အခန်း (၄၉၉-၅၀၀)

အပိုင်း(၄၉၉)

'လူရမ်းကားတွေ... သူတို့အားလုံးက လူရမ်းကားတွေပဲ...'

ဆာဘိုနာ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ဒေါသနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ ယဉ်ကျေးမှု မရှိသော ဤတိရစ္ဆာန်များကို လူသားဟုပင် ခေါ်ရန် မထိုက်တန်ဟု သူမ ယူဆသည်။ သူတို့အားလုံးသည် နိမ့်ကျသော ကျေးတောသားများသာ ဖြစ်သည်။

ရုတ်တရက် လူအုပ်ကြီး ရပ်တန့်သွားသဖြင့် ဆာဘိုနာ ရှေ့သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့သည် မည်သည့် အဟန့်အတားမျှ မရှိဘဲ ဗဟိုခရိုင်ပန်းခြံသို့ ရောက်ရှိလာကြပြီ ဖြစ်သည်။ ဆာဘိုနာသည် သွားကြိတ်ရင်း မျှော်လင့်ချက် ရောင်ခြည်သစ်ကို ပြန်လည် မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဗဟိုခရိုင်ပန်းခြံသည် ဗဟိုခရိုင်တစ်ခုလုံးတွင် အမြင့်မြတ်ဆုံး နေရာဖြစ်ပြီး နော်ဇင်မြို့၏ အင်အားအကြီးဆုံး လက်နက်များ ရှိရာနေရာလည်း ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

ဆာဘိုနာသည် သူမ၏ မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်မိသည်။ သူမသည် ရေနစ်နေသူတစ်ဦး သစ်တုံးတစ်တုံးကို တွေ့ရှိလိုက်ရသကဲ့သို့ အတိုင်းအဆမရှိ ဝမ်းသာသွားသည်။ ဗဟိုခရိုင် အုပ်ချုပ်ရေးအဖွဲ့မှ လူကြီးပိုင်းများသည် ဤအရာအားလုံးကို သေချာပေါက် ရပ်တန့်စေပြီး အခြေအနေကို ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်အောင် လုပ်ပေးလိမ့်မည်။

ထိုအခါကျမှ သူမသည် ဤနိမ့်ကျသော လူများကို ဖျော်ဖြေရေးအတွက် တိရစ္ဆာန်များ၏ အစာအဖြစ် သတ်ကွင်းထဲသို့ ပို့ပစ်မည်ဟု ကြုံးဝါးနေမိသည်။

ဗင်းဆင့်သည် လူအုပ်ကြီးကို အေးစက်စွာ လှည့်ကြည့်ရင်း ဆိုလိုက်သည်။

"ငါ့အနားကို လာပြီး ဘုရားသခင်ရဲ့ ဂရုဏာတော်ကို နာယူကြတဲ့သူတွေဟာ သန့်ရှင်းတဲ့ အလင်းရောင်ရဲ့ လမ်းပြမှုကို ခံရသူတွေပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ ငါ တစ်ခု တွေ့ရှိခဲ့တယ်။ ဒီထဲမှာ ယုတ်ညံ့တဲ့ တော်ဝင်မျိုးနွယ်မျိုးနွယ် မိန်းကလေးတစ်ယောက် ပါနေတယ်။ သူမရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ညစ်ပတ်တဲ့ အတွေးတွေ ပြည့်နေတယ်။ တစ်ချိန်က စင်ကြယ်ခဲ့တဲ့ သူမရဲ့ နှလုံးသားဟာ တော်ဝင်မျိုးနွယ်တို့ရဲ့ လူတန်းစားခွဲခြားမှု စိတ်ဓာတ်တွေနဲ့ ညစ်နွမ်းသွားခဲ့ပြီ။ ဒါကြောင့် သူမဟာ ကလေးငယ်တစ်ယောက် မဟုတ်တော့ဘူး... ရန်သူပဲ..."

"ဗဟိုခရိုင်ပန်းခြံထဲကို ငါတို့ မဝင်ခင်မှာပဲ သူ့ရဲ့ သွေးကို နေမင်းနဲ့ တရားမျှတမှုအတွက် ပူဇော်သက္ကာအဖြစ် အသုံးပြုကြစို့..."

