြိုတင် စာရင်းပေးရပြီး ဖောက်သည်ကိုယ်တိုင် ငန်းကို ရွေးချယ်ကာစားသုံးမည့်နေ့အထိ ဝဖြိုးလာစေရန် အထူးဂရုစိုက်ကျွေးမွေးရသည်။ ထိုခေတ်က အသားမှာ အလွန်ရှားပါးလှသဖြင့် အသားစားရခြင်းမှာ နတ်သုဒ္ဓါကဲ့သို့ပင်ဖြစ်‌နေတော့သည်။ သို့သော် ယနေ့ခေတ်တွင် လူတို့သည် အသားကို နေ့စဉ် စားသုံးနေကြရသဖြင့် အလွန်အဆီများသော အသားများကို ငြီးငွေ့လာကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုသို့ အဆီများခြင်းပြဿနာကို ဖြေရှင်းရန် ယွမ်ကျိုးသည် ငန်းဝမ်းဗိုက်ထဲသို့ "ခရမ်းချဉ်သီးအစိမ်း" ကို ထည့်ကင်သည့် နည်းလမ်းကို အသုံးပြုခဲ့သည်။ ဤခရမ်းချဥ်သီးအစိမ်းများကို အထူးနည်းဖြင့် အချဉ်ဖောက်ထားပြီး တစ်လုံးချင်းစီမှာ ပြောင်ချောကာ လုံးဝန်းနေသည်။

ဤအချဉ်ဖောက်ထားသော ခရမ်းချဉ်သီးအစိမ်းများသည် အချိုထက် အချဉ်အရသာ ပိုသည်။ ကင်နေစဉ်အတွင်း အသီးမှထွက်လာသော အက်ဆစ်များသည် ငန်းဝမ်းဗိုက်အတွင်း ပိတ်မိနေပြီး အသားထဲသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း စိမ့်ဝင်သွားသည်။ ထို့နောက် အရိုးများကို ဖြတ်ကာ အရေပြားအောက်ရှိ အဆီလွှာထဲသို့ တိုက်ရိုက်ရောက်ရှိသွားပြီး အဆီ၏ အီဆိမ့်မှုကို ဓာတ်ပြယ်စေသည်။

ဤနည်းဖြင့် ခရမ်းချဉ်သီးအစိမ်း၏ နူးညံ့သောရနံ့နှင့် ချဉ်ဖြုံ့ဖြုံ့အရသာသည် ငန်း၏ အသားထဲတွင် ပျံ့နှံ့သွားစေသည်။ သို့သော် အရေးကြီးသည့်အချက်မှာတစ်ဝက်ခန့် ကင်ပြီးနောက် ထိုခရမ်းချဥ်သီးများကို ပြန်ထုတ်ရန် လိုအပ်ခြင်းပင်။

အကယ်၍ ခရမ်းချဉ်သီးများကို အကြာကြီး ထည့်ကင်ထားပါက ၎င်းတို့သည် အရည်ပျော်သွားကာ ငန်း၏ အသားကို ခါးသက်သက် အရသာ ဖြစ်သွားစေနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ယွမ်ကျိုးသည် ထိုသို့ မဖြစ်စေရန်အတွက် အလွန်ပူလောင်နေသည့်ကြားမှပင် ခရမ်းချဉ်သီးများကို အချိန်မီ ထုတ်ယူနေခြင်း ဖြစ် သည်။

ယွမ်ကျိုးအတွက် ဤဟင်းလျာသည် သာမန်ထက် ပိုခက်သော စိန်ခေါ်မှုတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။ခရမ်းချဉ်သီး များကို မာကျောသော ညှပ်များဖြင့် အတင်းညှပ်ထုတ်ပါက အသီးများ ပေါက်သွားပြီး အတွင်းမှ အရည်များက ငန်းသား၏အရသာကို ပျက်စီးစေနိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် အသားကို မထိခိုက်စေရန်နှင့် အချည်ရည်များ ယိုစိမ့်မသွားစေရန် အလွန်ပူသော ငန်း၏ဝမ်းဗိုက်ထဲသို့ လက်ဖြင့်နှိုက်ကာထုတ်ယူခဲ့ရခြင်းဖြစ်သည်။

"ကျန်တဲ့ဟာတွေ ထုတ်ရအုံးမယ်... ဟူး..." ယွမ်ကျိုးသည် နာကျင်မှုကို အံကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ သူသည် လက်ကို ထပ်မံဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။ အပူရှိန်မကျသေးသော ငန်းသားက သူ၏အရေပြားကို ထပ်မံလောင်ကျွမ်းစေပြန်သည်။

ရောင်ရမ်းနေသော အရည်ကြည်ဖုများနှင့် ပူလောင်နေသောငန်းသားတို့ ထိတွေ့ရသည့် ခံစားချက်မှာ အမှန်တကယ်ပင် မခံမရပ်နိုင်အောင် နာကျင်လှသည်။

