အခန်း (၁-၂)

အခန်း ၁။ ကျွန်ုပ်၏ဘဝသည် ပါးလွှာသောရေခဲပြင်ပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်နေရသကဲ့သို့ပင်

"အရှင်မင်းကြီး..."

"အရှင်မင်းကြီး..."

ရှောင်မို ၏ နားထဲတွင် ဘဲအသံကဲ့သို့ အက်ကွဲကွဲအသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ရှောင်မို ဖြည်းညင်းစွာ မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ ပထမဆုံး မြင်လိုက်ရသည်မှာ မိန်းမစိုးဝတ်စုံကို ဆင်မြန်းထားသူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

ကျယ်ဝန်းလှသော ဤအခန်းကြီးကို သူ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

တစ်ခဏချင်းမှာပင် ရှောင်မို ၏ စိတ်အစဉ်ထဲသို့ မှတ်ဉာဏ်များ အလုံးအရင်းဖြင့် ဝင်ရောက်လာတော့သည်။

ယခင်ဘဝက ရှောင်မို သည် မိဘမဲ့တစ်ဦးဖြစ်ပြီး တက္ကသိုလ်ပညာရေးကို ကိုယ့်အားကိုယ်ကိုးကာ ကြိုးစားသင်ယူခဲ့ပြီးနောက် ဘွဲ့ရသည်နှင့် အလုပ်တစ်ခု ရရှိခဲ့သည်။ ဘဝကြီးက တစ်နေ့တခြား တိုးတက်ကောင်းမွန်လာချိန်မှာပင် ပြည်ထောင်စုလမ်းမကြီးပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်နေစဉ် ကုန်တင်ကားကြီးတစ်စီး၏ တိုက်မိခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။

ရှောင်မို သည် ရှောင်မို ဟုပင် အမည်ရသည့် ဧကရာဇ်တစ်ပါး၏ ကိုယ်ခန္ဓာထဲသို့ ကူးပြောင်းရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်၏ အခြေအနေက သိပ်မကောင်းလှပေ။ ကွယ်လွန်သူ ဧကရာဇ်ဟောင်းတွင် သားတပည့်မရှိသောကြောင့် ရှောင်မို ကို မွေးစားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဧကရာဇ်ဟောင်း ကွယ်လွန်သွားပြီးနောက် ရှောင်မို ကို အမတ်ကြီးလေးပါးထံ အပ်နှံခဲ့သော်လည်း ယန်ရှန်းအောက် သည် တဖြည်းဖြည်းနှင့် အာဏာကို လက်ဝါးကြီးအုပ်လာခဲ့သည်။ အုပ်စုဖွဲ့ကာ အာဏာရှင်ဆန်ဆန် ပြုမူလာပြီး အခြားသော ရင်ခွင်ပိုက်အမတ်တစ်ဦးဖြစ်သည့် စုစု ကိုပင် ထင်သလို သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်။

ထို့အပြင် လက်ရှိ မယ်တော်ကြီးသည် ယန်ရှန်းအောက် ၏ ညီမအရင်း ဖြစ်နေပြန်သည်။ ထိုနှစ်ဦးက အတွင်းအပြင် ပူးပေါင်းထားကြသည်။ ယခုမူ ဧကရာဇ်ဖြစ်သူ သူသည် အမည်ခံရုပ်သေးရုပ်သက်သက်မျှသာ ဖြစ်နေတော့သည်။

"အရှင်မင်းကြီး... ဆေးသောက်ရမယ့်အချိန် ရောက်ပါပြီ" ဝေ့ရွှန်း က ဆေးပန်းကန်ကို ကိုင်ကာ ရှောင်မို ၏ အနီးတွင် ခစားနေသည်။

ဝေ့ရွှန်းသည် ဧကရာဇ်ဟောင်းလက်ထက်ကတည်းက အမှုထမ်းခဲ့သော ရှောင်မို ၏ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ မိန်းမစိုး ဖြစ်သည်။ အပေါ်ယံတွင် ဝေ့ရွှန်း က ယန်ရှန်းအောက် ၏ အမိန့်ကို နာခံပုံရသော်လည်း တကယ်တမ်းတွင်မူ သူသည် မိမိအပေါ် သစ္စာစောင့်သိဆဲဖြစ်ကြောင်း ရှောင်မို ရင်ထဲတွင် သိနေသည်။

ရှောင်မို ခါးသက်လှသော ဆေးရည်ကို သောက်သုံးပြီးနောက် နန်းတွင်းအစေခံမလေးတစ်ဦး ဝင်ရောက်လာပြီး လျှောက်တင်လေသည်။ "အရှင်မင်းကြီး၊ နန်းရင်းဝန်ကြီးက အရှင်မင်းကြီး အအေးမိနေတယ်လို့ ကြားသိရတာကြောင့် အထူးတလည် လာရောက်ကြည့်ရှုကြောင်းပါဘုရား။"

"မြန်မြန်... နန်းရင်းဝန်ကြီးကို အဝင်ခိုင်းလိုက်" ရှောင်မို က အလျင်စလို ပြောလိုက်ပြီး သူ့ကို ဆီးကြိုရန် ခုတင်ပေါ်မှ ဆင်းတော့မည့်ဟန် ပြင်လိုက်သည်။

