အခန်း (၂၃-၂၄)

အခန်း ၂၃။ နောက်ဆို မင်းကို ဘိုင်ရုရွှယ် လို့ပဲ ခေါ်တော့မယ်နော်

"ရှီး... နာလိုက်တာ..."

"ရှီး... ငါ သေတော့မှာလား..."

"ရှီး..."

ရေကန်အနားရှိ မြက်ခင်းပြင်ပေါ်တွင် မြွေဖြူလေး တစ်ကောင် လဲလျောင်းနေသည်။ သူမ၏ ကျောပြင်မှာ ပြတ်ရှရာကြီးတစ်ခု ပွင့်ထွက်နေပြီး တစ်ကိုယ်လုံး အသက်ငင်နေသည့်အလား ဖြစ်နေသည်။

မကြာသေးမီက သူမသည် ဗိုက်ဆာသဖြင့် ကြွက်အချို့ကို ဖမ်းယူစားသောက်ရန် အပြင်ထွက်ခဲ့စဉ် လင်းယုန်တစ်ကောင်နှင့် မမျှော်လင့်ဘဲ တိုးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သူမ လွတ်မြောက်အောင် ပြေးနိုင်ခဲ့သော်လည်း ဒဏ်ရာအပြင်းအထန် ရရှိခဲ့သည်။

"ရှောင်ချင်း ဘယ်တော့မှ လာမှာလဲ။ သူ ငါ့ကို ရှာတွေ့ပါ့မလား..." မြွေဖြူလေး သည် သူမ၏ ညီမလေးအကြောင်းကို တွေးမိလိုက်သော်လည်း မကြာမီမှာပင် သူမ၏ ဒေါင်လိုက်သူငယ်အိမ်များတွင် စိတ်ပျက်အားလျော့မှုများ ရိပ်ယောင်သွားသည်။

သူမ ငါ့ကို ရှာတွေ့ရင်တောင် ဘာထူးမှာလဲ။ သူမကလည်း ငါ့ကို ကုပေးနိုင်တာမှ မဟုတ်တာ။

မြွေဖြူလေး စိတ်ပျက်အားငယ်နေစဉ်မှာပင် အနီးနားရှိ ချုံပုတ်များကြားမှ လှုပ်ရှားသံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။ သူမ ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ လူသားမျိုးနွယ် မှ ကောင်လေးတစ်ဦး ချုံပုတ်များကို ဖယ်ရှားပြီး ထွက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

မြွေဖြူလေး ထိတ်လန့်သွားပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အလျင်အမြန် ခွေလိုက်ကာ မြက်ပင်များကြားတွင် ခေါင်းဝှက်ထားလိုက်သည်။ "ငါ့ကို မမြင်ပါစေနဲ့၊ ငါ့ကို မမြင်ပါစေနဲ့..."

"ရှာတွေ့ပြီ" မြွေဖြူလေး ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရှောင်မို ၏ မျက်ဝန်းများ ဝင်းခနဲ ဖြစ်သွားသည်။

"ဒုက္ခပဲ"

ခြေသံများ ပိုမိုနီးကပ်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ထိုကောင်လေးသည် သူမထံသို့ ဦးတည်လာနေကြောင်း မြွေဖြူလေး သိလိုက်သည်။

"ရှီး... ရှီး... ရှီး" မြွေဖြူလေး သည် ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့ကာ ကောင်လေးကို ပါးစပ်ဟ၍ ခြိမ်းခြောက်လိုက်သည်။

ရှောင်မို လန့်သွားပြီး နောက်သို့ နှစ်လှမ်းခန့် ဆုတ်သွားမိကာ အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားသည်။ ယေဘုယျအားဖြင့် ဤကဲ့သို့သော မြွေဖြူလေး များမှာ အဆိပ်မရှိတတ်ပေ။ သို့သော် ဤ သိုင်းလောကထဲတွင် ဘယ်သူက အသေအချာ ပြောနိုင်ပါမည်နည်း။

"မင်း ဒဏ်ရာရထားတာပဲ။ ငါ မင်းကို ကုပေးပါ့မယ်။ စိတ်မပူနဲ့... ငါ မင်းကို နာကျင်အောင် မလုပ်ပါဘူး။" ရှောင်မို ပေါက်ပြားကို ကိုင်ကာ ခြေတစ်လှမ်းချင်း တိုးလာသည်။

ဤ လူသားမျိုးနွယ် က လက်နက်ကိုင်ထားသည်ကို မြင်နေရပါမှ သူမအနေဖြင့် မည်သို့ ယုံကြည်နိုင်ပါမည်နည်း။

"နံစော်နေတဲ့ လူသားမျိုးနွယ် ငါ သေရင်သေပါစေ၊ နင့်ရဲ့ ဟင်းရည်အိုးထဲတော့ အဝင်မခံနိုင်ဘူး"

