အခန်း (၁၃-၁၅)

အခန်း ၁၃ - စစ်မှန်သောနတ်ဘုရားနယ်ပယ်၏ ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာနှင့် တစ္ဆေတစ်သောင်းကို သုတ်သင်ခြင်း

တစ္ဆေဘုရင်သည် စိတ်ဓာတ်များ အလွန်တက်ကြွနေသည်။

ဤကဲ့သို့ နားစည်ကွဲမတတ် စူးရှသောအသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူသည် ဒေါသကို မထိန်းနိုင်တော့ပေ။

သူ၏အကြည့်များက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ရက်စက်စွာ ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုလိုက်သော်လည်း ထိုအသံ၏ မြစ်ဖျားခံရာကို ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။

“ဘယ်သူက ငါ့ကို ဒီလောက်အထိ ရဲရဲတင်းတင်း လှောင်ပြောင်ရဲတာလဲ...”

တစ္ဆေဘုရင်က ဒေါသတကြီး ဟောက်လိုက်ရာ သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ ပိုမို အားကောင်းလာခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် သူ၏အကြည့်မှာ ရေကန်ဘေးရှိ သာမန်လူသား အမျိုးသမီးငယ်လေးတစ်ဦးထံတွင် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။

လူသားကျင့်ကြံသူ အားလုံးနီးပါး ဒူးထောက်နေကြသော်လည်း ရေကန်ဘေးရှိ ဤ အမျိုးသမီးငယ်လေးမှာမူ မြေကြီးထဲတွင် စိုက်ထားသည့် ဓားတစ်စင်းအလား တည့်မတ်စွာ ရပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

“မင်းက မူလပင်လယ်နယ်ပယ်ရှိတဲ့ သာမန်လူသား ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ပဲ ရှိသေးတာ... ဘာလို့ ငါလို ဘုရင်ကြီးကို မြင်တာတောင် ဒူးမထောက်တာလဲ...”

တစ္ဆေဘုရင်က မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ဒေါသတကြီးဖြင့် သူ၏လက်ဝါးကို လော့လီထံသို့ ဝေ့ယမ်းလိုက်သည်။

“ကျွန်မက နဂါးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်ပဲ... ကျွန်မရဲ့ ဘိုးဘေးတွေနဲ့ မိုးကောင်းကင်ကလွဲရင် ဘယ်သူ့ကိုမှ ဒူးမထောက်ဘူး...”

သူမက ပြတ်သားပြီး တည်ငြိမ်သော အသံဖြင့် ကြေညာလိုက်သည်။

လော့လီ၏ လှပသော မျက်နှာလေးမှာ အေးစက်နေပြီး သူမ၏ ရုပ်သွင်မှာ ဓားဖြင့် ထွင်းထုထားသကဲ့သို့ ထင်ရှားလှသည်။

သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ရုတ်တရက် ပုံရိပ်ယောင် နဂါးကိုးကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး အရပ်ရပ်သို့ ပြေးထွက်သွားရာ ခဏအတွင်းမှာပင် သူမ၏ ကိုယ်ပွားနှင့် ကိုယ်အစစ်ကို ခွဲခြားရန် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။

မူလပင်လယ်နယ်ပယ် အဆင့် ၁၀ သို့ ရောက်ရှိထားသဖြင့် လော့လီသည် နဂါးနတ်ဘုရား အသွင်ကိုးပါး ပုံရိပ်ယောင်နဂါးခြေလှမ်းသိုင်းကို ယခင်ကထက် ပိုမို လွယ်ကူချောမွေ့စွာ အသုံးပြုနိုင်ခဲ့သည်။

“ရှူး...”

ကြီးမားသော တစ္ဆေလက်ကြီး ရိုက်ချလိုက်သော်လည်း လွဲချော်သွားခဲ့သည်။

“ဒါက ဘယ်လို ခြေလှမ်းသိုင်းမျိုးလဲ...”

မိမိ၏ တိုက်ခိုက်မှု လွဲချော်သွားသဖြင့် တစ္ဆေဘုရင်မှာ အလွန်အမင်း အံ့ဩသွားကာ တိုးညင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

'ဒီမိန်းကလေးမှာ တကယ်ပဲ စွမ်းရည်အချို့ ရှိတာပဲ... ဒါကြောင့်လည်း သူမက ဒီလောက်အထိ မောက်မာရဲတာကိုး...'

တစ္ဆေဘုရင်သည် ဆက်လက် တိုက်ခိုက်ခြင်း မပြုတော့ပေ။ သူသည် အမျိုးသားတစ်ဦး၏ လှောင်ပြောင်သံကို မှတ်မိနေသေးသဖြင့် ရုတ်တရက် စိတ်မအေး ဖြစ်လာရသည်။

'တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီ... လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားတဲ့ အင်အားတစ်ခုက မှောင်ရိပ်ထဲမှာ ပုန်းနေပုံရတယ်'

“ရှာမနေနဲ့တော့ တစ္ဆေငယ်လေး...”

ရီယွင်က တိုးညင်းစွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ ရေကန်ထဲမှ ဖြည်းဖြည်းချင်း မြင့်တက်လာသည်။

လော့လီ၏ ပုံရိပ်မှာ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး ရီယွင်၏ ဘေးသို့ ဆင်းသက်လိုက်သည်။

“လော့လီ... နင့်ရဲ့ ပုံရိပ်ယောင်နဂါးခြေလှမ်းသိုင်းက မဆိုးဘူးပဲ... အရင်တုန်းက ငါ့ရဲ့ အရှိန်အဝါမျိုး နည်းနည်း ပါလာပြီ...”

ရီယွင်က ပြုံးရင်း လော့လီ၏ ခေါင်းကို အသာအယာ ပုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

သူသည် အစကတည်းက ဝင်ရောက် ကူညီချင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ကောင်းကင်တံတားနယ်ပယ် တစ်ဝက်တစ်ပျက်အဆင့်ရှိသော တစ္ဆေဘုရင်ထံမှ လွတ်မြောက်အောင် ကြိုးစားနေသည့် လော့လီ၏ ကျားမကြောက်သော သားကောင်ငယ်လေးကဲ့သို့ ပြတ်သားမှုကို မြင်သောအခါ သူမ အောင်မြင်မလားဆိုသည်ကို ရီယွင်က စပ်စုလိုခဲ့သည်။

ရလဒ်မှာ အံ့ဩဝမ်းသာစရာ ဖြစ်ခဲ့သည်။

လော့လီ အောင်မြင်စွာ လွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။

တစ္ဆေဘုရင်က သူမကို အနည်းငယ် အထင်သေးခဲ့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်နိုင်သော်လည်း မူလပင်လယ်နယ်ပယ် အဆင့် ၁၀ ရှိသော ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးအတွက် ကောင်းကင်တံတားနယ်ပယ် တစ်ဝက်တစ်ပျက်အဆင့် သန်မာသူထံမှ လွတ်မြောက်ခြင်းမှာ ဂုဏ်ယူစရာပင် ဖြစ်သည်။

“ဟမ်...”

တစ္ဆေဘုရင်သည် အသံလာရာသို့ ကြည့်လိုက်ရာ ရီယွင်ကို တွေ့ရှိသွားခဲ့သည်။

သူ ခေတ္တမျှ မှင်တက်မိ သွားသည်။

'ငါ့ရှေ့က ဒီလူငယ်က အနှစ်သာရစုစည်းမှုနယ်ပယ်မှာပဲ ရှိသေးတာ... ရေကန်ထဲမှာ ဒီလောက်ကြာအောင် စိမ်ထားတာတောင် ဘာဒဏ်ရာမှ မရှိတဲ့အပြင် တက်ကြွနေတုန်းပဲ... သူက တကယ်တော့ ဘယ်သူလဲ...'

