အခန်း (၅-၆)

အခန်း ၅ ချင်ရီက တသက်လုံးမှာ ဒါကိုဘယ်တော့မှ စွန့်ပစ်မှာမဟုတ်ဘူး

ရှောင်မို သည် ကျင့်ကြံတော့မည်ဟု ကြေညာပြီးနောက် သူ၏ ဖျားနာမှုမှ ပြန်လည်သက်သာလာချိန်တွင်ပင် အခန်းအောင်းနေသူတစ်ဦးအဖြစ် ပေါ်ပေါ်ထင်ထင် ဆက်လက်နေထိုင်နိုင်ခဲ့သည်။

ရှောင်မို သည် ခုတင်ပေါ်တွင် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်ကာ ကျင့်ကြံအားထုတ်နေပြီး တရားမှတ်နေသည့်ဟန်ဖြင့် ဘဝတစ်ရာကျမ်း အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။

ငါးရက်လျှင် တစ်ကြိမ် ရှောင်မို သည် ကျန်းချင်ရီ ကို အားအင်ပြန်လည်ပြည့်ဝလာစေရန်နှင့် သူမ၏ ဝိညာဉ်ကြော များကို ရှင်းလင်းပေးရန် ကောင်းကင်ဆက်သိုင်းပညာ ကို အသုံးပြုခဲ့သည်။

ထို့အပြင် ရှောင်မို သည် သူ၏ ဂိုဏ်းအကျိုးပြုရမှတ်များကို အသုံးပြုကာ အဖိုးတန် ဆေးဖက်ဝင်အပင် အမျိုးမျိုးကို ဝယ်ယူခဲ့ပြီး ကောင်းကင်ဆက်သိုင်းပညာ တွင် ရေးသားထားသော ဆေးညွှန်းအတိုင်း ကျန်းချင်ရီ သောက်သုံးရန် ဆေးကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ကျိုချက်ပေးခဲ့သည်။

ရှောင်မို ၏ သက်တမ်းနှင့် ပတ်သက်၍မူ။

ရှောင်မို ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။

ကောင်းကင်ဆက်သိုင်းပညာ ၏ တန်ဖိုးက ကိုယ်ပွား ရှောင်မို ၏ သက်တမ်းဖြစ်သည်၊ ဒါက ငါ ရှောင်မို နဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ငါ့မှာ ဘဝကို ဖြတ်သန်းခံစားဖို့ အနှစ်ငါးဆယ် အချိန်ပဲ ရှိတာလေ။

လက်ရှိ ငါ့ရဲ့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အခြေအနေအရ အနည်းဆုံး အနှစ်ခုနစ်ဆယ်လောက်တော့ ခံနိုင်ရည်ရှိမှာပါ။

ဒီအချိန်က လုံလောက်ပါတယ်။

ရှောင်မို ၏ ဂရုစိုက်မှုအောက်တွင် ကျန်းချင်ရီ သည် လျင်မြန်စွာ တိုးတက်လာခဲ့သည်။

ချီစုစည်းမှု ပထမအဆင့် မှ ချီစုစည်းမှု ဒုတိယအဆင့် သို့ ရောက်ရှိရန် ကျန်းချင်ရီ တစ်လသာ အချိန်ယူခဲ့ရသည်။

ပါရမီရှင် အချို့မှာ ချီစုစည်းမှု ပထမအဆင့် မှ ချီစုစည်းမှု စတုတ္ထအဆင့် သို့မဟုတ် ပဉ္စမအဆင့် သို့ပင် တစ်လအတွင်း ရောက်ရှိနိုင်ကြသော်လည်း။

ထို ပါရမီရှင် များနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ကျန်းချင်ရီ ၏ ပါရမီမှာ တကယ်ပင် အထင်ကြီးလောက်စရာ မရှိပေ။

သို့သော် ရှောင်မို ကတော့ ကျေနပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ကျန်းချင်ရီ ကျင့်ကြံနိုင်နေပြီဆိုတာကပဲ ကောင်းနေပြီ၊ ဘာလို့ ပိုတောင်းဆိုနေရဦးမှာလဲ။

မသိမသာဖြင့် လက်တွေ့ကမ္ဘာတွင် နောက်ထပ် ရက်အနည်းငယ် ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်။

ရှောင်မို သည် နေ့စဉ်နေ့တိုင်း ကျင့်ကြံခြင်းတွင် နစ်မြုပ်နေပြီး နိုင်ငံရေးရာများကို လျစ်လျူရှုထားကာ လုံးဝ စိတ်မဝင်စားသည့်ဟန် ပြသနေပြီး သူ၏ အမတ်များထံမှ မည်သည့်အကြံဉာဏ်ကိုမျှ နားထောင်မည် မဟုတ်ပေ။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ စားသောက်ချိန်မှလွဲ၍ ရှောင်မို သည် သူ၏ တပည့်ကို သင်ကြားပေးရန် ဘဝတစ်ရာကျမ်း အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်နေမည် ဖြစ်သည်။

မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ဘဝတစ်ရာကျမ်း တွင် ဆယ်လတာ ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်။