မြွေဖြူလေး သည် စိတ်ကို တင်းထားပြီး ခုန်အုပ်ကာ ကိုက်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ သို့သော် ထိုအခိုက်အတန့်မှာပင် သူမ၏ ဒဏ်ရာမှာ ဆွဲဆန့်ခံလိုက်ရသဖြင့် အသည်းခိုက်မတတ် နာကျင်မှုကြောင့် တစ်ကိုယ်လုံး တောင့်တင်းသွားတော့သည်။

ရှောင်မို က ရှောင်တိမ်းရန် ပြင်ထားသော်လည်း မြွေဖြူလေး မှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ကြိုးတစ်စကဲ့သို့ ငြိမ်သက်စွာ လဲကျသွားသည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တုန်ရီနေဆဲပင်။

သူမ သတိလစ်သွားပုံရပြီး သွေးများလည်း အများအပြား ထွက်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ရှောင်မို သူမကို နှီးခြင်းတောင်းထဲသို့ အမြန်ထည့်ကာ တောင်အောက်သို့ သယ်ဆောင်လာခဲ့တော့သည်။

မြွေဖြူလေး သည် သူမ မည်မျှကြာအောင် သတိလစ်သွားသည်ကို မသိပေ။ သူမ သတိပြန်ရလာသောအခါ မြက်ခြောက်များဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော အသိုက်လေးတစ်ခုထဲတွင် ရောက်နေကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ ဤသည်မှာ လူသားမျိုးနွယ် ၏ အိမ်တစ်လုံး ဖြစ်ပုံရသည်။

မြွေဖြူလေး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ ဖြူစင်သော အဝတ်စတစ်ခုဖြင့် ပတ်တီးစည်းထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုအဝတ်စထံမှ ဆေးဘက်ဝင်အပင်များ၏ ရနံ့သင်းသင်းလေးကိုလည်း ရရှိနေသည်။ သူမ သတိမလစ်မီက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို ပြန်လည်အမှတ်ရသွားသည်။

ဟိုကောင်လေးက ငါ့ကို ကယ်ခဲ့တာလား။

"ဂျောက်"

မြွေဖြူလေး တွေးတောနေစဉ်မှာပင် တံခါးပွင့်လာသည်။ ကောင်လေးတစ်ဦးသည် လက်ထဲတွင် ကြွက်တစ်ကောင်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ ဝင်လာသည်။

"မင်း နိုးလာပြီပဲ။" ကောင်လေးသည် ဝမ်းသာအားရ ရှေ့သို့ လျှောက်လာပြီး သူမ၏ ရှေ့တွင် ကြွက်ကို ဂရုတစိုက် ချပေးသည်ကို မြွေဖြူလေး မြင်လိုက်ရသည်။

"ဒါ မင်းစားဖို့။" ကောင်လေးက အပြစ်ကင်းစင်စွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။

မြွေဖြူလေး ကောင်လေးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူမရှေ့မှ သေနေသော ကြွက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ကြည့်ရတာ... သူက တကယ်ပဲ လူဆိုးမဟုတ်ဘူးထင်တယ်..."

ဗိုက်ဆာလွန်းလှသဖြင့် မြွေဖြူလေး သည် ပါးစပ်ဟကာ ထိုကြွက်ကို ဖြည်းညင်းစွာ မျိုချလိုက်သည်။ ကြွက်ကို စားပြီးနောက် မြွေဖြူလေး သည် ယခင်ကကဲ့သို့ ရန်လိုခြင်းမရှိတော့ဘဲ မြက်အသိုက်ထဲတွင် ငြိမ်သက်စွာ လဲလျောင်းနေတော့သည်။

ဤသည်မှာ ဝိညာဉ်အသိရှိသော မြွေတစ်ကောင် ဖြစ်သည်။ ရှောင်မို အနေဖြင့်လည်း သူမသည် သူ့ကို ရန်သူဟု မသတ်မှတ်တော့ကြောင်း ခံစားမိသည်။

"မြွေဖြူလေး... မင်းမှာ နာမည်ရှိလား။" ရှောင်မို မေးလိုက်သည်။

မြွေဖြူလေး က နားမလည်ဟန်ဖြင့် ခေါင်းစောင်းကြည့်သည်။

"ငါ့နာမည်က ရှောင်မို၊ ဒါ ငါ့နာမည်" ရှောင်မို မိမိကိုယ်ကိုယ် ညွှန်ပြကာ ပြောလိုက်သည်။ "မင်းကိုလည်း နာမည်တစ်ခု ပေးရင် ဘယ်လိုလဲ။"

မြွေဖြူလေး တစ်ခဏမျှ တန့်သွားပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းများတွင် မျှော်လင့်ချက်အရိပ်အယောင်များပင် တွေ့နေရသည်။

"မင်းက နှင်းတွေလို ဖြူစင်နေတာပဲ။"

သူမ သဘောတူသည်ကို မြင်သောအခါ ရှောင်မို ခဏမျှ တွေးလိုက်သည်။

"နောက်ဆို မင်းကို ဘိုင်ရုရွှယ် လို့ပဲ ခေါ်တော့မယ်နော်..."