ယန်ရှန်းအောက် အပေါ် ရှောင်မို အလွန်ပင် မကျေမနပ် ဖြစ်နေသော်လည်း သူ ဟန်ဆောင်နေရဦးမည် ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် သူ့အနေဖြင့် အန္တရာယ်မရှိသူတစ်ဦးအဖြစ် ဟန်ဆောင်ထားခြင်းက တစ်ဖက်လူကို သတိလက်လွတ်ဖြစ်ကာ အထင်အမြင်မှားသွားစေနိုင်သည်။ ထို့နောက်မှသာ ယန်ရှန်းအောက် ကို ဖယ်ရှားရန် အခွင့်အရေးကို သူ ရှာဖွေနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ခဏအကြာတွင်။

ခါးတွင် ဓားရှည်ချိတ်ဆွဲထားသော လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးသည် ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် ဝင်ရောက်လာပြီး ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်ကာ အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်မျိုး အရှင်မင်းကြီးကို ဂါရဝပြုပါတယ်ဘုရား။"

ယန်ရှန်းအောက် ၏ အသွင်အပြင်ကို ကြည့်ကာ ရှောင်မို မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။

ဓားဝတ်ဆင်လျက် နန်းတော်တွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာခြင်း။ ဤသည်က တစ်ဖက်လူအနေဖြင့် ဧကရာဇ်ဖြစ်သူ မိမိအပေါ် မည်မျှအထိ ဂရုမစိုက်ကြောင်း ပြသနေခြင်းပင်။

"အမတ်ကြီးယန်... ဒီလို အခမ်းအနားတွေ လုပ်နေစရာ မလိုပါဘူး" ရှောင်မို အလျင်အမြန် ရှေ့တိုးသွားကာ ယန်ရှန်းအောက် ကို တွဲထူလိုက်သည်။ "အမတ်ကြီးယန်... ဘာကိစ္စများ ရှိလို့ပါလဲ။"

"အရှင်မင်းကြီး အအေးမိနေတယ်လို့ ကြားရလို့ အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ကျန်းမာရေးကို လာရောက်စစ်ဆေးတာပါ။"

စကားပြောနေစဉ်မှာပင် ယန်ရှန်းအောက် သည် အခန်းထဲရှိ နန်းတွင်းအစေခံမလေးများကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"ကိုယ်ရံတော်တွေ... ဒီအစေခံမတွေကို အပြင်ဆွဲထုတ်ပြီး ခေါင်းဖြတ်လိုက်ကြ။ အရှင်မင်းကြီးကိုတောင် သေချာ မပြုစုနိုင်မှတော့ သူတို့က ဘာအသုံးကျတော့မှာလဲ။"

"နန်းရင်းဝန်ကြီးမင်း... ကျွန်တော်မျိုးမတို့ကို ချမ်းသာပေးပါဘုရား။"

အစေခံမလေးများမှာ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားကြပြီး ချက်ချင်းပင် ဒူးထောက်ကာ အသက်ချမ်းသာခွင့် တောင်းကြတော့သည်။ မိန်းမစိုးအချို့ ဝင်ရောက်လာပြီး ထိုအစေခံမလေးများကို ဆွဲထုတ်ရန် ပြင်ကြသည်။

ယန်ရှန်းအောက် က မိမိအား သတိပေးသည့်အနေဖြင့် ဤအစေခံမလေးများကို တမင်တကာ သတ်ဖြတ်ပြနေခြင်းဖြစ်ကြောင်း ရှောင်မို အလွန်ကောင်းစွာ သိထားသည်။ အကြောင်းရင်းမှာ မကြာသေးမီက စာရင်းစစ်ဌာနမှ ဒုတိယစစ်ဆေးရေးမှူးချုပ် ဝမ်ချန် သည် သစ္စာဖောက် ကို ဖယ်ရှားရေး ဆွေးနွေးရန် နန်းတော်တွင်းသို့ ခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်ဟောင်းထံ တိတ်တဆိတ် လာရောက်တွေ့ဆုံခဲ့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုကိစ္စကို ယန်ရှန်းအောက် သိရှိသွားခဲ့သည်။

သို့တိုင် ဝမ်ချန်သည် စာရင်းစစ်ဌာန၏ ဒုတိယအကြီးအကဲဖြစ်ပြီး မဟာကျိုး ၏ ဧကရာဇ်ပင်လျှင် အကြံပေးအရာရှိတစ်ဦးကို အလွယ်တကူ မသတ်ဖြတ်နိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် ယန်ရှန်းအောက် သည် အကြောင်းပြချက်တစ်ခုရှာကာ ဝမ်ချန် ကို ရာထူးချပြီး မြို့တော်မှ နှင်ထုတ်ခဲ့သည်။

ဤအစေခံမများကို သတ်ဖြတ်ခြင်းဖြင့် ယန်ရှန်းအောက် က "အရှင်မင်းကြီး၊ ဘာအကြံအစည်မှ မတွေးပါနဲ့။ အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်က အရာအားလုံး ကျွန်တော့်ရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုအောက်မှာပဲ ရှိတယ်" ဟု သတင်းစကားပါးလိုခြင်း ဖြစ်သည်။

"အမတ်ကြီးယန်... ဧကရာဇ်ဟောင်းက ကျွန်တော့်ကို မေတ္တာတရားထားဖို့ အမြဲ သွန်သင်ခဲ့ပါတယ်။ ဒီအစေခံမလေးတွေရဲ့ အပြစ်က သေဒဏ်ပေးလောက်တဲ့အထိ မကြီးမားပါဘူး။ သူတို့ကို နန်းတော်ထဲကနေပဲ နှင်ထုတ်လိုက်ပါ" ရှောင်မို က ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

