အခန်း (၁၇-၁၈)

အခန်း ၁၇ ဒါပေမဲ့ ရှကွန်းရယ်... သူက ငါ့ရဲ့ တပည့်ပဲလေ

တောင်ခြေတွင် သွေးလိပ်ပြာဂေဟာမှ တပည့်များ၏ အလောင်းများမှာ မြေပြင်အနှံ့ ပြန့်ကျဲနေသည်။

ရှောင်မိုသည် ကျောက်တုံးတစ်တုံးပေါ်တွင် ခေါင်းငုံ့ကာ ထိုင်နေပြီး လက်ထဲတွင် အဝတ်စတစ်ခုကို ဆုပ်ကိုင်လျက် အတွေးနက်နေသည်။

အချိန်အတန်ကြာပြီးနောက် ရှောင်မိုက ဖြည်းညင်းစွာ စကားဆိုလိုက်သည်။ "မင်း ဒီကို ငါ့ကို လာလှောင်တာလား။"

ရှကွန်းသည် ရှောင်မိုထံသို့ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်လာပြီး သုံးမီတာအကွာတွင် ရပ်လိုက်ကာ ခေါင်းကို အနည်းငယ်စောင်းလျက် မေးလိုက်သည်။ "အဲဒါက ရယ်စရာကောင်းလို့လား။"

ရှောင်မို ပြုံးကာ ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ "တကယ်တော့ ဒါက လုံးဝ ရယ်စရာမကောင်းပါဘူး။"

ရှကွန်းက ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ရှောင်မိုကို ပြန်လည်စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒါတွေက တကယ်ရော ထိုက်တန်ရဲ့လား။"

"သခင်လေးက မူလက အလားအလာတွေ အများကြီးရှိတဲ့ ဓားကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်ပါ။ ဒါပေမဲ့ သူမ ကျင့်ကြံနိုင်ဖို့အတွက်တင် ကိုယ့်ရဲ့ တာအိုကို စွန့်လွှတ်ခဲ့ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပျက်စီးအောင် လုပ်ခဲ့တယ်။ ဒါတောင်မှ နောက်ဆုံးမှာ သူမက အမှန်တရားကို သိသွားပြီး သခင်လေးနဲ့ အဆက်အသွယ် ဖြတ်သွားခဲ့တာပဲ။"

"သခင်လေးက သူမရဲ့ မိသားစုကို သတ်ခဲ့တဲ့ ရန်သူရဲ့ သားဆိုတာ သိသွားပြီးနောက်မှာ သူမရဲ့ စိတ်ဓာတ်တွေ အားလုံး ပြိုလဲလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။"

"လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်နှစ်ကျော်အတွင်း သခင်လေး လုပ်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးက အချည်းနှီး ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။"

"ဒါတွေက တကယ်ရော ထိုက်တန်ရဲ့လား။"

ရှောင်မိုက လက်ထဲရှိ ဂါဝန်စလေးကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး ခပ်တိုးတိုး ရယ်မောလိုက်သည်။ "ဘယ်သူ သိမှာလဲ..."

ရှကွန်း "..."

ရှောင်မို ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး ရှကွန်း၏ အေးစက်နေသော မျက်ဝန်းများကို စိုက်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "အခု သူမ ဘယ်မှာလဲ။"

"သူမက လျန်တိုင်းပြည် ရှိရာကို တန်းတန်းမတ်မတ် ပျံသွားပြီ။ သူမ ဘယ်ကို သွားမယ်လို့ ထင်လို့လဲ" ရှကွန်းက သူမ တစ်ချိန်က ခစားခဲ့ဖူးသော သခင်လေးကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ချင်ရီ မိစ္ဆာတစ်သောင်းနိုင်ငံ ကို သွားဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့တဲ့ ဖြတ်လမ်းက တကယ်တော့ လျန်တိုင်းပြည် နယ်စပ်နဲ့ ကပ်နေတာ။ သူမက ရွှေအမြူတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူဖြစ်လို့ ဘာမှမမျှော်လင့်တာ မဖြစ်ဘူးဆိုရင် တစ်ရက်အတွင်း လျန်မင်းသားအိမ်တော် ကို ရောက်သွားလိမ့်မယ်။"

"အဟွတ်... အဟွတ်... အဟွတ်..." ရှောင်မို အပြင်းအထန် ချောင်းဆိုးလိုက်ပြန်သည်။ နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ သွေးများကို သုတ်လိုက်ပြီး ဓားရှည်ကို အားပြုကာ မတ်တတ်ရပ်လျက် ရှေ့သို့ ယိမ်းယိုင်စွာလျှောက်သွားလိုက်သည်။

ရှကွန်း လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ထွက်ခွာသွားသော ရှောင်မို၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "သခင်လေး အခုထိ အသက်ရှင်နေတာကိုက အံ့သြစရာပဲ။ သခင်လေးရဲ့ ဒီလို ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ လျန်မင်းသားအိမ်တော် ကို သွားပြီး ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ။"

ရှောင်မို ခေါင်းခါလိုက်သည်။ သူ၏ လေသံမှာ တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။ "ချင်ရီက ရွှေအမြူတေအဆင့် မှာပဲ ရှိသေးတာ။ သူမရဲ့ အခြေခံက ကောင်းတယ်ဆိုပေမဲ့ လျန်မင်းသားအိမ်တော်မှာ သန္ဓေတည်ဝိညာဉ်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူတွေ ရှိနေသလို ကျောက်စိမ်းသန့်စင်ခြင်းအဆင့် ရှိတဲ့ နောက်လိုက်တစ်ယောက်တောင် ရှိသေးတယ်။ သူမ သွားတာက သေကြောင်းရှာတာပဲ။ သူမကို ဒီလိုမျိုး အသေမခံနိုင်ဘူး။"

