အခန်း (၁၉-၂၀)

အခန်း ၁၉ ချင်ရီ... ဆရာ့ကို ခွင့်လွှတ်ပါ၊ ဒါဟာ နောက်ဆုံးအကြိမ်ပါပဲ

"ပထမသခင်လေး... မင်းသားကြီးက အမိန့်ပေးလိုက်ပြီဆိုတော့ ဒီအဘိုးကြီးကို အပြစ်မတင်ပါနဲ့တော့။"

ရဲ့စန်းတောက် သက်ပြင်းချလိုက်သော်လည်း သူ အံ့သြမနေခဲ့ပေ။ သူ၏မင်းသားကြီးအတွက် သားသမီးဆိုသည်မှာ အလွန်များပြားလှသော်လည်း အသုံးချနိုင်စွမ်းရှိသူကိုသာ မင်းသားကြီး၏ သားဟု ခေါ်ဆိုထိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှောင်ကျင်း ၏ အမိန့်အဆုံးတွင် ရဲ့စန်းတောက် သည် သူ၏ဓားမကြီးကို ကိုင်ကာ ရှောင်မို ထံသို့ ခုတ်ပိုင်းလိုက်တော့သည်။

ရှောင်မို သည် သူ၏ခြေဖျားဖြင့် ဖိနပ်အောက်မှ ဓားရှည်ကို ကန်ထုတ်လိုက်ရာ ကြွေရောင်စဉ်ဓား သည် လေထဲသို့ ပျံတက်သွားပြီး ရဲ့စန်းတောက် ၏ လည်ပင်းဆီသို့ ထိုးစိုက်သွားသည်။ ရဲ့စန်းတောက် က ခေါင်းကို တိမ်းစောင်းကာ ရှောင်လိုက်သည့် ခဏမှာပင် ရှောင်မို ၏ ရုပ်သွင်မှာ သူ၏ရှေ့သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ ရှောင်မို သည် ရှေ့သို့ ပျံထွက်သွားသော ဓားရိုးကို လှမ်းဖမ်းလိုက်ပြီး ရဲ့စန်းတောက် ၏ ခေါင်းကို ကန့်လန့်ဖြတ် ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

ရဲ့စန်းတောက် က သူ၏ဓားမကြီးကို မြှောက်ကာ ခက်ခက်ခဲခဲ ကာကွယ်လိုက်ရသည်။

"ဘုန်း"

ကြီးမားလှသော ရိုက်ခတ်မှုတစ်ခုကို ရဲ့စန်းတောက် ခံစားလိုက်ရသည်။ ဤသည်မှာ ဓားဖြင့် ခုတ်ခံရခြင်းထက် တူဖြင့် အထုခံရခြင်းနှင့် ပိုတူနေသည်။ ရဲ့စန်းတောက် သည် ကျောက်တုံးပုံများကြားသို့ လွင့်စင်သွားပြီး ကျောက်မှုန့်များ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြန့်ကျဲသွားတော့သည်။

"သွားကြစို့"

ရှောင်မို တိုက်ပွဲကို ဆက်မဆွဲတော့ဘဲ လှည့်ကာ ကျန်းချင်ရီ ကို ပွေ့ပိုက်လျက် အပြင်သို့ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်သည်။

သတိပြန်ဝင်လာသော ကျန်းချင်ရီ သည် စိတ်ကောက်နေသော ကလေးမလေးတစ်ဦးကဲ့သို့ ရှောင်မို ၏ ရင်ဘတ်ကို အဆက်မပြတ် ထုနှက်နေတော့သည်။ "ငါ့ကို လွှတ်စမ်း နင့်ရဲ့ အကူအညီကို ငါမလိုချင်ဘူး ငါ့ကို အခုချက်ချင်း လွှတ်"

"ဒီကို ရောက်လာပြီးမှတော့ ထွက်သွားဖို့ မစဉ်းစားနဲ့တော့။" ရှောင်ကျင်း သည် သူ၏ရင်ခွင်ထဲမှ အမှတ်အသားပြားတစ်ခုကို ထုတ်ကာ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ဖြင့် လှုံ့ဆော်လိုက်သည်။

ရှောင်မို ရှောင်အိမ်တော် အပြင်ဘက်သို့ ပျံထွက်ခါနီးအချိန်မှာပင် ရှောင်အိမ်တော် ၏ နတ်ဘုရားအစီအရင်ဝင်္ကဘာမှာ အသက်ဝင်လာပြီး အိမ်တော်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံကာကွယ်လိုက်ရာ မည်သူမျှ ထွက်ခွာ၍ မရတော့ပေ။

"ဟူး..." ရှောင်မို ရင်ထဲတွင် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ နှမြောစရာပဲ၊ နည်းနည်းလေးပဲ လိုတော့တာကို။

"ဖယ်စမ်း"

ရုတ်တရက် ကျန်းချင်ရီ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ရှောင်မို ၏ ရင်ဘတ်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် တွန်းကာ ဖယ်ထုတ်လိုက်သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်မှာပင် ဓားချက်တစ်ခုသည် သူတို့နှစ်ဦးကြားသို့ ဖြတ်သန်းသွားသည်။ ရဲ့စန်းတောက် သည် ရှောင်မို ထံသို့ နောက်တစ်ကြိမ် ခုတ်ပိုင်းလာခြင်း ဖြစ်သည်။ ရှောင်မို လည်း သူ၏ဓားဖြင့် ပြန်လည်ရင်ဆိုင်လိုက်သည်။ နှစ်ဖက်စလုံး၏ တိုက်ခိုက်မှုများမှာ အလွန်လျင်မြန်လှသဖြင့် ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့ရန်ပင် ခက်ခဲလှသည်။

