အခန်း (၃-၄)

အခန်း ၃ ချင်ရီကစွမ်းအားကြီးမားတဲ့ ဓားနတ်ဘုရားမတစ်ပါး သေချာပေါက် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်

နောက်တစ်နေ့ နံနက်စောစောတွင်။

ကျန်းချင်ရီ ၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အခြေအနေကို တိုးတက်ကောင်းမွန်စေမည့် နည်းလမ်းများ ရှိမရှိ ရှာဖွေရန် ရှောင်မို သည် နဂါးစမ်းရေဓားဂိုဏ်း ၏ စာကြည့်တိုက်ဆောင် သို့ သွားရောက်ခဲ့သည်။

သို့မဟုတ်ပါက ဤအတိုင်းသာ ဆက်သွားနေလျှင် နောက်အနှစ်ငါးဆယ်အကြာတွင် ကျန်းချင်ရီ မည်သည့် ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် သို့ ရောက်ရှိမည်ကိုပင် ပြောနေစရာ မလိုတော့ပေ။

ကျန်းချင်ရီ ကိုယ်တိုင်ပင် စိတ်ဓာတ်ကျကာ မကြာမီ ကျင့်ကြံခြင်းကို စွန့်လွှတ်သွားနိုင်ခြေလည်း ရှိနေသည်။

စာကြည့်တိုက်ဆောင် အတွင်းတွင် ရှောင်မို စာအုပ်တစ်အုပ်ကို တကယ်ပင် တွေ့ရှိခဲ့သည်။

ထိုစာအုပ်၏အမည်မှာ ကောင်းကင်ဆက်သိုင်းပညာ ဖြစ်သည်။

ယင်းစာအုပ်ထဲတွင် အခြေခံအရိုးများ ပျက်စီးသွားသောသူတစ်ဦးအနေဖြင့် ထိုပျက်စီးမှုကို မည်သို့ ဖောက်ထွက်ကာ မိမိကိုယ်ကို အသစ်တဖန် ပြန်လည်တည်ဆောက်နိုင်ကြောင်း ဖော်ပြထားသည်။

ကျန်းချင်ရီ ၏ ဓားအရိုး ကို ထုတ်ယူခံလိုက်ရခြင်းမှာလည်း အခြေခံအရိုး ပျက်စီးခြင်း တစ်မျိုးပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ကောင်းကင်ဆက်သိုင်းပညာ ကို အသုံးပြုရန်အတွက် ပေးဆပ်ရမည့် တန်ဖိုးတစ်ခု ရှိနေသည်။

လူအများစုအတွက် ထိုတန်ဖိုးမှာ ကြီးမားလွန်းလှသည်။

သို့သော် ရှောင်မို အတွက်မူ ကိစ္စမရှိဟု ခံစားရသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူ၏ ဤဘဝတွင် သူ့သက်တမ်းမှာအနှစ်ငါးဆယ်သာ ကြာမြင့်မည် မဟုတ်ပါလော။

ကျန်းချင်ရီ ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် မြင့်မားလေလေ၊ သူ ရရှိမည့် ဆုလာဘ်များက ပိုမိုများပြားလေလေ ဖြစ်မည်။

သူ၏ ဂိုဏ်းအကျိုးပြုရမှတ်များကို အသုံးပြု၍ ထိုစာအုပ်ကို လဲလှယ်ရယူလိုက်ပြီး ယင်းထဲရှိ ဆေးညွှန်းအတိုင်း ဆေးခန်းမ သို့ သွားကာ ဆေးဖက်ဝင်အပင်အချို့ကို ယူဆောင်ပြီးနောက် သူ၏ တောင်ထွတ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

ခြံဝင်းရှေ့တွင် ဆယ့်လေးနှစ်အရွယ် မိန်းကလေးသည် သူမ၏ ဆရာ သင်ပေးထားသော ဓားသိုင်းကို လေ့ကျင့်နေဆဲပင်။

"ချင်ရီ" ရှောင်မို ခေါ်လိုက်သည်။

"ဆရာ။"

သူမ၏ဆရာ အသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကျန်းချင်ရီ ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ရှောင်မို ထံသို့ ပြေးလာကာ တောက်ပနေသော မျက်ဝန်းများဖြင့် သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ရှောင်မို သူမ၏ခေါင်းလေးကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။ "ချင်ရီ... ဆရာ ဒီနေ့ စာကြည့်တိုက်ဆောင် ထဲမှာ စာအုပ်တစ်အုပ် တွေ့ခဲ့တယ်။ ခဏနေရင် အဲဒီထဲမှာ ပြထားတဲ့ နည်းလမ်းအတိုင်း မင်းအတွက် ဆေးတစ်ခွက် ကျိုပေးမယ်။ ပြီးရင် မင်းရဲ့ သွေးကြော တွေကို ရှင်းလင်းပေးမယ်။ ဒါဆို မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအတွက် အကျိုးရှိလာလိမ့်မယ်။"

"တကယ်လားဟင်။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာ။" ကျန်းချင်ရီ ဝမ်းသာအားရ ပြောလိုက်သည်။

ရှောင်မို ပြုံးလိုက်သည်။ "မင်း သွားကျင့်နေနှင့်။ ခဏနေရင် ဆရာ ခေါ်လိုက်မယ်။"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆရာ။" ကျန်းချင်ရီ သစ်သားဓားဖြင့် ဆက်လက်လေ့ကျင့်နေတော့သည်။

