အခန်း (၇-၉)

အခန်း ၇ - ဝိညာဉ်ရှာဖွေခြင်း လျှို့ဝှက်စွမ်းရည်နှင့် စတင်ဖြိုခွင်းခြင်း

ဓားချက်တစ်ချက်...

ဓားချက်တစ်ချက်တည်းသာ ဖြစ်သည်။

လော့လီသည် မူလပင်လယ်နယ်ပယ်မှ ကျင့်ကြံသူငါးဦးကို တိုက်ရိုက် သတ်ဖြတ်လိုက်သည်။

“ငါ... ငါက တကယ်ကြီး ဒီလောက်တောင် အစွမ်းထက်တာလား...”

အနှိုင်းမဲ့ရွှေနဂါးဓားကို ကိုင်ထားရင်း လော့လီ၏ နုနယ်သော ခန္ဓာကိုယ်မှာ အနည်းငယ် တုန်ရင်နေပြီး သူ၏ လှပသော မျက်နှာလေးမှာ နီမြန်းနေသည်။

သူ နဂါးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းသို့ ရောက်ကတည်းက ဆရာဖြစ်သူနှင့်အတူ လှည့်လည်သွားလာခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်မှာ အလွန်ပင် နိမ့်ကျလွန်းခဲ့ပြီး ဤကဲ့သို့ အားရပါးရ သတ်ဖြတ်ဖူးခြင်း တစ်ခါမျှ မရှိခဲ့ပေ။

သို့သော် ယခုအခါ ဘိုးဘေးကြီးနှင့် တွေ့ဆုံပြီးနောက်တွင်မူ သူမသည် မူလပင်လယ်နယ်ပယ် အဆင့် ၁၀ ရှိသော ကျင့်ကြံသူကြီးတစ်ဦးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဓားချက်တစ်ချက်တည်းဖြင့် မူလပင်လယ်နယ်ပယ်မှ သန်မာသူငါးဦးကို သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ လော့လီအတွက် အိပ်မက်တစ်ခုလိုပင် ခံစားနေရသည်။

“အသက်ချမ်းသာပေးပါ...”

မူလပင်လယ်နယ်ပယ်အဆင့်ရှိသည့် စီနီယာအစ်ကိုငါးဦးလုံး အသတ်ခံလိုက်ရသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်ရှိနေသည့် အနှစ်သာရစုစည်းမှုနယ်ပယ်မှ လူငယ်နှစ်ဦးမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားပြီး ဒူးထောက်ကာ အသက်ချမ်းသာပေးရန် တောင်းပန်ကြတော့သည်။

လော့လီမှာမူ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ မြင့်တက်နေဆဲဖြစ်ရာ သူမ၏ ဓားကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ပြီး ရှေ့သို့ လှမ်းတက်လိုက်သည်။

“လော့လီ... သူတို့ကို အခုချက်ချင်း မသတ်နဲ့ဦး...”

ရီယွင်က နောက်ဘက်မှနေ၍ တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

လော့လီ ရပ်တန့်သွားခဲ့ပြီး သူမ၏ မျက်နှာမှာ ရုတ်တရက် နီမြန်းသွားကာ သူမ၏ စိတ်လိုက်မာန်ပါ ဖြစ်သွားမှုကို သတိပြုမိသွားသည်။

'ငါက သတ်ဖြတ်ရတာကို သဘောကျပြီး စိတ်လွတ်သွားတာပဲ'

သူက မျက်နှာပူစွာဖြင့် တွေးတောမိသည်။

'ဘိုးဘေးကြီး သတိပေးလို့ တော်သေးတာပေါ့... မဟုတ်ရင် ဒီ အနှစ်သာရစုစည်းမှုနယ်ပယ် သန်မာသူ နှစ်ယောက်ကိုလည်း ငါ သတ်မိတော့မှာပဲ...'

လော့လီသည် အချိန်အတော်ကြာအောင် ချီစုစည်းမှုနယ်ပယ် အားနည်းသူတစ်ဦးအဖြစ် နေထိုင်ခဲ့ရသည်။ ရုတ်တရက် မူလပင်လယ်နယ်ပယ်မှ ကျင့်ကြံသူကြီးတစ်ဦး ဖြစ်လာသောအခါ သူမ၏ စိတ်နေစိတ်ထားမှာ လိုက်ပါပြောင်းလဲနိုင်ခြင်း မရှိသေးပေ။

သို့သော်လည်း လော့လီသည် ဆရာဖြစ်သူနှင့်အတူ ကျင့်ကြံခြင်းလောကထဲတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ လှည့်လည်ခဲ့သူဖြစ်ရာ အတော်အသင့် ရင့်ကျက်ပြီး သူမ၏ စိတ်ကို အမြန် ပြန်လည် ထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့သည်။

“ပြောစမ်း...”

လော့လီက အနှစ်သာရစုစည်းမှုနယ်ပယ်မှ လူငယ်နှစ်ဦးကို ဓားဖြင့် ချိန်ရွယ်ကာ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ငါ့ရဲ့ ဂျူနီယာမောင်လေးကို မင်းတို့ ဘယ်ကို ခေါ်သွားကြတာလဲ...”

“ကျွန်တော်တို့ မသိပါဘူး... ဒါတွေအားလုံးက စီနီယာအစ်ကိုကြီးတို့ လုပ်တာပါ...”

လူငယ်တစ်ဦးက တုန်တုန်ရင်ရင်ဖြင့် ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်သည်။

“မင်းတို့က မသေမချင်း အမှန်အတိုင်း ပြောကြမှာ မဟုတ်ဘူးထင်တယ်...”

လော့လီ ဒေါသထွက်သွားခဲ့သည်။ သူမ၏ ဓားချက်မှာ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး ထိုလူငယ်၏ နားရွက်တစ်ဖက်ကို ဖြတ်ပစ်လိုက်သည်။

ဤ လိုက်လံဖမ်းဆီးသူများသည် သူတို့ကို လိုက်နေသည်မှာ အချိန်အတန်ကြာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ အကြိမ်ပေါင်းများစွာမှာပင် လော့လီသည် သူတို့လက်ထဲသို့ ကျရောက်လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ အကယ်၍ သူမ၏ ပါးနပ်မှုနှင့် နဂါးနတ်ဘုရား အသွင်ကိုးပါး ပုံရိပ်ယောင်နဂါးခြေလှမ်းသိုင်းသာ မရှိလျှင် သူမ ဖမ်းဆီးခံရသည်မှာ ကြာလှပြီ ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ဤလူများနှင့် ပတ်သက်လာလျှင် လော့လီသည် လုံးဝ ကရုဏာ ထားမည် မဟုတ်ပေ။

ရီယွင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ချီးကျူးသည့် အရိပ်အယောင်အချို့ ပေါ်ထွက်လာသည်။ ဤ မိန်းကလေးမှာ ပါးနပ်ပြီး သတ်ဖြတ်ရာတွင်လည်း ပြတ်သားလှရာ စစ်မှန်သော ဂိုဏ်းချုပ်တစ်ဦး၏ အရှိန်အဝါမျိုး ရှိပေသည်။

“အရှင်မ... ကျွန်တော်တို့ တကယ် မသိတာပါ...”

ကျန်ရှိနေသော လူငယ်ကလည်း မျက်ရည်များ ဝဲလျက် အနူးအညွတ် တောင်းပန်နေတော့သည်။

“ဘိုးဘေးကြီး... သူတို့ တကယ် မသိတာလည်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်...”

လော့လီက ရီယွင်ဘက်သို့ လှည့်ကာ အားနာဟန်ဖြင့် ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။

“ဒီလိုမှန်းသိရင် ဟိုငါးယောက်ကို ငါ မသတ်သင့်သေးဘူး...”

ရီယွင်က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး အေးအေးဆေးဆေးပင် ပြောလိုက်သည်။

“ဒီနှစ်ယောက်က အသုံးမဝင်တော့ဘူးဆိုရင် သတ်ပစ်လိုက်တော့...”

လော့လီ၏ ရင်ထဲတွင် တက်ကြွမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူမသည် ဓားကို မြှောက်လိုက်ပြီး အေးစိမ့်သော ဓားအလင်းတန်း နှစ်ချက်နှင့်အတူ သူတို့၏ ခေါင်းများ မြေကြီးပေါ်သို့ ပြတ်ကျသွားခဲ့သည်။

“အဟက်...”