"သခင်လေးက သူမကို ကာကွယ်ပေးချင်နေတုန်းပဲလား" ရှကွန်း နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားရသည်။ "မင်းသားကြီးက သူမရဲ့ မိသားစုတစ်ခုလုံးကို သတ်ခဲ့တာလေ၊ သခင်လေး သတ်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။ သခင်လေးမှာ တာဝန်ရှိတယ်လို့ ခံစားရရင်တောင်မှ သူမကို ကယ်ခဲ့တယ်၊ ပြုစုပျိုးထောင်ပေးခဲ့တယ်၊ ကျင့်စဉ်တွေ သင်ပေးခဲ့တယ်။ သခင်လေးနဲ့ သူမ ကြားမှာ ကျေသွားပါပြီ။"

"တို့တွေ ကျေသွားပြီဆိုတာ ဟုတ်ပါတယ်။"

ရှောင်မို ခြေတစ်လှမ်းချင်း လျှောက်လှမ်းသွားရာ သူ၏ အသံလေးမှာ လေထဲတွင် လွင့်ပါသွားတော့သည်။

"ဒါပေမဲ့ ရှကွန်းရယ်... သူက ငါ့ရဲ့ တပည့်ပဲလေ..."

...

လျန်မင်းသားအိမ်တော်။

လျန်မင်းသား ရှောင်ကျင်းသည် ခြံဝင်းအတွင်း၌ ငှက်များကို စနောက်နေသည်။

"ခမည်းတော်..."

အသက် ဆယ့်သုံး၊ ဆယ့်လေးအရွယ် ကောင်လေးတစ်ဦးသည် ခြံဝင်းအတွင်းသို့ အမြန်လျှောက်ဝင်လာသည်။ ထိုကောင်လေး၏ မျက်ဝန်းများတွင် သူငယ်အိမ်နှစ်ထပ် ပါရှိသည်။

"အို... ဟန်အာ ပါလား။ ဟန်အာ... မင်း ဂိုဏ်းကနေ ဘာလို့ ပြန်လာတာလဲ။"

ရှောင်ကျင်းသည် သူ၏သား ပြန်လာသည်ကို မြင်သောအခါ အံ့သြဝမ်းသာ ဖြစ်သွားသည်။

"လတ်တလော ဟန်အာ အပြင်မှာ ကျင့်ကြံရင်း လျန်တိုင်းပြည် ရဲ့ မြို့တော်ကို ဖြတ်လာတာနဲ့ ခမည်းတော်ကို လာတွေ့တာပါ။ ခမည်းတော် ကြည့်ပါဦး။"

ရှောင်ဟန်က ပါးစပ်ဟလိုက်ရာ တောက်ပနေသော ရွှေအမြူတေ တစ်ခုသည် သူ၏ လည်ချောင်းထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဖခင်ဖြစ်သူကို ပြသပြီးနောက် ရှောင်ဟန်သည် ထို ရွှေအမြူတေ ကို သူ၏ ဝမ်းဗိုက်အတွင်းသို့ ပြန်လည် မျိုချလိုက်သည်။

"လိမ္မာလိုက်တဲ့ သားလေး တကယ့်ကို တော်တဲ့ သားလေးပဲ" လျန်မင်းသား ရှောင်ကျင်း အလွန်အမင်း ဝမ်းသာသွားသည်။ "ဟန်အာ အသက် ၁၄ နှစ်နဲ့ ရွှေအမြူတေအဆင့် ကို ရောက်လိမ့်မယ်လို့ ငါ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ဘူး နောင်တစ်ချိန်မှာ ဟန်အာ ရဲ့ အနာဂတ်က အကန့်အသတ်မရှိ ဖြစ်လာတော့မှာ။ မင်း မသေမျိုးအဆင့်၊ ဒါမှမဟုတ် ကောင်းကင်ဘုံတက်လှမ်းခြင်းအဆင့် ကို ရောက်သွားတဲ့အခါ လောကမှာရှိတဲ့ လူမှန်သမျှ မင်းကို မြင်ရင် ဦးညွှတ် အညံ့ခံကြရလိမ့်မယ်။"

"ဟီးဟီး။" ရှောင်ဟန် နှာခေါင်းကို ပွတ်လိုက်ရင်း "ဟန်အာ ခမည်းတော်ကို စိတ်မပျက်စေခဲ့ရင်ပဲ တော်ပါပြီ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ဘာ စိတ်ပျက်စရာရှိလို့လဲ။ ဟန်အာ... မင်းက ငါတို့ ရှောင်မျိုးနွယ်ရဲ့ မြင့်မြတ်သားလေးပဲ ငါ့သားမှာ ဧကရာဇ်မင်းမြတ် တစ်ပါး ဖြစ်လာမယ့် ပါရမီမျိုး ရှိနေတာ ငါ မြင်နေရတယ်" ရှောင်ကျင်းက သူ၏သား ကျောပြင်ကို အားရပါးရ ပုတ်လိုက်သည်။ "သွားကြစို့ မင်းရဲ့ မယ်တော်ကို သွားရှာရအောင်။ သူလည်း မင်းကို မြင်ရင် အရမ်း ဝမ်းသာသွားမှာ သေချာတယ်။ တို့တွေ ကောင်းကောင်း စားကြတာပေါ့။"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ ခမည်းတော်။" ရှောင်ဟန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

