အခန်း (၂၁-၂၂)

အခန်း ၂၁ ဆရာ... ချင်ရီ ဆရာ့ကို အရမ်းလွမ်းတာပဲ

ရှောင်မင်းသားအိမ်တော် တစ်ခုလုံး အမြစ်ပြတ် သုတ်သင်ခံလိုက်ရသည်။

အထက်မှ အောက်အထိ ရှောင်မင်းသားအိမ်တော် တစ်ခုလုံးတွင် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ တစ်ဦးမျှ မရှိခဲ့ပေ။

ရှောင်ကျင်း သည် နောက်ဆုံးမှ သေရသူ ဖြစ်သည်။

သူသည် သူ၏ မျှော်လင့်ချက်များ အားလုံး ပုံအောထားသည့် သားဖြစ်သူ၏ ခြေလက်များ အဖြတ်ခံရပြီး သူငယ်အိမ်များ အဖောက်ခံရသည်ကို ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။

ကျန်းချင်ရီ သည် သူ၏ သားဖြစ်သူ၏ သူငယ်အိမ်များကို ခြေဖြင့် နင်းချေလိုက်ပြီး နောက်ဆုံး ဓားချက်ဖြင့် ခေါင်းကို ဖြတ်ပစ်လိုက်သည်ကို ရှောင်ကျင်း မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက ကျန်းအိမ်တော်တွင် သူ ပြုလုပ်ခဲ့သကဲ့သို့ပင် ကျန်းချင်ရီ သည် ရှောင်အိမ်တော်ရှိ လူမှန်သမျှကို တစ်ဦးမျှ မချန်ဘဲ ရက်စက်စွာ သတ်ဖြတ်နေသည်ကို သူ ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ကြားသိခဲ့ရသည်။

ရှောင်ကျင်း တစ်ဦးတည်းသာ ကျန်တော့သည့် အချိန်တွင် ကျန်းချင်ရီ သည် သူ့ကို အိမ်တော်ပြင်ပသို့ တရွတ်တိုက် ဆွဲထုတ်သွားပြီး မြို့တော်၏ ကောင်းကင်ယံတွင် တွဲလောင်းဆွဲထားကာ တစ်မြို့လုံးရှိ လူအများ၏ ရှေ့မှောက်၌ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ အသားများကို တစ်စစီ၊ တစ်လွှာချင်း အပိုင်းပိုင်း မွှန်းပစ်လိုက်တော့သည်။

ကျန်းချင်ရီ ထွက်ခွာသွားချိန်တွင် ရှောင်ကျင်း ထံ၌ သွေးရောင်လွှမ်းနေသော အရိုးစုတစ်ခုသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။

ကလဲ့စားချေပြီးနောက် ကျန်းချင်ရီ ၏ ရင်ထဲတွင် ကြာရှည်စွာ ကိန်းအောင်းနေသော အမုန်းတရား အဖုအထစ်များမှာ ပြေလျော့သွားပြီး သူမ၏ စိတ်အာရုံမှာ ကြည်လင်လာကာ ကျောက်စိမ်းသန့်စင်ခြင်းအဆင့် သို့ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့သည်။

ဓားအရိုးကို ပြန်လည်ရရှိပြီးနောက် ကျန်းချင်ရီသည် ရွှေအမြူတေအဆင့် မှ သန္ဓေတည်ဝိညာဉ်အဆင့် သို့၊ ထို့နောက် သန္ဓေတည်ဝိညာဉ်အဆင့် မှ ကျောက်စိမ်းသန့်စင်ခြင်းအဆင့် သို့ တစ်ရက်အတွင်းမှာပင် အဆင့်ဆင့် တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့သည်။

နောင်တစ်ချိန်တွင် ဤကဲ့သို့သောသူ ရှိလာဦးမည်လား မသိသော်လည်း ဤသည်မှာ သေချာပေါက် မကြုံစဖူးသော အံ့ဖွယ်ဖြစ်ရပ်တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

နဂါးစမ်းရေဓားဂိုဏ်း သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ကျန်းချင်ရီ သည် ထိုနေရာ၌လည်း သတ်ဖြတ်မှုများကို ဆက်လက် ပြုလုပ်ခဲ့သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် နဂါးစမ်းရေဓားဂိုဏ်း နှင့် ရှောင်မင်းသားအိမ်တော် တို့မှာ လျန်တိုင်းပြည် တစ်ခုလုံးကို ပူးပေါင်း ထိန်းချုပ်ထားကြခြင်းဖြစ်ကြောင်း ရဲ့စန်းတောက် ထံမှ ကျန်းချင်ရီ သိရှိခဲ့ရသောကြောင့်ပင်။

ကျန်းချင်ရီတွင် မွေးရာပါ ဓားအရိုး ရှိကြောင်း ရှောင်ကျင်းကို ပြောပြခဲ့သူမှာလည်း နဂါးစမ်းရေဓားဂိုဏ်း ၏ ဂိုဏ်းချုပ်ပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ကျန်းချင်ရီ သည် နဂါးစမ်းရေဓားဂိုဏ်း ရှိ လူအားလုံးကိုတော့ သတ်ဖြတ်ခြင်း မပြုခဲ့ပေ။

ကျန်းချင်ရီ က "ငါ့ကို နာခံတဲ့သူ အသက်ရှင်မယ်၊ ငါ့ကို ဆန့်ကျင်တဲ့သူ သေရမယ်" ဟုသာ စကားတစ်ခွန်း ပြောခဲ့သည်။

အမှန်တကယ်ပင် ကျန်းချင်ရီ ကို ဆန့်ကျင်သော နဂါးစမ်းရေဓားဂိုဏ်း မှ ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးမျှ အသက်ရှင်မကျန်ခဲ့ပေ။

ဂိုဏ်းချုပ်ကို သတ်ဖြတ်ပြီးနောက် ကျန်းချင်ရီ သည် မီးအမြောက်အမြား ရှို့လိုက်တော့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ကျန်းချင်ရီ သည် လင်ဂန်တောင်ထွတ် ၏ ခြံဝင်းအတွင်း၌ ထိုင်ကာ နဂါးစမ်းရေဓားဂိုဏ်း တစ်ခုလုံး မီးပင်လယ်အတွင်း နစ်မြုပ်နေသည်ကို ကြည့်နေခဲ့သည်။

မီးများ ငြိမ်းသွားသောအခါ နဂါးစမ်းရေဓားဂိုဏ်း ဟူ၍ လုံးဝ မရှိတော့ပေ။

ဂိုဏ်းမှ ကျင့်ကြံသူ ငါးရာခန့်သာ ကျန်းချင်ရီ နောက်သို့ နောက်ဆုံးတွင် လိုက်ပါခဲ့ကြသည်။

"ဒီနေ့ကစပြီး ဒီနေရာကို ဓားတစ်သောင်းဂိုဏ်းလို့ ခေါ်မယ်။"

ကျန်းချင်ရီ က ထိုတပည့် ငါးရာကို ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

ဓားတစ်သောင်းဂိုဏ်း...