ဆေးတစ်ခွက် ကျိုချက်ပြီးသွားသောအခါ ရှောင်မို သူမကို ခေါ်ကာ သောက်ခိုင်းလိုက်သည်။

ကျန်းချင်ရီ ပထမဆုံးတစ်ငုံ သောက်လိုက်သည်နှင့် မိန်းကလေးမှာ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး ပျို့အန်ချင်သလို ခံစားလိုက်ရကာ သူမ၏ အင်္ကျီကော်လာကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။

"အရမ်း ခါးနေလား။"

ရှောင်မို တူတစ်ချောင်းကို ဆေးရည်ထဲနှစ်ကာ သူ၏ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်မြည်းကြည့်လိုက်သည်။

တကယ်ပင် အလွန် ခါးလှသည်။

အလွန်အမင်း ခါးသက်လှသည်။

နည်းနည်းလေး မြည်းကြည့်ရုံနှင့်ပင် ရှောင်မို ၏ လျှာ ထုံကျင်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

"မင်းအတွက် သကြား နည်းနည်း သွားဝယ်ပေးမယ်" ရှောင်မို မတ်တတ်ရပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"မလိုပါဘူး ဆရာ။ တပည့် သောက်နိုင်ပါတယ်။" ကျန်းချင်ရီ သူမ၏ဆရာ လက်ထဲမှ ဆေးပန်းကန်ကို ယူကာ သူမ၏ ပါးစပ်ထဲသို့ တစ်ငုံပြီးတစ်ငုံ လောင်းထည့်လိုက်သည်။

ကျန်းချင်ရီ အကြိမ်ကြိမ် အန်ထွက်တော့မလို ဖြစ်သွားခဲ့သော်လည်း သူမကိုယ်သူမ အတင်းအကျပ် အောင့်အည်းသည်းခံကာ အသေအလဲ မျိုချပစ်လိုက်သည်။

"ဆရာ... တပည့် သောက်လို့ကုန်သွားပြီ..."

ကျန်းချင်ရီ သူမ၏ ပါးစပ်ကို သုတ်လိုက်ပြီး တောက်ပသော အပြုံးတစ်ခုကို ပြသလိုက်သည်။ ဆေးပန်းကန်ထဲတွင် တစ်စက်လေးမျှပင် မကျန်တော့ချေ။

သူမ၏ အပြုံးကို မြင်သောအခါ ရှောင်မို ၏ ရင်ထဲတွင် နာကျင်မှုတစ်ရပ်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူမသည် အသက် ဆယ့်လေးနှစ်သာ ရှိသေးသော်လည်း တကယ်ကို ကြံ့ခိုင်လွန်းလှသည်။

သူမ၏ ကျင့်ကြံခြင်းက တိုးတက်မလာပါက ငါက သူမကို ဂိုဏ်း မှ နှင်ထုတ်ပြီး ထို အန္တရာယ်များလှသော ဘဝထဲသို့ ပြန်လည် တွန်းပို့လိုက်မည်ကို သူမ ကြောက်ရွံ့နေခြင်း ဖြစ်ကောင်းဖြစ်မည်။

ငါသာ သူမ၏ ဓားအရိုး ကို အစားထိုးမယူခဲ့လျှင် သူမသည် ယခုအချိန်တွင် ဂိုဏ်း တစ်ခုခု၏ သူတော်စင်မလေး၊ ကမ္ဘာတစ်ဝန်း ကျော်ကြားသော အမျိုးတပည့်ဓားနတ်ဘုရားမ နှင့် လူသန်းပေါင်းများစွာ၏ ကြည်ညိုလေးစားခြင်းကို ခံရသော တည်ရှိမှုတစ်ခု ဖြစ်နေသင့်သည်ကို သူမ ဘယ်သိပါ့မလဲ။

ရှောင်မို သူမ၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။ "ချင်ရီ... တင်ပျဉ်ခွေထိုင်လိုက်။ မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်ကြော တွေကို ဆရာ ရှင်းလင်းပေးမယ်။"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆရာ။"

ကျန်းချင်ရီ ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ရှောင်မို ၏ ရှေ့တွင် လိမ္မာရေးခြားရှိစွာ ထိုင်လိုက်သည်။

ရှောင်မို မန္တန်ကို တိတ်တဆိတ် ရွတ်ဆိုကာ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို ကျန်းချင်ရီ ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ထည့်သွင်းပေးလိုက်သည်။

"အင်း..."

ကျန်းချင်ရီ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ နွေးထွေးမှုများ ပျံ့နှံ့လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး ကျောကို မတ်လိုက်သည်။

ထို့အပြင် သူမ၏ဆရာထံမှ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များသည် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် ရိုင်းစိုင်းစွာ ပြေးလွှားနေပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို ရှင်းလင်းဖယ်ရှားတော့မည့်ဟန် ရှိနေသည်။

ကျန်းချင်ရီ ၏ နဖူးတွင် ချွေးပူများ ထွက်လာသည်။

ရှောင်မို ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူရော်နေပြီး သူ၏ သက်စောင့် မူလပကတိ စွမ်းအင်များမှာ အဆက်မပြတ် ယိုစိမ့်ထွက်ခွာနေသည်။

ဤသည်မှာ ကျန်းချင်ရီ ကို ပျက်စီးမှုကို ဖောက်ထွက်ကာ မိမိကိုယ်ကို အသစ်တဖန် ပြန်လည်တည်ဆောက်နိုင်ရန် ကောင်းကင်ဆက်သိုင်းပညာ ကို အသုံးပြုရခြင်း၏ တန်ဖိုးပင် ဖြစ်သည်။ ယင်းမှာ ရှောင်မို ၏ သက်တမ်းပင် ဖြစ်သည်။

"ဟူး..."

