အခန်း (၁၅-၁၆)

အခန်း ၁၅။ မင်းရဲ့ဆရာက မင်းဘဝကို ခိုးယူသွားတာ

မြက်ပင်ဓားသိုင်း ရဲ့ ပထမဟန်ပန် နွေဦးအဖူးအပွင့် မြေလွှာတိုးခြင်း။

ကျန်းချင်ရီ ၏ ဓားဖျားမှ အေးစက်သော အလင်းတန်းတစ်ခု လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်မှာ ခဲနေသော မြေလွှာကို တိုးထွက်လာသည့် နွေဦးအဖူးအပွင့်လေးတစ်ခုကဲ့သို့ပင်။ မိန်းကလေး၏ လက်ထဲရှိ ဓားရှည်တွင် အဆုံးမဲ့သော ရှင်သန်ခြင်းစွမ်းအားနှင့် ထက်မြက်လှသော ထိုးဖောက်နိုင်စွမ်းတို့ ကိန်းအောင်းနေသည်။

"ပြိုကွဲစမ်း။"

မိန်းကလေး၏ ညင်သာသော အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ။

ကျန်းချင်ရီ သည် သူမ၏ ဓားချီ များကို အမှတ်တစ်ခုတည်းတွင် စုစည်းလိုက်ပြီး အလွန်မြန်သော အရှိန်ဖြင့် ထိုးနှက်လိုက်ရာ ဓားဖျားတစ်ဝိုက်တွင် စိမ်းလန်းသော မြက်ပင်ရိပ်များပင် ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူမ၏ ရှေ့တွင်ရှိသော သွေးလိပ်ပြာဂေဟာ မှ တပည့်တစ်ဦး ခင်းကျင်းထားသည့် နတ်အကာအကွယ်ဝင်္ကဘာ သည် ကျန်းချင်ရီ ကြောင့် တိုက်ရိုက် ပျက်စီးသွားတော့သည်။

သူ၏ မျက်စိရှေ့တွင် အေးစက်သော အလင်းတစ်ခု လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ သူ သတိပြုလိုက်မိချိန်တွင် ခေါင်းမူးနောက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီးနောက် ပြိုင်ဘက်၏ ခေါင်းမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ပြုတ်ကျသွားတော့သည်။

"ဟူး..."

ကျန်းချင်ရီ အသက်ပြင်းပြင်းတစ်ချက်ရှူကာ နဖူးမှ ချွေးများကို သုတ်လိုက်သည်။ လွန်ခဲ့သော ဆယ်ရက်အတွင်း ဤသည်မှာ ကျန်းချင်ရီ ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသည့် တတိယမြောက် သွေးလိပ်ပြာဂေဟာ မှ ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ကြုံတွေ့ရသည့် အချိန်ပိုင်းခြားမှုမှာလည်း တဖြည်းဖြည်း ပိုမိုတိုတောင်းလာသည်။

ဤသည်မှာ သွေးလိပ်ပြာဂေဟာ က သူမ၏ တည်နေရာကို အနီးစပ်ဆုံး သိရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြနေခြင်းပင်။ ယခုအခါ သူတို့သည် ပိုက်ကွန်တစ်ခုကဲ့သို့ သူမကို ဝိုင်းပတ်ပိတ်ဆို့လာကြပြီ ဖြစ်သည်။

ကျန်းချင်ရီ သူမ၏ ဓားရှည်ကို သိမ်းလိုက်ပြီး ဂူတစ်ခုအတွင်းသို့ အလျင်အမြန် လျှောက်ဝင်သွားသည်။ ဂူအတွင်း၌ ရှောင်မို သည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်လိုက်သည်။ သူ ပထမဆုံး မြင်လိုက်ရသည်မှာ သူ့ထံသို့ ပြေးလာနေသော တပည့်လေးပင် ဖြစ်သည်။

"ဆရာ... အဆင်ပြေရဲ့လားဟင်။" ကျန်းချင်ရီ စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။

"အရေးမကြီးပါဘူး။" ရှောင်မို ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ "တောင်းပန်ပါတယ်၊ ငါ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က မင်းအတွက် တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုပြီး ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်လာသလိုပဲ။"

စောစောက သွေးလိပ်ပြာဂေဟာ က တိုက်ခိုက်ချိန်တွင် ရှောင်မို သည် သူ၏ ဝိညာဉ်ကြော ကို ပြန်လည်ကုသနေသည့် အရေးကြီးသော အချိန်ဖြစ်နေသဖြင့် လှုပ်ရှား၍မရခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် ကျန်းချင်ရီ က ရန်သူများကို အဝေးသို့ မျှားခေါ်သွားပြီး တစ်ဦးတည်း တိုက်ခိုက်ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဆရာ... အဲဒီလို မပြောပါနဲ့။" ကျန်းချင်ရီ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးရက်က ဆရာသာ သန္ဓေတည်ဝိညာဉ်အဆင့် လူသတ်သမားကို တားမပေးခဲ့ရင် တပည့် သေတာ ကြာလှပါပြီ။"

ရှောင်မို ပြုံးလိုက်သည်။ "ဆရာတစ်ယောက်က သူ့တပည့်ကို ကာကွယ်ပေးတာ သဘာဝပဲ မဟုတ်လား။"

ကျန်းချင်ရီ ၏ မျက်ဝန်းလေးများ ကွေးညွှတ်သွားသည်။ "ဒါဆိုရင် အရေးကြီးတဲ့ အချိန်မှာ တပည့်က ဆရာ့ကို ကာကွယ်ပေးတာလည်း သဘာဝပဲ မဟုတ်လားဟင်။"

"မင်းကတော့လေ..." ရှောင်မို ညင်သာစွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ငါက ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်နေတာကို မင်း စိတ်မရှိသရွေ့ပေါ့။"

ကျန်းချင်ရီ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းလေးဆူကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဆရာ... အဲဒီလို ထပ်ပြောရင် တပည့် တကယ် စိတ်ဆိုးမှာနော်။"

"ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပြီ။ ဆရာ နောက်မပြောတော့ဘူး။" ရှောင်မို မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။ "တို့တွေ ဆက်သွားကြစို့။ သွေးလိပ်ပြာဂေဟာ က လူတွေ မကြာခင် ဒီကို ရောက်လာတော့မယ်။"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆရာ။"

ကျန်းချင်ရီ ဆရာ့ကို တွဲထူကာ ဂူအပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ ဂူအပြင်ဘက်တွင် လုရှု သွေးမျိုးဆက် ပါဝင်သော တောရိုင်း လုရှုမြင်း တစ်ကောင် ရှိနေသည်။ ဤမြင်းကို လွန်ခဲ့သော ဆယ်ရက်က ကျန်းချင်ရီ တွေ့ရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမက ၎င်းကို ရိုက်နှက်ဆုံးမပြီး ယဉ်ပါးအောင် ပြုလုပ်ခဲ့ရာ ဆရာ့အတွက် စီးတော်ယာဉ်အဖြစ် အသုံးတည့်သွားခဲ့သည်။

တကယ်တမ်းတွင် လုရှုမြင်း သည် ရွှေအမြူတေအဆင့် ရှိ ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးလောက် အလျင်အမြန် မပျံသန်းနိုင်ပေ။ ထို့အပြင် မြေမျက်နှာသွင်ပြင် အမျိုးမျိုးကလည်း မြင်း၏ အရှိန်ကို ထိခိုက်စေနိုင်သည်။ သို့သော် အခြားနည်းလမ်း မရှိပေ။ ဆရာ့၏ ဒဏ်ရာများမှာ ပိုမိုဆိုးရွားလာပြီး အချိန်အကြာကြီး မပျံသန်းနိုင်တော့ပေ။

"ဟေ့"