ရှောင်အိမ်တော် အတွင်းရှိ ကျောက်တုံးပုံများမှာ ကြေမွသွားပြီး အိမ်ဆောင်များမှာလည်း ပြိုကျပျက်စီးကုန်တော့သည်။ ကျန်းချင်ရီ သည် အောက်သို့ ဆင်းသက်ကာ သူမ၏ဓားရှည်ဖြင့် ရှောင်ကျင်း ကို တိုက်ရိုက် ဦးတည်လိုက်သည်။ သူမသည် ခေါင်းဆောင်ကို အရင်ဖမ်းရန် ကြံစည်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဒီမင်းသားကို တကယ်ပဲ အထင်သေးနေတာပဲ။"

ရှောင်ကျင်း လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏အဖိုးတန်ရတနာဓားကို ဆွဲထုတ်ကာ ကျန်းချင်ရီ ကို ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။ ကျန်းချင်ရီ လည်း သူမ၏ဓားကို လွှဲယမ်းလိုက်ရာ သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖြတ်သန်းသွားသော ဓားချီများမှာ သူတို့နောက်ကွယ်ရှိ မြေပြင်တွင် နက်ရှိုင်းသော မြောင်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားစေသည်။

သို့သော် သန္ဓေတည်ဝိညာဉ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူဖြစ်သည့် ရှောင်ကျင်း အဖို့ ဒဏ်ရာရထားသော ရွှေအမြူတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူ ကျန်းချင်ရီ ကို သတ်ဖြတ်ရန်မှာ အလွန်လွယ်ကူလှသည်။ ဓားချင်းယှဉ်ပြိုင်နေစဉ်မှာပင် ရှောင်ကျင်း သည် အခွင့်အရေးကို ဆုပ်ကိုင်ကာ အင်အားကို ရှေ့သို့ လွှဲပြောင်းပေးလိုက်ပြီး ကျန်းချင်ရီ ၏ ဝမ်းဗိုက်ကို ပြင်းထန်စွာ ကန်လိုက်သည်။

ကျန်းချင်ရီ သည် လတ်ဆတ်သော သွေးတစ်လုပ်ကို ထွေးထုတ်လိုက်ရပြီး သူမ၏ကိုယ်ခန္ဓာမှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ လိမ့်သွားတော့သည်။ ရှောင်ကျင်း က အခွင့်အရေးကိုယူကာ သူမကို နေရာတင် အသေသတ်ရန် ဓားဖြင့် ထိုးလိုက်သည်။

"ဒေါင်း"

ရှောင်ကျင်း အောင်မြင်တော့မည့်ဆဲဆဲမှာပင် ရှောင်မို သည် ကျန်းချင်ရီ ၏ ဘေးသို့ အပြေးရောက်လာပြီး ဓားကို အပေါ်သို့ ပင့်ကာ ကာကွယ်လိုက်သည်။ ရှောင်ကျင်း အံ့သြသွားပြီး အလျင်အမြန် ပြန်လည်ကာကွယ်လိုက်ရကာ ဆယ်မီတာခန့် လွင့်စင်သွားတော့သည်။

"သေခါနီးလူတစ်ယောက်ကများ"

ရှောင်ကျင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး စိတ်အာရုံဖြင့် နတ်အကာအကွယ်ဝင်္ကဘာ ကို လှုံ့ဆော်လိုက်ရာ မီးဖီးနစ် တစ်ကောင်သည် ကျန်းချင်ရီ နှင့် ရှောင်မို ထံသို့ ပျံသန်းတိုက်ခိုက်လာသည်။ သူသည် ရှောင်မို ကို သတ်ဖြတ်ရန် တကယ်ပင် ဆုံးဖြတ်ထားပြီး သူ၏ရင်ထဲတွင် ကရုဏာတရား အနည်းငယ်မျှ မရှိပေ။ ရှောင်မို၏ ဓားအရိုး ကို ထုတ်ယူပြီး သူ၏ ဝိညာဉ်ပျက်စီးခြင်း ကို ခံရကာ ပြန်လည်ဝင်စားခြင်း မရှိတော့လျှင်ပင် သူ ဂရုမစိုက်ပေ။

"ဘုန်း"

ရှောင်မို သည် ကျန်းချင်ရီ ကို သူ၏နောက်တွင် ကာကွယ်ထားပြီး ထိုတိုက်ခိုက်မှုကို အပြည့်အဝ ခံယူလိုက်တော့သည်။

"ဟင့်အင်း" ကျန်းချင်ရီ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ရှောင်မို နောက်သို့ လဲကျသွားရာ ကျန်းချင်ရီ သည် သူမ၏ ဆရာ ကို တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ပိုက်ထားလိုက်သည်။ သူမ၏ဆရာ အသက်မီးလျှံမှာ လျင်မြန်စွာ မှေးမှိန်လာနေသည်ကို သူမ ခံစားနေရသည်။