ဗင်းဆင့်၏ အသံမှာ မကျယ်သော်လည်း ဆာဘိုနာ အပါအဝင် လူအုပ်ကြီးထဲရှိ လူတိုင်း ထင်ထင်ရှားရှား ကြားလိုက်ရသည်။ ဆာဘိုနာသည် သူမ၏ ဘေးပတ်ပတ်လည်မှ လူများ ဖယ်ခွာသွားကာ သူမကို ဝိုင်းရံထားသည့် စက်ဝိုင်းပုံစံ ဖြစ်သွားသည်ကို ရုတ်တရက် သတိပြုမိလိုက်သည်။

ဗင်းဆင့်သည် သူမကို မည်သည့် ခံစားချက်မျှ မရှိသော မျက်နှာထားဖြင့် စိုက်ကြည့်နေ၏။

"မဟုတ်ဘူး... မဟုတ်ဘူး... ကျွန်မ ဘာမှ မလုပ်ပါဘူး... ကျွန်မ အပြစ်မရှိဘူး၊ ကျွန်မ ရှင့်နောက်ကို လိုက်ခဲ့တာလေ... ကျွန်မနားကို မလာကြနဲ့။ ကျွန်မဖေဖေက ဗဟိုရဲဌာနရဲ့ ရဲချုပ်ပဲ။ ရှင်တို့ ကျွန်မကို ထိရဲရင် အားလုံး ဒုက္ခရောက်ကုန်ကြလိမ့်မယ်..."

သို့သော် ဘာမှ မထူးခြားတော့ချေ။ ဆင်းရဲသားများသည် ရူးသွပ်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် သူမကို ဝိုင်းထားကြသည်။ သူမသည် နောက်သို့ ခလုတ်တိုက် လဲကျရင်း အသည်းအသန် အော်ဟစ်တော့သည်။

"ငါ့နားမလာနဲ့... အစုတ်အပြတ် ဆင်းရဲသားတွေ... နင်တို့ ဘာလို့ အခုထိ မသေကြသေးတာလဲ... နင်တို့ ဝက်တွေ အားလုံး သေကုန်ကြစမ်း... နင်တို့လို ညစ်ပတ်တဲ့ အကောင်တွေ နော်ဇင်မှာ မရှိသင့်ဘူး..."

ဆာဘိုနာ၏ မျက်နှာမှာ ဒေါသကြောင့် တွန့်လိမ်နေပြီး မြေပြင်ပေါ်မှ တွေ့ရာ လက်နက် တစ်ခုကို ကောက်ကိုင်ကာ လူအုပ်ထဲသို့ တိုးဝင်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

သို့သော် ထိုခဏ၌ပင် ကောင်းကင်ယံမှ သန့်ရှင်းသော မီးလျှံများ ကျဆင်းလာပြီး သူမကို ပြင်းထန်သော မီးတောက်များဖြင့် ဝါးမြိုလိုက်တော့သည်။ မီးလျှံများသည် သူမ၏ အရေပြားကို လောင်ကျွမ်းစေပြီး သူမကို ခဏချင်းအတွင်း မီးကျွမ်းသွားစေသည်။ ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကြောင့် သူမ အော်ဟစ်လိုက်သော်လည်း သူမ ဂရုတစိုက် ထိန်းသိမ်းထားသော အရေပြားများမှာ မည်းတူးသွားချေပြီ။

သူမ၏ မျက်နှာမှာ မီးတောက်များကြားတွင် ပုံပျက်သွားပြီး အသားစများမှာ ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ နာကျင်မှုကြောင့် လောက်ကောင်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ တွန့်လိမ်နေသော်လည်း အသံပင် မထွက်နိုင်တော့ချေ။

ဗင်းဆင့်သည် သူမကို အေးစက်စွာ ကြည့်ရင်း တိုးတိုးလေး ဆုတောင်းပေးလိုက်သည်။

"သူ့ရဲ့ ဝိညာဉ်ဟာ အစင်ကြယ်ဆုံး၊ မူလအကျဆုံး အခြေအနေကို ပြန်ရောက်သွားပြီး ငါတို့ အရှင်သခင်ရဲ့ ရင်ခွင်ဆီကို ပြန်သွားရလိမ့်မယ်။ ဒီနည်းနဲ့ သူမဟာ ထာဝရ စင်ကြယ်သွားမှာပါ"

...

ဗဟိုခရိုင်၊ ဗဟိုအုပ်ချုပ်ရေးအဖွဲ့၊ 'ပြောင်းပြန်သစ်ပင်' အောက်ရှိ တရားစီရင်ရေးဗျူရို…

တရားစီရင်ရေးဗျူရိုတွင် အသက်အကြီးဆုံးဖြစ်သူ ဘာရ် သည် စိုးရိမ်ပူပန်နေသော သူ၏ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များကို ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ နော်ဇင်မြို့ မတည်ထောင်မီ ကတည်းက သူသည် စုန်းမကြီး ထံတွင် သစ္စာခံခဲ့ပြီး မသေနိုင်သော စွမ်းအားကို ရရှိကာ ယနေ့တိုင် အသက်ရှင်နေသူ ဖြစ်သည်။

ဘာရ်သည် အတ္တစိတ် လုံးဝမရှိသူ ဖြစ်သည်။ သူသည် တစ်နေ့လုံး ပြောင်းပြန်သစ်ပင် အောက်တွင်သာ ထိုင်နေလေ့ရှိပြီး မိသားစုပင် ရှိမနေတော့ချေ။ လူတိုင်းက သူ့ကို ပြောင်းပြန်သစ်ပင်၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုအဖြစ်ပင် ရှုမြင်ကြသည်။

"ဒါဟာ သေချာပေါက် စာအုပ်ဆိုင်ပိုင်ရှင်ရဲ့ အကြံအစည်ပဲ..."