တစ္ဆေဘုရင်မှာ အတော်ကလေး ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားသည်။

ထို့နောက် သူသည် တစ်ဖက်လူ၏ ဘိုးဘေးနဂါးနတ်ဘုရား အရှိန်အဝါကို ထပ်မံ အာရုံခံကြည့်လိုက်ရာ အနှစ်သာရစုစည်းမှုနယ်ပယ်မှာပင် ရှိနေသေးကြောင်း တွေ့ရသဖြင့် အနည်းငယ် စိတ်အေးသွားသည်။

“မင်းရဲ့ လေသံက တော်တော်လေး မောက်မာတာပဲ...”

တစ္ဆေဘုရင်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် ကြီးမားသော လက်ကို ဝေ့ယမ်းလိုက်ရာ မူလပင်လယ်နယ်ပယ်ရှိ တစ္ဆေဆိုး တစ်ဒါဇင်ခန့်မှာ ချက်ချင်း ဟိန်းဟောက်လိုက်ကြပြီး ရီယွင်ထံသို့ ပြေးဝင်သွားကြတော့သည်။

လော့လီသည် သူမ၏ ဘိုးဘေးကြီးကို ကာကွယ်ရန် ဓားကို ဆွဲထုတ်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

သို့သော် သူမ၏ ဓားကိုပင် မမြှောက်နိုင်သေးခင်မှာပင် ထိုတစ္ဆေဆိုးများ အားလုံးမှာ ဟင်းလင်းပြင်ထဲ၌ တောင့်ခဲသွားသည်ကို သူမ သတိပြုမိလိုက်သည်။

“ဖျောက်...”

ရီယွင်က လက်ဖျောက်တစ်ချက် တီးလိုက်သည်။ တစ္ဆေဆိုးများမှာ ချက်ချင်း သေဆုံးသွားကြပြီး မီးခိုးပြာတန်းများအဖြစ် ပျက်စီးသွားကာ ကောင်းကင်ပေါ်မှ ကြွေကျသွားကြတော့သည်။

“တကယ့်ကို အစွမ်းထက်တဲ့ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်ပဲ...”

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ တစ္ဆေဘုရင်၏ မျက်လုံးသူငယ်အိမ်များမှာ ကျုံ့သွားခဲ့ပြီး ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းသော ဘိုးဘေးနဂါးနတ်ဘုရား အရှိန်အဝါတစ်ခု သူ့အပေါ်သို့ ကျရောက်လာသည်ကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ အကဲဖြတ်မှားသွားခဲ့ပြီ။ ဤလူငယ်သည် အနှစ်သာရစုစည်းမှုနယ်ပယ်တွင် ရှိနေသူ လုံးဝ မဟုတ်ပေ။ ထိုသူသည် သူ့ထက်ပင် ပိုမို အစွမ်းထက်သည့် ပြိုင်ဘက်ကင်း ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတစ်ဦး ဖြစ်နေပေလိမ့်မည်။

“ငါတို့ နောက်ဆုံးတော့ ကယ်တင်ခြင်း ခံလိုက်ရပြီ...”

အနီးအနားတွင် ဒူးထောက်နေကြသော လူသားကျင့်ကြံသူများမှာ သက်ပြင်းကို အားရပါးရ ချလိုက်ကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာတွင် ဘေးဒုက္ခမှ လွတ်မြောက်သွားသည့် စိတ်အေးမှုများ ပေါ်ထွက်လာသည်။

ရေကန်ထဲရှိ လူငယ်မှာ ဤမျှ ပြိုင်ဘက်ကင်းသော သန်မာသူကြီးတစ်ဦး ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု သူတို့ မထင်မှတ်ထားခဲ့ကြပေ။

ဤသည်က သူတို့အတွက် အသက်ရှင်ရန် မျှော်လင့်ချက် ဖြစ်လာစေသည်။

တစ္ဆေဘုရင်သည် ရီယွင်ကို အသေအချာ စိုက်ကြည့်နေသည်။ ရုတ်တရက် သူ၏ရင်ထဲတွင် ဆုတ်ခွာလိုစိတ်များ ပေါ်ထွက်လာသည်။ သူသည် ဝိညာဉ်မြူခိုးတိမ်တိုက်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး လေထဲတွင် တိုးထွက်ကာ ထွက်ပြေးလိုက်တော့သည်။

“ပြန်လာခဲ့စမ်း...”

ရီယွင်က တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

အနက်ရောင် မြူခိုးတိမ်တိုက်မှာ ဆင့်ခေါ်ခြင်း ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ချက်ချင်းပင် နောက်သို့ ပြန်လည် လွင့်ပျံလာခဲ့သည်။

“ဟင်... ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ...”

တစ္ဆေဘုရင်၏ အံ့ဩတုန်လှုပ်သံမှာ အနက်ရောင် မြူခိုးများထဲမှ ဟိန်းထွက်လာသည်။

သူသည် ခုနကတင် ထွက်ပြေးရန် သူ၏ အစွမ်းရှိသမျှ အသုံးပြုခဲ့သော်လည်း ကြီးမားသော စွမ်းအားတစ်ခုက သူ့ကို နောက်သို့ ပြန်ဆွဲခေါ်သွားလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

ဤသည်က သူ့ကို အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားစေသဖြင့် သူ၏ ဝိညာဉ်ပင် လွင့်စင်မတတ် ခံစားလိုက်ရသည်။

'ဒါက... ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းနယ်ပယ် ဒါမှမဟုတ် ကံကြမ္မာနယ်ပယ်က ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတစ်ဦး ဖြစ်နေမလား... မဟုတ်ရင် ငါ့ကို လုံးဝ ခုခံနိုင်စွမ်းမရှိအောင် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက် အစွမ်းထက်တဲ့ စွမ်းအားမျိုး ရှိနေမှာလဲ... ငါ့ရဲ့ အထွတ်အထိပ် အဆင့်ဖြစ်တဲ့ ကောင်းကင်တံတားနယ်ပယ်ကို ပြန်ရောက်ရင်တောင် ဒီလူငယ်ကို ငါ ယှဉ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး...'

စကားတစ်လုံးတည်းနှင့် အရာရာကို ခိုင်းစေနိုင်သည့် ဘိုးဘေးကြီး၏ စွမ်းအားကို မြင်တွေ့ရသဖြင့် လော့လီသည် အနှိုင်းမဲ့ရွှေနဂါးဓားကို ဓားအိမ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်ပြီး အားကျစွာဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

'ဘိုးဘေးကြီးက တကယ်ကို အစွမ်းထက်တာပဲ... စစ်မှန်တဲ့ထာဝရနယ်ပယ်ဆိုတာ တကယ့်ကို ထိတ်လန့်စရာပဲ... တကယ့်ကို ကြောက်စရာကောင်းလိုက်တာ'

ရီယွင်သည် အဆက်မပြတ် လူးလွန့်နေသော အနက်ရောင် မြူခိုးတိမ်တိုက်ကို ကြည့်ရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ကာ ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“တစ္ဆေငယ်လေး... ငါ မင်းကို အခုအထိ အသက်ရှင်ခွင့်ပေးထားတာက မင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဘာကြောင့် သေရတယ်ဆိုတာကို သိလျက်နဲ့ သေသွားစေချင်လို့ပဲ...”

“မြင့်မြတ်တဲ့ အရှင်... နိမ့်ကျတဲ့ ကျွန်တော်က အရှင့်ကို ဘယ်လိုများ စော်ကားမိလို့ ကျွန်တော့်ကို သုတ်သင်ချင်ရတာလဲ...”

