အခန်း (၂၅-၂၆)

အခန်း ၂၅ သူမ မပြောပါ၊ သူလည်း မမေးပါ

ဆောင်းဝင်၍ နွေထွက်ခဲ့ပြီ။

ရှောင်မို သည် ဘဝတစ်ရာကျမ်း အတွင်းရှိ သူ၏ ဒုတိယမြောက် ဘဝဖြတ်သန်းမှုတွင် နောက်ထပ် သုံးနှစ်တာ အချိန်ကုန်ဆုံးခဲ့သည်။

ထိုသုံးနှစ်အတွင်း ရှောင်မို သည် နွားကျောင်းခြင်း၊ ဆေးဘက်ဝင်အပင်များ ခူးဆွတ်ခြင်းနှင့် ရွာ၏ စာသင်ကျောင်း တွင် အဘိုးအိုရွာသူကြီး၏ စာသင်ကြားမှုများကို နားထောင်ခြင်းတို့ဖြင့် နေ့စဉ်ရက်ဆက် အချိန်ကုန်ဆုံးခဲ့သည်။

သို့သော် ရှောင်မို သည် ပုဂ္ဂလိကကျောင်း ၏ အပြင်ဘက်မှသာ သင်ခန်းစာများကို နားထောင်ခွင့်ရခဲ့သည်။

ဤသည်မှာ တကယ်တော့ အတော်လေး အဆင်ပြေပါသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် နွားများကိုလည်း တစ်ပါတည်း စောင့်ကြည့်နိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ရှောင်မို သည် ကလေးတစ်ဦး ဖြစ်နေသော်လည်း သူ၏ အတွင်းပိုင်းရှိ ဝိညာဉ်မှာမူ တကယ့်ကို အရွယ်ရောက်ပြီးသူ တစ်ဦး၏ ဝိညာဉ် ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် ဤလောကသည် တရုတ်စာလုံးများကိုပင် အသုံးပြုသောကြောင့် ရှောင်မို အနေဖြင့် စာဖတ်သင်ယူရာတွင် အချိန်များစွာ သက်သာခဲ့ပြီး အလွန်လျင်မြန်စွာ တိုးတက်ခဲ့သည်။

ရွာသူကြီးမှာမူ အလားအလာရှိသော ကျောင်းသားတစ်ဦးကို တွေ့ရှိခဲ့ရသဖြင့် အံ့သြဝမ်းသာ ဖြစ်ခဲ့ရသည်။

ရွာသူကြီး၏ အမြင်တွင် ရှောင်မိုသာ ကြိုးကြိုးစားစား လေ့လာသင်ယူမည်ဆိုပါက သူသည် နန်းတွင်းစာမေးပွဲကို တကယ်ပင် အောင်မြင်နိုင်ပေလိမ့်မည်။

ထိုသို့သာ ဖြစ်လာခဲ့လျှင် သူတို့၏ ရှီချောင်ကျေးရွာ သည် တကယ်ကို ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားရပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ရွာသူကြီးသည် ရှောင်မို ကို တိုက်ရိုက် ချီးကျူးလေ့မရှိပေ၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ မောက်မာပြီး မိမိကိုယ်ကိုယ် ကျေနပ်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ရွာသူကြီးသည် တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်စုဆောင်းထားသော စာအုပ်အချို့ကို ရှောင်မို ထံ ငှားရမ်းလေ့ရှိပြီး၊ နားမလည်သည်များ ရှိပါက ခြံဝင်းအတွင်းသို့ အချိန်မရွေး လာရောက်မေးမြန်းနိုင်ကြောင်း ပြောပြထားသည်။

ရှောင်မို သည် အသိတရားမဲ့သူ မဟုတ်ပေ။ သူ နေ့စဉ် ရှာဖွေရရှိသော ဆေးဘက်ဝင်အပင်များနှင့် တောသစ်သီးများထဲမှ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို ရွာသူကြီးအတွက် အမြဲတမ်း ဖယ်ချန်ထားလေ့ရှိသည်။

ထို့ကြောင့် ရှောင်မို တောင်ပေါ်တွင် ဆေးပင်များ ရှာဖွေရင်း အနားယူချိန်တွင်ဖြစ်စေ၊ နွားကျောင်းနေစဉ် နွားကျောပေါ်တွင် ထိုင်နေချိန်တွင်ဖြစ်စေ စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ဖွင့်ကာ ဖတ်ရှုလေ့ရှိသည်။