ဤ တစ်နှစ်နီးပါး ကာလအတွင်း ကျန်းချင်ရီ ၏ အရပ်အမောင်းမှာ လျင်မြန်စွာ ကြီးထွားလာခဲ့သည်။

ကျန်းချင်ရီ သည် အသက် ဆယ့်ငါးနှစ်သာ ရှိသေးသော်လည်း အရပ်မှာ ၁.၆ မီတာခန့် ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း။

ဤကာလသည် မိန်းကလေးများ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဖွံ့ဖြိုးကြီးထွားသည့်အချိန် ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် နဂါးစမ်းရေဓားဂိုဏ်း သို့ ရောက်လာပြီးနောက် ကျန်းချင်ရီ သည် စားဝတ်နေရေးအတွက် ပူပန်စရာမလိုတော့ဘဲ နေ့စဉ်နေ့တိုင်း ဗိုက်ဝအောင် စားနိုင်ကာ အစားအစာတိုင်းတွင် အသားပါဝင်ပြီး သူမ၏ အာဟာရပြည့်ဝမှုမှာ တဖြည်းဖြည်း မှီလာသဖြင့် သဘာဝကျကျပင် ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ ကြီးထွားလာခဲ့သည်။

ဤအချိန်တွင် ကျန်းချင်ရီ သည် အကိုင်းအခက်သစ်များ ထွက်ပေါ်လာသော မိုးမခပင်လေးတစ်ပင်ကဲ့သို့ ကြီးထွားလာနေသည်။

အိမ်နီးချင်း ကောင်မလေး အရွယ်ရောက်လာပြီ ဆိုသည့် ခံစားချက်မျိုးကို သူမ ပေးစွမ်းနေသည်။

သူမသည် ယခုအခါ မိန်းမပျိုလေးတစ်ဦးနှင့် တူနေပြီဖြစ်သည်။

နောက်ထပ် ဆယ်ရက် ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်။

ဤနံနက်ခင်းတွင် ကျန်းချင်ရီ သူမ၏ ဓားဟန်ပန်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်နှင့် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော အရှိန်အဝါသည် နောက်တစ်ဆင့်သို့ မြင့်တက်သွားသည်။

"မဆိုးဘူး။"

ရှောင်မို က မိန်းကလေးကို ချီးကျူးလိုက်သည်။

သူ၏ တပည့်သည် ချီစုစည်းမှု သတ္တမအဆင့် သို့ ရောက်ရှိသွားပြီ ဖြစ်သည်။

သူမ၏ဆရာ အသံကို ကြားသောအခါ ကျန်းချင်ရီ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ဝမ်းသာအားရ ပြေးလာခဲ့သည်။ "ဆရာ... နိုးနေပြီလား။"

"နေတောင် အတော်မြင့်နေပြီပဲ၊ ငါ မနိုးဘဲ နေမလား။" ရှောင်မို ပြုံးကာ ကျန်းချင်ရီ ၏ ခေါင်းလေးကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။ "ချင်ရီ... မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံမှုနှုန်းက တဖြည်းဖြည်း မြန်လာတယ်။ ကြည့်ရတာ မင်းရဲ့ ကြိုးစားမှုတွေက အလကားမဖြစ်ပါဘူး။"

"ဆရာက ကောင်းကောင်း သင်ပေးလို့ပါ။"

"မင်းရဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှု ရလဒ်တွေပါ... အဟွတ်... အဟွတ်... အဟွတ်..." ရှောင်မို အပြင်းအထန် ချောင်းဆိုးလိုက်သည်။

"ဆရာ... အဆင်ပြေရဲ့လား။" ကျန်းချင်ရီ သူမ၏ဆရာကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်လိုက်သည်။

"ငါ အဆင်ပြေပါတယ်။" ရှောင်မို လက်ကာပြလိုက်သည်။ "လတ်တလော ကျင့်ကြံတဲ့နေရာမှာ တစ်ခုခု မှားယွင်းသွားလို့ ခန္ဓာကိုယ် နည်းနည်း ထိခိုက်သွားတာပါ။ အနားယူပြီးရင် သက်သာသွားမှာပါ။"

"တကယ်လားဟင်။" ကျန်းချင်ရီ စိုးရိမ်စွာ မေးလိုက်သည်။

သူမ၏ဆရာ ဖျားနာသည်ကို ဤသည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။

"တကယ်ပေါ့။" ရှောင်မို စကားရာပြောင်းလိုက်သည်။ "မျိုးဆက်သစ်ပြိုင်ပွဲ ရောက်ဖို့ သုံးလတောင် မလိုတော့ဘူး၊ မင်း အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီလား။"

"ဆရာ့ကို လျှောက်တင်ပါတယ်၊ တပည့် အဆင်သင့်ဖြစ်နေပါပြီ။ ဆရာ့ မျက်နှာ မပျက်စေရပါဘူး။" ကျန်းချင်ရီ က အလေးအနက် ပြောလိုက်သည်။