တစ္ဆေဘုရင်က ထိတ်လန့်တကြား မေးလိုက်သည်။

သူသည် ရှေ့က မြင့်မြတ်သော ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးအား မည်သည့်အချိန်တွင် စော်ကားမိခဲ့သည်ကို လုံးဝ မသိရှိပေ။

ရီယွင်က အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

“အဲ့ဒီ ရေကန်ထဲမှာ ငါ့ရဲ့ နဂါးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းက တပည့်တစ်ယောက် ရှိတယ်... မင်းက မင်းရဲ့ ဒဏ်ရာတွေကို ကုသဖို့အတွက် သူ့ကို ကောင်းကင်မီးအိမ်အဖြစ် သုံးခဲ့တယ်... အဲ့ဒီ အပြစ်တစ်ခုတည်းနဲ့တင် မင်း အကြိမ်ပေါင်း တစ်သောင်း သေသင့်နေပြီ...”

'ဒါကြောင့်ကိုး'ဟု တစ္ဆေဘုရင်က တွေးတောမိသည်။ သူသည် အပြင်က လူသားကျင့်ကြံသူများကို သတ်ပစ်ချင်စိတ် ပေါက်သွားပြီး နောင်တရစွာဖြင့် ရင်ဘတ်ကို ထုလိုက်မိသည်။ ဤကဲ့သို့သော လူငယ်လေးတစ်ဦးကြောင့် သူ၏ သေခြင်းတရား ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ တကယ်ကို မကျေမနပ် ဖြစ်နေမိသည်။

ရီယွင်က ဆက်လက်၍ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

“မင်းရဲ့ လိပ်လို နှေးကွေးတဲ့ ပြန်လည်ကုသမှုနှုန်းနဲ့ဆိုရင် ကောင်းကင်မီးအိမ်ကို နှစ်ခါ၊ သုံးခါလောက် ထပ်မသုံးဘဲနဲ့ ပြန်ကောင်းဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး... ဒါကြောင့် ငါက မင်းကို ဒီတစ်ခါမှာ စောစော နိုးထလာနိုင်အောင် ပြန်လည်ကုသပေးနိုင်တဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအား အချို့ကို ကြိုပြီး ထည့်ပေးထားခဲ့တာကိုရော မင်း မသိဘူးမလား...”

ရီယွင်၏ စကားကို ကြားရသောအခါ တစ္ဆေဘုရင်၏ မျက်လုံးများတွင် ထိတ်လန့်မှုများ ပြည့်နှက်သွားပြီး အေးစိမ့်သော ချောက်ထဲသို့ ကျရောက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ဒါဆိုရင် သူ ခေါင်းတလားထဲမှာ စုပ်ယူခဲ့တဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအားတွေက ဒီမြင့်မြတ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးက သူ့ဆီကို တမင်တကာ ပို့လွှတ်ပေးခဲ့တာပေါ့လေ။

ယခုမူ သူ သေရတော့မည်။ သို့သော် သေခါနီးအချိန်တွင် သူသည် နောက်ဆုံးအကြိမ်အဖြစ် လောင်းကြေးထပ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

“သူ့ကို သတ်ကြစမ်း...”

တစ္ဆေဘုရင်က စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်အောက်ခံ တစ္ဆေဆိုးများ အားလုံးကို တိုက်ခိုက်ရန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

ဤတစ္ဆေဆိုး အများစုမှာ သူ၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် ရှိနေကြသည်။ သူ၏ အမိန့်ကို ကြားသောအခါ သူတို့သည် စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်လိုက်ကြပြီး ချောက်ကမ္ဘာတစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည့် အနက်ရောင် တိမ်တိုက်ကြီးအလား ရှေ့သို့ ပြေးဝင်လာကြတော့သည်။

ထို့နောက် သူသည် ထိုရှုပ်ထွေးနေသော အခြေအနေကို အခွင့်ကောင်းယူကာ အဝေးသို့ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

“ကလေးကစားစရာတွေပါပဲ...”

ရီယွင်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး လေကို အသာအယာ မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။

ဤလေအလျဉ်မှာ ဆန်းကြယ်သော မီးလျှံတစ်ခုကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော အပူရှိန်ကို ဆောင်ယူလာသည်။ ၎င်းသည် ချောက်ကမ္ဘာထဲသို့ ဆင်းသက်လာသော တစ္ဆေဆိုးများ အားလုံးကို လွှမ်းခြုံထားသည့် ကောင်းကင်ကို ဖုံးအုပ်ထားသော မီးလျှံကွန်ယက်ကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

“အား...”

သွေးပျက်ဖွယ် အော်ဟစ်သံများနှင့်အတူ ဤဆိုးယုတ်လှသော တစ္ဆေဆိုးများမှာ ချက်ချင်းပင် မီးခိုးပြာတန်းများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ပျောက်ကွယ်သွားကြတော့သည်။

တစ္ဆေဘုရင် အဝေးသို့ ထွက်ပြေးနေသည်ကို ကြည့်ပြီး ရီယွင်က အေးစက်စွာ ပြုံးကာ ကြည်လင်သော လေအလျဉ်ကို နောက်တစ်ကြိမ် မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။

ဤကြည်လင်သော လေအလျဉ်မှာ အနက်ရောင် မြူခိုးတိမ်တိုက်အပေါ်သို့ ချက်ချင်း ကျရောက်သွားသည်။ ထို့နောက် အတွင်းမှ စိတ်မချမ်းမြေ့ဖွယ် အော်ဟစ်သံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။

အနက်ရောင် မြူခိုးတိမ်တိုက် တစ်ခုလုံးမှာလည်း မီးခိုးပြာတန်းများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

လေကို နှစ်ချက်မျှ မှုတ်ထုတ်လိုက်ရုံဖြင့် တစ္ဆေတစ်သောင်းတောင်တန်းရှိ တစ္ဆေဆိုးများ အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

“ဒါ... ဒါက...”

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူသားကျင့်ကြံသူများ အားလုံးမှာ လုံးဝ မှင်တက်မိ သွားကြပြီး ရုပ်တုများအလား တောင့်ခဲလျက် စိတ်ထဲတွင် အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်နေကြတော့သည်။

အခန်း ၁၃ ပြီးပါပြီ။

အခန်း ၁၄ - မောင်လေး ကျွင်းမော့ရှောင်

“ဒီလူငယ်က ဘယ်သူလဲ...”

“သူ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်က ဘာလဲ... လေနှစ်ချက် မှုတ်ထုတ်လိုက်ရုံနဲ့ တစ္ဆေတစ်သောင်းတောင်တန်းမှာရှိတဲ့ တစ္ဆေတွေ အကုန်လုံးကို သုတ်သင်ပစ်နိုင်တယ်ဆိုတာက မယုံနိုင်စရာကြီး မဟုတ်ဘူးလား...”

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူသားကျင့်ကြံသူများမှာ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး မတ်တပ်ရပ်လိုက်ကြပြီး ရီယွင်ကို အားကျကြည်ညိုစိတ်၊ အစွန်းရောက်ကိုးကွယ်လိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ ဤမျှ အစွမ်းထက်သော ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးကို သူတို့တစ်ခါမျှ မကြားဖူးခဲ့ပေ။

ခုနကတင် တစ္ဆေတစ်သောင်းတောင်တန်းတွင် ကောင်းကင်တံတားနယ်ပယ်မှ တစ္ဆေဘုရင်တစ်ပါး ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာသဖြင့် သူတို့မှာ သေလုမတတ် ကြောက်လန့်ခဲ့ရပြီး ထိုတစ္ဆေဘုရင်၏ ဝါးစားခြင်းကိုပင် ခံရတော့မည့် အခြေအနေ ဖြစ်ခဲ့သည်။ သို့သော် မထင်မှတ်ဘဲ သေဘေးမှ သီသီလေး လွတ်မြောက်ခဲ့ရပြီး ကောင်းကင်မှ ကျလာသော ကယ်တင်ရှင်ကြီးကြောင့် သူတို့အားလုံး အသက်ချမ်းသာရာ ရခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

“ကူညီပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အရှင်...”