ယန်ရှန်းအောက် က ရှောင်မို ကို တစ်ခဏမျှ စိုက်ကြည့်ပြီးနောက်မှ စကားဆိုလေသည်။ "အရှင်မင်းကြီးက ဒီလို အမိန့်ရှိမှတော့ သူတို့ကို ကြိမ်ဒဏ် ဆယ်ချက်စီပေးပြီး နန်းတော်ကနေ နှင်ထုတ်လိုက်ကြ။"

အစေခံမများကို ခေါ်ထုတ်သွားရန် ယန်ရှန်းအောက် က မိန်းမစိုးများကို လက်ကာပြလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး ကျန်းမာရေးကို ဂရုစိုက်ဖို့ လိုပါမယ်။ အရှင်မင်းကြီးကို ပြုစုဖို့ အစေခံမတချို့ကို ကျွန်တော်မျိုး ကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်ပေးပါ့မယ်။"

"အခုလို စိုးရိမ်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အမတ်ကြီးယန်" ရှောင်မို က ရိုးသားဖြူစင်ပုံပေါက်သော အပြုံးတစ်ခုကို ပြသလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် အရှင်မင်းကြီး ကောင်းကောင်း အနားယူပါတော့။ ကျွန်တော်မျိုး ခွင့်ပြုပါဦး။"

"ကောင်းကောင်းသွားပါ အမတ်ကြီးယန်။ မိန်းမစိုးဝေ့... အမတ်ကြီးယန်ကို လိုက်ပို့လိုက်ပါ။"

"မှန်လှပါ အရှင်မင်းကြီး။"

ယန်ရှန်းအောက် ကို ပြန်လွှတ်ပြီးနောက် ရှောင်မို ခုတင်ပေါ်တွင် ပြန်လှဲလိုက်ရင်း စကားစုတစ်ခုကို ပြန်လည်အမှတ်ရသွားသည်။ "ကျွန်ုပ်၏ဘဝသည် ပါးလွှာသောရေခဲပြင်ပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်နေရသကဲ့သို့ပင်။ ကျွန်ုပ် တကယ်ပဲ တစ်ဖက်ကမ်းကို ရောက်နိုင်ပါ့မလား။"

ထိုသို့ ရှောင်မို သက်ပြင်းချနေစဉ်မှာပင်။

သူ၏ စိတ်အာရုံထဲတွင် စာအုပ်တစ်အုပ် ပေါ်လာသည်။ မျက်နှာဖုံးပေါ်တွင် စာလုံးသုံးလုံး ရေးသားထားသည်။ "ဘဝတစ်ရာကျမ်း"။

ရှောင်မို စိတ်ဆန္ဒပြုလိုက်သည်နှင့် ထိုကျမ်းလိပ်သည် အလိုအလျောက်ပွင့်သွားပြီး ယင်းထဲမှ စာလုံးများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဘဝတစ်ရာကျမ်း။ ဤစာအုပ်ကို အသုံးပြု၍ ပိုင်ရှင် သည် ဇာတ်ကောင်များကို ဖန်တီးကာ မတူညီသော ဘဝများကို ဖြတ်သန်းခံစားနိုင်သည်။

ဘဝတစ်ခုစီတိုင်းတွင် ပိုင်ရှင် သည် မတူညီသော တာဝန်များကို ရရှိမည်ဖြစ်သည်။ တာဝန်များကို ပြီးမြောက်အောင်မြင်ပါက သတ်မှတ်ထားသော ဆုလာဘ်များကို ရရှိမည်။

သင် အသုံးပြုမည်လား။"

ရှောင်မို "အသုံးပြုမည်" ကို ပြတ်သားစွာ ရွေးချယ်လိုက်သည်။

"သင် ဖန်တီးလိုသော ဇာတ်ကောင်၏ အမည်ကို ရေးထည့်ပါ။"

ရှောင်မို တစ်ခဏမျှ တွေးလိုက်သည်။ ဤသည်မှာ ဘဝတစ်ခုကို ဖြတ်သန်းခံစားရုံသက်သက်သာ ဖြစ်သဖြင့် ပိုမို နစ်မြောနိုင်စေရန် သူ၏ မူလအမည်ကိုပင် အသုံးပြုလိုက်ခြင်းက ပိုကောင်းပေမည်။

"ကိုယ်ပွား ရှောင်မို ကို အောင်မြင်စွာ ဖန်တီးပြီးပါပြီ။"

ဘဝတစ်ရာကျမ်း မှ တွင်းနက်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ကြီးမားလှသော စုပ်ယူအားတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ရှောင်မို ၏ အသိစိတ်မှာ ချက်ချင်းပင် ယင်းအထဲသို့ စုပ်ယူခံလိုက်ရလေသည်။

ခဏအကြာတွင် သူ၏ အသိစိတ် ပြန်လည်လန်းဆန်းလာသောအခါ တောင်ပေါ်ရှိ သစ်သားတဲလေးတစ်လုံးရှေ့တွင် သူ ရပ်နေကြောင်း ရှောင်မို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဘဝတစ်ရာကျမ်း သည် ရှောင်မို ၏ စိတ်အာရုံထဲတွင် တစ်ဖန်ပြန်ပေါ်လာပြန်သည်။

"ပိုင်ရှင် သည် ရှောင်မို အမည်ရသော ကိုယ်ပွားသစ် တစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

