အခန်း (၄၉၅-၄၉၆)

အပိုင်း(၄၉၅)

"မတ်လ ၁၇ ရက်၊ သာယာသောနေ့..."

"ဒီဒေသရဲ့ သံလိုက်စက်ကွင်း သက်ရောက်မှုကို ငါ အထင်သေးခဲ့မိတယ်။"

"ငါ့တပည့် ဝမ်ချီ တစ်ယောက် စိတ်ချောက်ချားတဲ့ ရောဂါ ခံစားနေရပြီ။ စိတ်ဖိစီးမှု များလို့လား ဒါမှမဟုတ် တခြားအကြောင်းကြောင့်လားတော့ မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ သံလိုက်စက်ကွင်းကိစ္စကို ငါတို့ ထုတ်မပြောနိုင်ဘူး။ မဟုတ်ရင် စီမံကိန်း ရပ်တန့်သွားလိမ့်မယ်၊ ငါတို့ ကြိုးစားသမျှ အလကား ဖြစ်ကုန်မယ်...။ ဒါကြောင့် ဆိုင်ယုံကိုပဲ သူ့ကို စိတ်ရောဂါအဖြစ် သတ်မှတ်ပေးဖို့နဲ့ ဆေးရုံပို့ပေးဖို့ ငါ အကူအညီတောင်းလိုက်ရတယ်။"

"ငါ စိတ်မကောင်းဘူး... ဒါပေမဲ့ ရှေးဟောင်းသုတေသန ပညာရှင်တစ်ယောက်အနေနဲ့ ဒီသုတေသနကို ငါတို့ လုပ်ကို လုပ်ရမယ်။ တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရရင် ငါမှ မလုပ်ရင် ဘယ်သူက ငရဲခန်းထဲ ဆင်းရဲခံမှာလဲ။"

"ငါ အဖွဲ့ဝင်အားလုံးကို အခြေအနေအမှန် ရှင်းပြလိုက်တယ်။ ဘယ်သူမဆို ဆက်မလုပ်ချင်ရင် ချက်ချင်း နုတ်ထွက်နိုင်ခွင့် ပေးခဲ့တယ်။"

"ကံကောင်းတာက ဘယ်သူမှ နုတ်ထွက်ဖို့ ဆန္ဒမရှိကြဘူး။ သူတို့အားလုံးက လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်ကောင်းတွေ၊ တပည့်ကောင်းတွေပါ။ သူတို့ဆီမှာ ပြင်းပြတဲ့ စူးစမ်းလိုစိတ်တွေ ရှိနေကြတယ်၊ ငါ့ကိုတောင် ရှေ့ဆက်ဖို့ တိုက်တွန်းနေကြသေးတယ်။ ဒါဟာ လူသားမျိုးနွယ်ရဲ့ တောက်လောင်နေတဲ့ မီးလျှံတွေပါပဲ။ ဒီလို စူးစမ်းလိုစိတ် ရှိလို့သာ လူသားတွေဟာ ပဟေဠိတွေကို အကြိမ်ကြိမ် ဖော်ထုတ်နိုင်ပြီး တိုးတက်လာခဲ့တာ မဟုတ်လား။"

"ဆိုင်ယုံကတော့ ငါတို့မှာ စိတ်ထွက်ပေါက်တစ်ခု ရှိဖို့လိုတယ်လို့ အကြံပြုတယ်။ မဟုတ်ရင် ရေရှည် ပြင်းထန်တဲ့ အလုပ်တွေကြောင့် စိတ်ဖိစီးမှုတွေ ပိုများလာပြီး စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြဿနာတွေ ပိုတွေ့လာရလိမ့်မယ်တဲ့။"

"ဒါကြောင့် လူတိုင်းကို ကိုယ်ပိုင်မှတ်တမ်းစာအုပ်တွေ ရေးခိုင်းလိုက်တယ်။ သုတေသန ရလဒ်တွေတင်မကဘဲ ကိုယ့်ရဲ့ ခံစားချက်တွေကိုပါ ရေးချဖို့ပေါ့။ ငါတို့ တစ်နေ့မှာ သေဆုံးသွားခဲ့ရင်တောင် ဒီမှတ်တမ်းတွေကနေတစ်ဆင့် ငါတို့ရဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှုတွေကို တခြားလူတွေ သိသွားနိုင်မှာပါ။ နောင်လာနောက်သားတွေအတွက် တစ်ခုခု ချန်ထားခဲ့နိုင်တာကလည်း ကောင်းတဲ့အချက်ပဲ မဟုတ်လား။"

လင်းကျဲသည် တုန်ရင်နေသော လက်အစုံဖြင့် မှတ်တမ်းစာအုပ်၏ နောက်ထပ်စာမျက်နှာများကို ဆက်လက်လှန်ကြည့်လိုက်ရာ ပိုမိုထူးဆန်းပြီး ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းသော ဖြစ်ရပ်များကို တွေ့ရှိရတော့သည်။

"မတ်လ ၂၇ ရက်၊ သာယာသောနေ့..."