ညဘက်တွင် ဘာမှလုပ်စရာမရှိဘဲ ရာသီဥတုသာယာနေပါက ရှောင်မို သည် လရောင်အောက်တွင် စာဖတ်လေ့ရှိသည်။

ထို မြွေဖြူလေး နှင့် ပတ်သက်၍မူ။

ဤသုံးနှစ်တာကာလအတွင်း ရှောင်မို သည် မြွေဖြူလေး ကို တစ်ခါမျှ ပြန်မတွေ့ခဲ့ရသလို၊ သူမ ဘယ်ရောက်သွားမှန်းလည်း မသိခဲ့ပေ။

နောက်တစ်နှစ် နွေဦးရာသီသို့ ရောက်သောအခါ အရာခပ်သိမ်းသည် ပြန်လည်ရှင်သန် နိုးကြားလာကြသည်။

ထိုနေ့ နံနက်စောစောတွင် ရှောင်မို သည် အစောကြီးနိုးလာကာ အဘိုးလီ ၏ နွားကို ဆွဲလျက် တောင်ပေါ်သို့ တက်လာခဲ့သည်။

ထုံးစံအတိုင်းပင် ရှောင်မို သည် နွားကျောင်းရင်း စာဖတ်နေခဲ့သည်။

"ဟေး ဟို နွားစီးလာတဲ့ တစ်ယောက်"

ရှောင်မို နွားစီးရင်း စာဖတ်နေစဉ် မလှမ်းမကမ်းမှ ကြည်လင်သာယာသော မိန်းကလေးတစ်ဦး၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ရှောင်မို ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်သည်။ အသက် ဆယ်ကျော်သက်အရွယ်ခန့် ရှိမည့် မိန်းကလေးတစ်ဦးသည် မလှမ်းမကမ်းတွင် ခါးထောက်ကာ ကျက်သရေရှိစွာ ရပ်နေသည်။

မိန်းကလေးသည် ခြေဖျားအထိရှည်သော အဖြူရောင်ဝတ်စုံကို ဆင်မြန်းထားပြီး သူမ၏ နက်မှောင်သော ဆံကေသာများမှာ သွယ်လျသော ခါးလေးအထိ ကျဆင်းနေသည်။

သူမ၏ အသားအရေမှာ အလွန်ဖြူစင်လှပြီး နွေဦးနေရောင်အောက်တွင် ဖျော့တော့တော့ တောက်ပနေသကဲ့သို့ပင်။ ရှည်လျားသော မျက်တောင်များအောက်တွင် မက်မွန်ပွင့် မျက်ဝန်းတစ်စုံရှိပြီး မျက်ဝန်းထောင့်လေးများမှာ ကြောင်မြီးလေးများကဲ့သို့ အပေါ်သို့ အနည်းငယ် ကော့တက်နေကာ နွေဦးရာသီ၏ ရှုခင်းတစ်ခုလုံးကို ပုံဖော်ထားသကဲ့သို့ ရှိသည်။

သွယ်လျလှပသော နှာတံလေးအောက်တွင် ပန်းရောင်ဖျော့ဖျော့ ချယ်ရီနှုတ်ခမ်းလွှာများရှိပြီး အပြစ်ကင်းစင်ကာ နူးညံ့သော အပြုံးလေးတစ်ခုကို ဆင်မြန်းထားသည်။

ဤမျှ လှပသော မိန်းကလေးတစ်ဦး တောင်ပေါ်တွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာခြင်း၊ အထူးသဖြင့် သူမ၏ အဖြူရောင်ဝတ်စုံတွင် အညစ်အကြေး တစ်စက်မျှ မရှိခြင်းမှာ အလွန် ထူးဆန်းလှသည်။

မည်သူမဆို ထူးဆန်းသည်ဟု ထင်ကြမည်ဖြစ်ပြီး ရှောင်မို လည်း ချွင်းချက် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ရှောင်မို သည် ထိုသူမှာ မည်သူဖြစ်ကြောင်း အကြမ်းဖျင်း ခန့်မှန်းမိလိုက်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမ၏ စကတ်အောက်မှ အဖြူရောင် အမြီးလေးတစ်ခု ထွက်နေသောကြောင့်ပင်။