"ဟူး... တော်တော်ပူတာပဲ" ယွမ်ကျိုးသည် နာကျင်မှုကို မေ့လျော့သွားစေရန် တတွတ်တွတ် ညည်းညူနေသော်လည်း လက်လှုပ်ရှားမှုမှာမူ ရပ်တန့်မသွားပေ။ သူသည် ခရမ်းချဉ်သီးများကို အမြန်ဆုံး ထုတ်ရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း လက်ပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာများက သူ၏ တိကျသော စွမ်းဆောင်ရည်ကို အနှောင့်အယှက် ပေးလာသည်။ လုပ်ငန်းစဉ်အတွင်း ခရမ်းချဉ်သီးလေးလုံးမှာ အနည်းငယ် ပျက်စီးသွားပြီး ပူလွန််လှသဖြင့် ယွမ်ကျိုးမှာ ကျန်ရှိသောအသီးများကို အမြန်ဆုံး ဆွဲထုတ်လိုက်ရသည်။

ထို့နောက်တွင် ယွမ်ကျိုးသည် ကတ်ကြေးကို ကောက်ယူကာ "ကတောက် ကတောက်" အသံမြည်အောင် အားစိုက်၍ ငန်း၏အတောင်ပံများနှင့် ခြေသည်းများကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။ အကြောင်းမှာ အပူလွန်ကဲပြီး တူးမသွားစေရန်အတွက်ဖြစ်သည်။

သူသည် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသော ဆားရည်ကို ငန်း၏ဝမ်းဗိုက်ထဲသို့ အမြန်လောင်းထည့်လိုက်ပြီးနောက် နောက်တစ်ကြိမ်ကင်ရန်အတွက် မီးဖိုထဲတွင်ပြန်လည်ချိတ်ဆွဲလိုက်သည်။

"ဟူး..." မီးဖိုအဖုံးကို ပြန်ပိတ်လိုက်ပြီးမှ ယွမ်ကျိုး စိတ်သက်သာရာရကာ သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။

"သတ်မှတ်ထားတဲ့ အချိန်ထက် လေးမိနစ် ပိုသုံးလိုက်ရတာပဲ။ ခရမ်းချဉ်သီးသုံးလုံးလည်း ပျက်စီးသွားတယ်... ဒါကြောင့်လဲ အခက်ဆုံး ချက်ပြုတ်နည်းဖြစ်တာ မဆန်းပါဘူး၊ တကယ်ကို ခက်ခဲလွန်းတယ်" ယွမ်ကျိုးသည် နီမြန်းနေသော လက်မှ ဒဏ်ရာများကို ကြည့်ရင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

၎င်းမှာ စနစ်ကို ရရှိပြီးကတည်းက ယွမ်ကျိုး ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည့် ပထမဆုံးသော အမှားအယွင်း သို့မဟုတ် ကျရှုံးမှုဟုပင် ဆိုနိုင်သည်။ ယခင်က တော်ဝင်စားဖိုမှူးတစ်ဦးပင် သူ၏ လက်ရာကို အံ့အားသင့်ခဲ့ရသော်လည်း ယခုမူ ဤဟင်းလျာက သူ့ကို အကျပ်ရိုက်စေခဲ့သည်။

"စိတ်ဝင်စားစရာပဲ။ တကယ်ကို အံ့သြစရာကောင်းလိုက်တာ" ယွမ်ကျိုးသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်ပြီး မိမိ၏လက်များကို မှင်သက်စွာ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

မူလက သူသည် ငန်းကို မီးဖိုထဲမှ ထုတ်ပြီး သုံးမိနစ်အတွင်း အသီးများကို ထုတ်ယူကာ ပြန်ချိတ်နိုင်မည်ဟု ယုံကြည်ခဲ့သည်။ သူ၏ ပုံသွင်းလက်ရာများသည် 'Grandmaster' အဆင့်တွင် ရှိနေပြီဖြစ်၍ လက်လှုပ်ရှားမှုမှာ သာမန်ထက် ပို၍မြန်ဆန်လှသည်။ သို့သော် အလွန်အမင်း ပြင်းထန်သော အပူရှိန်ကို သူ လျှော့တွက်ခဲ့မိခြင်းဖြစ်သည်။

ပြီးပြည့်စုံမှုကို အမြဲတစေ လိုက်စားသည့် OCD ဝေဒနာရှင်တစ်ဦးအနေဖြင့် သူသည် အလွယ်ကူဆုံးနည်းလမ်းကို မရွေးချယ်ဘဲ အခက်ခဲဆုံးနှင့် အကောင်းဆုံးဖြစ်မည့် နည်းလမ်းကိုသာ ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ပျစ် ပျစ် " ပန်းကန်ထဲရှိ အစိမ်းရောင်မက်မွန်သီးများကို ယွမ်ကျိုး အသာအယာ ကိုင်တွယ်ကြည့်လိုက်ရာ အသံအချို့ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"အစပိုင်းနဲ့ နောက်ဆုံးအဆင့်တွေက လုပ်နိုင်ဖို့ လွယ်ပေမယ့်၊ ဒီအလယ်အဆင့်ကတော့ တော်တော်လေး ခက်ခဲတာပဲ" ယွမ်ကျိုးသည် ပျက်စီးသွားသော အသီးများကို ဂရုတစိုက် ကြည့်ရင်း နောက်တစ်ကြိမ်တွင် မည်သို့ ပြုပြင်ရမည်ကို စဉ်းစားနေပါတော့သည်။