ဆရာ့ကို လုရှုမြင်း ပေါ်သို့ တွဲတင်ပေးပြီးနောက် ကျန်းချင်ရီ လည်း လိုက်ပါ ခုန်တက်လိုက်သည်။ ကျန်းချင်ရီ သည် ဇက်ကြိုးကို ကိုင်ထားရင်း ဖျားနာနေသော ဆရာ့ကို သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ပွေ့ပိုက်ထားလိုက်သည်။

အစပိုင်းတွင် မြင်းတစ်စီးတည်း အတူစီးရစဉ်က ကျန်းချင်ရီ သည် ပျော်ရွှင်သော်လည်း အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့နေခဲ့ပြီး စိတ်ကူးယဉ်မှုအချို့ ရှိနေခဲ့သည်။ သို့သော် အချိန်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်၊ အထူးသဖြင့် လူသတ်သမားများ ပိုမိုပေါ်လာပြီး သူမနှင့် ဆရာ့၏ အခြေအနေမှာ ပိုမိုအန္တရာယ်များလာသောအခါတွင် ကျန်းချင်ရီ တွင် ထိုသို့သော အတွေးများ မရှိတော့ပေ။ သူမသည် ဆရာနှင့်အတူ လိုက်လံသတ်ဖြတ်ခြင်းမှ လွတ်မြောက်ရန်သာ အာရုံစိုက်နေတော့သည်။

လက်ရှိတွင် အနန္တဓမ္မလောကသည် လုံးဝ မလုံခြုံတော့ပေ။ ထို့ကြောင့် ကျန်းချင်ရီ သည် ဆရာ့ကို ခေါ်ဆောင်ကာ မိစ္ဆာတစ်သောင်းနိုင်ငံ သို့ ထွက်ပြေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ မိစ္ဆာတစ်သောင်းနိုင်ငံ သို့ ရောက်သွားပါက သွေးလိပ်ပြာဂေဟာ ပင်လျှင် သူတို့ကို ဖမ်းမိနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ သူမ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် မြင့်မားလာသောအခါမှ ပြန်လာပြီး သွေးလိပ်ပြာဂေဟာ ကို အမြစ်ပြတ် သုတ်သင်ပစ်မည်။

မိစ္ဆာတစ်သောင်းနိုင်ငံ သို့ လွတ်မြောက်နိုင်မည်လားဟူသည်နှင့် ပတ်သက်၍ ကျန်းချင်ရီ အလွန် ယုံကြည်မှု ရှိနေသည်။ သို့သော် ရှောင်မို ကတော့ ထိုသို့ မထင်ပေ။ သွေးလိပ်ပြာဂေဟာ က လူအအေးများ မဟုတ်ပေ။ သူ မိစ္ဆာတစ်သောင်းနိုင်ငံ သို့ ဦးတည်နေသည်ကို သူတို့ သေချာပေါက် သိကြလိမ့်မည်။

ဒုတိယအချက်အနေဖြင့် ယခင်က ဖြစ်ပွားခဲ့သော တိုက်ပွဲကြီးအချို့၊ အထူးသဖြင့် သန္ဓေတည်ဝိညာဉ်အဆင့် ရှိ ကျင့်ကြံသူ နှင့် တိုက်ပွဲဖြစ်ပွားပြီးနောက် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုမိုဆိုးရွားလာသည်။ သူ လှုပ်ရှားလိုက်တိုင်း၊ ဒဏ်ရာရရှိလိုက်တိုင်းမှာ သူ၏ ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော ခန္ဓာကိုယ်ကို တူကြီးဖြင့် ထုနှက်လိုက်သကဲ့သို့ပင်။ အနှစ်သုံးဆယ် မဆိုထားနှင့်၊ ဤအတိုင်းသာ ဆက်သွားနေလျှင် နောက်ထပ် တစ်နှစ်ပင် ခံတော့မည်မဟုတ်ဟု ရှောင်မို ခံစားနေရသည်။

"ငါ ဘယ်နှစ်ကြိမ်လောက် ထပ်ပြီး တိုက်ခိုက်နိုင်ဦးမှာလဲ" ရှောင်မို တွေးလိုက်သည်။ "ကြည့်ရတာ အဲဒီအစီအစဉ်ကို အချိန်စောပြီး လုပ်ရတော့မယ်ထင်တယ်။"

နောက်ထပ် နှစ်လ ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်။ ရှောင်မို နှင့် ကျန်းချင်ရီ တို့သည် လူသတ်သမားများနှင့် ပိုမို၍ ကြုံတွေ့လာရသည်။ သွေးလိပ်ပြာဂေဟာ သည် ရှောင်မို နှင့် ကျန်းချင်ရီ တို့၏ တည်နေရာကို အပြည့်အဝ သိရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ရှောင်မို ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပိုမိုဆိုးရွားလာရုံသာမက ကျန်းချင်ရီ မှာလည်း ဒဏ်ရာအပြင်းအထန် ရရှိခဲ့သည်။

အနန္တဓမ္မလောက နှင့် မိစ္ဆာတစ်သောင်းနိုင်ငံ နယ်စပ်သို့ ရောက်ရန် အလွန်ဆုံး ရက်ပေါင်းသုံးဆယ်ခရီးသာ လိုတော့သည်။ ကျန်းချင်ရီ ၏ မျက်ဝန်းများတွင် မျှော်လင့်ချက်များ ပြည့်နှက်နေသည်။ သို့သော် ရှောင်မို ကတော့ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အခြေအနေကို အသိဆုံးပင်။ သူ အသက်ရှင်နေရခြင်းမှာ နောက်ဆုံးတာဝန်တစ်ခုကို မပြီးမြောက်သေးသောကြောင့် နောက်ဆုံးထွက်သက်ကို ဖက်တွယ်ထားရင်း အသက်ကိုစိတ်အားဖြင့်ဆွဲဆန့်ထားခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ယခု မိစ္ဆာတစ်သောင်းနိုင်ငံ နှင့် နီးကပ်လာပြီ ဖြစ်သောကြောင့် သူ၏ ဘဝအဆုံးသတ်ရန် အချိန်ကျရောက်လာပြီ ဖြစ်သည်။

...

လေနက်တောင် ခြေရင်း၌။

ကျန်းချင်ရီ သည် ဆရာ့ကို ခေါ်ဆောင်ကာ မိစ္ဆာတစ်သောင်းနိုင်ငံ နယ်စပ်သို့ သွားသည့် ဖြတ်လမ်းအတိုင်း အမြန်မောင်းနှင်နေသည်။ ကျန်းချင်ရီ နှင့် ရှောင်မို တို့၏ စိတ်များ ရုတ်တရက် တင်းမာသွားပြီး နှစ်ဦးစလုံး တစ်ပြိုင်နက်တည်း ခုန်တက်လိုက်ကြသည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် လှံရှည်တစ်လက်သည် ဥက္ကာပျံတစ်ခုကဲ့သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ထိုးဆင်းလာသည်။ လုရှုမြင်း မှာ မြေပြင်တွင် ရိုက်ခတ်ခံလိုက်ရပြီး ချက်ချင်းပင် အသက်ပျောက်သွားတော့သည်။

သွေးနီရောင်လိပ်ပြာပုံစံကို ဝတ်ရုံမှာ ချုပ်လုပ်ထားပြီး ကျားမျက်နှာဖုံးစွပ်ထားသော သန္ဓေတည်ဝိညာဉ်အဆင့် လူတစ်ယောက်သည် လှံတံပေါ်တွင် လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ကာ ရပ်နေသည်။ ထို့နောက် သွေးလိပ်ပြာဂေဟာ မှ ကျင့်ကြံသူ ခုနစ်ဦး ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာကြသည်။ နဂါးတံခါးအဆင့် သုံးဦးနှင့် ရွှေအမြူတေအဆင့် လေးဦး ဖြစ်သည်။

"သခင်လေး... မတွေ့ရတာ ကြာပြီနော်။"