ဘယ်သူက ထင်ထားမှာလဲ။

သုံးနှစ်ဆိုတဲ့ အချိန်တိုလေးအတွင်းမှာ သူမ လူသားအသွင်ပြောင်းခြင်း ကို အောင်မြင်သွားလိမ့်မယ်လို့။

ရှောင်မို သိသလောက်ဆိုလျှင် မိစ္ဆာမျိုးနွယ်ဝင် တစ်ဦး အနေဖြင့် လူသားအသွင်ပြောင်းခြင်း ကို အောင်မြင်ရန် အနည်းဆုံး အနှစ်နှစ်ဆယ်ခန့် အချိန်ယူရလေ့ရှိသည်။

ဘဝတစ်ရာကျမ်း က သူမမှာ ထူးခြားတဲ့ ပါရမီရှိတယ်လို့ ပြောခဲ့တာ မဆန်းပါဘူး။

သူမ မတော်တဆ ရရှိခဲ့သော စစ်မှန်သောနဂါး၏ အဆီအနှစ်သွေး တစ်စက်သည်လည်း ကြီးမားသော အခန်းကဏ္ဍမှ ပါဝင်နေပေလိမ့်မည်။

ရှောင်မို သည် နွားပေါ်မှ ဆင်းကာ ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးပြီး ဘာမှမသိဟန်ဆောင်လျက် ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ "သခင်မလေးက ဘယ်သူများလဲလို့ မေးလို့ရမလား ခင်ဗျာ။"

"ငါ... ငါက..."

မိန်းကလေးမှာ စိတ်ထဲတွင် ကျိန်ဆဲလိုက်ပြီး သူမ၏ တောက်ပကာ ရေလွှမ်းနေသော မျက်ဝန်းများမှာ ဟိုဟိုဒီဒီ ကစားနေတော့သည်။

သူမသည် ဒီနေ့မှ လူသားအသွင်ပြောင်းခြင်း ကို အောင်မြင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး သူ နွားစီးလာသည်ကို မတော်တဆ မြင်လိုက်ရသဖြင့် ဘာမှမတွေးဘဲ အပြေးအလွှား ရောက်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ဆင်ခြေတစ်ခု ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားရန် သူမ မေ့လျော့နေခဲ့သည်။

"ငါက တောင်ပေါ်ကို နွေဦးရှုခင်း လာကြည့်တာလေ။ နင်ကရော ဘယ်သူလဲ" မိန်းကလေးက ပြန်လည် မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော်က ရှီချောင်ကျေးရွာ က ရွာသားတစ်ယောက်ပါ၊ နာမည်က ရှောင်မို လို့ ခေါ်ပါတယ်။ သခင်မလေးရဲ့ နာမည်ကို သိခွင့်ရမလား။"

"ငါလား" မိန်းကလေးသည် ဖြူမွတ်နူးညံ့သော လက်ညှိုးလေးဖြင့် မိမိကိုယ်ကိုယ် ညွှန်ပြလိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းလေးများမှာ လခြမ်းလေးများကဲ့သို့ ကွေးညွှတ်သွားသည်။ "ငါ့နာမည်က ဘိုင်ရုရွှယ်။"

"ဘိုင်ရုရွှယ်။" ရှောင်မို နာမည်ကို ထပ်မံ ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ" မိန်းကလေးသည် လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ကာ ခါးကို ညွှတ်၍ ရှောင်မို ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ "ငါ့နာမည်က နားထောင်လို့ မကောင်းဘူးလား။"

"ကောင်းပါတယ်" ရှောင်မို ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော် အရင်က ကယ်ခဲ့ဖူးတဲ့ မြွေဖြူလေး တစ်ကောင်ကို သတိရသွားလို့ပါ။ သူမကို ကျွန်တော် နာမည်တစ်ခု ပေးခဲ့တယ်၊ သခင်မလေးရဲ့ နာမည်နဲ့ အတူတူပဲ။"

"ဒါ... ဒါက တိုက်ဆိုင်တာနေမှာပေါ့ ငါ... ငါက မြွေမဟုတ်ဘူး။ ငါက လူ ဟုတ်တယ် လူပဲ" ဘိုင်ရုရွှယ် ၏ မျက်လုံးများ ဘယ်ညာ ကစားသွားပြီးနောက် အကြည့်ကို တည်ငြိမ်အောင် ပြန်ထားလိုက်သည်။

ရှောင်မို ပြုံးလိုက်သည်။ "သခင်မလေးကို မြွေလို့ ကျွန်တော် မပြောခဲ့ပါဘူး။"

ဘိုင်ရုရွှယ် - "..."

