အခန်း (၄၈၉-၄၉၀)

အပိုင်း(၄၈၉)

တတိယခေတ်တွင် ရေးသားခဲ့သော 'ရှေးဦးသက်စောင့် ဒဏ္ဍာရီ' အရ မူလ စုန်းမကြီး လေးပါးသည် အချင်းချင်း ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်သော ဆက်ဆံရေးမျိုး မရှိကြချေ။ သူတို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး သိကျွမ်းကြသော်လည်း ကိုယ်စီ၌ မတူညီသော ယုံကြည်ချက်နှင့် အတွေးအခေါ်များ ရှိကြသည်။ ဤအရာများသည်ပင် အဇီးတိုက်ကြီး၏ လောကနိယာမများ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ထိုအထဲတွင် သက်စောင့် စုန်းမကြီးမှာ ကြင်နာတတ်ပြီး သနားကြင်နာတတ်သော၊ လူသားတို့၏ အုပ်ထိန်းသူနှင့် စာနာတတ်သူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ တစ်နည်းအားဖြင့် သူမသည် လူသားတို့၏ မိခင်ပင် ဖြစ်တော့မည်။

သူမသည် လျှပ်စီးများနှင့် မီးလျှံများကို ယူဆောင်လာကာ မူလက ရှုပ်ထွေးနေသော လောကကြီးကို လင်းထိန်စေခဲ့သည်။ မီးလျှံများ ရှိနေခြင်းကြောင့် လူသားတို့သည် ကိုယ်ပိုင်အိမ်များကို တည်ဆောက်နိုင်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော်လည်း အလင်းရှိရာတွင် အမှောင်ထုကလည်း ဒွန်တွဲ၍ ရှိနေမြဲပင်။ ထိုအမှောင်ထုသည် မိစ္ဆာနတ်ဘုရားများနှင့် အိပ်မက်သားရဲများ ခိုအောင်းရာ နေရာ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

အချိန်တစ်ခုအရောက်တွင် အမှောင်ထုသည် အဇီးကို ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာပြီး လူတို့၏ စိတ်ကို ညစ်ညမ်းစေခဲ့ရာ ၎င်းကို မြင်တွေ့ရသူ အမြောက်အမြားမှာ သေဆုံးခြင်း သို့မဟုတ် ရူးသွပ်ခြင်းများ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့ရသည်။

လင်ကျဲ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ ဤစာပိုဒ်တွင် လူများ မည်သို့မည်ပုံ ကြောက်ရွံ့ရူးသွပ်သွားရသည်ကို အသေးစိတ် ဖော်ပြမထားဘဲ ဝေဝါးလှသည်။ သို့သော်... ထိုကာလကို နောက်ပိုင်းတွင် ‘မဟာ ကပ်ရောဂါဘေး’ ဟု ခေါ်ဆိုခဲ့ကြပြီး၊ ရူးသွပ်ကာ သေဆုံးသွားခဲ့သော နောက်ဆုံး အဲ့လ်ဖ်ဘုရင် ကန်ဒယ်လာ ကို ထိုရောဂါ၏ မြစ်ဖျားခံရာဟု မှတ်ယူခဲ့ကြသည်။

သို့သော် အမှန်တကယ်တွင်မူ အမှောင်ထုသည်သာ ညစ်ညမ်းမှုများ၏ အဓိက အကြောင်းရင်း ဖြစ်သည်။ ကန်ဒယ်လာမှာမူ သမိုင်းကို လိုသလို ပုံဖော်ခံရမှုကြောင့် အပြစ်တင်ခံလိုက်ရသော သနားစရာ ဝိညာဉ်တစ်ခုသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ထို့နောက် လင်ကျဲသည် ဒုတိယခေတ် (အဲ့လ်ဖ်တို့၏ ခေတ်) မှ ရှေးဟောင်းစာအုပ်ဖြစ်သော 'ရှေးဟောင်း အဲ့လ်ဖ်နိုင်ငံ' ကို ဆက်လက် ဖတ်ရှုပြန်သည်။

ထိုစာအုပ်ထဲတွင်လည်း သက်စောင့် စုန်းမကြီးက လူသားများကို ကာကွယ်ပေးခဲ့သည့် ဒဏ္ဍာရီများ ပါဝင်နေသည်။ သို့သော် ထိုစာအုပ်အရမူ သက်စောင့် စုန်းမကြီးသည် လူသားတို့အား မီးကို ပေးသနားခဲ့ခြင်း မဟုတ်ဘဲ မီးမှာ အစကတည်းက ရှိနေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်ဟု ဆိုသည်။