"ဟန်အာ... သွားပြီးတော့ အဲဒီကောင်မလေးကို သတ်၊ သူ့ရဲ့ ဓားအရိုး ကို ယူလိုက်။ အဲဒီအခါကျရင် မင်းမှာ သူငယ်အိမ်နှစ်ထပ် ရော ဓားအရိုး ပါ ရှိသွားပြီ၊ ဒီလောကမှာ မင်းကို ဘယ်သူမှ ယှဉ်နိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး" အခြေအနေများ ပြီးဆုံးသွားပြီဟု ယူဆကာ ရှောင်ကျင်း က သူ၏သားကို ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ ခမည်းတော်" ရှောင်ဟန် သည် အနည်းငယ်မျှ တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ သူ၏ဓားမြှောင်ကို ကိုင်ကာ သူတို့ထံသို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။

ရှောင်ဟန် သည် ဤအစ်ကိုကြီးကို တစ်ခါမျှ မတွေ့ဖူးသော်လည်း သူ့ကို အလွန်အမင်း မုန်းတီးနေခဲ့သည်။ အကြောင်းမှာ ရှောင်ဟန် ဘာပဲလုပ်လုပ် ရှောင်မို နှင့် အမြဲတမ်း နှိုင်းယှဉ်ခံနေရသောကြောင့်ပင်။ ဤသည်က ရှောင်ဟန် ကို အလွန် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စေခဲ့သည်။ ရှောင်မို သည် ဓားအရိုး အစားထိုးခံထားရသော အသုံးမကျသူတစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်၊ သူ့ကို ဘာကြောင့် ရှောင်မို နှင့် နှိုင်းယှဉ်နေရသနည်း။ ရှောင်မို သည် ဓားအရိုးက တခြားသူပိုင်မှန်း သိလိုက်ရသည့်တိုင်အောင် ရှောင်မင်းသားအိမ်တော် မှ ထွက်ခွာကာ ထိုမိန်းကလေးကို လိုက်ရှာနေခြင်းမှာ တကယ်ပင် ရယ်စရာကောင်းလှသည်။

ကျန်းချင်ရီ ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ရှောင်မို အကြိမ်အနည်းငယ် ချောင်းဆိုးလိုက်ပြီး သူ၏လက်ချောင်းထိပ်ဖြင့် မြေပြင်ကို ညင်သာစွာ တောက်လိုက်သည်။ မြေပြင်မှာ ရေကန်တစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး ရှောင်မို နှင့် ကျန်းချင်ရီ ကို ဗဟိုပြုကာ လှိုင်းဝိုင်းလေးများ ပြန့်ကားထွက်သွားတော့သည်။

ရှောင်ဟန် ၏ မျက်စိရှေ့မှာတင် ထိုလူနှစ်ဦးမှာ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

"ခမည်းတော်..." ရှောင်ဟန် က သူတို့နှစ်ဦး လွတ်မြောက်သွားပြီဟု ထင်ကာ ဖခင်ဖြစ်သူထံသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒီ ဓားအရိုး က တကယ်ကို ထူးခြားတာပဲ၊ သန္ဓေတည်ဝိညာဉ်အဆင့် ဓားကျင့်ကြံသူတစ်ဦးကို ဓားနယ်ပယ် တစ်ခု တည်ဆောက်နိုင်စေတယ်ပေါ့။" ရှောင်ကျင်း ရှေ့သို့ လှမ်းလာကာ ပြောလိုက်သည်။ "သား... စိတ်မပူနဲ့၊ သူတို့ ထွက်မသွားသေးဘူး။"

ရှောင်ကျင်း ကျောက်ခဲတစ်လုံးကို ကောက်ကိုင်ကာ ပစ်လိုက်သည်။ ထိုကျောက်ခဲသည် မမြင်နိုင်သော နံရံတစ်ခုနှင့် တိုက်မိသကဲ့သို့ ချက်ချင်းပင် ကြေမွသွားတော့သည်။

"ဒါက ဓားကျင့်ကြံသူတစ်ဦးရဲ့ ဓားနယ်ပယ် ပဲ။ ရှောင်မို က ကျန်းချင်ရီ ကို အထဲဆွဲခေါ်သွားလို့ သူတို့ ပျောက်သွားသလို ဖြစ်နေတာ။"

ရှောင်ကျင်း က သူ၏ဘေးမှ ရဲ့စန်းတောက် ကို မေးလိုက်သည်။

"သူ့ရဲ့ ဓားနယ်ပယ် ကို ဖျက်ဆီးဖို့ ဘယ်လောက်ကြာမလဲ။"

"မင်းသားကြီးကို လျှောက်တင်ပါတယ်၊ ဒီအဘိုးကြီး ဓားသုံးချက်လောက် ခုတ်လိုက်ရင်ပဲ ရပါပြီ။" ရဲ့စန်းတောက် က သူ၏မုတ်ဆိတ်ကို ယုံကြည်မှုရှိရှိ ပွတ်သပ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

လူတိုင်း၏ ဓားနယ်ပယ် မှာ မတူညီကြပေ။

ရှောင်မို ၏ ဓားနယ်ပယ် မှာ ကြည်လင်နေသော ရေကန်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပြီး ပြာလွင်နေသော ကောင်းကင်ယံနှင့် အေးအေးလူလူ လွင့်မျောနေသော တိမ်တိုက်ဖြူများမှာ ရေပြင်တွင် အရိပ်ထင်ဟပ်နေသည်။

"ဆရာ... ဆရာ မသေရဘူးနော်... မသေရဘူး..."

