အခန်း (၉-၁၀)

အခန်း ၉ ဆရာက ချင်ရီ ရဲ့ ဆရာ သက်သက် မဟုတ်ပါဘူး

"ချင်ရီ... ဆေးသောက်ရမယ့်အချိန် ရောက်ပြီ။"

"ဆရာ... သမီး... အဲလေ... တပည့် ကိုယ့်ဟာကိုယ် သောက်နိုင်ပါတယ်။"

"မင်း အခြေအနေကိုလည်း ကြည့်ဦးလေ။ မင်းကိုယ်တိုင် ဆေးဘယ်လိုသောက်နိုင်မှာလဲ။ မြန်မြန် ပါးစပ်ဟ။"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာ..."

လင်ဂန်တောင်ထွတ် ထိပ်ရှိ ခြံဝင်းအတွင်း၌ ကျန်းချင်ရီ သည် ခုတင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းနေပြီး နှုတ်ခမ်းကို ဟပေးထားသည်။ ရှောင်မို က တိုင်းရင်းဆေးရည်ကို သူမ၏ ပါးစပ်ထဲသို့ တစ်ဇွန်းချင်း ခွံ့ကျွေးနေသည်။

ကျန်းချင်ရီသည် မျိုးဆက်သစ်ပြိုင်ပွဲ တွင် ပထမဆု ရရှိခဲ့သော်လည်း သူမ၏ ဒဏ်ရာများမှာ ပြင်းထန်လှသည်။

ကျန်းချင်ရီသာ နောက်ဆုံး အရေးကြီးသော အခိုက်အတန့်တွင် မြက်ပင်ဓားသိုင်း မှ အရွက်ကိုးရွက်ဓား သိုင်းကွက်ကို နားလည်သဘောပေါက်မသွားခဲ့လျှင် သူမ အသက်ပါ ဆုံးရှုံးသွားနိုင်သည်။

"မင်းကတော့လေ" ရှောင်မို သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "နောက်ဘယ်တော့မှ သူရဲကောင်းဝင်မလုပ်နဲ့တော့။"

ကျန်းချင်ရီ က ပြန်မဖြေဘဲ လျှာလေးထုတ်ကာ နောက်ပြောင်လိုက်သည်။

ဆေးတိုက်ပြီးနောက် ရှောင်မို သည် ပန်းကန်လုံးကို သစ်သားဗန်းပေါ်တွင် တင်လိုက်ပြီး ကျန်းချင်ရီ ထံ သိုလှောင်အိတ် တစ်လုံး ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"ဆရာ... ဒါက ဘာလဲဟင်။" ကျန်းချင်ရီ သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဒါတွေက မျိုးဆက်သစ်ပြိုင်ပွဲ မှာ မင်း ပထမရလို့ ရလာတဲ့ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တွေပဲ။ ငါ လောင်းကြေးကနေ နိုင်လာတာတွေရော၊ နဂါးစမ်းရေဓားဂိုဏ်းက ချီးမြှင့်တဲ့ ဆုတွေရော အားလုံး ဒီထဲမှာ ပါသွားပြီ။"

"ဆရာ... တပည့် ဒါတွေ မလိုပါဘူး။ ဆရာပဲ သိမ်းထားလိုက်ပါ။" ကျန်းချင်ရီ က သိုလှောင်အိတ် ကို ရှောင်မို ထံ ပြန်ပေးလိုက်သည်။

"ဘာလို့ မလိုရမှာလဲ" ရှောင်မို ပြုံးလိုက်သည်။ "နောင်ကြရင် မင်း အုတ်မြစ်ချခြင်းအဆင့် ကို တက်ရဦးမယ်။ အုတ်မြစ်ချခြင်းအဆင့် ပြီးရင်လည်း ဂူဗိမာန်အဆင့်၊ နဂါးတံခါးအဆင့် စသဖြင့် ရှိသေးတယ်။ အဲဒါတွေ အားလုံးအတွက် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တွေ လိုအပ်တယ်။"

"ဒါပေမဲ့ ဆရာလည်း လိုအပ်တာပဲလေ။"

"ငါက..." ရှောင်မို လက်လှမ်းကာ ကျန်းချင်ရီ ၏ ခေါင်းလေးကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။ "ငါ့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်၊ ဆရာ့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် က အဆုံးစွန်ကို ရောက်သွားလောက်ပြီ။"

"ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ ဆရာက အသက် နှစ်ဆယ်ပဲ ရှိသေးတာလေ။ ရှေ့ဆက်ဖို့ အချိန်တွေ အများကြီး ရှိသေးတာပဲ။ အကြီးအကဲ တွေ တော်တော်များများက ပြောကြတယ်။ ဆရာက အခုချိန်ထိ အသက်အငယ်ဆုံး သန္ဓေတည်ဝိညာဉ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူ ပဲတဲ့။ ပြီးတော့ ဆရာက နောင်တစ်ချိန်မှာ မသေမျိုးအဆင့် ကို သေချာပေါက် ရောက်နိုင်တယ်တဲ့။" ကျန်းချင်ရီ က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ရှောင်မို ပြုံးသာပြုံးနေလိုက်ပြီး ပြန်မဖြေခဲ့ပေ။

တကယ်တမ်းတွင်မူ ရှောင်မို သည် မိမိ၏ စွမ်းဆောင်ရည်ကို ကိုယ်တိုင်သိသည်။

အရင်တုန်းက ကျန်းချင်ရီ ၏ အခြေခံ ကို ပြန်လည်တည်ဆောက်ပေးဖို့နဲ့ သူမ၏ ဝိညာဉ်ကြော များကို ရှင်းလင်းပေးဖို့ ကောင်းကင်ဆက်သိုင်းပညာကိုသာ သူ အသုံးမပြုခဲ့ဘူးဆိုရင်...

... ဓားအရိုး ၏ ကောင်းချီးနဲ့ဆိုရင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အနည်းဆုံး မသေမျိုးအဆင့် ကိုတော့ ရောက်ရှိနိုင်လိမ့်မည်ဟု ရှောင်မို ခံစားရသည်။

သို့သော် တစ်နှစ်ကြာသွားခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး ရှောင်မို ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ ဓားအရိုး မှာ အကောင်းပကတိ ရှိနေသော်လည်း သူ၏ အခြေခံ မှာ ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် သူ အသက်ရှင်ဖို့ နှစ်များစွာ မကျန်တော့ပေ။

ရှောင်မို က "ငါ မင်းကို သိမ်းထားလို့ ပြောရင် သိမ်းထားလိုက်ပါ။ ငါ၊ မင်းရဲ့ ဆရာ တစ်ခုခု လိုအပ်ရင် နောက်မှ မင်းဆီက ပြန်တောင်းမယ်။"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ... ဒါဆို တပည့် က ဒီပိုက်ဆံအိတ်လေးကို ဆရာ့အတွက် ထိန်းသိမ်းပေးထားပါ့မယ်။ ဆရာ တစ်ခုခု လိုအပ်ရင် တပည့်ကို သေချာပေါက် တောင်းရမယ်နော်။ တပည့်မှာ ရှိသမျှ အရာအားလုံးက ဆရာ့အတွက်ပါပဲ။"

"သဘောတူတယ်။"

ရှောင်မို ပြုံးလိုက်သည်။

...