မရေမတွက်နိုင်သော လူသားကျင့်ကြံသူများက လက်သီးဆုပ်ကာ ကျေးဇူးတင်စကားများကို ရိုသေစွာ ပြောကြားလိုက်ကြသည်။

ရီယွင်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်သော်လည်း သူ၏အကြည့်မှာ ယခင်အတိုင်းပင် အေးစက်တည်ငြိမ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ဤမျှ အစွမ်းထက်သော ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးမှာ အေးစက်လွန်းလှပြီး သူတို့ကို အရေးမလုပ်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အင်အားစုအသီးသီးမှ ကျင့်ကြံသူများမှာ အရှက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး အခြေအနေမှာ အနေရခက်သွားခဲ့သည်။

“သွားကြစို့...”

လူအုပ်ကြီးမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီး တစ္ဆေတစ်သောင်းတောင်တန်းမှ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်ကြသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် အေးစိမ့်သော အသံတစ်ခုမှာ တစ္ဆေတစ်သောင်းတောင်တန်း တစ်ခုလုံးတွင် ဟိန်းထွက်သွားခဲ့သည်။

“ငါက မင်းတို့ကို ထွက်သွားခွင့် ပေးလို့လား...”

ရင်းနှီးနေသော ဤအသံကို ကြားရသောအခါ လူတိုင်း တောင့်ခဲသွားကြသည်။ သူတို့သည် လှည့်ကြည့်လိုက်ကြပြီး ထိုမြင့်မြတ်သော ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးကို မှင်တက်မိ စွာ စိုက်ကြည့်နေကြတော့သည်။

“လော့လီ... ခုနက သူတို့တွေ နင့်ဆီက ဧကရာဇ်အဆင့် ဝတ်စုံကို လုဖို့ ကြိုးစားခဲ့ကြတာလား...”

ရီယွင်က မျက်မှောင်ကြုတ် လိုက်ကာ တိုးညင်းစွာ မေးလိုက်သည်။

ဘိုးဘေးကြီးက ဤသို့မေးသည်ကို မြင်သောအခါ လော့လီ၏ နုနယ်သော ခန္ဓာကိုယ်မှာ အနည်းငယ် တုန်ရင်သွားခဲ့သည်။ သူမက ပြတ်သားစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ဟုတ်ပါတယ် ဘိုးဘေးကြီး... ဒီလူတွေ အကုန်လုံးက ကျွန်မဆီက ဧကရာဇ်အဆင့် ဝတ်စုံကို လုချင်နေကြတာပါ...”

“ကောင်းပြီလေ...”

ရီယွင်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူအုပ်ကြီးကို ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းသော အကြည့်များဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“မင်းတို့ အားလုံး အခု သေလို့ ရပြီ...”

ဤမြင့်မြတ်သော ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးက ဤမျှ ရက်စက်သော စကားကို ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သဖြင့် လူတိုင်းမှာ ဆူညံသွားကြတော့သည်။

“စီနီယာ... စီနီယာက ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော်တို့ လူသားမျိုးနွယ်ရဲ့ အထွတ်အထိပ် သန်မာသူတစ်ယောက်ပဲ မဟုတ်လား... ဘာလို့ ကိုယ့်လူမျိုးအချင်းချင်း သတ်ဖြတ်ဖို့အထိ လုပ်ရတာလဲ...”

“မှန်ပါတယ် စီနီယာ... ဒီလို မလုပ်ပါနဲ့... စီနီယာက ကျွန်တော်တို့ ရင်ထဲက သူရဲကောင်းတစ်ယောက်ပါ...”

“စီနီယာက လေနှစ်ချက် မှုတ်ထုတ်လိုက်ရုံနဲ့ တစ္ဆေတစ်သောင်းတောင်တန်းကို သုတ်သင်နိုင်ခဲ့တာပဲ... ဒီလို အောင်မြင်မှုမျိုးက ကူယွဲ့မင်းဆက်ရဲ့ ရာဇဝင်မှာ မှတ်တမ်းတင်ရမယ့် ကိစ္စပါ... ကျွန်တော်တို့ အားလုံး စီနီယာ့အတွက် ဂုဏ်ယူနေကြတာပါ...”

“စီနီယာ ခုနက ပြောတာက နောက်နေတာ မဟုတ်လား... ကျွန်တော်တို့ကို တကယ်ကြီး သတ်မှာ မဟုတ်ပါဘူးနော်...”

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူသားကျင့်ကြံသူများ၏ အမူအရာမှာ အမျိုးမျိုး ဖြစ်နေသည်။ အချို့က မယုံကြည်နိုင်ဘဲ ရှိနေကြပြီး၊ အချို့က အသည်းအသန် မြှောက်ပင့်နေကြကာ၊ ကျန်လူများမှာမူ ထွက်ပြေးရန် လမ်းစကို ရှာဖွေရင်း တိတ်ဆိတ်နေကြသည်။

ရီယွင်၏ အကြည့်မှာ မြင့်မြတ်ပြီး အေးစက်လှသည်။ သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများကို မည်သည့်ခံစားချက်မျှ မပါသော မျက်နှာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

“ငါ့ရဲ့ နဂါးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းက လူကို ဘယ်လိုအကြောင်းနဲ့ပဲဖြစ်ဖြစ် စော်ကားရဲတဲ့သူမှန်သမျှ ရင်ဆိုင်ရမယ့် ကံကြမ္မာက တစ်ခုတည်းပဲ ရှိတယ်... အဲ့ဒါက သေခြင်းတရားပဲ...”

ပြောပြီးနောက် ရီယွင်က ကြည်လင်သော လေအလျဉ်ကို အသာအယာ မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။ ထိုလေအလျဉ်မှာ အရပ်ရပ်သို့ ထိုးထွက်သွားခဲ့သည်။

ရီယွင်က ထိုထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းသော လေအလျဉ်ကို ထပ်မံ မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ လူတိုင်းမှာ သေလုမတတ် ကြောက်လန့်သွားကြသည်။ သူတို့သည် အစွမ်းထက်သော နတ်ဘုရားစွမ်းရည်များကို ချက်ချင်း ထုတ်ဖော်လိုက်ကြပြီး အသက်လုကာ အရပ်ရပ်သို့ ထွက်ပြေးကြတော့သည်။ သို့သော်လည်း သူတို့အားလုံး၏ စုပေါင်းအင်အားမှာ တစ္ဆေတစ်သောင်းတောင်တန်းရှိ တစ္ဆေဆိုးများထက်ပင် နည်းပါးလှသည်။ သူတို့ မည်သို့ ထွက်ပြေးနိုင်ပါမည်နည်း။

စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်သံများနှင့်အတူ လူသားကျင့်ကြံသူ ထောင်ပေါင်းများစွာမှာ မီးခိုးပြာတန်းများအဖြစ် ပျက်စီးသွားကြတော့သည်။

ဤ ထိတ်လန့်ဖွယ် မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း လော့လီ၏ မျက်လုံးသူငယ်အိမ်များမှာ အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်မှုကြောင့် ပြူးကျယ်သွားခဲ့သည်။

'ဘိုးဘေးကြီးက တကယ်ကို ရက်စက်တာပဲ'

သူမက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ တွေးတောမိသည်။ လော့လီ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ ဤလူများကို အလွန်ဆုံးရှိလှ သင်ခန်းစာ အပြင်းအထန် ပေးရုံသာ စဉ်းစားခဲ့ပြီး သုတ်သင်ပစ်ရန်အထိ မရည်ရွယ်ခဲ့ပေ။ သို့သော် ဘိုးဘေးကြီးကမူ လူထောင်ပေါင်းများစွာကို တိုက်ရိုက် သတ်ဖြတ်ပစ်လိုက်သည်။ ဤကဲ့သို့ ပြတ်သားမှုမျိုးမှာ အမှန်တကယ်ပင် အံ့ဩစရာ ကောင်းလှပေသည်။

နတ်ဘုရားတစ်ပါး၏ အမြင်တွင် သတ္တဝါအားလုံးမှာ ပုရွက်ဆိတ်များကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ကြောင်း လော့လီ မသိရှိပေ။

ရီယွင်က လော့လီကို ကြည့်ကာ သူမ၏ပုခုံးကို ပုတ်ပြီး ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။

“သူတို့ကို သနားနေဖို့ မလိုပါဘူး...”