"ရှေ့ဆက်တိုးဖို့ မသင့်တော်တော့ဘူးလို့ အဘိုးကြီးချန်က ပြောပေမဲ့ သူကတော့ အရှုံးမပေးဘဲ နည်းလမ်းအမျိုးမျိုး ရှာနေတုန်းပဲ။ သူ အရမ်း စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံရပေမဲ့ သူ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေက တစ်နေရာတည်းမှာ စူးစိုက်မနေဘူး။ ဒါက ငါ့ကို စိုးရိမ်စေပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ စိတ်ကူးယဉ်မှုပဲ ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။ ငါတို့ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း စကားပြောဖြစ်ကြပြီး သူ့ရဲ့ ရည်မှန်းချက်ကို ငါ နားလည်ပေးနိုင်ခဲ့တယ်။ ငါ့ပန်းတိုင်ကလည်း သူနဲ့ အတူတူပဲမို့ သံသယတွေကို ဘေးဖယ်ပြီး တူးဖော်ရေးလုပ်ငန်း အဆင်ပြေဖို့ပဲ ငါ အာရုံစိုက်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။"

"ဒါ့အပြင် ဆိုင်ယုံ တစ်ယောက် နေလို့မကောင်းဘူး ဖြစ်နေတယ်။ မနက်စာလည်း မစားနိုင်ဘူး၊ ခဏခဏလည်း အန်နေတာမို့ ငါ နည်းနည်းတော့ စိုးရိမ်မိတယ်။"

"မတ်လ ၂၈ ရက်၊ သာယာသောနေ့။"

"အဘိုးကြီးချန်ရဲ့ အဖွဲ့က ရှေ့ဆက်သွားဖို့ လမ်းပွင့်အောင် လုပ်နိုင်ခဲ့ပြီ။ လူတိုင်း ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်နေကြသလို ငါ့တပည့်တွေရဲ့ မျက်နှာမှာလည်း မျှော်လင့်ချက်တွေ ပြန်ပွင့်လာတယ်။"

"ရှေ့ကို ဆက်သွားရမယ်၊ ငါတို့ ဆက်ပြီး တိုးရမယ်။ ဒီတစ်ခါတော့ တကယ့်ကို ကြီးမားတဲ့ ရှာဖွေတွေ့ရှိမှုကြီး တစ်ခုခုကို ရတော့မယ်လို့ ငါ ခံစားနေရတယ်။"

(မှတ်တမ်း၏ ကျန်ရှိသော အစိတ်အပိုင်းများမှာ သွေးကွက်များ ပေကျံနေသဖြင့် ဖတ်၍မရတော့ချေ။)

"မတ်လ ၂၉ ရက်၊ သာယာသောနေ့။"

"ငါတို့ 'တံခါး' တစ်ချပ်ကို တူးဖော်မိကြတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ ငါ့စိတ်ထဲမှာ မကောင်းတဲ့ နိမိတ်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရပြီး နောက်ကြောင်းပြန်လှည့်ချင်စိတ် ပေါက်သွားမိတယ်။ ဆိုင်ယုံကို အပြင်ပြန်ထွက်ဖို့ ပြောချင်ပေမဲ့ သူကပဲ ငါ့ကို အားပေးတယ်။ လင်မင်ဟိုင်ဆိုတာ သူ့ရဲ့ ရည်မှန်းချက်အတွက်ဆိုရင် ဘာမဆို ရင်ဆိုင်မယ့်သူပါတဲ့။"

"သူ ငါ့ကို ကြည့်နေတဲ့ အကြည့်တွေက အရမ်းလေးနက်လွန်းလို့ ငါ မငြင်းဆန်နိုင်ခဲ့ဘူး။ ငါ သူ့ကို အရမ်းချစ်တာပဲ။ တူးဖော်ရေးကို ဆက်လုပ်ကြမယ်။"

"မတ်လ ၃၀ ရက်၊ မိုးရွာသောနေ့..."

"ငါတို့ အထဲကို ရောက်သွားခဲ့ပြီ၊ ဒါပေမဲ့ တံခါးက အမြဲတမ်းအတွက် ပိတ်သွားခဲ့တယ်။ အတွင်းထဲက မြင်ကွင်းက ငါ့ကို တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားစေသလို အံ့ဩမှင်သက်စေခဲ့တယ်။ ဒါဟာ အရင်က တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးတဲ့ ဗိသုကာလက်ရာမျိုးပဲ။ ဟောင်းနွမ်းညစ်ပတ်နေပေမဲ့ ငါတို့ မြင်ဖူးသမျှ အဆောက်အဦးတွေထက် ပိုပြီး ခန့်ညားထည်ဝါနေတယ်။ ဒါဟာ လူသားတွေ တည်ဆောက်နိုင်တဲ့ အရာမျိုး မဟုတ်ဘူး။"

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် အဘိုးကြီးချန်ကတော့ ငါ့ထက်တောင် ပိုပြီး အံ့ဩနေပုံရတယ်။ သူက သူ့တပည့်တွေကို ဒီအဆောက်အဦးရဲ့ တည်ဆောက်ပုံကို စစ်ဆေးခိုင်းပေမဲ့ တိုင်တစ်လုံးမှ မရှိဘူးလို့ သူတို့က ပြန်ပြောကြတယ်။ အဲဒီမှာပဲ အဘိုးကြီးချန် ရူးသွပ်သွားပြီး တပည့်တစ်ယောက်ကို ဂေါ်ပြားနဲ့ ရိုက်နှက်တော့တာပဲ။"