ကျိုးတိုင်းပြည် ၏ ဝတ်လုံတော်ရအမတ်ကြီး ၏ အိမ်တော်။

အတွင်းခြံဝင်းထဲတွင် အသက် ဆယ့်ခြောက်နှစ်ခန့်သာ ရှိဦးမည့် မိန်းကလေးတစ်ဦးသည် ပန်းခင်းလေးတစ်ခုပေါ်တွင် ကိုင်းညွတ်နေသည်။ သူမ၏ နုနယ်ဖြူစင်သော လက်ကလေးများဖြင့် ငွေရောင်ကတ်ကြေးလေးကို ကိုင်ကာ ပိုနေသော သစ်ကိုင်းနှင့် သစ်ရွက်များကို ဂရုတစိုက် ဖြတ်တောက်နေသည်။

မိန်းကလေးသည် ရိုးရှင်းသော အဖြူရောင် ဝတ်စုံရှည်ကို ဆင်မြန်းထားရာ လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် ကျဆင်းထားသော နှင်းပွင့်များကဲ့သို့ သူမ၏ လှပသော ကိုယ်ဟန်ကို ဝန်းရံထားသည်။ နံနက်ခင်း လေညင်းက သူမ၏ အင်္ကျီစများကို တိမ်တိုက်များကဲ့သို့ ညင်သာစွာ လှုပ်ခတ်သွားစေသည်။

သူမ၏ ဝတ်စုံတွင် ရှုပ်ထွေးသော ပန်းထိုးမှုများ မရှိသော်လည်း လည်ပင်းနှင့် လက်စွပ်များတွင် ကြာရွက်ပုံစံ ငွေရောင်ချည်မျှင်လေးများ ပါရှိသည်။ သူမ၏ ခါးတွင် လခြမ်းရောင် ပိုးသားခါးပတ်လေးကို ချည်ထားရာ တစ်ဖဝါးစာမျှသာ ရှိသော သူမ၏ ခါးလေးမှာ ပိုမို ပေါ်လွင်နေသည်။

သူမ ခေါင်းကို အနည်းငယ် စောင်းလိုက်သောအခါ ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ဖြူစင်သော လည်ပင်းလေး ပေါ်လာသည်။ လျော့ရဲစွာ ထုံးထားသော ဆံပင်အချို့က သူမ၏ ပါးပြင်ဘေးတွင် ဝဲကျနေရာ သူမ၏ အသားအရေမှာ ကြွေထည်ကဲ့သို့ ပိုမို ချောမွတ်နေပုံရသည်။

မိန်းကလေး၏ မျက်ခုံးတန်းများမှာ လှပလှပြီး မှင်ဖြင့် ရေးဆွဲထားသော ဝေးကွာသည့် တောင်တန်းများကဲ့သို့ သွယ်လျနေသည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ဆောင်းဦးရေပြင်ကဲ့သို့ ကြည်လင်နေပြီး သူမ ပန်းများကို ဖြတ်တောက်နေစဉ် သူမ၏ မျက်တောင်ရှည်ကြီးများက အနည်းငယ် တုန်ခါနေသည်။

သူမ၏ နှုတ်ခမ်းလွှာများမှာ ချယ်ရီပွင့်ဖတ်လေးများကဲ့သို့ ပန်းရောင်ဖျော့ဖျော့ ရှိနေသည်။ သူမ မပြုံးလျှင်ပင် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်လေးများက အပေါ်သို့ အနည်းငယ် ကွေးညွှတ်နေသဖြင့် ကြင်နာတတ်သော အသွင်ကို ဆောင်နေသည်။

"သမီး…အို... ငါ့သမီးလေး သတင်းကောင်းဟေ့"

မိန်းကလေး ပန်းများကို အာရုံစိုက် ဖြတ်တောက်နေစဉ်မှာပင် ဝတ်လုံတော်ရအမတ်ကြီး ယန်ကျိန်း ၏ အသံ ခပ်လှမ်းလှမ်းမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဖေဖေဖြစ်သူ၏ အသံကို ကြားသောအခါ မိန်းကလေး ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ သူသည် ခြံဝင်းထဲသို့ အပြေးအလွှား ဝင်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

မိန်းကလေး ကတ်ကြေးကို ချလိုက်ပြီး ဖေဖေအတွက် လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် ငှဲ့ပေးရင်း ပြုံးလိုက်သည်။ "ဖေဖေက အရမ်း ဝမ်းသာနေတာပဲ၊ ဘာသတင်းကောင်းမို့လို့လဲဟင်။"

"ဟားဟားဟား... သမီးရေ၊ သမီး သိမှာမဟုတ်ဘူး" အမတ်ကြီး ယန်ကျိန်း သမီးဖြစ်သူ ကမ်းပေးသော လက်ဖက်ရည်ကို သောက်လိုက်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်သည်။ "သမီးက မိဖုရားခေါင်ကြီး ဖြစ်တော့မှာ"