"စွမ်းဆောင်ရည်ကောင်းကောင်းပြနိုင်ဖို့နဲ့ နောင်တမရဖို့ပဲ အရေးကြီးပါတယ်။"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ရှောင်မို သည် သူ၏ သိုလှောင်အိတ် ထဲမှ ဓားသေတ္တာတစ်ခုကို ထုတ်ကာ ကျန်းချင်ရီ ထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"ဆရာ... ဒါက။" ကျန်းချင်ရီ သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဒါက မင်းအတွက် လက်ဆောင်၊ ဖွင့်ကြည့်လိုက်လေ။"

ကျန်းချင်ရီ သေတ္တာကို ဖွင့်လိုက်သည်။

အတွင်းတွင် ဓားရှည်တစ်လက် ရှိနေသည်။

"အရမ်းလှတဲ့ ဓားလေးပဲ။"

ကျန်းချင်ရီ အာမေဍိတ်သံ ထွက်သွားသည်။

ထို ဓားရှည်ကို ရေခဲနှင့် နှင်းခဲများဖြင့် ထွင်းထုထားသကဲ့သို့ ရှိပြီး ယင်း၏ ကိုယ်ထည်မှာ ဖောက်ထွင်းမြင်နိုင်ကာ ကြာပန်းပုံစံများ ထွင်းထုထားသည်။

"ဒီဓားကို နက်နဲသောနှင်းခဲ လို့ ခေါ်တယ်။ အဆင့်လေး မှော်လက်နက် တစ်ခုဖြစ်ပြီး သိပ်တော့ အဖိုးမတန်ပေမဲ့ တကယ်ကို လှပပြီး မင်းနဲ့ လိုက်ဖက်ပါတယ်။ ဘယ်လိုလဲ၊ သဘောကျရဲ့လား။"

"အင်း။ သဘောကျပါတယ်။" ကျန်းချင်ရီ အဆက်မပြတ် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာ။ ချင်ရီ ဒီဓားကို သေချာပေါက် ဂရုစိုက်ပါ့မယ်။"

ရှောင်မို ပြုံးလိုက်သည်။ "ဒါက အဆင့်လေး မှော်လက်နက် တစ်ခုပဲ ရှိပါသေးတယ်၊ နည်းနည်းလေး ပိုလှရုံလေးပါ။ နောင်တစ်ချိန် မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် မြင့်လာတဲ့အခါ မင်း ဒါကို စွန့်ပစ်လိုက်မှာပါ။"

"ဟင့်အင်း ဆရာ။" ချင်ရီ ဓားသေတ္တာကို တင်းကျပ်စွာ ပိုက်ထားပြီး ခေါင်းကို အဆက်မပြတ် ခါယမ်းပြလိုက်သည်။ "ချင်ရီ သေချာပေါက် သိမ်းထားမှာပါ၊ တစ်သက်လုံး ဘယ်တော့မှ လွှင့်မပစ်ဘူး။"

...

ဓားတစ်သောင်းဂိုဏ်း။

အပြင်လောကတွင် နံပါတ်တစ် ဓားဂိုဏ်း အနေဖြင့် တည်ရှိနေသည်။

ဓားတစ်သောင်းဂိုဏ်း သို့ ဝင်ရောက်နိုင်သော တပည့်များသည် အားလုံးပင် အထင်ကြီးလောက်စရာ ကျင့်ကြံခြင်း ပါရမီ ကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြသည်။

ဓားတစ်သောင်းဂိုဏ်း ၏ အပြင်စည်းတပည့် တစ်ဦးပင်လျှင် အခြားသော ဂိုဏ်း များရှိ အတွင်းစည်းတပည့် တစ်ဦး၏ ပါရမီမျိုးကို ပိုင်ဆိုင်ထားမည် ဖြစ်သည်။

ယနေ့သည် ဓားတစ်သောင်းဂိုဏ်း သို့ အသစ်ဝင်ရောက်လာသော တပည့်များ အားလုံးအတွက် ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော အခမ်းအနားတစ်ခု ဖြစ်သည့် မျိုးဆက်သစ်ပြိုင်ပွဲ ကျင်းပမည့်နေ့ ဖြစ်သည်။

မျိုးဆက်သစ်ပြိုင်ပွဲ သည် ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော ဂိုဏ်း တစ်ခုဖြစ်သည့် နဂါးစမ်းရေဓားဂိုဏ်း မှ မြစ်ဖျားခံလာခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခင် နဂါးစမ်းရေဓားဂိုဏ်း နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ဓားတစ်သောင်းဂိုဏ်း ၏ မျိုးဆက်သစ်ပြိုင်ပွဲ စည်းမျဉ်းများမှာ ကွဲပြားခြားနားမှု မရှိဘဲ၊ နှစ်ခုစလုံးသည် မဲနှိုက်၍ ယှဉ်ပြိုင်တိုက်ခိုက်ရသည့် ပုံစံကို ကျင့်သုံးကြသည်။

မျိုးဆက်သစ်ပြိုင်ပွဲ တွင် ထိပ်ဆုံးသုံးဦးစာရင်းဝင်သူများသည် ကျင့်စဉ်များ နှင့် မှော်လက်နက်များ အပါအဝင် အခြားသော များပြားလှသည့် ဆုလာဘ်များကို ရရှိမည် ဖြစ်သည်။