"အခြေအနေတွေက အရမ်းကို ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်ကုန်ပြီး ရန်ပွဲတွေအထိ ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ နောက်ဆုံးတော့ အဘိုးကြီးချန် အသတ်ခံလိုက်ရတယ်။ ဘယ်သူသတ်လဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ မမြင်လိုက်ပေမဲ့ တစ်ယောက်ယောက်က အဘိုးကြီးချန်ရဲ့ လျှာကို ဆွဲနှုတ်သွားခဲ့တယ်။"

"ငါတို့မှာ အလောင်းကို စစ်ဆေးဖို့ ဒါမှမဟုတ် မြေမြှုပ်ပေးဖို့ အင်အား မရှိကြတော့ဘူး။ သူ့ရဲ့ ပါးစပ်က ဟောင်းလောင်းကြီး ဖြစ်နေပြီး မျက်လုံးတွေကတော့ ပြူးကျယ်နေတုန်းပဲ။ ညဘက်မှာ သူ့မျက်လုံးထဲက ပုံရိပ်ကို ကြည့်ရင် လူသတ်သမားကို မြင်ရမလားလို့ ငါ သွားကြည့်မိသေးတယ်။"

"ဟား... ဒါက မဖြစ်နိုင်တာပဲလေ။ သူ သေသွားပြီပဲ။ သူ့မျက်လုံးထဲမှာ ငါ့မျက်နှာကိုပဲ မြင်နေရတယ်။"

"ဧပြီလ ၁ ရက်၊ မိုးရွာသောနေ့..."

"မနေ့ညက ငါတို့ အဲဒီ မြေအောက်အဆောက်အဦးထဲမှာပဲ အိပ်ပျော်သွားကြတယ်။ ငါ နိုးလာတော့ ဆိုင်ယုံက ငါ့ဘေးမှာ ထိုင်နေတယ်။ သူ ငါ့ကို ပထမဆုံး ပြောတဲ့စကားက 'လင်မင်ဟိုင်... ကျွန်မမှာ ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီ' တဲ့။"

"ပြီးခဲ့တဲ့ရက်ပိုင်းက စိတ်မသက်သာစရာတွေ အားလုံး ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသလိုပဲ။ ငါ အရမ်း ပျော်သွားတယ်။ ငါတို့ အိမ်ထောင်သက် နှစ်နှစ်အတွင်းမှာ မိသားစုဝင်အသစ်လေး ရတော့မယ်လေ။ ဆိုင်ယုံ တစ်ယောက် မအီမသာ ဖြစ်နေတာ ကိုယ်ဝန်ကြောင့်ကိုး။"

"ဒါပေမဲ့ ဆိုင်ယုံက တံခါးပိတ်သွားပြီမို့ ငါတို့ ဒီမှာပဲ အမြဲတမ်း ပိတ်မိနေတော့မယ်လို့ ပြောတယ်။ အတူတူ နေထိုင်ပြီး အတူတူ သေဆုံးကြရတာကလည်း ရိုမန့်တစ်ဆန်ပါတယ်တဲ့။"

"မဖြစ်နိုင်တာ... ငါ သူ့နဖူးကို နမ်းပြီး အားပေးလိုက်တယ်။ အဆိုးမြင်မနေဖို့နဲ့ ရှေ့ကို ဆက်သွားရင် ထွက်ပေါက်ရှိမှာပါလို့ ပြောလိုက်တယ်။"

"ဆိုင်ယုံက ခေါင်းညိတ်ပြီး ငါ့ကို အမြဲယုံကြည်တယ်လို့ ပြောတယ်။ ငါ သူ့ဗိုက်ကို ထိကြည့်တော့ တော်တော်လေး ပူထွက်နေပြီ။ ကိုယ်ဝန် ငါးလ၊ ခြောက်လလောက် ရှိနေတဲ့ ပုံစံမျိုးပဲ။ လက်နဲ့ ထိလိုက်တဲ့အခါ ကလေးရဲ့ နှလုံးခုန်သံကိုတောင် ငါ ခံစားနေရတယ်။"

"ဒါပေမဲ့ ငါတို့ရဲ့ ရိက္ခာတွေ ကုန်တော့မယ်။ မိုးရေဝင်ပြီး အစားအသောက်တွေ မှိုတက်ကုန်ပြီ။ ဒီအတိုင်းဆိုရင်တော့ သေလမ်းပဲ ရှိတော့မယ်။"

"ကံကောင်းတာက အဘိုးကြီးချန်မှာ ရိက္ခာအပိုတွေ ရှိသေးတယ်လို့ သူ ပြောခဲ့ဖူးတယ်။ အခု ငါတို့အဖွဲ့က လူနည်းသွားပြီဆိုတော့ အဲဒီရိက္ခာတွေက လုံလောက်မှာပါ။ တကယ်ပဲ အခက်အခဲရှိရင် အဖြေဆိုတာ ရှိတာပဲ။"

"ဧပြီလ ၆ ရက်၊ မိုးရွာသောနေ့..."