“ဟုတ်... ဟုတ်ကဲ့...”

လော့လီက တိုးညင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်သော်လည်း သူမ၏မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ဖြူလျော့နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ရီယွင်က တဟားဟား ရယ်မောလိုက်သည်။

“သူတို့ သေသွားရင်တောင် ပုရွက်ဆိတ်အသစ်တွေက နောက်ထပ် ထပ်ပေါ်လာဦးမှာပဲ... စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး...”

“ကောင်းပါပြီ...”

ဘိုးဘေးကြီး၏ စကားများမှာ အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေသော်လည်း လော့လီက လိမ္မာစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“အခုတော့ ငြိမ်သွားပြီပေါ့...”

ရီယွင်က လက်ခုပ်တီးကာ ရယ်မောလိုက်သည်။

ထို့နောက် ရေကန်ထဲတွင် အသက်ငင်နေဆဲဖြစ်သော လူသားကျင့်ကြံသူအချို့ကို သတိပြုမိသွားသဖြင့် သူသည် အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားခဲ့သည်။ ဤလူများမှာ ဆယ်ရက်ကျော်အောင် 'ကောင်းကင်မီးအိမ်' အဖြစ် အသုံးပြုခံခဲ့ရသူများ ဖြစ်သဖြင့် သေလုမြောပါး ဖြစ်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။

“သူတို့ကိုပါ တစ်ခါတည်း လွှတ်ပေးလိုက်တာ ပိုကောင်းပါတယ်...”

ရီယွင်က လေကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ရာ ခဏအတွင်းမှာပင် လူတစ်သောင်းကျော် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး လော့လီ၏ မောင်လေး ကျွင်းမော့ရှောင် တစ်ဦးတည်းသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။

ရီယွင်က လက်ကို ဝေ့ယမ်းလိုက်ရာ ကျွင်းမော့ရှောင်မှာ ရေကန်ထဲမှ လွင့်ထွက်လာပြီး အနီးအနားရှိ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်သွားခဲ့သည်။

“မောင်လေး...”

လော့လီ၏ ရင်ထဲတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ပြည့်နှက်သွားပြီး သူ့အနားသို့ အမြန် ပြေးသွားလိုက်သည်။

ရီယွင်၏ ပုံရိပ်မှာ လက်ခဲဖြစ်သွားပြီး ကျွင်းမော့ရှောင်၏ ဘေးသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ သူသည် လော့လီကို တားဆီးရန် သူမ၏လက်ကို ကိုင်လိုက်ပြီး တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

“ဒီရေကန်ထဲက ရေတွေမှာ အဆိပ်အချို့ ပါနေတယ်... အခုလောလောဆယ် သူ့ကို မထိနဲ့ဦး...”

ရီယွင်က ပြောရင်း သူ၏သိုလှောင်မှုနယ်မြေအတွင်းမှ ပုလင်းငယ်လေးတစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ စိမ်းစိုသော အရည်တစ်စက်ကို လောင်းချလိုက်သည်။ ထိုအရည်တစ်စက်မှာ ကျွင်းမော့ရှောင်အပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသောအခါ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ကပ်ညှိနေသော အဆိပ်ရှိသော ရေများ အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သဖြင့် လော့လီမှာ အံ့ဩသွားရသည်။

ရီယွင်က ထပ်မံ၍ ရှင်းမပြတော့ပေ။ သူသည် ပုလင်းကို သိမ်းလိုက်ပြီး ကျွင်းမော့ရှောင်၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ စွမ်းအားအချို့ကို ထည့်သွင်းပေးလိုက်သည်။

ထိုအခါမှ ကျွင်းမော့ရှောင် သတိပြန်ဝင်လာခဲ့သည်။ သူသည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ရာ သူ၏အမြင်အာရုံမှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ကြည်လင်လာပြီး သူ၏ရှေ့တွင်ရှိသော စီနီယာအစ်မ၏ လှပသောမျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသည်။

“စီနီယာအစ်မ... ကျွန်တော်တို့ ငရဲမှာ ဆုံကြတာလား...”

ကျွင်းမော့ရှောင်က ဝေဝါးသော အပြုံးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

နဂါးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းတွင် ဆက်ခံသူ အလွန်နည်းပါးလှသဖြင့် မျိုးဆက်များကြားတွင် ကွာဟမှုများ ရှိနေသည်။ သူတို့၏ဆရာ သေဆုံးသွားပြီးနောက်တွင်မူ တပည့်သုံးဦး၏ အခြေအနေမှာ ပိုမို ဆိုးရွားလာခဲ့သည်။ ပထမဦးစွာ သူတို့၏ စီနီယာအစ်မကြီးမှာ သူတို့ ထွက်ပြေးနိုင်အောင် လမ်းဖွင့်ပေးရင်း ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ရာ သူမ၏ကံကြမ္မာကို ယခုအထိ မသိရပေ။ ထို့နောက် လိုက်လံဖမ်းဆီးသူများ နီးကပ်လာသောအခါ စီနီယာအစ်မ လော့လီ လွတ်မြောက်နိုင်ရန်အတွက် သူက ရန်သူများကို ဆွဲဆောင်ကာ ခေါ်သွားခဲ့သည်။ ထိုစဉ်က စီနီယာအစ်မ လွတ်မြောက်သွားခဲ့သော်လည်း သူမတစ်ယောက်တည်း ဆိုလျှင် ပို၍ ခက်ခဲလိမ့်မည်ကို ကျွင်းမော့ရှောင် သိရှိသည်။ ထိုရန်သူများ၏လက်မှ သူမ ကြာကြာ လွတ်မြောက်နိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ သူ ဘယ်တုန်းကမှ မထင်ထားခဲ့သည်မှာ အချိန်အတော်ကြာပြီးတဲ့နောက်မှာ စီနီယာအစ်မလည်း သေဆုံးသွားပြီး သူတို့နှစ်ဦး ငရဲမှာ ဆုံကြရပြီဆိုသည်ကိုပင်။

“မောင်လေး... မင်း ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ... ငါတို့က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သေရမှာလဲ...”

လော့လီက ကျွင်းမော့ရှောင်ကို ချစ်စနိုးဖြင့် ဆူလိုက်ပြီးနောက် ရယ်မောကာ သူမ၏ဘေးတွင်ရှိသော ဝတ်စုံဖြူနှင့် လူငယ်ကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။

“မောင်လေး... အမြန်ပဲ ဘိုးဘေးကြီးကို ဂါရဝပြုလိုက်စမ်းပါ...”

လော့လီက တိုက်တွန်းလိုက်သည်။

“ဘိုးဘေးကြီး...”

ကျွင်းမော့ရှောင် မှင်တက်မိ သွားသည်။ သူသည် သူတို့ဘေးတွင်ရှိသော ဝတ်စုံဖြူနှင့် လူငယ်ကို မယုံကြည်နိုင်စွာ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ ကျောက်စိမ်းရောင် ဝတ်စုံဖြူကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် ဤချောမောသော လူငယ်မှာ သူ့ထက် အသက်အနည်းငယ်မျှသာ ကြီးပုံရသည်။ သူက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဘိုးဘေးကြီး ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။

“စီနီယာအစ်မ... အစ်မ... အစ်မ တစ်ခုခု မှားနေတာ မဟုတ်ဘူးလား...”