ဓားနယ်ပယ် အတွင်း၌ ကျန်းချင်ရီ သည် ရေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ကာ ငိုကြွေးနေပြီး လှိုင်းဝိုင်းလေးများ ပြန့်ကားထွက်နေသည်။ ရေကန်ပေါ်တွင် သူတို့နှစ်ဦး၏ အရိပ်များ ထင်ဟပ်နေသည်။

"ကလေးမလေးရယ်... ဘယ်သူမှ မသေဘဲ မနေနိုင်ပါဘူး၊ အချိန်စောတာနဲ့ နောက်ကျတာပဲ ကွာတာပါ။"

သူ၏တပည့် ရင်ခွင်ထဲတွင် မှီရင်း ရှောင်မို ၏ အသက်ရှူသံမှာ ပိုမို အားနည်းလာသည်။

သို့သော် နောက်တစ်ခဏတွင် ကြည်လင်နေသော ရေပြင်မှ ရေစက်များ မြင့်တက်လာသည်။ ထိုရေစက်များသည် ကြိုးများကဲ့သို့ ကျန်းချင်ရီ ကို ချည်နှောင်ကာ လေထဲသို့ မြှောက်တင်လိုက်တော့သည်။

"ဆရာ... ဆရာ ဘာလုပ်မလို့လဲဟင်။"

ကျန်းချင်ရီ ရုန်းကန်နေသော်လည်း လုံးဝ ရုန်းထွက်၍ မရပေ။

ရှောင်မို မနည်း အားယူကာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ကျန်းချင်ရီ ထံသို့ ခြေတစ်လှမ်းချင်း လျှောက်သွားလိုက်သည်။ "ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊ မင်းပိုင်တဲ့အရာကို မင်းဆီ ပြန်ပေးရုံတင်ပါ။"

ကျန်းချင်ရီ တစ်ခဏမျှ ကြောင်အမ်းသွားပြီးနောက် ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်တော့သည်။ "ရှောင်မို နင် ရူးနေတာလား ငါ့ကို အခုချက်ချင်း လွှတ်၊ ငါ အဲဒီ ဓားအရိုးကို မလိုချင်ဘူး၊ အဲဒီ ဓားအရိုး မပါဘဲနဲ့လည်း ငါ့ရဲ့ ကလဲ့စားချေမှုကို ငါ လုပ်နိုင်တယ်"

ရှောင်မို ဘာမှမကြားသကဲ့သို့ပင် မိန်းကလေး၏နောက်သို့ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းသွားသည်။

"ရှောင်မို ငါ နင့်ကို သတိပေးမယ် နင်သာ ငါ့ကို ဓားအရိုး ပေးခဲ့မယ်ဆိုရင် ငါ နင့်ကို တစ်သက်လုံး ဘယ်တော့မှ ခွင့်လွှတ်မှာမဟုတ်ဘူး ရှောင်ကျင်း နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ အရာအားလုံးကို ငါ သတ်ပစ်မယ်လို့ ပြောခဲ့တယ် နင်ကလည်း ငါ သတ်ရမယ့်သူတွေထဲက တစ်ယောက်ပဲ အကယ်၍ နင့်ရဲ့ ဝိညာဉ်ပျက်စီးခြင်း ကို ခံလိုက်ရရင် ငါ နင့်ကို ဘယ်လို သတ်ရတော့မှာလဲ။ နင် သုံးခဲ့တဲ့ အရာမှန်သမျှကို ငါ မသုံးချင်ဘူး ငါ့အနားက ထွက်သွားစမ်း" ကျန်းချင်ရီ ၏ အသံမှာ ပိုပို၍ ကျယ်လောင်လာသည်။

သို့သော် ရှောင်မို ကတော့ နားမထောင်ခဲ့ပေ။ သူသည် ဓားကို ကိုင်ကာ ကျန်းချင်ရီ ၏ နုနယ်လှသော ကျောပြင်ကို ခွဲလိုက်သည်။ ကျန်းချင်ရီ ၏ ကျောရိုးတစ်စိတ်တစ်ပိုင်းမှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ရှောင်မို သည် ထိုဝိညာဉ်စွမ်းအင် ကျောရိုးကို တိုက်ရိုက် ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။

"အား"

ကျန်းချင်ရီ နာကျင်လွန်းသဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ရပြီး သူမ၏ ကိုယ်အင်္ဂါများမှာ တောင့်တင်းသွားတော့သည်။

ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် ရှောင်မို သည် သူ၏ ဓားပျံကို ထိန်းချုပ်ကာ သူ၏ကိုယ်ပိုင် ကျောပြင်ကို ခွဲလိုက်ပြီး ဓားအရိုး ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ရှောင်မို သည် ကြည်လင်တောက်ပနေသော ကျောက်စိမ်းဓားအရိုး ကို ကိုင်ကာ သူမ၏ ကျောပြင်ထဲသို့ ထည့်သွင်းပေးလိုက်သည်။

ဓားအရိုး သည် မိမိအိမ်သို့ ပြန်ရောက်သွားသကဲ့သို့ ကျန်းချင်ရီ နှင့် လျင်မြန်စွာ ပေါင်းစပ်သွားပြီး စုတ်ပြဲသွားသော အသားစများမှာလည်း အလိုအလျောက် ပြန်လည် စေ့သွားတော့သည်။

ရှောင်မို သည် ကျန်းချင်ရီ ၏ ရှေ့သို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။ သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ ဝိညာဉ်အလင်းစက်များအဖြစ် တဖြည်းဖြည်းနှင့် ပျံ့လွင့်ပျောက်ကွယ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

အဟွတ်

သူသွေးတစ်လုပ်အန်ချလိုက်၏။

ရှောင်မိုတစ်ယောက် နွမ်းလျစွာပြုံးကာ သူ၏ တပည့်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမကို ဂိုဏ်းထဲသို့ စခေါ်လာခဲ့စဉ်ကကဲ့သို့ပင် သူမ၏ ခေါင်းလေးပေါ်သို့ လက်တင်ကာ ပြောလိုက်သည်မှာ

"ချင်ရီ... ဆရာ့ကို ခွင့်လွှတ်ပါ၊ ဒါဟာ နောက်ဆုံးအကြိမ်ပါပဲ..."