"ငါနဲ့ ငါ့တပည့်တွေ ဂေါ်ပြားတွေနဲ့ တူးဆွခဲ့ကြတာ နောက်ဆုံးတော့ မြေအောက်လှိုဏ်ခေါင်းတစ်ခု ပွင့်သွားခဲ့ပြီ။ ဒီနေရာမှာ တစ်ကမ္ဘာလုံးစာ ယဉ်ကျေးမှု အမွေအနှစ်တွေ ရှိနေတာပဲ။ ဒီအဆင့်ထိ ရောက်လာခဲ့ပြီဆိုတော့ ငါရော ငါ့တပည့်တွေပါ ဘာနောင်တမှမရှိဘဲ သေပျော်ပါပြီ။"

"ဒါပေမဲ့ ဆိုင်ယုံနဲ့ ကလေးကော... သူတို့ကိုတော့ အသေမခံနိုင်ဘူး။"

"ငါ့တပည့်တချို့ ထူးထူးဆန်းဆန်းတွေ ဖြစ်နေကြပေမဲ့ ငါ့စိတ်ကတော့ ပိုပြီး ကြည်လင်ပြတ်သားလာသလိုပဲ။ ဒီလောကကြီးမှာ ပြဿနာဖြစ်နေတာ သံလိုက်စက်ကွင်းတွေကြောင့်တင် မဟုတ်ဘူးလို့ ငါ ခံစားနေရတယ်။ ငါတို့ကို သက်ရောက်မှုပေးနေတဲ့ တခြားအရာတစ်ခုခု ရှိနေနိုင်တယ်။ ဒီလိုမျိုး ငါ ပထမဆုံးအကြိမ် စဉ်းစားမိတာပဲ။"

"'ဒီလောကမှာ တကယ်ပဲ သရဲတစ္ဆေတွေ ရှိသလား' လို့ ဆိုင်ယုံကို ငါ မေးမိတော့ သူက မရှိပါဘူးလို့ ဖြေတယ်။ သရဲဆိုတာ သိပ္ပံပညာက မရှင်းပြနိုင်သေးတဲ့ အရာတွေသာ ဖြစ်ပြီး လူသားတွေဟာ သိပ္ပံပညာကိုပဲ အားကိုးရမှာတဲ့။"

"ဒီလို အခြေအနေမျိုးမှာတောင် ဆိုင်ယုံက ဒီလိုစကားမျိုး ပြောနိုင်သေးတယ်။ သူဟာ တကယ့်ကို ငါ့ဇနီးပါပဲ။"

"ဒီညတော့ စိတ်အေးလက်အေး ရှိရအောင် ငါ့ကလေးဘေးမှာပဲ အိပ်တော့မယ်။"

"ဧပြီလ ၁၉ ရက်၊ မိုးရွာသောနေ့..."

"ဒီမြေအောက်နန်းတော်ထဲမှာ အသက်ဆက်ဖို့ဆိုတာ အရမ်းကို ခက်ခဲလွန်းလှတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါ ရှာဖွေနိုင်သမျှ အစားအသောက် အားလုံးကို ဆိုင်ယုံကိုပဲ ပေးထားတယ်။ သူနဲ့ ကလေးကတော့ အခြေအနေ ကောင်းကြပါတယ်။"

"အစားအသောက် ပြင်ဆင်ဖို့က မလွယ်ဘူး။ ညဘက်မှပဲ ခိုးလုပ်ရတယ်၊ မဟုတ်ရင် တခြားလူတွေက လုယူသွားကြလိမ့်မယ်။"

"သူတို့အားလုံးဟာ ငါ့တပည့်တွေဆိုပေမဲ့ ငါ့မှာ ရွေးချယ်စရာ မရှိဘူး။ ငါ့ကလေး အသက်ရှင်ရမယ်... ဒါဟာ ဖခင်တစ်ယောက်အနေနဲ့ ငါ့ရဲ့ စွဲလမ်းမှုပဲ။"

"ကံကောင်းတာက လူတိုင်း ရှိနေကြသေးတာပဲ။ ငါတို့ ၂၉ ယောက် စုပေါင်းပြီး ကြိုးစားကြရင် ထွက်ပေါက်တစ်ခုတော့ သေချာပေါက် တွေ့မှာပါ။"

"ဧပြီလ ၂၇ ရက်၊ မိုးရွာသောနေ့။"

"ဒီထဲကို ရောက်ကတည်းက နေ့တိုင်း မိုးရွာနေတုန်းပဲ။ ရိက္ခာတွေ မှိုတက်နေပေမဲ့ ဆိုင်ယုံကတော့ စိတ်ရွှင်လန်းနေတုန်းပဲ။ သူ နည်းနည်း ဝလာသလိုပဲ၊ ပိုပြီးတော့တောင် ချစ်ဖို့ကောင်းနေသေးတယ်။"

"ငါတို့တစ်နေ့လုံး ကလေးနာမည် ဘာပေးမလဲဆိုတာ ဆွေးနွေးဖြစ်ကြပေမဲ့ ဆုံးဖြတ်လို့တော့ မရသေးဘူး။"