မျိုးဆက်သစ်ပြိုင်ပွဲ တိုင်းတွင် ပထမရရှိသူသည် ဂိုဏ်းချုပ် ကိုယ်တိုင် ချီးမြှင့်သော မှော်ရတနာ တစ်ခုကိုပင် ရရှိမည် ဖြစ်သည်။

ဥပမာအားဖြင့် ဤအကြိမ်တွင် ဓားတစ်သောင်းဂိုဏ်းချုပ် သည် အဆင့်တစ် မှော်လက်နက် တစ်ခုကို ဆုအဖြစ် ပေးအပ်ထားသည်။

ဤသည်က တပည့်တိုင်းကို စိတ်အားထက်သန်မှုများ ပြည့်ဝသွားစေသည်။

ယနေ့ နံနက်စောစောတွင် မျိုးဆက်သစ်ပြိုင်ပွဲ သို့ ဝင်ရောက်ယှဉ်ပြိုင်မည့် တပည့်များ အားလုံးအပြင် အကြီးအကဲများ နှင့် တောင်ထွတ်သခင် များသည် မြေပြန့်လွင်ပြင်ငယ်တစ်ခုတွင် စုဝေးရောက်ရှိနေကြသည်။

မျိုးဆက်သစ်ပြိုင်ပွဲ ၏ ပထမဆုံးနေ့တိုင်းတွင် ဓားတစ်သောင်းဂိုဏ်းချုပ် သည် ပြိုင်ပွဲစတင်ကြောင်း ကြေညာရန် ထွက်ပေါ်လာလေ့ရှိသည်။

ထို့ကြောင့် လူငယ်တပည့်တိုင်းသည် ဂိုဏ်းချုပ် ၏ ထွက်ပေါ်လာမှုကို စိတ်အားထက်သန်စွာ မျှော်လင့်နေကြသည်။

ဓားတစ်သောင်းဂိုဏ်းချုပ် သည် ဒဏ္ဍာရီဆန်လွန်းလှသည်။

လောကရှိ ဓားကျင့်ကြံသူများ အားလုံးအတွက် ဓားတစ်သောင်းဂိုဏ်း ၏ ဂိုဏ်းချုပ် သည် နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် ဓားတစ်သောင်းဂိုဏ်းချုပ် သည် နဂါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ပေါ်လာလိုက် ပျောက်သွားလိုက် ဖြစ်လေ့ရှိပြီး ဂိုဏ်း အတွင်းရှိ ရာထူးကြီးမားသော အရာရှိများပင်လျှင် သူမကို တွေ့မြင်ရခဲသည်။

ထို့ကြောင့် လူအများစုအတွက် ဤသည်မှာ သူတို့၏ ဘဝတွင် ဂိုဏ်းချုပ် ကို မြင်တွေ့ရမည့် ရှားပါးသော အခွင့်အရေးများထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သည်။

ချန်နာရီ ရောက်ရှိသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်။

ဓားရိပ်တစ်ခုသည် ကောင်းကင်ယံကို ဖြတ်သန်းသွားပြီး လွင်ပြင်၏ အရှေ့ဆုံးနေရာသို့ တိုက်ရိုက် ဆင်းသက်လာသည်။

အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် မြင့်မားသော စင်မြင့်ပေါ်တွင် ရပ်နေပြီး ညင်သာသော လေပြေက သူမ၏ ဂါဝန်ရှည်ကို လှုပ်ခတ်စေသည်။

အမျိုးသမီး၏ ခါးတွင် ဓားရှည်တစ်လက် ချိတ်ဆွဲထားပြီး ယင်းမှာ နက်နဲသော ရေခဲဖြင့် သွန်းလုပ်ထားသကဲ့သို့ ဖြူဖွေးကာ ဖောက်ထွင်းမြင်နိုင်နေသည်။

"ဂိုဏ်းချုပ် ချိတ်ဆွဲထားတဲ့ ဓားက ငါတို့ ဓားတစ်သောင်းဂိုဏ်း ရဲ့ မသေမျိုးဓား ဖြစ်တဲ့ မြူဖြူ လား။" လွင်ပြင်ပေါ်ရှိ အမျိုးသမီးတပည့်တစ်ဦးက သူမအနီးရှိ သူငယ်ချင်းကို မေးလိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး၊ ဂိုဏ်းချုပ် က မြူဖြူ ကို သုံးလေ့သုံးထ သိပ်မရှိဘူး။ ဒီဓားကို နက်နဲသော နှင်းခဲ လို့ ခေါ်တယ်၊ အဲဒါက အဆင့်လေး မှော်လက်နက် တစ်ခုပဲ ရှိသေးတာ။" သူမ၏ သူငယ်ချင်းက ရှင်းပြလိုက်သည်။

"အဆင့်လေး မှော်လက်နက် လား။" အမျိုးသမီးတပည့်မှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။ "ဒီ အဆင့်လေး မှော်လက်နက် မှာ ဘာထူးခြားချက်တွေများ ရှိလို့လဲ။ အဆင့်လေး မှော်လက်နက် က ဂိုဏ်းချုပ် ရဲ့ ဂုဏ်ပုဒ်နဲ့ ဘယ်လိုလုပ် ထိုက်တန်မှာလဲ။"

"အဲဒါကိုတော့ ငါ မသိဘူး။"

သူမ၏ သူငယ်ချင်းကလည်း ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။

"ဒီ အဆင့်လေး မှော်လက်နက် က ဂိုဏ်းချုပ် အတွက် တစ်စုံတစ်ရာ ထူးခြားတဲ့ အဓိပ္ပာယ်များ ရှိနေမလားပဲ..."