သူတို့ကို သတ်ပြီးနောက် လော့လီက မထိန်းနိုင်ဘဲ တီးတိုး ရယ်လိုက်မိသည်။

'တစ်ချိန်တုန်းက အနှစ်သာရစုစည်းမှုနယ်ပယ်က ကျင့်ကြံသူတွေဆိုတာ ငါ့အတွက်တော့ မထိရဲ မကိုင်ရဲတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေပဲ'

လော့လီက တွေးတောမိသည်။

'ဒါပေမဲ့ အခုတော့ သူတို့ကို သတ်ရတာ ဟင်းသီးဟင်းရွက် လှီးရသလိုပဲ... တကယ်ကို လွယ်လွန်းတာပဲ... ဒါတွေအားလုံးက ဘိုးဘေးကြီး ကျေးဇူးကြောင့်ပဲ...'

ဤအောင်မြင်မှု ခံစားချက်ကြောင့် လော့လီ၏ စိတ်နေစိတ်ထားမှာလည်း ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောင်းလဲလာခဲ့သည်။

ရီယွင်သည် လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ကာ ရှေ့သို့ အနည်းငယ် လှမ်းတက်လိုက်ရာ ထိုလူငါးဦး၏ အလောင်းများ ဘေးသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

သူသည် လက်ချောင်းတစ်ချောင်းကို အသာအယာ ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။ တောက်ပသော အလင်းတန်းတစ်ခုမှာ သူ၏ လက်ထိပ်မှ ထွက်ပေါ်လာပြီး သေဆုံးနေသော လူတစ်ဦး၏ စိတ်အာရုံထဲသို့ ချက်ချင်း ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။

လော့လီသည် အသက်ရှူပင် ရပ်ထားမိပြီး ရီယွင်၏ လုပ်ဆောင်ချက်များကို စပ်စုလိုစိတ်ဖြင့် အသေအချာ စောင့်ကြည့်နေသည်။

'ဘိုးဘေးကြီး ဘာလုပ်နေတာလဲ...'

အဝါရောင်ဖျော့ဖျော့ ဝိညာဉ်တစ်ခုမှာ ထိုလူ၏ ဦးခေါင်းထိပ်မှ ဖြည်းဖြည်းချင်း ထွက်ပေါ်လာပြီး ဟိုဒီ လွင့်မျောနေသည်။

ရီယွင်၏ မျက်လုံးများမှာ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားခဲ့ပြီး သူ၏ လက်ထိပ်မှ အလင်းတန်းများမှာ ထိုဝိညာဉ်ထဲသို့ စိမ့်ဝင်သွားခဲ့သည်။

ယခုအခါ သူသည် အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်ထုတ်ယူခြင်း လျှို့ဝှက်အတတ်ကို အသုံးပြုနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤလျှို့ဝှက်အတတ်သည် လတ်တလော သေဆုံးသွားသူတစ်ဦး၏ ဝိညာဉ်ကို သီးခြား ထုတ်ယူနိုင်ပြီး ၎င်းအား ဘဝကူးပြောင်းခြင်း သံသရာထဲသို့ မဝင်ရောက်နိုင်အောင် တားဆီးနိုင်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဝိညာဉ်ရှာဖွေခြင်းကို ပြုလုပ်နိုင်ပြီး ထိုသူ၏ တစ်သက်တာလုံးရှိ မှတ်ဉာဏ်များကို ကြည့်ရှုနိုင်သည်။

ဆယ်စက္ကန့်ခန့် ကြာပြီးနောက် ရီယွင်က လေကို ဖြည်းညင်းစွာ ရှူထုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ အမူအရာမှာ တည်ငြိမ်နေသည်။

“ဘိုးဘေးကြီး... တစ်ခုခု သိလိုက်ရပြီလားဟင်...”

လော့လီက တိုးညင်းစွာ မေးလိုက်သည်။

'ဘိုးဘေးကြီးက ဒီလို ဆန်းကြယ်တဲ့ နည်းလမ်းတွေနဲ့ တစ်ခုခုကို ရှာဖွေနေတာပဲ ဖြစ်ရမယ်...'

သူက တွေးမိသည်။ သူသည် လူအတစ်ယောက် မဟုတ်ပေ။

“မင်း ဝမ်ပေါင်ဂေဟာ အကြောင်း သိလား...”

ရီယွင်က မော့ကြည့်လိုက်ပြီး လော့လီကို တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

“သိပါတယ် ဘိုးဘေးကြီး... ဝမ်ပေါင်ဂေဟာဆိုတာ ကူယွဲ့အင်ပါယာမှာ အကြီးမားဆုံး လေလံခန်းမကြီးပါ...”

လော့လီက ရှင်းပြလိုက်သည်။

“ဒီလူတွေက ချင်းဓားဂိုဏ်းက လူတွေပဲ... သူတို့က ဝမ်ပေါင်ဂေဟာဆီက တာဝန်တစ်ခုကို လက်ခံခဲ့ကြတာ... ငါတို့ နင့်ရဲ့ ဂျူနီယာမောင်လေးကို ရှာချင်တယ်ဆိုရင် ဝမ်ပေါင်ဂေဟာကို သွားရလိမ့်မယ်...”

ရီယွင်က တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

သူ ပြောပြီးနောက်တွင်မူ မျက်ခုံးကို အနည်းငယ် ပင့်လိုက်ပြီး စဉ်းစားဟန် ဖြစ်သွားသည်။

'ဒီကိစ္စရဲ့ နောက်ကွယ်က အင်အားစုက မရိုးရှင်းဘူးပဲ... သူတို့က တိုက်ရိုက် မလှုပ်ရှားဘဲ ဝမ်ပေါင်ဂေဟာကို အသုံးချပြီး တာဝန်တွေ ပေးနေတာပဲ... သူတို့က အရမ်းကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ပုန်းကွယ်နေကြတာပဲ... အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် နဂါးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းက အခုလို ဆုတ်ယုတ်နေပြီး လူနည်းနည်းလေးပဲ ရှိတာကို သူတို့ ဒီလောက်အထိ လုပ်စရာ မလိုပါဘူး... ဒါပေမဲ့ သူတို့က မြေခွေးလို ပါးနပ်စွာနဲ့ နောက်ကွယ်ကနေ အရာရာကို ကြိုးကိုင်နေကြတုန်းပဲ...'

ဤအချက်က ရီယွင်ကို အလွန် စပ်စုလိုစိတ် ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

'နဂါးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းကို နောက်ကွယ်ကနေ ဘယ်သူကများ ဒီလိုမျိုး အကွက်ချ ကြိုးကိုင်နေလဲဆိုတာ ငါ သိချင်မိတယ်...'

မီးတောက်တစ်ခု ဟုန်းခနဲ တောက်လောင်လာခဲ့သည်။

ချင်းဓားဂိုဏ်းမှ လူခုနစ်ဦးလုံးမှာ ရီယွင်၏ မီးတောက်ကြောင့် ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

ထို့နောက် သူသည် နောက်ဘက်တောင်ကုန်းရှိ အစီအရင်ကို ပြန်လည် ပြင်ဆင်လိုက်ပြီးနောက် လော့လီနှင့်အတူ နဂါးနတ်ဘုရားဂိုဏ်း၏ ပျက်စီးနေသော နေရာဟောင်းမှ ထွက်ခွာခဲ့သည်။

ရီယွင်သည် ကူယွဲ့အင်ပါယာနှင့် ရင်းနှီးခြင်း မရှိပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်းမှာ လွန်ခဲ့သည့် နှစ်ပေါင်းတစ်သောင်းခန့်ကမှ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည့် အင်အားစုအသစ် ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

လော့လီက လမ်းပြလိုက်သည်။ ရီယွင်သည် ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းသော ပျံသန်းမှုအရှိန်ကို ထုတ်ဖော်လိုက်ရာ ခဏအတွင်းမှာပင် မိုင်ပေါင်းသောင်းချီသော ခရီးကို ဖြတ်ကျော်ပြီး ကူယွဲ့အင်ပါယာ၏ မြို့တော်သို့ တိုက်ရိုက် ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

'ဒီလောက် မြန်လှချည်လား'

လော့လီက စိတ်ထဲမှ အံ့ဩနေမိသည်။

'ဒါက စစ်မှန်တဲ့ထာဝရနယ်ပယ်ရဲ့ စွမ်းအားပဲလား'

လော့လီ၏ ခြေထောက်များ မြေကြီးပေါ်သို့ ထိလိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် သူမသည် ထိတ်လန့်ဖွယ် ပျံသန်းမှုကို ပြန်လည်အမှတ်ရမိပြီး တုန်လှုပ်နေမိသည်။

'မိုင်ပေါင်းသောင်းချီတဲ့ ဒီခရီးက ငါ့အတွက်ဆိုရင် အနည်းဆုံး လဝက်လောက် ကြာမှာပဲ... ဒါပေမဲ့ ဘိုးဘေးကြီးအတွက်တော့ ခဏလေးနဲ့ ရောက်နိုင်တာလား...'