အခန်း ၂၀ ငါ့မှာ ဘာမှမကျန်တော့ဘူး

ကျိုးတိုင်းပြည်၏ နန်းတော်အတွင်းရှိ ရန်ရှင်းနန်းဆောင် ထဲတွင်။

ရှောင်မို ဖြည်းညင်းစွာ မျက်လုံးပွင့်လာသည်။ သူသည် အကြည့်ကို အောက်သို့နှိမ့်ချလိုက်၏။

သူ့နှလုံးသားထဲတွင် ဆုံးရှုံးမှုကြီးတစ်ခုကို ခံစားနေရပြီး တစ်ကိုယ်လုံး ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသကဲ့သို့ပင်။ ဤသည်မှာ ဘဝဖြတ်သန်းမှုတစ်ခုမျှသာဖြစ်ပြီး သူသည် ရှောင်မို ဆိုသည့် ဇာတ်ကောင်နေရာမှ သရုပ်ဆောင်နေခြင်းသာ ဖြစ်သော်လည်း ရှောင်မိုသည် ဘဝတစ်ရာကျမ်း အတွင်း၌ ဆယ်နှစ်ကျော်ကြာ အချိန်ကုန်ဆုံးခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။

ထို့အပြင် ရှောင်မို သည် ရှောင်မို၏ မှတ်ဉာဏ်အားလုံးကိုလည်း ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။ ဘဝတစ်ရာကျမ်း ထဲရှိ လူတိုင်းသည်လည်း ခံစားချက်ရှိကြပြီး အသွေးအသားရှိကြသူများ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဤသည်မှာ သရုပ်ဆောင်ခြင်း သက်သက်သာဖြစ်သော်လည်း ရှောင်မို သည် ဇာတ်ကောင်ထဲသို့ အပြည့်အဝ စီးမျောဝင်ရောက်သွားခဲ့ပြီး ကျန်းချင်ရီ ကို သူ၏ တပည့် အရင်းအချာကဲ့သို့ တကယ်ပင် သဘောထားခဲ့သည်။

သူမသည် ဘဝတစ်ရာကျမ်း မှ ဖန်တီးထားသော အတုအယောင်တစ်ခု ဖြစ်နေသော်လည်း ရှောင်မို၏ ရင်ထဲတွင်မူ သူမသည် အစစ်အမှန်ပင် ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ ဝတ္ထုတစ်ပုဒ်ကို ဖတ်ရှုခြင်း သို့မဟုတ် ဇာတ်လမ်းတွဲတစ်ခုကို ကြည့်ရှုခြင်းနှင့် တူနေသည်။ အခန်းပေါင်း ထောင်ချီကို ဆက်တိုက်ဖတ်ရှုပြီးနောက် သို့မဟုတ် အပိုင်းပေါင်း ဒါဇင်ချီကို ကြည့်ရှုပြီးနောက်တွင် ဇာတ်ဆောင်မလေးအပေါ် သံယောဇဉ် မတွယ်ဘဲ မည်သို့ နေနိုင်မည်နည်း။ သူမသည် မိမိကိုယ်တိုင် လက်မတင်ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့ရသူ ဖြစ်နေသည်ဆိုလျှင် ပို၍ပင် ဆိုဖွယ်ရာ မရှိတော့ပေ။

"ဟူး... ထားလိုက်ပါတော့။ လက်တွေ့ကမ္ဘာကသာ အရေးကြီးဆုံးပါ"

ရှောင်မို သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ဘဝတစ်ရာကျမ်း ကို ပြန်ဖွင့်လိုက်သည်။ ဤဘဝဖြတ်သန်းမှု အပိုင်းအစလေး ပြီးဆုံးသွားပြီ ဖြစ်သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် မည်သို့သော ဆုလာဘ်များကို ရရှိမည်နည်းဆိုသည်ကို သူ သိချင်နေမိသည်။

【ဘဝတစ်ရာကျမ်း သည် တာဝန်အတွက် ဆုလာဘ်များကို တွက်ချက်နေပါသည်။ လက်တွေ့ကမ္ဘာအချိန်ဖြင့် တစ်နာရီခန့် ကြာမြင့်မည်ဟု ခန့်မှန်းရပါသည်။ ဤကာလအတွင်း ပိုင်ရှင် သည် ကျန်းချင်ရီ ၏ နောက်ဆက်တွဲ အဖြစ်အပျက်များကို ကြည့်ရှုရန် စောင့်ကြည့်သူ အဖြစ် ဘဝတစ်ရာကျမ်း အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်နိုင်သော်လည်း ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခွင့် မရှိပါ။

မှတ်ချက် ၁။ တစ်နာရီကြာပြီးနောက် ပထမဘဝအပိုင်းအစအတွက် ဆုလာဘ်တွက်ချက်မှု ပြီးဆုံးသွားမည်ဖြစ်ပြီး ပိုင်ရှင် သည် ပထမဘဝအပိုင်းအစအတွင်းသို့ နောက်ထပ် ဝင်ရောက်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ပါ။