တိုက်ခိုက်လိုစိတ် ပြင်းပြနေသော အဂ္ဂါသယ်က လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ရင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ကျိကျစ်ရှို့..."

အက်စမိုဒီးယပ်စ်က အက်ရှရှအသံဖြင့် ပြောသည်။

"ငါတို့ ကျိကျစ်ရှို့ကို အထင်သေးခဲ့မိတယ်... သူ လေလံပွဲမှာ တော်ဝင်မျိုးနွယ်အတော်များများကို ထိန်းချုပ်လိုက်တာကို ငါတို့ လုံးဝ သတိမထားမိခဲ့ဘူး"

တရားစီရင်ရေးဗျူရိုမှ အဘိုးကြီးတစ်စုမှာ မရပ်မနား ငြင်းခုံနေကြသဖြင့် ဘာရ်မှာ ခေါင်းကိုက်လာရသည်။

"တိတ်ကြစမ်း... ကျိကျစ်ရှို့ ဖြစ်ဖြစ်၊ နေမင်းယုံကြည်မှုအဖွဲ့က ဗင်းဆင့် ဖြစ်ဖြစ်... သူတို့ အားလုံးဟာ လင်းကျဲရဲ့ လက်ပါးစေတွေပဲ"

ဘာရ်က သူ၏ တောင်ဝှေးကို အားပြုရင်း ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ရာ အားလုံး ငြိမ်ကျသွားကြသည်။

"ငါတို့ စုန်းမကြီးကို နှိုးရမယ်"

ဘာက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ မြူတံတိုင်းက..."

"ဒါပေမဲ့တွေ ဘာတွေ လုပ်မနေနဲ့... ဗဟိုအုပ်ချုပ်ရေးအဖွဲ့သာ ပျက်စီးသွားရင် မြူတံတိုင်းကို ထိန်းသိမ်းထားတာလည်း အပိုပဲ"

ဘာရ်က ရေရွတ်လိုက်ရာ သူ၏ မှုန်ဝါးနေသော မျက်လုံးများတွင် လူသတ်လိုစိတ်များ လက်ခနဲ ပေါ်သွားသည်။

ဘာရ်က ကလေးငယ်တစ်ယောက်ကဲ့သို့ ခေါ်လေ့ရှိသော အဖွဲ့ထဲတွင် အသက်အငယ်ဆုံးဖြစ်သူ ဘလိုက်သ် မှာမူ ဤစကားကို ကြားသောအခါ အေးစက်စွာ လှောင်ပြုံးလိုက်သည်။ သူသည် မည်သူမှ သတိမထားမိစေဘဲ ထောင့်တစ်နေရာတွင် ထိုင်နေရာမှ ဖြည်းညှင်းစွာ ထရပ်လိုက်သည်။

သူသည် ပြောင်းပြန်သစ်ပင်အောက်ရှိ အသီးဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး ထိုအသီး၏ အက်ကြောင်းမှတစ်ဆင့် အိပ်ပျော်နေသော 'သစ်ပင်စုန်းမကြီး' ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ဆံပင်စိမ်းရောင်နှင့် မိန်းကလေးမှာ လှပသော အိပ်မက်တစ်ခုကို မက်နေပုံရသည်။

ဘလိုက်သ် သက်ပြင်းချလိုက်၏။

"ဒါတွေကို ကြားရဲ့လား ဖရက်ဆီးနပ်စ် ... မင်းကတော့ အဇီးကို ကာကွယ်ပေးထားတဲ့ သစ်ပင်ကို စောင့်ရှောက်နေတယ်လို့ ထင်နေတာ... ဒါပေမဲ့ ဒီခေါင်းဆောင်ဆိုသူတွေရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာတော့ မင်းဟာ ကိရိယာတစ်ခုသက်သက်ပဲ"

ရင်းနှီးနေသော အသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဖရက်ဆီးနပ်စ် ၏ လှပသော မျက်ခွံများမှာ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားတော့သည်။

...

လျှို့ဝှက်ဓမ္မထုံးတမ်းမျှော်စင်...