"မိဖုရားခေါင်ကြီး ဖြစ်မယ် ဟုတ်လား။" မိန်းကလေး နားမလည်ဟန်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်။"

ယန်ကျိန်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး နန်းတက်တာ တစ်နှစ်ရှိပြီ၊ အခု နန်းတွင်းမှာ မိဖုရား မရှိသေးဘူး။ ဒါကြောင့် မိဖုရားတွေ ရွေးချယ်ဖို့ အချိန်တန်ပြီ။ ယန်ရုရွှယ်... သမီးကို နန်းတော်ထဲဝင်ဖို့ ရွေးချယ်လိုက်ပြီ။ ပြီးတော့ သမီးက ငါတို့ ယန် မျိုးနွယ်က သမီးတစ်ယောက်ပဲ။ ငါတို့ ယန် မျိုးနွယ်မှာ အပြင်ဘက်မှာ နန်းရင်းဝန်ကြီးရှိသလို အတွင်းဘက်မှာလည်း မယ်တော်ကြီးရှိတယ်။ နောင်တစ်ချိန်မှာ သမီးက မဟာကျိုး ရဲ့ မိဖုရားခေါင်ကြီး ဖြစ်လာပြီး တစ်ပြည်လုံးကို အုပ်ချုပ်ရမယ့် နိုင်ငံတော်မိခင်ကြီး ဖြစ်လာမှာပဲ သမီးရဲ့ ကလေးကလည်း ကျိုးတိုင်းပြည် ရဲ့ ဧကရာဇ် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်"

သူ ပြောလေလေ၊ အမတ်ကြီး ယန်ကျိန်း ပိုပြီး စိတ်လှုပ်ရှားလေလေပင်။

"ဒါပေမဲ့ သမီးရဲ့ မယ်တော်ကတော့ သမီး နန်းတော်ထဲဝင်တာကို သိပ်သဘောမတူဘူး၊ နန်းတော်ထဲဝင်တာက ပင်လယ်နက်ကြီးထဲ ဆင်းရသလိုပဲတဲ့။" ယန်ကျိန်း သူ၏ ဝမ်းသာမှုကို ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး "သမီးရဲ့ မယ်တော် စိတ်နေစိတ်ထားကို သမီး သိတာပဲ။ ငါနဲ့ သူနဲ့ အကြာကြီး ငြင်းခဲ့ကြသေးတယ်။ နောက်ဆုံးတော့ သမီးရဲ့ ဆန္ဒကိုပဲ မေးဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြတယ်။ ယန်ရုရွှယ်... သမီး နန်းတော်ထဲ ဝင်ချင်ရဲ့လား။"

ယန်ရုရွှယ် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး ဦးညွှတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "သမီးက ဖေဖေရဲ့ စီစဉ်မှုအတိုင်း လိုက်နာပါ့မယ်။"

"ဟားဟားဟား... ကောင်းပြီ ဒါဆိုရင် သမီးရဲ့ မယ်တော်လည်း ဘာမှပြောစရာ မရှိတော့ဘူး။ ငါ အခုပဲ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင် ဆီ သွားအသိပေးလိုက်ဦးမယ်။ သမီး သတင်းကောင်းကို စောင့်နေတော့။"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ ဖေဖေ။"

အမတ်ကြီး ယန်ကျိန်း သည် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောရင်း ခြံဝင်းထဲမှ ထွက်ခွာသွားသည်။

ယန်ရုရွှယ် သည် ဖေဖေဖြစ်သူ ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်နေခဲ့သည်။

သူမ၏ နူးညံ့လှသော နက်မှောင်သည့် မျက်ဝန်းများမှာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် ရွှေရောင် တောက်ပနေသည့် ခန့်ညားလှသော နဂါးသူငယ်အိမ်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

အခန်း ၂၄ ဒါပေမဲ့ အစ်မက မြွေလေ၊ သူ့ကျေးဇူးကို ဘယ်လိုပြန်ဆပ်မှာလဲ

"ဒေါက်... ဒေါက်..."

"ဒေါက်..."

"ဒေါက်..."

ခြံဝင်းအတွင်း၌ ရှောင်မို သည် ထင်းများကို မနားတမ်း ခွဲနေသည်။

ဟောင်းနွမ်းနေသော သစ်သားအိမ်လေး၏ ခေါင်မိုးစွန်းအောက်တွင် မြွေဖြူလေး သည် အသက် ဆယ့်တစ်နှစ်အရွယ် ကောင်လေးကို အလေးအနက် ကြည့်နေသည်။

သူမ ဤနေရာတွင် နေထိုင်ခဲ့သည်မှာ သုံးရက်ရှိပြီ ဖြစ်သည်။

ဤသုံးရက်အတွင်း ရှောင်မို ဟုခေါ်သော ကောင်လေးသည် သူမစားရန် ကြွက်များကို နေ့စဉ် ဖမ်းပေးခဲ့သည်။

သူမ၏ ဆေးများကို နေ့စဉ် လဲလှယ်ပေးခဲ့သည်။

သူမအပေါ် ဘာကြောင့် ဤမျှ ကောင်းမွန်နေရသနည်းဆိုတာကို မြွေဖြူလေး နားမလည်နိုင်ပေ။

သူမက မြွေတစ်ကောင်မျှသာ ဖြစ်သည်။

သူက လူတစ်ယောက်...လေ

...