ကျွင်းမော့ရှောင်က အားနည်းသော အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“ငါက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မှားမှာလဲ... ငါ အမှန်အတိုင်း ပြောပြမယ် မောင်လေး... ဒါက ငါတို့ နဂါးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းရဲ့ ရာဇဝင်မှာ အကြီးကျယ်ဆုံးသော ဘိုးဘေးကြီးပဲ... ဘယ်သူလဲဆိုတာကို မင်း လုံးဝ ခန့်မှန်းနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ငါ နားလည်ပါတယ်... ဟုတ်တယ်မလား”

လော့လီ၏ မျက်နှာလေးမှာ နီမြန်းနေပြီး သူမ၏မေးစေ့ကို အနည်းငယ် ပင့်ကာ ဂုဏ်ယူနေသော အမူအရာ ပေါ်ထွက်နေသည်။

ဤဘိုးဘေးကြီး ရီယွင်သည် နဂါးနတ်ဘုရားဂိုဏ်း၏ အစည်ကားဆုံးသော ခေတ်ကာလမှ ဖြစ်သည်။ သူသည် နဂါးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းကို ထာဝရနယ်ပယ်အဆင့်ရှိသော ဂိုဏ်းကြီးတစ်ခုဖြစ်အောင် မြှင့်တင်ပေးခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ ဂိုဏ်းအတွက် သူ၏ ပေးဆပ်မှုမှာ အကြီးမားဆုံး ဖြစ်သည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။

ကျွင်းမော့ရှောင်က မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားပြီး အချိန်အတော်ကြာအောင် စဉ်းစားနေခဲ့သည်။ ခဏအကြာတွင် သူသည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး စမ်းသပ်သည့်အနေဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“သူက... ငါတို့ နဂါးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းရဲ့ ၁၃ ဆက်မြောက် ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးလား...”

“ဟုတ်တယ် မောင်လေး... မင်းက တကယ်ကို ထက်မြက်တာပဲ...”

လော့လီက ပျော်ရွှင်စွာ လက်ခုပ်တီးလိုက်သည်။ သူမ၏မောင်လေးမှာ များသောအားဖြင့် အလွန် ပါးနပ်သူဖြစ်ရာ သူတို့နှစ်ဦးမှာ အမြဲတမ်း အပြန်အလှန် ယှဉ်ပြိုင်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

“ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ... စီနီယာအစ်မ... အစ်မ ကျွန်တော့်ကို နောက်နေတာပဲ ဖြစ်ရမယ်...”

ကျွင်းမော့ရှောင်က ဝေဝါးသော အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်ပြီး ခေါင်းကို အထပ်ထပ် ခါယမ်းလိုက်သည်။

‘ဘိုးဘေးကြီးတဲ့လား... နဂါးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းရဲ့ ၁၃ ဆက်မြောက် ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးက သေဆုံးသွားတာဖြင့် နှစ်ပေါင်းတစ်သိန်းတောင် ရှိပြီ မဟုတ်လား... ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ...’

အခန်း ၁၄ ပြီးပါပြီ။

အခန်း ၁၅ - မောင်လေး ကျွင်းမော့ရှောင် မှင်တက်မိသွားခြင်း

ရီယွင်သည် လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ကာ တည်ငြိမ်စွာ ရပ်နေပြီး စီနီယာအစ်မနှင့် မောင်လေးတို့၏ စကားဝိုင်းကို ကြည့်ရင်း ကျေနပ်စွာ ပြုံးနေသည်။ ကျွင်းမော့ရှောင်၏ တုံ့ပြန်မှုမှာ အမှန်တကယ်တော့ ပုံမှန်ပင် ဖြစ်သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူသည် နဂါးနတ်ဘုရားဂိုဏ်း၏ ၁၃ ဆက်မြောက် ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးဖြစ်ပြီး အလွန်ဝေးကွာလှသော အတိတ်ကာလ၊ ဆိုလိုသည်မှာ နှစ်ပေါင်းတစ်သိန်းတိုင်အောင် ကြာမြင့်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သာမန်ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးသည် ဤမျှ ရှည်လျားသော ကာလပတ်လုံး မည်သို့ အသက်ရှင်နိုင်ပါမည်နည်း။ စစ်မှန်သောနတ်ဘုရားနယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိခဲ့လျှင်တောင် နှစ်ပေါင်းတစ်သိန်းတိုင်အောင် အသက်ရှင်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။

ကျွင်းမော့ရှောင် လုံးဝ မယုံကြည်နိုင်ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ လော့လီသည် ခြေဆောင့်ကာ ပါးဖောင်းလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“မောင်လေး... မမက နင့်ကို ဘယ်တုန်းက ညာဖူးလို့လဲ...”

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် လော့လီသည် ဂိုဏ်းချုပ်အမှတ်အသားကို ရုတ်တရက် မြှောက်လိုက်ပြီး မြင့်မြတ်သော အမူအရာဖြင့် ကျိန်ဆိုလိုက်သည်။

“နဂါးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းရဲ့ ၂၉၈ ဆက်မြောက် ဂိုဏ်းချုပ် လော့လီဖြစ်တဲ့ ကျွန်မက အခုပြောခဲ့တဲ့ စကားတွေ အကုန်လုံး မှန်ကန်ကြောင်း ကျိန်ဆိုပါတယ်... အကယ်၍ မမှန်မကန် ပြောဆိုခဲ့တာရှိရင် ကောင်းကင်က ကျွန်မကို မိုးကြိုးငါးချက် ပစ်ပါစေ...”

“မမ... မလုပ်ပါနဲ့... ဒီလို ကျိန်ဆိုမှုမျိုးတွေကို အလွယ်တကူ မလုပ်ပါနဲ့...”

ကျွင်းမော့ရှောင်၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ စွမ်းအားအချို့ ရုတ်တရက် စီးဝင်လာခဲ့သည်။ သူသည် လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် မြေပြင်ကို ထောက်ကာ ထိုင်လိုက်ပြီး ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည်။

လော့လီက ကျွင်းမော့ရှောင်ကို တည်ကြည်စွာ ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။

“အခုရော မင်း ယုံပြီလား”

“ယုံပါပြီ မမ... ကျွန်တော် ယုံပါပြီ...”

ကျွင်းမော့ရှောင်က ခေါင်းကို အထပ်ထပ် ညိတ်လိုက်သည်။ သူသည် ရီယွင်ကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏မျက်လုံးများထဲတွင် တုန်လှုပ်မှုများ ပိုမို ပြင်းထန်လာခဲ့သည်။

'ဒီဘိုးဘေးကြီးက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းတစ်သိန်းကတည်းက သေဆုံးသွားတာပဲ... သူက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ပြန်ရှင်လာတာလဲ...'

ဂိုဏ်း၏ မှတ်တမ်းများအရ ဤဘိုးဘေးကြီး၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ အလွန်မြင့်မားပြီး ချန်းနန်ကုန်းမြေကြီး၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။ သို့သော် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ခဲ့လျှင်တောင် နှစ်ပေါင်းတစ်သိန်းတိုင်အောင် အသက်ရှင်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး မဟုတ်လား။

လော့လီက ဘေးမှနေ၍ တိုးညင်းစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

“မောင်လေး... ဘိုးဘေးကြီးက အခုအထိ ဘယ်လိုရှင်သန်နေခဲ့လဲဆိုတာကို မင်း စိတ်ပူနေဖို့ မလိုပါဘူး... သူက ငါတို့ နဂါးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းရဲ့ ၁၃ ဆက်မြောက် ဘိုးဘေးကြီးဆိုတာ သိထားရင် ရပြီ...”

“ကောင်းပါပြီ မမ...”

ကျွင်းမော့ရှောင်က ခေါင်းကို အထပ်ထပ် ညိတ်လိုက်သည်။ သူသည် အားယူကာ ဒူးထောက်လိုက်ပြီး ရီယွင်ကို ရိုသေစွာ ဂါရဝပြုလိုက်သည်။

“ဘိုးဘေးကြီးကို ဂါရဝပြုပါတယ်...”