ဝတ်ရုံစိမ်းဝတ်ထားပြီး လက်ထဲတွင် ယပ်တောင်ကို ကိုင်ထားသော အမျိုးသားတစ်ဦး ထွက်လာသည်။ သူသည် ပညာတတ်တစ်ဦးကဲ့သို့ သပ်ရပ်ယဉ်ကျေးပုံပေါ်သော်လည်း ရှောင်မို ၏ အမြင်တွင်မူ သူသည် လူအရေခြုံထားသောတိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်၊ သူတော်ကောင်းယောင်ဆောင်သူတစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။

ထိုဝတ်ရုံစိမ်းနှင့်လူမှာ လျန်တိုင်းပြည် ၏ ရှောင်မင်းသား ထံမှ အကြံပေးပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးဖြစ်သူ ဆုန့်ကျင်း ဖြစ်သည်။ သူ၏ အကြံအစည်များမှာ ရက်စက်ရုံသာမက သူသည် သေမှာကြောက်သော လူကြောက်တစ်ဦးလည်း ဖြစ်ကာ ပညာရှိတို့ထားရှိအပ်သော သိက္ခာတရား အနည်းငယ်မျှ မရှိပေ။ ရှောင်မို သူ့ကို အမုန်းဆုံးပင်။

"မင်း ဒီကို အသေခံဖို့ လာတာလား" ရှောင်မို မေးလိုက်သည်။

"ဟီးဟီးဟီးဟီး..." ဆုန့်ကျင်း ပြုံးလိုက်သည်။ "မဟုတ်ပါဘူး၊ သခင်လေးနဲ့ ဒီကောင်မလေးရဲ့ ခေါင်းကို ယူသွားဖို့ လာတာပါ။"

စကားပြောပြီးနောက် ဆုန့်ကျင်း သည် ကျန်းချင်ရီ ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "အဲဒီတုန်းက မိန်းကလေးက ဒီလောက်အထိ လှပတဲ့ မိန်းမပျိုလေး ဖြစ်လာရုံတင်မကဘဲ ဒီလို ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် ကိုပါ ရောက်နေလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် မထင်ထားခဲ့ဘူး။ တကယ်ကို ရှားပါးလှပါတယ်၊ ဒါတွေအားလုံးက သခင်လေး ကျေးဇူးတွေပေါ့။"

"အဟွတ်... အဟွတ်... အဟွတ်... စကားအပိုတွေ ပြောမနေနဲ့။ သတ်ချင်ရင် တိုက်ရိုက်သာ လာခဲ့။" ရှောင်မို အကြိမ်အနည်းငယ် ချောင်းဆိုးလိုက်ပြီး သူ၏ လက်ထဲမှ ဓားရှည်မှာ တုန်ခါနေသည်။

"သူတို့ကို သတ်ကြစမ်း"

မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားသောလူက လက်ကာပြလိုက်သည်။ သွေးလိပ်ပြာဂေဟာ မှ လူသတ်သမားများသည် နေရာတွင်ပင် ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။ သူတို့ ပြန်လည်ပေါ်လာသည့် အခိုက်အတန့်တွင် ကျန်းချင်ရီ ၏ ရှေ့၌ အေးစက်သော အလင်းတစ်ခု လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။

ရှောင်မို ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးကာ သူ၏ တပည့်ကို ကူညီရန် ပြင်လိုက်သည်။ သို့သော် မျက်နှာဖုံးစွပ်လူက သူ၏ လှံရှည်ကို ကိုင်ကာ ရှောင်မို ထံသို့ ထိုးသွင်းလိုက်သည်။ ရှောင်မို ၏ မြက်ပင်ဓားသိုင်း သည် ဓားချီ ကိုးခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး မမြင်နိုင်သော ဓားရှည်ကိုးလက်သည် ရန်သူ၏ အရေးကြီးသော ကိုယ်အင်္ဂါဆီသို့ ထိုးဖောက်သွားသည်။ သို့သော် မျက်နှာဖုံးစွပ်လူက ရှောင်မို ၏ ဓားချီ များကို အမြဲတမ်း ဖြိုခွဲနိုင်ခဲ့သည်။

ရှောင်မို လေထဲသို့ ပျံတက်သွားပြီး မျက်နှာဖုံးစွပ်လူကလည်း ထပ်ချပ်မကွာ လိုက်ပါလာသည်။

မြက်ပင်ဓားသိုင်း ငှက်ပျောရွက်ကို ရိုက်ခတ်သော မိုးစက်များ။

ရှောင်မို ၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် ဓားချီ များမှာ အဆက်မပြတ် စုစည်းလာပြီး ကောင်းကင်ယံမှ တိမ်တိုက်ဖြူများမှာ ဓားချီ များကြောင့် အပိုင်းပိုင်းပြတ်ကာ မြောက်မြားစွာသော ဓားရှည်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

"ကျဆင်းစမ်း"

တိမ်တိုက်ဖြူများမှ ဖွဲ့စည်းထားသော ရာနှင့်ချီသည့် ဓားရှည်များသည် မျက်နှာဖုံးစွပ်လူထံသို့ ထိုးဆင်းသွားသည်။ ရှောင်မို ကိုယ်တိုင်လည်း အနီးကပ် တိုက်ခိုက်ရေးတွင် ဝင်ရောက်ဆင်နွှဲရာ သူ၏ ဓားအရှိန်မှာ ငှက်ပျောရွက်ပေါ်သို့ မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသကဲ့သို့ လျင်မြန်ပြီး စိပ်လှကာ အဆက်မပြတ်သော လက်နက်ချင်း ထိခိုက်သံများ ထွက်ပေါ်နေသည်။

"ဓားသိုင်းက ကောင်းတယ်၊ ဓားချီ ကလည်း ထက်မြက်တယ်၊ ဓားဆန္ဒ ကလည်း နက်နဲလှတယ်။ မင်းသာဆိုရင် မသေမျိုးအဆင့် ကို ရောက်နိုင်ခဲ့မှာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ နှမြောစရာပဲ၊ မင်းရဲ့ အခြေခံ က ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ပျက်စီးနေရတာလဲ" မျက်နှာဖုံးစွပ်လူက နှမြောတသစွာဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် ငွေရောင်လှံရှည်သည် ရှောင်မို ၏ နှလုံးသားဆီသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်လာသည်။ ရှောင်မို ၏ စိတ်အာရုံမှာ တင်းမာသွားပြီး ဓားကို ကန့်လန့်ဖြတ်ကာ ကာကွယ်လိုက်သည်။ ကြီးမားသော ရိုက်ခတ်မှုလှိုင်းသည် ရှောင်မို၏ ဓားကိုယ်ထည်ကို ရိုက်ခတ်ပြီးနောက် ရှောင်မို၏ ရင်ဘတ်သို့ ပြန်လည် ထိမှန်သွားတော့သည်။

"ဘုန်း"

ရှောင်မိုသည် အမြောက်ဆန်တစ်ခုကဲ့သို့ လွင့်စင်သွားပြီး တောင်ထိပ်တစ်ခုသို့ ဝင်တိုက်မိသွားသည်။ တောင်ထိပ်မှာ ပြိုပျက်သွားပြီး ကျောက်တုံးကြီးများ လိမ့်ဆင်းလာသည်။

"ဆရာ"

ဝိုင်းရံတိုက်ခိုက်ခံနေရသော ကျန်းချင်ရီ သည် အလွန်အမင်း စိုးရိမ်သွားပြီး သူမ၏ ဆရာ့ကို ကူညီချင်နေသော်လည်း အခြား သွေးလိပ်ပြာဂေဟာမှ တပည့်များက သူမ၏ လမ်းကို ပိတ်ထားကြသည်။

"ဖယ်ကြစမ်း" ကျန်းချင်ရီ သူမ၏ ဓားရှည်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ဒေါသရိပ်များ ပြည့်နှက်နေသည်။