နှစ်လကြာပြီးနောက် ကျန်းချင်ရီ ၏ ဒဏ်ရာများ အများစု သက်သာသွားခဲ့သည်။ ရှောင်မို သည် ကျန်းချင်ရီ ၏ အခြေခံ ကို ပြန်လည်တည်ဆောက်ပေးရန် ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။

ကျန်းချင်ရီ တွင် ဓားအရိုး မရှိသောကြောင့် ရှောင်မို သည် သူမအတွက် အရိုးတုတစ်ခုကို အတင်းအကျပ် တည်ဆောက်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုအရိုးကို ရှောင်မို ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားခြင်းဖြစ်သောကြောင့် ရှောင်မို ၏ အစဉ်တစိုက် ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်မှု လိုအပ်သည်။

ကျန်းချင်ရီ ရွှေအမြူတေအဆင့် သို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ ထိုအရိုးတုမှာ ခိုင်မာသွားမည် ဖြစ်သည်။

နောက်ထပ် လဝက် ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်။

ကျန်းချင်ရီ သည် ချီစုစည်းမှု နဝမအဆင့်၏ အထွတ်အထိပ် သို့ ရောက်ရှိသွားပြီဖြစ်ပြီး ယခုအခါ အုတ်မြစ်ချခြင်းအဆင့် သို့ ဖောက်ထွက်ရန် ကြိုးစားနိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။

ရှောင်မို ကိုယ်တိုင် ကျန်းချင်ရီ အတွက် တာအိုအစောင့်အရှောက် အဖြစ် ဆောင်ရွက်ပေးခဲ့သည်။

အုတ်မြစ်ချခြင်း ဆေးလုံးကို စားသုံးပြီးနောက် ကျန်းချင်ရီ သည် အဆင့်တက် သွားခဲ့သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကောင်းကင်ယံ၌ မိုးခြိမ်းသံများ ထစ်ချုန်းသွားပြီး ကျန်းချင်ရီ ထံသို့ လျှပ်စီးကြောင်းများ ပစ်ချလာသည်။

သာမန်လူများသည် အုတ်မြစ်ချခြင်း သို့ ဘေးဒဏ်ကပ် ကျော်ဖြတ် ရာတွင် လျှပ်စီးကြောင်း သုံးခုသာ ရင်ဆိုင်ရလေ့ရှိသည်။

သို့သော် ကျန်းချင်ရီ မှာမူ လျှပ်စီးကြောင်း ကိုးခုလုံးကို ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသည်။

ရှောင်မို သာ ဘေးဒဏ်ကပ် ကျော်ဖြတ် ရာတွင် အသုံးပြုရမည့် ရတနာများနှင့် ဆေးလုံး အမျိုးအစားစုံလင်စွာဖြင့် အပြည့်အဝ ကြိုတင်ပြင်ဆင်မထားခဲ့လျှင် ကျန်းချင်ရီ သည် ဆိုးရွားသော ကံကြမ္မာနှင့် ကြုံတွေ့ရနိုင်ခြေရှိသည်။

အုတ်မြစ်ချခြင်းအဆင့် သို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် ကျန်းချင်ရီ ၏ ကျင့်ကြံမှုနှုန်းမှာ ယခင်ကထက်ပင် ပိုမိုမြန်ဆန်လာခဲ့သည်။

ဤသည်က ကောင်းသောအရာ ဖြစ်သည်။

ကျန်းချင်ရီ ကျင့်ကြံတာ မြန်လေလေ၊ နောက် အနှစ်ငါးဆယ်ကြာရင် သူမရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် က မြင့်မားလေလေ ဖြစ်မည်။

သို့သော် ရှောင်မို သည်လည်း ကျန်းချင်ရီ အပေါ် ကောင်းကင်ဆက်သိုင်းပညာ ကို ပိုမို မကြာခဏ အသုံးပြုခဲ့ရသည်။

ဤအတိုင်းသာ ဆက်သွားနေလျှင် သူ အသက်ရှင်ဖို့ အနှစ်လေးဆယ်သာ ကျန်တော့မည်ဟု ရှောင်မို ခန့်မှန်းရသည်။

တစ်နေ့တွင် နဂါးစမ်းရေဓားဂိုဏ်း သည် ကျန်းချင်ရီ ထံ တာဝန်တစ်ခု ပေးအပ်ခဲ့သည်။

အုတ်မြစ်ချခြင်းအဆင့် ရှိ နဂါးစမ်းရေဓားဂိုဏ်း မှ တပည့်အားလုံးသည် ပြင်ပတာဝန်များကို ယူရမည် ဖြစ်သည်။

ကျန်းချင်ရီလည်း ချွင်းချက်မဟုတ်ပေ။

ရှောင်မို သည် ကျန်းချင်ရီ နောက်သို့ တာအို အစောင့်အရှောက် အဖြစ် တိတ်တဆိတ် လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။

သို့သော် သေရေးရှင်ရေး ကိစ္စမဟုတ်ပါက ရှောင်မို ဝင်ရောက်စွက်ဖက်မည် မဟုတ်ပေ။ ဤသည်မှာ နဂါးစမ်းရေဓားဂိုဏ်း ၏ စည်းမျဉ်းတစ်ခုတည်းကြောင့် မဟုတ်ပေ။

ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးသည် သေရေးရှင်ရေး အခြေအနေများကို ဖြတ်သန်းရမှသာ ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ တိုးတက်လာနိုင်သောကြောင့်လည်း ဖြစ်သည်။

ကျန်းချင်ရီ သည် ရှောင်မို ကို ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ရန် အခွင့်အရေး တစ်ခါမျှ မပေးခဲ့ပေ။

ကျန်းချင်ရီ သည် တာဝန်တိုင်းကို အလွန်ပြောင်မြောက်စွာ ပြီးမြောက်ခဲ့သည်။

သူမ၏ ခွန်အားမှာ ကြီးမားလှပြီး ခေါင်းဆောင်မှု အရည်အသွေး အချို့ကိုပင် ပြသနိုင်ခဲ့သည်။

မကြာမီမှာပင် ကျန်းချင်ရီ သည် နဂါးစမ်းရေဓားဂိုဏ်း ၏ မျိုးဆက်သစ် တပည့်များကို ကိုယ်စားပြုသူတစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ထို့အပြင် ကျန်းချင်ရီ ၏ ဂုဏ်သတင်းမှာ လောကအနှံ့ တဖြည်းဖြည်း ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။

သူမ အသက် ဆယ့်ခုနစ်နှစ် ပြည့်သောနှစ်တွင် ကျန်းချင်ရီ သည် ဂူဗိမာန်အဆင့်သို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။

ကျန်းချင်ရီ သည် တစ်နှစ်ခွဲလျှင် ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် တစ်ဆင့် တက်လှမ်းနေပြီး သူမနှင့် ခေတ်ပြိုင် ကျင့်ကြံသူ များကို တဖြည်းဖြည်း နောက်ကောက်ချန်ရစ်ခဲ့သည်။

မိန်းကလေး အသက် ဆယ့်ရှစ်နှစ်ပြည့်သောနေ့တွင် ရှောင်မို သည် အကြောင်းပြချက်တစ်ခုရှာကာ ကျန်းချင်ရီကို နဂါးစမ်းရေမြို့လေး သို့ အရက်သွားဝယ်ခိုင်းလိုက်သည်။

ကျန်းချင်ရီ မရှိခိုက်တွင် ရှောင်မို သည် ခြံဝင်းအတွင်း၌ အလျင်အမြန် ပြင်ဆင်မှုများ ပြုလုပ်လိုက်သည်။

ပြင်ဆင်မှုများ ပြီးစီးသွားသောအခါ ရှောင်မို သည် တောင်ပေါ်သို့ တက်လာရမည့် တစ်ခုတည်းသောလမ်းမှ ချင်ရီ ပြန်အလာကို စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်သည်။

နာရီဝက်ကျော်ကြာပြီးနောက် ကျန်းချင်ရီ သည် ဆရာ မှာလိုက်သော အရက်ကို သယ်ဆောင်ကာ တောင်ပေါ်သို့ တက်လာခဲ့ပြီး လရောင်အောက်တွင် ရပ်ကာ သူမရှိရာသို့ ပြုံးပြနေသော ဆရာ ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ကျန်းချင်ရီ ၏ မျက်ဝန်းများတွင် ဝမ်းသာမှုများ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ သူမ ဝမ်းသာအားရ ပြေးလာခဲ့ပြီး အရက်အိုးကို မြှောက်ပြလိုက်သည်။ "ဆရာ... ဒါ ဆရာ မှာလိုက်တဲ့ အရက်ပါ။ အန်တီဝမ် ရဲ့ အနှစ်နှစ်ဆယ်သက်တမ်းရှိတဲ့ ကွေ့ဟွာပန်းအရက် ပါ။ တစ်အိုးပဲ ကျန်တော့တာတဲ့။"