ကျွင်းမော့ရှောင်က သူ၏ အမှတ်အသားကို နောက်ဆုံးတွင် လက်ခံသွားသည်ကို မြင်ရသောအခါ ရီယွင် စိတ်အေးသွားရသည်။ သူသည် လက်ကို အသာအယာ ဝေ့ယမ်းလိုက်ပြီး စွမ်းအားအချို့ကို ထုတ်လွှတ်ကာ ကျွင်းမော့ရှောင်ကို ထူပေးလိုက်သည်။

“မင်း အခု အားနည်းနေသေးတယ်... ဒီလို အရိုအသေပေးမှုတွေကို ဖယ်ထားလိုက်ပါ...”

ရီယွင်က အသာအယာ ပြုံးလိုက်ပြီး ပုလင်းငယ်လေးတစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ထိုပုလင်းငယ်လေးကို မြင်သောအခါ လော့လီ၏ မျက်လုံးများမှာ ဝင်းလက်သွားခဲ့သည်။ သူမက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“မောင်လေး... နင့်ရဲ့ ဆင်းရဲဒုက္ခတွေ နောက်ဆုံးတော့ ပြီးဆုံးသွားပြီ... မင်းက ခမ်းနားတဲ့ လမ်းစဉ်ပေါ်ကို စတင် လျှောက်လှမ်းရတော့မှာ...”

ကျွင်းမော့ရှောင်က လော့လီကို ဝေခွဲမရစွာ ကြည့်နေမိသည်။

လော့လီက လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ကာ ရင်ဘတ်ကို မော့မော့လေး ထားလိုက်ပြီး ကျွင်းမော့ရှောင်ကို ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

“မောင်လေး... တစ်ချက်လောက် ကြည့်စမ်း... ငါ့ရဲ့ လက်ရှိ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်က ဘာလဲ...”

ကျွင်းမော့ရှောင်သည် ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာများ ရရှိထားသော်လည်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် စွမ်းအားအနည်းငယ် ကျန်ရှိနေသေးသည်။ ခဏမျှ အာရုံခံကြည့်ပြီးနောက် သူ၏ မျက်လုံးများမှာ တုန်လှုပ်မှုကြောင့် ပြူးကျယ်သွားပြီး အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။

“မမ... မမက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မူလပင်လယ်နယ်ပယ် အဆင့် ၁၀ အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်သွားတာလဲ...”

“ဟား... ဟား... မင်း ငါ့ကို မြင်ရင် ဒီလောက်အထိ အံ့ဩသွားမယ်ဆိုတာ ငါ သိသားပဲ... ပြောပြမယ်... ဒါတွေအားလုံးက ဘိုးဘေးကြီးက ငါ့အတွက် နဂါးဘိုးဘေး အနှစ်သာရသွေးကို သုံးပြီး သွေးလဲလှယ်ပေးခဲ့လို့ ငါ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်က အရှိန်အဟုန်နဲ့ တိုးတက်သွားတာ...”

လော့လီသည် သူမ၏ ပုံမှန် မိန်းကလေးဆန်သော အမူအရာများ ပျောက်ဆုံးသွားသည်အထိ အားရပါးရ ရယ်မောနေတော့သည်။

'နဂါးဘိုးဘေး အနှစ်သာရသွေးလား...'

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကျွင်းမော့ရှောင်၏ စိတ်ထဲတွင် ဝေဝါးသွားပြီး မျက်စိရှေ့တွင် မှောင်အတိ ကျသွားကာ မေ့လဲ သွားတော့သည်။

“ဟေး... မောင်လေး... မင်းက ဘာလို့ ရုတ်တရက်ကြီး မေ့လဲသွားတာလဲ...”

ကျွင်းမော့ရှောင် တောင့်တောင့်ကြီး လဲကျသွားသည်ကို မြင်သောအခါ လော့လီသည် အနားသို့ အမြန်ပြေးသွားပြီး သူ့ကို ထူလိုက်သည်။

ရီယွင်က ဤသည်ကို ကြည့်ပြီး အသာအယာ ပြုံးလိုက်သည်။ သူသည် လက်ကို အသာအယာ ဝေ့ယမ်းလိုက်ရာ ကျွင်းမော့ရှောင် အေးအေးလူလူပင် ပြန်လည် နိုးထလာခဲ့သည်။

“ဘိုးဘေးကြီး... ဘိုးဘေးကြီးဆီမှာ တကယ်ပဲ နဂါးဘိုးဘေး အနှစ်သာရသွေး ရှိတာလား...”

ကျွင်းမော့ရှောင်သည် ရီယွင်ကို အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်မှုနှင့် မယုံကြည်နိုင်မှုများ ပြည့်နှက်နေသော မျက်နှာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ နဂါးနတ်ဘုရားဂိုဏ်း၏ ဆက်ခံသူတစ်ဦးအနေဖြင့် သူသည် နဂါးနတ်ဘုရား အနှစ်သာရသွေးနှင့် ပတ်သက်လျှင် အလွန်ပင် အာရုံခံစားလွယ်သူ ဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် သူတို့၏ အမွေအနှစ်ထဲတွင် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ကိန်းအောင်း နေသည့် နဂါးဘိုးဘေး အနှစ်သာရသွေး ဆိုလျှင် ပို၍ပင် ဖြစ်သည်။

“အင်း...”

ကျွင်းမော့ရှောင်၏ တုန်လှုပ်နေသော အမူအရာကို မြင်သောအခါ ရီယွင်က လက်ကို အနည်းငယ် လှုပ်ရှားလိုက်ရာ ပုလင်းငယ်လေးတစ်လုံးမှာ ချက်ချင်း ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

ရင်းနှီးနေသော ထိုပုလင်းငယ်လေးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လော့လီ၏ မျက်နှာထက်တွင် အပြုံးကြီးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။

“မောင်လေး... ဘိုးဘေးကြီးဆီကအရာက နဂါးဘိုးဘေး အနှစ်သာရသွေးဆိုတာ သိရဲ့လား...”

ကျွင်းမော့ရှောင်က ထိုပုလင်းငယ်လေးကို စိုက်ကြည့်ရင်း နှုတ်ခမ်းကို လျှာဖြင့် သပ်လိုက်ပြီး ခက်ခဲစွာ ပြောလိုက်သည်။

“ဒီ နဂါးဘိုးဘေး အနှစ်သာရသွေး ပုလင်းထဲမှာ... အနည်းဆုံး အစက်တစ်ရာလောက်တော့ ရှိမှာပဲ မဟုတ်လား...”

“မင်း နောက်နေတာလား မောင်လေး... အထဲမှာ အစက်တစ်ရာပဲ ရှိမယ်လို့ မင်း ထင်နေတာလား...”

လော့လီက သူမ၏ မျက်လုံးများကို ပြူးလိုက်ပြီး မောင်လေးကို စိုက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်တော် တစ်ခုခု မှားပြောမိလို့လား...”

ကျွင်းမော့ရှောင်ကလည်း ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားသည်။ သူသည် လော့လီကို အနည်းငယ် ယုံကြည်မှု မရှိသလို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

“ဒါဆို အစက်အစိတ်၊ သုံးဆယ်လောက်ပဲ ရှိတာလား မမ...”

“ငါတော့ နင့်ခေါင်းကို ဓားနဲ့ပဲ ထုလိုက်ချင်တော့တာပဲ...”