ကူယွဲ့အင်ပါယာ၏ မြို့တော်မှာ တာယွဲ့မြို့ ဖြစ်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် စည်ကားလှသော လူအုပ်ကြီးနှင့်အတူ မြို့တံခါးမှ ဝင်ရောက်လာခဲ့ကြသည်။

ကူယွဲ့အင်ပါယာသည် ကျင့်ကြံသူများ၏ တိုင်းပြည်ဖြစ်ရာ လမ်းမများပေါ်တွင် ကျင့်ကြံသူများကို နေရာအနှံ့ တွေ့မြင်နိုင်သည်။

ခဏမျှ လမ်းလျှောက်ပြီးနောက် သူတို့သည် ဝမ်ပေါင်ဂေဟာ၏ အဝင်ဝသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

“ဂုဏ်သရေရှိ ဧည့်သည်တော်နှစ်ဦး... ပစ္စည်းလေလံတင်ဖို့ လာတာလား... ဒါမှမဟုတ် ဝယ်ဖို့ လာတာလားခင်ဗျာ...”

အလုပ်သမား လူငယ်တစ်ဦးက ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် အနားသို့ အမြန် ရောက်ရှိလာသည်။

ဤအလုပ်သမား လူငယ်မှာ အကဲခတ် အလွန်ကောင်းလှသည်။ ရီယွင်နှင့် လော့လီတို့၏ အမူအရာနှင့် ဂုဏ်ရည်ကို ကြည့်ခြင်းဖြင့် သူတို့သည် သာမန်လူများ မဟုတ်ကြောင်း သိလိုက်သည်။

ရီယွင်က ထိုလူငယ်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ လော့လီကို ခေါ်ကာ အတွင်းသို့ တိုက်ရိုက် ဝင်သွားခဲ့သည်။

“ငါ နင့်တို့ရဲ့ တာဝန်ခံကို တွေ့ချင်တယ်...”

ရီယွင်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ဟုတ်... ဟုတ်ကဲ့ပါ...”

အလုပ်သမား လူငယ်မှာ ရီယွင်၏ အရှိန်အဝါကြောင့် လန့်သွားပြီး သူ၏ ရင်ထဲတွင် ထိတ်လန့်မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

သူ့ရှေ့မှ အမျိုးသားမှာ ကျင့်ကြံမှု အစအနမျှ မရှိသော်လည်း သူ၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းတွင် လူတစ်ဦး၏ စိတ်ဝိညာဉ်ကို တုန်လှုပ်စေနိုင်သည့် ပြင်းထန်သော အရှိန်အဝါများ ကိန်းအောင်းနေသည်။

သူနှင့်အတူ ပါလာသည့် လှပသော အမျိုးသမီးမှာလည်း အလွန်ပင် ငယ်ရွယ်သော်လည်း မူလပင်လယ်နယ်ပယ် အဆင့် ၁၀ အထွတ်အထိပ်တွင် ရှိသော ကျင့်ကြံသူကြီးတစ်ဦး ဖြစ်နေသည်။

သူသည် ထိုသူတို့ကို မရိုမသေမပြုရဲဘဲ အပေါ်ထပ်ရှိ တာဝန်ခံကြီးထံသို့ သတင်းပို့ရန် အမြန် သွားလိုက်တော့သည်။

အခန်း ၇ ပြီးပါပြီ။

အခန်း ၈ - စကားပြောမတတ်သည်နှင့် ဓားထုတ်၍သတ်ခြင်း

အလုပ်သမားလူငယ် အပေါ်ထပ်သို့ အပြေးအလွှား တက်သွားသည်ကို ကြည့်ပြီး ရီယွင်က နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်သည်။

“သွားကြစို့... ငါတို့လည်း ဒုတိယထပ်ကို တက်မယ်...”

“ဟုတ်ကဲ့ပါ...”

လော့လီက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ရီယွင်၏နောက်မှ ဒုတိယထပ်သို့ တိုက်ရိုက် လိုက်ပါလာခဲ့သည်။

လှေကားထိပ်တွင် အလုပ်သမားလူငယ် နောက်တစ်ဦး ရှိနေသေးသည်။ သူတို့၏ ခန့်ညားလှသော အရှိန်အဝါကို မြင်သောအခါ ထိုလူငယ်မှာလည်း မတားဆီးရဲပေ။

အစီရင်ခံရန် အပေါ်သို့ ပြေးတက်သွားသော လူငယ်မှာမူ ရီယွင်နှင့် လော့လီတို့ ဤမျှ ကပ်လျက်လိုက်လာလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားပေ။ သူက သတင်းပို့ရန် သီးသန့်ခန်းတစ်ခု၏ တံခါးဝသို့ ရောက်ရုံရှိသေးသော်လည်း ရီယွင်နှင့် လော့လီတို့က အတွင်းသို့ အေးဆေးစွာ ဝင်သွားကြသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ဤသည်က သူ့ကို လွန်စွာ အကျပ်ရိုက်သွားစေပြီး ဘာဆက်လုပ်ရမှန်း မသိဖြစ်သွားရသည်။

တာဝန်ခံမှာ မုတ်ဆိတ်များဖြူနေသော လူအိုကြီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူတို့နှစ်ဦး ရုတ်တရက် ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ လူအိုကြီး၏မျက်နှာမှာ ညိုမှောင်သွားပြီး မျက်လုံးများထဲတွင် ဒေါသရိပ်များ တောက်လောင်လာသည်။

“ငါ့မှာ အရေးကြီးတဲ့ ဧည့်သည်ရှိနေတယ်... အပြင်မှာပဲ ခဏစောင့်ကြပါ...”

တာဝန်ခံလူအိုကြီးက အေးစက်သော အမူအရာဖြင့် သူတို့ကို နှင်ထုတ်လိုက်သည်။

သူ၏ဘေးတွင် အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦး ထိုင်နေသည်။ ထိုအမျိုးသားမှာ အလွန်မြင့်မားသော ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင်ပင် မူလပင်လယ်နယ်ပယ် အဆင့် ၁၀ အထွတ်အထိပ်တွင် ရှိနေသော ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။

“ဧည့်သည်တော်နှစ်ဦး... ကျွန်တော်နဲ့အတူ အပြင်ကို လိုက်ခဲ့ပေးပါ... ခဏလောက် စောင့်ပေးပါဦး...”

အလုပ်သမားလူငယ်က လှည့်ကြည့်ကာ အားနာဟန်ဖြင့် ခေါင်းခါရင်း ပြောလိုက်သည်။

“မင်းနဲ့ မဆိုင်ဘူး... ဖယ်စမ်း...”

ရီယွင်က လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ အလုပ်သမားလူငယ်ကို ဘေးသို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး တွန်းဖယ်လိုက်သည်။

“မောက်မာလှချည်လား...”

ရီယွင်နှင့် လော့လီတို့၏ ရဲတင်းမှုကို မြင်ပြီး တာဝန်ခံလူအိုကြီး ဒေါသထွက်သွားကာ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“မင်းတို့နှစ်ယောက် ငါတို့ ဝမ်ပေါင်ဂေဟာရဲ့ စည်းကမ်းတွေကို နားမလည်ကြဘူးလား...”

“စည်းကမ်းဆိုတာ လူတွေ သတ်မှတ်ထားတာလေ...”

ရီယွင်၏ ဓားကဲ့သို့ ထက်ရှသော အကြည့်များက တာဝန်ခံလူအိုကြီးအပေါ် အေးစက်စွာ ကျရောက်သွားသည်။ သူက လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

“အဲ့ဒီ စည်းကမ်းတွေဆိုတာ ဖျက်ဆီးလို့လည်း ရနေတာပဲ...”