ဗဟိုခရိုင်တွင် တည်ရှိသော လျှို့ဝှက်ဓမ္မထုံးတမ်း မျှော်စင် ဌာနချုပ်သည် မည်သူမျှ ထိုးဖောက်၍မရနိုင်သော ခိုင်ခံ့သည့် ခံတပ်ကြီးတစ်ခုနှင့် တူလှသည်။ ၎င်းသည် နော်ဇင်မြို့တွင် ဒုတိယအမြင့်ဆုံး အဆောက်အအုံဖြစ်ပြီး သူရဲကောင်းများ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ဖော်ပြရန် ခန့်ညားထည်ဝါသော အသွင်အပြင်ဖြင့် တည်ဆောက်ထားသည်။ ထိုအဆောက်အအုံ၏ ထိပ်ဆုံးတွင်မူ လျှို့ဝှက်ဓမ္မထုံးတမ်း မျှော်စင်၏ အကြီးအကဲများကောင်စီ တည်ရှိလေသည်။

ဂရက်သည် ဤနေရာသို့ တစ်ကြိမ်သာ ရောက်ဖူးသည်။ ထိုစဉ်က ဗီဗီယန်၏ ရာထူးကို ဆက်ခံပြီး မဟာရောင်စဉ် သူရဲကောင်း အဖြစ် ရာထူးတိုးမြှင့်ခံရစဉ်ကပင် ဖြစ်သည်။ ဤမျှမြန်မြန်ဆန်ဆန် ဒုတိယအကြိမ် ပြန်ရောက်လာလိမ့်မည်ဟု သူ တစ်ခါမှ မတွေးထားခဲ့ဖူးချေ။

ဂရက်သည် ကောင်စီအစောင့်များ၏နောက်မှ လိုက်ပါရင်း ဓာတ်လှေကားအတွင်းသို့ ဝင်လိုက်၏။ ဓာတ်လှေကားမှာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် အပေါ်သို့ မြင့်တက်လာတော့သည်။ ဓာတ်လှေကား၏ ကြည်လင်သော မှန်သားမှတစ်ဆင့် မိမိတို့ တာဝန်အသီးသီးကို ထမ်းဆောင်နေကြသည့် သူရဲကောင်းများကြားတွင် နီရဲသော အရိပ်အယောင်တစ်ခုကို ဂရက် လှမ်းမြင်လိုက်ရသည်။

မေလီဆာ...

ဂရက် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ ဤခရီးစဉ်အပြီးတွင် သူ နောက်ထပ် ပြန်မလာနိုင်တော့တာမျိုးပင် ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။ ထို့ကြောင့် သူ သိထားသော သတင်းအချက်အလက်များကို မေလီဆာထံသို့ အရောက်ပေးပို့ရန်မှာ အလွန်အရေးကြီးသည်။ အကြီးအကဲများကောင်စီက အချိန်ဆွဲမနေဘဲ အလျင်အမြန် လှုပ်ရှားခဲ့သည်။ သူသည် သဲလွန်စတစ်ခုကို ဖော်ထုတ်နိုင်ခဲ့ရုံသာ ရှိသေးသော်လည်း ချက်ချင်းပင် ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

'ဒါမှမဟုတ် ဒါယာ အကြောင်းကို စုံစမ်းစကတည်းက ငါ စောင့်ကြည့်ခံနေရတာလား...'

ဂရက်သည် မိမိ၏ မိုက်မဲမှုအတွက် မိမိကိုယ်ကိုယ် အပြစ်တင်မိသည်။ လျှို့ဝှက်ဓမ္မထုံးတမ်း မျှော်စင်သည် ဂျိုးဇက်ကို အသုံးချပြီး မစ္စတာလင်ကို စည်းရုံးရန် ကြိုးစားခဲ့ပြီးနောက်... နောက်ဆုံးတွင် ဂျိုးဇက်ကို သေဆုံးအောင် ပစ်ထားခဲ့ကတည်းက ဂရက်သည် ဤအဖွဲ့အစည်းအပေါ် ယုံကြည်မှု တဖြည်းဖြည်း ကုန်ဆုံးလာခဲ့သည်။ အလေးစားရဆုံး သူရဲကောင်း တစ်ယောက်ပင်လျှင် မိမိ၏ ရဲဘော်ရဲဘက်များကို ကျောမခိုင်းရဲတော့သည့် အခြေအနေတွင် သူရဲကောင်း စိတ်ဓာတ်ဟူသည်မှာ အဘယ်မှာ ရှိတော့မည်နည်း။

သူ သိထားသော လျှို့ဝှက်ချက်ကို မေလီဆာထံ မည်သို့ပေးပို့ရမည်နည်းဟု ဂရက် အသည်းအသန် စဉ်းစားသော်လည်း နည်းလမ်းမရှိတော့ချေ။ အကယ်၍ လွယ်ကူလျှင် လျှို့ဝှက်ဓမ္မထုံးတမ်း မျှော်စင်သည် ဤလျှို့ဝှက်ချက်ကို နှစ်ပေါင်းများစွာ ထိန်းသိမ်းထားနိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ သူသည် မစ္စတာလင်ထံသို့သာ စိတ်ထဲမှ ဆုတောင်းနေမိသည်။ ထိုပုဂ္ဂိုလ်သာလျှင် တစ်ဦးတည်းသော စစ်မှန်သည့် ဘုရားသခင်ပင် ဖြစ်သည်။