ဓားတစ်သောင်းဂိုဏ်း မှ အကြီးအကဲဟွမ် လာရောက်မည်ဖြစ်ပြီး သူကိုယ်တိုင် လက်ခံတွေ့ဆုံရန် ယန်ရှန်းအောက် ပြောခဲ့သည်ကို ရှောင်မို မှတ်မိသွားသည်။

သို့သော် ရှောင်မို သည် ဤအကြောင်းကို ခဏမျှသာ တွေးလိုက်သည်။

ရှောင်မို ၏ အမြင်တွင် ထိုဂိုဏ်းနှစ်ခုမှာ တူညီနိုင်စရာ အကြောင်းမရှိပေ၊ နာမည်တူနေခြင်းသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ကျောက်စိမ်းသန့်စင်ခြင်းအဆင့်ရှိ စွမ်းအားရှင် ကျန်းချင်ရီ တည်ရှိနေသောကြောင့် ဓားတစ်သောင်းဂိုဏ်းသည် အလွန်လျင်မြန်စွာ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်လာပြီး မကြာမီမှာပင် လျန်တိုင်းပြည်အတွင်း အကြီးမားဆုံးသော ဂိုဏ်း ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ကျန်းချင်ရီ ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် မှာလည်း တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုမိုမြင့်မားလာသည်။

သူမကို ကြည်ညိုလေးစားသူများလည်း တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုမို များပြားလာသည်။

ထို့အပြင် ဓားတစ်သောင်းဂိုဏ်း မှ တပည့်များ၏ အမြင်တွင် သူတို့၏ ဂိုဏ်းချုပ် သည် စွမ်းအားကြီးရုံသာမက အလွန်အမင်းလည်း လှပလှသည်။

ဂိုဏ်းချုပ် သည် သူမ၏ အတုမရှိသော အလှအပကြောင့် ကောင်းကင်စက်ဝန်းမြို့တော်မှ သတ်မှတ်သည့် အလှမယ်စာရင်း တွင်ပင် ပါဝင်ခဲ့သည်။

အလှမယ်စာရင်းတွင် အစဉ်လိုက် သတ်မှတ်ထားခြင်း မရှိသော်လည်း လူအများ၏ ရင်ထဲတွင်မူ သူတို့၏ ဂိုဏ်းချုပ် မှာ ပထမနေရာနှင့် အထိုက်တန်ဆုံးသူ ဖြစ်သည်။

သို့သော် တစ်လောကလုံးကို ဖမ်းစားနိုင်သည့် အလှပိုင်ရှင် ဤအမျိုးသမီးသည် တစ်ခါမျှ ပြုံးရယ်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

ယခင်က နဂါးစမ်းရေဓားဂိုဏ်း ၏ သာမန်တောင်ထွတ်တစ်ခုဖြစ်သော လင်ဂန်တောင်ထွတ် သည် ယခုအခါ ဓားတစ်သောင်းဂိုဏ်း ၏ ပင်မတောင်ထွတ် ဖြစ်လာခဲ့သည်။

သို့သော် လင်ဂန်တောင်ထွတ် ပေါ်တွင် သစ်သားအိမ်လေး နှစ်လုံးသာ ရှိသည်။

ကျန်းချင်ရီ ကို စွဲလမ်းနေသော အကြီးအကဲ တစ်ဦးက သူမ၏ စိတ်ကို ရယူနိုင်ရန်အတွက် ထိုသစ်သားအိမ်လေးများကို ဖျက်ဆီးပြီး ခမ်းနားသော နန်းတော်တစ်ခု တည်ဆောက်ရန် အကြံပြုခဲ့ဖူးသည်။

ရလဒ်အနေဖြင့် ထိုအကြီးအကဲသည် ကျန်းချင်ရီ ၏ ဓားချက်တစ်ချက်အောက်တွင်ပင် အသက်ပျောက်သွားခဲ့ရသည်။

ထိုအချိန်မှစ၍ လင်ဂန်တောင်ထွတ် ရှိ မြက်တစ်ပင်၊ သစ်တစ်ပင်ကိုပင် ထိတွေ့၍ မရကြောင်း လူတိုင်း သိရှိသွားကြသည်။ လင်ဂန်တောင်ထွတ် သည် ယခင်အတိုင်းသာ ရှိနေရမည် ဖြစ်သည်။

တစ်နှစ်၊ ငါးနှစ်၊ ဆယ်နှစ်။

စောင့်ကြည့်သူ အဖြစ် ရှောင်မို သည် ချင်ရီ တစ်နေ့ပြီးတစ်နေ့ ကျင့်ကြံနေသည်ကိုလည်းကောင်း၊ ပျောက်ဆုံးသွားသော ဝိညာဉ်ကို ပြန်လည်ရှင်သန်စေမည့် နည်းလမ်းကို တစ်နေ့ပြီးတစ်နေ့ ရှာဖွေနေသည်ကိုလည်းကောင်း ကြည့်နေခဲ့သည်။

သို့သော် အကြိမ်ကြိမ်ပင် ကျန်းချင်ရီ သည် စိတ်ပျက်အားလျော့စွာဖြင့်သာ ပြန်လာခဲ့ရစမြဲ ဖြစ်သည်။

ကျင့်ကြံခြင်းနှင့် ဝိညာဉ်နှိုးဆွသော မန္တန် များကို ရှာဖွေခြင်းမှလွဲ၍ သူမ အလုပ်အများဆုံးမှာ လင်ဂန်တောင်ထွတ် ထိပ်ရှိ ခြံဝင်းအတွင်း၌ ငေးငိုင်စွာ ထိုင်နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