ယွမ်ကျိုးအတွက်တော့ ပြီးပြည့်စုံမှုကိုရရှိရန် နာကျင်ရသည်က ထိုက်တန်သော ရင်းနှီးမှုတစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့သည်။ အစပိုင်းတွင် အပူချိန်ကို အံကြိတ်ခံခဲ့သော်လည်း ပြင်းထန်သော အပူရှိန်အောက်တွင် ခရမ်းချဉ်သီးလေးလုံး ပျက်စီးသွားခဲ့ရသည်။ နောက်ဆုံးတွင်မူ နာကျင်မှုမှာ ထုံကျင်သွားသည့်အထိ ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

"ဒါနဲ့... ငါ့လက်ကဒဏ်ရာ‌အတွက် အဆင့်မြင့်လိမ်းဆေးလေးဘာလေး မရှိဘူးလား" ယွမ်ကျိုးက အပူလောင်သွားသော လက်များကို ခါယမ်းရင်း မျှော်လင့်ချက်အနည်းငယ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

စနစ်: "မရှိဘူး"

"မင်းကတော့လေ တော်တော်ကိုယ်ချင်းစာစိတ်မရှိတဲ့ စနစ်ပဲ" ယွမ်ကျိုးက ကျိန်ဆဲသလို ပြောလိုက်သည်။သို့‌သော် ဤအဖြေကို သူ ခန့်မှန်းထားပြီးသားဖြစ်သည်။

ထိုအချိန် စနစ်က သူ့ကို လုံးဝပစ်မထားခဲ့ဘဲ ရှည်လျားလှသော အကြံပြုချက်များကို ဖော်ပြလာသည်။

စနစ်: "အကြံပြုချက် - ဒဏ်ရာရှိသော အစိတ်အပိုင်းကို ၅ ဒီဂရီထက် ပိုမအေးသော ရေခဲ‌ရေထဲတွင် မိနစ် ၃၀ ခန့် စိမ်ထားပါ။ အရည်ကြည်ဖုများ ပေါက်ထွက်မသွားသရွေ့ ရေခဲ‌ရေစိမ်ခြင်းက အပူကို စုပ်ယူနိုင်သည်။ ထို့ပြင် ရှေးခေတ်ဆေးပညာအရ ဆေးမြစ် လိမ်းဆေး သို့မဟုတ် သဘာဝ အလှဆီများကိုလည်း အသုံးပြုနိုင်သည်"

စနစ်: "ထို့ပြင်... သွေးခဲများပျော်ဝင်သွားစေရန်နှင့် အကိုက်အခဲပျောက်စေရန်အတွက် 'ပျားရည်' နှင့် 'ကြက်ဥအကာ' တို့ကို ရောမွှေကာ ဒဏ်ရာပေါ် လိမ်းပေးခြင်းဖြင့်လည်း သက်သာစေနိုင်သည်။ ဆိုင်ရှင်အတွက် ရေခဲရေ နှင့် လိုအပ်သောပစ္စည်းများကိုပေးထားပြီးဖြစ်သည်"

ယွမ်ကျိုးက ရေခဲ‌ရေထဲသို့ လက်ကို နှစ်လိုက်ရင်း စနစ်ကို လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"ဟား... မင်းရဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်တွေက 'Baidu' နဲ့ တော်တော်တူတာပဲ။ ကျေးဇူးပါပဲကွာ။"

သို့သော် စနစ်၏ နောက်ထပ်စကားလုံးများကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ယွမ်ကျိုး မျက်လုံးပြူးသွားသည်။

"ဝါဂူး (Wagyu) နွားတွေထက် ပိုကောင်းတဲ့ အစာကျွေးပြီး မွေးထားတဲ့ ကြက်မကဥတဲ့ ဥတွေရယ်၊ ရှားပါးတဲ့ ကျောက်ပျားရည်ရယ်ကို ငါ့အနာပေါ် လိမ်းရမှာပေါ့။ ဒီဆေးနည်းက ကမ္ဘာ့အဆင့်မီ ဇိမ်ခံဆေးနည်းပဲ" သူက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ရယ်မောရင်း ကြက်ဥကို ခွဲကာ ဆေးဖော်စပ်လိုက်သည်။

ယွမ်ကျိုးသည် လက်ကို ဆေးလိမ်းရင်း စနစ်ကို ဈေးဆစ်ရန် ကြိုးစားပြန်သည်။

"စနစ်... ငါ့ကိုလည်းကြည့်ပါဦး။ ဒီအနာတွေက အလုပ်လုပ်ရင်းရတာလေ။ ဆိုတော့ ကြက်ဥနဲ့ ပျားရည်ဖိုးကိုငါ့ဆီက မကောက်သင့်ဘူး မဟုတ်လား"