တစ်နာရီအကြာတွင် ရှောင်မို သိုင်းပညာအသုံးပြုခြင်းကို အဆုံးသတ်လိုက်သည်။ ချွေးများက သူ၏ ကျောပြင်ကို ရွှဲနှစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

"ဆရာ... တပည့်..."

ကျန်းချင်ရီ မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်လိုက်သည်။ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များသည် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း လှည့်ပတ်စီးဆင်းနေသည်ကို သူမ ရှင်းလင်းစွာ ခံစားလိုက်ရပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း များစွာ ပေါ့ပါးသွားသလို ရှိသည်။

"ဂုဏ်ယူပါတယ်။ မင်း ချီစုစည်းမှု ပထမအဆင့် ကို ရောက်သွားပြီ" ရှောင်မို အနည်းငယ် ပြုံးပြလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာ။" ကျန်းချင်ရီ အလွန်အမင်း ဝမ်းသာသွားသည်။

သို့သော် မကြာမီမှာပင် မိန်းကလေး၏ မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် အစားထိုးဝင်ရောက်လာသည်။ "ဆရာ... ဆရာ့ မျက်နှာက သိပ်မကောင်းဘူးနော်..."

"ငါ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။" ရှောင်မို ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ "နည်းနည်း ပင်ပန်းသွားလို့ပါ။ ကဲ... အပြင်ထွက်ရအောင်။ ဆရာ သင်ပေးထားတဲ့ ဓားသိုင်းကို ပြန်လေ့ကျင့်ကြည့်။"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆရာ။"

ရှောင်မို အိမ်ထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ မိန်းကလေးက သူမ၏ သစ်သားဓားကို ကောက်ကိုင်ကာ သူမ၏ဆရာ သင်ပေးထားသော မြက်ပင်ဓားသိုင်း ကို လေ့ကျင့်လေသည်။

ကျန်းချင်ရီ သည် ချီစုစည်းမှု ပထမအဆင့် သို့သာ ရောက်ရှိသေးသော်လည်း သူမ ပြုလုပ်သမျှ ဟန်ပန်နှင့် အမူအရာတိုင်းသည် ထက်မြက်လှသော ဓားဆန္ဒ များ ပါဝင်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် ဓားရှည်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်နှင့် သူမ၏ ဓားသဏ္ဌာန် မျက်ခုံးတန်းအောက်ရှိ ဗာဒံစေ့ပုံမျက်ဝန်းများမှာ ကြည်လင်ပြတ်သားနေတော့သည်။

သူမတွင် တကယ့်ကို ကြီးမားလှသော ပါရမီစရိုက် ရှိပေသည်။

မြက်ပင်ဓားသိုင်း ၏ ပထမဟန်ပန်မှ နောက်ဆုံး ဓားချက်ကို ထိုးသွင်းလိုက်သည်။

ကြွေကျလာသော သစ်ရွက်တစ်ရွက်မှာ ကျန်းချင်ရီ ၏ ထိုးသွင်းချက်ကြောင့် နှစ်ပိုင်းပြတ်သွားပြီး အနီးနားရှိ သစ်ပင်တွင် အပေါက်ငယ်တစ်ခု ပွင့်သွားကာ သစ်ခေါက်များ လွင့်စင်သွားတော့သည်။

"အရမ်းကောင်းတယ်။" ရှောင်မို အနီးသို့ လျှောက်သွားကာ သူမ၏ ခေါင်းလေးကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။ "မင်း တကယ်ပဲ ငါ့ကို စိတ်မပျက်စေခဲ့ဘူး။"

ကျန်းချင်ရီ သစ်သားဓားကို ကိုင်ထားလျက် ရှောင်မို ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ "ဆရာ့ကြောင့် တပည့် ကျင့်ကြံနိုင်လာတာပါ။ ဆရာ့ရဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှုတွေကို အလကားမဖြစ်စေရဘူးလို့ တပည့် ကတိပေးပါတယ်။"

ရှောင်မို က ကျန်းချင်ရီ ကို ထပ်မံ အားပေးစကား ပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ် ညကောင်းကင်ယံတွင် ဥက္ကာပျံတန်းများ ဖြတ်သန်းသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ကျန်းချင်ရီ သူမ၏ ဆရာ ကြည့်နေသော ကောင်းကင်ဆီသို့ လိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ မျက်စိကျိန်းမတတ် တောက်ပနေသော ဥက္ကာပျံများကြောင့် မိန်းကလေး၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားသည်။ "ဆရာ... အဲဒါ ဘာတွေလဲဟင်။ အရမ်းလှတာပဲ..."