ဘဝတစ်ရာကျမ်း အတွင်းရှိ အချိန်စီးဆင်းမှုနှုန်းသည် ပြင်ပကမ္ဘာထက် အဆတစ်ရာ ပိုမိုမြန်ဆန်သည်။

ပိုင်ရှင် ၏ အသိစိတ်သည် ဘဝတစ်ရာကျမ်း အတွင်းမှ ထွက်ခွာသွားပါက အတွင်းဘက်ရှိ အချိန်များ ရပ်တန့်သွားမည် ဖြစ်သည်။"

"ဇာတ်ကောင်နောက်ခံ- သင်သည် လျန်တိုင်းပြည် ၏ လျန်မင်းသား ရှောင်ကျင်း၏ သားဖြစ်သည်။ သင်၏ ပါရမီမှာ သာမန်မျှသာဖြစ်သော်လည်း သင်၏ ဖခင်က သင်၏ သာမန်ဖြစ်တည်မှုကို လက်မခံနိုင်ပေ။

သင် အသက်ရှစ်နှစ်အရွယ်တွင် ဖခင်ဖြစ်သူက သင့်ကို သတိလစ်အောင်ရိုက်နှက်ပြီး မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦး၏ မွေးရာပါ ဓားအရိုး ကို သင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ အစားထိုးထည့်သွင်းခဲ့သည်။ သူတို့က သင့်ကို ဓားအရိုး ကို နောက်မှနိုးထလာခြင်းဖြစ်သည်ဟု လိမ်လည်ပြောဆိုခဲ့ကြသည်။

သင်သည် ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ဓားတာအို ပါရမီရှင်တစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သည်။ အသက်ဆယ့်ရှစ်နှစ်အရွယ်တွင် သင်သည် သန္ဓေတည်ဝိညာဉ်အဆင့် ဓားကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။

သို့သော် သင်သည် ဖြောင့်မတ်သူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သင်၏ ဓားအရိုး မှာ မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးထံမှ ရလာခြင်းဖြစ်ကြောင်းနှင့် ထိုမိန်းကလေးမှာ ဓားအရိုး ကို အတင်းအဓမ္မ ထုတ်ယူခံရပြီးနောက် ဒုက္ခိတတစ်ဦးဖြစ်သွားကြောင်း သင်သိလိုက်ရသောအခါ အလွန်တုန်လှုပ်သွားခဲ့ရသည်။

သင်သည် မိသားစု နှင့် ကြီးစွာသော စကားများရန်ဖြစ်ပြီးနောက် အိမ်မှထွက်ခွာကာ နဂါးစမ်းရေဓားဂိုဏ်း သို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ပြီး အမည်ခံ အကြီးအကဲ တစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သင်သည် ထိုမိန်းကလေးငယ်၏ သတင်းကို အစဉ်တစိုက် စုံစမ်းရှာဖွေနေပြီး သင်ပိုင်ဆိုင်သမျှ အရာအားလုံးဖြင့် သူမကို ပြန်လည်ပေးဆပ်လိုနေသည်။"

"တာဝန်ပေးအပ်ခြင်း- သင် ရှာဖွေနေသော မိန်းကလေးငယ်၏ အမည်မှာ ကျန်းချင်ရီ ဖြစ်သည်။ သူမသည် လေနက်မြို့တော် ရှိ ရွှမ်ဝူလမ်းမကြီး ပေါ်တွင် ပေါ်လာလိမ့်မည် (ပိုင်ရှင် သူမကို မတွေ့မချင်း ပိုင်ရှင် ထံသို့ ကျန်းချင်ရီ ၏ တည်နေရာကို စဉ်ဆက်မပြတ် ပေးပို့သွားမည်)။ ကျေးဇူးပြု၍ သူမကို တောင်ပေါ်သို့ ခေါ်ဆောင်လာပြီး ဓားသိုင်းပညာရပ်များ သင်ကြားပေးပါ။

တာဝန်အချိန်ကာလမှာ နှစ်ငါးဆယ် ဖြစ်သည်။

တာဝန် ပြီးစီးသွားချိန်တွင် ကျန်းချင်ရီ ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် မြင့်မားလေလေ၊ ပိုင်ရှင် ရရှိမည့် ဆုလာဘ်များက ပိုမိုများပြားလေလေ ဖြစ်မည်။"

"နှစ်ငါးဆယ်... ကံကောင်းတာက ဘဝတစ်ရာကျမ်း ထဲက အချိန်စီးဆင်းမှုက ပြင်ပကမ္ဘာထက် အဆတစ်ရာ ပိုမြန်နေလို့ပဲ။ မဟုတ်ရင် ငါ့တစ်သက် ဒီတာဝန်ကို ပြီးအောင်လုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။"

ရှောင်မို သည် သူ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ဘဝတစ်ရာကျမ်း ထံမှ ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး မိမိ၏ ရောင်ပြန်ဟပ်နေသော အရိပ်ကိုကြည့်ရန် ရေကန်တစ်ခုကို ရှာလိုက်သည်။ ဤ ကိုယ်ပွား သည် သူ၏ ယခင်ဘဝက ရုပ်သွင်နှင့် ကွက်တိတူညီနေသည်။ ဤသည်က ကောင်းမွန်လှသည်။ ဤသို့ဆိုလျှင် သူ့ကို ပိုမို နစ်မြောလာစေနိုင်သည်။

စားပွဲပေါ်ရှိ ဓားရှည်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး ရှောင်မို သည် တောင်အောက်သို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ဆင်းလာခဲ့တော့သည်။

...