"ဖယ်ပေးရမယ် ဟုတ်လား" ဆုန့်ကျင်း ပြုံးလိုက်သည်။ "ကျန်းမိန်းကလေး... ဒီနေ့ မင်း ဒီမှာ သေရမှာပဲ။ တကယ်တော့ ဒါက အကောင်းဆုံးပါပဲ။ ဘာမှမသိဘဲ သေသွားရတာက မင်းနဲ့ သခင်လေးအပေါ် ထားရှိတဲ့ မင်းသားကြီး ရဲ့ နောက်ဆုံး ကရုဏာ တရားပဲ။"

"မင်း ဘာတွေ ပေါက်ကရ ပြောနေတာလဲ"

သူမ ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးလိုက်ရာ နက်နဲသောနှင်းခဲဓားရှည် ၏ လက္ခဏာများသည် မိန်းကလေး၏ ဓားချီ နှင့် ရောယှက်သွားသည်။ မိန်းကလေးကို ဗဟိုပြု၍ တစ်မိုင်ပတ်လည်အတွင်း ရှိသမျှအရာအားလုံးမှာ နှင်းခဲများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။ မိန်းကလေး ဓားဖြင့် ထိုးသွင်းလိုက်ရာ နှင်းခဲ ဓားဆန္ဒ သည် မြက်ပင်ဓားသိုင်း ၏ ထက်မြက်မှုနှင့် ပေါင်းစပ်ကာ သွေးလိပ်ပြာဂေဟာ မှ နဂါးတံခါးအဆင့် တပည့်တစ်ဦး၏ နှလုံးသားကို ဖောက်ထွက်သွားတော့သည်။

အခြားသော တိုက်ပွဲတွင်မူ မျက်နှာဖုံးစွပ်လူသည် ရှောင်မို မသေသေးကြောင်း သိသည်။ သူ၏ လှံရှည်ကို ကိုင်ကာ အောက်သို့ ထိုးဆင်းလိုက်သည်။ ရှောင်မို မတ်တတ်ရပ်ကာ နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ သွေးများကို သုတ်လိုက်သည်။

သူ၏ ဓားလှုပ်ရှားမှုများမှာ မြက်ခင်းပြင်ပေါ်တွင် တိုက်ခတ်နေသော လေညင်းကဲ့သို့ အဆက်မပြတ်ဖြစ်နေပြီး အပေါ်ယံတွင် နူးညံ့ပုံပေါက်သော်လည်း ခံနိုင်ရည်အား ပါဝင်နေသည်။ သူသည် ရန်သူ၏ အင်အားကို လွှဲပြောင်း၊ ဖြိုခွဲပြီး ပြန်လည် လမ်းကြောင်းပြောင်းလိုက်ရာ သူ၏ ဓားအလင်းမှာ လှုပ်ခတ်နေသော မြက်လှိုင်းရိပ်များအဖြစ် ပေါ်ထွက်လာသည်။

မျက်နှာဖုံးစွပ်လူသည် ရှောင်မို ၏ ဓားချက်ကြောင့် လွင့်စင်သွားပြီးနောက် သူ၏ လှံရှည်ကို အသုံးပြုကာ မြေပြင်တွင် အားပြုလိုက်ရသည်။ လှံရှည်သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် မီတာတစ်ရာခန့် ရှည်လျားသော အစင်းကြောင်းကြီးတစ်ခု ထင်ကျန်သွားစေပြီးနောက် မျက်နှာဖုံးစွပ်လူ၏ ကျောပြင်သည် သစ်ပင်တစ်ပင်နှင့် ရိုက်မိမှသာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ရပ်တန့်သွားတော့သည်။

သူ၏ မျက်နှာပေါ်မှ မျက်နှာဖုံးမှာ ပျက်စီးသွားပြီ ဖြစ်သည်။ မျက်နှာဖုံးစွပ်လူသည် ပျက်စီးသွားသော မျက်နှာဖုံးကို ပစ်ချလိုက်ပြီး သွေးတစ်လုပ် ထွေးထုတ်လိုက်သည်။ လေထဲက ဖယောင်းတိုင်မီးလို ဖြစ်နေတဲ့ ဒီကျင့်ကြံသူဟာ အခုထိ ဒီလောက် ခွန်အားမျိုး ရှိနေသေးလိမ့်မယ်လို့ သူ မထင်ထားခဲ့ဘူး။ သူ တကယ်ကို မရိုးရှင်းပါဘူး။ သို့သော် သူသည် ယနေ့တွင် ဤနေရာ၌ သေရမည်သာ ဖြစ်သည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် မျက်နှာဖုံးစွပ်လူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး သူ၏ လက်ထဲရှိ လှံရှည်မှာ အေးစက်သော အလင်းများဖြင့် တောက်ပလာသည်။ ဤသည်မှာ သူ၏ နောက်ဆုံးသိုင်းကွက်ပင်။ သူ လှံဖြင့် ထိုးသွင်းလိုက်သောအခါ လှံ၏ အရှိန်အဟုန်မှာ နဂါးကြီးတစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

"ဝူး..."

နဂါးကြီးသည် ဟိန်းဟောက်ကာ ရှောင်မို ထံသို့ ခုန်အုပ်လိုက်သည်။ ရှောင်မို သည် ထိုလှံရှည်ကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်ရင်း အသက်ပြင်းပြင်းတစ်ချက်ရှူကာ သူ၏ ဓားအရိုး ကို အသုံးပြု၍ ဝိညာဉ်ကြော ကို လှုံ့ဆော်လိုက်သည်။

ရှောင်မို ၏ ဓားချီ များမှာ တစ်ဆင့်ထက်တစ်ဆင့် ပိုမိုမြင့်မားလာရာ မျက်နှာဖုံးစွပ်လူသည် အသက်ရှူလိုက်ရုံမျှနှင့်ပင် မြောက်မြားစွာသော ဓားငယ်လေးများက သူ၏ အဆုတ်ကို လာရောက် ထိုးဆွနေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ ရှောင်မို ဓားကို လွှဲယမ်းလိုက်ရာ ဓားချီ များမှာ ဓားကျောက်တိုင်ကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ရှောင်မို ၏ ရှေ့တွင် ပိတ်ဆို့ထားလိုက်သည်။

"ဒေါင်း"

လှံရှည်သည် ဓားကျောက်တိုင်ထဲသို့ စိုက်ဝင်သွားသော်လည်း လက်မဝက်မျှပင် ရှေ့သို့ မတိုးနိုင်တော့ပေ။ နောက်တစ်ခဏတွင် မျက်နှာဖုံးစွပ်လူသည် သူ၏ ဘေးနားမှ အရိပ်တစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ ခေါင်းငုံ့ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ၏ နှလုံးသားနေရာတွင် ကြီးမားသော အပေါက်ကြီးတစ်ခု ပွင့်ထွက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ရှောင်မို သည် မျက်နှာဖုံးစွပ်လူ၏ နောက်တွင် ရပ်နေရင်း သူ၏ ဓားကို ခပ်ဖွဖွ ခါယမ်းလိုက်ရာ လတ်ဆတ်သော သွေးစက်များမှာ သစ်ပင်ပေါ်သို့ လွင့်စင်သွားသည်။ မျက်နှာဖုံးစွပ်လူမှာ ရှေ့သို့ လဲကျသွားပြီး လုံးဝ အသက်ပျောက်သွားတော့သည်။

"အဟွတ်... အဟွတ်... အဟွတ်... အဟွတ်... အဟွတ်... အဟွတ်..."