"ညဘက်မှာ ငါတို့ ၅ ယောက် ပတ်ပတ်လည် ဝိုင်းထိုင်ပြီး မီးဖိုကြတယ်။ ဘာကြောင့်လဲမသိဘူး၊ ဒီနေရာက အမှောင်ထုဟာ အလင်းရောင်ကို ဝါးမြိုနိုင်စွမ်း ရှိပုံရတယ်။ အရိုးတွေ၊ အဝတ်အစားတွေ ဒါမှမဟုတ် တခြားအရာတွေ ထည့်မီးရှို့ရင်တောင် မီးက ပိုမလင်းလာဘူး။ ငါတို့ ဘေးပတ်ပတ်လည် နည်းနည်းလေးကိုပဲ လင်းစေနိုင်တယ်။"

"ဆိုင်ယုံက အမှောင်ထုကို ကျောမပေးကြဖို့နဲ့ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ကျောချင်းကပ် ထိုင်ကြဖို့ အားလုံးကို ပြောတယ်။ အားလုံးက သဘောတူကြတာမို့ ငါတို့ ၅ ယောက် ကျောချင်းမှီပြီး ထိုင်ခဲ့ကြတယ်။"

"ဆိုင်ယုံက ငါ့ကို အားပေးသလို တခြားလူတွေကိုလည်း အားပေးစကား ပြောရှာတယ်။"

"အားလုံးက သူ့ကို ကောင်းကင်တမန်တစ်ပါးလို ချစ်ခင်လေးစားကြတယ်။ ငါ ဝမ်းသာပေမဲ့ တစ်ဖက်မှာလည်း နည်းနည်းတော့ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်မိတယ်။"

"ဆိုင်ယုံက ငါ့အပိုင်ပဲ၊ ကလေးကလည်း ငါ့အပိုင်ပဲ။"

"ဧပြီလ ၃၀ ရက်၊ မိုးရွာသောနေ့..."

"ညကို ငါတို့ ဖြတ်ကျော်နိုင်ခဲ့ပေမဲ့ ရှောက်ယီဝမ်ကတော့ အခြေအနေ မကောင်းတော့ဘူး။ မနေ့ညက သူ တစ်ယောက်တည်း တိုးတိုးလေး စကားတွေ ပြောနေပြီး 'သူ့' ကို ကျောပေးပြီး အိပ်မိသွားပုံရတယ်... သူ စားသုံးခြင်း ခံလိုက်ရပြီ။"

"'သူ' ဆိုတာ ဘယ်သူလဲ။"

"ငါ အရမ်း ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေမိတယ်။ ယီဝမ်ရဲ့ ဘယ်ဘက်လက်မောင်းနဲ့ ကျောပြင်တစ်ခုလုံးဟာ အကိုက်ခံထားရသလိုပဲ။ ဒဏ်ရာတွေကြားက ကလီစာတွေ ထွက်ကျနေပြီး အူတွေပါ လျော့ရဲထွက်လာတယ်။ သူ့ကျောပြင်ဟာ သွေးတွင်းတွေနဲ့ ပြည့်နေတာ ပုတီးအိမ်တစ်ခုလိုပဲ၊ ပြည်တွေ သွေးတွေနဲ့ ပေကျံလို့။"

"ဒါပေမဲ့ ငါတို့ ရပ်နေလို့ မဖြစ်ဘူး။ ထွက်ပေါက်ရှာဖို့ ရှေ့ကို ဆက်သွားရမယ်။"

"ရွှီရှန့်တုန်း ကလည်း ထူးဆန်းနေပြန်ပြီ။ သူက အရေးကြီးတဲ့ မှတ်တမ်းတွေ တွေ့တယ်ဆိုပြီး သူ့မှတ်တမ်းစာအုပ်ထဲမှာ သင်္ကေတအဆန်းတွေကို လျှောက်ရေးနေတယ်။ ဒါဟာ အဲ့လ်ဖ် (Elf) တိုင်းပြည်ရဲ့ ဘာသာစကားတဲ့။"

"ငါ့ရဲ့ တခြားတပည့်ဖြစ်တဲ့ တွမ့်ရွှမ်မင်က ကန့်ကွက်တော့ ရှန့်တုန်းက သူ့ကို ကိုယ်ထိလက်ရောက် ရန်မူဖို့ ကြိုးစားတယ်။"

"သူ လုံးဝ ရူးသွပ်သွားပြီ၊ ဘာဖြစ်တာလဲ ငါမသိတော့ဘူး။ သူ ရုတ်တရက် မျက်စိကွယ်သွားပြီး မျက်လုံးနေရာမှာ အပေါက်ကြီး နှစ်ပေါက်ပဲ ကျန်တော့တယ်။ ရှန့်တုန်းက 'သူ' ဟာ သူ့ဘေးမှာ ရှိနေတယ်၊ 'သူ့' ရဲ့ အသက်ရှူသံကိုတောင် ကြားနေရတယ်လို့ အော်နေတယ်။"

"သူ့ကို ဆက်ခေါ်သွားရင် ဆိုင်ယုံ၊ ကလေးနဲ့ ရွှမ်မင်တို့အတွက် အန္တရာယ် ရှိနိုင်တယ်။"

"ဒါကြောင့် သူ့ကို ရှောက်ယီဝမ်ကို စောင့်ရှောက်ဖို့ ပြောပြီး ထားပစ်ခဲ့ကြတယ်။ ဒါဟာ ရက်စက်ရာ ကျပေမဲ့ ဒီစာနာစိတ်လေးကြောင့်နဲ့ အရာအားလုံး အပျက်စီး မခံနိုင်ဘူး။"