မှတ်ချက် ၂။ ပိုင်ရှင် သည် စောင့်ကြည့်သူ အဖြစ် ဘဝတစ်ရာကျမ်း အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ခြင်းမှာ အချိန်မြစ်ကြီး ထဲသို့ ခြေလှမ်းလိုက်ခြင်းနှင့် တူညီပြီး အချိန်စီးဆင်းမှုနှုန်းမှာ အဆတစ်ထောင်ကျော် ပိုမိုမြန်ဆန်ပါလိမ့်မည်။ ပိုင်ရှင် လက်တွေ့ကမ္ဘာသို့ ပြန်ရောက်လာသည့်အခါ အနည်းငယ် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နိုင်ပါသည်။

ပိုင်ရှင် အနေဖြင့် ဘဝတစ်ရာကျမ်း အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လိုပါသလား။】

"ဝင်ရောက်မယ်"

ရှောင်မို အနည်းငယ်မျှ မတုံ့ဆိုင်းဘဲ ဘဝတစ်ရာကျမ်း ထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန် ရွေးချယ်လိုက်သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ချင်ရီ ဘာတွေ ဆက်ဖြစ်သွားမလဲဆိုတာ သူ မြင်ချင်သည်။ ချင်ရီ က အတုအယောင် ဖြစ်နေလျှင်ပင် သူမအတွက် ကောင်းမွန်သော အဆုံးသတ်တစ်ခု ရှိနေဖို့ သူ မျှော်လင့်မိသည်။

ဝေဝါးသွားသည့် ခဏမှာပင် ရှောင်မို ၏ အသိစိတ်သည် ဘဝတစ်ရာကျမ်း အတွင်းသို့ နောက်တစ်ကြိမ် ရောက်ရှိသွားပြန်သည်။ ရှောင်မို သည် ရှောင်မင်းသားအိမ်တော် တံခါးဝရှေ့တွင် ရပ်နေကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ သို့သော် ထူးခြားသည်မှာ ရှောင်မို ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဖောက်ထွင်းမြင်နေရပြီး ဝိညာဉ် တစ်ခုကဲ့သို့ တည်ရှိနေကာ မည်သည့်အရာကိုမျှ ထိတွေ့၍ မရခြင်းပင်။

"ဘုန်း"

ရှောင်မို ၏ ရှေ့ခြံဝင်းအတွင်းမှ ကျယ်လောင်သော အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။ ရှောင်မို အတွင်းဘက်သို့ လွင့်မျောဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။

ခြံဝင်းအတွင်း၌ ရဲ့စန်းတောက် သည် ရှောင်မို ၏ ဓားနယ်ပယ် ကို နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ခုတ်ပိုင်းထားပြီး ဖြစ်သည်။ ရဲ့စန်းတောက် ၏ နောက်ဆုံး ဓားချက် ကျရောက်လာချိန်တွင် လူတိုင်းကို အံ့အားသင့်စေသည်မှာ ရှောင်မို ၏ ဓားနယ်ပယ် မှာ အလိုအလျောက် ပျက်စီးသွားခြင်းပင်။

ဤဓားချက်ကြောင့် ကြီးမားလှသော မီးခိုးများနှင့် ဖုန်မှုန့်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။ မီးခိုးများနှင့် ဖုန်မှုန့်များကြားမှ နက်နဲသောနှင်းခဲဓားရှည် ကို ကိုင်ဆောင်ထားသော အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦး လမ်းလျှောက်ထွက်လာသည်။

အမျိုးသမီးငယ်၏ မျက်ဝန်းထောင့်တွင် မျက်ရည်စများ ထင်ကျန်နေပြီး သူမ၏ အကြည့်များမှာ အသက်မဲ့ကာ အရောင်အဆင်း ကင်းမဲ့နေသည်။

"သေကုန်ပြီ..."

"အားလုံး သေကုန်ပြီ..."

"သူတို့အားလုံး ထွက်သွားကြပြီ..."

"ငါ့မှာ ဘာမှမကျန်တော့ဘူး..."

သူမသည် ခြေတစ်လှမ်းချင်း ရှေ့သို့ တိုးလာသည်။ ဓားရှည်မှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် တရွတ်တိုက်ပါလာပြီး စကျင်ကျောက်ပြားများနှင့် ထိခိုက်ကာ မီးပွင့်များ ထွက်နေသည်။ သူမသည် တစ်ဦးတည်း ရေရွတ်နေပြီး သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ လုံးဝ ပြိုလဲပျက်စီးနေပုံရသည်။

ကျန်းချင်ရီ ရှေ့သို့ လှမ်းလိုက်သည့် ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် သူမကို ဝန်းရံထားသော ဓားချီ များမှာ ပိုမို စိပ်လာပြီး ပိုမို ထက်မြက်လာသည်။ သူမ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် မှာ အဆက်မပြတ် မြင့်တက်နေသည်။

ရှောင်ကျင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "သူ့ရဲ့ ဝိညာဉ်လွင့်စင် ပျက်စီးခြင်း ကို ခံလိုက်ရတာတောင် မင်းဆီကို ဓားအရိုး ပြန်ပေးသွားလိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ထားခဲ့ဘူး။ ရှောင်မို က မင်းကို တကယ်ပဲ တန်ဖိုးထားခဲ့တာပဲ။"

"ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း"