သူမသည် လူတစ်ယောက်ကို ပြန်လည်ရှင်သန်စေရန်အတွက် စာအုပ်ပေါင်းများစွာကို ဖတ်ရှုခဲ့ပြီး နည်းလမ်းပေါင်းစုံကို စမ်းသပ်ခဲ့သည်။

တစ်နေ့တွင် သူမသည် ဆရာဖြစ်သူဝှက်ထားသည့် ကောင်းကင်ဆက်သိုင်းပညာကို တွေ့ရှိသွားခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူမ အရာအားလုံးကို နားလည်သွားခဲ့ပြီ။

ဆရာ့ ၏ ဒဏ်ရာများမှာ သူမကြောင့် ဖြစ်ခဲ့ရခြင်းပင်။

သူမ ကျင့်ကြံနိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ ဆရာ သည် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်အခြေခံနှင့် အရိုးများကို ပျက်စီးစေပြီး သူ၏ သက်တမ်းကို တိုတောင်းစေလျက် သူမအတွက်ကောင်းကင်လမ်းကို အတင်းအကျပ် ဆက်ပေးခဲ့သောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

ဆရာသည် သူမအပေါ် ကောင်းကင်ဆက်သိုင်းပညာကို အသုံးပြုခဲ့တိုင်း သူ၏ မျက်နှာသွင်ပြင်ကို ဖုံးကွယ်ရန် မန္တန် ကို အသုံးပြုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဆရာသည် ကုသမှုခံယူရန် ချန်ယွန်း ကိုသာ ရှာဖွေခဲ့ခြင်းမှာ ဤကိစ္စကို အခြားသူများ မသိစေချင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ချန်ယွန်းသည်လည်း ဆရာ့၏ အသက်ကယ်ကျေးဇူးကို ဆပ်ရန်အတွက် ဤအကြောင်းကို ဘယ်သောအခါမျှ ပြောပြလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

ထိုနေ့တွင် မိန်းကလေးသည် ကောင်းကင်ဆက်သိုင်းပညာ ကျမ်းကို ဆုတ်ဖြဲပစ်လိုက်ပြီး ဓားတစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းကာ တောင်ထိပ်တစ်ခုကို နှစ်ခြမ်းခွဲပစ်လိုက်သည်။

ဓားတစ်သောင်းဂိုဏ်း မှ တပည့်များမှာ ထိတ်လန့်သွားကြသည်။ မည်သူလုပ်သည်ကို သိသော်လည်း မည်သူမျှ မပြောရဲကြပေ။ ဂိုဏ်းချုပ် ၏ စိတ်အခြေအနေ တစ်ဖန် ပြန်လည် ဆိုးရွားလာပြန်ပြီဖြစ်ကြောင်း အားလုံး သိနေကြသည်။

ထိုအချိန်မှာပင် အမျိုးသမီးတစ်ဦး လင်ဂန်တောင်ထွတ် သို့ ရောက်ရှိလာသည်။

သူမသည် တောင်ထိပ်ပေါ်သို့ တက်ရောက်ခွင့်ရသည့် တစ်ဦးတည်းသောသူ ဖြစ်သည်။

သူမသည် ယခင်က နဂါးစမ်းရေဓားဂိုဏ်း ၏ ဆေးခန်းမမှ အစေခံတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။

ယခုမူ သူမသည် ဓားတစ်သောင်းဂိုဏ်း ၏ ဆေးခန်းမမှ အကြီးအကဲ တစ်ဦး ဖြစ်သည်။

"မင်း ဘာလာလုပ်တာလဲ။"

ကျန်းချင်ရီ သည် ကျောက်စားပွဲတွင် ထိုင်နေရင်း ခေါင်းကိုမော့ကာ အရက်တစ်ငုံ သောက်လိုက်သည်။ သူမသည် ယခင်က အရက်ကို မုန်းတီးခဲ့သော်လည်း ယခုမူ အရက်ကို နှစ်သက်လာခဲ့သည်။

သူမ အနှစ်သက်ဆုံးအရက်မှာ ဓားတစ်သောင်းမြို့လေး ရှိ အန်တီဝမ် လုပ်သော ကွေ့ဟွာပန်းအရက် ပင် ဖြစ်သည်။

ချန်ယွန်း သည် ခြံဝင်းအတွင်းသို့ လျှောက်လှမ်းဝင်လာပြီး ခေါင်းမာလွန်းလှသော၊ ရူးသွပ်လုနီးပါးဖြစ်နေသော ဤအမျိုးသမီးကို ကြည့်ကာ တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "သူ့ရဲ့ အဝတ်အစားအချို့ကို လာယူတာပါ။"

ကျန်းချင်ရီ ခေါင်းမော့လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ချန်ယွန်း ကို ထိုးဖောက်တော့မည့် ဓားများကဲ့သို့ ရှိနေသည်။ "သူ့အဝတ်အစားတွေကို မင်း ဘာလုပ်မလို့လဲ။"

"အထိမ်းအမှတ်ဂူဗိမာန် တစ်ခု တည်ဆောက်မလို့ပါ" ချန်ယွန်း က ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောလိုက်သည်။

ချန်ယွန်း ၏ စကားအဆုံးတွင် ကျန်းချင်ရီ ၏ နက်နဲသောနှင်းခဲဓားရှည် မှာ ချန်ယွန်း ၏ လည်ပင်းသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

ကျန်းချင်ရီ ၏ မျက်ဝန်းများမှာ သွေးရောင်လွှမ်းနေသည်။ "သူ မသေသေးဘူး"

ချန်ယွန်း က အနည်းငယ်မျှ မကြောက်ရွံ့ပေ။ "သူ သေသွားပါပြီ။"

"ပါးစပ်ပိတ်စမ်း သူ မသေသေးဘူးလို့ ငါ ပြောနေတယ်" ကျန်းချင်ရီ ရူးသွပ်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီး သူမ၏ ဓားရှည်ကို တစ်လက်မခန့် ထပ်တိုးလိုက်ရာ ယခင်အကြိမ်ကဲ့သို့ပင် ကျန်းချင်ရီ ၏ ဓားမှ သွေးများ စီးကျလာတော့သည်။