ရှောင်မို အပြင်းအထန် ချောင်းဆိုးလိုက်ပြန်ရာ သူ၏ မျက်နှာမှာ ပိုမိုဖြူရော်လာပြီး အသက်ကို မနည်း လုရှူနေရသည်။

"ချင်ရီ..." ရှောင်မို ပါးစပ်ကို သုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ တပည့်လေးရှိရာသို့ ပျံသန်းသွားတော့သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကျန်းချင်ရီ သည် ဓားကို လွှဲယမ်းကာ နောက်ဆုံးကျန်ရှိနေသော သွေးလိပ်ပြာဂေဟာ မှ တပည့်ကို ခေါင်းဖြတ်သတ်လိုက်သည်။

အနီးနားတွင် ရပ်နေသော ဆုန့်ကျင်း ၏ မျက်နှာမှာ အလွန် ဆိုးရွားနေသည်။ ဆုန့်ကျင်း ၏ အမြင်တွင် ကျန်းချင်ရီ မှာ သေချာပေါက် သေရမည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူမ၏ ခွန်အားမှာ မယုံနိုင်လောက်အောင် ကြီးမားလှပြီး ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် တူညီသူများထဲတွင် သူမသည် လုံးဝ အနှိုင်းမဲ့နေခဲ့သည်။ သန္ဓေတည်ဝိညာဉ်အဆင့် ရှိ ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးပင်လျှင် သူမကို သတ်ရန် အတော်လေး ကြိုးစားအားထုတ်ရပေလိမ့်မည်။

ဆုန့်ကျင်း မကောင်းသော နိမိတ်ကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ထွက်ပြေးရန် ပြင်လိုက်သည်။ သို့သော် ကျန်းချင်ရီ က သူ့ကို အသက်ရှင်လျက် လွှတ်ပေးပါ့မလား။ ကျန်းချင်ရီ သည် ဓားမန္တန်တစ်ခုကို ရွတ်ဆိုလိုက်ရာ မြေပြင်ပေါ်ရှိ မြက်ပင်ပုံစံ နှင်းခဲရုပ်တုများမှာ ရုတ်တရက် ပျက်စီးသွားကြသည်။ ၎င်းတို့သည် နက်နဲသော နှင်းခဲသံကြိုးများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ဆုန့်ကျင်း ကို တင်းကျပ်စွာ ချည်နှောင်လိုက်သည်။

ကျန်းချင်ရီ သည် ‌ေလဟာပြင် ထဲသို့ ဆွဲယူလိုက်ရာ ဆုန့်ကျင်း သည် မြေပြင်ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် ရိုက်ကျသွားတော့သည်။ ဆုန့်ကျင်း သူ၏ ယပ်တောင်ကို ပစ်ထုတ်လိုက်သည်။ ယပ်တောင်ထဲမှ မှင်ရောင်ရှိသော ရူးသွပ်နေသည့် ကျားကြီးနှစ်ကောင် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထို ကျားရုပ်ပုံများက ပြိုင်ဘက်ကို အချိန်ဆွဲပေးနေစဉ် ဆုန့်ကျင်း လှည့်ထွက်သွားရန် ပြင်လိုက်သည်။

သို့သော် ခြေလှမ်းအနည်းငယ်ပင် မလှမ်းရသေးမီမှာပင် ထို ကျားနှစ်ကောင်မှာ နှင်းခဲချွန်များ၏ ထိုးနှက်ခြင်းကို ခံရပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ မှင်ရည်များအဖြစ် စီးကျသွားတော့သည်။ ကျန်းချင်ရီ ရှေ့သို့ ပျံတက်သွားပြီး သူမ၏ ဓားဖြင့် သူ၏ ကျောပြင်ကို ထိုးလိုက်သည်။ ဆုန့်ကျင်း လှည့်လိုက်ပြီး သူ၏ ယပ်တောင်ဖြင့် ဓားဖျားကို ကာကွယ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ ဆုန့်ကျင်း သည် ရေပေါ်တွင် ခုန်နေသော ကျောက်ခဲတစ်ခုကဲ့သို့ နှင်းခဲပြင်ပေါ်တွင် လွင့်စင်သွားပြီး နောက်ဆုံး၌ သစ်ပင်တစ်ပင်နှင့် တိုက်မိသွားတော့သည်။

ဆုန့်ကျင်း ထလိုက်သောအခါ ကျန်းချင်ရီ ၏ ဓားရှည်မှာ သူ၏ လည်ပင်းသို့ တည့်တည့် ရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ကျန်းချင်ရီ ၏ အေးစက်လှသော အကြည့်ကို မြင်သောအခါ ဆုန့်ကျင်း အလျင်အမြန် အသက်ချမ်းသာခွင့် တောင်းတော့သည်။ "နတ်သမီးလေး... ကျွန်တော့်ကို ချမ်းသာပေးပါ နတ်သမီးလေး... ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်အသက်ကို ချမ်းသာပေးပါ"

"ငါ့မေးခွန်းတွေကို ဖြေစမ်း မင်း သေချာဖြေရင် ငါ မင်းကို ချမ်းသာပေးမယ်" ကျန်းချင်ရီ က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"နတ်သမီးလေး ပြောပါ ကျွန်တော် သိသမျှ အကုန်လုံးကို တစ်ခုမှ မချန်ဘဲ အမှန်အတိုင်း ပြောပါ့မယ်" ဆုန့်ကျင်း မှာ သေမတတ် ထိတ်လန့်သွားသဖြင့် မျက်နှာတစ်ခုလုံး ဖြူရော်နေပြီး စောစောက သူ၏ မောက်မာလှသော အမူအရာများကို လုံးဝ မေ့လျော့နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဤသို့သော လူစားမျိုးကို ကြည့်ရင်း ကျန်းချင်ရီ သည် သူ့ကို သတ်လိုက်ပါက သူမ၏ ဓားသာ ညစ်ပတ်သွားလိမ့်မည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဘယ်သူက ငါ့ဆရာ့ကို သတ်ချင်နေတာလဲ" ကျန်းချင်ရီ အေးစက်စွာ မေးလိုက်သည်။

သူမ၏ ဆရာ က မည်သူ့ကို စော်ကားမိ၍ တစ်ကမ္ဘာလုံးအနှံ့ လိုက်လံသတ်ဖြတ်နေကြသနည်းဆိုသည်ကို ကျန်းချင်ရီ အမြဲတမ်း သိချင်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမ အရင်က မေးဖူးသော်လည်း သူမ၏ ဆရာ က အမြဲတမ်း နှုတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။

"ဒါက..." ဆုန့်ကျင်း က အခက်တွေ့နေဟန်ဖြင့် စကားပြောရန် တုံ့ဆိုင်းနေသည်။

"ပြောစမ်း" ကျန်းချင်ရီ ဓားဖြင့် သူ၏ လက်မောင်းတစ်ဖက်ကို ဖြတ်ချလိုက်သည်။

"အား" ဆုန့်ကျင်း သူ၏ ပြတ်သွားသော လက်မောင်းကို ဆုပ်ကိုင်ကာ အသည်းအသန် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော် ပြောပါ့မယ် ကျွန်တော် ပြောပါ့မယ် သခင်လေးကို သတ်ချင်နေတာ ရှောင်မင်းသား ပါ"

"ဘယ်က ရှောင်မင်းသား လဲ။ သူနဲ့ ငါ့ဆရာနဲ့ ဘာရန်ငြိုးတွေ ရှိလို့လဲ"

"ရှောင်မင်းသား ဆိုတာ လျန်တိုင်းပြည် ရဲ့ လျန်မင်းသား ပါ၊ ပြီးတော့ သခင်လေးက သူ့ရဲ့ သားအရင်းပါပဲ။ တကယ်တော့ မင်းသားကြီး က ရှောင်မို တစ်ယောက်တည်းကိုတင် မဟုတ်ဘဲ မင်းကိုပါ သတ်ချင်နေတာ။ မင်း အသက်လေးနှစ်အရွယ်တုန်းက မင်းရဲ့ မိဘတွေ အသတ်ခံရပြီး မင်းကို အိမ်ကြီးတစ်လုံးထဲ ခေါ်သွားခံခဲ့ရတာကို မှတ်မိသေးလား။ အဲဒီကိစ္စက မင်းသားကြီး ခိုင်းခဲ့တာ၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်းမှာ မွေးရာပါ ဓားအရိုး ရှိနေလို့ပဲ။ ဒါကြောင့် မင်းသားကြီး က အဲဒီ ဓားအရိုး ကို ရှောင်မို ဆီ အစားထိုးပေးဖို့ မင်းကို ခေါ်ခိုင်းခဲ့တာ မင်းရဲ့ မိဘတွေက သဘောမတူလို့ အသတ်ခံလိုက်ရတာပဲ။"