အခန်း ၆။ ဆရာ... တပည့် မလုပ်နိုင်ပါဘူး...

"လာကြပါဗျို့၊ မျိုးဆက်သစ်ပြိုင်ပွဲ အတွက် လောင်းကြေးတွေ ဖွင့်လိုက်ပါပြီ။"

"အကြီးအကဲချန်ဟိုင် ရဲ့ တပည့်အသစ် ကျူးကဲလုံ က ကျင့်ကြံတာ တစ်လတည်းနဲ့ ချီစုစည်းမှု တတိယအဆင့်ကို ရောက်သွားတယ်။ အခု တစ်နှစ်ကြာပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ သူက အုတ်မြစ်ချခြင်းအဆင့် ကို ရောက်ဖို့ ခြေတစ်လှမ်းပဲ လိုတော့တာ။"

"နီရှန်တောင်ထွတ် သခင်ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်တပည့် ကျိုးဖုန်းဟွာ က နီရှန်ဓားသိုင်း ကို အထွတ်အထိပ်ရောက်အောင် ကျင့်ကြံထားနိုင်တယ်။ ချီစုစည်းမှု နဝမအဆင့်နဲ့ သူက ဗိုလ်စွဲဖို့ ရေပန်းအစားဆုံးပါပဲ။"

"ယွင်ဟိုင်ခန်းမ သခင်ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်တပည့် ရှောင်ယန် က ခရီးသွားရင်း ရှေးဟောင်းအမွေအနှစ် တစ်ခုဖြစ်တဲ့ လူ့ပြည်မဲ့မီးတောက်ဓားသိုင်းကို ရခဲ့တယ်။ လူ့ပြည်မဲ့မီးတောက် တစ်ခုကို စုပ်ယူနိုင်တိုင်း သူ့ရဲ့ ခွန်အားက တစ်ဆင့်တက်သွားတယ်။ သူက ကျင့်ကြံတာ ခွဲလောက်နဲ့တင် ချီစုစည်းမှု သတ္တမအဆင့်ကို ရောက်သွားပြီး အဆင့်ကျော်ပြီး ရန်သူတွေကို သတ်ဖြတ်နိုင်တဲ့ ခွန်အား အပြည့်အဝ ရှိပါတယ်။"

"ယွင်လုံတောင်ထွတ် သခင်ရဲ့ သား နန်ဝမ် ကတော့ မိုးကြိုးမီးတောက် ဓားသိုင်းကို ယုံကြည်နိုင်စရာမရှိလောက်အောင် ကျွမ်းကျင်စွာ အသုံးပြုနိုင်သူပါ..."

နဂါးစမ်းရေမြို့လေးသည် နဂါးစမ်းရေဓားဂိုဏ်း ၏ အလယ်ဗဟိုတွင် တည်ရှိသည်။

မျိုးဆက်သစ်ပြိုင်ပွဲ နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ လောင်းကစားရုံကြီးများက အော်ဟစ်အာရုံစိုက်မှုယူကာ နဂါးစမ်းရေဓားဂိုဏ်း မှ တပည့်များကို လောင်းကြေးထပ်ရန် ဆွဲဆောင်နေကြသည်။

လောင်းကြေးထပ်သည့်အခါ ထိုလောင်းကစားရုံများက ပြိုင်ပွဲဝင်များအကြောင်း သတင်းအချက်အလက်များကိုပါ ရောင်းချပေးပြီး လောင်းကြေးထပ်သူများအနေဖြင့် ပိုမိုယုံကြည်မှုရှိလာစေရန်၊ သူတို့ကိုယ်တိုင်ပင် ဈေးကွက်ကို ခြယ်လှယ်နေသူတစ်ဦးအဖြစ် ယုံကြည်လာစေရန် ပြုလုပ်ပေးကြသည်။

တကယ်တမ်းတွင်မူ သင်သိထားသော သတင်းအချက်အလက်များကို အခြားလူတိုင်းကလည်း သိပြီးသားဖြစ်သည်ကို သင် မသိနိုင်ပေ။

သင်က ဈေးကွက်ကို ခြယ်လှယ်နေသူဟု ထင်မှတ်နေသော်လည်း အမှန်တကယ်တော့ သင်သည် အသုံးချခံသက်သက်သာ ဖြစ်သည်။

ဒီကနေ့မှာတော့ ရှောင်မို ဟာ နဂါးစမ်းရေဓားဂိုဏ်း ရဲ့ အကြီးဆုံး လောင်းကစားရုံထဲကို ဝင်ရောက်သွားခဲ့ပါတယ်။