"မင်း ရှောင်မိသားစုကို အမြစ်ပြတ်သတ်ခဲ့တာ ဆယ့်ငါးနှစ် ရှိသွားပြီ၊ သူ သေသွားတာလည်း ဆယ့်ငါးနှစ် ရှိသွားပြီ။ သူ့ကို အေးအေးချမ်းချမ်း အနားယူခွင့်ပေးလိုက်ပါ၊ အဝတ်အစားလေးတွေပဲ ဖြစ်ဖြစ်ပေါ့။"

ကျန်းချင်ရီ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "မင်းကို ငါ မသတ်ရဲဘူးလို့ တကယ် ထင်နေတာလား။ ငါ မင်းကို အမုန်းဆုံးဆိုတာ မင်း သိလား။"

"သိတာပေါ့" ချန်ယွန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "တကယ်တော့ ငါလည်း မင်းကို မုန်းတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်းက သူ အချစ်ဆုံးသူ ဖြစ်နေလို့ပေါ့။"

ချန်ယွန်း နောက်ထပ် စကားမပြောတော့ဘဲ ရှေ့သို့ လှမ်းလာရာ ကျန်းချင်ရီ ၏ ဓားရှည်မှာ နောက်သို့ ဆုတ်သွားရသည်။

ချန်ယွန်း ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းသွားပြီး ကျန်းချင်ရီ ၏ ဓားရှည်မှာလည်း ဆက်လက် နောက်ဆုတ်နေခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ကျန်းချင်ရီ ၏ ဓားကိုင်ထားသော လက်မှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လျော့ကျသွားပြီး ချန်ယွန်း သည် သူမ၏ ဘေးမှ ဖြတ်ကျော်သွားတော့သည်။

ချန်ယွန်း သည် ရှောင်မို ၏ အခန်းထဲသို့ ဝင်ကာ အဝတ်အစား အနည်းငယ်ကို ယူလိုက်သည်။

မထွက်ခွာမီ ချန်ယွန်း က စာတစ်စောင်ကို ချထားပေးခဲ့သည်။ "ဒီစာကို ရှကွန်း လို့ ခေါ်တဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်က ငါ့ကို ပေးခဲ့တာ၊ လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ့်ငါးနှစ်က ရေးထားခဲ့တာတဲ့။"

ချန်ယွန်း ထွက်ခွာသွားသည်။

ခြုံငုံကြည့်လျှင် ဟာလာဟင်းလင်းဖြစ်နေသော ခြံဝင်းအတွင်း၌ ကျန်းချင်ရီ တစ်ဦးတည်းသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။ သူမသည် ခေါင်းငုံ့ကာ ဓားကို ချထားရင်း မှေးမှိန်နေသော မျက်ဝန်းများဖြင့် အတွေးနက်နေသည်။

အချိန်မည်မျှ ကုန်လွန်သွားသည်မသိ၊ ကျန်းချင်ရီ ခေါင်းမော့ကာ စားပွဲပေါ်ရှိ စာအုပ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

အသက်မဲ့သော ရုပ်အလောင်းတစ်ခုကဲ့သို့ ကျန်းချင်ရီ လျှောက်သွားပြီး စာအိတ်ကို ဆုတ်ဖြဲလိုက်သည်။

စာကို မြင်လိုက်ရသည့် အခိုက်အတန့်တွင် ကျန်းချင်ရီ ၏ မျက်ဝန်းများ တုန်ရီသွားသည်။

ဒါ... ဆရာ့ ရဲ့ လက်ရေးပဲ...

【ငါ့ရဲ့ မိုက်မဲတဲ့ တပည့်ကလေး၊ မင်း ဒီစာကို မြင်ရတဲ့ အချိန်မှာ ဆရာက ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး၊ ဓားအရိုးကလည်း မင်းဆီ ပြန်ရောက်သွားလောက်ပြီ။

ဆရာ မရှိတော့တဲ့နောက် မင်း မိုက်မဲတဲ့ အလုပ်တွေ လုပ်လိမ့်မယ်လို့ ဆရာ ခန့်မှန်းမိတယ်။

မင်း ဆရာ့ကို ပြန်ရှင်လာအောင်တောင် လုပ်ဖို့ တွေးမိရင် တွေးမိမှာပေါ့။

ဒါပေမဲ့ ကလေးမလေးရယ်... လူတစ်ယောက် သေသွားပြီဆိုရင် သေတာပါပဲ။ သေတဲ့လူက ပြန်မရှင်နိုင်ပါဘူး၊ ဝိညာဉ် ပျက်စီးသွားတဲ့သူဆိုရင် ပိုလို့တောင် မဖြစ်နိုင်ဘူး မဟုတ်လား။

ချင်ရီ... ဆရာ မင်းကို တစ်ခု ပြောပြမယ်။

တကယ်တော့ ဥက္ကာခဲမိုး ရွာတုန်းက ဆရာ ဆုတောင်းခဲ့တာက မင်းကို အစွမ်းထက်တဲ့ ဓားနတ်ဘုရားမ တစ်ယောက် ဖြစ်လာဖို့ မဟုတ်ပါဘူး။ အစွမ်းထက်ဆုံးဆိုတာက အထီးကျန်ဆန်ဆုံးပဲ တပည့်လေး။

မင်း ဘာပဲ ကြုံတွေ့ရပါစေ၊ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် ရှင်သန်နိုင်ဖို့ပဲ ဆရာ မျှော်လင့်ခဲ့တာ။

မင်း ဆရာ့ရဲ့ ဆုတောင်းကို ပြည့်အောင် လုပ်ပေးမယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်နော်။

ဆရာ့ကို မလိမ်ပါနဲ့နော်၊ ဟုတ်ပြီလား။ ကျန်းကျန်းမာမာနေပြီး ကိုယ့်ကိုကိုယ် ကောင်းကောင်းဂရုစိုက်ရမယ်နော် ကလေးမလေး။ ဆရာက အရင်ကလို မင်းကို ဂရုစိုက်ပေးနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူးလေ။ ဆရာ စိတ်ချချင်တယ်ကွယ်】

"ဆရာ... ဆရာ..."