"ပေါက်စီပူပူလေးတွေ ရမယ်ဗျို့။"

"အခုမှ ပေါင်းအိုးထဲကချတဲ့ ပေါက်စီပူပူလေးတွေ။"

လေနက်မြို့တော် ၏ ရွှမ်ဝူလမ်းမကြီး ပေါ်တွင် ပေါက်စီဆိုင်ရှင်မှာ အားပါးတရ အော်ဟစ်ရောင်းချနေသည်။

ဆံပင်တိုတို၊ စုတ်ပြတ်နေသော လျှော်တေအဝတ်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ပိန်ပိန်ပါးပါးလေးဖြစ်ကာ မျက်နှာတစ်ခုလုံးတွင်လည်း ဖုန်မှုန့်များ ပေကျံနေသဖြင့် ယောက်ျားလေးမှန်း မိန်းကလေးမှန်း ခွဲခြား၍မရသော သူတောင်းစားလေးတစ်ဦးမှာ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက်ဖြင့် တဖြည်းဖြည်း ချဉ်းကပ်လာသည်။

ဆိုင်ရှင် သတိမထားမိသည့်အချိန်ကို အခွင့်ကောင်းယူကာ သူတောင်းစားလေးသည် ပေါက်စီအချို့ကို ညစ်ပတ်နေသော အဝတ်စတစ်ခုဖြင့် ထုပ်ပိုးကာ ပြေးလေတော့သည်။

"မင်း နောက်တစ်ခါ ပေါက်စီလာခိုးပြန်ပြီလား။"

ဆိုင်ရှင် သတိထားမိသွားပြီး ဒလှိမ့်တုံးကိုကိုင်ကာ နောက်မှ ပြေးလိုက်လေသည်။

"အဲဒီမှာ ရပ်လိုက်စမ်း။ ဒီတစ်ခါတော့ မင်းခြေထောက်တွေကို ကျိုးသွားအောင် ရိုက်ပစ်မယ်။"

အခန်း ၂။ ဒီနေ့ကစပြီး ငါက မင်းရဲ့ဆရာပဲ

လမ်းပိတ်နေသော လမ်းကြားကျဉ်းလေးတစ်ခုထဲတွင်။

ပေါက်စီဆိုင်ရှင်သည် ဒူးကိုထောက်လျက် မောကြီးပန်းကြီး အသက်ရှူရင်း သူ၏ရှေ့မှ သူတောင်းစားလေးကို ကြည့်ကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "ပြေးလေ။ မင်းက ပြေးနိုင်တယ်ဆို။ ဆက်ပြေးစမ်းလေ။"

သူတောင်းစားလေးသည် သူမ လွတ်မြောက်နိုင်တော့မည်မဟုတ်မှန်း သိလိုက်သည်။ သူမသည် ညစ်ပတ်နေသော အဝတ်စကို ဖြန့်ကာ ပေါက်စီများကို အငမ်းမရ စားပစ်လိုက်သည်။ တစ်လုတ်စားရလျှင် တစ်လုတ်အမြတ်ပင်။

"မင်း စားနေတုန်းပဲလား။ မင်းခြေထောက်တွေကို ငါ ရိုက်ချိုးပစ်မယ်။"

ပေါက်စီဆိုင်ရှင်သည် ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် ရှေ့သို့ တိုးလာသည်။

သူ နီးကပ်လာလေလေ၊ သူတောင်းစားလေးက ပို၍ မြန်မြန်စားလေလေ ဖြစ်သည်။

ဒလှိမ့်တုံးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ထားလျက် ပေါက်စီဆိုင်ရှင်သည် သူတောင်းစားလေး၏ ခေါင်းဆီသို့ အားကုန်လွှဲရိုက်ချလိုက်သည်။

သူတောင်းစားလေးက မျက်စိကို မှိတ်ကာ ခန္ဓာကိုယ်လေးကို ကွေးထားလိုက်တော့သည်။

သို့သော် သူတောင်းစားလေး မျှော်လင့်ထားသလို နာကျင်မှုက ရောက်မလာခဲ့ပေ။

သူတောင်းစားလေး မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ သပ်ရပ်စွာ ဝတ်ဆင်ထားသော အစ်ကိုကြီးတစ်ဦးက ပေါက်စီဆိုင်ရှင်၏ လက်ကြီးကို ဖမ်းဆုပ်ထားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ရှောင်မို သည် သူ၏ရှေ့မှ တုန်ရီနေသော ပိန်ပိန်ပါးပါး သူတောင်းစားလေးကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "သူလေးက ဘာဖြစ်လို့လဲ။"

"မင်းက ဘယ်သူလဲ။ ဘာလို့ ဝင်ပါနေတာလဲ။ သူက ငါ့ပေါက်စီတွေကို ခိုးသွားတာ။ ဒါ ပထမဆုံးအကြိမ်မှ မဟုတ်တာ။ သူ့ကို ပညာပေးရမယ်" ဟု ပေါက်စီဆိုင်ရှင်က ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။

ရှောင်မို သည် ဆိုင်ရှင်၏လက်ကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး သူ၏ရင်ခွင်ထဲသို့ ငွေစအချို့ ပစ်ထည့်ပေးလိုက်သည်။ "ဒါဆို လောက်ပြီလား။"

ပေါက်စီဆိုင်ရှင်မှာ ခဏမျှ ကြောင်အမ်းသွားပြီးနောက် အလျင်အမြန် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "လောက်ပါပြီ၊ လောက်ပါပြီ၊ လောက်ပါပြီ။"