"အင်း၊ ကျေးဇူးပဲ။" ရှောင်မို အရက်အိုးကို လှမ်းယူလိုက်ပြီး အခြားလက်တစ်ဖက်ဖြင့် အဝတ်မည်းတစ်စကို ထုတ်ကာ ကျန်းချင်ရီ ထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"ဆရာ... ဒါက ဘာလဲဟင်။" ကျန်းချင်ရီ သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ မျက်လုံးကို ဒါနဲ့ ဖုံးလိုက်။"

ကျန်းချင်ရီ မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး အဝတ်မည်းကို ယူကာ သူမ၏ မျက်လုံးများကို ဖုံးအုပ်လိုက်သည်။

ဆရာ ဘာစီစဉ်နေမှန်း သူမ မသိသော်လည်း ဆရာ ပြောသမျှက အမိန့်ပင်။

"ခိုးမကြည့်နဲ့နော်။"

ရှောင်မို ကျန်းချင်ရီ ၏ လက်သေးသေးလေးကို ကိုင်ကာ ရှေ့သို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

"အခု အဝတ်မည်းကို ဖယ်လိုက်လို့ရပြီ။"

ခြံဝင်းထဲသို့ ဝင်လာပြီးနောက် ရှောင်မို ပြောလိုက်သည်။

မိန်းကလေးသည် သူမ၏ မျက်လုံးများကို ဖုံးအုပ်ထားသော အဝတ်မည်းကို ဖြေချလိုက်သည်။

မိန်းကလေး၏ မျက်စိရှေ့တွင် မြင်လိုက်ရသည်မှာ အလွန်တရာ ကြီးမားလှသော ကွေ့ဟွာပန်းကိတ်မုန့် တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

ထို ကွေ့ဟွာပန်းကိတ်မုန့် တွင် ဖယောင်းတိုင်အသေးလေး တစ်တိုင်ကို စိုက်ထားပြီး ယင်းအပေါ်တွင် "မွေးနေ့မှာ ပျော်ရွှင်ပါစေ ချင်ရီ" ဟု ရေးသားထားသည်။

"ဆရာ... ဒါက..." ကျန်းချင်ရီ ၏ မျက်ဝန်းများ အရောင်လက်သွားသည်။

"ဒါက ငါ့ဇာတိရွာက ဓလေ့တစ်ခုပါ။ ငါတို့က မွေးနေ့မှာ ကိတ်မုန့်စားကြတယ်။ အရင်နှစ်တွေက မင်း မွေးနေ့ရောက်တိုင်း ငါက တာဝန်နဲ့ အပြင်ရောက်နေလို့ မဟုတ်ရင် မင်းက တာဝန်နဲ့ အပြင်ရောက်နေလို့လေ။"

"ဒီနှစ်တော့ ငါတို့နှစ်ယောက်လုံး ဒီမှာရှိနေကြပြီး မင်းရဲ့ ဆယ့်ရှစ်နှစ်ပြည့် မွေးနေ့လည်း ဖြစ်နေတယ်။"

"မူလက ကိတ်မုန့် သုံးမလို့ပဲ၊ ဒါပေမဲ့ နဂါးစမ်းရေမြို့လေး က စားဖိုမှူးတွေက ကိတ်မုန့် မလုပ်တတ်ကြဘူး။ ဒါကြောင့် မင်းရဲ့ ဆရာ ငါက အဲဒီအစား ကွေ့ဟွာပန်းကိတ်မုန့် ကို သုံးလိုက်တာ။"

ရှောင်မို က ကျန်းချင်ရီ ကို ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ဆုတောင်းလိုက်၊ ပြီးရင် ဖယောင်းတိုင်ကို မှုတ်လိုက်။ ဒါဆိုရင် မင်းရဲ့ ဆုတောင်း ပြည့်လိမ့်မယ်။"

"အင်း။"

ကျန်းချင်ရီ မျက်လုံးမှိတ်ကာ လက်အုပ်ချီပြီး ဆုတောင်းလိုက်သည်။

သုံးကြိမ်မျှ အသက်ရှူပြီးနောက် မိန်းကလေးသည် မျက်လုံးဖွင့်ကာ ဖယောင်းတိုင်ကို မှုတ်ငြိမ်းလိုက်သည်။

"ချင်ရီ ဘာဆုတောင်းခဲ့လဲဆိုတာ ဆရာ သိချင်လားဟင်။" ကျန်းချင်ရီ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ လခြမ်းကွေးလေးများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

"ငါ ခန့်မှန်းကြည့်မယ်။ မင်း ရွှေအမြူတေအဆင့် ကို မြန်မြန်ရောက်ပါစေလို့ ဆုတောင်းလိုက်တာလား။"

"မဟုတ်ဘူး။"

"ဒါဆို မူးယစ်နတ်ဘုရား စားသောက်ဆိုင်က ငါးကင်ကို နေ့တိုင်းစားရပါစေလို့ ဆုတောင်းလိုက်တာလား။"

"အဲဒါလည်း မဟုတ်ဘူး။"

"ဒါဆို ဘာလဲ။"

"အဲဒါကလေ... ဆရာ့ကို မပြောပြဘူး။"

ကျန်းချင်ရီ နောက်ပြောင်စွာဖြင့် ပြန်လှည့်သွားပြီး သူမ၏ မွေးနေ့ကိတ်မုန့်ကို နူးညံ့စွာ ငေးကြည့်နေလိုက်သည်။

အဲဒီဆုတောင်းကတော့... တစ်နေ့နေ့ တစ်ချိန်ချိန်မှာ...

ဆရာက ချင်ရီ ရဲ့ ဆရာ သက်သက် မဟုတ်တော့ပါစေနဲ့လို့...

အခန်း ၁၀။ ကျန်းချင်ရီ သာ အရာအားလုံးကို သိသွားခဲ့ရင် သူမ ဘယ်လို ခံစားရမလဲ

မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ဘဝတစ်ရာကျမ်း အတွင်း၌ ဆယ်နှစ်တာ ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်။

မူလက ကျန်းချင်ရီ သည် ချီသန့်စင်ခြင်းအဆင့် သို့ပင် မတက်လှမ်းနိုင်သော ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုအခါ ကျန်းချင်ရီ သည် ရွှေအမြူတေအဆင့် သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

ချီသန့်စင်ခြင်း မှ ရွှေအမြူတေသို့ ရောက်ရှိရန် ဆယ့်လေးနှစ်သာ အချိန်ယူခဲ့ရသဖြင့် သူမ၏ ပါရမီမှာ တစ်လောကလုံးတွင် ထိပ်တန်းအဆင့် ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။

ကျန်းချင်ရီ သည် ယခုအခါ နဂါးစမ်းရေဓားဂိုဏ်း ၏ အုပ်ချုပ်ရေးမှူး တစ်ဦး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။

ကျန်းချင်ရီ သန္ဓေတည်ဝိညာဉ်အဆင့် သို့ ရောက်ရှိသွားသည်နှင့် နဂါးစမ်းရေဓားဂိုဏ်း ၏ အကြီးအကဲ တစ်ဦး ဖြစ်လာနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ဤသို့ဖြစ်ရခြင်းမှာ နဂါးစမ်းရေဓားဂိုဏ်း သည် ဂိုဏ်းကြီး တစ်ခုဖြစ်နေသောကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။

သို့မဟုတ်ပါက...

တစ်လောကလုံးတွင် သန္ဓေတည်ဝိညာဉ်အဆင့် ရှိသော ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးသည် မိမိကိုယ်ပိုင် ဂိုဏ်း ကိုပင် တည်ထောင်နိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

"အဟွတ်... အဟွတ်... အဟွတ်... အဟွတ်... အဟွတ်..."