"အခုတော့ ငါရယ်၊ ဆိုင်ယုံရယ်၊ တပည့်မလေး တွမ့်ရွှမ်မင်ရယ်ပဲ ကျန်တော့တယ်။"

***

အပိုင်း(၄၉၆)

"ဧပြီလ ၂၇ ရက်၊ မိုးရွာသောနေ့။" (စာရေးသူ၏ စိတ်အခြေအနေကြောင့် ရက်စွဲများ ပြန်လည် ထပ်နေဟန်တူသည်)

"မိုးက ရွာနေတုန်းပဲ၊ တစ်ခါမှ မရပ်ဘူး။ ငါတို့ ၃ ယောက် ထွက်ပေါက် မတွေ့သေးဘူး၊ အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် မျှော်လင့်ချက် ကုန်သလောက် ရှိနေပြီ။"

"ဒါပေမဲ့ ဆိုင်ယုံနဲ့ ကလေးရှေ့မှာတော့ ငါ အားမငယ်ပြနိုင်ဘူး။ ဒီနေ့ တပည့်မလေး ရွှမ်မင်ကို အစားအသောက် ရှိသေးလားလို့ နောက်ပြောင်ပြီး မေးမိတာ သူ လန့်ပြီး ငိုတော့တာပဲ။"

"သူက 'ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မကို မစားပါနဲ့' လို့တောင် ပြောရှာတယ်။"

"ငါက သူ့ကို ဘာလို့ စားရမှာလဲ။ အဲဒီကလေးမလေးကတော့ နောက်ပြောင်တတ်လိုက်တာ။ ဆိုင်ယုံကလည်း အဲဒါကို ရယ်နေသေးတယ်။ သူ ရယ်နေတာ မြင်ရတာ ငါ့အတွက် မျှော်လင့်ချက်တစ်ခုပါပဲ။"

"ငါ ဆိုင်ယုံရဲ့ ဗိုက်ကို လက်တင်ကြည့်တော့ ကလေးက ကန်နေတယ်။ ဒါဟာ ငါ့ရဲ့ ပထမဆုံး ရင်သွေးလေးပဲ။ သူ့ကို ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ ကာကွယ်ရမယ်။"

"ငါ 'သူ့' ကို ချစ်တယ်။"

"ဧပြီလ ၂၈ ရက်၊ မိုးရွာသောနေ့။"

"ရွှမ်မင် ပျောက်ဆုံးသွားပြီ။"

"ဧပြီလ ၂၉ ရက်၊ မိုးရွာသောနေ့။"

"အခုတော့ ငါနဲ့ ဆိုင်ယုံပဲ ကျန်တော့တယ်။ ငါ့ခြေသလုံးသား တစ်ဖက်ကို အကိုက်ခံလိုက်ရပေမဲ့ ဘာနာကျင်မှုကိုမှ မခံစားရတော့ဘူး။"

"တစ်နေ့လုံး ငါ့စိတ်တွေ ဝေဝါးနေမိတယ်။ ဆိုင်ယုံကတော့ ဒါဟာ အကြာကြီး ပိတ်မိနေလို့နဲ့ အာဟာရပြတ်လပ်တာကြောင့်လို့ ပြောတယ်။ ပြီးတော့ ဒီမိုးရေတွေကလည်း စေးကပ်ကပ်နဲ့ အပုပ်နံ့တွေ နံစော်နေတာပဲ။ ဒီရေတွေကို အကြာကြီး သောက်လာရတော့ ငါ အန်ချင်သလို ဖြစ်လာတယ်။"

"ဒါပေမဲ့ ဆိုင်ယုံကတော့ အဆင်ပြေနေတုန်းပဲ။ သူ ဘာမှ နေလို့မကောင်းတာမျိုး မရှိဘဲ သူ့ဗိုက်ကြီးကတော့ တကယ်ကို ကြီးနေပြီ။"

"သူ ကလေးမွေးတော့မယ်ထင်တယ်။ သူ့ရဲ့ လက်တွေ ခြေထောက်တွေလည်း စပြီး ဖောရောင်လာပြီမို့ သွားလာရတာ သူ့အတွက် အရမ်းခက်ခဲနေရှာတယ်။"

"ငါနဲ့ ဆိုင်ယုံ ကလေးအတွက် နာမည်တွေ အများကြီး ရေးထားကြပေမဲ့ အခုထိ ဆုံးဖြတ်လို့မရသေးဘူး။ ငါကတော့ သမီးလေး လိုချင်တာ၊ ဆိုင်ယုံကတော့ သားလေး လိုချင်နေတယ်။"

"အကယ်၍ သမီးလေးသာဆိုရင် သူက ဆိုင်ယုံနဲ့ တထေရာတည်း တူမှာ သေချာတယ်။"

"ငါက နာမည်ပေါင်း တစ်ဒါဇင်လောက် စဉ်းစားထားပေမဲ့ ဆိုင်ယုံကတော့ သားလေးအတွက် နာမည်တစ်မျိုးပဲ ပေးထားတယ်။ ငါ အဲဒီနာမည်ကို သိပ်မကြိုက်ပေမဲ့ ဆိုင်ယုံ ပျော်ရင် ဖြစ်ပါတယ်။"