"အဲဒါတွေကို ဥက္ကာပျံလို့ ခေါ်တယ်" ရှောင်မို သူမ၏ ခေါင်းပေါ်သို့ လက်တင်လိုက်သည်။ "ချင်ရီ... ဆုတောင်းလိုက်လေ။"

"ဆုတောင်းရမှာလား။" ကျန်းချင်ရီ နားမလည်ဟန်ဖြင့် ခေါင်းစောင်းသွားသည်။

"အင်း" ရှောင်မို ကောင်းကင်ပေါ်ရှိ ဥက္ကာပျံများကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ငါ့ရဲ့ ဇာတိရွာမှာ ဥက္ကာပျံတွေကို ကြည့်ပြီး ဆုတောင်းရင် အဲဒီဆုတောင်းက ပြည့်တယ်လို့ အဆိုရှိတယ်။"

"တကယ်လား။ ဒါဆို တပည့် ဆုတောင်းချင်တယ်။" မိန်းကလေးသည် အလျင်အမြန် လက်အုပ်ချီကာ သူမ၏ ရင်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် ဆုတောင်းလိုက်သည်။

မိနစ်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် မိန်းကလေးသည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်လိုက်ပြီး သူမအနီးရှိ ဆရာကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ဆရာရော ဆုတောင်းခဲ့လား။"

"ငါလည်း ဆုတောင်းခဲ့တယ်။"

"ဆရာ ဘာဆုတောင်းခဲ့တာလဲဟင်။"

"ချင်ရီကရော ဘာဆုတောင်းခဲ့လဲ။" ရှောင်မို ပြန်မေးလိုက်သည်။

"ဆရာ တောင်းတဲ့ဆု ပြည့်ပါစေလို့ တပည့် ဆုတောင်းခဲ့တာ။"

ရှောင်မို တစ်ခဏမျှ အေးခဲသွားပြီးနောက် ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ "ငါ့ရဲ့ ဆုတောင်းက နောက်နှစ်ငါးဆယ်ကြာရင် ချင်ရီ က အရမ်းကို စွမ်းအားကြီးမားတဲ့ ဓားနတ်ဘုရားမတစ်ပါး ဖြစ်လာပါစေဆိုတာပဲ။"

"ဟင်။" ကျန်းချင်ရီ ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။

"ဆရာ..."

ကျန်းချင်ရီ သည် ရှောင်မို ၏ အင်္ကျီစကို ညင်သာစွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

"တပည့် သေချာပေါက် ကြိုးစားပါ့မယ်။ အရမ်းကို စွမ်းအားကြီးမားတဲ့ ဓားနတ်ဘုရားမတစ်ပါး သေချာပေါက် ဖြစ်လာစေရမယ်။"

...

ဓားတစ်သောင်းဂိုဏ်း။

ခြံဝင်းတစ်ခုထဲတွင် အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် မတ်တတ်ရပ်လျက် ကျယ်ပြောလှသော ကြယ်တာရာကောင်းကင်ယံကို မော့ကြည့်နေသည်။

ထိုအမျိုးသမီးသည် ဓားသဏ္ဌာန်မျက်ခုံး၊ ကြယ်ပွင့်ကဲ့သို့ တောက်ပသော မျက်ဝန်းများနှင့် သွယ်လျသော ကိုယ်ခန္ဓာကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။

အမျိုးသမီး၏ ကမ္ဘာပျက်မတတ် လှပသော ရုပ်အဆင်းထက် လောကကြီးအပေါ် အနက်ရှိုင်းဆုံး အထင်ကြီးလေးစားမှု ဖြစ်စေခဲ့သည်မှာ ဓားတစ်သောင်းဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းချုပ်နှင့် လောက၏ နံပါတ်တစ် ဓားနတ်ဘုရားမ ဆိုသည့် သူမ၏ ဂုဏ်ပုဒ်ပင် ဖြစ်သည်။

"ဂိုဏ်းချုပ်... ညဉ့်နက်နေပါပြီ။" အစေခံမလေးတစ်ဦး အမျိုးတပည့်ထံ လျှောက်လာသည်။

"ရှန်းယွဲ့။"

အမျိုးတပည့်သည် ကောင်းကင်ယံတွင် ဖြတ်သန်းသွားသော ဥက္ကာပျံတန်းများကို ကြည့်ကာ ဖြည်းညင်းစွာ စကားဆိုလိုက်သည်။

"ဥက္ကာပျံတွေကို ကြည့်ပြီး ဆုတောင်းရင် အဲဒီဆုတောင်း ပြည့်တယ်လို့ ငါ ကြားဖူးတယ်။ အဲဒါကို မင်း ယုံလား။"

အခန်း ၄ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကြိုးကြာငှက်နှင့်တူစေရန် လေ့ကျင့်ခြင်း

ရှောင်မို ၏ အသိစိတ်သည် ဘဝတစ်ရာကျမ်း မှ ထွက်ခွာလာချိန်တွင် နောက်တစ်နေ့ နံနက် ခြောက်နာရီ ထိုးနေပြီဖြစ်သည်။

ရှောင်မို သည် ဘဝတစ်ရာကျမ်း အတွင်း၌ နှစ်လနီးပါး အချိန်ကုန်ဆုံးခဲ့သည်။

ဘဝတစ်ရာကျမ်း ၏ အချိန်စီးဆင်းမှုနှုန်းမှာ လက်တွေ့ကမ္ဘာထက် အဆတစ်ရာ မြန်ဆန်သော်လည်း ဘဝတစ်ရာကျမ်း ၏ ကာကွယ်မှုစနစ်ကြောင့် ရှောင်မို သည် လက်တွေ့ကမ္ဘာ၏ အချိန်စီးဆင်းမှုနှုန်းနှင့် အလျင်အမြန် အသားကျသွားသည်။

ထို့အပြင် ဘဝတစ်ရာကျမ်း အတွင်း၌ ဘဝကို ဖြတ်သန်းခံစားနေစဉ် သူ၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခွန်အားများလည်း ပြန်လည်ပြည့်ဝလာခဲ့သည်။