ဤစာအုပ်ထဲ၌ သက်စောင့် စုန်းမကြီးသည် အဲ့လ်ဖ်များနှင့် ရှေးဟောင်းနဂါးများမှာ အလွန်အမင်း အစွမ်းထက်လွန်းသဖြင့် မာနထောင်လွှားကာ ရက်စက်လာကြပြီး၊ သူတို့၏ လက်အောက်ရှိ အဇီးမှာလည်း ပျက်သုဉ်းခြင်းဆီသို့ ဦးတည်နေသည်ဟု ယုံကြည်ခဲ့သည်။ သူမ ချစ်မြတ်နိုးသော လူသားများသာလျှင် ဤလောက၏ အရှင်သခင် ဖြစ်လာသင့်သည်ဟု သူမ ယူဆခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့်ပင် အမှောင်ထု ကျရောက်လာသည့်အခါ သူမသည် မီးပုံကြီးတစ်ခုကို တည်ဆောက်ကာ လူသားအားလုံးကို ကာကွယ်ပေးခဲ့သည်။ မူလ စုန်းမကြီးတစ်ပါးအနေဖြင့် လူသားတို့အား အသိပညာနှင့် အတတ်ပညာများစွာကို သင်ကြားပေးခဲ့ပြီး လူသားတို့ မျိုးဆက်ပြန့်ပွားအောင် ကူညီပေးခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် မိစ္ဆာနတ်ဘုရား၏ ကျူးကျော်မှုကို လူသားတို့ဘက်မှ ကာကွယ်ပေးရင်း သူမ၏ စွမ်းအားများ ကုန်ဆုံးကာ ကျဆုံးသွားခဲ့ရရှာသည်။

ဒုတိယခေတ်ရှိ အဲ့လ်ဖ်တို့၏ စာအုပ်ထဲတွင်မူ သက်စောင့် စုန်းမကြီးကို အတ္တကြီးပြီး အားနည်းသော တည်ရှိမှုတစ်ခုအဖြစ် ဖော်ပြထားသော်လည်း လူသားတို့၏ ခေတ်သို့ နီးကပ်လာသည့်အခါတွင်မူ သူမ၏ ပုံရိပ်မှာ ကြင်နာတတ်သူအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

မူလ စုန်းမကြီးများသည် အဇီးတစ်ခုလုံးရှိ လောကနိယာမများ၏ ကိုယ်ပွားများဖြစ်ရာ၊ သက်စောင့် စုန်းမကြီးသည် လူသားတို့၏ အသက်ဇီဝကို ကိုယ်စားပြုသော စုန်းမကြီး ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

လင်ကျဲသည် သက်စောင့် စုန်းမကြီးအကြောင်း စာအုပ်ပေါင်းများစွာကို ထပ်မံ လှန်လှောကြည့်ရှုသည်။ ထိုစာအုပ်များမှာ အများအားဖြင့် ဆင်တူကြပြီး အချို့မှာ ချဲ့ကားရေးသားထားသော်လည်း၊ အားလုံးတွင် သက်စောင့် စုန်းမကြီးသည် မီးကို အသုံးပြု၍ အမှောင်ထုကို ခုခံခဲ့သည်ဟူသော ဇာတ်လမ်းများ ပါဝင်နေကြသည်။

'ဟင်း... ဒီ အမှောင်ထု အကြောင်းကတော့ မှတ်တမ်းတင်ထားတာ သိပ်မရှိလှဘူးပဲ'

လင်ကျဲက မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ရင်း စဉ်းစားနေမိသည်။ သို့သော်လည်း အချို့သော မှတ်တမ်းများတွင်မူ ထိုအမှောင်ထုကို ‘မိစ္ဆာနတ်ဘုရား’ ဟု ခေါ်ဆိုကြသည်။ ထိုမိစ္ဆာနတ်ဘုရားသည် မျက်နှာကိုပင် မမြင်ရသော်လည်း သူ ရောက်ရှိလာခြင်းကပင် အဲ့လ်ဖ်ခေတ်တစ်ခုလုံးကို ပျက်သုဉ်းသွားစေခဲ့သည်။

ဤသို့ကြည့်လျှင် လူသားများကို ဘက်လိုက်သည်မှာ အတ္တဆန်သည်ဟု ထင်ရသော်လည်း၊ သက်စောင့် စုန်းမကြီးသည် လူသားတို့၏ အသက်မျိုးစေ့ကို ထိန်းသိမ်းပေးခဲ့သောကြောင့်သာ ယနေ့ခေတ် နော်ဇင် တည်ရှိနေနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

လင်ကျဲသည် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ပါးကိုထောက်လျက် စာအုပ်ကို ဆက်လက် ဖတ်ရှုနေမိသည်။ မည်မျှကြာအောင် ဖတ်နေမိသည်ကို မသိတော့ဘဲ အိပ်ငိုက်လာခဲ့သည်။