(အောက်တွင် နာမည်စာရင်းအချို့ကို ရေးသားထားသည်)

"ငါနဲ့ ဆိုင်ယုံ တစ်နေရာကို အမြန်သွားနေကြတယ်။ ဒါဟာ ထူးဆန်းလိုက်တာ။ ငါတို့ တကယ်ပဲ ဘယ်ကို သွားနေကြတာလဲ။"

"မေလ ၁ ရက်၊ မိုးရွာသောနေ့။"

"ငါ့ခြေထောက်မှာ အသားတွေ သိပ်မကျန်တော့ဘူး၊ အရိုးတွေကိုတောင် မြင်နေရပြီ။ ငါ လမ်းမလျှောက်နိုင်တော့လို့ တွားသွားပြီး ရွေ့နေရတယ်။"

"တွားသွားနေရလို့ တစ်ကိုယ်လုံး ရွှံ့တွေ ပေကျံနေပေမဲ့ ဆိုင်ယုံကတော့ ဂရုမစိုက်ရှာပါဘူး။ သူ ငါ့ကို နမ်းပြီး တရွတ်တိုက် ဆွဲခေါ်သွားပေးတယ်။"

လင်းကျဲသည် မည်သည့်ခံစားချက်မျှ ဖော်ပြခြင်းမရှိဘဲ စာမျက်နှာကို လှန်လိုက်သော်လည်း ဗလာဖြစ်နေသော စာမျက်နှာက သူ့ကို သတိဝင်လာစေသည်။

"ဒါတင်ပဲလား..."

လင်းကျဲက ဆက်လက်လှန်ကြည့်ရာ အဆုံးသတ်နားနီးသော စာမျက်နှာတစ်ခုတွင် သွေးများဖြင့် လုံးဝ ဖုံးလွှမ်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူသည် ထိုစာမျက်နှာကို လက်ချောင်းဖြင့် အသာအယာ ထိတွေ့ကြည့်ရာ ဘောပင်ဦးဖျား၏ ဖိရာများကို ခံစားလိုက်ရ၏။

သူသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ပြင်းပြင်းရှူကာ မှတ်တမ်းစာအုပ်ကို မီးအိမ်နားသို့ ကပ်၍ ထောင်ကြည့်လိုက်သည်။ မီးလျှံမှ ထွက်ပေါ်လာသော အလင်းရောင်မှတစ်ဆင့် နီရဲပြီး ရှုပ်ထွေးနေသော စာသားများကို သူ အတတ်နိုင်ဆုံး ဖတ်ရှုရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

"ငါတို့ ရောက်လာကြပြီ။ ငါနဲ့ ဆိုင်ယုံ နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာခဲ့ပြီ။"

"ဒါပေမဲ့... ဒါဟာ ငရဲပြည်လား။"

"ပုပ်စော်နံနေတဲ့ အသားဆိုင်တွေနဲ့ တည်ဆောက်ထားတဲ့ ကြီးမားတဲ့ နန်းတော်ကြီးပဲ။ လူ့လက်ခြေတွေနဲ့ ခန္ဓာကိုယ် အစိတ်အပိုင်းတွေ အပါအဝင် ထူးဆန်းတဲ့ သတ္တဝါတွေဟာ ငါတို့ ပတ်ပတ်လည်မှာ ရှိနေတယ်။ ငါတို့ နင်းလိုက်သမျှ နေရာတိုင်းမှာ သွေးနဲ့ အသားတွေ နစ်ဝင်သွားတဲ့ အသံတွေ ထွက်နေတယ်။"

"နီမြန်းနက်မှောင်တဲ့ မျက်လုံးအစုံပေါင်း များစွာဟာ နန်းတော်တစ်ခုလုံးမှာ ပြည့်နှက်နေပြီး ငါတို့ ဝင်လာတာနဲ့ တပြိုင်နက် ငါတို့ကို စိုက်ကြည့်နေကြတယ်။"

"ကလေးငယ်တစ်ယောက်ရဲ့ လက်ကောက်ဝတ်လောက်ရှိတဲ့ အာရုံခံလက်တံလေးတွေဟာ လောက်ကောင်တွေလိုပဲ ဟိုဟိုဒီဒီ လှုပ်ရှားနေကြတယ်။"

"ကလေးငယ်တစ်ယောက်ရဲ့ ပုံသဏ္ဌာန်ရှိတဲ့ ကြီးမားတဲ့ အသားခဲကြီးတစ်ခုဟာ ပင့်ကူအိမ်ချည်မျှင်တွေလို သွေးကြောပေါင်းများစွာနဲ့ ဆက်သွယ်ထားပြီး ဝါကျင့်ကျင့် အရည်ကြည်ဖတ်ကြီးတစ်ခုထဲမှာ ပွင့်လန်းနေတယ်။"

"ဒါဟာ မိစ္ဆာပဲ... မိစ္ဆာကြီးပဲ..."