ကျန်းချင်ရီ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးလိုက်သည်။ ရဲ့စန်းတောက် က ကျန်းချင်ရီ ကို ပိတ်ဆို့ရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူမက သူ့ကို ကျော်ဖြတ်သွားပြီး ဖြစ်သည်။

"မြန်လိုက်တာ" ရဲ့စန်းတောက် နဖူးတွင် ချွေးစေးများ ပျံလာသည်။ ကျန်းချင်ရီ ၏ အရှိန်မှာ ယခင်နှင့် လုံးဝ နှိုင်းယှဉ်၍ မရတော့ပေ။ ဤသည်မှာ ဓားအရိုး ကို ပြန်လည်ရရှိပြီးနောက် သူမ၏ ခွန်အားလား။

"မင်းသားကြီး... သတိထားပါ" ရဲ့စန်းတောက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

သို့သော် နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ကျန်းချင်ရီ သည် ရှောင်ကျင်း ၏ ရှေ့တွင် ချက်ချင်း ပေါ်လာခဲ့ပြီး သူမ၏ အေးစက်လှသော အကြည့်များက သူ၏ ဝိညာဉ် ကိုပင် ချုပ်နှောင်ထားသကဲ့သို့ ရှိသည်။ "နင့်မှာ သူ့နာမည်ကို ခေါ်ဖို့ အရည်အချင်း မရှိဘူး။"

ဓားတစ်ချက် ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။

ရှောင်ကျင်း ၏ ဘယ်ဘက်ပခုံးမှ သွေးများ ပန်းထွက်လာပြီး လက်မောင်းတစ်ဖက် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားတော့သည်။

"ခမည်းတော်"

ရှောင်ဟန် လန့်သွားပြီး သူ၏ဖခင်ကို ကယ်တင်ရန် ပြေးဝင်လာသည်။

"အနားမလာနဲ့"

ရှောင်ကျင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သို့သော် နောက်ကျသွားခဲ့ပြန်ပြီ။ ကျန်းချင်ရီ က ခေါင်းလှည့်ကာ မှင်ရောင်ကဲ့သို့ နက်မှောင်ပြီး နှင်းခဲကဲ့သို့ အေးစက်သော မျက်ဝန်းများဖြင့် ရှောင်ဟန် ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုအကြည့်တစ်ချက်တည်းဖြင့် ရှောင်ဟန် သည် ချောက်နက်ကြီးထဲသို့ ကျသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ မနေနိုင်ဘဲ တုန်ရီသွားပြီး မသိစိတ်ဖြင့် ခြေလှမ်းနှစ်လှမ်းခန့် နောက်ဆုတ်သွားမိသည်။

ရှောင်ကျင်း သတိပြန်ဝင်လာချိန်တွင် နှင်းခဲများ ဖုံးလွှမ်းနေသော ဓားရှည်မှာ သူ့ထံသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

"ဒေါင်း"

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ရဲ့စန်းတောက် အချိန်မီ ရောက်ရှိလာပြီး ထိုဓားချက်ကို ကာကွယ်လိုက်နိုင်သည်။ ဓားရှည်သည် ရဲ့စန်းတောက် ၏ ဓားမကြီးကို ထိမှန်သွားသည်။

ရဲ့စန်းတောက် သည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကြီးမားသော တောင်ကြီးတစ်လုံးဖြင့် တိုက်မိသကဲ့သို့ လေးလံသွားသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် နောက်သို့ လွင့်စင်သွားပြီး ခြံစည်းရိုးနံရံကို ဖြိုဖျက်ကာ ရှောင်မင်းသားအိမ်တော် ၏ နတ်အကာအကွယ်ဝင်္ကဘာနှင့် ပြင်းထန်စွာ တိုက်မိသွားတော့သည်။

အကယ်၍ နတ်အကာအကွယ်ဝင်္ကဘာသာ လေထုနံရံတစ်ခုကဲ့သို့ ရှောင်မင်းသားအိမ်တော် ကို ဖုံးအုပ်မထားခဲ့လျှင် ရဲ့စန်းတောက် သည် ထိုဓားချက်၏ အရှိန်ကြောင့် မီတာရာနှင့်ချီ၍ လွင့်စင်သွားပေလိမ့်မည်။

ရဲ့စန်းတောက် အသက်ကို မနည်းရှူရင်း မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ အရိုးတိုင်းမှာ ကြေမွသွားသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။

ဓားအရိုး သည် မူလကတည်းက ကျန်းချင်ရီ ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ထုတ်ယူထားခြင်းဖြစ်သောကြောင့် ပြန်လည်ပေါင်းစပ်ရာတွင် လုံးဝ ပြည့်စုံလှသည်။ ထို့ကြောင့် ကျန်းချင်ရီ သည် ဓားအရိုး ကြောင့် သန္ဓေတည်ဝိညာဉ်အဆင့် သို့ ဝင်ရောက်သွားခြင်းအပေါ် ရဲ့စန်းတောက် အံ့သြမနေခဲ့ပေ။ သို့သော် သူမ၏ ခွန်အားမှာ သန္ဓေတည်ဝိညာဉ်အဆင့် သို့ စတင်ဝင်ရောက်ကာစ ဖြစ်သော်လည်း ဤမျှအထိ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းနေလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။

ဒါက မွေးရာပါ ဓားအရိုးရဲ့ စွမ်းအားလား။ နှစ်ပေါင်းတစ်သောင်းမှာ တစ်ခါသာ တွေ့ရခဲတဲ့ မြင့်မြတ်တဲ့ ခန္ဓာကိုယ်လို့ ခေါ်တာ မဆန်းပါဘူး။