သို့သော် ရှောင်ကျင်းက သူ၏သားကို ခြံဝင်းအပြင်သို့ ခေါ်သွားရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် အစေခံတစ်ဦးသည် ဟန်ချက်မညီဘဲ တိုက်မိလဲမတတ် ပြေးဝင်လာသည်။ သူသည် ခြေချော်ကာ ရှောင်ကျင်း၏ ရှေ့တွင် မှောက်ရက်လဲကျသွားသည်။

ရှောင်ကျင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ထိုအစေခံကို ကန်ထုတ်လိုက်သည်။

နာကျင်မှုကိုပင် ဂရုမစိုက်နိုင်ဘဲ အစေခံသည် အလျင်အမြန် ပြန်တွားလာကာ အသည်းအသန် အော်ဟစ်တော့သည်။ "သခင်ကြီး သခင်ကြီး အကြီးအကျယ် ဒုက္ခရောက်နေပါပြီ အကြီးအကျယ်ပါပဲ"

ရှောင်ဟန်က ရှေ့တိုးလာပြီး အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ဘာဖြစ်တာလဲဆိုတာ ရှင်းရှင်းပြောစမ်း ဘာတွေ အဲလောက် ဒုက္ခရောက်နေလို့လဲ။"

"သခင်ကြီးကို လျှောက်တင်ပါတယ်၊ သခင်လေးကိုလည်း လျှောက်တင်ပါတယ်။"

အစေခံက အသက်မရှူနိုင်ဘဲ အလျင်အမြန် လျှောက်တင်လေသည်။

"အခုလေးတင် အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ကျွန်တော်တို့ ရှောင်မင်းသားအိမ်တော် ကို ရောက်လာပါတယ်။ တံခါးစောင့်နေတဲ့ ကျန်းဟန် က ဘာကိစ္စလဲလို့ သွားမေးတာကို သူမက ဓားတစ်ချက်တည်းနဲ့ ကျန်းဟန်ရဲ့ ခေါင်းကို ဖြတ်ချလိုက်ပါတယ်။"

"အဲဒီ အမျိုးသမီးက တံခါးကို ချိုးဖျက်ပြီး အိမ်ထဲဝင်လာကာ တွေ့သမျှလူကို သတ်နေပါတယ် သူမက မြင်သမျှလူကို သတ်နေတာပါ၊ ကျွန်တော်တို့ အိမ်တော်ထဲက ကျင့်ကြံသူတွေ အားလုံးလည်း သူမလက်ချက်နဲ့ သေကုန်ကြပါပြီ။"

"အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ဟုတ်လား" ရှောင်ကျင်း မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။

"တကယ့်ကို မောက်မာတာပဲ ငါ့ရဲ့ ရှောင်အိမ်တော်မှာ ဘယ်သူမှ မရှိဘူးလို့ သူမ ထင်နေတာလား" ရှောင်ဟန်က သူ၏ ဖခင်ကို ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ "ခမည်းတော်... ဒီမှာပဲ ခဏ စောင့်နေပါ။ ဟန်အာ အခုချက်ချင်းသွားပြီး သူမရဲ့ ခေါင်းကို ဖြတ်ကာ ခမည်းတော်ဆီ ယူလာခဲ့ပါ့မယ်။"

"ရပါတယ်၊ ငါတို့ သားအဖ အတူတူ သွားကြတာပေါ့။" ရှောင်ကျင်း ပြုံးကာ သူ၏ သား ပခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။

တကယ်တမ်းတွင် ထိုလူမှာ မည်သူဖြစ်နိုင်ကြောင်း ရှောင်ကျင်း၏ ရင်ထဲတွင် အကြမ်းဖျင်း ခန့်မှန်းမိနေပြီ ဖြစ်သည်။

...

"နတ်သမီးလေး... ချမ်းသာပေးပါ"

"နတ်သမီးလေး... တို့တွေမှာ ရန်ငြိုးမရှိကြပါဘူး၊ ဘာလို့ သတ်ရတာလဲ..."

"နတ်သမီးလေး... ရပ်လိုက်ပါတော့"

"အား"

"ပြေးကြ ပြေးကြ"

"အရူးမပဲ ဒီလူက အရူးမပဲ"

လျန်မင်းသားအိမ်တော်အတွင်းရှိ အစေခံမလေးများနှင့် အစေခံများမှာ နေရာအနှံ့ ထွက်ပြေးနေကြသည်။

မင်းသားအိမ်တော်အတွင်း၌ ထိုအမျိုးသမီး မြင်တွေ့သမျှ မည်သည့်လူသားမျှ လွတ်မြောက်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

ခြံဝင်းအတွင်း၌ အလောင်းများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပြန့်ကျဲနေသည်။ ကျောက်စရစ်လမ်းလေးများကြားတွင် သွေးများမှာ အဆက်မပြတ် စီးဆင်းနေပြီး မြေဆီလွှာကို နီရဲသွားစေကာ အိမ်တော်အတွင်းရှိ ရေကန်မှာလည်း လုံးဝ နီမြန်းသွားတော့သည်။