လောင်းကစားရုံအတွင်းတွင် မျိုးဆက်သစ်ပြိုင်ပွဲ အတွက် သီးသန့်နေရာတစ်ခု ထားရှိသည်။

ပြိုင်ပွဲဝင်အချို့၏ အမည်များကို ဆိုင်းဘုတ်များပေါ်တွင် ရေးသားကာ နံရံတွင် ချိတ်ဆွဲထားပြီး အောက်ဘက်တွင် အလေးသာမှုများကို ရေးမှတ်ထားသည်။ ၎င်းတို့ကို တစ်နာရီလျှင် တစ်ကြိမ် အပ်ဒိတ်လုပ်ပေးပြီး နဂါးစမ်းရေဓားဂိုဏ်း မှ တပည့်များ အချိန်မရွေး လောင်းကြေးထပ်နိုင်ရန် အဆင်ပြေစေသည်။

ရှောင်မို အတော်ကြာအောင် ရှာဖွေခဲ့သော်လည်း သူ ရှာနေသည့် အမည်ကို မတွေ့ရပေ။

"တာအိုရောင်းရင်း... ကျွန်တော် ရှာနေတဲ့ နာမည်က ဘာလို့ ဒီမှာ မရှိတာလဲ ခင်ဗျာ" ရှောင်မို က အနီးရှိ ဝန်ထမ်းတစ်ဦးကို မေးလိုက်သည်။

"အို... တာအိုရောင်းရင်း၊ ခင်ဗျားက ဂိုဏ်းဝင်တာ သိပ်မကြာသေးတဲ့ ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက် ဖြစ်မယ်ထင်တယ်။ ခင်ဗျားရှာနေတဲ့ နာမည်က နံရံပေါ်မှာ မရှိဘူးဆိုရင် ခင်ဗျားရှာနေတဲ့သူက ဗိုလ်စွဲဖို့ ရေပန်းစားတဲ့သူ မဟုတ်လို့ပဲ" ရွှီရှင်း အမည်ရသော အုပ်ချုပ်ရေးမှူးက ပြောသည်။ "ဘယ်နာမည်ကို ရှာနေတာလဲ။ ဒီမှာ ကျွန်တော် စစ်ပေးမယ်။"

"လင်ဂန်တောင်ထွတ် က ကျန်းချင်ရီ" ရှောင်မို က ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"လင်ဂန်တောင်ထွတ် က ကျန်းချင်ရီ... ကျွန်တော် ရှာကြည့်လိုက်မယ်။" ရွှီရှင်း သေတ္တာတစ်လုံးကို ထုတ်ကာ သူ၏ ဝိညာဉ်အာရုံ ဖြင့် အတွင်းဘက်သို့ စူးစမ်းလိုက်သည်။

"တွေ့ပြီ။"

ရွှီရှင်း က သေတ္တာထဲမှ ဆိုင်းဘုတ်တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

"လင်ဂန်တောင်ထွတ် က ကျန်းချင်ရီ၊ ချီစုစည်းမှု သတ္တမအဆင့်။ အစပိုင်းမှာ သူက ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်ထဲကို ဝင်ရောက်နိုင်ဖို့ အချိန်အကြာကြီး ယူခဲ့ရပေမဲ့ နောက်ပိုင်းမှာတော့ ကံကောင်းမှု တစ်ခုခု ရသွားပုံပဲ၊ ဒီနှစ်အတွင်းမှာတင် ချီစုစည်းမှု သတ္တမအဆင့်ကို တက်လှမ်းသွားနိုင်ခဲ့တယ်။ သူ့ရဲ့ ခွန်အားကတော့ မဆိုးပါဘူး၊ ထိပ်ဆုံး ငါးဆယ်စာရင်းဝင်ဖို့ အခွင့်အရေးရှိပေမဲ့ ဗိုလ်စွဲဖို့ဆိုရင်တော့ အများကြီး လိုပါသေးတယ်။"

"အလေးသာမှုက ဘယ်လောက်လဲ" ရှောင်မို ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"အလေးသာမှုကတော့ ထိပ်ဆုံး ငါးဆယ်ဝင်ရင် တစ်လေး နှစ်ဆ၊ ထိပ်ဆုံး သုံးဆယ့်နှစ် ဝင်ရင် တစ်လေး သုံးဆ၊ ထိပ်ဆုံး ဆယ့်ခြောက် ဝင်ရင် တစ်လေး ဆယ်ဆ၊ ထိပ်ဆုံး ရှစ်..."