"ကောင်စုတ်လေး... မင်း ကံကောင်းသွားတယ်။" ပေါက်စီဆိုင်ရှင်သည် ကျိန်ဆဲသံအချို့ ပြုပြီးနောက် လမ်းကြားလေးထဲမှ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

သူတောင်းစားလေးသည် သူမရှေ့တွင် ရပ်နေသော လူငယ်လေးကို ကြည့်ကာ တံတွေးမျိုချလိုက်ပြီး သူမ၏ လက်သေးသေးလေးများကို ရင်ဘတ်တွင် တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။

ရှောင်မို ထိုင်ချလိုက်ပြီး အပြုံးဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "မကြောက်ပါနဲ့။ မင်းကို ငါ ဒုက္ခမပေးပါဘူး။ မင်းနာမည် ဘယ်လိုခေါ်လဲ။"

"ကျန်း... ကျန်းချင်ရီ" မိန်းကလေးက ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်စွာဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"အင်း... နာမည်လှတာပဲ။ ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့မလား။"

"အစ်ကိုကြီးနဲ့ လိုက်ရမှာလား။"

"ဟုတ်တယ်။ ငါက တပည့်တစ်ယောက် လက်ခံချင်နေတာ။ မင်းက သင့်တော်မယ်လို့ ငါထင်တယ်။ ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့မယ်ဆိုရင် နေ့တိုင်း ဗိုက်ဝအောင် စားရမယ်။ ဘယ်လိုလဲ။ စဉ်းစားကြည့်ချင်လား။"

မိန်းကလေးသည် သူမ၏လက်ထဲတွင် ကျန်ရှိနေသေးသော စားလက်စ ပေါက်စီကို ကြည့်ကာ အတွေးနက်သွားပုံရသည်။

နောက်ဆုံးတွင် မိန်းကလေးက ခေါင်းမော့လာပြီး ရှောင်မို ကို သေချာစွာ ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "တပည့်... တပည့် လိုက်ခဲ့မယ်။"

"ကောင်းပြီ။" ရှောင်မို ပြုံးကာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "ငါ့နာမည်က ရှောင်မို။ ဒီနေ့ကစပြီး ငါက မင်းရဲ့ဆရာပဲ။ ကြားရအောင် တစ်ခွန်းလောက် ခေါ်ကြည့်ပါဦး။"

"ဆရာ..."

"အင်း။"

ကျန်းချင်ရီ ကို တောင်ပေါ်သို့ ခေါ်ဆောင်လာပြီးနောက် ရှောင်မို သည် တပည့်အမှတ်အသားပြားနှင့် နဂါးစမ်းရေဓားဂိုဏ်း ၏ အမျိုးတပည့်ဝတ်စုံကို သွားရောက်ထုတ်ယူပေးခဲ့သည်။

သူ၏တောင်ထွတ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ရှောင်မို က ကျန်းချင်ရီ ကို ရေချိုးပြီး အဝတ်အစားသန့်သန့် လဲလှယ်ရန် ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းချင်ရီ သည် ရှောင်မို ၏ ရှေ့တွင် ပြန်လည်ရပ်တည်လာသောအခါ ရှောင်မို ၏ မျက်လုံးများမှာ အလိုအလျောက် အရောင်လက်သွားတော့သည်။

ယခင် ကျန်းချင်ရီ မှာ ဆံပင်တိုတိုနှင့် ဖုန်မှုန့်၊ ရွှံ့ဗွက်များ ပေကျံနေပြီး ယောက်ျားလေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

သို့သော် ကျန်းချင်ရီ ကိုယ်လက်သန့်စင်ပြီး ဂါဝန်လဲလှယ်ဝတ်ဆင်လိုက်သောအခါ သူမသည် တကယ့်မိန်းမပျိုလေးတစ်ဦးအသွင် ပီပြင်စွာ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

ရှောင်မို သည် သစ်သားဓားတစ်လက်ကို ကျန်းချင်ရီ ထံ ပစ်ပေးလိုက်သည်။ "ဒီနေ့ကစပြီး မင်း ငါ့ဆီကနေ ဓားသိုင်းပညာ သင်ယူရမယ်။ မင်းကို ငါ သင်ပေးမယ့် ဓားသိုင်းက မြက်ပင်ဓားသိုင်း လို့ ခေါ်တယ်။ ဓားသိုင်းပညာဆိုတာ ဓားမန္တန် နဲ့ ဓားကွက် တွေကို တွဲဖက်ကျင့်ကြံဖို့ လိုအပ်တယ်။ နေ့ဘက်မှာ ဓားကွက်တွေကို လေ့ကျင့်ပြီး ညဘက်ကျရင် ဓားမန္တန်တွေကို ဖတ်ရှုရွတ်ဆိုဖို့ ငါ သင်ပေးမယ်။ မင်း ပျင်းရိနေလို့ မရဘူး။ နားလည်လား။"

မြက်ပင်ဓားသိုင်း သည် ကိုယ်ပွား ရှောင်မို ကျင့်ကြံခဲ့သော ဓားသိုင်းပညာရပ်ဖြစ်သည်။ ဓားကွက်နှင့် ဟန်ပန်တိုင်းသည် ရှောင်မို ၏ စိတ်အာရုံထဲတွင် စွဲထင်နေသည်။

ဤနေရာမှ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် အပြင်ကမ္ဘာတွင်လည်း မြက်ပင်ဓားသိုင်း ကို သူ ကျင့်ကြံနိုင်မည်လားဟုပင် ရှောင်မို တွေးတောမိသေးသည်။

ကျန်းချင်ရီ သည် သစ်သားဓားကို တင်းကျပ်စွာ ပိုက်ထားလိုက်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့ပါ... ဆရာ..."