လော့လီသည် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် သူမ၏ ဓားကို မြှောက်လိုက်ပြီး ကျွင်းမော့ရှောင်၏ ခေါင်းပေါ်သို့ ရိုက်ချမည့်ဟန် ပြုလိုက်သည်။ သို့သော် လေထဲတွင်ပင် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး လက်ကို ပြန်ချကာ တခိခိ ရယ်မောလိုက်သည်။

“မောင်လေး... ငါ အမှန်အတိုင်း ပြောပြမယ်... ပုလင်းက သေးသေးလေးလို့ မထင်နဲ့... အဲ့ဒီအထဲမှာ သူ့ရဲ့ သီးခြား ဟင်းလင်းပြင် ရှိတယ်... အထဲမှာ နဂါးဘိုးဘေး အနှစ်သာရသွေးတွေ အများကြီး ရှိတယ်...”

လော့လီက ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“အများကြီး ဟုတ်လား...”

ကျွင်းမော့ရှောင်က မျက်တောင်ခတ်ရင်း ရီယွင်၏ လက်ထဲတွင်ရှိသော ပုလင်းငယ်လေးကို စိုက်ကြည့်ကာ စမ်းသပ်သည့်အနေဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“အစက်တစ်ထောင်လောက် ရှိမှာလား...”

ကျွင်းမော့ရှောင်၏ မရဲတရဲ ဖြစ်နေသော ပုံစံကို မြင်သောအခါ လော့လီသည် ခြေဆောင့်ကာ ရယ်မောလိုက်တော့သည်။

“အစက်တစ်ထောင် ဟုတ်လား... အဲ့ဒါက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး လုံလောက်မှာလဲ... မောင်လေး... ငါ အမှန်အတိုင်း ပြောပြမယ်... အထဲမှာ ဇလုံတစ်လုံးစာလောက် ရှိတယ်... အနည်းဆုံး အစက်ပေါင်း တစ်သိန်းကျော် ရှိတယ်...”

“ဘာ... အစက်ပေါင်း တစ်သိန်းကျော် ဟုတ်လား...”

ကျွင်းမော့ရှောင် မှင်တက်မိ သွားသည်။ သူ၏ အမြင်အာရုံမှာ မှောင်အတိ ကျသွားပြန်ပြီး နောက်တစ်ကြိမ် မေ့လဲ သွားပြန်သည်။

“ဟူး... မောင်လေး... မင်းက ဘာလို့ ထပ်ပြီး မေ့လဲသွားပြန်တာလဲ...”

လော့လီက သူ့ကို ကြည့်ပြီး သံမဏိကို သံမဏိချင်း ဖြစ်မလာနိုင်သည့်အလား စိတ်ပျက်နေပုံရသည်။ သူမသည် ခြေဆောင့်ကာ နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်ပြီး လုံးဝကို အားကိုးရာမဲ့သလို ခံစားလိုက်ရသည်။

“မင်းရဲ့ မောင်လေးက မင်းထက် ငယ်သေးသလို အတွေ့အကြုံလည်း သိပ်မရှိသေးဘူး... ဒီလိုကိစ္စမျိုးကို ရင်ဆိုင်ဖို့ သူက သိပ်ပြီး ကြံ့ခိုင်မှု မရှိသေးဘူး...”

ရီယွင်က ဘေးမှနေ၍ ပြုံးကာ မှတ်ချက်ပေးလိုက်သည်။ သူသည် လက်ချောင်းကို အသာအယာ တောက်လိုက်ရာ စွမ်းအားအချို့ စီးဝင်သွားခဲ့သည်။

ကျွင်းမော့ရှောင်သည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွင့်လိုက်ပြီး ပြန်ထိုင်လိုက်သည်။

ရီယွင်သည် ပုလင်းကို ဖွင့်ကာ နဂါးဘိုးဘေး အနှစ်သာရသွေး နှစ်စက်ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး လက်ချောင်းဖြင့် အသာအယာ တောက်လိုက်ရာ ထိုသွေးစက်များမှာ ကျွင်းမော့ရှောင်၏ ရှေ့သို့ လွင့်ပျံသွားသည်။ နဂါးဘိုးဘေး အနှစ်သာရသွေး၏ ထူးခြားသော ဘိုးဘေးနဂါးနတ်ဘုရား အရှိန်အဝါကို ခံစားလိုက်ရသောအခါ ကျွင်းမော့ရှောင်သည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ သွေးများ အားလုံး ဆူပွက်လာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏ နက်ရှိုင်းသော အတွင်းပိုင်းမှ ပြင်းထန်သော ခေါ်ယူမှုကို ကြားလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။ သူ့၌လည်း နဂါးနတ်ဘုရား သွေးဗီဇရှိသော်လည်း အလွန်ပင် အားနည်းလှသည်။ သို့သော်လည်း သူသည် ဤနဂါးဘိုးဘေး အနှစ်သာရသွေးနှင့်အတူ သိမ်မွေ့သော တုံ့ပြန်မှုကို ခံစားနေရဆဲ ဖြစ်သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ရီယွင်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

“တစ္ဆေတစ်သောင်းတောင်တန်းမှာ မင်း ကောင်းကင်မီးအိမ် ယဇ်ပူဇော်မှုကို ခံခဲ့ရတယ်... အဲ့ဒါက မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပျက်စီးစေခဲ့ပေမဲ့ မထင်မှတ်ဘဲ မင်းကို ကူညီပေးရာ ရောက်သွားခဲ့တယ်... မင်းအနေနဲ့ ဒီနဂါးဘိုးဘေး အနှစ်သာရသွေး နှစ်စက်ကို အောင်အောင်မြင်မြင် စုပ်ယူနိုင်မှာပါ...”

“ဘိုးဘေးကြီး... တကယ်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်...”

ရီယွင်၏ စကားကို ကြားရသောအခါ ကျွင်းမော့ရှောင်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မျက်ရည်များ ရုတ်တရက် စီးကျလာခဲ့သည်။ တစ္ဆေတစ်သောင်းတောင်တန်းတွင် သူ ခံစားခဲ့ရသော လူသားမဆန်သည့် နှိပ်စက်မှုများမှာ ဤအခိုက်အတန့်တွင် ပြန်လည် ပေးဆပ်ခြင်း ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ ထို့ပြင် ရရှိသည့် ဆုလာဘ်မှာလည်း စိတ်ကူးထားသည်ထက် သာလွန်ပြီး အမှန်တကယ်ပင် အံ့ဩစရာ ကောင်းလှပေသည်။

ရီယွင်က အသာအယာ ပြုံးလိုက်သည်။

လော့လီက ဘေးမှနေ၍ တိုက်တွန်းလိုက်သည်။

“မောင်လေး... အခွင့်အရေးဆိုတာ တစ်ခါပဲ လာတတ်တာ... အမြန်ပဲ ဒီနဂါးဘိုးဘေး အနှစ်သာရသွေး နှစ်စက်ကို မျိုချလိုက်စမ်းပါ...”

“ဟုတ်ကဲ့ မမ...”

ကျွင်းမော့ရှောင်က သဘောတူလိုက်သည်။ သူသည် ပါးစပ်ကို ဖွင့်လိုက်ရာ ထိုနဂါးဘိုးဘေး အနှစ်သာရသွေး နှစ်စက်မှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ စီးဝင်သွားတော့သည်။

ပြင်းထန်သော နဂါးဘိုးဘေး အနှစ်သာရသွေးသည် မရေမတွက်နိုင်သော ကြည်လင်သည့် စွမ်းအင်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကျွင်းမော့ရှောင်သည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ ပြောမပြတတ်အောင် ပြင်းထန်လှသော စွမ်းအားများ စီးဆင်းနေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် မြေပြင်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ရုတ်တရက် ရိုက်ချလိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် တင်ပလ္လင်ခွေ ထိုင်လိုက်သည်။ နဂါးနတ်ဘုရားဂိုဏ်း၏ ထူးခြားသော ကျင့်စဉ်အတိုင်း သူသည် နဂါးဘိုးဘေး အနှစ်သာရသွေးကို စတင် စုပ်ယူလိုက်တော့သည်။

အခန်း (၁၅) ပြီးပါပြီ။