"ဗိုလ်စွဲဖို့ အလေးသာမှုကိုပဲ ပြောပါ" ရှောင်မို က စကားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"ဟားဟားဟား... တာအိုရောင်းရင်း... ကျန်းချင်ရီ ဗိုလ်စွဲမယ်လို့ ဘယ်သူမှ လောင်းထားတာ မရှိဘူးဗျ။

ကျွန်တော်တို့ လောင်းကစားရုံရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေကို ပြောပြပါရစေ။

ကျွန်တော်တို့ဆီမှာ လောင်းကြေး အစုပုံ အမျိုးအစား အများကြီး ရှိပါတယ်။

အဲဒီအထဲက တစ်မျိုးကို ချန်ပီယံအစုပုံ လို့ ခေါ်ပြီး အဲဒီမှာ ချန်ပီယံဖြစ်မယ့်သူကိုပဲ လောင်းရပါတယ်။

ပြီးတော့ မျိုးဆက်သစ်ပြိုင်ပွဲ မစခင်မှာပဲ လောင်းကြေးထပ်လို့ ရပါတယ်။

ခင်ဗျားက ကျန်းချင်ရီ ဗိုလ်စွဲမယ်လို့ လောင်းပြီး ခင်ဗျား တစ်ယောက်တည်းကပဲ လောင်းထားမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ လောင်းကစားရုံက ဝန်ဆောင်ခ တစ်စိတ်နုတ်ယူပြီး ဆုကြေးငွေအစုပုံထဲက ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တွေ အားလုံးက ခင်ဗျားဆီ ရောက်သွားမှာပါ။

ဒါပေမဲ့ တာအိုရောင်းရင်း၊ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အစုပုံက အရမ်းကြီးတယ်ဆိုတာ ခင်ဗျား သိဖို့လိုပါတယ်။ ဒီလို မထင်မှတ်ထားတဲ့ ပြိုင်ပွဲဝင်မျိုးကို လောင်းချင်တယ်ဆိုရင် အနည်းဆုံး အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ငါးဆယ် လောင်းရပါမယ်။

ဒါက အရမ်းများတဲ့ ငွေပမာဏပါ။

ခင်ဗျားရဲ့ သူငယ်ချင်းကို အားပေးချင်တယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် သိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူငယ်ချင်းက သူငယ်ချင်းပဲ၊ ငွေက ငွေပဲလေ။ ဘယ်သူမှ ကိုယ့်ရဲ့ ငွေတွေနဲ့ ကစားချင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။

တာအိုရောင်းရင်းရော ကျွန်တော့်စကားကို လက်ခံတယ် မဟုတ်လား။"

ရှောင်မို သည် ထိုအုပ်ချုပ်ရေးမှူးကို ခံစားချက်ကင်းမဲ့စွာ ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့ကို စကားအပို မပြောတော့ဘဲ အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး များပါသည့် အိတ်တစ်အိတ်ကို တိုက်ရိုက် ပစ်ချပေးလိုက်သည်။ "စုစုပေါင်း အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ငါးဆယ်၊ အားလုံး ကျန်းချင်ရီ ဗိုလ်စွဲဖို့ချည်းပဲ လောင်းမယ်။"

...

ရှောင်မို လင်ဂန်တောင်ထွတ် သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ မွန်းတည့်နေပြီဖြစ်ပြီး ခြံဝင်းအတွင်းမှ အစားအစာရနံ့များ သင်းပျံ့နေသည်။

ရှောင်မို ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာချိန်တွင် ကျန်းချင်ရီ သည် မီးဖိုချောင်ထဲမှ ဟင်းလျာများကို သယ်ဆောင်လာသည်နှင့် အနေတော်ပင်။

ကျန်းချင်ရီ လင်ဂန်တောင်ထွတ် သို့ ရောက်ရှိလာကတည်းက ကျန်းချင်ရီ သည် ရှောင်မို ၏ ခြံဝင်းနှင့် အခန်းကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပေးပြီး တစ်နေ့သုံးနပ် အစားအစာများကိုလည်း ပြင်ဆင်ချက်ပြုတ်ပေးသည်။

အစပိုင်းတွင် ကျန်းချင်ရီ ချက်ပြုတ်သော အစားအစာများမှာ တကယ်ပင် သိပ်မကောင်းလှပေ။

သို့သော် သူမသည် လျင်မြန်စွာ သင်ယူတတ်မြောက်ပြီး တဖြည်းဖြည်းနှင့် ကျန်းချင်ရီ ၏ ဟင်းချက်လက်ရာ တိုးတက်လာခဲ့သည်။

တစ်နှစ်နီးပါး ကြာပြီးနောက်တွင် ကျန်းချင်ရီ ၏ လက်ရာမှာ နဂါးစမ်းရေမြို့လေး ရှိ စားသောက်ဆိုင်အချို့မှ စားဖိုမှူးများထက်ပင် မနိမ့်ကျတော့ချေ။

"ဆရာ ပြန်လာပြီပဲ။ ဟင်းတွေ ကျက်ပါပြီ၊ အမြန် ထိုင်စားလိုက်ပါ။" သူမ၏ ဆရာ ပြန်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ချင်ရီ ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားသည်။

"အင်း။" ရှောင်မို ခေါင်းညိတ်ပြီး ကျောက်တုံးထိုင်ခုံပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်သည်။

စားပွဲပေါ်ရှိ အစားအစာများအတွက် အသုံးပြုထားသော ပါဝင်ပစ္စည်းများမှာ သာမန် သေမျိုးများ စားသုံးသော အစားအစာများ မဟုတ်ဘဲ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ကြွယ်ဝသော သားရဲဝိညာဉ် များ၏ အသားအသွေးများနှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များဖြစ်ပြီး ကျင့်ကြံခြင်းအတွက် အကျိုးကျေးဇူးများစွာ ရရှိစေသည်။