လဝက် ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်။

မြွေဖြူလေး သည် သူမ၏ ဒဏ်ရာများ အတော်လေး သက်သာလာပြီဖြစ်ကြောင်း ခံစားရသည်။

သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပတ်ထားသော အဝတ်စကို သူမ ကိုက်ဖြတ်လိုက်သည်။ အသားများ ပြန်လည်ပြည့်ဖြိုးလာသော်လည်း အကြေးခွံများ အပြည့်အဝ မပေါက်သေးသဖြင့် အနည်းငယ် ကြည့်ရဆိုးနေသည်။

သို့သော် ကိစ္စမရှိပေ။

မြွေဖြူလေး သည် ခေါင်မိုးထုပ်တန်းပေါ်သို့ တွားသွားတက်လိုက်ပြီး မြွေတောင် ရှိရာဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ "ငါ ပြန်သွားသင့်ပြီ၊ မဟုတ်ရင် ရှောင်ချင်း ငါ့ကို စိတ်ပူနေလိမ့်မယ်။"

သို့သော် နှုတ်မဆက်ဘဲ ထွက်သွားရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ဟု မြွေဖြူလေး ခံစားရသည်။

သူ ပြန်လာမည့်အချိန်ကို စောင့်ပြီးမှ နှုတ်ဆက်ရမည်။

ညနေချမ်းအချိန်တွင် နေမင်းသည် မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းအောက်သို့ ဝင်ရောက်သွားပြီး လောကကြီးတစ်ခုလုံးမှာ နေဝင်ဆည်းဆာ၏ အနီရောင်များဖြင့် လွှမ်းခြုံသွားသည်။

နွားကျောင်းသားလေးတစ်ဦးသည် အမည်းရောင် နွားကြီးတစ်ကောင်ကို စီးကာ အိမ်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ ပြန်လာခဲ့သည်။

နွားကျောင်းသားလေးသည် နွားကြီးကို ခြံတံခါးအပြင်ဘက်တွင် ချည်နှောင်ပြီးနောက် ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ဝင်လာကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "ရှောင်ပိုင်... ငါ ပြန်ရောက်ပြီ။"

မြွေဖြူလေး သည် ခေါင်မိုးထုပ်တန်းပေါ်မှ ဆင်းလာပြီး ရှောင်မို ၏ အနီးသို့ တွားသွားကာ လျှာလေးထုတ်ပြလိုက်သည်။ ထို့နောက် လှည့်ကာ သူမ၏ ဒဏ်ရာကို ပြသလိုက်သည်။

"ဟင်... မင်း ဒဏ်ရာတွေ ကျက်သွားပြီလား။" ရှောင်ပိုင်၏ ဒဏ်ရာကို ရှောင်မို မြင်လိုက်ရသည်။ အကြေးခွံများ အပြည့်အဝ မပေါက်သေးသော်လည်း နီးပါးလောက်တော့ ဖြစ်နေပြီ။

မြွေဖြူလေး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး အဝေးမှ တောင်တန်းများဆီသို့ ခေါင်းလှည့်ပြလိုက်သည်။

"မင်း ပြန်တော့မလို့လား။" ရှောင်ပိုင် ဆိုလိုသည်ကို ရှောင်မို နားလည်လိုက်သည်။

မြွေဖြူလေး ထပ်မံ၍ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင်လည်း ကောင်းပါပြီလေ။" ရှောင်မို ၏ မျက်ဝန်းများတွင် စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားပြီးနောက် အသက် ဆယ့်တစ်နှစ်အရွယ် ကလေးတစ်ဦး၏ အပြစ်ကင်းစင်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "သွားတော့လေ၊ ဒါပေမဲ့ နောက်ဆိုရင် သတိထားနော်၊ ဟုတ်ပြီလား။ ထပ်ပြီး ဒဏ်ရာမရစေနဲ့တော့။"

"ရှီး... ရှီး... ရှီး..."

မြွေဖြူလေး လျှာလေးထုတ်ကာ ရှောင်မို ပြောသည်ကို သဘောတူသည့်အလား အသံပြုလိုက်ပြီး ခြံဝင်းအပြင်ဘက်သို့ တွားသွားထွက်ခွာသွားတော့သည်။

ခြံဝင်းအပြင်ဘက်သို့ ရောက်သောအခါ မြွေဖြူလေး လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ကောင်လေးကို ကြည့်လိုက်သည်။

ရှောင်ပိုင် လှည့်ကြည့်သည်ကို မြင်သောအခါ ကောင်လေးက လက်ပြကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "ရှောင်ပိုင်... ထပ်ပြီး ဒဏ်ရာမရစေနဲ့တော့နော်"

"ရှီး... ရှီး..."