"ငါ့နောက်လိုက်လုပ်။ ပထမဓားကွက်။"

နောက်ထပ် လဝက်ခန့်ကြာသောအခါ ရှောင်မို သည် နံနက် မိုးလင်းသည်နှင့် ကျန်းချင်ရီ ကို ဓားသိုင်းပညာ သင်ကြားပေးခဲ့သည်။

ကျန်းချင်ရီ သည် အလွန် အလေးအနက်ထား သင်ယူပြီး အလွန်လည်း ကြိုးစားသည်။

သို့သော် မွေးရာပါ ဓားအရိုး မရှိခြင်းကြောင့် ကျန်းချင်ရီ ၏ သင်ယူနိုင်စွမ်းမှာ အလွန် နှေးကွေးလှသည်။ သူမ၏ ပါရမီမှာ ညံ့ဖျင်းသည်ဟုပင် ဆိုရမည် ဖြစ်သည်။

နောက်ထပ် လဝက် ထပ်မံကုန်လွန်သွားသော်လည်း ကျန်းချင်ရီ မှာ မြက်ပင်ဓားသိုင်း ၏ ပထမဓားကွက်ကိုပင် မတတ်မြောက်သေးပေ။

"ဆရာ... တပည့်က အရမ်း တုံးအနေလားဟင်။"

တစ်နေ့တွင် ကျန်းချင်ရီ သည် သစ်သားဓားကို ကိုင်ထားလျက် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"မင်းကို ဘယ်သူက တုံးတယ်လို့ ပြောလို့လဲ။" ရှောင်မို သည် ခြံဝင်းအတွင်း၌ ထိုင်ကာ လက်ဖက်ရည် သောက်နေသည်။

ကျန်းချင်ရီ က အလျင်အမြန် ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ "မ... မဟုတ်ပါဘူး။ တပည့်ကို ဘယ်သူမှ အဲလို မပြောပါဘူး။"

ရှောင်မို သည် ကျန်းချင်ရီ ကို စိုက်ကြည့်ကာ ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒီကိုလာခဲ့။"

ကျန်းချင်ရီ တံတွေးမျိုချလိုက်ပြီး သူမ၏ ဆရာထံသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

"ချင်ရီ... မင်း လုံးဝ မတုံးအပါဘူး" ရှောင်မို က ကျန်းချင်ရီ ၏ ခေါင်းလေးကို ဖွဖွလေး ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။ "ဆိုရိုးစကားရှိတယ်လေ။ အစပိုင်းက အမြဲတမ်း ခက်ခဲတတ်တာပဲ။ တို့တွေ အလောတကြီး လုပ်စရာမလိုပါဘူး။ ဖြည်းဖြည်းချင်း သွားကြတာပေါ့။ မင်း ဘာမှ အများကြီး တွေးမနေနဲ့၊ အကောင်းဆုံး ကြိုးစားဖို့ပဲ အာရုံစိုက်ထား။ နားလည်လား။"

"အင်း။" ကျန်းချင်ရီ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

သူမ၏ဆရာထံမှ အားပေးစကားကြောင့် မိန်းကလေးသည် ယုံကြည်မှု အနည်းငယ် ပြန်လည်ရရှိလာခဲ့သည်။

ထိုနောက်ပိုင်းအချိန်များတွင် ရှောင်မို သည် ကျန်းချင်ရီ စားသုံးရန် သားရဲဝိညာဉ် များ၏ အသားအသွေးများကို မကြာခဏ ဝယ်ယူပေးခဲ့သည်။

ကျန်းချင်ရီ ၏ တိုးတက်မှုမှာ အလွန် နှေးကွေးနေဆဲပင်။

စုစုပေါင်း တစ်လခွဲကြာမြင့်သွားခဲ့သော်လည်း ကျန်းချင်ရီ သည် ကျင့်ကြံခြင်း ၏ တံခါးဝဖြစ်သော ချီစုစည်းမှု ပထမအဆင့် သို့ပင် မရောက်ရှိသေးပေ။

တစ်နေ့တွင် ရှောင်မို ဝယ်ရန် တောင်အောက်သို့ ဆင်းသွားစဉ် အပြင်စည်းတပည့် အချို့ ဆွေးနွေးပြောဆိုနေသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။

"အကြီးအကဲရှောင် လက်ခံလိုက်တဲ့ တပည့်က ဘာပါရမီမှ မရှိဘူး။ အကြီးအကဲရှောင် က ဘာလို့ သူ့ကို တပည့်အဖြစ် လက်ခံလိုက်လဲဆိုတာ ငါတော့ နားမလည်နိုင်တော့ဘူး။"

"အချိန် တစ်လခွဲတောင် ရှိနေပြီ၊ သူက ချီစုစည်းမှု ပထမအဆင့် ကိုတောင် မရောက်သေးဘူး။"

"ကျစ်... ငါ့ရဲ့ မွေးရာပါ ပါရမီက ကျန်းချင်ရီ ထက် မမြင့်ဘူးလား။ ငါတောင် အကြီးအကဲတစ်ယောက်ရဲ့ တပည့် မဖြစ်ရဘူး။"