စနစ်: ဆိုင်ရှင်ဟာ အခု အဆင့် (၄) ကိုရောက်နေပါပြီ။ ကုန်ကျစရိတ်ကို တဝက်စီ ကျခံရပါမည်။

"မဟုတ်ဘူးလေ... ဒါတွေက အလုပ်ကြောင့်ဖြစ်တာပါဆို" ယွမ်ကျိုးက ရိုးသားစွာ လိမ်လည်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း စနစ်ကတော့

"အဆင့်တက်အောင် ကြိုးစားပါ" ဟူသော စကားလုံးကြီးဖြင့်သာ သူ့ကို ပိတ်ပင်လိုက်တော့သည်။

ယွမ်ကျိုး အကူအညီမဲ့စွာ ငွေသိမ်းသေတ္တာကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ ပိုက်ဆံအချို့မှာ အမှန်တကယ်ပင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"မင်းတော်တော် လက်မြန်လှချည်လား"

သူသည် စကားဆက်မပြောတော့ဘဲ မီးဖိုထဲမှ ငန်းကင်ကိုသာ အာရုံစိုက်လိုက်‌သည်။ ဆိုင်ဖွင့်ချိန် မဟုတ်

သေးသော်လည်း မီးဖိုထဲမှ ထွက်လာသော ထူးခြားလှသည့် မွှေးရနံ့က လမ်းမဘက်သို့ ပျံ့လွင့်သွားသဖြင့် လူအုပ်ကြီးမှာ ဆိုင်ရှေ့တွင် စုရုံးလာကြသည်။

"တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ အဘွားကြီးနဲ့အတူ လမ်းလျှောက်ထွက်လာတာ... ဟင်းပွဲအသစ်နံ့ ရနေပြန်ပြီ။ မွှေးလိုက်တာ" အဘိုးအိုတစ်ဦးက သူ့ဇနီးကိုလက်တွဲလျက် တံခါးဝတွင် ရပ်ကာ ဝမ်းသာအားရ ပြောနေသည်။

"ဒါက တကယ့်ကို အနံ့အသစ်ပဲ။ အရင်က တစ်ခါမှ မရဖူးတဲ့ ရနံ့မျိုး" ဟု မာကျစ်သာကလည်း အတည်ပြုသည်။

ဝူဟိုင်းကတော့ နှာခေါင်းကို တရှုံ့ရှုံ့လုပ်ရင်း မျက်လုံးများ တောက်ပနေသည်။

"ဒီအနံ့ သေချာတယ် အသားဟင်းပဲဖြစ်ရမယ်။ စားရဖို့ မစောင့်နိုင်တော့ဘူး"

ကျွမ်းကျင်စားဖိုမှူးစနစ်

အပိုင်း (၄၃၁)

ပြီးပါပြီ။

ကျွမ်းကျင်စားဖိုမှူးစနစ် အပိုင်း (၄၃၂)

"လန်းဆန်းသွားစေမယ့် ဟင်းတစ်ခု ဖြစ်ရမယ်။ ဘာလိုနေနေ သူဌေးယွမ်က ခန့်မှန်းရခက်တာပဲ" မန်မန်လည်း ခန့်မှန်းကာ‌ပြောလိုက်သည်။

"ဒါ ငန်းကင်နံ့ မလား" အနံ့ရလာသည်နှင့်အမျှ လင်းဟုန်က ချက်ချင်း သဘောပေါက်လိုက်၏။

"ငါတို့လည်းသိပါတယ်။ သူဌေးယွမ် ချက်ထားတာဆိုတော့ ဘယ်လိုနေမလဲ ခန့်မှန်းကြည့်နေတာ"

ကျန်းချန်ရှီးက လင်းဟုန်ကို မောက်မာသောအကြည့်နှင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်" မန်မန်ကလည်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"သူဌေးယွမ်ချက်တဲ့ ဟင်းရဲ့ အရသာကို စဉ်းစားရုံလောက်နဲ့ သိမယ်လို့ မင်းထင်နေတာလား" လင်းဟုန် မျက်လုံးလှန်ကာပြောလိုက်သည်။

"သူဌေးယွမ် တစ်ယောက်တည်း စားနေတယ်လို့ မင်းမထင်ဘူးလား" ဝူကျိုးက အားပျက်စွာ မေးလိုက်သည်။

"ဘာမှလာမပြောနဲ့‌တော့။ အဲ့တံခါးကို ဖွင့်တာနဲ့ ငါအရင်ဝင်မယ်" မန်မန် လက်သီးလက်မောင်းတန်းရင်း စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"သူဌေးယွမ်၊ သူဌေးယွမ်၊ တံခါးဖွင့်။ ဆိုင်ဖွင့်ချိန်ရောက်နေပြီ" ဝူဟိုင်းက မန်မန်၏ အတွေးကို ချက်ချင်းအကောင်အထည်ဖော်လိုက်သည်။