ဓာတ်လှေကားသည် ထိပ်ဆုံးထပ်သို့ ရောက်ရှိကြောင်း အချက်ပေးသံ ထွက်ပေါ်လာပြီး တံခါးများ ပွင့်သွားရာ သတ္တုရောင်ပြန်ဟပ်မှုများက ဂရက်၏ မျက်လုံးများကို စူးရှသွားစေသည်။ နော်ဇင်တွင် ဤမျှ သတ္တုများဖြင့်သာ တည်ဆောက်ထားသည့် အစည်းအဝေးခန်းမမျိုး လျှို့ဝှက်ဓမ္မထုံးတမ်း မျှော်စင်မှလွဲ၍ အခြားနေရာတွင် ရှိမနေချေ။ ဤသတ္တုများမှာ သူရဲကောင်း များ၏ မြင့်မြတ်မှုနှင့် အာဏာကို ပြသရန်ဟု ဂရက် တစ်ချိန်က ထင်ခဲ့ဖူးသော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ အာဏာကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော အကြီးအကဲများ ပုန်းအောင်းရန် ဝတ်ဆင်ထားသည့် သံချပ်ကာအင်္ကျီနှင့် ပိုတူနေတော့သည်။

ဂရက်သည် မြှင့်တင်ထားသော စင်မြင့်ပေါ်ရှိ စက်ဝိုင်းပုံစံ ငွေရောင်အစည်းအဝေးစားပွဲကြီးဆီသို့ ကြည့်လိုက်သည်။ စားပွဲတွင် သူရဲကောင်း သံချပ်ကာများကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် အဘိုးကြီး သုံးဦး ထိုင်နေကြသည်။ အမြင့်ဆုံးနေရာတွင် ထိုင်နေသူမှာ လျှို့ဝှက်ဓမ္မထုံးတမ်း မျှော်စင်ကို တည်ထောင်သူ ဗာလေ့စ် ဖီနီဒါ့စ် ဖြစ်သည်။

ဂရက်သည် ထိုအဘိုးကြီးထံသို့ လျှောက်သွားလိုက်ရာ သူ့ကို ခေါ်ဆောင်လာသော အစောင့်မှာ အရိပ်ထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ဂရက်က ရိုသေသော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ဗာလေ့စ်၏ ရှေ့တွင် ချက်ချင်း ဒူးထောက်လိုက်သည်။

ဗာလေ့စ်သည် အသက်တစ်ထောင်ကျော် သက်တမ်း ရှိပုံ ရသည်။ လျှို့ဝှက်ဓမ္မထုံးတမ်း မျှော်စင် တစ်ခုလုံး၏ အမြင့်ဆုံး ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သည့်အတိုင်း သူသည် အားလုံး၏ လေးစားမှုကို ခံရသူဖြစ်ပြီး မျှော်စင်၏ ဂုဏ်ကျက်သရေနှင့် တစ်သားတည်း ဖြစ်နေသူလည်း ဖြစ်သည်။ သူ၏ ပုံစံမှာ အမြဲတမ်း ဆွဲဆောင်မှုရှိနေပြီး လူအများ လိုက်စားနေသည့် သူရဲကောင်း စိတ်ဓာတ်၏ ပြယုဂ်လည်း ဖြစ်သည်။ ဤသူသည်ပင် လျှို့ဝှက်ဓမ္မထုံးတမ်း မျှော်စင်ကို နော်ဇင်၏ အကြီးဆုံး အဖွဲ့အစည်း ဖြစ်လာအောင် လုပ်ဆောင်ခဲ့သူပင်။

***

အပိုင်း(၅၀၀)

"လူကြီးမင်း ဗာလေ့စ်ရဲ့ ခေါ်ယူမှုကြောင့် ကျွန်တော် ရောက်လာပါပြီ..."