ရှောင်မို ကို မျက်မှောင်ကြုတ်သွားစေသည်မှာ ဘဝတစ်ရာကျမ်း ထဲတွင် သူသည် သန္ဓေတည်ဝိညာဉ်အဆင့် ဓားကျင့်ကြံသူတစ်ဦးဖြစ်ပြီး မြက်ပင်ဓားသိုင်း ကို တတ်မြောက်ထားမှန်း ရှင်းလင်းစွာ သိနေသော်လည်း နိုးလာပြီးနောက်တွင် ရှောင်မို အားလုံးကို မေ့သွားခဲ့ခြင်းပင်။ ဘာကိုမှ ပြန်လည်အမှတ်မရတော့ချေ။

ရှောင်မို သည် လက်တွေ့ကမ္ဘာတွင် မြက်ပင်ဓားသိုင်း ကို ကျင့်ကြံရန် တွေးတောနေခဲ့သည်။

သို့သော် ယခုမူ မဖြစ်နိုင်တော့ပုံရသည်။

ဆုလာဘ်များကို မည်သို့ ခွဲဝေပေးမည်ကိုသာ သူ စောင့်ကြည့်ရတော့မည် ဖြစ်သည်။

နံနက်စာစားပြီးနောက် ရှောင်မို ခုတင်ပေါ်တွင် ဆက်လက်လှဲလျောင်းကာ အနားယူနေလိုက်သည်။

ရှောင်မို ၏ ဖျားနာမှုမှာ လုံးဝ မသက်သာသေးသောကြောင့် မယ်တော်ကြီး ထံသို့ သွားရောက်ဂါရဝပြုရန် သို့မဟုတ် နံနက်ခင်းညီလာခံ တက်ရောက်ရန် မလိုအပ်ပေ။

တကယ်တမ်းတွင်မူ နန်းတွင်းရှိ လူအများစုမှာ ယန်ရှန်းအောက် ၏ နောက်လိုက်များသာ ဖြစ်သဖြင့် နံနက်ခင်းညီလာခံ တက်ရောက်ခြင်းက အချည်းနှီးသာဖြစ်ကြောင်း ရှောင်မို ခံစားရသည်။

သူ အသက် ဆယ့်ရှစ်နှစ် ရှိနေပြီဖြစ်သော်လည်း မယ်တော်ကြီး က သူ့အား ရုပ်သေးရုပ်ဘုရင်တစ်ပါးလို နောက်ကွယ်မှ ခြယ်လှယ်အုပ်ချုပ်နေဆဲပင်။ သူမတွင် ရှက်ရွံ့ခြင်း အလျဉ်းမရှိသည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။

ဝမ်ချန် မြို့တော်မှ နှင်ထုတ်ခံရပြီးနောက် ယန်ရှန်းအောက် ကို မည်သူမျှ မဆွရဲကြတော့ပေ။

"ဝေ့ရွှန်း။"

"အရှင်မင်းကြီး။" မိန်းမစိုးဝေ့ သည် ရှောင်မို ထံသို့ အလျင်အမြန် လျှောက်လာသည်။

"တာအိုကျမ်းစာအချို့ သွားယူခဲ့။ ပြီးတော့ နန်းရင်းဝန်ကြီး နဲ့ မယ်တော်ကြီး ကို သွားပြောလိုက်။ ငါမရှိတဲ့အချိန် ကျိုးတိုင်းပြည် ရဲ့ ကိစ္စတွေကို သူတို့ သေချာ ဂရုစိုက်ဖို့ လိုအပ်တယ်လို့။"

"အရှင်မင်းကြီး... အရှင်မင်းကြီးက..."

ရှောင်မို မတ်တတ်ရပ်ကာ လက်နောက်ပစ်လျက် အိပ်ဆောင်တော်အတွင်း လမ်းလျှောက်နေလိုက်သည်။

"ခန္ဓာကိုယ်ကို ကြိုးကြာငှက်နဲ့တူအောင် လေ့ကျင့်တယ်၊ ထင်းရှူးပင်တစ်ထောင်အောက်မှာ ကျမ်းစာသေတ္တာနှစ်လုံး ရှိတယ်။ တာအိုတရားကို ရှာဖွေဖို့ ရောက်လာတာမို့ စကားတွေ ထပ်ပြောစရာမလိုဘူး၊ တိမ်တိုက်တွေက ကောင်းကင်ပြာမှာ ရှိပြီး ရေက ပုလင်းထဲမှာ ရှိတယ်။"

ရှောင်မို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ဝေ့ရွှန်း ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ဒီနေ့ကစပြီး ငါ မသေမျိုးကျင့်စဉ် ကို ကျင့်ကြံတော့မယ်။"

...

"ခန္ဓာကိုယ်ကို ကြိုးကြာငှက်နဲ့တူအောင် လေ့ကျင့်တယ်၊ ထင်းရှူးပင်တစ်ထောင်အောက်မှာ ကျမ်းစာသေတ္တာနှစ်လုံး ရှိတယ်။ တာအိုတရားကို ရှာဖွေဖို့ ရောက်လာတာမို့ စကားတွေ ထပ်ပြောစရာမလိုဘူး၊ တိမ်တိုက်တွေက ကောင်းကင်ပြာမှာ ရှိပြီး ရေက ပုလင်းထဲမှာ ရှိတယ်။"

ယန်ရှန်းအောက် သည် ရှောင်မို စပ်ဆိုခဲ့သော ကဗျာကို ရွတ်ဆိုရင်း အလိုအလျောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "အရှင်မင်းကြီး က တကယ်ကို ကောင်းမွန်တဲ့ စာပေပါရမီ ရှိတာပဲ။"