"ငါ ဆိုင်ယုံကို ဆွဲပြီး အစွမ်းကုန် ပြေးခဲ့ပေမဲ့ အူတွေ အသားတွေနဲ့ လုပ်ထားတဲ့ ဒီလှိုဏ်ခေါင်းတွေဟာ အဆုံးမရှိသလိုပဲ။"

"တစ်ကမ္ဘာလုံးဟာ နီရဲနေပြီး ထူးဆန်းတဲ့ ယဇ်ပူဇော်ခံ လူသားတွေ၊ တွန့်လိမ်နေတဲ့ ခြေလက်တွေနဲ့ ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် ဖြစ်နေတဲ့ အရာတွေဟာ အဆုံးမရှိတဲ့ ဝဲဂယက်ကြီးတစ်ခုလိုပဲ။"

"သူတို့က တိုးတိုးလေး ရွတ်ဆိုနေကြတုန်းပဲ၊ ငါ့နာမည်ကိုလည်း အော်ခေါ်နေကြတယ်။ သူတို့က အသက်ရှင်နေကြတုန်းပဲ၊ ငါတို့ကိုလည်း လိုက်ဖမ်းနေကြတယ်။ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ ခြေထောက်တွေချည်းပဲ ရှိနေတဲ့ လူတွေ၊ အရေပြားပဲ ကျန်တော့တဲ့ လူတွေကလည်း ငါတို့ကို လိုက်နေကြတယ်။ တချို့က ကြိုးတွေလို လိမ်တွန့်နေပြီး တချို့ကတော့ ကိုယ်ခန္ဓာ အပေါက်တွေကနေ တွန့်လိမ်နေကြတယ်... သူတို့ ငါတို့ကို ဝိုင်းထားကြပြီ။"

"အဲဒီထဲမှာ သေဆုံးသွားတဲ့ အဘိုးကြီးချန်နဲ့ တပည့်တွေအားလုံးလည်း ပါတယ်၊ သူတို့ရဲ့ ရုပ်အလောင်းတွေဟာ စုတ်ပြတ်သတ်ပြီး ပုပ်သိုးနေကြပြီ..."

"ငါတို့ ရပ်လို့မဖြစ်ဘူး၊ မဟုတ်ရင် ငါတို့လည်း သူတို့လို ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။"

"ဒါပေမဲ့ ဆိုင်ယုံ လဲကျသွားပြီ။ သူ ကလေးမွေးတော့မယ်။"

"ငါ သူ့ကို ကလေးမွေးပေးဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ ကလေးက ဘယ်လိုမှ ထွက်မလာဘူး! ငါဟာ အသုံးမကျတဲ့လူပဲ။ ကလေးလေး... မင်း ဘာလို့ ထွက်မလာတာလဲ။ မင်း အမေကို ဘာလို့ ဒီလောက် နာကျင်အောင် လုပ်နေရတာလဲ..."

"ဆိုင်ယုံ အရမ်း နာကျင်နေရှာတယ်၊ ငါ့နှလုံးသားလည်း အရမ်း ကွဲအက်ရပါတယ်။"

"နာကျင်လိုက်တာ... အရမ်း နာကျင်ရပါတယ်..."

"ငါရော ဆိုင်ယုံပါ သွေးတွေနဲ့ ရွှဲနစ်နေပြီ။"

"နောက်ဆုံးတော့ ငါ လုပ်နိုင်ခဲ့ပြီ။ ကလေးလေး ထွက်လာပြီ၊ သွေးတွေပေကျံပြီး မရပ်မနား ငိုယိုနေတာပဲ။ ဒါပေမဲ့... သူဟာ ငါနဲ့လည်း မတူဘူး၊ ဆိုင်ယုံနဲ့လည်း မတူဘူး။"

"...သူဟာ အဲဒီ ဝါကျင့်ကျင့် အရည်ကြည်ဖတ်ထဲက ကလေးနဲ့ တူနေတယ်။"

"ဒါပေမဲ့ ဒါဟာ ငါ့ရင်သွေးပဲ။ ငါ့ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော ရင်သွေးလေး။"

"ဆိုင်ယုံကို ငါ ရှာမတွေ့တော့ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ငါ့ကလေးကို ခေါ်ပြီး ဒီနေရာက ထွက်သွားရမယ်။ ဒါဟာ ဖခင်တစ်ယောက်အနေနဲ့ ငါ့ရဲ့ တာဝန်နဲ့ ကံကြမ္မာပဲ။"

"ဆိုင်ယုံ ခန့်မှန်းခဲ့သလိုပဲ သားလေးပဲ။ သူ့ကို 'လင်းကျဲ' လို့ နာမည်ပေးလိုက်တယ်။ 'ကျဲ' ဆိုတာ 'ကြားခံနယ်မြေ' လို့ အဓိပ္ပာယ်ရတယ်လေ။"

မှတ်တမ်းမှာ ဤနေရာတွင်ပင် အဆုံးသတ်သွားတော့သည်။ လင်းကျဲသည် ကောင်တာကို မှီရင်း မှိန်ပျပျ အလင်းရောင်အောက်မှ မိမိ၏ အရိပ်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေမိ၏။

ဤတိတ်ဆိတ်နေသော စာအုပ်ဆိုင်အတွင်း၌ လင်းကျဲသည် မွန်း မရောက်လာခင် အချိန်များ သို့မဟုတ် လွန်ခဲ့သော သုံးနှစ်ခန့်က ဤစာအုပ်ဆိုင်သို့ သူ ပထမဆုံး စတင်ဝင်ရောက်လာခဲ့သည့် အချိန်ဆီသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသလို ခံစားလိုက်ရတော့သည်။

***