ခုတင်ပေါ်တွင် ရှောင်မို သည် အဆက်မပြတ် ချောင်းဆိုးနေသည်။

ရှောင်မို ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူရော်နေပြီး သူ၏ အမူအရာမှာလည်း ဆိုးရွားလှကာ အသက်ရှင်ရန် အချိန်သိပ်မကျန်တော့သူတစ်ဦးနှင့် တူနေသည်။

ကျန်းချင်ရီ ရွှေအမြူတေအဆင့် သို့ ဝင်ရောက်သွားပြီးနောက် ရှောင်မို သည် မိမိ၏ သက်တမ်းကို စတေး၍ သူမအပေါ် ကောင်းကင်ဆက်သိုင်းပညာ ကို အသုံးပြုရန် မလိုအပ်တော့သည်မှာ မှန်ပါသည်။

သို့သော် လွန်ခဲ့သည့် ဆယ်နှစ်တာကာလအတွင်း ကောင်းကင်ဆက်သိုင်းပညာ ကို အသုံးပြုခဲ့ရတိုင်း ရှောင်မို အပေါ် ကြီးမားလှသော ဆိုးကျိုးများ သက်ရောက်ခဲ့သည်။

ထို့အပြင် ကျန်းချင်ရီ ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် မြင့်မားလာသည်နှင့်အမျှ ရှောင်မို သည် ကောင်းကင်ဆက်သိုင်းပညာ ကို သူမအပေါ် ပိုမို မကြာခဏ အသုံးပြုခဲ့ရပြီး အသုံးပြုလိုက်တိုင်း သူ၏ သက်တမ်းမှာလည်း ပိုမို ဆိုးရွားစွာ ဖြတ်တောက်ခံခဲ့ရသည်။

ယခုအချိန်တွင် သူ၏ ကျန်ရှိနေသော သက်တမ်းမှာ အနှစ်သုံးဆယ်ပင် မပြည့်နိုင်တော့ဟု ရှောင်မို ခံစားနေရသည်။

သူ နောက်ထပ် အနှစ်သုံးဆယ် အသက်ရှင်နေဦးမည်ဆိုလျှင်ပင် ယခင် ဆယ့်လေးနှစ်နှင့် ပေါင်းလိုက်ပါက...

စုစုပေါင်း အနှစ်လေးဆယ့်ငါးထက် ပိုမည်မဟုတ်ပေ။

ဘဝတစ်ရာကျမ်း မှ သတ်မှတ်ထားသော နှစ်ငါးဆယ် ကန့်သတ်ချက်ကိုပင် သူ ပြည့်မီနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ရှောင်မို နောင်တရသလား။

သူ နောင်တရရန် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပေ။

ရွေးချယ်ခွင့် ထပ်ရမည်ဆိုလျှင်လည်း ရှောင်မို သည် ဤအတိုင်းသာ ဆက်လက်လုပ်ဆောင်မည် ဖြစ်သည်။

အကြောင်းမှာ ကောင်းကင်ဆက်သိုင်းပညာ သာ မရှိခဲ့လျှင် လောက၏ ထိပ်တန်း ဓားပါရမီရှင် တစ်ဦးဖြစ်လာရန် မဆိုထားနှင့်...

ချင်ရီ သည် ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်ပေါ်သို့ပင် လျှောက်လှမ်းနိုင်ခဲ့မည် မဟုတ်ပေ။

ရှောင်မို ကို ကံကောင်းသည်ဟု ခံစားရစေသည်မှာ ကျင့်ကြံအားထုတ်မှု ပြီးဆုံးတိုင်း သူ၏ ဆိုးရွားနေသော မျက်နှာသွင်ပြင်ကို ဖုံးကွယ်ရန် မန္တန် များကို အတင်းအကျပ် အသုံးပြုခဲ့ခြင်းပင်။

ထို့အပြင် သူ တစ်ခါတစ်ရံ ထွက်သွားလေ့ရှိသော တာဝန်များကလည်း အထောက်အကူ ဖြစ်စေသည်။

တာဝန်မှ ပြန်လာတိုင်း ရှောင်မို သည် သူ၏ မျက်နှာကို ဆိုးရွားနေပုံပေါ်စေရန် ဖုံးကွယ်ထားသော မန္တန် ကို တမင်တကာ ရုပ်သိမ်းလေ့ရှိသည်။

သို့မဟုတ်ပါက ကျန်းချင်ရီ သာ အမှန်တရားကို သိသွားခဲ့လျှင်...

သူမအပေါ် ကောင်းကင်ဆက်သိုင်းပညာ ကို ထပ်မံ အသုံးပြုခွင့်ပေးမည့်အစား သူမ သေရတာကိုပဲ ရွေးချယ်သွားမည်မှာ သေချာလှသည်။

သူမသည် အပြစ်ရှိစိတ်များဖြင့်ပင် လွှမ်းမိုးခံရနိုင်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် သူမ၏ တာအိုနှလုံးသား ကိုပါ ထိခိုက်သွားစေနိုင်သည်။

ထိုသို့ဆိုလျှင် သူ၏ ကြိုးစားအားထုတ်မှုအားလုံး တကယ်ပင် အလကားဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။

ယခုအခါ ရှောင်မို တွင် လုပ်စရာ တစ်ခုတည်းသာ ကျန်တော့သည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း အနည်းငယ် ကျန်ရှိနေသေးသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူသည် သန္ဓေတည်ဝိညာဉ်အဆင့် တွင် ရှိနေပြီး ကျန်းချင်ရီ ၏ လမ်းစဉ်ကို ဆက်လက် ကာကွယ်ပေးနိုင်စွမ်း ရှိသေးသည်။

ချင်ရီ သန္ဓေတည်ဝိညာဉ်အဆင့် သို့ ဝင်ရောက်သွားသည်နှင့် သူသည် ထိုနောက်ဆုံးတာဝန်ကို ပြီးမြောက်နိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။

"အချိန်တန်ရင် ချင်ရီ ငါ့ကို အပြစ်မတင်ဖို့ပဲ မျှော်လင့်ပါတယ်။"

ရှောင်မို ခုတင်ကို မှီရင်း သူ့ကိုယ်သူ ရေရွတ်လိုက်သည်။

သို့သော် စကားပြောပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူ မပြုံးဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်သွားပြီး ခေါင်းခါလိုက်မိသည်။

အဲဒီအချိန်ရောက်ရင် ချင်ရီ ငါ့ကို အပြစ်တင်ခဲ့ရင်တောင် ဘာကွာသွားမှာလဲ။

ဒီအရာက မူလကတည်းက ဘဝတစ်ခုကို ဖြတ်သန်းခံစားရုံသက်သက်ပဲလေ၊ ချင်ရီ ဆိုတာ အပြင်လောကမှာတည်ရှိတောင် မတည်ရှိတဲ့သူပဲ။

ငါ ဘဝတစ်ရာကျမ်း ထဲကနေ ထွက်သွားတာနဲ့ ဒီ လောကကြီး က လုံးဝ အဆုံးသတ်သွားမှာပဲ။

ဒီအကြောင်းကို တွေးမိသောအခါ ရှောင်မို တကယ်ပင် လက်လွှတ်ရမည်ကို အနည်းငယ် နှမြောမိသွားသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ ဘဝတစ်ရာကျမ်း အတွင်း နေထိုင်ခဲ့ရသော အချိန်များမှာ တကယ်ကို အစစ်အမှန်ဆန်လွန်းလှသည်။

ဆယ်နှစ်ကျော်ကာလအတွင်း သူနှင့် ချင်ရီ သည် နေ့စဉ်ရက်ဆက် အတူတကွ ဖြတ်သန်းခဲ့ကြပြီး မိသားစုကဲ့သို့ သံယောဇဉ်တစ်ခုကို တည်ဆောက်နိုင်ခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။

"ဟူး... ငါ ဇာတ်ကောင်ထဲ အရမ်း နစ်ဝင်သွားပြီပဲ... အဟွတ်... အဟွတ်... အဟွတ်... အဟွတ်..." ရှောင်မို နောက်ထပ် အကြိမ်အနည်းငယ် ချောင်းဆိုးလိုက်ပြန်ရာ တစ်ကြိမ်ထက်တစ်ကြိမ် ပိုမို ပြင်းထန်လာသည်။

ရှောင်မို အလျင်အမြန် ခုတင်ဘေးရှိ လက်ကိုင်ပဝါကို ဆွဲယူကာ ပါးစပ်ကို အုပ်လိုက်သည်။

လက်ကိုင်ပဝါပေါ်တွင် ရဲရဲတောက်နေသော သွေးများ ပေကျံနေသည်။

"ဆရာ..."