မြွေဖြူလေး အမြီးလေးကို ရမ်းပြလိုက်သည်။ လူသားများ၏ လက်ပြနှုတ်ဆက်ခြင်းကဲ့သို့ နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် မြက်ခင်းများကြားသို့ တိုးဝင်ကာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

"ဟူး..."

မြွေဖြူလေး ထွက်သွားပြီးနောက် ရှောင်မို သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

သူမ နဂါးဖြစ်အောင် သူ ဘယ်လို ကူညီပေးရမလဲ။

ဒီလို လမ်းခွဲပြီးသွားရင် နောက်တစ်ခါ ပြန်တွေ့ဖို့တောင် ခက်ခဲသွားနိုင်တယ်။

သူမကို အတင်းအကျပ် ဆွဲထားဖို့ဆိုတာက ပိုလို့တောင် မဖြစ်နိုင်ဘူး။

သူ့လို သာမန်လူတစ်ယောက်နဲ့ အတူနေခြင်းအားဖြင့် သူမ ဘာ ကံကောင်းမှု တွေ ရနိုင်မှာလဲဆိုတာကို အသာထားဦး။

သူမက ထွက်သွားချင်နေတာကို သူက အတင်းဆွဲထားမယ်ဆိုရင် ဒီလို ကောင်းမွန်တဲ့ ဆက်ဆံရေးကနေ အဆိုးဘက်ကိုတောင် ရောက်သွားနိုင်တယ်။

"လူလုပ်နိုင်တာကို အကုန်လုပ်၊ ကျန်တာကိုတော့ ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ အလိုဆန္ဒအတိုင်း လွှတ်ထားလိုက်။ ဒီနည်းလမ်းပဲ ရှိတော့တယ်။"

ရှောင်မို အတွေးများကို စုစည်းကာ အိမ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်လာခဲ့သည်။

ကိစ္စတွေက ဒီအခြေအနေကို ရောက်နေပြီဆိုတော့ သူ အရင်ဆုံး စာသင်သင့်တယ်။

ရွာသူကြီးသည် အသက်အရွယ်ရနေပြီဖြစ်သော ပညာတတ် ရှို့ချိုင်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ရွာရှိ ကလေးများကို စာရေးစာဖတ် သင်ကြားပေးလေ့ရှိသည်။

မနက်ဖြန်ကျရင် သူ့ဆီ သွားတွေ့ဖို့ ရှောင်မို စီစဉ်လိုက်သည်။

...

"အစ်မ"

မြွေဖြူလေး တောင်ပေါ်ရှိ ဂူထဲသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ မြွေစိမ်းလေး တစ်ကောင်သည် သူမ၏ အစ်မကို မြင်၍ ဝမ်းသာအားရ တွားသွားလာကာ အစ်မဖြစ်သူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ရစ်ပတ်လိုက်သည်။

"အစ်မ... ဒီတစ်လလုံး ဘယ်တွေသွားနေတာလဲ" ရှောင်ချင်း လျှာလေးထုတ်ကာ အစ်မဖြစ်သူကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်လိုက်သည်။ "ညီမလေးက အစ်မကို အကြာကြီး လိုက်ရှာနေခဲ့တာ၊ အစ်မ တစ်ခုခုဖြစ်နေပြီလားလို့ စိုးရိမ်နေတာ။"

"လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က ငါ ကြွက်ရှာရင်း လင်းယုန်တစ်ကောင်ရဲ့ တိုက်ခိုက်တာကိုခံလိုက်ရတယ်။ မနည်း ထွက်ပြေးလာနိုင်ပေမဲ့ ဒဏ်ရာနည်းနည်း ရသွားတယ်။ လူတစ်ယောက်က ငါ့ကို ကယ်ခဲ့တာပဲ" ရှောင်ပိုင် က အတိုချုပ် ပြောပြလိုက်သည်။ "သူက ငါ့ကို နာမည်တောင် ပေးလိုက်သေးတယ်။"

"နာမည်ပေးတယ် ဟုတ်လား။" ရှောင်ချင်း ခေါင်းလေးစောင်းကာ မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်။" မြွေဖြူလေး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "သူက ငါက နှင်းတွေလို ဖြူစင်နေတာမို့လို့ ငါ့ကို ဘိုင်ရုရွှယ် လို့ နာမည်ပေးခဲ့တာ။ ဘယ်လိုလဲ၊ နားထောင်လို့ ကောင်းလား။ နောက်တစ်နေ့ကျရင် နင့်ကိုလည်း နာမည်ပေးဖို့ သူ့ဆီ ငါ ခေါ်သွားမယ်။"