ကျန်းချင်ရီ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ကာ စာအိတ်ကို ဆုပ်ကိုင်လျက် အော်ဟစ်ငိုကြွေးတော့သည်။ တောင်ပေါ်သို့ ပထမဆုံးအကြိမ် တက်လာခဲ့စဉ်က ဆယ့်လေးနှစ်အရွယ် မိန်းကလေးငယ်လေးကဲ့သို့ပင်။

【နောက်ထပ် ဆယ်စက္ကန့်။ စနစ်သည် တွက်ချက်မှုကို အဆုံးသတ်တော့မည်။ ပိုင်ရှင်သည် ဘဝတစ်ရာကျမ်း မှ ထွက်ခွာတော့မည်။ တစ်ဆယ်... ကိုး... ရှစ်... သုံး...】

ရှောင်မို ၏ စိတ်ထဲတွင် ရေတွက်သံများ ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

ရှောင်မို သည် မည်သည့်အရာကိုမျှ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်၍ မရမှန်း သိသော်လည်း သူမ၏ ရှေ့သို့ လျှောက်သွားကာ ဒူးထောက်ထိုင်လိုက်ပြီး သူမ၏ ဆံပင်လေးများကို ပွတ်သပ်ပေးရန် လက်လှမ်းလိုက်သည်။ သူမ အသက် ဆယ့်လေးနှစ်အရွယ် ဥက္ကာခဲမိုး ရွာသွန်းခဲ့သည့် ထိုညကဲ့သို့ပင်။

"ချင်ရီ... ဆရာ သွားတော့မယ်။ ဂ ရု စိုက် ပါ….."

【သုည...】

ရှောင်မို လေနှင့်အတူ လွင့်ပါးသွားသည့် အခိုက်အတန့်။

ကျန်းချင်ရီ သူမ၏ နားထဲတွင် ဆရာ့ ၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့လိုက်သည်။

"ဆရာ အဲဒါ ဆရာလားဟင်။"

"ဆရာ"

"တပည့်ကို ပြန်ထူးပါဦး"

"ဆရာ ဒီမှာ ရှိနေသေးတာလား"

"ရှောင်မို"

"ထွက်လာခဲ့ပါဦး"

မိန်းကလေးသည် တောင်ထိပ်ပေါ်တွင် ပြေးလွှားအော်ဟစ်နေသော်လည်း မည်သူမျှ ပြန်မထူးခဲ့ပေ။ "ဆရာ... ထွက်လာခဲ့ပါဦး..."

နေဝင်ချိန်မှသည် ကောင်းကင်ယံ၌ ကြယ်တာရာများ လင်းလက်လာသည်အထိ။

မိန်းကလေးသည် မျက်ရည်များ ခြောက်ကပ်သွားသည်အထိ ငိုကြွေးပြီးနောက် သူမကိုယ်သူမ တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်လျက် ထိုင်နေခဲ့သည်။

ဥက္ကာခဲတစ်ခု ကောင်းကင်ယံကို ဖြတ်သန်းသွားသည်။

"ဆရာ... ချင်ရီ... ဆရာ့ကို အရမ်းလွမ်းတာပဲ..."

အခန်း ၂၂ သူမကို နဂါးဖြစ်အောင် ကူညီပေးရမယ်

"အော့"

"အော့... အော့"

ရှောင်မို ၏ အသိစိတ်သည် ဘဝတစ်ရာကျမ်း အတွင်းမှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် သူသည် ရင်ဘတ်ထဲတွင် မအီမသာဖြစ်ကာ ပျို့အန်ချင်သလို၊ ခေါင်းမူးနောက်သလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ အန်ချင်နေသော်လည်း ဘာမှထွက်မလာပေ။

အပြင်ဘက်တွင် စောင့်ကြပ်နေသော ဝေ့ရွှန်း က သူ၏ ထူးခြားမှုကို သတိမထားမိစေရန် ရှောင်မို သည် သူ၏ ပါးစပ်ကို အုပ်ထားပြီး အသံမထွက်အောင် အတတ်နိုင်ဆုံး ထိန်းထားလိုက်သည်။ ဤသည်မှာ ဘဝတစ်ရာကျမ်း က ကြိုတင်သတိပေးထားသည့် ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးဖြစ်ကြောင်း သူ သိသည်။

အမွှေးတိုင်တစ်တိုင်စာခန့် ကြာပြီးနောက်မှသာ ရှောင်မို သည် တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည်သက်သာလာသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

【ပထမဆုံး ဘဝဖြတ်သန်းမှုအတွက် ဆုလာဘ်တွက်ချက်မှု ပြီးဆုံးပါပြီ။】

ဘဝတစ်ရာကျမ်း ၏ အသံသည် ရှောင်မို ၏ စိတ်ထဲတွင် ထွက်ပေါ်လာသည်။

【ပိုင်ရှင် သည် ဤဘဝဖြတ်သန်းမှုအတွင်း စုစုပေါင်း ဆယ့်ငါးနှစ်နှင့် တစ်လကြာ နေထိုင်ခဲ့ပါသည်။】

【ပိုင်ရှင် သည် ကျန်းချင်ရီ ကို လင်ဂန်တောင်ထွတ် သို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ခြင်း၊ ကျန်းချင်ရီ ကို ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ် သွန်သင်ပေးခြင်း၊ မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင်အရိုးတည်ဆောက်ပုံနှင့် သက်တမ်းကို စတေး၍ ကျန်းချင်ရီ ၏ ဝိညာဉ်ကြော ကို ရှင်းလင်းပေးခြင်းနှင့် နောက်ဆုံးအခိုက်အတန့်တွင် မွေးရာပါ ဓားအရိုး ကို ထုတ်ယူကာ ကျန်းချင်ရီ ထံ ပြန်လည်ပေးအပ်ခဲ့ခြင်းတို့ကို ပြုလုပ်ခဲ့ပါသည်။】

【ပိုင်ရှင် ကွယ်လွန်သွားသည့် အချိန်အထိ ကျန်းချင်ရီ ၏ အမြင့်ဆုံး ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် မှာ သန္ဓေတည်ဝိညာဉ်အဆင့် ဖြစ်ပါသည်။】