အရာအားလုံးမှာ မိန်းကလေး အသက်လေးနှစ်အရွယ်က အဖြစ်အပျက်နှင့် ထပ်တူကျနေတော့သည်။

"မင်းက ဘယ်လောက်တောင် သတ္တိကောင်းနေလို့လဲ မင်းက ဘယ်သူလဲ ငါ့ရဲ့ လျန်မင်းသားအိမ်တော်မှာ လူတွေကို ဒီလောက် ပေါ်တင်ကြီး သတ်ရဲတာလား"

ထိုအမျိုးသမီး ခြေတစ်လှမ်းချင်း လျှောက်လာစဉ် ရှောင်ဟန်သည် သူ၏ ဖခင်နောက်မှ လိုက်လာကာ သူမ၏ ရှေ့တွင် ရပ်တန့်လျက် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"တကယ်ပဲ မင်း ဖြစ်နေတာကိုး။"

ရှောင်ကျင်းသည် ထိုအမျိုးသမီးကို မြင်လိုက်ရသည့် ခဏမှာပင် မှတ်မိသွားသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ရှောင်ကျင်းသည် သူမ၏ ပုံတူပန်းချီကားကို မြင်ဖူးသလို သွေးလိပ်ပြာဂေဟာ ထံသို့လည်း ကိုယ်တိုင် ပေးအပ်ခဲ့ဖူးသည် မဟုတ်ပါလော။

ကျန်းချင်ရီသည် ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ မော့လိုက်သည်။ ရှောင်ကျင်းကို မြင်လိုက်ရသည့် အခိုက်အတန့်တွင် ဓားရိုးကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသော သူမ၏ လက်ချောင်းဆစ်များမှ အသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

သူမ သူ့ကို ရှာတွေ့ခဲ့ပြီ။ နောက်ဆုံးတော့ သူမ ရှာတွေ့ခဲ့ပြီ

သူမ အသက်လေးနှစ်အရွယ်၊ ထိုခြံဝင်းထဲက အဖြစ်အပျက်ကို သူမ ဘယ်တော့မှ မေ့လိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။ သူမ၏ အရိုးများကို ထုတ်ယူနေချိန်တွင် ဤလူသည် မလှမ်းမကမ်း၌ ရပ်နေပြီး သူမကို တိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်ကို ကြည့်သလို ကြည့်နေခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။

"ဒါဆို ရှောင်မင်းသား... ရှင် ကျွန်မကို မှတ်မိနေသေးတာပေါ့" ကျန်းချင်ရီက လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ သွေးရောင်လွှမ်းနေပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ဝါးမျိုတော့မည့် သားရဲတစ်ကောင်နှင့် တူနေသည်။

"မှတ်မိတာပေါ့။" ရှောင်ကျင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ မိဘတွေ၊ မင်းရဲ့ မောင်လေးနဲ့ မင်းတို့ အိမ်တော်ထဲက လူမှန်သမျှကို သတ်ဖို့ အမိန့်ပေးခဲ့တာ ငါကိုယ်တိုင်ပဲ။"

"တိရစ္ဆာန်ထက် ယုတ်ညံ့တဲ့ကောင်"

ကျန်းချင်ရီသည် စိတ်လွတ်ကိုယ်လွတ် ဖြစ်သွားပြီး ဓားကိုကိုင်ကာ ရှေ့သို့ ပြေးဝင်သွားတော့သည်။ အေးစက်လှသော ဓားချီ များမှာ မြက်ပင်ဓားသိုင်း နှင့် ပေါင်းစပ်သွားသည်။ သူမသည် ဓားတစ်ချက်တည်းဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ခုတ်ပိုင်းချလိုက်တော့သည်။

"နင့်အသက်နဲ့ ပြန်ပေးဆပ်ရမယ်"

အခန်း ၁၈ အားလုံးကို သတ်ပြီး ဓားအရိုးကို ငါ့ဆီ ယူလာခဲ့စမ်း

ကျန်းချင်ရီ သည် သူမ၏ ဓားကို ရှောင်ကျင်း ၏ နှလုံးသားဆီသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ဦးတည်ကာ ထိုးသွင်းလိုက်သည်။

ရှောင်ဟန် က အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး ကျန်းချင်ရီ ၏ ဓားဖျားကို သူ၏ လက်သီးဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ထိုးနှက်လိုက်သည်။

မြက်ပင်ဓားသိုင်း သည် အလွန်တရာ ပြင်းထန်လှသော်လည်း၊ နက်နဲသောနှင်းခဲဓားရှည် ၏ အေးစက်လှသော ချီ စွမ်းအင်များနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်လျှင်ပင် ရှောင်ကျင်း ၏ လက်သီးကို မဖောက်ထွက်နိုင်ခဲ့ပေ။

လက်သီးချက်၏ ကြီးမားလှသော အရှိန်ကြောင့် ကျန်းချင်ရီ မှာ နောက်သို့ လွင့်စင်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျဆင်းသွားတော့သည်။

ကျန်းချင်ရီ သည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ လတ်ဆတ်သော သွေးစက်များကို သုတ်လိုက်သည်။