"အို... အစ်မရယ်..." ရှောင်ချင်း က သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်။ "လူတွေက ဘယ်တော့မှ မကောင်းဘူး။ လူတွေက မြွေဖမ်းဖို့ တောင်ပေါ်ကို ခဏခဏ လာတတ်ကြတယ်လေ။ အစ်မ မေ့သွားပြီလား။"

"ဒါပေမဲ့ ရှောင်ချင်း... ငါထင်တာကတော့ အရာအားလုံးကို တစ်ဖက်သတ် ဆုံးဖြတ်လို့ မရဘူးထင်တယ်။ ဥပမာ... မြွေတွေတောင် တစ်ကောင်နဲ့တစ်ကောင် မတူကြဘူးလေ၊ နင်က အစိမ်းရောင်၊ ငါက အဖြူရောင်။ အဲဒါဆို လူတွေဆိုရင် ပိုဆိုးတာပေါ့။ ဒီလောကမှာ လူဆိုးတွေရှိသလို လူကောင်းတွေလည်း ရှိပါတယ်။"

"ဟွန့်" ရှောင်ချင်း ခေါင်းလှည့်သွားသည်။ "လူတွေအားလုံးက လူဆိုးတွေချည်းပဲ"

"ဒါပေမဲ့ သူက ငါ့ကို ကယ်ခဲ့တာလေ။"

"သူကလည်း လူဆိုးပဲ"

"ဒါပေမဲ့ သူက ငါ့ကို ကယ်ခဲ့တာပါဆို။"

"အစ်မ" ရှောင်ချင်း ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် သူမ၏ အမြီးဖြင့် ကျောက်တုံးကို ရိုက်လိုက်သည်။

"ကောင်းပါပြီ။" ရှောင်ပိုင် ၏ အမြီးက ရှောင်ချင်း ၏ အမြီးဖျားလေးကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။ "ရှောင်ချင်း... အစ်မကို ယုံပါ။ သူက တကယ် လူကောင်းတစ်ယောက်ပါ။ ပြီးတော့ သူက ငါ့အသက်ကို ကယ်ခဲ့တဲ့အတွက် သူ့ကျေးဇူးကို ငါ သေချာပေါက် ဆပ်ရမယ်။"

"ဒါပေမဲ့ အစ်မက မြွေလေ၊ သူ့ကျေးဇူးကို ဘယ်လိုပြန်ဆပ်မှာလဲ။"

"အင်း..." မြွေဖြူလေး အလေးအနက် စဉ်းစားလိုက်သည်။

ရုတ်တရက် မြွေဖြူလေး ၏ မျက်ဝန်းများ အရောင်လက်သွားသည်။ "ငါ သိပြီ။"

"ဘာသိတာလဲ။"

"အဲဒါကလေ..." မြွေဖြူလေး သူမ၏ အမြီးလေးကို ထောင်ကာ ကလေးမလေးတစ်ဦး၏ လက်ချောင်းလေးကဲ့သို့ လှုပ်ယမ်းပြလိုက်သည်။ "ဒီနေ့ကစပြီး ငါ သေချာပေါက် ကြိုးကြိုးစားစား ကျင့်ကြံတော့မယ်။ အမြန်ဆုံး လူသားအသွင်ပြောင်းနိုင်အောင် ကြိုးစားမယ်၊ ပြီးတော့မှ ကျေးဇူးရှင်ရဲ့ ကျေးဇူးကို ပြန်ဆပ်မယ်..."

...

"မင်း စာသင်ချင်တာလား။"

ခြံဝင်းငယ်လေးထဲတွင် အသက်အရွယ်ရနေပြီဖြစ်သော ရွာသူကြီး ဝမ်ချန် က ရှောင်မို ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ခြံဝင်းထဲရှိ ကျောက်စားပွဲပေါ်တွင် ဝမ်ချန် ဒီနေ့ တောင်ပေါ်မှ ရှာဖွေလာခဲ့သော ဆေးဘက်ဝင်အပင်များ ရှိနေသည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ ရွာသူကြီး။" ရှောင်မို ခေါင်းမော့လိုက်ရာ သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် ပညာကို ငတ်မွတ်နေသည့် အရိပ်အယောင်များ အပြည့်အဝ ရှိနေသည်။ "ကျွန်တော် စာသင်ချင်ပါတယ်။"

"ဒီ အစားကြူးတဲ့ကောင်လေး... ဘာလို့ စာသင်ချင်ရတာလဲ။"

ထိုအချိန်မှာပင် ရွာသူကြီးကတော် ထွက်လာသည်။

"စာသင်လို့ ဘာအကျိုးရှိမှာလဲ။ ငါ့ယောက်ျား အဘိုးကြီးကိုပဲ ကြည့်လေ... တစ်သက်လုံး စာသင်လာတာ အခုထိ ပညာတတ် ရှို့ချိုင်အဆင့်ပဲ ရှိသေးတယ်၊ ပိုက်ဆံ ဘယ်လောက်များ ရလို့လဲ။ ငါ့ဦးလေးက မြို့မှာ ပန်းပဲဆရာ လုပ်နေတာ။ နောက်နှစ်ကျရင် မင်းကို အဲဒီမှာ တပည့်သွားခံဖို့ ငါ ပို့ပေးမယ်။ အတတ်ပညာ တစ်ခုခု တတ်ထားရင် ဘယ်တော့မှ မငတ်တော့ဘူး။"