"မင်း... မင်း ဘာပြောလိုက်တာလဲ..." မိုးကြိုးပစ်ခံလိုက်ရသလို ကျန်းချင်ရီ အေးခဲသွားပြီး၊ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ဖြူရော်ကာ သူငယ်အိမ်များ တုန်ရီနေတော့သည်။ သူမ၏ လက်ထဲမှ ဓားရှည်မှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားတော့သည်။

ဆုန့်ကျင်း သည် သူ၏ ကျောနောက်တွင် ဝှက်ထားသော လက်နက်ကို တိတ်တဆိတ် ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရင်း ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "မင်း ကြားတာ မှန်ပါတယ်။ မင်းရဲ့ မိဘတွေကို သတ်ခဲ့တာက မင်းရဲ့ ဆရာ့အဖေပဲ။

မင်းဟာ နာမည်ကျော် ဓားနတ်ဘုရားမ တစ်ယောက် ဖြစ်လာနိုင်ပေမဲ့ မင်းရဲ့ ဆရာ က မင်းရဲ့ ဓားအရိုး ကို အစားထိုးယူခဲ့တာ

မင်းရဲ့ ဆရာ အသက် ဆယ့်ရှစ်နှစ်မှာ သန္ဓေတည်ဝိညာဉ်အဆင့် ကို ရောက်နိုင်ခဲ့တာက မင်းရဲ့ ဓားအရိုး ကြောင့်ချည်းပဲ။

အဲဒီ သားအဖ နှစ်ယောက်ကပဲ မင်းရဲ့ မိသားစုကို ဖျက်ဆီးပြီး မင်းရဲ့ ဘဝကို ခိုးယူသွားခဲ့ကြတာ။"

ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်အောက်သုံးဆင့် ချီစုစည်းမှု၊ အုတ်မြစ်ချခြင်း၊ ဂူဗိမာန်အဆင့်။

အလယ်သုံးဆင့် နဂါးတံခါး၊ ရွှေအမြူတေ၊ သန္ဓေတည်ဝိညာဉ်အဆင့်။

အထက်သုံးဆင့် ကျောက်စိမ်းသန့်စင်ခြင်း၊ မသေမျိုး၊ ကောင်းကင်ဘုံတက်လှမ်းခြင်းအဆင့်။

အခန်း ၁၆ ဆရာ... ဆရာလည်း တပည့်ကို လိမ်ခဲ့တာပဲ၊ ဆရာလည်း တပည့်ကို လိမ်ခဲ့တာ မဟုတ်လား

"အဲဒီ သားအဖ နှစ်ယောက်ကပဲ မင်းရဲ့ မိသားစုကို ဖျက်ဆီးပြီး မင်းရဲ့ ဘဝတစ်ခုလုံးကို ခိုးယူသွားခဲ့တာ။"

ဆုန့်ကျင်း ၏ အသံသည် ကျန်းချင်ရီ ၏ နားထဲတွင် မနားတမ်း ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

"မဖြစ်နိုင်ဘူး... မဖြစ်နိုင်ဘူး..." ကျန်းချင်ရီ မျက်နှာတစ်ခုလုံး သေလူကဲ့သို့ ဖြူရော်ကာ နောက်သို့ တရွေ့ရွေ့ ဆုတ်သွားသည်။

"မင်း ငါ့ကို လိမ်နေတာပဲ။ မင်း ငါ့ကို လိမ်နေတာ ဖြစ်ရမယ်။ သေချာပေါက် အဲဒါ လိမ်နေတာပဲ။" ကျန်းချင်ရီ ၏ စိတ်အာရုံတစ်ခုလုံး ပရမ်းပတာ ဖြစ်သွားပြီး သူမ ကြားလိုက်ရသမျှကို လုံးဝ မယုံကြည်နိုင် ဖြစ်နေသည်။

သူမ၏ဆရာ သည် သူမ၏ မိသားစုကို သတ်ခဲ့သော ရန်သူ၏ သားဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု သူမ မယုံကြည်နိုင်ပေ။

ထိုအခိုက်အတန့်မှာပင် ဆုန့်ကျင်း အခွင့်အရေးကို ဆုပ်ကိုင်ကာ သူ၏လက်ထဲမှ လျှို့ဝှက်လက်နက်ကို ကျန်းချင်ရီ ထံသို့ ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။

သို့သော် ကျန်းချင်ရီ က ခေါင်းကို အနည်းငယ် တိမ်းစောင်းလိုက်ရာ ထိုလက်နက်သည် သူမ၏ ဆံပင်ကိုသာ ရှပ်တိုက်သွားသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကျန်းချင်ရီ သည် လက်ချောင်းနှစ်ချောင်းကို စုစည်းကာ ဓားသဖွယ် အသုံးပြုလျက် သူ၏ လည်ပင်းကို ဝှေ့ယမ်းပိုင်းဖြတ်လိုက်သည်။

"အု..."

ဆုန့်ကျင်း သူ၏ လည်ပင်းကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော်လည်း သူ၏ လက်ချောင်းများကြားမှ သွေးများ ပန်းထွက်လာသည်။

"ကယ်... ကယ်ကြပါဦး..." ဆုန့်ကျင်း ကျန်းချင်ရီ ထံသို့ လက်ကမ်းလိုက်သော်လည်း သူ၏ သူငယ်အိမ်များမှာ တဖြည်းဖြည်း ကျယ်ပြန့်လာတော့သည်။

ကျန်းချင်ရီ သည် သူ့ကို ငြိမ်သက်နေသော ရေပြင်ကဲ့သို့ အေးစက်လှသော မျက်ဝန်းများဖြင့် လုံးဝ လှုပ်ခတ်ခြင်းမရှိဘဲ စိုက်ကြည့်နေသည်။

ခဏအကြာတွင် ဆုန့်ကျင်း ၏ လက်မှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားပြီး မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် သေဆုံးသွားတော့သည်။ သွေးများက မြေပြင်ပေါ်တွင် စီးကျနေသည်။

"ချင်ရီ။ မင်း အဆင်ပြေရဲ့လား။"

ရှောင်မို နောက်ဆုံးတွင် ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဒဏ်ရာမရဘဲ ရပ်နေသော သူ၏ တပည့် ကျောပြင်နှင့် ဘေးနားရှိ သွေးလိပ်ပြာဂေဟာ မှ ကျင့်ကြံသူ အလောင်းများကို မြင်ရသောအခါမှ ရှောင်မို သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။

သူမ၏ ဆရာ အသံကို ကြားသောအခါ ကျန်းချင်ရီ ၏ သွယ်လျသော ကိုယ်ခန္ဓာလေးမှာ တုန်ရီသွားပြီး ဖြည်းညင်းစွာ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ကျန်းချင်ရီ ၏ မျက်ဝန်းများကို မြင်လိုက်ရသည့် အခိုက်အတန့်တွင် ရှောင်မို ၏ ခြေလှမ်းများမှာ အလိုအလျောက် ရပ်တန့်သွားသည်။ ရှောင်မို သည် သူ၏ တပည့် မျက်ဝန်းထဲတွင် ဤကဲ့သို့သော အမူအရာမျိုးကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။