ဂရက်က ရိုးသားစွာ ပြောလိုက်သည်။

ဗာလေ့စ်က ခေါင်းညိတ်ပြ၏။

"ငါ့ရဲ့ သူရဲကောင်း ကောင်းလေး... ထပါ"

ဂရက်သည် အမိန့်အတိုင်း ထရပ်လိုက်ပြီး ဗာလေ့စ်ကို ကြည့်လိုက်ရာ အဘိုးကြီး၏ မျက်နှာမှာ မည်သည့် ခံစားချက်မျှ မရှိဘဲ နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်ကျော် အသက်ရှင်နေသည့် လိပ်ကြီးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ တည်ငြိမ်နေသည်။

"လိုရင်းကိုပဲ ပြောကြရအောင်... မင်း ဒါယာရဲ့ အမှုအကြောင်း စုံစမ်းနေတာ မဟုတ်လား"

ဂရက် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်သွားသည်။ သူ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူကာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ ဗာလေ့စ်က စကားကို ကွေ့ပတ်မနေဘဲ တိုက်ရိုက်ပြောလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ချေ။ သို့သော် ဂရက်သည် မနာခံရဲဘဲ အမှန်အတိုင်းသာ ဖြေလိုက်ရသည်။ မဟုတ်လျှင် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် အစောင့်များ၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံရနိုင်သောကြောင့်ပင်။

"ဟုတ်ပါတယ်... အဲဒါ မှန်ပါတယ်"

"အင်း..."

ဗာလေ့စ်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ထိုအဘိုးကြီး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဤကဲ့သို့သော ခံစားချက်မျိုးကို ဂရက် တွေ့ရခဲလှသည်။

"မင်းက ဗီဗီယန်နဲ့ အတူတူပဲ... ဒါပေမဲ့ ငါ ဒါကို ကြိုသိပြီးသားပါ... ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဗီဗီယန်လည်း ဒါယာ သေဆုံးမှုအကြောင်းကို စုံစမ်းခဲ့ဖူးလို့ပဲ..."

"ဒါယာရဲ့ သေဆုံးမှုက သဘာဝအတိုင်း သေတာ မဟုတ်ဘူး..."

ဂရက်သည် ထိုစကားကို ကြိုတင်ခန့်မှန်းထားသော်လည်း အမှန်တကယ် ကြားလိုက်ရသောအခါ အံ့ဩသွားမိသည်။ သူသည် လျှို့ဝှက်ဓမ္မထုံးတမ်း မျှော်စင်အပေါ် စိတ်ကုန်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ဤစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် သူသိထားသော ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ပြိုလဲသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ မေလီဆာရဲ့ မိခင်၊ ဂျိုးဇက်ရဲ့ ဇနီးဖြစ်တဲ့ မဟာရောင်စဉ် သူရဲကောင်း ဒါယာဟာ သူမကိုယ်တိုင် သေဆုံးဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့လို့ပဲ..."

အတွေးထဲ နစ်နေသော ဂရက်သည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အံ့ဩတကြီးဖြင့် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်မိသည်။ သို့သော် ဗာလေ့စ်မှာ အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်သွားပြန်သည်။ အတန်ကြာမှ သူက ပြန်လည်ပြောကြားလာသည်။

"ကဲ... ငါ မင်းကို ဟိုးရှေးရှေးတုန်းက ပုံပြင်တစ်ပုဒ် ပြောပြမယ်..."

ဗာလေ့စ်က သက်ပြင်းရှည်ကြီးကို ချလိုက်ပြီး စတင်ပြောပြတော့သည်။

"ဟိုးရှေးရှေးတုန်းက... အဇီးတိုက်ကြီးပေါ်မှာ ရှိတဲ့ လူသားတွေဟာ မိစ္ဆာအဲ့လ်ဖ် တွေအတွက် အစားအစာတစ်ခုထက် မပိုခဲ့တဲ့ အချိန်တုန်းကပေါ့လေ... မိစ္ဆာနတ်ဘုရား တစ်ပါး ဆင်းသက်လာခဲ့ဖူးတယ်..."

...

ဂရက်၏ အသက်ရှူသံများ ပြင်းထန်လာပြီး ရင်ထဲတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အတိတ်နိမိတ်တစ်ခုက စတင်စိမ့်ဝင်လာသည်။

"အဲဒီ မိစ္ဆာနတ်ဘုရားဟာ အဲ့လ်ဖ် တွေရဲ့ ခေတ်တစ်ခေတ်လုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့တယ်။ လူသားတွေကတော့ မူလစုန်းမကြီး ရဲ့ စောင့်ရှောက်မှုအောက်မှာ အသက်ရှင်သန်ခွင့် ရခဲ့ကြတာပေါ့... လူသားတွေဟာ အရမ်းကို ကံကောင်းခဲ့ပြီး ကိုယ်ပိုင်အောင်မြင်မှုတွေကို တည်ဆောက်နိုင်ခဲ့ကြတယ်... ဒါပေမဲ့ ငါတို့ခေတ်မှာတော့ အဲဒီ မိစ္ဆာနတ်ဘုရားဟာ အိပ်ပျော်နေရုံသက်သက်ပဲ ရှိသေးပြီး လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားတာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ငါတို့အားလုံး သိထားကြတယ်"

ဗာလေ့စ်၏ အသံမှာ အက်ရှရှနိုင်လှပြီး မိစ္ဆာနတ်ဘုရားအကြောင်း ပြောလိုက်တိုင်း ဂရက် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်တုန်သွားမိသည်။