"ဒီနေ့ခေတ် လူငယ်တွေအားလုံး အလျင်စလိုလုပ်နေကြတာပဲ။ သူတို့ နည်းနည်းလေးတောင်စိတ်မရှည်မှုကြဘူး" အဘိုးအိုက လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဪ၊ ဟုတ်လား ဒါဆို ဘာလို့ ကျွန်မကို ဒီလောက်အမြန်ကြီး ဆွဲလာရတုန်း" အဖွားက သူ့စကားတွေကို အကောင်းဆုံးပြန်ချေပနိုင်ခဲ့သည်။

"အဟွတ် အဟွတ် လူကြားထဲညှပ်ပြီး မင်းအနာတရ ဖြစ်သွားမှာ စိုးလို့ပါကွ " အဘိုးအိုက အဘွားကို သေချာကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"တော်စမ်းပါ။ ကျွန်မကိုလာ လိမ်မနေနဲ့။ ရိုးရိုးသားသားပြောလိုက်စမ်းပါ။ ဒါမှ စောစောစားလို့ရမှာ" အဘွားအိုက ရိုးသားကာ ပွင့်လင်းနေလေသည်။

ဝူဟိုင်း၏ကျယ်လောင်သော တံခါးခေါက်သံက ယွမ်ကျိုးကို လုံးဝမထိခိုက်စေခဲ့ပါ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူစနစ်မှ ပေးထားသောအရာများသည် အဆင့်မြင့်ဆုံး ပစ္စည်းများ ဖြစ်လေသည်။

ယွမ်ကျိုးသည် အစိမ်းရောင်ဆီးသီးများကို ထုတ်ယူရာတွင် မအောင်မြင်ခဲ့သည့်တိုင် လုပ်ထုံးလုပ်နည်းများကို မည်သည့်အခါမှ လျစ်လျူရှုခြင်းမရှိပေ။

ယွမ်ကျိုး ငယ်စဉ်က အိမ်စာလုပ်သည့်အခါ အမှားတွေ့ခဲ့လျှင် စာလုံးအမှားများကို ဖျက်ပစ်လေ့ရှိသည်။

ထို့ကြောင့် ယွမ်ကျိုးသည် ရပ်တန့်သွားခြင်းမရှိဘဲ ပြီးပြည့်စုံသော ချက်ပြုတ်နည်းအတိုင်း လုပ်ငန်းစဉ်များကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။

ကြွေအိုးထဲမှ ငန်းကိုကင်ရန် အရေးကြီးဆုံးအချက်မှာအပူထိန်းချုပ်မှုဖြစ်သည်။ ကြွေအိုး၏ အပူထိန်းထားနိုင်မှုနှင့် အပူပျံ့နှံ့နှန်းမြန်ဆန်မှာတို့ကြောင့် အပူချိန်ကို တိကျစွာထိန်းချုပ်ရန် အလွန်ခက်ခဲခှသည်။ တစ်စုံတစ်ခုမှားယွင်းခဲ့ပါက ငန်းသည် ခေါင်းမှခြေအဆုံးတူးသွားလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။

"ကျက်တော့မယ်" ဆီ‌ပေါက်သံနှင့် ထင်းလောင်ကျွမ်းနေသံတို့ကို ကြားရသောအခါ ယွမ်ကျိုးက အတည်ပြုလိုက်သည်။

"ဟူး" ဟူသောအသံကိုကြားရပြီးနောက် သူက အပူခံလက်အိတ်များကို ဝတ်ဆင်ကာ မီးဖိုကို ဖွင့်လိုက်သည်။

"ဒီအနံ့နဲ့ဆိုရင်တော့ အားလုံးအဆင်‌ပြေတယ်" ယွမ်ကျိုးက ငန်းကင်၏ကြွပ်ရွ‌သော ရနံ့သင်းသင်းကို ရှူရှိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

သူ၏လက်အပူလောင်ပြီးကတည်းက ယွမ်ကျိုးဟာ မျက်မှောင်ကြုတ်ထားကာ မည်သည့်အခါမှစိတ်သက်သာရာရခြင်းမျိုး မခံစားရပါ။

ယွမ်ကျိုးသည် မီးဖိုထဲမှ ငန်းကင်ကို ထုတ်ယူရန် လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။ ထိုခဏမှာပင် ငန်းကင်၏ နူးညံ့ပျော့ပျောင်းသော ရနံ့မှာ တစ်ဆိုင်လုံး ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။

စနစ်သည် အသံကို လုံအောင် ကာကွယ်ပေးထားနိုင်သော်လည်း ဤမျှမွှေးကြိုင်လှသော ရနံ့ကိုမူ ကာကွယ်ထားခြင်းမရှိခဲ့ပေ။ ၎င်းမှာ စနစ်၏ "မကောင်းဆိုးဝါး" ဆန်သော စရိုက်ကြောင့်ပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ အပြင်ဘက်တွင် တန်းစီစောင့်ဆိုင်းနေကြသော လူအုပ်ကြီးမှာ ထိုရနံ့ကို ရှူရှိုက်မိသည့်အခါ ပို၍ဆာလောင် လာတော့သည်။

"ဂူး... ဂူး..."