“ကောင်း... ကောင်းပြီ...”

ရီယွင်၏ စကားကြောင့် တာဝန်ခံလူအိုကြီး၏ မျက်နှာမှာ ဒေါသကြောင့် မဲသွားလိုက်၊ နီသွားလိုက်နှင့် အလွန်အမင်း တင်းမာသွားခဲ့သည်။

သူ့ရှေ့မှ လူငယ်ကို သူ အကဲခတ်၍ မရပေ။ ကျင့်ကြံမှု အစအနမျှ မရှိသော သာမန်လူတစ်ဦးကဲ့သို့ပင် ထင်ရသည်။ သို့သော် သူနှင့်အတူပါလာသည့် အလွန်လှပသော မိန်းကလေးမှာမူ မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် အစွမ်းထက်သည့် မူလပင်လယ်နယ်ပယ် အဆင့် ၁၀ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေသူဖြစ်သည်။ ထို မိန်းကလေးကိုသာ သူက အမှန်တကယ် သတိထားနေခြင်း ဖြစ်သည်။

တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေသော အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသားမှာ ရုတ်တရက် မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။ သူသည် လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ရီယွင်ကို စိုက်ကြည့်ကာ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

“အရေးမပါတဲ့ ကူယွဲ့အင်ပါယာမှာ ဒီလောက် မောက်မာတဲ့သူ ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ တစ်ခါမှ မတွေးဖူးဘူး... တကယ့်ကို မျက်စိပွင့်သွားတာပဲ...”

အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့်လူ ရုတ်တရက် ဒေါသထွက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ တာဝန်ခံလူအိုကြီးက အမြန်လှည့်ကာ အားနာဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“စီနီယာလျူ... ကျေးဇူးပြုပြီး ခွင့်လွှတ်ပေးပါ... ဒီကိစ္စက ကျွန်တော်တို့ ဝမ်ပေါင်ဂေဟာကြောင့် ဖြစ်ရတာပါ... ဒါကြောင့် ကျွန်တော်တို့ပဲ ရှင်းလိုက်ပါ့မယ်...”

“ဟွန်း...”

အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့်လူက နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်ပြီး မျက်နှာပုပ်ပုပ်ဖြင့် ပြန်ထိုင်လိုက်သည်။ သိသာသည်မှာ သူသည် ဝမ်ပေါင်ဂေဟာ၏ မျက်နှာကို ထောက်ထားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

“လော့လီ...”

ရီယွင်က ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“သူ့ကို သတ်စမ်း...”

ဘိုးဘေးကြီး၏ အမိန့်ကို ကြားရသောအခါ လော့လီသည် အနည်းငယ်မျှ ဝေခွဲမနေပေ။ ရွှေနဂါးဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ အရှိန်အဝါများ မြင့်တက်လာကာ ဓားကို ထိုအနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့်လူထံသို့ တိုက်ရိုက် ပိုင်းခုတ်လိုက်သည်။

“ဝှစ်...”

ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းသော ဤဓားချက်ကို မြင်သောအခါ အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့်လူမှာ အလွန်အမင်း ကြောက်လန့်သွားခဲ့သည်။ သူသည် အမြန်ပင် ထိုင်ခုံမှ ခုန်ထွက်ကာ ဘေးသို့ ရှောင်လိုက်ရသည်။

လော့လီ၏ ဓားမှာ ဟင်းလင်းပြင်ထဲ၌ ဦးတည်ချက်ကို ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး သူ၏နောက်သို့ ချက်ချင်း လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။

“ဒါက တကယ်ကို လွန်လွန်းတယ်...”

အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့်လူက ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ ဓားအလင်းတန်းတစ်ခုမှာ လော့လီထံသို့ ပြေးဝင်သွားခဲ့သည်။

“ခရက်...”

ဓားနှစ်စင်း ရိုက်ခတ်မိသွားသည်။ ကြည်လင်သော ကျိုးပဲ့သံနှင့်အတူ အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့်လူ၏ ဓားမှာ ပျက်စီးသွားခဲ့သည်။

“ရှူး...”

လွင့်မျောနေသော နဂါးတစ်ကောင်အလား နောက်ထပ် ဓားအလင်းတန်းတစ်ခု ဆင်းသက်လာခဲ့ပြီး လော့လီ၏ ဓားမှာ အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့်လူ၏ လက်မောင်းကို ထိုးဖောက်သွားခဲ့သည်။

ထိုလူသည် အော်ဟစ်ကာ နောက်သို့ ယိုင်နဲ့စွာ ဆုတ်ခွာသွားခဲ့ရသည်။

ဤတိုက်ခိုက်မှုမှာ လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ အလွန်ပင် မြန်ဆန်လှသည်။ တာဝန်ခံလူအိုကြီး သတိမဝင်လာခင်မှာပင် မူလပင်လယ်နယ်ပယ် အဆင့် ၁၀ အထွတ်အထိပ်ရှိသော ကျင့်ကြံသူနှစ်ဦး၏ တိုက်ပွဲမှာ ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူ့ကို အံ့အားသင့်စေသည်မှာ ထိုမိန်းကလေးမှာ အလွန်ပင် အစွမ်းထက်လှပြီး စီနီယာ လျိုကို ဓားချက်တစ်ချက်တည်းဖြင့် ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့ခြင်းပင်။

တာဝန်ခံလူအိုကြီးမှာ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရင်နေသည်။

ဤမိန်းကလေး၏ ဓားသိုင်းမှာ မြန်ဆန်ပြီး ရက်စက်ကာ တိကျလှသည်။ သူ၏ သတ်ဖြတ်နိုင်စွမ်းမှာ ထိတ်လန့်စရာပင်။ ဝမ်ပေါင်ဂေဟာထဲရှိ သန်မာသူအားလုံးကို စုစည်းနိုင်မှသာ သူ့ကို ရင်ဆိုင်ရန် အခွင့်အရေးရှိပေလိမ့်မည်။ သို့သော် သူ အကူအညီ မခေါ်နိုင်ခင်မှာပင် ထိုလှပသော မိန်းကလေးက သူ့ကို ထာဝရ နှုတ်ပိတ်ပစ်လိမ့်မည်ကို သူ စိုးရိမ်နေမိသည်။

“ထွက်သွားစမ်း...”

ရီယွင်က အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့်လူကို ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

သွေးထွက်နေသော သူ၏လက်မောင်းကို ကိုင်ထားရင်း အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့်လူသည် ပြန်လည် တုံ့ပြန်ရန် မဝံ့တော့ပေ။ သူသည် ဝမ်ပေါင်ဂေဟာထဲမှ အရှက်တကွဲဖြင့် အမြန် ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။

ဤမိန်းကလေးမှာ ထူးခြားသော နောက်ခံနှင့် ကြီးမားသော စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး သူ ရန်မစရဲသော ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ သီးသန့်ခန်းထဲတွင် လော့လီ၊ ရီယွင်နှင့် တာဝန်ခံလူအိုကြီးတို့သာ ကျန်ရှိတော့သည်။ တာဝန်ခံလူအိုကြီးမှာ မထိန်းချုပ်နိုင်အောင် တုန်ရင်နေပြီး သူ၏ ရင်ထဲက ထိတ်လန့်မှုကို ဖုံးကွယ်၍ မရနိုင်တော့ပေ။

“ဂုဏ်သရေရှိ ဧည့်သည်တော်တို့... ကျေးဇူးပြုပြီး မေးချင်တာရှိရင် မေးပါ... ဒီလူအိုကြီး သိသမျှ အကုန်လုံးကို ဘာမှမချန်ဘဲ ပြောပြပါ့မယ်...”

သူ၏ အသံမှာ တုန်ရင်နေသည်။

လော့လီက တာဝန်ခံလူအိုကြီးကို ဓားဖြင့် ချိန်ရွယ်ကာ ဒေါသတကြီး မေးလိုက်သည်။

“နဂါးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းရဲ့ အဆက်အနွယ်တွေကို ဖမ်းဖို့ မင်းတို့ကို ဘယ်သူက အမိန့်ပေးတာလဲ...”