ကျန်းချင်ရီ မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်နှင့် ရှောင်ဟန် ၏ လက်သီးချက်မှာ သူမထံသို့ နောက်တစ်ကြိမ် ရောက်ရှိလာပြန်ရာ၊ သူမအနေဖြင့် တိမ်တိုက်နင်းခြေလှမ်း ကို အသုံးပြု၍ နောက်သို့ ဆုတ်ခွာလိုက်ရသည်။

ကျန်းချင်ရီ စောစောက ရပ်နေခဲ့သော နေရာတွင် မြေပြင်မှာ ကြီးမားသော ကျင်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်သွားတော့သည်။

ပြိုင်ဘက်၏ လက်သီးခွန်အားကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ကျန်းချင်ရီ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး ဤလူကို အထင်သေး၍ မရမှန်း သိလိုက်သည်။

သူငယ်အိမ်နှစ်ထပ် ရှိသော ဤ ရွှေအမြူတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူသည် သူမနှင့် အဆင့်ချင်း တူညီရုံသာမက၊ သူမထက်ပင် အနည်းငယ် ပိုမို သန်မာနေပုံရသည်။

သို့သော် ဤ သူငယ်အိမ်နှစ်ထပ် ရှိသူသည် တိုက်ပွဲအတွေ့အကြုံ အလွန် နည်းပါးလှသည်။

အကွာအဝေးကို ချဲ့လိုက်ပြီးနောက် ကျန်းချင်ရီ သည် သူမ၏ ဓားကို ကျွမ်းကျင်စွာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ၊ နှင်းခဲ ဓားချီ များမှာ အဆက်မပြတ် ပြန့်ကားထွက်လာပြီး ရေခဲဓားရှည်ပေါင်း မြောက်မြားစွာ ဖြစ်ပေါ်လာတော့သည်။

"ကျဆင်းစမ်း"

ကျန်းချင်ရီ ၏ အမိန့်ပေးသံအဆုံးတွင် နှင်းခဲဓားရှည်များသည် သည်းထန်လှသော မိုးစက်များကဲ့သို့ ရှောင်ဟန် ထံသို့ ပစ်ခတ်သွားတော့သည်။

"ငါ့ရဲ့ ရှောင်မင်းသားအိမ်တော် မှာ ဒီလို ကလေးကလား လှည့်ကွက်မျိုးနဲ့ လာပြီး ရမ်းကားနေတာလား"

ရှောင်ဟန် က ကျန်းချင်ရီ ကို အရေးပင် မလုပ်ပေ။ သို့မဟုတ်ပါကလည်း ရှောင်ဟန် သည် ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်ကို စတင်ကတည်းက မည်သူ့ကိုမျှ အလေးမထားခဲ့ခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။ သူသည် တစ်ခါမျှ မရှုံးနိမ့်ဖူးပေ။

သူ ကျင့်ကြံထားသော လက်သီးသိုင်းမှာ တောင်လှုပ်လက်သီး ဟု ခေါ်ပြီး ထိုသို့သော လူငယ်တို့၏ တက်ကြွလှသော ဇွဲသတ္တိ လိုအပ်သည်။ သူ အနိုင်ရလေလေ၊ သူ၏ ချီစွမ်းအင်က ပိုမို ပြင်းထန်လာလေလေ ဖြစ်သည်။ ချီစွမ်းအင် ပြင်းထန်လေလေ၊ သူ၏ လက်သီးချက်က ပိုမို အားပါလေလေ ဖြစ်သည်။

တောင်လှုပ်လက်သီး ကို အသုံးပြုလိုက်သောအခါ လက်သီးအရှိန်အဝါသည် ရေခဲဓားများကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ပြီး၊ နေရောင်အောက်တွင် ရောင်ပြန်ဟပ်နေသော ရေခဲစအနများအဖြစ် လေထဲတွင် လွင့်စင်သွားတော့သည်။

"သေစမ်း"

ရှောင်ဟန် ပြင်းထန်လှသော လက်သီးချက် တစ်ချက်ကို ထိုးနှက်လိုက်သည်။

ရွှေရောင်လက်သီးတံဆိပ်တစ်ခုသည် ကျန်းချင်ရီ ထံသို့ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

ကျန်းချင်ရီ သည် ဘေးတိုက်ရှောင်တိမ်းလိုက်ရင်း နက်နဲသောနှင်းခဲဓားရှည် ကို မတ်မတ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။ သူမသည် သူမ၏ လက်ချောင်းထိပ်ကို လှီးလိုက်ပြီး လတ်ဆတ်သော သွေးများကို ဓားကိုယ်ထည်ပေါ်တွင် သုတ်လိုက်သည်။

ရုတ်တရက် ကျန်းချင်ရီ သည် ဓားရှည်ကို ပြောင်းပြန်ဆုပ်ကိုင်ကာ လေထဲမှနေ၍ အောက်သို့ တိုက်ရိုက် ထိုးစိုက်ချလိုက်သည်။

"ဘုန်း"

ကျန်းချင်ရီ ဓားရှည်ကို မြေကြီးထဲသို့ ထိုးစိုက်လိုက်ရာ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် လှိုင်းလုံးများ ပြန့်ကားထွက်သွားတော့သည်။ ဓားရှည်ကို ဗဟိုပြု၍ ရှောင်အိမ်တော် ၏ ရှေ့ခြံဝင်းတစ်ခုလုံးမှာ အေးစက်လှသော နှင်းခဲလွှာတစ်ခုဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