ကျန်းချန်ရှီး၏ ဗိုက်မှာ ကျယ်လောင်စွာ ဆန္ဒပြနေတော့သည်။

"မမကျန်း... မမရဲ့ဗိုက်က..." မန်မန်က ကျန်းချန်ရှီး၏ အင်္ကျီလက်ကို ဆွဲပြီး ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။

"သေသင့်တဲ့ကောင်။ ဒါတွေအားလုံးက ယွမ်ကျိုးရဲ့ အမှားတွေပဲ။ ဒီလောက် အရသာရှိတာ ချက်နေပြီးတော့ ငါတို့ကိုကျတော့ မရောင်းဘူး။ ဟူး... ငါ တကယ်ဗိုက်ဆာနေပြီ"

ကျန်းချန်ရှီးမှာ ပုံမှန်ဆိုလျှင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှုအပြည့်ရှိသော အမျိုးသမီးဖြစ်သော်လည်း ယခုမူ လုံးဝအရှက်အကြောက်မရှိတော့ဘဲ ယွမ်ကျိုးကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် ကျိန်ဆဲနေတော့သည်။

"ကျွန်မ‌ရောပဲ... ဗိုက်အရမ်းဆာနေပြီ" မန်မန်ကလည်း သူမ၏ဗိုက်ကို ဖိရင်း ရှုံ့မဲ့ကာ ပြောလိုက်သည်။

"သူဌေးယွမ် ဘာတွေများ ချက်နေတာလဲ။ မွှေးလိုက်တာ... ဒီအဘိုးကြီးတောင် သရေတောင် ကျလာပြီ" အဘိုးအိုသည် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ဆိုင်တံခါးကြားမှ အတွင်းသို့ ချောင်းကြည့်ရန် ကြိုးစားနေသည်။

"သူဌေးယွမ်... ဒီလိုလုပ်တာက လူ့ကျင့်ဝတ်နဲ့ မညီဘူးနော်။ တံခါးကို မြန်မြန်ဖွင့်။ ကျွန်တော်တို့ မစားရရင်တောင်မှ အထဲမှာ ဘာတွေဖြစ်နေလဲဆိုတာ ကြည့်ရတာရုံနဲ့တင် ကျေနပ်တယ်" ဝူဟိုင်းကပါ တံခါးကို ပုတ်ရင်း ယဉ်ကျေးသယောင်နှင့် အော်ပြောလိုက်သည်။

လင်းဟုန်ကမူ ဆိုင်အကူမလေး ရှန်မင်ဘက်သို့ လှည့်ကာ ကြင်နာသော အပြုံးဖြင့် ချဉ်းကပ်လိုက်သည်။

"ညီမလေးမှာဆိုင်သော့ရှိတယ်မလားဟင်။ မင်းတို့သူဌေး ဘာတွေချက်နေလဲဆိုတာ ကြည့်ရုံတင်ကြည့်မှာပါ၊ အထဲကိုတော့ ဝင်မနှောင့်ယှက်ပါဘူး"

"မ... မဟုတ်တာ မစ္စတာလင်းရယ်၊ ကျွန်မမှာ မရှိပါဘူး" ရှန်မင်လည်း ငန်းကင်အနံ့ကြောင့် တံတွေးကို ခိုးမျိုချရင်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြန်ဖြေရသည်။

"အိုး... ဒါဆို ကျွန်တော်တို့ ဘယ်လောက်ကြာကြာ စောင့်ရဦးမှာလဲ" လင်းဟုန်က ဝမ်းနည်းဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ ချောမောသော ရုပ်ရည်နှင့် ဝမ်းနည်းဖွယ် စကားပြောပုံမှာ ရှန်မင်ကဲ့သို့ မိန်းကလေးများအပေါ် အတော်လေး သက်ရောက်မှု ရှိလှသည်။

"နောက်ထပ် ဆယ်မိနစ်ပါပဲ။ ပြီးရင် သူဌေး တံခါးဖွင့်ပေးပါလိမ့်မယ်" ရှန်မင်သည် အချိန်ကို သေချာစစ်ဆေးပြီးမှ ပြန်ဖြေလိုက်သဖြင့် လင်းဟုန်မှာလည်း အကူအညီမဲ့စွာ ဆက်လက် စောင့်ဆိုင်းနေရတော့သည်။

ဆိုင်ထဲတွင် ယွမ်ကျိုးသည် လက်ထဲမှ ငန်းကင်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

ခေါင်းမှ ခြေဖျားအထိ တစ်ကိုယ်လုံး ရွှေရောင်ဝင်းနေပြီး မျက်လုံးများမှာ အနည်းငယ် ပြူးထွက်နေသည်။ ခန္ဓာကိုယ်အလယ်တွင် အက်ကွဲကြောင်းလေးများ ပေါ်လာပြီး အလေးချိန်မှာလည်း သိသိသာသာ နည်းသွားပြီ ဖြစ်သည်။ ဤအချက်မှာ ငန်းကင်တစ်ကောင် ပြီးပြည့်စုံစွာ ကျက်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း ပြသနေသည့် စံနှုန်းများပင်ဖြစ်သည်။