ရှည်လျားလှသော ခရီးတစ်ခုမှ လမ်းမှန်ကို ပြန်လည်ရှာတွေ့သွားသည့်အလား ကျောက်ပြားဝိုင်း၏ ပတ်လည်တွင် အနီရောင် မြူခိုးအလင်းတန်းများ လေထဲ၌ စတင်ဝဲပျံလာပြီး၊ အခန်းတစ်ခုလုံး၏ အပူချိန်မှာလည်း မြင့်တက်လာတော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် လင်ကျဲမှာ အိပ်ပျော်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဟူး...

လင်ကျဲသည် တစ်စုံတစ်ဦးနှင့် တိုက်မိသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသဖြင့် လန့်နိုးလာခဲ့သည်။ မည်သူနည်းဟု ကြည့်လိုက်သော်လည်း ဝေဝါးနေသော အရိပ်တစ်ခုကိုသာ မြင်လိုက်ရသည်။

'ဘလက်ကီလား...'

လင်ကျဲ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ပြူးကျယ်သွားရ၏။ သူ့ ရှေ့ရှိ ကျောက်ပြားဝိုင်းမှာ မီးလျှံစုကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ တောက်လောင်နေသည်။ မီးခိုးငွေ့အချို့သည် ကျောက်ပြားဝိုင်းကို ရစ်ပတ်လျက် ဖြတ်သန်းသွားသည်။

ကျောက်ပြား၏ အလင်းရောင်မှာ ပိုမိုတောက်ပလာပြီး ထိုမီးခိုးငွေ့များမှာ တဖြည်းဖြည်း ပျံ့နှံ့သွားကာ ဝေဝါးလှသော အမျိုးသမီးပုံသဏ္ဌာန်တစ်ခုအဖြစ် စတင် ပြောင်းလဲလာခဲ့သည်။

သူမ၏ မျက်နှာ တစ်ခြမ်းမှာ မီးလျှံများဖြင့် ဝန်းရံနေပြီး ကျန်တစ်ခြမ်းမှာမူ အကြေးခွံများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ သူမသည် လေထဲတွင် ဝဲပျံနေပြီး ကျောပြင်တွင် အတောင်ပံများ ဖြန့်ထားသည်။ သူမ၏ ပတ်လည်တွင် မီးလျှံများသည် ဝတ်ရုံရှည်တစ်ခုကဲ့သို့ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ စီးဆင်းနေကြသည်။

လင်ကျဲမှာ အံ့အားသင့်လွန်းသဖြင့် ပါးစပ်အဟောင်းသားနှင့် စကားပင် မပြောနိုင်တော့ပေ။

'သူ... သူ တကယ် ရောက်လာတာပဲ...'

သက်စောင့် စုန်းမကြီးသည် နောက်ဆုံးတွင် သူမ၏ မျက်ဝန်းများကို ဖွင့်လိုက်သည်။ ထိုမျက်ဝန်းများထဲတွင် ဖြူစင်သော အလင်းတန်းများ ပြည့်နှက်နေ၏။ သူမ ပထမဆုံး မြင်တွေ့လိုက်ရသူမှာ လင်ကျဲပင် ဖြစ်သည်။

လင်ကျဲ အသက်ပြင်းပြင်းရှူကာ သူ တတ်နိုင်သမျှ အဖော်ရွေဆုံးနှင့် အလေးအနက်ထားဆုံး အပြုံးဖြင့် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"မင်္ဂလာပါဗျ..."

သို့သော်လည်း သက်စောင့် စုန်းမကြီးမျာ လင်ကျဲကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူမ၏ မျက်နှာထားမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

လင်ကျဲက အားတက်သရော ဆက်လက်၍...

"မင်္ဂလာပါ... ကျွန်တော့်နာမည်က လင်ကျဲပါ၊ ကျွန်တော်က..."

"ဒါ... ဒါက တကယ်ပဲ မင်းလား..."

သက်စောင့် စုန်းမကြီးသည် သူမ၏ မျက်လုံးများကိုပင် မယုံနိုင်ပုံရပြီး လင်ကျဲကို မြင်သည်နှင့် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"မင်း... မင်း ပြန်လာပြီပေါ့..."

သက်စောင့် စုန်းမကြီးက မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။

လင်ကျဲက မိမိကိုယ်မိမိ နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်မိသည်။

သက်စောင့် စုန်းမကြီး၏ မျက်နှာမှာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုများ လွှမ်းမိုးလာပြီး စောစောက မာရီယာကဲ့သို့ပင် ပုံပျက်ပန်းပျက် ဖြစ်လာခဲ့သည်။

"ဒါ... ဒါကြောင့်ကိုး..."