【စနစ် ဆုလာဘ်တွက်ချက်မှု -

၁။ ကနဦးဟင်းလင်းပြင် လူသားဧကရာဇ်အရိုး - ဤအရိုးသည် ကနဦးဟင်းလင်းပြင် ရှေးဟောင်းခေတ်မှ မြစ်ဖျားခံသည်။ ရှေးဟောင်းခေတ်တွင် လူသားဧကရာဇ်များသည်လည်း ကျင့်ကြံနိုင်ခဲ့ကြသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် လောကနိယာမ ပြောင်းလဲမှုများကြောင့် လူသားဧကရာဇ်များသည် ကျင့်ကြံနိုင်ခြင်း မရှိတော့ဘဲ ကျင့်ကြံပါက ကံကြမ္မာအကျိုးဆက် ၏ ပြင်းထန်သော ဒဏ်ခတ်မှုကို ခံရတတ်သည်။ ဤအရိုးကို ရရှိခြင်းဖြင့် ပိုင်ရှင် သည် ဧကရာဇ်တစ်ပါး ဖြစ်နေလျှင်ပင် ဆက်လက်ကျင့်ကြံနိုင်မည်ဖြစ်ပြီး ဧကရာဇ်တို့၏ ကံကြမ္မာအကျိုးဆက်ဒဏ်ကို ခံရမည် မဟုတ်တော့ပေ။

၂။ မြက်ပင်ဓားဆန္ဒ - မြက်ပင်ဓားသိုင်း သည် ရှောင်မို ရှေးဟောင်းအပျက်အစီးတစ်ခုတွင် ရရှိခဲ့သော ဓားသိုင်းပညာဖြစ်သည်။ ဤဓားသိုင်းသည် သတ်ဖြတ်ခြင်းကို အသားပေးပြီး မဟာတာအို သို့ ဦးတည်နိုင်သည်။ မြက်ပင်ဓားဆန္ဒ တွင် မြက်ပင်ဓားသိုင်း ၏ ပြည့်စုံသော ကျင့်စဉ်လမ်းညွှန်ချက်များနှင့် ရှောင်မို ၏ နားလည်သဘောပေါက်မှုများ ပါဝင်သည်။

၃။ အသက်ရှူသံဖုံးကွယ်ခြင်းအတတ် - ဤအတတ်ကို ကျင့်ကြံခြင်းဖြင့် မိမိထက်အထက်သုံးဆင့်မြင့်မားသည့် ကျင့်ကြံသူ မဟုတ်ပါက ပိုင်ရှင် ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် ကို မည်သူမျှ သိနိုင်မည် မဟုတ်ပါ။】

【ဆုလာဘ်ပေးအပ်မှု ပြီးဆုံးပါပြီ။ ဘဝတစ်ရာကျမ်း သည် အမွှေးတိုင်တစ်တိုင်စာ အချိန်အတွင်း ပြင်ဆင်မှုများ ပြုလုပ်ပါမည်။ အမွှေးတိုင်တစ်တိုင်စာ အချိန်ကုန်လွန်ပါက ပိုင်ရှင် သည် နောက်ထပ် ဘဝတစ်ခုကို ထပ်မံဖြတ်သန်းနိုင်ပါပြီ။】

ဘဝတစ်ရာကျမ်း ၏ အသံပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့် ရှောင်မို သည် သူ၏ ကျောရိုးတစ်ခုမှာ မီးလောင်နေသကဲ့သို့ အလွန်တရာ ပူပြင်းလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဟင်း"

ရှောင်မို နာကျင်လွန်းသဖြင့် အသက်ကို ရှိုက်သွင်းလိုက်ရပြီး ခေါင်းအုံးကို ဆွဲယူကာ တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်လျက် အားရပါးရ ကိုက်ထားလိုက်သည်။ သူ၏ နဖူးမှ ချွေးစေးများ တလိမ့်လိမ့် ကျလာသည်။ ဆယ်မိနစ်ခန့်အကြာတွင်မှ ပူလောင်နာကျင်မှုမှာ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ခုတင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းနေရင်း ရှောင်မို အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူနေရသည်။ သူ၏ ချွေးများကြောင့် စောင်နှင့် ခေါင်းအုံးမှာ ရွဲစိုနေပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ရှောင်မို သည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အရင်ကထက် အများကြီး ပေါ့ပါးသွားသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ ဤသည်မှာ ဆန်းကြယ်ပြီး နက်နဲသော ခံစားချက်တစ်ခုပင်။

မူလက ရှောင်မို သည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ မမြင်နိုင်သော သံကြိုးပေါင်းများစွာဖြင့် ချည်နှောင်ခံထားရသကဲ့သို့ ခံစားခဲ့ရသည်။ သို့သော် ယခုမူ ထိုသံကြိုးများအားလုံး ပွင့်ထွက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုသံကြိုးများမှာ ကံကြမ္မာအကျိုးဆက် များဖြစ်မည်ဟု ရှောင်မို ခန့်မှန်းလိုက်သည်။ သူ လူသားဧကရာဇ်အရိုး ကို ရရှိပြီးနောက် ထို ကံကြမ္မာအကျိုးဆက် များမှာ သူ့အပေါ် သက်ရောက်မှု မရှိတော့ပေ။

ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် မြက်ပင်ဓားသိုင်း နှင့် အသက်ရှူသံဖုံးကွယ်ခြင်းအတတ် တို့၏ အကြောင်းအရာအားလုံးမှာ ရှောင်မို ၏ စိတ်ထဲတွင် ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ ဘဝဖြတ်သန်းမှုအတွင်းမှာပင် မြက်ပင်ဓားသိုင်း မှာ မရိုးရှင်းကြောင်း ရှောင်မို ခံစားခဲ့ရသည်။ ကံမကောင်းစွာဖြင့် ဘဝတစ်ရာကျမ်း ထဲမှ ထွက်လာသည်နှင့် ထိုလောကအတွင်း ရရှိခဲ့သော ကျင့်စဉ်များနှင့် တာအိုဆိုင်ရာ နားလည်မှုများအားလုံးကို သူ လုံးဝ မေ့သွားခဲ့သည်။ လက်တွေ့ကမ္ဘာတွင် ဘဝတစ်ရာကျမ်း ထဲက အရာများကို ပြန်လည်လုပ်ဆောင်ရန် နည်းလမ်းမရှိခဲ့ပေ။