"ကလေးရယ်... နှမြောစရာပဲ။ မင်းရဲ့ အနာဂတ်က အကန့်အသတ်မရှိပေမဲ့ မင်း ဒီမှာပဲ သေရလိမ့်မယ်။ မင်းကို မင်းရဲ့ ဆရာ ဆီ အခုပဲ လွှတ်ပေးလိုက်ပါ့မယ်။"

ရဲ့စန်းတောက် သူ၏ ဓားမရှည်ကို မြှောက်လိုက်ရာ လောကနိယာမကိုယ်ထည် ကြီးတစ်ခု သူ၏ နောက်ကွယ်တွင် ပေါ်ထွက်လာသည်။

လောကနိယာမကိုယ်ထည်ကို အခြေခံအားဖြင့် ကျောက်စိမ်းသန့်စင်ခြင်းအဆင့် ရှိ ကျင့်ကြံသူ များသာ အသုံးပြုနိုင်ကြသည်။ ဓားကျင့်ကြံသူ များလည်း အသုံးပြုနိုင်သော်လည်း လောကနိယာမကိုယ်ထည် သည် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို အလွန်အမင်း ကုန်ခမ်းစေသည်။ ထို့ကြောင့် ဓားကျင့်ကြံသူ အများစုမှာ အသေအလဲ တိုက်ခိုက်ကြရသည့်အခါ မိမိတို့ နားလည်သဘောပေါက်ထားသော ဓားနယ်ပယ် ကိုသာ အသုံးပြုရန် ရွေးချယ်ကြလေ့ရှိသည်။

ရဲ့စန်းတောက် ၏ ဓားအရှိန်အဝါများမှာ အဆက်မပြတ် စုစည်းလာသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရှောင်ကျင်း သည် သူ၏ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ရှောင်မင်းသားအိမ်တော် ၏ နတ်အကာအကွယ်ဝင်္ကဘာ မှ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များမှာ မီးဖီးနစ် တစ်ကောင်၏ အရိပ်အယောင်အဖြစ် တဖြည်းဖြည်း စုစည်းလာသည်။ ဤသည်မှာ ရှောင်မင်းသားအိမ်တော် ၏ စီရင်ထုံး အင်အားအားလုံးကို အသုံးပြု၍ ရှောင်ကျင်း ဖန်တီးနိုင်သည့် နောက်ဆုံး မီးဖီးနစ် ပင် ဖြစ်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် ဓားအရိုး ပျက်စီးသွားလျှင်ပင် သူမကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် အပြတ်သတ်ရန် ရည်ရွယ်ထားကြသည်။ သူမကို အသက်ရှင်လျက် လုံးဝ လွှတ်ပေး၍ မဖြစ်ပေ။ မဟုတ်ပါက သူမ အရွယ်ရောက်လာသည့်အခါ သူတို့အားလုံး သေကြရပေလိမ့်မည်။

"သေစမ်း"

ရှောင်ကျင်း သူ၏ လက်ကြီးဖြင့် ဖိချလိုက်သည်။ မီးဖီးနစ် သည် ကောင်းကင်သို့ မော့ကာ ဟိန်းဟောက်လိုက်ရာ ထိုအသံမှာ လျန်တိုင်းပြည် ၏ မြို့တော်တစ်ခုလုံး ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး ကျန်းချင်ရီ ထံသို့ ပျံသန်းသွားတော့သည်။

တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် ရဲ့စန်းတောက် ကလည်း သူ၏ ဓားမကြီးဖြင့် ကျန်းချင်ရီ ထံသို့ ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။

သို့သော် ကျန်းချင်ရီ မှာ မူလနေရာတွင်ပင် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေဆဲဖြစ်သည်။ သူမသည် အရာအားလုံးကို ဂရုမစိုက်တော့သည့်အလား။ သူမသည် ခေါင်းမော့ကာ ကောင်းကင်ယံကိုသာ ကြည့်နေခဲ့သည်။

သူမ၏ မျက်ဝန်းထောင့်မှ မျက်ရည်စများ တဖြည်းဖြည်း လိမ့်ဆင်းလာသည်။

"ဆရာ... တပည့်ရဲ့ ဓားနယ်ပယ် ကို မြင်နိုင်ရဲ့လား..."

အမျိုးသမီးငယ်၏ မျက်ရည်စ မြေပြင်ပေါ်သို့ ထိမှန်သွားသည့် အခိုက်အတန့်တွင် မာကျောလှသော စကျင်ကျောက်ပြားများမှာ ရေပြင်ကဲ့သို့ လှိုင်းထသွားတော့သည်။

မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် ရှောင်မင်းသားအိမ်တော် တစ်ခုလုံးသည် အမျိုးသမီးငယ်၏ ဓားနယ်ပယ် အတွင်းသို့ ကျရောက်သွားခဲ့သည်။ ရှောင်မင်းသားအိမ်တော် မှ အစေခံမလေးများနှင့် အစေခံများသည် သူတို့၏ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။

နေဝင်ရိုးရီ ကောင်းကင်အောက်တွင်။

မြေပြင်မှာ ကြီးမားလှသော ရေကန်မျက်နှာပြင်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ သာမန် ရေကန်မျက်နှာပြင်နှင့် ကွဲပြားခြားနားနေသည်မှာ ထိုရေကန်ထဲရှိ ရေများမှာ မှင်ရောင်ကဲ့သို့ မည်းနက်နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။