ကျန်းချင်ရီ ဆေးသယ်လာရင်း အခန်းထဲသို့ ဝင်လာစဉ် သူမ၏ ဆရာ အပြင်းအထန် ချောင်းဆိုးနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အလျင်အမြန် ပြေးလာခဲ့သည်။

"ဆရာ... အဆင်ပြေရဲ့လား..."

ကျန်းချင်ရီ ဆေးကို ခုတင်ဘေးရှိ စားပွဲခုံပေါ်တွင် တင်လိုက်ပြီး ခုတင်ဘေးတွင် ဒူးထောက်ကာ သူမ၏ ဆရာ ကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်လိုက်သည်။

ကုန်ဆုံးခဲ့သည့်နှစ်များတစ်လျှောက် သူမ၏ ဆရာ ကျန်းမာရေးမှာ တစ်နေ့တခြား ပိုပိုဆိုးလာခဲ့သည်။

သူမ ရွှေအမြူတေအဆင့် သို့ ဝင်ရောက်လာကတည်းက သူမ၏ ဆရာ အသက်မီးလျှံမှာ လေထဲက ဖယောင်းတိုင်မီးလေးလို ဖြစ်လာပြီး အချိန်မရွေး ငြိမ်းသတ်သွားနိုင်သည့်အလား ဖြစ်နေသည်။

အကြောင်းရင်းကို ကျန်းချင်ရီ မသိခဲ့ပေ။

သူမ၏ ဆရာ က တာဝန်များ ထမ်းဆောင်ရန် အပြင်ထွက်စဉ် သူ၏ အခြေခံ ကို ထိခိုက်မိခဲ့သည်ဟု ပြောခဲ့သည်။

အစပိုင်းတွင် ကျန်းချင်ရီ သူ့ကို တကယ်ပင် ယုံကြည်ခဲ့သည်။

အကြောင်းမှာ သူမ၏ ဆရာ ပြန်လာတိုင်း သူ၏ မျက်နှာမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ဖြူရော်နေတတ်ပြီး ကုသမှုခံယူရန် ဆေးခန်းမ သို့ သွားရလေ့ရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော် တဖြည်းဖြည်းနှင့် ကျန်းချင်ရီ သည် တစ်ခုခု မှားယွင်းနေကြောင်း ခံစားလာရသည်။

အကြောင်းမှာ သူမ၏ ဆရာ မည်သည့်တာဝန်ကိုသွားသွား၊ သေးငယ်သော တာဝန်များဖြစ်လျှင်တောင်မှ သူ့ကို ဒဏ်ရာရစေနိုင်မည့် စွမ်းအားကြီးမားသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးဦးနှင့် အမြဲ ကြုံတွေ့ရလေ့ရှိသောကြောင့်ပင်။

သူမ၏ ဆရာ ကံဆိုးသည်ဆိုလျှင်တောင် ဒီလောက်အထိ ဆိုးရွားဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး မဟုတ်လား။

"ငါ အဆင်ပြေပါတယ်။ စိတ်မပူပါနဲ့။" ရှောင်မို လက်ကိုင်ပဝါကို တိတ်တဆိတ် ဖယ်ရှားလိုက်သည်။

သို့သော် ကျန်းချင်ရီ သည် လက်ကိုင်ပဝါပေါ်ရှိ သွေးကွက်များကို မြင်လိုက်ရသည်။

မိန်းကလေးသည် သူမ၏ ပါးလွှာသော နှုတ်ခမ်းများကို တင်းကျပ်စွာ စေ့ထားလိုက်သည်။

"ဆရာ... တပည့် ဆေးခွံ့ပေးပါ့မယ်။" ကျန်းချင်ရီ ဆေးပန်းကန်လုံးကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။

"မလိုပါဘူး။ မင်းရဲ့ ဆရာ က လက်မပါတာမှ မဟုတ်တာ၊ ကိုယ့်ဟာကိုယ် သောက်နိုင်ပါတယ်။" ရှောင်မို ပန်းကန်လုံးကို လှမ်းယူရန် ကြိုးစားသော်လည်း ကျန်းချင်ရီ က ငြင်းဆန်ခဲ့သည်။

"ဆရာ လှဲသာလှဲနေပါ။ မျိုးဆက်သစ်ပြိုင်ပွဲ ပြီးတုန်းကကို မှတ်မိလားဟင်။ တပည့် ဒဏ်ရာရတုန်းက ဆရာ နေ့တိုင်း ဆေးခွံ့ပေးခဲ့တာလေ။ အခု ဆရာ ကျန်းမာရေး မကောင်းတဲ့အချိန် တပည့် က ခွံ့ပေးတာ အသင့်တော်ဆုံးပါပဲ။"

"ကောင်းပြီလေ..." ကျန်းချင်ရီ ၏ ပြတ်သားသော အမူအရာကို မြင်သောအခါ ရှောင်မို ငြင်းဆန်ခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။

ဆေးသောက်ပြီးသွားသောအခါ ကျန်းချင်ရီ သည် ရှောင်မို ကို ဖြည်းညင်းစွာ လှဲသိပ်ပေးလိုက်သည်။ "ဆရာ... ကောင်းကောင်း အနားယူပါ။ စိတ်မပူပါနဲ့၊ ဆရာ သေချာပေါက် ပြန်ကောင်းလာမှာပါ။"

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ မင်းရဲ့ ဆရာ က အခုလောလောဆယ်တော့ သေဦးမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ပြီးတော့ မင်း ယုံကြည်စိတ်ချရတဲ့ တာအိုလက်တွဲဖော် တစ်ယောက် ရှာတွေ့တာကို ငါ မမြင်ရသေးဘူးလေ" ရှောင်မို က အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဆရာ... အဲဒီလို နောက်မနေပါနဲ့။ တပည့် က တာအိုလက်တွဲဖော် တို့ ဘာတို့ မလိုအပ်ပါဘူး။"

ကျန်းချင်ရီ သူမ၏ ဆရာ ကို စိတ်ကောက်ချင်ယောင်ဆောင်ကာ ကြည့်လိုက်ပြီး စောင်ခြုံပေးပြီးနောက် ဆေးပန်းကန်လုံးကို ကိုင်ကာ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

ကျန်းချင်ရီ တံခါးကို ပိတ်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူမ၏ လှပသော မျက်ဝန်းများ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။ ဆေးပန်းကန်လုံးကို ခြံဝင်းအတွင်းရှိ ကျောက်စားပွဲပေါ်တွင် တင်လိုက်ပြီး ဆေးခန်းမ သို့ တိုက်ရိုက် ပျံသန်းသွားတော့သည်။

ကျန်းချင်ရီ ထွက်သွားသည်နှင့် ရှောင်မို ၏ အခန်းတံခါး ခေါက်သံ ပေါ်လာသည်။

"ချင်ရီ... တစ်ခုခု ကျန်ခဲ့လို့လား" ရှောင်မို မေးလိုက်သည်။

တံခါးပွင့်လာပြီး အမျိုးသမီးတစ်ဦး အခန်းထဲသို့ ဝင်လာသည်။

ဤအမျိုးသမီးကို မြင်သောအခါ ရှောင်မို ၏ မျက်ဝန်းများ တစ်ခဏမျှ အေးခဲသွားပြီး သတ်ဖြတ်လိုသော အရိပ်အယောင်တစ်ခုပင် ယင်းတို့တွင် ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