"ဟားဟား... ရှောင်မို က ပုံမှန်ဆို လူတွေကို အထင်သေးတတ်တာ။ နောက်တစ်နှစ်နေရင် ကျင်းပမယ့် နဂါးစမ်းရေဓားဂိုဏ်း ရဲ့ မျိုးဆက်သစ်ပြိုင်ပွဲ မှာ အဲဒီကောင်မလေး အရိုက်ခံရတာကို ငါ မြင်ချင်သေးတယ်။"

လူအချို့ အရက်သောက်ရင်း စကားစမြည်ပြောနေစဉ်မှာပင် ရှောင်မို သူတို့အနီးသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

"တာအိုရောင်းရင်း... ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ကိစ္စများ ရှိလို့လား။" ခွန်အားကြီးမားပုံရသော လူတစ်ယောက်က ရှောင်မို ကို မြင်လျှင် လှည့်မေးလိုက်သည်။

"ဘာမှတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ မင်းတို့ ငါ့တပည့်အကြောင်း အဲဒီလို ပြောနေတာ ငါ့အတွက် နားခါးလို့ပါ။"

စကားပြောအပြီးတွင်ပင် ရှောင်မို သည် သူတို့၏ ဗိုက်ကို ကန်ချလိုက်သည်။

ခွန်အားကြီးမားသော ထိုလူမှာ ဆယ်မီတာခန့် လွင့်စင်သွားတော့သည်။

ဤလူများကို ပညာပေးပြီးနောက် ရှောင်မို သည် ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သကဲ့သို့ သူ၏ လင်ဂန်တောင်ထွတ် သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

ရှောင်မို တောင်ထိပ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ညဉ့်နက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

လရောင်အောက်တွင် မိန်းကလေးတစ်ဦး ဓားကျင့်နေဆဲပင်။

သူမ၏ ဟန်ပန်အမူအရာများမှာ အလွန် ရုပ်ဆိုးလှသော်လည်း သူမသည် အလွန် ကြိုးစားနေသည်။

"ချင်ရီ။" ရှောင်မို မိန်းကလေး၏ အမည်ကို ညင်သာစွာ ခေါ်လိုက်သည်။

"ဆရာ။" ကျန်းချင်ရီ သစ်သားဓားကို သိမ်းလိုက်ပြီး သူမ၏ဆရာထံသို့ ခပ်ရွရွလေး ပြေးသွားလိုက်သည်။

"မအိပ်သေးဘူးလား။" ရှောင်မို သူမ၏ခေါင်းလေးကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။

"ဆရာ... ချင်ရီ အိပ်မပျော်လို့ နည်းနည်းလောက် ထပ်ကျင့်ချင်နေတာနဲ့" ကျန်းချင်ရီ တိုးတိုးလေး ဖြေလိုက်သည်။

ရှောင်မို ပြုံးလိုက်သည်။ "ကြိုးစားတာ ကောင်းပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အလုပ်လုပ်တာနဲ့ အနားယူတာကို မျှတအောင် လုပ်ဖို့လည်း မင်း မှတ်ထားရမယ်။"

ကျန်းချင်ရီ ခေါင်းကို အဆက်မပြတ် ခါယမ်းပြလိုက်သည်။ "ရပါတယ် ဆရာ။ တပည့် မပင်ပန်းပါဘူး။"

မိန်းကလေးကို ကြည့်ရင်း ရှောင်မို ၏ မျက်ဝန်းများတွင် ရှုပ်ထွေးသော ခံစားချက်တစ်ချို့ ကိန်းအောင်းနေသော်လည်း သူမကို သူ မတားဆီးခဲ့ပေ။ "ကောင်းပြီလေ။ နံ့သာတိုင် တစ်တိုင်စာလောက်ပဲ ထပ်ကျင့်ပြီးရင် သွားအိပ်တော့။ နားလည်လား။"

"နားလည်ပါပြီ ဆရာ။ ဆရာလည်း ကောင်းကောင်း အနားယူပါဦး။" ကျန်းချင်ရီ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

ရှောင်မို လှည့်ကာ သူ၏ သစ်သားအိမ်လေးထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားသည်။

ထွက်ခွာသွားသော သူမ၏ဆရာ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း ကျန်းချင်ရီ နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ထားကာ သူမ၏ လက်သေးသေးလေးများက ကိုင်ထားသော ဓားရှည်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။

သူမ၏ဆရာ တံခါးပေါက်သို့ ဝင်ခါနီးအချိန်လေးမှာပင် ကျန်းချင်ရီ ညင်သာစွာ ခေါ်လိုက်သည်။ "ဆရာ။"

"ဟင်။" ရှောင်မို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

လရောင်အောက်တွင် မိန်းကလေး၏ မျက်ဝန်းများမှာ ကြည်လင်နေသော စမ်းရေပြင်မှ လှိုင်းကြက်ခွတ်လေးများကဲ့သို့ သန့်စင်ပြီး နူးညံ့နေသည်။ "ဂိုဏ်းရဲ့ မျိုးဆက်သစ်ပြိုင်ပွဲ မှာ... ဆရာ စိတ်ပျက်ရအောင် တပည့် လုံးဝ မလုပ်ပါဘူး။"

ရှောင်မို တစ်ခဏမျှ အံ့သြသွားပြီးနောက် သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်စွန်းများ ကွေးတက်သွားသည်။ သူ ခေါင်းညိတ်ပြုံးပြလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ။"