ချင်ရီ ၏ မျက်ဝန်းများမှာ အရောင်အဆင်း လုံးဝ ကင်းမဲ့နေပြီး သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံး သေဆုံးသွားသကဲ့သို့၊ သူမ၏ ဝိညာဉ် မှာ ပျက်စီးသွားသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

"ချင်ရီ... ဘာဖြစ်လို့လဲ။"

ရှောင်မို ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးလိုက်သော်လည်း ကျန်းချင်ရီ က ရှောင်မို ၏ ရှေ့တွင် ဓားချီ တစ်မျှင်ကို ပိုင်းဖြတ်လိုက်သည်။

"ဆရာ... ဆရာ သိလား။"

ကျန်းချင်ရီ ဖြည်းညင်းစွာ စကားဆိုလိုက်သည်။ သူမ၏ အသံမှာ ချောက်နက်ကြီးထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသကဲ့သို့ အလွန်တရာ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

"တကယ်တော့ တပည့် အရမ်းငယ်စဉ်က၊ အသက် တစ်နှစ်လောက်ကတည်းက အကြောင်းအရာတွေကို မှတ်မိနေခဲ့တာ။

တပည့် မှာ အလွန် ပျော်ရွှင်စရာကောင်းတဲ့ မိသားစုလေး တစ်ခု ရှိခဲ့တာကို မှတ်မိတယ်။

တပည့်ရဲ့ အဖေက အတော်အတန် ချမ်းသာတဲ့ ကုန်သည်တစ်ယောက်ပါ။ တပည့်ရဲ့ အမေကတော့ သာမန် အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ဖြစ်ပေမဲ့ အလွန် နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး တပည့် ကိုရော အဖေ့ကိုရော အရမ်း ချစ်ခဲ့တာ။

တပည့် အသက် နှစ်နှစ်မှာ အမေက မောင်လေးတစ်ယောက် မွေးခဲ့တယ်။

မောင်လေးက အရမ်း ချစ်ဖို့ကောင်းတာ။

မောင်လေး အသက် တစ်နှစ်ခွဲမှာ သူ ပထမဆုံး ပီပီသသ ခေါ်ခဲ့တဲ့ နာမည်က အစ်မတဲ့... တပည့် မွေးလာကတည်းက ဒုက္ခဆိုတာ ဘာမှန်း မသိခဲ့ဘူး။

ဒါပေမဲ့ တပည့် အသက် လေးနှစ်မှာ အရာအားလုံး ပြောင်းလဲသွားခဲ့တယ်။

လူအချို့ တို့အိမ်ထဲကို အတင်းဝင်လာကြပြီး တွေ့သမျှလူကို ရက်ရက်စက်စက် သတ်ဖြတ်ကြတော့တာပဲ။

အိမ်စောင့်တွေ၊ အစေခံတွေ၊ တပည့် ကို ပြုစုပေးတဲ့ အထိန်းတော်မလေးတွေ အားလုံး သေကုန်ကြတယ်။

အဲဒီအချိန်မှာ အိမ်ထဲက ကျောက်လမ်းလေးပေါ်မှာ သွေးတွေ ချောင်းစီးနေပြီး ခြံထဲက ရေကန်လေးကလည်း ရဲရဲတောက်နေခဲ့တာ။

အဖေနဲ့ အမေက နှစ်နှစ်အရွယ် မောင်လေးနဲ့ တပည့် ကို ဗီရိုတစ်ခုထဲ ထည့်ဝှက်ခဲ့ကြတယ်။

အပြင်မှာ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အသံမထွက်ဖို့နဲ့ အပြင်ကို ထွက်မလာဖို့ အဖေနဲ့ အမေက မှာခဲ့ကြတယ်။

ဗီရိုထဲမှာ တပည့် က မောင်လေးကို တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ပိုက်ထားပြီး သူ့ရဲ့ မျက်လုံးနဲ့ နားတွေကို အုပ်ထားပေးခဲ့တာ။

မကြာခင်မှာပဲ အပြင်မှာ ဆူညံသံတွေ ထွက်လာတယ်။

ဗီရိုအက်ကြောင်းကြားကနေ အဖေနဲ့ အမေ အသတ်ခံလိုက်ရတာကို တပည့် ကိုယ်တိုင် မြင်ခဲ့ရတယ်

နောက်ဆုံးမှာ သူတို့က မောင်လေးနဲ့ တပည့် ကို ရှာတွေ့သွားကြတယ်။

တပည့် မျက်စိရှေ့မှာတင်

သူတို့က မောင်လေးကို သတ်ပစ်လိုက်ကြတယ်

ဆရာ... မိသားစုဝင်တွေ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ကိုယ့်မျက်စိရှေ့မှာ သေသွားတာကို ဘယ်လိုပဲ အသနားခံပေမဲ့ အချည်းနှီး ဖြစ်နေရတဲ့ ခံစားချက်ကို ဆရာ သိလား။

သူတို့က နှစ်နှစ်ပဲ ရှိသေးတဲ့ မောင်လေးကိုတောင် သတ်ခဲ့ကြတာ

ဆရာ... အဲဒီလို စိတ်ပျက်အားငယ်ရတဲ့ ခံစားချက်ကို ဆရာ သိလား။"

ရှောင်မို "..."

ကျန်းချင်ရီ က ဤအကြောင်းအရာများကို ပြောပြနေချိန်တွင် ကျန်းချင်ရီ တစ်ယောက် အရာအားလုံးကို သိသွားခဲ့ပြီဖြစ်ကြောင်း ရှောင်မို နားလည်လိုက်သည်။

"တပည့် ရဲ့ မိသားစုတစ်ခုလုံး သေကုန်ကြတယ်၊ တစ်ယောက်မှ မကျန်ဘူး၊ တပည့် ကိုတော့ ခြံဝင်းတစ်ခုထဲကို ခေါ်သွားကြတယ်။

အဲဒီ ခြံဝင်းထဲမှာ လူအများကြီးကို တွေ့ခဲ့တယ်။

သူတို့က တပည့် ကို ခုတင်ပေါ်မှာ ချည်နှောင်ထားပြီး ဓားနဲ့ ကျောပြင်ကို ခွဲကာ အရိုးတစ်ခုကို ထုတ်ယူခဲ့ကြတယ်။

အဲဒါက တကယ်ကို နာကျင်လွန်းလို့ ပါ။

အဲဒီအချိန်မှာ တပည့် နာကျင်လွန်းလို့ သတိလစ်သွားခဲ့တယ်။

တပည့် နိုးလာတဲ့အချိန်မှာ အလောင်းပုံတွေ ဝန်းရံနေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။

နောက်မှ သိလိုက်ရတာက တပည့် နိုးလာတဲ့နေရာကို အလောင်းပုံတောင်ကုန်း လို့ ခေါ်တယ်ဆိုတာပဲ... တပည့် ရဲ့ ဒဏ်ရာတွေ ဘယ်လိုပြန်ကောင်းသွားလဲ၊ ဘယ်လို အသက်ရှင်ခဲ့လဲဆိုတာ တပည့် မသိပါဘူး။

ကောင်းကင်ဘုံက တပည့် ကို သနားလို့ မသေမျိုး တစ်ဦးဦးက လမ်းကြုံရင်း ကုသပေးသွားတာလည်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ တပည့် အသက်ရှင်ခဲ့တယ်ဆိုတာကိုတော့ သိတယ်

အဲဒီအချိန်မှာ တပည့် ကောင်းကင်ဘုံကို တိုင်တည်ပြီး ကျိန်ဆိုခဲ့တယ်။ ငါ အသက်ရှင်အောင် ကြိုးစားမယ်၊ ငါ့ရဲ့ မိဘတွေနဲ့ မောင်လေးအတွက် ကလဲ့စားချေမယ်လို့

သူတို့က ငါ့မိသားစုတစ်ခုလုံးကို သတ်ခဲ့ရင် ငါလည်း သူတို့ မိသားစုတစ်ခုလုံးကို သတ်ပစ်မယ်