ဝေ့ရွှန်း သည် ခေါင်းငုံ့ထားပြီး စကားမပြောရဲပေ။

ယခုလေးတင် ဝေ့ရွှန်း သည် လင်ရှင်းနန်းဆောင် သို့ ရောက်ရှိလာပြီး ဧကရာဇ်၏ ရည်ရွယ်ချက်များကို ဆင့်ကဲပြောကြားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

မယ်တော်ကြီးယန် သည် အမြင့်ပိုင်းနေရာတွင် ထိုင်ကာ လက်ဖက်ရည်ကို အေးအေးဆေးဆေး သောက်နေပြီး ဤကိစ္စများမှာ သူမနှင့် လုံးဝမသက်ဆိုင်သကဲ့သို့ ပြုမူနေသည်။

မယ်တော်ကြီးယန် သည် အသက် လေးဆယ်ကျော်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူမ၏ အလှအပမှာ အနည်းငယ်မျှ လျော့ပါးသွားခြင်း မရှိပေ။ သူမတွင် ရင့်ကျက်သော ဆွဲဆောင်မှုတစ်ခု ရှိနေပြီး သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းတွင် မယ်တော်ကြီး တစ်ပါး၏ ကြီးမြတ်မှုသာမက သဘာဝဆန်သော ညှို့ဓာတ်တစ်ခုလည်း ပါဝင်နေသည်။

ယန်ရှန်းအောက် ခေါင်းလှည့်ကာ ဝေ့ရွှန်း ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "အရှင်မင်းကြီးက တကယ်ပဲ အဲဒီလို ပြောခဲ့တာလား။"

"နန်းရင်းဝန်ကြီးမင်း ကို လျှောက်တင်ပါတယ်။ မှန်ပါတယ်။ အရှင်မင်းကြီးက မသေမျိုးကျင့်စဉ် ကို ကျင့်ကြံချင်တယ်လို့ မိန့်တော်မူပြီး နန်းရင်းဝန်ကြီး နဲ့ မယ်တော်ကြီး ကို နန်းတွင်းရေးရာတွေကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းပေးဖို့ တောင်းဆိုခဲ့ပါတယ်။"

"ရှေးခေတ်ကတည်းက တောင်တန်းတွေနဲ့ မြစ်တွေရဲ့ ကံကြမ္မာလွှမ်းမိုးမှုကို ခံရတဲ့ ဧကရာဇ်တွေဟာ ဘယ်တော့မှ ကျင့်ကြံလို့ မရခဲ့ဘူး။ မသေမျိုးဖြစ်ဖို့ကိုပဲ တစ်ဖက်သတ်လိုက်စားခဲ့တဲ့ ဧကရာဇ်တွေဟာ ဘယ်တော့မှ အဆုံးသတ် မလှခဲ့ဘူး။"

ယန်ရှန်းအောက် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး အနေနဲ့ နိုင်ငံရေးရာတွေကို ပိုပြီး ဂရုစိုက်သင့်တယ်လို့ ခဏနေရင် ကျွန်တော် သွားပြီး နားချရမယ်။"

ယန်ရှန်းအောက် ၏ စကားများကို ကြားသောအခါ ဝေ့ရွှန်း မျက်ခုံးပင့်သွားပြီး ဤလူက မိန်းမစိုးဖြစ်သော သူထက်ပင် ပို၍ အရှက်မရှိကြောင်း တွေးလိုက်မိသည်။

အရှင်မင်းကြီးကို နိုင်ငံရေးရာတွေ တကယ် ဂရုစိုက်စေချင်တယ် ဟုတ်လား။

အရှင်မင်းကြီး တစ်နေ့လုံး မသေမျိုးကျင့်စဉ် တွေ ကျင့်နေပြီး နန်းတွင်းကိစ္စတွေကို လျစ်လျူရှုထားဖို့ မင်း ဆုတောင်းနေတာ ဖြစ်မှာပေါ့။

"ဒါပေမဲ့ ဒီကဗျာက တကယ်ကို ကောင်းပါတယ်။ ဝေ့ရွှန်း... ဒီကဗျာကို ဖြန့်ဝေလိုက်ပြီး နန်းတွင်းအမတ်တွေကို အရှင်မင်းကြီး ရဲ့ စာပေပါရမီကို ခံစားခိုင်းလိုက်ပါ။"

"မှန်ပါ နန်းရင်းဝန်ကြီးမင်း..."

ယန်ရှန်းအောက် မတ်တတ်ရပ်ကာ ဝေ့ရွှန်း ထံ လျှောက်သွားပြီး သူ၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။ "အရှင်မင်းကြီးနဲ့ ပတ်သက်ပြီး တစ်ခုခုဖြစ်ရင် ငါ့ကို ချက်ချင်း အကြောင်းကြားပါ။ မင်းကို သေချာပေါက် ဆုချမယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းမှာ တခြားရည်ရွယ်ချက်တွေ ရှိနေမယ်ဆိုရင်တော့ မင်းရဲ့ ကံကြမ္မာ ဘယ်လိုဖြစ်မလဲဆိုတာ မင်း သိပါတယ်။"

"နန်းရင်းဝန်ကြီးမင်း စိတ်ချပါ" ဝေ့ရွှန်း အလျင်အမြန် ဒူးထောက်ချလိုက်သည်။ "ဒီအစေခံအိုကြီးမှာ နန်းရင်းဝန်ကြီးမင်း နဲ့ မယ်တော်ကြီး အပေါ် သစ္စာဖောက်ဖို့ ဘယ်ရည်ရွယ်ချက်မှ မရှိပါဘူး။"