သူမ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်သည်။

လင်ကျဲက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ဝေခွဲမရစွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ခင်ဗျား တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ မှားနေပြီလား မသိဘူးနော်..."

လင်ကျဲက ဝေခွဲမရစွာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။ ဆစ်ဗာ ကဲ့သို့သော အစွမ်းထက်သည့် စုန်းမကြီးတစ်ပါးနှင့် ဆုံတွေ့ဖူးထားသဖြင့် လင်ကျဲအနေဖြင့် သူမနှင့် အဆင့်တူဖြစ်သော 'သက်စောင့် စုန်းမကြီး' နှင့် ရင်ဆိုင်ရသည်ကို သိပ်ပြီး စိုးရိမ်မနေမိပေ။

သူသည် သာမန်စာအုပ်ဆိုင်ပိုင်ရှင်တစ်ဦး ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သော်လည်း လောကအတွေ့အကြုံများစွာ ရှိခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ ‘မီးလျှံဓားလမ်းစဉ်’ ၏ အစွန်းရောက်တိုက်ခိုက်မှုများကို ဟန့်တားခဲ့ဖူးသလို၊ ‘နေမင်းယုံကြည်မှု’ အဖွဲ့ကို တည်ထောင်ရာတွင်လည်း ကူညီခဲ့သည်။ ၎င်းပြင် ရဲတပ်ဖွဲ့၏ အဓိကပုဂ္ဂိုလ်ဟောင်း တစ်ဦးမှာလည်း သူ၏ ဆိုင်ထဲတွင် ရှိနေသည် မဟုတ်ပါလား။

ထို့ကြောင့်ပင် သက်စောင့် စုန်းမကြီး၏ ရန်လိုသော သဘောထားကို ရင်ဆိုင်ရသည့်အခါ လင်ကျဲမှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားခြင်း မရှိပေ။

“မှားနေတယ် ဟုတ်လား...”

သက်စောင့် စုန်းမကြီးက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ အခြေအနေမှာ သူမ ထင်ထားသလို မဟုတ်ကြောင်း သတိပြုမိသွားသည်။

ထိုစုန်းမကြီးထံမှ ပိုမိုပြင်းထန်လာသော ဖိအားများကို ကြည့်ရင်း စုန်းမကြီးတိုင်းမှာ လှပပြီး ကြင်နာတတ်သော ဆစ်ဗာကဲ့သို့ မဟုတ်ကြောင်း လင်ကျဲ သဘောပေါက်လိုက်သည်။

သက်စောင့် စုန်းမကြီး၏ မျက်နှာတစ်ခြမ်းမှာသာ လူသားနှင့်တူပြီး ကျန်တစ်ခြမ်းမှာ အကြေးခွံများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ မီးလျှံများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသကဲ့သို့ ရှိနေပြီး ထိုမီးလျှံများသည် ချော်ရည်များအလား သူမအပေါ်တွင် စီးဆင်းနေသည်။ သူမ ဝတ်ဆင်ထားသော မီးလျှံဝတ်ရုံကြီးမှာ ဘေးပတ်ပတ်လည်ရှိ စာအုပ်စင်များကို အချိန်မရွေး လောင်ကျွမ်းသွားစေနိုင်လောက်အောင် အပူရှိန် ပြင်းထန်လှသည်။

'ကြည့်ရတာတော့ တော်တော် ကြောက်စရာကောင်းသားပဲ...'

“ဟုတ်ကဲ့”

လင်ကျဲက သတိထားလျက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

“ခင်ဗျား လူမှားနေတာပါ”

***

အပိုင်း(၄၉၀)

စုန်းမကြီးမှာ ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွား၏။ သူမ ရှေ့မှ ပုဂ္ဂိုလ်မှာ လူသားတစ်ဦးနှင့် တူနေသည်မှာ အမှန်ပင်။ သူ၏ ကိုယ်ရောင်ကိုယ်ဝါထဲတွင် ရွံရှာဖွယ်ကောင်းသော မိစ္ဆာအငွေ့အသက်အချို့ ရောနှောနေသော်လည်း သူ၏ ပင်ကိုယ်ဝိညာဉ်မှာမူ...

သူမ အဆုံးမရှိသော စာအုပ်စင်များနှင့် ဤနေရာ၌ အမြဲကိန်းအောင်းနေသော အမှောင်ထုကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ ဤစာအုပ်ဆိုင်တစ်ခုလုံးမှာ အဆုံးမရှိသော ‘တွင်းနက်ကြီး’ (Black hole) တစ်ခုကဲ့သို့ ရှိနေသည်။

'မဟုတ်ဘူး... သူက ငါ့ကို စကားလုံးတွေနဲ့ လှည့်စားနေတာ...'

လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းထောင်ချီက သူမသည် ‘အမှောင်ထု’ ၏ ဝါးမြိုခြင်းကို ခံရကာ ကျဆုံးခဲ့ရသည်။ သူမသည် တစ်နေ့တစ်ချိန်တွင် လွတ်မြောက်နိုင်လိမ့်မည်ဟု ယူဆကာ အမှတ်အသားများကို ချန်ထားခဲ့ပြီး ကံကြမ္မာ၏ လမ်းညွှန်မှုဖြင့် ပြန်လည်ရှင်သန်ရန် စောင့်ဆိုင်းခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း နှစ်ပေါင်းထောင်ချီ ကြာပြီးနောက် ယနေ့တွင်မူ မိစ္ဆာနတ်ဘုရား၏ ဝမ်းဗိုက်အတွင်း၌ ပြန်လည်ရှင်သန်လာလိမ့်မည်ဟု သူမ လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားခဲ့မိပေ။

စုန်းမကြီးဘက်က စကားပြောခြင်းကို ရပ်တန့်ကာ အနည်းငယ် တည်ငြိမ်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း လင်ကျဲက စကားပြောရန် အခွင့်အရေးရပြီဟု ယူဆလိုက်သည်။

သူက ချောင်းတစ်ချက်ဟန့်လိုက်ပြီး ပြန်လည် မိတ်ဆက်လိုက်သည်။

“ကျွန်တော့်နာမည်က လင်ကျဲပါ... သာမန် စာအုပ်ဆိုင်ပိုင်ရှင်တစ်ယောက်ပါ၊ ဒါပေမဲ့ ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ ဆစ်ဗာနဲ့ ထိတွေ့ဆက်ဆံဖူးပြီး သူ့ဆီကနေ အများကြီး သင်ယူခဲ့ရပါတယ်... ခင်ဗျားလည်း သူ့ကို သိမှာပါနော်...”

လင်ကျဲက သူ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း ရှင်းပြနေသော်လည်း သက်စောင့် စုန်းမကြီးမှာမူ သူ့ စကားများကို မကြားတော့ဘဲ လင်ကျဲ၏ နောက်ကွယ်ရှိ ပိုမိုမှောင်မိုက်သော နေရာကိုသာ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

လင်ကျဲ၏ အရိပ်မှာ တဖြည်းဖြည်း ကျယ်ပြန့်လာပြီး သူ စကားပြောနေစဉ်အတွင်း ပိုမိုအားကောင်းလာကာ အဆုံးမရှိသော အမှောင်တွင်းနက်ကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ၎င်းသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သားရဲတစ်ကောင် သို့မဟုတ် အစွမ်းထက်သော စွမ်းအားတစ်ခု မဟုတ်ဘဲ အရာအားလုံးကို ဝါးမြိုနိုင်သည့် ‘စစ်မှန်သော အမှောင်ထု’ သက်သက်သာ ဖြစ်သည်။

စကြဝဠာ၊ ကြယ်တာရာများ၊ ခပ်သိမ်းသော သက်ရှိများ... အရာအားလုံးကို ၎င်းက ဝါးမြိုပစ်လိမ့်မည်။

ဤသည်မှာ သက်စောင့် စုန်းမကြီး အကြောက်ဆုံးသော အရာပင်။ သူမ၏ မျက်နှာမှာ မီးလျှံများကြားတွင် ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် ပုံပျက်ပန်းပျက် ဖြစ်သွားရသည်။ သူမသည် မျက်လုံးများကို တင်းတင်းပိတ်လိုက်ပြီး အနီရောင် မီးလျှံများဖြင့် သူမ၏ မျက်ဝန်းများကို ဖုံးကွယ်လိုက်သည်။ မိမိကိုယ်တိုင် ဖန်တီးထားသော အမှောင်ထုထဲတွင် နစ်ဝင်နေခြင်းဖြင့် ဤကြီးမားသော ကြောက်ရွံ့မှုကို တွန်းလှန်နိုင်ရန် သူမ မျှော်လင့်မိသည်။

“ဒါကြောင့် ကျွန်တော် ပြောချင်တာက...”