သို့သော် ဤအေးစက်လှသော နှင်းခဲမှာ နက်နဲသောရေခဲထဲတွင် ကြိတ်ချေထားသော သွေးရောင်ကျောက်သံပတ္တမြားများ ရောနှောနေသကဲ့သို့ နီရဲနေသည်။

ရဲရဲတောက်နေသော ရေခဲဆူးများမှာ မြေပြင်မှ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပေါက်ထွက်လာရာ ရှောင်ဟန် အနေဖြင့် အဆက်မပြတ် နောက်ဆုတ်နေရတော့သည်။ သူ ခြေချလိုက်သည့် နေရာတိုင်းတွင် ရေခဲဆူးများ ချက်ချင်း ပေါ်ထွက်လာသည်။

"မကောင်းတော့ဘူး"

ရုတ်တရက် ရှောင်ဟန် တစ်ခုခုကို သတိပြုမိလိုက်သော်လည်း အချိန်နှောင်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသော ကျန်းချင်ရီ က မန္တန်တစ်ခုကို ရွတ်ဆိုလိုက်ရာ ရေခဲတိုင်ပေါင်းများစွာမှာ ချက်ချင်း ထိုးထွက်လာပြီး ရှောင်ဟန် ၏ လှုပ်ရှားမှုများကို ပိတ်ဆို့လိုက်တော့သည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင် ရှောင်ကျင်း သည်လည်း နက်နဲသောနှင်းခဲရေခဲအိမ် ဖြင့် ချည်နှောင်ခြင်း ခံထားရသည်။

"ရှောင်ကျင်း... နင့်သား နင့်မျက်စိရှေ့မှာတင် သေသွားတာကို ငါ ကြည့်စေချင်တယ်"

ကျန်းချင်ရီ သူမ၏ ဓားရှည်ကို ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။ နက်နဲသောနှင်းခဲဓားရှည် သည် အဖြူရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ရှောင်ဟန် ၏ နှလုံးသားဆီသို့ ထိုးစိုက်သွားတော့သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်မှာပင် ဓားမကြီးကို ကိုင်ဆောင်ထားသော အဘိုးအိုတစ်ဦးသည် ကျန်းချင်ရီ ၏ ခြေလှမ်းတစ်ရာပျံဓား ကို ရိုက်ချလိုက်သဖြင့် လွင့်စင်သွားတော့သည်။ နက်နဲသောနှင်းခဲဓားရှည် မှာ မြေပြင်တွင် စိုက်ဝင်သွားပြီး ကျယ်လောင်စွာ တုန်ခါနေသည်။

ထို့နောက် အဘိုးအိုသည် အခြားသော တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခုဖြင့် ရှောင်ကျင်း နှင့် ရှောင်ဟန် ကို ချည်နှောင်ထားသော နက်နဲသောနှင်းခဲရေခဲအိမ် ကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။

ကျန်းချင်ရီ သူမ၏ လက်ချောင်းထိပ်များကို လှုပ်ရှားလိုက်ရာ နက်နဲသောနှင်းခဲဓားရှည် သည် တုံ့ပြန်မှုပေးကာ ပိုင်ရှင်၏ လက်ထဲသို့ ပြန်လည် ပျံသန်းရောက်ရှိလာသည်။

"ဓားအရိုး ဆုံးရှုံးသွားတာတောင် ဒီလောက်အထိ ကျင့်ကြံနိုင်တာ တကယ်ကို အံ့သြစရာပါပဲ" ရှောင်ကျင်း က သူ၏ သားထံသို့ လျှောက်သွားပြီး သူ၏အပေါ်မှ ရေခဲမှုန်များကို ပုတ်ထုတ်ပေးကာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ခမည်းတော်... ဟန်အာ..."

သေလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရသော ရှောင်ဟန် က တစ်ခုခု ရှင်းပြရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

သို့သော် ရှောင်ကျင်း က ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ "ရပါတယ်။ မင်းက ငယ်သေးတယ်၊ အသက် ၁၄ နှစ်ပဲ ရှိသေးပြီး သေရေးရှင်ရေး တိုက်ပွဲတွေ အများကြီး မကြုံဖူးသေးလို့ပါ။ မင်းရဲ့ ခွန်အားက သူမထက် မနိမ့်ပါဘူး၊ မင်းမှာ အတွေ့အကြုံ လိုနေတာပဲ ရှိတာ။ ဒီနေ့ တိုက်ပွဲကို မှတ်ထားပါ၊ မင်းရဲ့ ပြိုင်ဘက်က ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ် ဘယ်တော့မှ အထင်မသေးပါနဲ့။"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ ခမည်းတော်" ရှောင်ဟန် က ခေါင်းညိတ် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

သူ့သား၏ တာအိုနှလုံးသား ကို တည်ငြိမ်အောင် ပြုလုပ်ပေးပြီးနောက် ရှောင်ကျင်း သည် လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ကျန်းချင်ရီ ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ "သေချာပါတယ်၊ မင်းကို သတ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ချက်က မှန်ကန်တဲ့အလုပ်ပဲ။ မင်းကို သတ်ဖို့ ငါ အစောကြီးကတည်းက လုပ်ခဲ့သင့်တာ၊ ဒါပေမဲ့ အခုလည်း နောက်မကျသေးပါဘူး။"

"အကြီးအကဲရဲ့... ဒီမျိုးမစစ်မလေးကိုရှင်းပစ်ဖို့ ဒုက္ခပေးရဦးမယ်" ရှောင်ကျင်း က အစမှအဆုံးအထိ တည်ငြိမ်နေခဲ့သည်။