"အဲဒီ မိစ္ဆာနတ်ဘုရားကိုသာ အမြစ်မဖြတ်နိုင်ရင် လူသားတွေရဲ့ အနာဂတ်ဟာလည်း ဟိုးတုန်းက အဲ့လ်ဖ်တွေလိုပဲ ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်... ဒါကြောင့် လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်လောက် ငါ လူငယ်ဘဝတုန်းက သူရဲကောင်း တစ်စုကို စုစည်းပြီး လူသားတွေရဲ့ အနာဂတ်ကို ကာကွယ်ဖို့ အဲဒီ မိစ္ဆာနတ်ဘုရားကို သတ်ပစ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြတယ်"

"ငါဟာ ငါ့ရဲဘော်တွေထဲမှာ အင်အားအအရှိဆုံး မဟုတ်ခဲ့ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ငါဟာ ကံအကောင်းဆုံးရော ကံအဆိုးဆုံးပါ ဖြစ်ခဲ့တယ်... ငါတို့ဟာ အဲဒီနတ်ဘုရားကို သတ်ဖို့ ကြိုးစားရင်းနဲ့ပဲ သူရဲ့ အငြိုးအတေးတွေ ကူးစက်ခြင်း ခံခဲ့ရတယ်... ငါ့ရဲဘော်တွေ အားလုံး သေကုန်ကြပေမဲ့ ငါကတော့ အိုမင်းရင့်ရော်ပေမဲ့ သေလို့မရတဲ့ ဒီလို ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် ခန္ဓာကိုယ်ကြီးကို ရခဲ့တာပဲ"

"..."

"ဒါတောင်မှ ငါဟာ သူတို့ရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို ဆက်ခံပြီး လျှို့ဝှက်ဓမ္မထုံးတမ်း မျှော်စင်ကို တည်ထောင်ခဲ့တယ်... ဒါဟာ ငါတို့အဖွဲ့အစည်းရဲ့ အစအဦးပဲ"

ဂရက်သည် 'အဲဒီ မိစ္ဆာနတ်ဘုရား' ဟူသော စကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် အလိုလို တုန်လှုပ်သွားမိပြီး သူ၏ စိတ်ထဲတွင် စာအုပ်နံ့လေးများ သင်းပျံ့ကာ တည်ငြိမ်ပြီး အင်အားကြီးမား၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လူငယ်တစ်ဦး၏ ပုံရိပ်က ချက်ချင်း ပေါ်လာသည်။ ၎င်းမှာ ဗာလေ့စ် ပြောနေသော မိစ္ဆာနတ်ဘုရားနှင့် ထပ်တူကျနေသကဲ့သို့ပင်။

ဂရက်က တုန်ရီနေသော အသံဖြင့် မေးလိုက်၏။

"ဆရာ အဲဒီ မိစ္ဆာနတ်ဘုရားကို မြင်ခဲ့ဖူးသလား"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဗာလေ့စ်က ရယ်မောလိုက်သည်။ သူ၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ လုံးဝမလှုပ်ရှားသော်လည်း ပုပ်သိုးနေသော ပါးစပ်အတွင်းမှ ရယ်သံများ ထွက်ပေါ်လာ၏။

"မမြင်ဖူးဘူး... ငါတို့ သူ့ရဲ့ အရိပ်ကိုတောင် မမြင်ခဲ့ရဘူး... ငါတို့အဖွဲ့ တစ်ဖွဲ့လုံး အမြစ်ပြတ် သုတ်သင်ခံလိုက်ရတာပဲ"

ဂရက် ....

ဗာလေ့စ်မှာ မိစ္ဆာနတ်ဘုရားကို မမြင်ဖူးသဖြင့် ထိုသူမှာ မစ္စတာလင် ဖြစ်မဖြစ် အတည်မပြုနိုင်သော်လည်း ဂရက်က ချက်ချင်းပင် သတိပြန်ဝင်လာကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် မေးလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင်... ဒါတွေက မဟာရောင်စဉ် သူရဲကောင်း ဒါယာနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ"

"လျှို့ဝှက်ဓမ္မထုံးတမ်း မျှော်စင်ရဲ့ မူလရည်ရွယ်ချက်နဲ့ မစ်ရှင်က တစ်ခါမှ မပြောင်းလဲခဲ့ဘူး"

ဗာလေ့စ်က ခါးသီးစွာ ဆိုသည်။

"ငါတို့ရဲ့ ပန်းတိုင်က အဲဒီ မိစ္ဆာနတ်ဘုရားကို အနိုင်ယူဖို့ပဲ... ပြီးတော့ ငါတို့ထဲမှာ အဲဒီနတ်ဘုရားကို အနိုင်ယူနိုင်ဖို့ အလားအလာ အရှိဆုံးသူက ဂျိုးဇက်ပဲ..."