ကျန်းချင်ရီ သည် နောက်ဆုံးတွင် ကန်စွန်းရွက်ကြော် တစ်ပန်းကန်ကို ယူလာပြီး ရှောင်မို အား ထမင်းတစ်ပန်းကန် အပြည့် ခူးပေးလိုက်သည်။

ဆရာနှင့် တပည့် နှစ်ဦးသည် မျက်နှာချင်းဆိုင်ထိုင်ကာ စားသောက်နေကြသည်။

မကြာမီမှာပင် ကျီးကန်းတစ်ကောင်သည် လင်ဂန်တောင်ထွတ် သို့ ပျံသန်းလာပြီး "အကြီးအကဲရှောင်၊ စာရောက်နေပါတယ်" ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ထိုသို့ပြောရင်း ကျီးကန်းသည် လေထဲမှ စာတစ်စောင်ကို ပစ်ချပေးခဲ့သည်။

ရှောင်မို ယူလိုက်ပြီး ဖွင့်ဖတ်ကာ သိမ်းထားလိုက်သည်။

"ဆရာ... စာထဲမှာ ဘာပါလို့လဲဟင်" ကျန်းချင်ရီ က မေးလိုက်သည်။

"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊ ငါ့ရဲ့ လောင်းကြေးဖြတ်ပိုင်း ပါ။"

"လောင်းကြေး ဖြတ်ပိုင်းလား။" ကျန်းချင်ရီ မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် နားလည်သွားသည်။ "အဲဒါ မျိုးဆက်သစ်ပြိုင်ပွဲ အတွက် လောင်းကြေး မဟုတ်လား။ လတ်တလော လူတော်တော်များများ လောင်းနေကြတယ်လို့ ကြားတယ်။ ဆရာရော ဘယ်သူ ဗိုလ်စွဲမယ်လို့ ထင်လဲဟင်။"

ရှောင်မို ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏ တပည့်ကို အပြုံးဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ "မင်း ဘယ်လိုထင်လဲ။"

"ဟင်။" ကျန်းချင်ရီ အေးခဲသွားသည်။

"မ... မဟုတ်ဘူးလေ... ဆရာက သမီး... အဲလေ... တပည့်ကို ဘယ်လိုလုပ် လောင်းမှာလဲ။ တပည့် မလုပ်နိုင်ပါဘူး..." ကျန်းချင်ရီ အလျင်အမြန် လက်ခါပြလိုက်သည်။

ဒီ မျိုးဆက်သစ်ပြိုင်ပွဲ မှာ ဆရာ့အတွက် သူမ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားပေမဲ့လည်း။

ဒါပေမဲ့ သူမ ဗိုလ်စွဲနိုင်မယ်လို့တော့ လုံးဝ ယုံကြည်မှု မရှိပါဘူး...

"မင်းက ငါ့ရဲ့ တပည့်ပဲ။ မင်းကို မလောင်းရင် ငါ ဘယ်သူ့ကို လောင်းရမလဲ" ရှောင်မို ပြုံးလိုက်သည်။

"ဒါဆို... ဆရာ ဘယ်လောက် လောင်းလိုက်လဲဟင်" ကျန်းချင်ရီ က သူမ၏ ဆရာကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်လိုက်သည်။

"သိပ်မများပါဘူး။"

"တော်သေးတာပေါ့။"

"အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ငါးဆယ်တည်းပါ။"

"ဟင်။" ကျန်းချင်ရီ လန့်သွားပြီး ချက်ချင်း မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။ "ဆရာ... ဆရာ့ရဲ့ တစ်လစာ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး လစာက အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး နှစ်ဆယ်ပဲ ရှိတာလေ..."

"ဒါတော့ ဟုတ်တာပေါ့" ရှောင်မို က ကျန်းချင်ရီ ကို အပြုံးဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ ငါ့တပည့်မှာ ဘယ်လိုလုပ် ထောက်ပံ့မှု မရှိဘဲ နေမလဲ။"

"ဒါပေမဲ့ ဆရာ... အဲဒါ... အဲဒါ အရမ်းများလွန်းတယ်..." ကျန်းချင်ရီ သည် အိမ်ရှင်မတစ်ယောက်ကဲ့သို့ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ပြသနေပြီ ဖြစ်သည်။

"ရပါတယ်၊ ရပါတယ်။" ရှောင်မို က သူမ၏ ခေါင်းလေးကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။ "နောက်ဆယ်ရက်နေရင် ဒီလအတွက် ငါ့လစာ ထွက်လာတော့မှာပဲ၊ တို့တွေ ငတ်မသေပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ပြိုင်ပွဲစတဲ့အခါ ငါ့တပည့်ကို အားပေးဖို့ တခြား အစုပုံတွေကို သွားပြီး ငါ့လစာရဲ့ တစ်ဝက်လောက်ကို လောင်းရဦးမယ်။"

"ဆရာ..." ကျန်းချင်ရီ ၏ အကူအညီမဲ့နေသော အသံလေးသည် တောင်တန်းများကြားတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ "ဆရာ တကယ် ထပ်မလောင်းပါနဲ့တော့..."