လော့လီ၏ မေးခွန်းကို ကြားရသောအခါ တာဝန်ခံလူအိုကြီးမှာ သိသိသာသာ ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားပြီး တစ်ခုခုကို ပြောရန် ကြိုးစားသော်လည်း ပြန်လည် ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။

“ပြောစမ်း... မဟုတ်ရင် မင်း အခုချက်ချင်း သေရလိမ့်မယ်...”

ရီယွင်က တာဝန်ခံလူအိုကြီးကို သတ်ဖြတ်လိုသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

ရီယွင်၏ အကြည့်အောက်တွင် တာဝန်ခံလူအိုကြီးမှာ အေးစိမ့်သော ချောက်နက်ကြီးကြီးထဲသို့ ကျရောက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ချက်ချင်း အေးစိမ့်သွားသည်။ ခဏမျှ သူသည် အဆုံးမရှိသော သွေးနီရောင် ငရဲဘုံထဲတွင် ပိတ်မိနေသကဲ့သို့ အာရုံမှားသွားခဲ့သည်။

'ဒီလူငယ်က ထိတ်လန့်စရာကောင်းလောက်အောင် အစွမ်းထက်တာပဲ...'

သူက တုန်လှုပ်သွားသည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူသည် အမှန်တကယ် အစွမ်းထက်သော ပုဂ္ဂိုလ်များနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ရခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူ သိလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။

“အရှင်... ကျွန်တော်... ကျွန်တော် တကယ်ပဲ ဘယ်သူက ဒီတာဝန်ကို ပေးတာလဲဆိုတာ မသိပါဘူး...”

တာဝန်ခံလူအိုကြီးက ထစ်ထစ်ငေါ့ငေါ့ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“အဲ့ဒီလူက အရမ်းကို လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားပြီး ကြေးနီမျက်နှာဖုံးကို အမြဲတမ်း ဝတ်ထားတတ်တယ်... သူက နဂါးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းက တပည့်တွေကို လိုက်လံဖမ်းဆီးဖို့ တာဝန်ပေးခဲ့တာပါ... ပြီးတော့ ကျွန်တော်တို့ ဝမ်ပေါင်ဂေဟာကို ပေးတဲ့ ဆုလာဘ်ကလည်း အလွန်ကို များပြားလှပါတယ်...”

သူက အရာအားလုံးကို အသေးစိတ် ပြန်လည်ပြောပြနေသော်လည်း သူ၏အသံမှာ တုန်ရင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ရီယွင်၏ အမူအရာမှာ တည်ငြိမ်နေသည်။

တာဝန်ခံလူအိုကြီး၏ စကားများမှာ ရီယွင် မျှော်လင့်ထားသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။ တကယ့် နောက်ကွယ်က ကြိုးကိုင်သူမှာ အလွန်ပင် သတိကြီးလှသည်။ နဂါးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းကဲ့သို့ သေးငယ်သော အင်အားစုကို ကိုင်တွယ်ရာတွင်ပင် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်အထောက်အထားကို လုံးဝ မပြဘဲ အလွန်ပင် ဂရုစိုက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

“လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်ရက်ကျော်က ငါ့ရဲ့ ဂျူနီယာမောင်လေးတစ်ယောက်ကို ချင်းဓားဂိုဏ်းက လူတွေ ဖမ်းသွားခဲ့ကြတယ်... သူ အခု ဘယ်မှာလဲ...”

လော့လီက တာဝန်ခံလူအိုကြီးကို ဓားဖြင့် ချိန်ရွယ်ထားဆဲဖြစ်ပြီး အသံမှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်လျက် မေးလိုက်သည်။

“သူ့ကို အဲ့ဒီ လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားတဲ့ မျက်နှာဖုံးစွပ်လူက ခေါ်သွားခဲ့တာပါ...”

တာဝန်ခံလူအိုကြီးက ဖြူလျော့သော မျက်နှာဖြင့် ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်သည်။

“သူ့ကို ဘယ်ကို ခေါ်သွားလဲဆိုတာ မင်း သိလား...”

လော့လီက အလျင်စလို ထပ်မံ မေးမြန်းလိုက်သည်။

တာဝန်ခံလူအိုကြီးက ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီး ပြောလိုက်သည်။

“သူ ထွက်သွားတဲ့အချိန်တုန်းက စကားလုံး သုံးလုံးပဲ ပြောသွားခဲ့တယ်... တစ္ဆေတစ်သောင်း တောင်ကုန်း...”

“ဘာ... တစ္ဆေတစ်သောင်း တောင်ကုန်းလား...”

လော့လီ၏ နှလုံးသားမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားခဲ့သည်။

တစ္ဆေတစ်သောင်း တောင်ကုန်း...

ဒဏ္ဍာရီများအရ ၎င်းမှာ တားမြစ်နယ်မြေတစ်ခု ဖြစ်သည်။ အလွန် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော ဝိညာဉ်များစွာ ထိုနေရာတွင် နေထိုင်ကြသည်ဟု ဆိုကြပြီး၊ ၎င်းမှာ ကိုးခုသော ငရဲဘုံနှင့် တိုက်ရိုက် ဆက်သွယ်ထားသည့် နေရာဟုလည်း သတင်းကြီးလှသည်။ မည်သူမျှ ထိုတားမြစ်နယ်မြေအနီးသို့ မသွားရဲကြပေ။ သွားဖူးသည့်သူတိုင်းမှာလည်း အသက်ရှင်လျက် ပြန်မလာခဲ့ဖူးပေ။

သို့သော်လည်း ချွင်းချက်ရှိပေသည်။ နှစ်တစ်ရာလျှင် တစ်ကြိမ် တစ္ဆေတစ်သောင်း တောင်ကုန်းတွင် အထူး 'ကောင်းကင် မီးအိမ်' ပူဇော်မှု အခမ်းအနားတစ်ခု ကျင်းပလေ့ရှိသည်။ ထိုအခမ်းအနားအတွက် ကူယွဲ့အင်ပါယာရှိ အင်အားစုအသီးသီးက ရက်စက်သော ရာဇဝတ်သားများ သို့မဟုတ် အပြစ်မဲ့သော တစ်ကိုယ်တော် ကျင့်ကြံသူများကို ဖမ်းဆီးပြီး 'ကောင်းကင် မီးအိမ်' အဖြစ် ထွန်းညှိရန် တစ္ဆေတစ်သောင်း တောင်ကုန်းသို့ ပို့ဆောင်ပေးရသည်။ လူသားကို မီးစာအဖြစ် အသုံးပြုပြီး၊ သူတို့၏ အသားနှင့် သွေးများကို ဆီအဖြစ် အသုံးပြုကာ ၄၉ ရက်တိတိ ထွန်းညှိရသည်ဟု ဆိုကြသည်။ ထိုသို့ လုပ်ဆောင်ပြီးမှသာ လုံးဝ ပျက်စီးသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤ မီးထွန်းညှိသည့် ကာလအတွင်းတွင် တစ္ဆေတစ်သောင်း တောင်ကုန်းပေါ်၌ မြောက်များလှသော ဝိညာဉ်များ ပေါ်ထွက်လာကြပြီး သူတို့၏ အော်ဟစ်သံများမှာ တောင်တစ်ခုလုံး ပွဲတော်ကျင်းပနေသကဲ့သို့ ဟိန်းထွက်နေတတ်သည်။ သို့သော်လည်း ပူဇော်သက္ကာများကို ပို့ဆောင်ပေးသည့်သူများမှာမူ အမြဲတမ်း ဘေးကင်းစွာ ပြန်လာနိုင်ကြသည်။ ဤ အထူး 'ကောင်းကင်မီးအိမ်' ထွန်းညှိသည့် ပူဇော်မှုနည်းလမ်းဖြင့် အင်အားကြီး ဂိုဏ်းများမှာ တစ္ဆေတစ်သောင်း တောင်ကုန်းအနီးတွင် နှစ်တစ်ရာကြာ ငြိမ်းချမ်းမှုကို ရရှိကြခြင်း ဖြစ်သည်။

“တစ္ဆေတစ်သောင်း တောင်ကုန်းက ဘယ်မှာလဲ...”