"အပြင်ပန်းကြည့်ရင်တော့ အောင်မြင်တယ်လို့ ပြောလို့ရတယ်"

ယွမ်ကျိုးသည် ချိတ်‌ကောက်နှင့် အမြီးပိတ်တို့ကို လျင်မြန်စွာ ဖယ်ရှားလိုက်သည်။ အတွင်းထဲမှ ဟင်းရည်များက "ဝေါ" ဟူသောအသံနှင့်အတူ စီးကျလာသည်။ သူသည် ငန်းကင်ကို ကောက်ယူကာ ဗိုက်ထဲမှ ဟင်းရည်များကို အစိမ်းရောင်အရွက်ပုံစံဆေးခြယ်ထားသော အဖြူရောင် ကြွေပန်းကန်လုံးလေးထဲသို့ လောင်းထည့်လိုက်သည်။

အညိုရောင်သန်းနေသော ဟင်းရည်များမှာ ဆီစက်လေးများဖြင့် ဝင်းလက်နေပြီး ပူနွေးမွှေးကြိုင်လှသဖြင့် မည်သူမျှ မငြင်းဆန်နိုင်လောက်အောင် ဆွဲဆောင်မှု ရှိနေသည်။

ထို့နောက် ယွမ်ကျိုးသည် သူ၏မီးဖိုချောင်သုံးဓားကို ထုတ်ယူကာ ပူနေဆဲဖြစ်သော ငန်းကင်ကို အပိုင်းအစများအဖြစ် တိကျစွာ လှီးဖြတ်လိုက်သည်။ ဓားချက်များမှာ မြန်ဆန်လှသဖြင့် ငန်းအသားများမှာ မူလပုံသဏ္ဍာန်မပျက်ဘဲ ပန်းကန်ကြီးပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

ပန်းကန်တစ်ခုလုံးတွင် အစီအရီတင်ထားသော ငန်းကင်မှာ ငန်းအစစ်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကျက်သရေရှိလှသည်။ လှီးဖြတ်ထားသော အသားစိုင်များကို ပန်းကန်ရှေ့တွင် ခေါင်းကို မော့ထားသော ငန်းတစ်ကောင်ပုံစံ ဖန်တီးထားရာ မြင်ရသူတိုင်းကို ရင်သပ်ရှုမောစေမည့် အနုပညာလက်ရာတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေပါတော့သည်။

ယွမ်ကျိုးသည် ဟင်းရည်များကို ကင်ထားသော ငန်းသားပေါ်သို့ တိုက်ရိုက်လောင်းချလိုက်သည်။ ပူနွေးသော ဟင်းရည်နှင့် ကြွပ်ရွနေသော အရေခွံတို့ ထိတွေ့မိသည့်အခါ "ဇီ... ဇီ..." ဟူသော သာယာနာပျော်ဖွယ် အသံလေးနှင့်အတူ သင်းပျံ့သော ရနံ့မှာ ယခင်ကထက် ဆယ်ဆမက ပိုမိုပြင်းထန်လာတော့သည်။

"အရေခွံက ချောမွေ့နေတာပဲ... ပျားရည်သုတ်ထားသလိုမျိုး ပြီးပြည့်စုံနေတာပဲ" ယွမ်ကျိုးသည် သူ၏ လက်ရာကိုကြည့်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ မှတ်ချက်ပေးလိုက်သည်။

"အခု အရသာဘယ်လိုနေလဲ မြည်းကြည့်ဖို့ပဲ ကျန်တော့တယ်"

ဆိုင်ဖွင့်ရန် မိနစ်အနည်းငယ်သာ လိုတော့သဖြင့် သူသည် တူကို ကောက်ယူကာ ငန်းသားတစ်ပိုင်းကို ပါးစပ်ထဲသို့ တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ အလျင်အမြန်ထည့်လိုက်သည်။ သို့သော် ငန်းသားမှာ လျှာပေါ်သို့ ရောက်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ယွမ်ကျိုး၏ မျက်ခုံးများမှာ သိသိသာသာ တွန့်သွားခဲ့သည်။

"တကယ်ကို ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ..." သူက အသားကို မျိုချလိုက်ရင်း ခပ်တိုးတိုး ညည်းတွားလိုက်သည်။

ခရမ်းချဉ်သီးကို ထုတ်ယူစဉ်က အခွံအနည်းငယ် ပေါက်သွားခဲ့သည့်အတွက် အသီးအတွင်းမှ ခါးသက်သက် အရသာမှာ ငန်းသားထဲသို့ စိမ့်ဝင်သွားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သာမန်လူတစ်ဦးဆိုလျှင် သိနိုင်မည်မဟုတ်သော်လည်း ယွမ်ကျိုးကဲ့သို့ အာရုံခံစားမှု ထက်မြက်သူအတွက်ဤအရသာမှာ ကြီးမားသော အပြစ်အနာအဆာတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် သူ၏ ပထမဆုံးသော 'ဂန္ထဝင်ငန်းကင်' ကို 'ရှုံးနိမ့်မှုတစ်ခု' ဟုသာ သတ်မှတ်လိုက်တော့သည်။