သူမ ဘယ်သူလဲဆိုတာ ရှောင်မို သိသည်။

သူမသည် လျန်တိုင်းပြည် ၏ ရှောင်မင်းသားအိမ်တော် မှ ဖြစ်သည်။

တိတိကျကျပြောရလျှင် သူမသည် ရှောင်မို ၏ ဓားအစေခံ ဖြစ်သည်။

သူမသည် ရှောင်မို မှတ်မိချိန်မှစ၍ သူ့အနီးတွင် ကြီးပြင်းလာခဲ့သူ ဖြစ်သည်။

ရှောင်မို ရှောင်မင်းသားအိမ်တော် မှ ထွက်ခွာပြီး သူတို့နှင့် အဆက်အသွယ် ဖြတ်တောက်လိုက်ချိန်တွင် သူနှင့်အတူ ကြီးပြင်းလာခဲ့သော ဤ ဓားအစေခံ ကို ခေါ်သွားရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သည်။

သို့သော် သူမက ငြင်းဆန်ခဲ့သည်။

ထိုအချိန်ကျမှသာ ရှောင်မို နားလည်သွားခဲ့သည်။

သူမသည် သူ၏ ဓားအစေခံ မဟုတ်ဘဲ ရှောင်မင်းသား၏ သား၏ ဓားအစေခံ သာ ဖြစ်ကြောင်းကိုပင်။

"ရှကွန်း... မင်း ဘာလို့ ဒီကို ရောက်နေတာလဲ။"

ရှောင်မို ၏ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး သူ၏ လေသံမှာ အလွန် မဖော်ရွေလှပေ။

လွန်ခဲ့သော ဆယ်နှစ်က သူမ သူ့နောက်သို့ လိုက်မလာခဲ့သောကြောင့် မဟုတ်ပေ။

သူမ၏ ရွေးချယ်မှုကို သူ နားလည်ပေးနိုင်ပါသည်။

ရှောင်မို သူမအပေါ် ဤမျှ သတိထားပြီး ရန်လိုနေရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းမှာ ရှောင်မင်းသားအိမ်တော် အပေါ်သာ သစ္စာစောင့်သိသော ရှကွန်း ကဲ့သို့ လူတစ်ယောက် ဤနေရာတွင် ပေါ်လာသောကြောင့်ပင်။

ရှောင်မင်းသားအိမ်တော် သည် သူနှင့်ပတ်သက်၍ တစ်ခုခု အကြံအစည်ရှိနေနိုင်ခြေ များသည်။

"သခင်လေး... အချိန်အတော်ကြာခဲ့ပြီပဲ။"

ရှကွန်း ရှေ့တိုးလာပြီး ရှောင်မို ကို ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

ရှကွန်း သည် အရင်တိုင်းပင် ဖြစ်သည်။ သူမ၏ စကားတစ်ခွန်း၊ အမူအရာတစ်ခုတွင်မျှ နွေးထွေးမှု တစ်စက်လေးမျှ မပါဝင်ပေ။

ရှောင်မို သူမကို စတင်တွေ့ဆုံခဲ့ချိန်ကတည်းက သူမ အမြဲတမ်း ဤမျှ အေးစက်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမ၏ ခံစားချက်များတွင် လှိုင်းထအောင် မည်သည့်အရာကမျှ မလုပ်နိုင်သကဲ့သို့ပင်။

"စကားပလ္လင်ခံမနေနဲ့။ ငါက ရှောင်မင်းသားအိမ်တော်ရဲ့ အမွေဆက်ခံသူ မဟုတ်တော့တာ ကြာပြီ။ ရှင်းရှင်းပဲ ပြော... ငါ့အဖေက မင်းကို ဒီကို ဘာကိစ္စနဲ့ လွှတ်လိုက်တာလဲ" ရှောင်မို က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ရှကွန်း က သူ၏ မေးခွန်းကို တိုက်ရိုက် မဖြေဘဲ ပြန်မေးလိုက်သည်။ "သခင်လေး... အဲဒီတုန်းက မင်းသားကြီး ဟာ သခင်လေးအတွက် မွေးရာပါ ဓားအရိုး တစ်ခုကို ရှာဖွေဖို့ ဘယ်လောက်တောင် ကြိုးစားအားထုတ်ခဲ့ရပြီး ဘယ်လောက်ကြီးမားတဲ့ တန်ဖိုးကို ပေးဆပ်ခဲ့ရလဲဆိုတာ သခင်လေး သိလား။"

"သခင်လေးကို ပါရမီရှင် ဓားကျင့်ကြံသူ တစ်ဦး ဖြစ်လာစေခဲ့တာက မင်းသားကြီး ပါပဲ။ သခင်လေး အသက် ဆယ့်ရှစ်နှစ်အရွယ်မှာ သန္ဓေတည်ဝိညာဉ်အဆင့် ကို ရောက်ရှိနိုင်ခဲ့ရတဲ့ တစ်ခုတည်းသော အကြောင်းရင်းက မင်းသားကြီး ဟာ အဲဒီ ဓားအရိုး ကို သခင်လေးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို အစားထိုး ထည့်သွင်းပေးခဲ့လို့ပါပဲ။"

ရှောင်မို လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင် ငါ့ကို အစားထိုးထည့်သွင်းပေးလိုက်တာက တခြားသူတစ်ယောက်ရဲ့ ဓားအရိုး ဆိုတာကို၊ အဲဒါကလည်း အသက်လေးနှစ်အရွယ် မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးရဲ့ ဓားအရိုး ဆိုတာကိုသာ ငါ ကြိုသိခဲ့မယ်ဆိုရင် တစ်သက်လုံး သာမန်လူတစ်ယောက်အဖြစ်ပဲ နေသွားရတာကို ငါ ပိုရွေးချယ်ခဲ့မယ်ဆိုတာ မင်း သိလား။"

"သူမရဲ့ ဓားအရိုး ကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရတဲ့အတွက် အဲဒီမိန်းကလေးငယ်လေး သေလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရတယ်ဆိုတာကိုရော မင်း သိလား။"

"ပြီးတော့ မင်းအမြင်မှာ ငါ့ကို မွေးရာပါ ဓားအရိုး အစားထိုးပေးလိုက်တာက တကယ်ပဲ ငါ့အတွက်လား၊ ဒါမှမဟုတ် ငါ့အဖေရဲ့ ရည်မှန်းချက်ကြီးမားမှုကြောင့်လားဆိုတာ..."

"သူ့ကိုပဲ သွားမေးကြည့်လိုက်လေ။"

"သခင်လေးကတော့ အရင်တိုင်းပါပဲ" ရှကွန်း ခေါင်းခါကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "သခင်လေးက အရာအားလုံးမှာ ကောင်းမွန်ပေမဲ့ မိဖုရားကြီး ရဲ့ ကြင်နာတတ်တဲ့ စိတ်ထားကို အမွေရထားတာကလွဲရင်ပေါ့။ မိဖုရားကြီး က အရာအားလုံးမှာ ကောင်းမွန်ပေမဲ့ သခင်လေးကို အရမ်း အားနည်းလွန်းအောင် သွန်သင်ပေးခဲ့တာကလွဲရင်ပေါ့။"

ရှကွန်း စကားပြောပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဓားချီ တစ်မျှင် သူမ၏ မျက်နှာကို ရှပ်တိုက်သွားသည်။

ဆံပင်တစ်စု ပြတ်တောက်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ ကျဆင်းသွားသည်။

ရှကွန်း ၏ ဖြူမွတ်သော ပါးပြင်ပေါ်တွင် သေးသွယ်ရှည်လျားသော ဓားရှရာတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ဒဏ်ရာမှ သွေးများ စိမ့်ထွက်လာသည်။