ရန်သူ့မိသားစုဝင်တွေက အပြစ်မရှိဘူးဆိုရင်တောင် ငါ လုံးဝ ချမ်းသာပေးမှာ မဟုတ်ဘူး

ငါ သူ့ရဲ့ သားသမီးတွေကို သူ့မျက်စိရှေ့မှာတင် သတ်ပစ်မယ်၊ ပြီးရင် သူ့ကိုလည်း အပိုင်းပိုင်း မွှန်းပြီး သတ်မယ်

အားလုံး သေရမယ်"

ကျန်းချင်ရီ ခေါင်းမော့လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်ဝန်းများတွင် အဆုံးမဲ့သော အမုန်းတရားများ ပြည့်နှက်နေသည်။

"ဒီနှစ်တွေတစ်လျှောက် တပည့်ရဲ့ မိသားစုကို ဘယ်သူသတ်ခဲ့လဲဆိုတာ တိတ်တဆိတ် စုံစမ်းခဲ့ပေမဲ့ ဘာအစအနမှ မရခဲ့ဘူး။

အဲဒီတုန်းက အိမ်ကြီးကလည်း ပြာဖြစ်သွားခဲ့ပြီလေ။

ဒါပေမဲ့ ဆရာ... အခုလေးတင် ဒီလူကို သတ်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ။

သူက ပြောသွားတယ်။

ဆရာ့ရဲ့ အဖေက တပည့်ရဲ့ မိသားစုကို သတ်ခဲ့တဲ့ ရန်သူတဲ့။

အဲဒါတွေ အားလုံးက တပည့်ရဲ့ အရိုးတစ်ခုကို ဆရာ့ ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲ အစားထိုးထည့်ပေးဖို့ လုပ်ခဲ့တာတဲ့။

ဆရာ... အဲဒါ တကယ်လား။

သူပြောသွားတာတွေ အားလုံးက တကယ်ပဲလား။"

ရှောင်မို "..."

"ဆရာ သူပြောတာတွေက အလကားပါလို့ ပြောပါဦး သူ တပည့် ကို လိမ်နေတာပါလို့ ပြောပါဦး"

ရှောင်မို "..."

ကျန်းချင်ရီ ၏ မျက်ဝန်းများတွင် မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာပြီး သူမ၏ ညာဘက်လက်က နက်နဲသောနှင်းခဲဓားရှည် ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားလျက် အသည်းအသန် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ဆရာ ချင်ရီ ကို ပြန်ဖြေပါဦး"

"ဆရာ စကားပြောပါဦး"

ရှောင်မို သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ခေါင်းမော့ကာ ကျန်းချင်ရီ ၏ အကြည့်ကို ဆိုင်ကြည့်လိုက်သည်။ "မင်း သတ်လိုက်တဲ့လူရဲ့ နာမည်က ဆုန့်ကျင်း၊ ရှောင်မင်းသား ရဲ့ အကြံပေးတွေထဲက တစ်ယောက်ပဲ။ သူပြောခဲ့တာတွေ အားလုံးက အမှန်တွေပဲ။

ရှောင်မင်းသားအိမ်တော် က မင်းရဲ့ မိသားစုတစ်ခုလုံးကို သတ်ခဲ့တာ မှန်သလို၊ ငါကလည်း ရှောင်ကျင်းရဲ့ သား ဖြစ်နေတာ အမှန်ပဲ။

မင်းရဲ့ ဓားအရိုး က ငါ့ဆီမှာ ရှိနေတယ်။"

သူမ၏ ဆရာ စကားများကို ကြားသောအခါ ကျန်းချင်ရီ ခေါင်းကို အဆက်မပြတ် ခါယမ်းလိုက်သည်။ "မဟုတ်ဘူး... အဲဒါတွေက အမှန်တွေ မဟုတ်ဘူး... အမှန်တွေ မဟုတ်ဘူး... ဆရာလည်း တပည့်ကို လိမ်ခဲ့တာပဲ၊ ဆရာလည်း တပည့်ကို လိမ်ခဲ့တာ မဟုတ်လား..."

"ချင်ရီ... ဒါက အမှန်တရားပဲ။"

"လူလိမ်" မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း မိန်းကလေးသည် သူမ၏ ဓားရှည်ကို မြှောက်ကာ ရှောင်မို ၏ မျက်စိရှေ့သို့ ချိန်လိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင် အဲဒီတုန်းက ဘာလို့ တပည့် ကို ကယ်ခဲ့တာလဲ ဘာလို့ တောင်ပေါ်ကို ခေါ်လာခဲ့တာလဲ ဘာလို့ ဓားသိုင်းပညာတွေ သင်ပေးခဲ့တာလဲ ဘာလို့ တပည့် အပေါ် အစ်ကိုတစ်ယောက်လို၊ အဖေတစ်ယောက်လို ဆက်ဆံခဲ့တာလဲ ဘာလို့လဲ ဘာလို့လဲ"

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါ မင်းကို အကြွေးတင်နေလို့ပဲ" ရှောင်မို တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ငါ အသက် ဆယ့်ရှစ်နှစ်မှာ သန္ဓေတည်ဝိညာဉ်အဆင့် ကို ရောက်ခဲ့တယ်။ အဲဒါက ငါ့ရဲ့ ထူးခြားတဲ့ ပါရမီကြောင့်လို့ ငါ ထင်ခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးရဲ့ ဓားအရိုးကို အစားထိုးယူထားခဲ့လို့ဆိုတာ နောက်မှ သိခဲ့ရတယ်။ တစ်နေ့မှာ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က အဲဒီမိန်းကလေး မသေသေးဘူးလို့ ငါ့ကို လာပြောခဲ့တယ်၊ ဒါကြောင့် ငါ ရှောင်မင်းသားအိမ်တော် ကနေ ထွက်လာခဲ့တယ်၊ မင်းကို ရှာပြီး ပြန်ပေးဆပ်ချင်လို့ပါ။"

"ပြန်ပေးဆပ်မယ် ဟုတ်လား... မိသားစုတစ်ခုလုံးကို သတ်ခဲ့တဲ့ ရန်သူရဲ့ သားက ငါ့ကို ကယ်ခဲ့တယ် ဓားသိုင်းပညာတွေ သင်ပေးခဲ့တယ် ငါ့ကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ခဲ့တယ် အဲဒီအစား ဆရာ တပည့် ကို သတ်ပစ်လိုက်သင့်တာ" ကျန်းချင်ရီ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ရှောင်မို ဖြည်းညင်းစွာ မျက်လုံးမှိတ်လိုက်သည်။ "ငါ့ကို သတ်လိုက်ပါ။ မင်းရဲ့ ကျိန်ဆိုချက်ကို တည်အောင်လုပ်ပါ။ ဒါက ငါ မင်းကို ပေးဆပ်ရမယ့် အကြွေးပဲ။"

သူမရှေ့မှ အမျိုးသားကို ကြည့်ရင်း ကျန်းချင်ရီ ၏ ဓားရှည်မှာ အဆက်မပြတ် တုန်ရီနေပြီး မျက်ရည်များက သူမ၏ ပါးပြင်ပေါ်မှတစ်ဆင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ တလိမ့်လိမ့် ကျဆင်းနေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ရှောင်မို သည် သူ၏ဘေးမှ ဓားလေပြေတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ရှောင်မို ဖြည်းညင်းစွာ မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ မိန်းကလေး ဖြတ်တောက်လိုက်သော သူမ၏ အင်္ကျီစလေးမှာ သူ၏ မျက်စိရှေ့တွင် လွင့်ပျံနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

သူမသည် ဓားကို ကိုင်ကာ လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။ သူမ၏ အသံက သူမ၏ ကျောနောက်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဒီနေ့ကစပြီး ဆရာနဲ့ ငါနဲ့ ဘာပတ်သက်မှုမှ မရှိတော့ဘူး..."