လင်ကျဲမှာ မိမိအကြောင်းကို အားတက်သရော ရှင်းပြရန် ကြိုးစားနေဆဲဖြစ်သော်လည်း သက်စောင့် စုန်းမကြီးမှာ မျက်လုံးများ ပိတ်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

လင်ကျဲ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ စုန်းမကြီးသည် သူ၏ စကားကို နားမထောင်တော့သည့်အပြင် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ မီးလျှံများမှာ ပိုမိုတောက်လောင်လာပြီး တဖြည်းဖြည်း ပျံ့နှံ့လာသည်။

လင်ကျဲ၏ စိတ်ထဲတွင် ပထမဆုံး ပေါ်လာသော စိုးရိမ်မှုမှာ အနီးအနားရှိ စာအုပ်စင်များပေါ်မှ စာအုပ်များ ဖြစ်သည်။ ဒေါသအနည်းငယ် ထွက်လာသော်လည်း သူက ယဉ်ကျေးစွာဖြင့် ထပ်မံ တောင်းဆိုလိုက်သည်။

“နေပါဦး... ခင်ဗျားရဲ့ မီးလျှံတွေကို နည်းနည်းလောက် လျှော့ပေးလို့ ရမလားခင်ဗျာ...”

လင်ကျဲသည် တစ်သက်လုံး သူတစ်ပါး၏ ရိုင်းစိုင်းမှုများကို သည်းခံနိုင်ခဲ့ပြီး မတော်တဆ ပြစ်မှားမှုများကိုလည်း ခွင့်လွှတ်ပေးနိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ၏ စာအုပ်များကို ဖျက်ဆီးရန် ကြံစည်လျှင်မူ သူ အမှန်တကယ် ဒေါသထွက်တတ်သည်။

စုန်းမကြီးက မျက်လုံးများကို တင်းတင်းပိတ်လျက်ပင် ဟစ်အော်လိုက်သည်။

“မင်းကို ငါ လူမှားစရာ အကြောင်းမရှိဘူး... ငါက မင်းရဲ့ ကံပါလာတဲ့ ရန်သူတော်အဖြစ် မွေးဖွားလာတာ... ဒီမီးလျှံကို ငြိမ်းသတ်နိုင်မယ်လို့ စိတ်ကူးတောင် မယဉ်နဲ့...”

သူမသည် လောကကြီးကို အလင်းပေးရန် မီးပုံကြီးကို စတင် ထွန်းညှိခဲ့သည်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ အဆုံးမရှိသော အမှောင်ထုထဲတွင် ဂရုမစိုက်ပါက အချိန်မရွေး ဝါးမြိုခံရနိုင်သည်။ ထို့ကြောင့်ပင် သူမသည် လုံခြုံမှုရှိစေရန်အတွက် လူသားမျိုးနွယ် အမြောက်အမြားကို မွေးမြူစောင့်ရှောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

“အတိတ်မှာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အခုပဲဖြစ်ဖြစ်... ငါ့ရဲ့ မီးလျှံတွေဟာ မင်းရဲ့ မိစ္ဆာတွင်းတွေကို အကုန်လောင်ကျွမ်းသွားတဲ့အထိ ပိုပြီးတော့ တောက်ပနေဦးမှာပဲ...”

ရုတ်တရက် သူမ မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။ မီးလျှံများမှာ အတောင်ပံများအဖြစ် ဖြန့်ထွက်သွားပြီး သူမသည်လည်း တောက်လောင်နေသော မီးလုံးကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ လမ်းတွင်ရှိသမျှ အရာအားလုံးကို တိုက်စားရင်း လင်ကျဲထံသို့ အရှိန်ဖြင့် ပြေးဝင်လာတော့သည်။

လင်ကျဲ အလိုအလျောက်ပင် သူ၏ အိပ်မက်ဘုံအတွင်းရှိ အီသာ စွမ်းအားများကို အသုံးပြု၍ စာအုပ်များကို ကာကွယ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း မိမိကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ရန်မူ မေ့လျော့နေခဲ့သည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်မူ... သူ၏ နောက်ကွယ်တွင် ပုန်းကွယ်နေသော ကြီးမားသည့် အရိပ်မည်းကြီးမှာ ရုတ်တရက် ကျယ်ပြန့်လာပြီး...

ရွှတ်...