"ဒါကို မင်းနဲ့ငါတင် နားလည်တာ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါယာလည်း သိတယ်... ဒါပေမဲ့ ဒါယာနဲ့ လက်ထပ်ပြီးတဲ့နောက် ဂျိုးဇက်က ပျော့ညံ့လာတယ်... သူဟာ တရားမျှတမှုနဲ့ သူရဲကောင်း ဥပဒေသတွေကို လျစ်လျူရှုလာခဲ့တယ်..."

"ဒါယာဆိုတာ ဂျိုးဇက်ရဲ့ ထူးချွန်တဲ့ မျိုးရိုးဗီဇကို လက်ဆင့်ကမ်းနိုင်ဖို့ ငါတို့ စီစဉ်ထားတဲ့ ရုပ်သေးရုပ် တစ်ရုပ်သက်သက်ပဲ... ဒါပေမဲ့ သူက ဂျိုးဇက်ရဲ့ တကယ့် မစ်ရှင်အပေါ်မှာ ပြင်းပြင်းထန်ထန် သက်ရောက်မှု ရှိလာခဲ့တယ်"

ဂရက်သည် ထိုအဘိုးကြီးကို မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

"ဒါကြောင့်... သူ သေရမယ်"

ဗာလေ့စ်က ပြောလိုက်သည်။

"ဒီအကြောင်းပြချက် တစ်ခုတည်းနဲ့လား"

ဂရက်မှာ ဆွံ့အသွားရ၏။

"ဟုတ်တယ်၊ ပြီးတော့ သူ မသေခင်မှာ ငါ သူ့ကို ခေါ်ယူ စကားပြောခဲ့တယ်... လျှို့ဝှက်ဓမ္မထုံးတမ်း မျှော်စင်ရဲ့ တကယ့် ရည်ရွယ်ချက်ကို ပြောပြခဲ့တော့ သူကိုယ်တိုင်ပဲ သေဆုံးဖို့ လိုလိုလားလား ရွေးချယ်ခဲ့တာပါ"

ဂရက်မှာ ရုတ်တရက် အသက်ရှူရ ခက်ခဲသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဤအမှန်တရားမှာ တုန်လှုပ်ဖွယ် ကောင်းသော်လည်း သူ၏ စိတ်ထဲတွင် သံသယများစွာ ရှိနေဆဲပင်။ အကယ်၍ လူသားတွေ၏ အနာဂတ်အတွက်၊ ဇနီးတစ်ယောက်၊ မိခင်တစ်ယောက်နှင့် သူရဲကောင်း တစ်ယောက်၏ တာဝန်အရဆိုလျှင် ဒါယာသည် သူမ၏ သေဆုံးမှုကို ကြိုတင်လက်ခံခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်ပါသလား။

သို့သော် ဂရက် မယုံကြည်နိုင်ဆုံး အချက်မှာ...

"တကယ်လို့ သူရဲကောင်း ဂျိုးဇက်ဟာ လျှို့ဝှက်ဓမ္မထုံးတမ်း မျှော်စင်နဲ့ လူသားတွေအတွက် မျှော်လင့်ချက်ဆိုရင်... ဆရာတို့ ဘာလို့ သူ့ကို စွန့်ပစ်ခဲ့တာလဲ..."

ဂရက်က ဒေါသတကြီး မေးလိုက်သည်။

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ မေလီဆာကလည်း ထူးချွန်လို့ပဲ... ပြီးတော့ ဂျိုးဇက်က သူ့ရဲ့ အစွမ်းကုန် အခြေအနေကို ရောက်နေပြီ၊ ဒါတောင် သူက လိုအပ်ချက်တွေနဲ့ အလှမ်းဝေးနေသေးတယ်"

ဗာလေ့စ်က မည်သည့် ခံစားချက်မျှ မပါဘဲ ပြန်ဖြေသည်။

"အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ... ဆရာတို့က မစ္စတာလင်ရဲ့ မျက်နှာသာပေးမှုကို ရဖို့အတွက် သူ့ကို စတေးခဲ့တာ သိသာနေတာပဲ..."

ဂရက်၏ ဒေါသမှာ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ဖြစ်သွားပြီး ခဏတာ မိမိကိုယ်မိမိ မေ့သွားကာ ဒါယာနှင့် ဂျိုးဇက်တို့အတွက် မတရားမှုကို အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။

"ပြီးတော့ ဆရာလည်း မစ္စတာလင်ဟာ အဲဒီ မိစ္ဆာနတ်ဘုရားဆိုတာကို သိနေတာ မဟုတ်လား..."

ဂရက်က အံကြိတ်ရင်း မေးလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဗာလေ့စ်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး ဂရက်ကို မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် စိုက်ကြည့်နေတော့သည်။

***