ရီယွင်၏ အမူအရာမှာ မသိမသာ ပြောင်းလဲသွားပြီး လော့လီကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

လော့လီက တစ္ဆေတစ်သောင်း တောင်ကုန်းနှင့် ပတ်သက်ပြီး သူသိသမျှ အရာအားလုံးကို သူ၏ ဘိုးဘေးကြီးအား အမြန် ပြောပြလိုက်သည်။

ရီယွင်က အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

'ဒီတစ္ဆေတစ်သောင်း တောင်ကုန်းဆိုတာကလည်း နောက်ပိုင်းနှစ်တွေမှာမှ ပေါ်လာတဲ့ နောက်ထပ် လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားတဲ့ အင်အားစုတစ်ခုပဲ ဖြစ်ရမယ်'

လော့လီက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူ၏ရင်ထဲတွင် ထိတ်လန့်စရာကောင်းသော ခန့်မှန်းချက်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

'ဂျူနီယာညီလေး အဖမ်းခံရတာ ဆယ်ရက်ကျော်ပြီ... သူ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်က မမြင့်လှဘူး... တစ္ဆေတစ်သောင်း တောင်ကုန်းကို အပို့ခံရရင် သူ ၄၉ ရက်အထိ တောင့်ခံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး... သူကတော့... သေဆုံးသွားလောက်ပြီ ထင်တယ်...'

နှစ်ဦးသား ဝမ်ပေါင်ဂေဟာမှ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။

ရီယွင်သည် လော့လီကို တစ္ဆေတစ်သောင်း တောင်ကုန်းရှိရာသို့ အမြန် ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ တစ္ဆေတစ်သောင်း တောင်ကုန်းသည် မိုင်ပေါင်း သုံးသောင်းခန့် ဝေးကွာသော်လည်း သူတို့သည် ခဏအတွင်းမှာပင် ထိုနေရာသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

တစ္ဆေတစ်သောင်း တောင်ကုန်းဟု ခေါ်သော နေရာမှာ ထူထပ်သော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သေခြင်းတရား အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်နေသည့် တောင်တန်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ဤမှောင်မိုက်သော တောင်တန်းကြီးမှာ မိုင်ပေါင်းထောင်ချီ ကျယ်ပြန့်လှသည်။

ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် ပျံသန်းနေရင်း ရီယွင်က အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ အင်အားကြီး ဂိုဏ်းအသီးသီးမှ ကျင့်ကြံသူများမှာ ချုပ်နှောင်ထားသော တစ်ကိုယ်တော် ကျင့်ကြံသူများ သို့မဟုတ် ချိပ်ပိတ်ခံထားရသော ရာဇဝတ်သားများကို စောင့်ကြပ်လျက် တစ္ဆေတစ်သောင်း တောင်ကုန်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ရန် တန်းစီနေကြသည်ကို သူ တွေ့လိုက်ရသည်။

အခန်း ၈ ပြီးပါပြီ။

အခန်း ၉ - တားမြစ်နယ်မြေ တစ္ဆေတစ်သောင်းတောင်တန်း

ရီယွင် အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားခဲ့ပြီး သူ၏ အကြည့်များက တစ္ဆေတစ်သောင်းတောင်တန်း၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာသို့ စွဲမြဲနေသည်။

တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံမျှဖြင့် တစ္ဆေတစ်သောင်းတောင်တန်း တစ်ခုလုံး၏ လျှို့ဝှက်ချက်အားလုံးကို သူ တွေ့မြင်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ရီယွင်က ဂရုမစိုက်သလို ပြုံးလိုက်သည်။ သူသည် လက်တစ်ချက် ဝေ့ယမ်းလိုက်ရုံဖြင့် တစ္ဆေတစ်သောင်းတောင်တန်းကို အမှုန့်ခြေဖျက်ပစ်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

သို့သော် တစ်စုံတစ်ခုကို စဉ်းစားမိသွားဟန်ဖြင့် သူ၏လက်ကို ချက်ချင်း ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။

ယခုအခါ သူသည် စစ်မှန်သောနတ်ဘုရားနယ်ပယ်တွင် ရှိနေပြီး ချန်းနန်ကုန်းမြေကြီးပေါ်၌ ပြိုင်ဘက်ကင်းသော တည်ရှိမှုတစ်ခု ဖြစ်သည်။

ဤကဲ့သို့ အနိုင်ကျင့်ခြင်းမှာ အနည်းငယ် မသင့်တော်သလို ဖြစ်နေသည်။ အကယ်၍ အချို့သော နေရာများဆီသို့ သတင်းပေါက်ကြားသွားလျှင် သူသည် ဧကန်မုချ ရယ်စရာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ထို့ပြင် လော့လီသည် နဂါးနတ်ဘုရားဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းချုပ်တစ်ဦးအနေဖြင့် ပိုမို လေ့ကျင့်ရန် လိုအပ်သေးသည်။ အကယ်၍ သူကသာ ဘိုးဘေးကြီးတစ်ဦးအနေဖြင့် အရာအားလုံးကို အလွယ်တကူ ဖြေရှင်းပေးနေမည်ဆိုလျှင် လော့လီသည် နောင်တစ်ချိန်တွင် ကြုံတွေ့လာရမည့် မုန်တိုင်းများကို တောင့်ခံနိုင်စွမ်းမရှိဘဲ ဖန်လုံအိမ်ထဲက ပန်းကလေးတစ်ပွင့်ကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။ သူမသည် လေပြေလေး တိုက်ရုံမျှဖြင့် လဲပြိုသွားပြီး မိုးဖွဲဖွဲလေး ရွာရုံမျှဖြင့် ပျက်စီးသွားပေလိမ့်မည်။

ယခု ဤ တစ္ဆေတစ်သောင်းတောင်တန်းဆိုသည့် နေရာမှာ လော့လီအတွက် အမြင်ကျယ်စေပြီး အတွေ့အကြုံသစ်များ ရရှိစေမည့် အခွင့်အရေးတစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်သည်။

ဤသို့ တွေးမိလိုက်သောအခါ ရီယွင်က သူ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ပြောင်းလဲလိုက်သည်။

သို့သော် သူ စကားပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် သူ၏ အမူအရာမှာ မသိမသာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး အဝေးတစ်နေရာသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

တာယွဲ့မြို့တော်၏ အပြင်ဘက် မိုင်ပေါင်း ရာဂဏန်းခန့်အကွာရှိ တောင်ထိပ်တစ်ခုပေါ်တွင်...

အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားမှာ ရုတ်တရက် ဆင်းသက်လာခဲ့သည်။ သူသည် အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်နေပြီး တာယွဲ့မြို့တော်ရှိရာ အရပ်သို့ စိုက်ကြည့်ကာ ကျိန်ဆိုလိုက်သည်။

“ငါသာ ဒီကိစ္စကို လက်စားမချေနိုင်ရင် ငါ့နာမည် လျို မဟုတ်တော့ဘူး... ငါ လူလို့တောင် မခေါ်ထိုက်တော့ဘူး...”

ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှ တိုးညင်းသော ရယ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသားမှာ အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။ သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်ကာ ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။

“ဘယ်သူလဲ... ဘယ်သူက ငါ့နောက်လိုက်နေတာလဲ... ထွက်ခဲ့စမ်း...”

ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် ဝေဝါးသော မျက်နှာတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာသည်။ ထိုမျက်နှာမှာ ထင်ရှားသော မျက်နှာသွင်ပြင်ရှိပြီး ကြယ်များကဲ့သို့ တောက်ပသော မျက်လုံးများရှိသည့် လူငယ်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။

“ဟင်... မင်း... မင်းက ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ဒီကို ရောက်နေတာလဲ...”

အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသားမှာ ထိုသူကို ချက်ချင်း မှတ်မိသွားခဲ့သည်။ ဝမ်ပေါင်အဆောင်တွင် တွေ့ခဲ့ရသည့် ကျင့်ကြံမှု အစအနမျှ မရှိဟု ထင်ရသော ဝတ်စုံဖြူနှင့် လူငယ်ပင် ဖြစ်သည်။

သူသည် ထိတ်လန့်သွားခဲ့ပြီး သူ၏ ရင်ထဲတွင် အတိုင်းအဆမရှိ တုန်လှုပ်မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။ တစ်ဖက်လူ ပြသနေသည့် နတ်ဘုရားစွမ်းရည်များမှာ သူ၏ နားလည်နိုင်စွမ်းကို ကျော်လွန်နေသည်။

“မင်းက လက်စားချေချင်သေးတာလား...”