သို့သော် ယခုမူ သူ့တွင် မြက်ပင်ဓားဆန္ဒ ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ ထို ဓားဆန္ဒ တွင် မြက်ပင်ဓားသိုင်း နှင့်အတူ ရှောင်မို ၏ နားလည်သဘောပေါက်မှုများပါ ပါဝင်သည်။ ဤသည်မှာ သူ့ကို ကျင့်ကြံရန် လမ်းညွှန်ပေးမည့် ဆရာ တစ်ဦး ရှိနေသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ပြီး လမ်းမှားမရောက်အောင် များစွာ တားဆီးပေးနိုင်ပေလိမ့်မည်။ ထူးခြားသည်မှာ ထိုဆရာမှာ သူကိုယ်တိုင်ပင် ဖြစ်နေခြင်းပင်။

ခြုံပြောရလျှင် ရှောင်မို သည် ဤဆုလာဘ်များကို အလွန်အမင်း ကျေနပ်မိသည်။ ချင်ရီသာ ကျောက်စိမ်းသန့်စင်ခြင်းအဆင့် သို့ ရောက်ခဲ့လျှင် ဆုလာဘ်တွေက ဘယ်လောက်တောင် များလိုက်မလဲဟုပင် ရှောင်မို တွေးမိလိုက်သည်။ သို့သော် သူ ခဏမျှသာ တွေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ပထမဆုံး ဘဝဖြတ်သန်းမှုအပိုင်းတွင် သူ တကယ်ပင် အတတ်နိုင်ဆုံး ကြိုးစားခဲ့ပြီးပြီဟု သူ ခံစားရသည်။

【ဘဝတစ်ရာကျမ်း ၏ ဒုတိယမြောက် ဘဝဖြတ်သန်းမှုအတွက် ပြင်ဆင်မှု ပြီးဆုံးပါပြီ။ ပိုင်ရှင် အနေဖြင့် ဘဝဖြတ်သန်းရန် ဘဝတစ်ရာကျမ်း အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လိုပါသလား။】

"ဝင်ရောက်မယ်"

ရှောင်မို မတုံ့ဆိုင်းတော့ပေ။ နောက်ထပ် ဘဝဖြတ်သန်းမှုက ဘယ်လိုမျိုး ဖြစ်မလဲဆိုတာကိုလည်း သူ အလွန် သိချင်နေမိသည်။

【ကျေးဇူးပြု၍ ပိုင်ရှင် အတွက် နာမည်တစ်ခု သတ်မှတ်ပေးပါ။】

"ရှောင်မို။"

ရှောင်မို သူ၏ နာမည်ရင်းကိုပင် ပြတ်သားစွာ အသုံးပြုလိုက်သည်။ အွန်လိုင်းပေါ်မှာ နာမည်ရင်း သုံးရတာ သူ ဝါသနာပါသည် မဟုတ်ပါလော။

【ပိုင်ရှင် သည် မတူညီသော ဘဝတစ်ခုကို ဖြတ်သန်းရန် ဘဝတစ်ရာကျမ်း အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်တော့မည် ဖြစ်သည်။ ကျေးဇူးပြု၍ ပြင်ဆင်ထားပါ။】

နောက်တစ်ကြိမ် ရင်းနှီးနေသော မူးဝေနောက်ကျိသည့် ခံစားချက် ပေါ်လာပြန်သည်။ ရှောင်မို သတိပြန်ဝင်လာသောအခါ သူသည် ဟောင်းနွမ်းနေသော သစ်သားအိမ်လေးတစ်လုံးအတွင်း ရပ်နေကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ သူ၏ လက်များကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ဟင်... ငါ ကလေး ပြန်ဖြစ်သွားတာလား။"

【တာဝန်နောက်ခံ - မင်းရဲ့ နာမည်က ရှောင်မို၊ ဟုန်ဟွာကျေးရွာ က အသက် ၁၁ နှစ်အရွယ် သာမန်ရွာသားတစ်ယောက် ဖြစ်တယ်။

မင်း အသက် ၇ နှစ်အရွယ်မှာ မိဘတွေ ကွယ်လွန်သွားခဲ့လို့ မိဘမဲ့တစ်ယောက် ဖြစ်နေရတာ။

ဒါပေမဲ့ ဟုန်ဟွာကျေးရွာ က လူတွေက ရိုးသားပြီး ကြင်နာတတ်ကြတယ်။ မင်းရဲ့ မိဘတွေ အသက်ရှိစဉ်တုန်းကလည်း ရွာသားတွေကို ကူညီခဲ့ကြပြီး ဆက်ဆံရေးကောင်းခဲ့ကြတာ။

ဒါကြောင့် ရွာသားတွေက မင်းအတွက် အစားအသောက်တွေကို အလှည့်ကျ လာပေးကြတယ်။ မင်းက အိမ်ပေါင်းတစ်ရာရဲ့ ထမင်းကို စားပြီး ကြီးပြင်းလာရတာ။

အသက် ၁၀ နှစ်အရွယ်ကတည်းက မင်းက ပိုက်ဆံရဖို့အတွက် တောင်ပေါ်တက်ပြီး ဆေးဘက်ဝင်အပင်တွေ ရှာဖွေတာ ဒါမှမဟုတ် ရွာသားတွေရဲ့ ကျေးဇူးကို ဆပ်တဲ့အနေနဲ့ နွားကျောင်းပေးတာတွေကို လုပ်လေ့ရှိတယ်။

မင်းရဲ့ ဘဝက ဆင်းရဲပေမဲ့ ငတ်ပြတ်ပြီး သေမယ့်အခြေအနေတော့ မဟုတ်ဘူး။】

【ထုတ်ပြန်ထားသော တာဝန်များ -

တာဝန် ၁ - မင်းက ဝိညာဉ်အမြစ် မရှိတဲ့ သာမန်လူတစ်ယောက်ဖြစ်လို့ ဒီဘဝမှာ ကျင့်ကြံလို့ ရမှာမဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်းမှာ စာပေလေ့လာဖို့ ထူးခြားတဲ့ ပါရမီ ရှိတယ်။ ကျေးဇူးပြု၍ စာမေးပွဲတွေ အောင်မြင်အောင် ကြိုးစားပြီး အရာရှိတစ်ယောက် ဖြစ်လာပါ။ မင်းရဲ့ အရာရှိအဆင့် မြင့်လေလေ၊ မင်းရဲ့ ဂုဏ်သတင်း ကြီးမားလေလေ၊ ယခုတစ်ကြိမ် ရရှိမယ့် ဆုလာဘ်က ပိုပြီး များပြားလေလေ ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။