လင်ကျဲမှာ အံ့အားသင့်လွန်းသဖြင့် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားရသည်။ သူ၏ ရှေ့မှောက်တွင် ဖြစ်ပျက်နေသည်များကို သူ ငေးကြည့်နေမိသည်။ သူ၏ အရိပ်မှာ ဆန်းကြယ်သော အနက်ရောင် အရာဝတ္ထုကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး မရေမတွက်နိုင်သော အာရုံခံလက်တံများအဖြစ် ပေါ်ထွက်လာသည်။ စုန်းမကြီးသည် သူ၏ရှေ့သို့ ရောက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ထိုလက်တံများက သူမကို ရစ်ပတ်လိုက်ပြီး မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် တစ်စစီ ဆွဲဖြတ်ပစ်လိုက်တော့သည်။

မီးလျှံကဲ့သို့ နီရဲနေသော သွေးများသည် ပူပြင်းလှသော ချော်ရည်များအလား ပန်းထွက်လာသည်။ ထိုခဏ၌ စုန်းမကြီး၏ မျက်နှာမှာ အစိပ်စိပ်အမွှာမွှာ အဖြတ်ခံရသည့် ဒဏ်ကြောင့် နာကျင်မှုဖြင့် ပုံပျက်သွားခဲ့ရရှာသည်။

သို့သော်လည်း လင်ကျဲ၏ စိတ်ထဲ၌ ပထမဆုံး ပေါ်လာသည်မှာ... ‘တောက်လောင်နေတဲ့ မီးလျှံတွေ ဒါမှမဟုတ် သွေးတွေက ကြမ်းပြင်နဲ့ စာအုပ်စင်တွေကို ထိခိုက်ကုန်မလား’ ဆိုသည့် အချက်ပင်။

သူ ထိုသို့ တွေးလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူ မတ်တတ်ရပ်နေသည့် နေရာမှလွဲ၍ ကျန်ရှိသော ကြမ်းပြင်တစ်ခုလုံးမှာ မှောင်မိုက်သော တွင်းနက်ကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး စုန်းမကြီး၏ ချော်ရည်သွေးများ မြေပြင်ပေါ်သို့ မကျမီမှာပင် အကုန်လုံးကို စုပ်ယူလိုက်တော့သည်။

“အား...”

စုန်းမကြီးမှာ နောက်ဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ဟစ်အော်လိုက်ရှာသည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူမ မလွတ်မြောက်နိုင်တော့ပေ။ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းထောင်ချီကကဲ့သို့ ပြန်လည်ရှင်သန်ရန် အမှတ်အသားများကိုပင် မချန်ထားနိုင်ခဲ့တော့ချေ။

ဖြစ်နိုင်သည်က... အမှောင်ထုသည် သက်စောင့် စုန်းမကြီးကို နှစ်ပေါင်းထောင်ချီ၍ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ခြင်း သို့မဟုတ် ထိုကဲ့သို့သော တည်ရှိမှုမျိုးအတွက် နှစ်ပေါင်းထောင်ချီဟူသော သမိုင်းကာလမှာ အဓိပ္ပာယ် မရှိခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။ အချိန်သည် ၎င်း၏ စွမ်းအားကို မတိုက်စားနိုင်ပေ။ ၎င်းသည် အရာအားလုံးကို သိရှိထားပြီး ဤအခိုက်အတန့်ကိုသာ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

စုန်းမကြီး၏ ဦးခေါင်းမှာ အနက်ရောင်လက်တံများ၏ ကြိတ်ခြေခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး သူမ၏ မျက်လုံးတစ်လုံးမှာ လင်ကျဲ၏ ခြေရင်းသို့ လွင့်စင်လာသည်။ လင်ကျဲ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ ထိုမျက်လုံးမှာ သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေဆဲဖြစ်သည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

'တကယ်ပါပဲ... သူက ကြည့်ရတာ ကြောက်စရာကောင်းနေတုန်းပဲ'

လင်ကျဲ တွေးနေစဉ်မှာပင် ထိုမျက်လုံးမှာ အမှောင်ထု၏ ဝါးမြိုခြင်းကို ခံလိုက်ရပြန်သည်။

စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် စုန်းမကြီးမှာ လုံးဝဥဿုံ ဝါးမြိုခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။ ရှေးဟောင်းခေတ်မှ လာပြီး လူသားမျိုးနွယ်ကို ကာကွယ်ခဲ့သော သက်စောင့်မီးလျှံမှာလည်း လုံးဝ ငြိမ်းသတ်ခြင်း ခံလိုက်ရလေပြီ။

စုန်းမကြီးကို စားသုံးပြီးနောက် ကျယ်ပြန့်နေသော အမှောင်ထုမှာ တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည် ကျုံ့ဝင်သွားပြီး လင်ကျဲ၏ ရှေ့တွင် လူသားပုံသဏ္ဌာန် အရိပ်တစ်ခုအဖြစ် ပြန်လည် ရပ်တည်နေပြန်သည်။

လင်ကျဲသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ ဘာမှ မဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့်အလား ရှိနေပြီး ကောင်တာပေါ်မှ စာအုပ်များမှာပင် မူလအတိုင်း ရှိနေဆဲပင်။

“ဘလက်ကီ... မင်း အခုလေးတင်... သက်စောင့် စုန်းမကြီးကို စားလိုက်တာလား...”