"မင်းသားကြီး... စိတ်ချပါ။"

ရှောင်အိမ်တော် ၏ ကျောက်စိမ်းသန့်စင်ခြင်းအဆင့် ဂုဏ်ထူးဆောင်ပညာရှင်ဖြစ်သူ ရဲ့စန်းတောက် သည် ရှေ့သို့ လှမ်းလာရာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ကြီးမားသော ကျင်းကြီးတစ်ခု ချိုင့်ဝင်သွားတော့သည်။

ကျန်းချင်ရီ သည် ပြိုင်ဘက်၏ ရုပ်သွင်ကိုပင် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်လိုက်ရမီမှာပင် ကျယ်ပြန့်လှသော ဓားမကြီး တစ်လက်သည် သူမထံသို့ ခုတ်ပိုင်းကျလာသည်။

"ဒေါင်း" ကျန်းချင်ရီ ဓားကို ကန့်လန့်ဖြတ်ကာ ကာကွယ်လိုက်သည်။

ဤဓားမကြီး၏ ရိုက်ခတ်မှု စွမ်းအားသည် ကျန်းချင်ရီ ၏ လက်ချောင်းများကြားမှတစ်ဆင့် သူမ၏ လက်မောင်းသို့၊ ထို့နောက် သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံးသို့ စီးဆင်းသွားသည်။ ကျန်းချင်ရီ သည် သူမ၏ အရိုးများ အားလုံး ကြေမွတော့မည့်အလား ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဘုန်း"

ကျန်းချင်ရီ သည် နံရံတစ်ခုသို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်မိသွားပြီး ထိုနံရံမှာ ချက်ချင်း ပြိုကျသွားကာ အုတ်နီခဲကျိုးများ ပိမိသွားတော့သည်။

"ထွီ"

ကျန်းချင်ရီ သည် လတ်ဆတ်သော သွေးတစ်လုပ်ကို ထွေးထုတ်လိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်မှ တုန်တုန်ရီရီဖြင့် ပြန်ထလာခဲ့သည်။

ဒါက ကျောက်စိမ်းသန့်စင်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးရဲ့ ခွန်အားလား။ ကျန်းချင်ရီ သည် တစ်ဖက်လူက သူ၏ အစွမ်းကုန်ပင် မထုတ်ရသေးဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

"မိန်းမငယ်လေး... အဘိုးကြီးက မင်းကို မြန်မြန်ဆန်ဆန်ပဲ သေခွင့်ပေးပါ့မယ်"

ရဲ့စန်းတောက် ၏ ဓားအရှိန်အဝါ မှာ အဆက်မပြတ် မြင့်တက်လာသည်။

ရဲ့စန်းတောက် သည် သူ၏ ဓားမကြီးကို လွှဲယမ်းကာ တောင်တစ်လုံးကိုပင် နှစ်ခြမ်းခွဲနိုင်မည့်အလား တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခုကို ပြုလုပ်လိုက်သည်။

ကျန်းချင်ရီ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ ဤတိုက်ခိုက်မှုကို သူမ ရှောင်တိမ်းနိုင်မည်မဟုတ်မှန်း သိလိုက်သည်။ သူမ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် အားလုံးကို အသုံးပြု၍ ကျန်းချင်ရီ သည် သူမ၏ အားအပြင်းဆုံး ဓားချက်ဖြစ်သည့် မြက်ပင်ဓားသိုင်း ၏ နောက်ဆုံးတိုက်ကွက် ဟင်းလင်းပြင်ဖောက်ခွဲခြင်းဟန်ပန် ကို ထုတ်သုံးလိုက်သည်။

ဓားချီ ဖြတ်သန်းသွားသည့် နေရာတိုင်းတွင် ဟင်းလင်းပြင် အရိပ်ရောင်များသာ ကျန်ရစ်နေခဲ့သည်။

ဓားချီ နှင့် ဓားမအရှိန်အဝါ တို့ ထိခိုက်မိရာ ပြင်းထန်လှသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များမှာ ခြံဝင်းတစ်ခုလုံးသို့ လွင့်စင်သွားတော့သည်။ သို့သော် သူတို့၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် ခြားနားမှုမှာ အလွန်တရာ ကြီးမားလွန်းလှသည်။

ကျန်းချင်ရီ ၏ ဓားချီ သည် တစ်ဖက်လူကို အသက်ရှူတစ်ဝက်စာ အချိန်လောက်သာ တားဆီးနိုင်ခဲ့သည်။ ဓားချီ များ ပျက်စီးသွားပြီး ဓားမအရှိန်အဝါ သည် ကျန်းချင်ရီ ၏ မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားသို့ ပြင်းထန်စွာ ခုတ်ပိုင်းလာတော့သည်။

ကျန်းချင်ရီ သူမ သေရတော့မည်ကို သိလိုက်သည်။ သို့သော် ကျန်းချင်ရီ ၏ ရင်ထဲတွင်မူ သက်သာရာရသွားသည့် ခံစားချက်တစ်ခု ရှိနေသည်။

ကျန်းချင်ရီ မျက်လုံးမှိတ်ကာ သေခြင်းတရားကို တည်ငြိမ်စွာ စောင့်ဆိုင်းလိုက်သည့် အခိုက်အတန့်မှာပင်။ သူမ၏ ရှေ့ ခပ်လှမ်းလှမ်းမှ ကျယ်လောင်သော အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။