သို့သော် ယွမ်ကျိုးသည် ဤမျှအဖိုးတန်သော အစားအစာကို ဖြုန်းတီးပစ်မည့်သူ မဟုတ်ပေ။ သူသည် ၃၅၀၀ ဂရမ်ခန့် ရှိသော ငန်းကင်တစ်ကောင်လုံးနီးပါးကို အမြန်ဆုံး စားပွဲတင်လိုက်ပြီး ကျန်ရှိသော အရိုးများကိုမူ ဟင်းရည်အဖြစ် အသုံးပြုရန် ဖယ်ထားလိုက်သည်။

"ဟေး... ဒီနေ့တော့ မင်းအတွက် အထူးအစားအစာပဲ။ အရိုးတွေ စားလို့ရတယ်နော်။" ယွမ်ကျိုးသည် ဆိုင်ရှေ့တွင် အမြဲရှိနေတတ်သော ခွေးလေး '‌ဘော့က်' ကို ကြည့်ပြီး စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ သူ့အမြင်တွင် ခွေးများ အရိုးကိုက်ကြသည်မှာ သဘာဝဟု ခံယူထားသောကြောင့်ပင်။

အားလုံးပြင်ဆင်ပြီးသည့်အခါ ယွမ်ကျိုးသည် ဆိုင်တံခါးကို ဆွဲဖွင့်လိုက်သည်။

"ဟမ်... အပြင်မှာ ဘာလို့ လူတွေ ဒီလောက်တောင် များနေရတာလဲ"

တံခါးပွင့်သွားသည်နှင့် ယွမ်ကျိုး၏ မျက်နှာတွင် လေးနက်တည်ကြည်သော ဆရာတစ်‌ယောက်၏ ပုံရိပ်မှာ ချက်ချင်းပင် ပြန်လည် ပေါ်ပေါက်လာသည်။ ပုံမှန်ဆိုလျှင် ပထမဆုံး အယောက် ၂၀ ခန့်သာ ရှိနေတတ်သော်လည်း ယခုမူ ဆိုင်ရှေ့လမ်းမထက်တွင် လူပေါင်း ၂၀ ကျော် ၃၀ နီးပါး စုရုံးနေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဝူဟိုင်းကတော့ ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်လာရင်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်ကာ ချက်ချင်းပြောတော့သည်။

"သူဌေးယွမ်... မင်း အရမ်းလွန်လွန်းတယ်။ ဘာတွေ ချက်နေတာလဲ။ အခု ငါတို့အားလုံး အတူတူ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် စားကြရအောင်လေ၊ ဟုတ်တယ်မလား"

"ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်... မင်းပြောတာ မှန်တယ်။ အဘိုးဆိုရင် သရေတွေတောင် ရင်ဘတ်ပေါ် ကျတော့မလားပဲ" အဘိုးအိုသည် အသက်ကြီးသော်လည်း သန်မာလှသည်။ သူသည် အဘွား၏လက်ကို ဆွဲကာ ဆိုင်ထဲသို့ ဦးဆောင်ဝင်သွားတော့သည်။

"တစ်ယောက်တည်း ခိုးစားတဲ့သူတွေက များသောအားဖြင့် ကောင်းတဲ့အဆုံးသတ် မရှိတတ်ဘူးနော် သူဌေးယွမ်"

လင်းဟုန်ကလည်း စနောက်ကာပြောလိုက်သည်။

"အားလုံးပဲ... အလှည့်ကျ ဝင်ပေးကြပါရှင်။ တန်းစီပြီးမှ ဝင်လာခဲ့ကြပါ" လူအုပ်ကြီး၏ တွန်းတိုက်မှုကြောင့် ရှန်မင်လည်း ဆိုင်ထဲသို့ အတင်းတိုးဝင်ရင်း အော်ဟစ်ကာ စနစ်တကျ ဖြစ်အောင် ထိန်းညှိပေးနေရသည်။

ယွမ်ကျိုးကတော့ မည်သည့်စကားမှ မဆိုဘဲ ဂရုမစိုက်သော အကြည့်ဖြင့် မီးဖိုချောင်ဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ မည်သိုပင်ဖြစ်စေ... အပြင်မှ လူအုပ်ကြီးမှာ ထမင်းလာစားသည်ထက် သူ့ကိုပါ တစ်ပါတည်း ဝါးမျိုစားပစ်တော့မည့် ပုံစံမျိုး ပေါက်နေသောကြောင့်ပင်။

ကျွမ်းကျင်စားဖိုမှူးစနစ်

အပိုင်း(၄၃၂)

ပြီးပါပြီ။