ဝေဝါးသော ပုံရိပ်ထဲမှနေ၍ ရီယွင်က တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အဆုံးမဲ့ လှောင်ပြောင်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

ဝမ်ပေါင်အဆောင်တုန်းက သူသည် လော့လီ၏ ရှေ့တွင် လှုပ်ရှားခြင်း မပြုခဲ့ပေ။ သို့သော် ဤမောက်မာသောကောင်က သူ့ကို တစ်ကြိမ် စော်ကားခဲ့ဖူးသည်။ ရီယွင်သည် ထိုသူအား နောက်တစ်နေ့ကို မြင်နိုင်မည့် အခွင့်အရေးကို ဧကန်မုချ ပေးမည် မဟုတ်ပေ။ သူ၏ နတ်ဘုရားအာရုံ အစအနတစ်ခုမှာ ထိုသူ၏နောက်သို့ လိုက်ပါနေခဲ့ပြီး သုတ်သင်ရန် ရည်ရွယ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

“မင်းက ဘယ်သူလဲ... ငါတို့ကြားမှာ အရင်ကလည်း ရန်ငြိုးမရှိသလို အခုလည်း အငြိုးအတေးမရှိပါဘူး... ဘာလို့ ငါ့ကို သတ်ပြီး နှုတ်ပိတ်ဖို့ ကြိုးစားနေရတာလဲ...”

ဝေဝါးသော ပုံရိပ်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသားမှာ ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းသော ကြောက်ရွံ့မှုများ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တုန်ရင်နေပြီး အင်အားအနည်းငယ်မျှပင် ထုတ်ဖော်၍ မရတော့ပေ။ ယခုအခါ သူသည် နတ်ဘုရားတစ်ပါးနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။ သာမန်လူသားတစ်ဦးအနေဖြင့် နတ်ဘုရားတစ်ပါး၏ တိုက်ခိုက်မှုကို မည်သို့ ယှဉ်နိုင်ပါမည်နည်း။

“ရှူး...”

ရီယွင်၏ ဝေဝါးသော မျက်နှာပုံရိပ်မှာ လေကို အသာအယာ မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။ ထို လေအလျဉ်မှာ အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသားအပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပြီး ခဏအတွင်းမှာပင် မီးတောက်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသားမှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

ဤအရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားပြီးနောက် ထိုပုံရိပ်မှာ ဟင်းလင်းပြင်ထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

တစ္ဆေတစ်သောင်းတောင်တန်း အနီးတွင်...

ရီယွင်က မျက်ခုံးကို အနည်းငယ် ပင့်လိုက်ပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။ သူက လော့လီကို ကြည့်ကာ ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။

“အဲ့ဒီ ကောင်းကင်မီးအိမ် ဆိုတဲ့ ယဇ်ပူဇော်မှုမှာ အခု လူတစ်သောင်းကျော် ပါဝင်နေတယ်... အများစုကတော့ အသက်ငင်နေကြပြီပေါ့... ဒါကြောင့် မင်းရဲ့ ဂျူနီယာမောင်လေးကတော့ အဆင်ပြေမှာပါ...”

“ဒါဆိုရင်တော့ ကောင်းတာပေါ့ ဘိုးဘေးကြီး...”

လော့လီက သူမ၏ ရင်ဘတ်ကို လက်ဖြင့် ဖိထားရင်း အားရပါးရ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သို့သော်လည်း သူသည် ထိတ်လန့်နေဆဲ ဖြစ်၏။

“ဒီနေရာကတော့ နည်းနည်း စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းသားပဲ... မင်း အတွင်းထဲကို သွားပြီး စူးစမ်းကြည့်လို့ ရတယ်... လိုအပ်ရင်တော့ ငါ ဝင်ပါပေးမယ်...”

ရီယွင်က ပြုံးရင်း ထပ်မံ ပြောလိုက်သည်။

“ဟုတ်ကဲ့ပါ ဘိုးဘေးကြီး...”

လော့လီသည် အနည်းငယ် မှင်တက်မိသွားပြီးမှ ခေါင်းကို အားရပါးရ ညိတ်လိုက်သည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူမသည် ပါးနပ်သူတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ သူမ စဉ်းစားကြည့်လိုက်သောအခါ ဘိုးဘေးကြီး၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို နားလည်သွားဟန် ရှိသည်။ ဤ တစ္ဆေတစ်သောင်းတောင်တန်း ဆိုသည်မှာ လွန်ခဲ့သည့် နှစ်ပေါင်းတစ်သောင်းခန့်ကမှ ပေါ်ထွက်လာသည့် တားမြစ်နယ်မြေတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သည်။ ဘိုးဘေးကြီး၏ အမြင်တွင်မူ ၎င်းမှာ ကလေးကစားစရာကဲ့သို့ အရေးမပါလှပေ။ သူကိုယ်တိုင် ဒုတိယအကြိမ် ငုံ့ကြည့်ရန်ပင် တန်ဖိုးရှိသည့် နေရာမဟုတ်ပေ။ သို့သော် ဤတားမြစ်နယ်မြေမှာ ချန်းနန်ကုန်းမြေကြီးပေါ်ရှိ ကူယွဲ့မင်းဆက်အတွင်း၌ အလွန်ပင် လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားပြီး ထိတ်လန့်စရာကောင်းသော နေရာတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

'ဒါက နယ်ပယ်ချင်း ကွာခြားချက်ပဲပေါ့'

လော့လီက စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ဘိုးဘေးကြီး၏ ချောမောခန့်ညားသော ပုံရိပ်ကို အားကျစွာ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ သူမသည် ဘယ်သောအခါမှ စစ်မှန်သောနတ်ဘုရားနယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိနိုင်ပါမည်နည်း။ စစ်မှန်သောနတ်ဘုရားနယ်ပယ်ကို မဆိုထားနှင့် ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းနယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိလျှင်ပင် လော့လီသည် အိပ်မက်ထဲမှာပင် ရယ်ပြီး နိုးလာပေလိမ့်မည်။

ချန်းနန်ကုန်းမြေကြီးပေါ်တွင် ကျင့်ကြံမှုအဆင့်များကို ခန္ဓာသန့်စင်မှုနယ်ပယ်၊ ချီစုစည်းမှုနယ်ပယ်၊ အနှစ်သာရစုစည်းမှုနယ်ပယ်၊ မူလပင်လယ်နယ်ပယ်၊ နတ်ဝိညာဉ်အာရုံနယ်ပယ်၊ ကောင်းကင်တံတားနယ်ပယ်၊ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းနယ်ပယ်၊ ကံကြမ္မာနယ်ပယ်၊ တာအိုနယ်ပယ်နှင့် ထာဝရနယ်ပယ် ဟူ၍ ခွဲခြားထားသည်။

လော့လီသည် ယခုမှ မူလပင်လယ်နယ်ပယ် အဆင့် ၁၀ သို့ ရောက်ရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမ၏ အထက်တွင် အဓိက နယ်ပယ်ကြီး ၆ ခု ကျန်ရှိနေသေးသည်။ နယ်ပယ်တစ်ခုစီတိုင်းကို ချိုးဖျက် ဝင်ရောက်ရန်မှာ အလွန်ပင် ခက်ခဲလှသည်။

ကူယွဲ့မင်းဆက်တွင် မူလပင်လယ်နယ်ပယ် ကျင့်ကြံသူများမှာပင် အလွန် ရှားပါးလှသည်။ လော့လီကဲ့သို့ မူလပင်လယ်နယ်ပယ် အဆင့် ၁၀ အထွတ်အထိပ်တွင် ရှိသော ကျင့်ကြံသူမှာ မိမိနှစ်သက်ရာကို စိတ်တိုင်းကျ လုပ်ဆောင်နိုင်ပြီး သာမန်လူများမှာ သူ့အား ရန်မစရဲကြပေ။

ကူယွဲ့မင်းဆက်တွင် နတ်ဝိညာဉ်အာရုံနယ်ပယ်ရှိ သန်မာသူများလည်း ရှိကြသော်လည်း အလွန်ပင် နည်းပါးလှသည်။ ထိုအစွမ်းထက် ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများမှာ များသောအားဖြင့် ထိပ်သီးဂိုဏ်းကြီးများမှ ဘိုးဘေးကြီးများ ဖြစ်ကြပြီး လူသိရှင်ကြား ပေါ်ထွက်လာလေ့ မရှိကြပေ။