တာဝန် ၂ - ဒီနေ့ မင်း တောင်ပေါ်မှာ ဆေးပင်တွေ ရှာဖွေနေတယ်။ တောင်ပေါ်ရဲ့ မြောက်ဘက်၊ မင်း ခဏခဏ နွားကျောင်းလေ့ရှိတဲ့ ရေကန်နားကို သွားပါ။ အဲဒီမှာ ဒဏ်ရာရနေတဲ့ မြွေဖြူလေး တစ်ကောင် ရှိနေတယ်။ ဒီမြွေက ဝိညာဉ်ပါရမီရှိပြီး တစ်ခါက ကြီးမားတဲ့ ကံကောင်းမှုတစ်ခုနဲ့ ကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးတယ်၊ အဲဒါကတော့ စစ်မှန်သောနဂါး၏ အဆီအနှစ်သွေး တစ်စက်ကို ရရှိခဲ့တာပဲ။

သူမမှာ နဂါးအဖြစ် အသွင်ပြောင်းနိုင်တဲ့ အလားအလာ ရှိတယ်။

နဂါးအဖြစ် အသွင်ပြောင်းခြင်းမှာ အဆင့်ငါးဆင့် ရှိတယ် - မြွေ၊ မြွေကြီး၊ မြွေနဂါး၊ နဂါးပျံ နဲ့ နဂါး။

ကျေးဇူးပြု၍ သူမကို နဂါးအဖြစ် အသွင်ပြောင်းနိုင်အောင် ကူညီပေးပါ။ သူမ အဆင့်တက် သွားတိုင်း ပိုင်ရှင် ရရှိမယ့် ဆုလာဘ်က ပိုပြီး များပြားလာပါလိမ့်မယ်။】

【တာဝန်ကြာချိန် - ဘဝနှစ်ခု၊ လောကနှစ်ခု။

နဂါးပျံ တစ်ကောင် ဖြစ်လာဖို့ နှစ်ပေါင်း တစ်ထောင် ကြာမြင့်တတ်ပြီး နဂါးအဖြစ် အသွင်ပြောင်းဖို့ နှစ်ပေါင်း တစ်သောင်း ကြာမြင့်တတ်ပါတယ်။

ပုံမှန်အားဖြင့် မြွေတစ်ကောင်ကနေ နဂါးအဖြစ် ပြောင်းလဲဖို့ နှစ်ပေါင်း တစ်သောင်း ကြာတတ်ပါတယ်။

ဒီမြွေက ထူးခြားတဲ့ ပါရမီရှိပြီး စစ်မှန်သောနဂါး၏ အဆီအနှစ်သွေး ကို ရရှိထားပေမဲ့ အနည်းဆုံး နှစ်ပေါင်း ထောင်ချီ ကြာမြင့်ပါဦးမယ်။

ဒါကြောင့် ပိုင်ရှင် အတွက် ဒီဘဝဖြတ်သန်းမှုကို ဘဝနှစ်ခုအဖြစ် ခွဲခြားထားပါတယ်။ ဘဝနှစ်ခုလုံးမှာ မင်းက ကျင့်ကြံလို့မရတဲ့ သာမန်လူတစ်ယောက်ပဲ ဖြစ်နေပါလိမ့်မယ်။

အခုကတော့ ပထမဆုံး ဘဝပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

ပိုင်ရှင် သေဆုံးပြီး နှစ်ပေါင်း သုံးထောင်အကြာမှာ ဒုတိယဘဝအဖြစ် ပြန်လည်ဝင်စားမှာဖြစ်ပြီး တစ်ဖက်လူ နဂါးအဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်အောင် ဆက်လက် ကူညီပေးရမှာ ဖြစ်ပါတယ်။

ဘဝနှစ်ခုလုံး ပြီးဆုံးသွားတဲ့အခါမှ ဒီဘဝဖြတ်သန်းမှု ပြီးဆုံးမှာဖြစ်ပြီး ဆုလာဘ်တွေကို တွက်ချက်ပေးပါမယ်။】

ဘဝတစ်ရာကျမ်း ၏ အသံပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် ရှောင်မို သည် ဘဝတစ်ရာကျမ်း ပြောသွားသည့် အချက်အလက်များကို သေချာ စဉ်းစားလိုက်သည်။

နားလည်ရ မခက်လှပေ။

မြွေကနေ နဂါးဖြစ်ဖို့ အချိန်က အရမ်းကြာလွန်းနေပြီး သူက ဘဝနှစ်ခုလုံးမှာ ကျင့်ကြံလို့မရတဲ့ သာမန်လူတစ်ယောက် ဖြစ်နေတဲ့အတွက် သက်တမ်းက အရမ်းတိုတောင်းနေတာကြောင့်ပဲ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဘဝတစ်ရာကျမ်း က ဤဘဝဖြတ်သန်းမှုကို ဘဝနှစ်ခုအဖြစ် ခွဲခြားထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ပထမဘဝ ပြီးဆုံးသွားတဲ့အခါ ဒီမြွေဖြူလေးက နှစ်ပေါင်း သုံးထောင်ကြာအောင် နေထိုင်သွားလိမ့်မယ်။ အနှစ် သုံးထောင် ကြာပြီးနောက်မှာ သူက ဒုတိယဘဝအဖြစ် ပြန်ဝင်စားပြီး သူမ နဂါးဖြစ်အောင် ဆက်ကူညီပေးရမည်။

"ဒါပေမဲ့ ပြဿနာက ဘဝနှစ်ခုလုံးမှာ ငါက သာမန်လူပဲဆိုရင် ဒီမြွေဖြူလေးကို ဘယ်လို ကူညီပေးရမှာလဲ။"

ရှောင်မို သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ထားလိုက်ပါတော့၊ အရင်ဆုံး အဲဒီ မြွေဖြူလေးကို သွားကယ်ရမယ်။"

ရှောင်မို နှီးခြင်းတောင်းကို ကျောမှာလွယ်၊ ပေါက်ပြားနဲ့ ဓားမကိုယူပြီး ခြံဝင်းထဲကနေ တောင်ပေါ်ကို ဦးတည် ထွက်လာခဲ့တော့သည်။