"အမေ... သမီးလည်း စာသင်ချင်တယ်နော်~" ကိုးနှစ်အရွယ် ကောင်မလေးက မိခင်ဖြစ်သူ၏ ဘေးမှ ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"သွားစမ်း သွားစမ်း မိန်းကလေးတွေက စာသင်ဖို့ ပိုလို့တောင် မလိုသေးတယ်။ မိသားစုကောင်းကောင်း တစ်ခုကို ရွေးပြီး အိမ်ထောင်ပြုတာကမှ အမှန်ကန်ဆုံးပဲ။ နောင်တစ်ချိန်ကျရင် နင့်အမေလို ဘာမှအသုံးမကျတဲ့ ပညာတတ် ရှို့ချိုင်တစ်ယောက်ကို ဘယ်တော့မှ ယောက်ျားမယူနဲ့၊ ကြားလား။"

"အိုး..." ကောင်မလေးက နားလည်သလိုလို နားမလည်သလိုလိုဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

ရှောင်မို၊ ရွာသူကြီး - "..."

ဒီဘဝရှိ ရှောင်မို၏ မှတ်ဉာဏ်များအရ ရွာသူကြီး မိသားစု၏ အခြေအနေကို ရှောင်မို သိရှိထားသည်။

ရွာသူကြီးမှာ အသက် ငါးဆယ့်သုံးနှစ် ရှိပြီဖြစ်ပြီး သူ၏ ဇနီးသည် ချန်ဟုန် မှာ သူ့ထက် ဆယ်နှစ် ငယ်သည်။

သူတို့ ဇနီးမောင်နှံတွင် အသက်ကြီးမှ ရသော သမီးတစ်ယောက် ရှိပြီး အမည်မှာ ဝမ်ယန် ဖြစ်ကာ ယခု ကိုးနှစ်အရွယ် ရှိပြီဖြစ်သည်။

အန်တီချန် သည် ရွာသူကြီးကို အမြဲ ညည်းတွားနေတတ်သော်လည်း သူ့ကို ဘယ်တော့မှ စွန့်ခွာမသွားခဲ့ဘဲ အိမ်ကိုလည်း အလွန် သပ်ရပ်စွာ စီမံခန့်ခွဲထားသည်။

"မင်း စာသင်နိုင်ရင် သင်ပေါ့။ မအောင်မြင်ရင်တောင်မှ စာလုံးအနည်းအကျဉ်း သိထားတာ ကောင်းပါတယ်။"

ရွာသူကြီး သက်ပြင်းချကာ ရှောင်မို ကို ပြောလိုက်သည်။

"မိုအာ... မင်းရဲ့ အန်တီချန် ပြောတဲ့ အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေကို နားမထောင်နဲ့။ မနက်ဖြန်ကစပြီး ရွာရဲ့ စာသင်ကျောင်း ကို မင်း လာတက်လို့ရပြီ။ ဒါပေမဲ့ ဒီရွာနဲ့ အနီးအနားက ရွာနှစ်ရွာက ကလေးတွေက ကျောင်းလခကို ငွေနဲ့ အသား ပေးထားကြတာဆိုတော့ မင်းကို အတန်းထဲမှာ ဝင်ထိုင်ခိုင်းလို့တော့ မရဘူး။ မင်း အပြင်ကနေပဲ နားထောင်လို့ အဆင်ပြေမလား။"

ရှောင်မို ၏ ရင်ထဲတွင် ဝမ်းသာမှုများ ဖြတ်ပြေးသွားပြီး အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ရွာသူကြီး။"

"ဟွန့်... စာသင်တယ်၊ စာသင်တယ်... စာသင်ရင် ငတ်သေမှာပဲ။"

အန်တီချန် နှုတ်ခမ်းဆူကာ သူမ၏ သမီးကို ခေါ်ပြီး အိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားတော့သည်။

"မင်းရဲ့ အန်တီချန် ပြောတဲ့ အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေကို နားမထောင်နဲ့" ရွာသူကြီးက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "မြင်လား။ ငါ ရွာသူကြီးတောင် ငတ်မသေသေးဘူး မဟုတ်လား။"

"..." ရှောင်မို မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိသည်။ "အန်တီချန် သာ မရှိရင် ခင်ဗျား ငတ်သေတာ ကြာလှပေါ့" ဟု သူ တကယ်ပင် ပြောချင်နေမိသည်။

သို့သော် ရှောင်မို အလေးအနက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ရွာသူကြီး ပြောတာ မှန်ပါတယ်။"