ယန်ရှန်းအောက် လက်ကာပြလိုက်သည်။ "သွားတော့။ ခဏနေရင် နန်းတွင်းအစေခံမလေး နည်းနည်း နန်းတော်ထဲ ပို့လိုက်မယ်။ သူတို့ကို အရှင်မင်းကြီး ဆီ ခေါ်သွားလိုက်ပါ။"

"မှန်ပါ နန်းရင်းဝန်ကြီးမင်း။"

ဝေ့ရွှန်း နဖူးမှ ချွေးစေးများကို သုတ်ကာ လင်ရှင်းနန်းဆောင် မှ တုန်ရီစွာ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

ဝေ့ရွှန်း ထွက်သွားပြီးနောက် ယန်ရှန်းအောက် လှည့်ကာ သူ၏ အစ်မတော်ကို ဝမ်းသာအားရ ကြည့်လိုက်သည်။ "အစ်မတော်... အခု အရှင်မင်းကြီးက မသေမျိုးကျင့်စဉ် ကိုပဲ တစိုက်မတ်မတ် လုပ်နေပြီဆိုတော့ အစ်မတော် ဘယ်လိုထင်လဲ။"

"ခန္ဓာကိုယ်ကို ကြိုးကြာငှက်နဲ့တူအောင် လေ့ကျင့်တယ်၊ ထင်းရှူးပင်တစ်ထောင်အောက်မှာ ကျမ်းစာသေတ္တာနှစ်လုံး ရှိတယ်။ တာအိုတရားကို ရှာဖွေဖို့ ရောက်လာတာမို့ စကားတွေ ထပ်ပြောစရာမလိုဘူး၊ တိမ်တိုက်တွေက ကောင်းကင်ပြာမှာ ရှိပြီး ရေက ပုလင်းထဲမှာ ရှိတယ်။ ဟီးဟီးဟီးဟီး..."

မယ်တော်ကြီးယန် အေးစက်စက် ရယ်မောလိုက်သည်။

"ငါတို့ရဲ့ အရှင်မင်းကြီးက ဘယ်တုန်းကမှ ကြီးမားတဲ့ ရည်မှန်းချက် မရှိခဲ့သလို အမြဲတမ်းလည်း ကြောက်တတ်တယ်။ မဟုတ်ရင် သူ့ကို မွေးစားဖို့ ငါတို့ ရွေးချယ်ခဲ့မှာ မဟုတ်ဘူး။

ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ် ဝမ်ချန် သူ့ဆီ လာတွေ့တုန်းက မင်းက ဝမ်ချန် ကို ရာထူးချပစ်လိုက်တယ်။ အဲဒီတုန်းက အရှင်မင်းကြီး သေမတတ် လန့်သွားတာ ဖြစ်မယ်။ မဟုတ်ရင် သူ ဖျားနာသွားမှာ မဟုတ်ဘူး။

အခုကြည့်ရတာ သူက တိုင်းပြည်အုပ်ချုပ်ဖို့ကို လုံးဝ လက်လျှော့လိုက်တဲ့ပုံပဲ။"

မယ်တော်ကြီးယန် မျက်လုံးမော့ကာ သူမ၏ မောင်ဖြစ်သူကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ဝေ့ရွှန်း ကို ဒီကဗျာ ပေါက်ကြားခိုင်းလိုက်တာ ကောင်းတဲ့အကွက်ပဲ။ လက်ရှိ နန်းတွင်းမှာ ရှောင်တော်ဝင်မိသားစု ကို ထောက်ခံတဲ့လူ နည်းနည်း ရှိနေသေးတယ်။ အခု အရှင်မင်းကြီး က မသေမျိုးကျင့်စဉ် ကျင့်ဖို့ပဲ အာရုံစိုက်နေပြီဆိုတော့ သူတို့ ဆက်ပြီး တောင့်ခံနေစရာ ဘာအကြောင်းပြချက် ရှိတော့မှာလဲ။"

"ဒါပေမဲ့ ရှောင်မို က သူ့အသက်ကို ကယ်တင်နိုင်ဖို့လည်း ကြိုးစားခဲ့တာပဲ။"

ယန်ရှန်းအောက် ၏ မျက်လုံးများတွင် ရက်စက်သော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

"ဒီနေ့ သူ ဒီနေရာကို ရောက်နေတာက ငါတို့ကြောင့်ချည်းပဲ။ ဒါကို သူက ဝမ်ချန် နဲ့ တွေ့ဆုံခဲ့သေးတယ်။ သူသာ အေးအေးဆေးဆေး မနေဘဲ အသိတရားမရှိဘူးဆိုရင်တော့ ဟီးဟီး... ငါတို့ အခြား ဧကရာဇ် တစ်ပါးကို ရွေးချယ်လို့ရတယ်။"

မယ်တော်ကြီးယန် က ဝေ့ရွှန်း ထွက်သွားသော နေရာဘက်သို့ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး၊ "ပြဿနာနည်းလေ ပိုကောင်းလေပဲ။ ဝမ်ချန် ကို ဖယ်ရှားဖို့ နည်းလမ်းရှာပါ။ ဒါပေမဲ့ သန့်သန့်ရှင်းရှင်း လုပ်ပါ။ ဘာသက်သေမှ မကျန်စေနဲ့၊ နားလည်လား။ စာရင်းစစ်တွေက ခွေးတွေလိုပဲ၊ လူကို ကိုက်တဲ့နေရာမှာ အတော်ဆုံးပဲ။"