နတ်ဝိညာဉ်အာရုံနယ်ပယ်၏ အထက်ရှိ ကောင်းကင်တံတားနယ်ပယ်နှင့် ပတ်သက်ပြီးမူ လော့လီ တစ်ခါမျှ မကြားဖူးပေ။ ကူယွဲ့မင်းဆက်၏ နယ်မြေမှာ ကျယ်ပြန့်လှသော်လည်း လွန်ခဲ့သည့် နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်အတွင်း၌ ကောင်းကင်တံတားနယ်ပယ်မှ သန်မာသူ တစ်ဦးမျှ ပေါ်ထွက်မလာခဲ့ဖူးပေ။

ရီယွင်က လော့လီကို တစ္ဆေတစ်သောင်းတောင်တန်း၏ အစွန်အဖျားသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ သူသည် သူ၏ နတ်ဘုရားအရှိန်အဝါများကို ဖုံးကွယ်ထားပြီး သူ၏ ကျင့်ကြံမှုကို အနှစ်သာရစုစည်းမှုနယ်ပယ်အထိ နှိမ့်ချထားလိုက်သည်။

ရီယွင်သည် လူသိမများအောင် ဤသို့ လုပ်ဆောင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူသာ ကျင့်ကြံမှု လုံးဝ မရှိဟု ပြသထားမည်ဆိုလျှင် ၎င်းမှာ ပို၍ ထူးဆန်းနေပြီး သံသယဖြစ်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။ ထို့ကြောင့် အနည်းငယ်မျှ ထုတ်ဖော်ပြသထားခြင်းက ပို၍ ကောင်းမွန်သည်။

လက်ရှိအချိန်တွင် တစ္ဆေတစ်သောင်းတောင်တန်းရှိ ကောင်းကင်မီးအိမ် ယဇ်ပူဇော်မှုမှာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ကျင်းပနေသည်။ အင်အားစုအသီးသီးမှ ကျင့်ကြံသူများမှာ တစ္ဆေတစ်သောင်းတောင်တန်း၏ မှောင်မိုက်နေသော ချိုင့်ဝှမ်းအတွင်းသို့ လူများကို အဆက်မပြတ် စောင့်ကြပ်ခေါ်ဆောင်သွားနေကြသည်။

အဝါရောင်ဝတ်စုံနှင့် လော့လီမှာ အလွန်ပင် လှပလွန်းလှပြီး ပြိုင်ဘက်ကင်းသော ဂုဏ်ရည်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားရာ နတ်သမီးတစ်ပါးအလား လွင့်မျောနေသဖြင့် အင်အားစုများစွာ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ရရှိနေသည်။ သို့သော် လော့လီ၏ မူလပင်လယ်နယ်ပယ် အဆင့် ၁၀ အထွတ်အထိပ်ရှိသော ပြင်းထန်သည့် ကျင့်ကြံမှုစွမ်းအားကို မြင်သောအခါ မည်သူမျှ အနားသို့ မကပ်ရဲသလို မလေးမစားလည်း မပြုရဲကြပေ။

လူအများ၏ အားကျမှုကို ရရှိနေသဖြင့် လော့လီ၏ စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ်မျှ ဝမ်းသာပီတိ ဖြစ်နေသည်။ သူမသည် ယခုအခါ မူလပင်လယ်နယ်ပယ်ရှိ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်ရာ ကူယွဲ့မင်းဆက်၏ ဤနယ်မြေအတွင်း၌ သူမအား မည်သူမျှ မလေးမစား မပြုရဲတော့ပေ။

“သွားကြစို့...”

ရီယွင်က ဘေးမှနေ၍ ပြုံးရင်း တိုက်တွန်းလိုက်သည်။

ဤမိန်းကလေးမှာ ငယ်ရွယ်လွန်းသေးသည်။ သူမမှာ ထက်မြက်သော်လည်း သူမ၏ သဘာဝမှာ အပြစ်ကင်းစင်ပြီး စိတ်ကူးယဉ်တတ်သည့် အဆင့်မှာပင် ရှိနေသေးရာ သူမ၏ ခံစားချက်များကို ထိန်းချုပ်ရန် ခက်ခဲနေသေး၏။ သို့သော် ဤသည်မှာ လူသားတို့၏ သဘာဝပင် ဖြစ်သည်။ လော့လီကို နောက်ထပ် နှစ်အနည်းငယ်မျှ လေ့ကျင့်ပေးလိုက်ပြီး အသက် တစ်ဆယ့်ရှစ်၊ တစ်ဆယ့်ကိုး အရွယ်သို့ ရောက်ရှိလာလျှင် သူသည် ဧကန်မုချ ပြောင်းလဲသွားပေလိမ့်မည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် တစ္ဆေတစ်သောင်းတောင်တန်း၏ မှောင်မိုက်နေသော ချိုင့်ဝှမ်းအတွင်းသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လမ်းလျှောက်ဝင်လာခဲ့ကြသည်။

ဤ တစ္ဆေတစ်သောင်းတောင်တန်းအတွင်း၌ အနက်ရောင် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များမှာ လေထုထဲတွင် ပျံ့နှံ့နေသည်။ အပင်များမှာ သေဆုံးနေသည်မှာ ကြာလှပြီဖြစ်ပြီး အနက်ရောင်သို့ ပြောင်းလဲနေသည်။ အနက်ရောင် တစ္ဆေပုံရိပ်များမှာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သစ်ပင်များကြားတွင် အဆက်မပြတ် လွင့်မျောနေကြပြီး ၎င်းတို့၏ အော်ဟစ်သံများမှာ ထူးဆန်းပြီး ထိတ်လန့်စရာကောင်းလှေပသည်။

သို့သော်လည်း ယခုအချိန်တွင် မည်သူမျှ အထူးတလည် ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိကြပေ။ ဤအချိန်တွင် တစ္ဆေတစ်သောင်းတောင်တန်းရှိ ဝိညာဉ်သားရဲများမှာ လူသားများကို တိုက်ခိုက်ခြင်း မပြုကြပေ။

ချိုင့်ဝှမ်းတစ်လျှောက် ခဏမျှ လမ်းလျှောက်ပြီးနောက် ရှေ့ရှိ မြေပြင်အနေအထားမှာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားပြီး ကြီးမားသော ချောက်နက်ကြီးကြီးတစ်ခု သူတို့ရှေ့တွင် ပေါ်ထွက်လာသည်။

ချောက်နက်ကြီး၏ အလယ်တွင် အနက်ရောင် ရေကန်တစ်ခု ရှိနေပြီး မှောင်မိုက်ကာ ထိတ်လန့်စရာကောင်းလှသည်။ ၎င်းမှ ထူထပ်သော အနက်ရောင် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။ ထိုရေကန်ထဲတွင် လူသားကျင့်ကြံသူများမှာ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ရပ်နေကြသည်။ ထိုကျင့်ကြံသူများကို ရေကန်ထဲ၌ ကြက်သွန်မြိတ်များ စိုက်ထားသကဲ့သို့ နစ်မြှုပ်ထားခြင်းဖြစ်ပြီး လည်ပင်းအထက်မှ ဦးခေါင်းများကိုသာ မြင်တွေ့ရသည်။ သူတို့အားလုံးမှာ မျက်လုံးများကို တင်းတင်းပိတ်ထားကြပြီး နာကျင်နေသော အမူအရာများ ရှိကြသည်။

သူတို့၏ ဦးခေါင်းအထက်တွင် လူတစ်ဦးချင်းစီတိုင်းက မှိန်ဖျော့သော သွေးနီရောင် ဖယောင်းတိုင်တစ်ခုကို ရွက်ထားကြသည်။ ထိုဖယောင်းတိုင်မှာ တစ်ပိုင်းတစ်စ ထိုးဖောက်မြင်နိုင်ပြီး ၎င်း၏ ထိပ်ဖျားမှ သွေးနီရောင် ဓာတ်ငွေ့များမှာ အဆက်မပြတ် လွင့်တက်နေသည်။

အဝေးမှ ကြည့်လျှင် ထိုမြင်ကွင်းမှာ မီးရောင်လေးများ လင်းလက်နေသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ပြီး မရေမတွက်နိုင်သော ဖယောင်းတိုင်များ တောက်လောင်နေသကဲ့သို့ ရှိပေသည်။

အခန်း ၉ ပြီးပါပြီ။