လင်ကျဲ အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်မိသည်။

ဘလက်ကီမှာ မည်သည့်အဖြေမျှ မပေးဘဲ ဝိညာဉ်တစ်ခုအလား လင်ကျဲ၏ ရှေ့တွင် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေသည်။ သို့သော် လင်ကျဲကတော့ အဖြေကို သိနှင့်ပြီးသား ဖြစ်သည်။

ဖြစ်နိုင်သည်က... စုန်းမကြီးမှာ လူမှားခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပေ။ သူမ ကြောက်ရွံ့ခဲ့သည်မှာ လင်ကျဲကို မဟုတ်ဘဲ သူ၏ နောက်ကွယ်မှ ဘလက်ကီကိုသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်... ဆိုလိုသည်က သူသည် စုန်းမကြီးအပေါ် အထင်လွဲခဲ့မိခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင်... ဘလက်ကီက ကျောက်ပြားဝိုင်း အပိုင်းအစများကို ချက်ချင်း မစားခဲ့ရခြင်းမှာ... သက်စောင့် စုန်းမကြီးကို 'လတ်လတ်ဆတ်ဆတ်' စားသုံးချင်လို့ပင် ဖြစ်ရမည်။

သက်စောင့် စုန်းမကြီး၏ ဒဏ္ဍာရီများတွင် အမှောင်ထုကို ခုခံရန် မီးပုံကြီးကို အသုံးပြုခဲ့သည့် ဇာတ်လမ်းများ အမြဲပါဝင်တတ်သည်။ ထိုအမှောင်ထုမှာ အဲ့လ်ဖ်နိုင်ငံကို ဖျက်ဆီးပြီး သက်ရှိအားလုံးကို ရူးသွပ်စေခဲ့သည့် မိစ္ဆာနတ်ဘုရား ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

'ဒါဆို ဘလက်ကီက အဲဒီ မိစ္ဆာနတ်ဘုရားလား...'

လင်ကျဲ၏ မျက်နှာတွင် ရှုပ်ထွေးသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း ဘလက်ကီသည် သူ့ကို တစ်ခါမျှ အန္တရာယ် မပြုခဲ့ဖူးချေ။ သေးငယ်သော ကိစ္စလေးများကအစ သူ့ကို ကူညီပေးခဲ့သည်။ လင်ကျဲ ဤကမ္ဘာသို့ ရောက်ရှိလာကတည်းက ဘလက်ကီသည် အမြဲတမ်း သူ၏ဘက်၌သာ ရှိနေခဲ့ပြီး ခုနကလည်း...

လင်ကျဲ ဘလက်ကီကို ကြည့်ကာ လူဆိုးလားဟု မေးချင်မိသော်လည်း ထိုမေးခွန်းမှာ အနည်းငယ် ကလေးဆန်လွန်းသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

ဖြစ်နိုင်သည်က ဤလောကတွင် တရားမျှတမှု သို့မဟုတ် မကောင်းမှုဟူ၍ သတ်မှတ်ချက် မရှိခြင်းပင်။ လင်ကျဲသည် မိမိကိုယ်မိမိ သူတစ်ပါးကို ကူညီခဲ့သော ကြင်နာတတ်သူတစ်ဦးဟု ယူဆထားပြီး ဗင်းဆင့်ထက်ပင် မနိမ့်ကျဟု ထင်မှတ်ထားသည်။ ဤစာအုပ်ဆိုင်သို့ လာသမျှ မည်သူ့ကိုမဆို ဆင်းရဲသည်ဖြစ်စေ၊ ဒုက္ခရောက်သည်ဖြစ်စေ လင်ကျဲသည် အမြဲတမ်း နှစ်သိမ့်ကယ်တင်ရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့သည်။

လင်ကျဲသည် လူကောင်းတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သူ့ကို သိသူတိုင်းက ငြင်းဆိုကြမည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် စောစောက သက်စောင့် စုန်းမကြီးသည် အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ သူ့ကို တိုက်ခိုက်ခဲ့ပြီး... သူ့ကို သတ်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။

မည်သူက မှန်ပြီး မည်သူက မှားသနည်း။

လင်ကျဲသည် အလင်းရောင်များ ပျောက်ကွယ်ကာ သာမန် ကျောက်တုံးအပိုင်းအစများအဖြစ် ပြန်လည် ပြောင်းလဲသွားသော ‘လမ်းပြအမှတ်အသား’ ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

အကယ်၍ ဘလက်ကီသာ မရှိခဲ့လျှင် သူ သေဆုံးသွားလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

“ခုနက ငါ့ကို ကယ်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဘလက်ကီ”

....