ရှောင်မို သည် ရှကွန်း ကို အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ "ဒီဓားချက်က ငါတို့ အတူတကွ ကြီးပြင်းလာခဲ့ရတဲ့ သံယောဇဉ်အတွက်ပဲ။ ငါ့အမေအကြောင်း နောက်တစ်ခါ ထပ်ပြီး မကောင်းပြောမယ်ဆိုရင် နောက်ထပ်လာမယ့် ဓားချီ က မင်းရဲ့ လည်ပင်းကို ဖြတ်သွားလိမ့်မယ်။"

"မင်း ကိစ္စက အတိအကျ ဘာလဲ။ ပြောပြီးရင် ထွက်သွားတော့။" ရှောင်မို စိတ်မရှည်တော့ပေ။

ရှောင်မို သည် မိမိကိုယ်ကို ဘဝတစ်ခုကို ဖြတ်သန်းခံစားနေရကြောင်း သိသော်လည်း ဤလောကရှိ ရှောင်မို၏ မှတ်ဉာဏ်များအားလုံးကို သူ ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။

ရှောင်မို၏ မိခင်သည် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်မိခင် ဖြစ်သည်။

ရှောင်မို ၏ မိခင်သည် သူ အသက် ခုနစ်နှစ်အရွယ်တွင် ကွယ်လွန်သွားခဲ့သော်လည်း သူမ၏ ကြင်နာမှုနှင့် သွန်သင်ချက်များကို သူ အမြဲတမ်း မှတ်မိနေမည် ဖြစ်သည်။

သူမ၏ မိခင်ကို မည်သူကမျှ မကောင်းပြောဆိုခြင်းကို သူ ဘယ်တော့မှ ခွင့်ပြုမည် မဟုတ်ပေ။

ရှကွန်း သူမ၏ ဒဏ်ရာကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ရှောင်မို ကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်ရင်း ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ "သခင်လေး ထွက်သွားပြီး သုံးနှစ်အကြာမှာ သခင်လေးရဲ့ ညီတစ်ယောက် မွေးဖွားလာခဲ့တယ်။ သခင်လေး အစားထိုးထားတဲ့ ဓားအရိုး နဲ့ မတူဘဲ..."

"ဒုတိယသခင်လေး က မွေးရာပါ သူငယ်အိမ်နှစ်ထပ် နဲ့ မွေးဖွားလာခဲ့တာပါ။

သူငယ်အိမ်နှစ်ထပ် ဟာ ဓားအရိုးထက် အနည်းငယ်မျှတောင် မနိမ့်ကျပါဘူး။

မမျှော်လင့်ထားတဲ့ ကိစ္စတွေသာ မဖြစ်ခဲ့ဘူးဆိုရင် သူဟာ နောင်တစ်ချိန်မှာ အနည်းဆုံး မသေမျိုးအဆင့် ကို ရောက်နိုင်သလို ကောင်းကင်ဘုံတက်လှမ်းခြင်းအဆင့် ကိုတောင် ရောက်နိုင်ပါတယ်။

အဲဒီအခါကျရင် ရှောင်မင်းသားအိမ်တော် ရဲ့ လွှမ်းမိုးချုပ်ကိုင်မှုဟာ ထာဝရ တည်တံ့နေမှာပါ။

လျန်တိုင်းပြည် ရဲ့ တော်ဝင်မိသားစုဟာလည်း မျိုးဆက်အဆက်ဆက် မင်းသားကြီး ရဲ့ ရုပ်သေးရုပ် တွေ ဖြစ်နေတော့မှာပါ။"

"ဟီးဟီး..." ရှောင်မို ရယ်မောလိုက်သည်။ "ငါ့အဖေက ဒီစကားတွေ လာပြောဖို့သက်သက် မင်းကို ဒီကို လွှတ်လိုက်တာလား။"

သူ့ဖခင်၏ အတွေးများကို ရှောင်မို သဘာဝကျကျ သိရှိထားသည်။

ဤလောကတွင် ဧကရာဇ်တစ်ပါးသည် ကြီးမားလှသော ကံကြမ္မာအကျိုးဆက် ကို ထမ်းဆောင်ရမည် ဖြစ်သည်။

အောင်မြင်သော ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးသာ ဧကရာဇ်ဖြစ်လာပါက သူတို့သည် ကံကြမ္မာအကျိုးဆက် ၏ ဒုက္ခပေးခြင်းကို ခံရမည်ဖြစ်ပြီး ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် ကို ဆက်လက် မြှင့်တင်ရန် မဖြစ်နိုင်တော့ဘဲ ထိုအရာကြောင့်ပင် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စွာ သေဆုံးသွားနိုင်ခြေ ရှိသည်။

သာမန်လူတစ်ဦးနှင့် ပတ်သက်၍မူ သူတို့ ဧကရာဇ်ဖြစ်လာသည်နှင့် ကျင့်ကြံခြင်းမှာ အလွန်ခက်ခဲသွားသည်။ သူတို့ မည်မျှပင် ပါရမီပါပါစေ အလွန်ဆုံး ချီသန့်စင်ခြင်း ၏ နဝမအဆင့်သို့သာ ရောက်ရှိနိုင်ပြီး အုတ်မြစ်ချခြင်း ကို တည်ဆောက်ရန် ခက်ခဲကာ သူတို့၏ သက်တမ်းမှာလည်း သာမန်ပြည်သူတစ်ဦးထက် အနှစ်သုံးဆယ်၊ လေးဆယ်ခန့်သာ ပိုရှည်မည် ဖြစ်သည်။

သူ၏ ဖခင်သည် လောဘကြီးသူ ဖြစ်သည်။ သူသည် လျန်တိုင်းပြည် ကဲ့သို့ နိုင်ငံကြီးတစ်ခု၏ အာဏာကို လိုချင်သော်လည်း ကံကြမ္မာအကျိုးဆက် ကိုတော့ မထမ်းဆောင်လိုပေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် အစိုးရကို ထိန်းချုပ်ကာ လက်ရှိ တော်ဝင်မိသားစုကို ရုပ်သေးရုပ် ဧကရာဇ်များအဖြစ် ပြုလုပ်ထားခဲ့သည်။

သို့သော် ထိုသို့ပြုလုပ်ခြင်းက နန်းတွင်းတွင် မကျေနပ်မှုများ သေချာပေါက် ဖြစ်ပေါ်စေမည်ဖြစ်သည်။

ထိုသို့သောအချိန်မျိုးတွင် တားဆီးဟန့်တားနိုင်စွမ်းရှိသော စွမ်းအားကြီးမားသည့် အင်အားတစ်ခု သူ လိုအပ်သည်။

အတိတ်တုန်းက ထို အင်အားမှာ ရှောင်မို ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ ထိုအင်အားမှာ သူ၏ ဖအေတူမအေကွဲ ညီ ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။

ရှောင်မို သည် ထိုညီကို တစ်ခါမျှ မတွေ့ဖူးသော်လည်း သူ့အတွက် သနားမိသည်။

"သေချာပေါက် မဟုတ်ပါဘူး။"

ရှကွန်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ကြည့်ရတာ သခင်လေးက ကျွန်မ ဆိုလိုတဲ့အဓိပ္ပာယ်ကို နားမလည်သေးဘူးထင်တယ်။

ဝန်ခံရရင် သခင်လေး ထွက်သွားတုန်းက မင်းသားကြီး ဟာ သခင်လေးကို လိုအပ်နေတဲ့အတွက် အနည်းငယ် နောင်တရခဲ့ပါတယ်။

အစပိုင်းမှာ မင်းသားကြီး ဟာ သခင်လေးကို ပြန်ခေါ်ဖို့ တကယ် တွေးခဲ့ပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ သခင်လေးရဲ့ အဆက်မပြတ် ငြင်းဆန်မှုတွေကြောင့် မင်းသားကြီး ဟာ တဖြည်းဖြည်း စိတ်ပျက်လာခဲ့တယ်။