"နားလည်ပါပြီ အစ်မတော်။" ယန်ရှန်းအောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး နေရာတွင် ပြန်ထိုင်ကာ အရက်တစ်ငုံ သောက်လိုက်သည်။ "လင်နန် လို ဝေးလံခေါင်ဖျားတဲ့ နေရာမျိုးမှာ လူတစ်ယောက် ရောဂါနဲ့ သေဆုံးသွားဖို့ဆိုတာ အရမ်းလွယ်ကူလွန်းပါတယ်။"

မယ်တော်ကြီးယန် သည် ခုံအိအိပေါ်တွင် လှဲလျောင်းလိုက်သည်။ ၎င်းကိုမြင်သောအခါ အစေခံမလေးက အလျင်အမြန် ရှေ့တိုးလာပြီး မယ်တော်ကြီး ၏ ခြေထောက်များကို ညင်သာစွာ နှိပ်နယ်ပေးကာ ပခုံးများကို ထုပေးလေသည်။ "ဒါနဲ့... ဓားတစ်သောင်းဂိုဏ်း ကိစ္စက ဘယ်လိုနေလဲ။"

"ဓားတစ်သောင်းဂိုဏ်း က အကြီးအကဲဟွမ် က နောက်သုံးလနေရင် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မြို့တော်ကို ရောက်လာပါလိမ့်မယ်။ အကြီးအကဲဟွမ် ရဲ့ နှစ်သက်မှုတွေကို ကျွန်တော် အဖြေရှာထားပြီးပါပြီ။ အကြီးအကဲဟွမ် နဲ့ ကျွန်တော် အရင်က စာအဆက်အသွယ် ရှိခဲ့ဖူးပါတယ်။ ဘာမှ မမျှော်လင့်ထားတာ မဖြစ်ဘူးဆိုရင် ဓားတစ်သောင်းဂိုဏ်းကို ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကျောထောက်နောက်ခံအဖြစ် ရယူနိုင်မှာပါ။"

သူမ၏ မောင်ဖြစ်သူ ကိစ္စရပ်များကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းပုံနှင့် ပတ်သက်၍ စိတ်အေးသွားသဖြင့် မယ်တော်ကြီးယန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဓားတစ်သောင်းဂိုဏ်း ကို ငါတို့ရဲ့ ကျောထောက်နောက်ခံအဖြစ် ရယူနိုင်ရင် အရာအားလုံးက ကိုင်တွယ်ရ ပိုလွယ်ကူသွားလိမ့်မယ်။ ဓားတစ်သောင်းဂိုဏ်း က ဘာပဲလိုအပ်ပါစေ၊ ငါတို့ဘက်က အကောင်းဆုံး ထောက်ပံ့ပေးနိုင်ဖို့ ကြိုးစားရမယ်။

ပြီးတော့ အကြီးအကဲဟွမ် ကို ငါတို့ရဲ့ ယန် မိသားစု ဆီ မကြာခဏ အလည်ခေါ်သွားပေးပါ။ ဓားတစ်သောင်းဂိုဏ်း က တပည့်ရွေးချယ်တဲ့နေရာမှာ တင်းကျပ်တယ်ဆိုတာ ငါသိတယ်။

ဒါပေမဲ့ တိုက်ဆိုင်လို့ တပည့်တချို့က အကြီးအကဲဟွမ် ရဲ့ မျက်စိထဲ ဝင်သွားခဲ့မယ်ဆိုရင် ငါတို့ ယန် မိသားစု အတွက် အရမ်းကို အကျိုးရှိလိမ့်မယ်။"

"ဟားဟား... ငါတို့ ယန် မိသားစု က မျိုးဆက်သစ်တစ်ယောက်သာ အဲဒီ ကျန်းချင်ရီရဲ့ တပည့် ဖြစ်လာနိုင်ခဲ့မယ်ဆိုရင် ကျိုးတိုင်းပြည် တစ်ခုလုံးက တကယ်ကို ငါတို့ အမိန့်ပေးရာ ဖြစ်လာတော့မှာပဲ။ အဲဒီ အဘိုးကြီးတွေလည်း ငါတို့ကို ကွယ်ရာမှာ ကျိန်ဆဲရဲတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ အဲဒီအချိန်ကျရင် အစ်မတော်တောင် ကျိုးတိုင်းပြည်ရဲ့ ပထမဆုံး အမျိုးသမီးဧကရာဇ် ဖြစ်လာနိုင်တယ်။"

မယ်တော်ကြီးယန် က သူမ၏ မောင်ဖြစ်သူကို မျက်စောင်းတစ်ချက် ထိုးလိုက်သည်။ "ဓားနတ်ဘုရားမကျန်း က နာမည်ကျော်ကြားလာကတည်းက ဘယ်တုန်းကမှ တပည့် မလက်ခံခဲ့ဖူးဘူး။ အဲဒီအကြောင်းကို အိပ်မက်မမက်နေနဲ့၊ မင်းရဲ့ တာဝန်တွေကိုပဲ အာရုံစိုက်စမ်းပါ။ ပြီးတော့ ယန် မိသားစု က အမျိုးသမီးတချို့ကို နန်းတော်ထဲဝင်ဖို့ ရွေးချယ်သင့်တဲ့အချိန် ရောက်နေပြီ။ အနာဂတ် အိမ်ရှေ့မင်းသားဟာ ယန် မိသားစု ကပဲ ဖြစ်ရမယ်။"

ယန်ရှန်းအောက် ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ "မှန်ပါ့ အစ်မတော်။"