အချိန်အတော်ကြာသည့်တိုင် နာကျင်မှုက ရောက်မလာခဲ့ပေ။ မိန်းကလေးသည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ မြင်လိုက်ရသည်မှာ ရင်းနှီးလှသော ဓားရှည်တစ်လက်ပင် ဖြစ်သည်။ ဓားရိုးပေါ်တွင် ရပ်နေသူမှာ သူမ ရင်းနှီးလှသော ကျောပြင်ကြီးပင် ဖြစ်သည်။

ရှောင်ကျင်း သည် ကောင်းကင်ပေါ်မှ ဆင်းသက်လာသော ထိုလူကို မျက်မှောင်ကြုတ်ကြည့်လိုက်သည်။ ရဲ့စန်းတောက် ကတော့ ပြုံးလိုက်ပြီး "ပထမသခင်လေး... မတွေ့ရတာ ကြာပြီနော်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ရှောင်မို ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "အကြီးအကဲရဲ့... ကျွန်တော် ရှောင်အိမ်တော် ရဲ့ သခင်လေး မဖြစ်ခဲ့တာ ကြာပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ အကြီးအကဲရဲ့ ကတော့ နေကောင်းပုံရပါတယ်နော်။"

"နေကောင်းပါတယ်၊ နေကောင်းပါတယ်။" ရဲ့စန်းတောက် သူ၏ ဓားမကြီးကို ပခုံးပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။ "ပထမသခင်လေး... ဒီတစ်ခါ ပြန်လာတာက မင်းသားကြီးကို လာတွေ့တာလား။"

"အဟွတ်... အဟွတ်... အဟွတ်..." ရှောင်မို အကြိမ်အနည်းငယ် ချောင်းဆိုးလိုက်သည်။ "ကျွန်တော့်ရဲ့ တပည့်က အသိတရားမရှိဘဲ အကြီးအကဲရဲ့ အပေါ် ရိုင်းပျခဲ့မိပါတယ်။ သူမကိုယ်စား ကျွန်တော် တောင်းပန်ပါတယ်။ အကြီးအကဲရဲ့ အနေနဲ့ စိတ်ထားကြီးကြီးထားပြီး သူမရဲ့ အပြစ်ကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါဦး။ သူမကို ကျွန်တော် ပြန်ခေါ်သွားပြီး သေချာ သွန်သင်ဆုံးမပါ့မယ်။"

ရဲ့စန်းတောက် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "သခင်လေး... ဒါကို ကျွန်တော်မျိုးကို ပြောနေလို့ မထူးပါဘူး၊ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ရှောင်မင်းသားကြီး ကိုပဲ ပြောရပါလိမ့်မယ်။"

ရှောင်မို လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး လျန်မင်းသား ရှောင်ကျင်း ကို စိုက်ကြည့်ကာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ "မင်းသားကြီး အနေနဲ့ ကျွန်တော်တို့အပေါ် အခွင့်အရေးလေး တစ်ခုလောက် ပေးနိုင်မလားလို့ သိချင်မိပါတယ် ခင်ဗျာ။"

ရှောင်ကျင်း သည် မိမိနှင့် အဆက်အသွယ် ဖြတ်တောက်ထားခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော သားဖြစ်သူကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ရှောင်မို... သူက ငါ့ရဲ့ ရှောင်အိမ်တော်က လူအများကြီးကို သတ်ခဲ့တာနော်။"

"မင်းသားကြီး ခင်ဗျာ... လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ်နှစ်ဆယ်ကျော်ကလည်း မင်းသားကြီး က ချင်ရီရဲ့ အိမ်တော်က လူအများကြီးကို သတ်ခဲ့တာပဲ မဟုတ်လား" ရှောင်မို က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်လေ။" ရှောင်ကျင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ငါက သူမရဲ့ မိဘတွေနဲ့ သူမရဲ့ မောင်လေးအပါအဝင် အိမ်တော်ထဲက လူတိုင်းကို သတ်ခဲ့တာ။ သူမက နောက်ပိုင်းမှာ ငါ့ကို ထပ်ပြီး သတ်ဖို့ မကြိုးစားတော့ဘူးလို့ မင်း ထင်နေတာလား။"

ရှောင်မို မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။

ရှောင်ကျင်း လက်ကာပြကာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"အကြီးအကဲရဲ့... အားလုံးကို သတ်ပြီး ဓားအရိုး ကို ငါ့ဆီ ယူလာခဲ့စမ်း။"

"မင်းသားကြီး... ပထမသခင်လေးက သန္ဓေတည်ဝိညာဉ်အဆင့် မှာ ရှိနေတာပါ။ ဓားအရိုး က ပထမသခင်လေးရဲ့ ဝိညာဉ် နဲ့ ပေါင်းစပ်သွားခဲ့ပါပြီ။ အကယ်၍ အတင်းအကျပ် ထုတ်ယူမယ်ဆိုရင် သူ သေချာပေါက် ဝိညာဉ်ပျက်စီးသွားပါလိမ့်မယ်" ဟု အကြီးအကဲရဲ့ က ပြောလိုက်သည်။

ရှောင်ကျင်း က အကြီးအကဲရဲ့ ကို ခံစားချက်ကင်းမဲ့စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင်ကော ဘာဖြစ်လဲ။"