ဒုတိယသခင်လေး မွေးဖွားလာတဲ့အချိန်အထိပေါ့။

မင်းသားကြီး ဟာ သခင်လေးကို လုံးဝ လက်လျှော့လိုက်ပါပြီ။

သခင်လေးဟာ ရှောင်မင်းသားအိမ်တော် နဲ့ ဘာပတ်သက်မှုမှ မရှိတော့တဲ့အတွက် ကျွန်မလည်း သခင်လေးကို လိုက်ရှာနေမှာ မဟုတ်ပါဘူး။

ဒါပေမဲ့ ဒီနှစ်တွေအတွင်း သခင်လေး လုပ်ခဲ့တဲ့အရာတွေက မင်းသားကြီး ကို သခင်လေးအပေါ် နောက်တစ်ကြိမ် အာရုံစိုက်လာအောင် တွန်းအားပေးခဲ့တယ်။

အဲဒီတုန်းက မိန်းကလေးက အသက်ရှင်နေသေးလိမ့်မယ်လို့ မင်းသားကြီး က မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပါဘူး။

ပိုပြီး မမျှော်လင့်ထားတာက သခင်လေးက သူ့ကို ရှာတွေ့ခဲ့ရုံတင်မကဘဲ ကျင့်ကြံနည်းကိုပါ သင်ပေးခဲ့တာပါပဲ။"

"..." ရှောင်မို မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ "မင်း ငါ့ကို စောင့်ကြည့်နေတာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ။"

"သခင်လေး မင်းသားအိမ်တော်ကနေ ထွက်ခွာပြီး နဂါးစမ်းရေဓားဂိုဏ်း ထဲကို ဝင်ကတည်းကပါပဲ။"

ရှကွန်း တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"သခင်လေး ဒါကို သိချင်မှ သိပါလိမ့်မယ်။ နဂါးစမ်းရေဓားဂိုဏ်း ရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ် နဲ့ မင်းသားကြီး ဟာ ရင်းနှီးတဲ့ မိတ်ဆွေတွေဖြစ်ပြီး တူညီတဲ့ အကျိုးစီးပွားတွေ ရှိကြပါတယ်။ နဂါးစမ်းရေဓားဂိုဏ်း ထဲမှာ သခင်လေး လုပ်သမျှ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းဟာ မင်းသားကြီး ရဲ့ စောင့်ကြည့်မှုအောက်မှာ ရှိနေပါတယ်။

ကျွန်မ အရင်က ပြောခဲ့သလိုပါပဲ...

ဒုတိယသခင်လေး မွေးဖွားလာပြီးနောက်မှာ သခင်လေးသာ အေးအေးဆေးဆေး နေခဲ့မယ်ဆိုရင်၊ ဒါမှမဟုတ် ကျန်းချင်ရီ သာ ကျင့်ကြံလို့ မရခဲ့ဘူးဆိုရင်...

မင်းသားကြီး ဟာ သခင်လေးကို ထပ်ပြီး အာရုံစိုက်နေဖို့ အချိန်ဖြုန်းနေမှာ မဟုတ်ပါဘူး။

ဒါပေမဲ့ သခင်လေးက ကိုယ့်ရဲ့ မဟာတာအို နဲ့ ကိုယ့်ရဲ့ သက်တမ်းကိုတောင် ဂရုမစိုက်ဘဲ ကျန်းချင်ရီ အပေါ် ကောင်းကင်ဆက်သိုင်းပညာ ကို အသုံးပြုခဲ့တယ်။

မမျှော်လင့်ဘဲ အဲဒါက တကယ် အောင်မြင်သွားခဲ့တယ်။

ကျန်းချင်ရီ က ကျင့်ကြံနိုင်ရုံတင်မကဘဲ သူမရဲ့ ပါရမီကလည်း ကြောက်ခမန်းလိလိပါပဲ။ ဆယ့်ငါးနှစ်၊ ဆယ့်ခြောက်နှစ်အတွင်းမှာတင် သူမဟာ ရွှေအမြူတေအဆင့် ကို ရောက်သွားခဲ့ပြီလေ။

အခု ကိစ္စတွေက ဒီအခြေအနေကို ရောက်လာပြီဆိုတော့ မင်းသားကြီး က ဒီအတိုင်း လက်ပိုက်ကြည့်နေလို့ မရတော့ဘူး။"

"မင်းတို့ ဘာလုပ်ချင်တာလဲ။" ရှောင်မို သည် သူ၏ လက်သည်းများ လက်ဖဝါးထဲသို့ စိုက်ဝင်သွားသည်အထိ လက်သီးကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ထားလိုက်သည်။

"ကျွန်မတို့ ဘာလုပ်ချင်တယ်ဆိုတာ သခင်လေးလည်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိပါတယ်။ ဒုတိယသခင်လေး ရဲ့ အနာဂတ်ဟာ အကန့်အသတ်မရှိပါဘူး။ အရာအားလုံး အဆင်ပြေပြေ ဖြစ်သွားမယ်ဆိုရင် သူဟာ အနည်းဆုံး မသေမျိုးအဆင့် ကို ရောက်နိုင်သလို ကောင်းကင်ဘုံတက်လှမ်းခြင်းအဆင့် ကိုတောင် ရောက်နိုင်ပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ ဒါတွေအားလုံးက မမျှော်လင့်ထားတဲ့ ကိစ္စတွေ မဖြစ်ဘူးဆိုတဲ့ အခြေခံအချက်အပေါ်မှာ တည်ဆောက်ထားတာပါ။

ပြီးတော့ ကျန်းချင်ရီ ဟာ ဒုတိယသခင်လေး အတွက် အဲဒီ မမျှော်လင့်ထားတဲ့ ကိစ္စပါပဲ။"

"မင်းတို့က သူမ ကလဲ့စားချေမှာကို ကြောက်လို့ သူမကို သတ်ချင်တာလား။"

ရှောင်မို လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။

"မင်းတို့ အဲဒီလို လုပ်နိုင်လို့လား။ အခုချိန်မှာ ရှောင်မင်းသားအိမ်တော် ထဲက အမြင့်ဆုံး ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် ရှိတဲ့ ကျင့်ကြံသူ က အဲဒီ အိုမင်းမစွမ်းဖြစ်နေတဲ့ ပူဇော်ခံကျွမ်းကျင်သူ အဘိုးကြီး မဟုတ်လား။ ဒါမှမဟုတ် နဂါးစမ်းရေဓားဂိုဏ်း ရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ် ကို အရေးယူခိုင်းမလို့လား။

ဒါပေမဲ့ သူတို့နှစ်ယောက်လုံးက ကျောက်စိမ်းသန့်စင်ခြင်းအဆင့် မှာ ရှိနေတာ မဟုတ်ဘူးလား။

မမေ့ပါနဲ့...

ငါက သန္ဓေတည်ဝိညာဉ်အဆင့် ရဲ့ နှောင်းပိုင်းအဆင့် မှာပဲ ရှိနေသေးပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ ဓားအရိုး က ငါ့အဆင့်ထက် မြင့်တဲ့ ရန်သူတွေကို သတ်ဖြတ်ဖို့ လုံလောက်ပါတယ်။

သူတို့က တကယ်ရော အရေးယူရဲလို့လား။"

"သခင်လေး မှားနေပါပြီ။ သူတို့ အရေးယူဖို့ မလိုပါဘူး။"

ရှကွန်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"သခင်လေး... သခင်လေးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ သူမရဲ့ ဓားအရိုး ရှိနေတယ်ဆိုတာကို၊

ပြီးတော့ ဒီ ဓားအရိုး အတွက် သခင်လေးရဲ့ ဖခင်က သူမရဲ့ မိဘတွေကို သတ်ပစ်ခဲ့တယ်ဆိုတာကို ကျန်းချင်ရီ သာ သိသွားခဲ့မယ်ဆိုရင် ဘာဖြစ်မယ်လို့ သခင်လေး ထင်လဲ။

ကျန်းချင်ရီ သာ အရာအားလုံးကို သိသွားခဲ့ရင် သူမ ဘယ်လို ခံစားရမလဲ။"