"သခင်မလေး... နွေဦးရောက်ပြီဆိုတော့ တောင်ပေါ်မှာ သားရဲတွေ၊ မြွေတွေနဲ့ ပိုးမွှားတွေ အများကြီးရှိတယ်။ သခင်မလေး အောက်ကို အမြန်ဆင်းသွားတာ အကောင်းဆုံးပါပဲ" ရှောင်မို သူမ အရှက်ပြေစေရန် စကားလွှဲလိုက်သည်။

သုံးနှစ်ကြာသွားသည့်တိုင် ဤ မြွေဖြူလေး သည် အနည်းငယ် ရိုးအဆဲ ဖြစ်နေပုံရသည်။

"မလောပါနဲ့၊ ငါက ဒီတောင်နဲ့ အရမ်း ရင်းနှီးပါတယ်..." ဘိုင်ရုရွှယ် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ လက်ကာပြလိုက်သည်။ "ဒါနဲ့... နင့်ရဲ့ နွားက ကြည့်ရတာ စိတ်ဝင်စားစရာပဲ။ ငါ့ကို ပေးစီးလို့ ရမလား။ အခကြေးငွေအနေနဲ့ ဒါကို ပေးမယ်လေ။"

ဘိုင်ရုရွှယ် ငွေစ အနည်းငယ်ကို ထုတ်ပြလိုက်သည်။

သူမ တောင်ပေါ်တွင် ကောက်ရခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှောင်မို ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "အဲဒါ မလိုပါဘူး။ နွားစီးချင်ရင် တက်စီးလို့ ရပါတယ်။"

"ကျေးဇူးပဲ နင်က ထင်ထားတာထက် ပိုပြီး သဘောကောင်းတာပဲ။"

ဘိုင်ရုရွှယ် သည် နွားအနီးသို့ ဘဲကလေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

ရှောင်မို သည် အမည်းရောင် နွားကြီး၏ ခေါင်းကို ပုတ်လိုက်ရာ နွားကြီးက နှာမှုတ်ကာ အောက်သို့ ဝပ်ပေးလိုက်သည်။

ဘိုင်ရုရွှယ် သူမ၏ စကတ်ကို မကာ နွားပေါ်သို့ တက်ရန် ပြင်လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်မှာပင်။

အရောင်ဖျော့ဖျော့ မြွေအမြီးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။

ဘိုင်ရုရွှယ် ၏ ပါးပြင်များ နီရဲသွားပြီး သူမ၏ စကတ်ကို အလျင်အမြန် ပြန်ချလိုက်သည်။ "နင် ခုနက အမြင်မှားတာ ငါက မြွေမဟုတ်ဘူး ငါက လူ။ ကြည့်... ဒါတွေက လူခြေထောက်တွေလေ။"

ဘိုင်ရုရွှယ် သူမ၏ စကတ်ကို မသိမသာ ပြန်မပြလိုက်ရာ တိမ်တိုက်ပုံစံ ပန်းထိုးဖိနပ်လေးများကို ဝတ်ဆင်ထားသော ခြေထောက်သေးသေးလေး တစ်စုံ ပေါ်လာပြီး သူမ၏ ဖြူလွလွ ခြေကျင်းဝတ်များတွင် သွေးကြောလေးများကိုပင် မှိန်ဖျော့ဖျော့ မြင်နေရသည်။

"ကြည့်ရတာ ငါ လတ်တလော စာတွေ အရမ်းဖတ်နေလို့ အမြင်မှားတာ ဖြစ်မယ်" ရှောင်မို မိန်းကလေးအလိုကျ လိုက်ပြောလိုက်သည်။ "သခင်မလေး... မြန်မြန် တက်ပါ။"

"အို... အို... အို..." ဘိုင်ရုရွှယ် နွားပေါ်သို့ တက်ကာ နွားကျောပေါ်တွင် ဘေးတိုက် ထိုင်လိုက်သည်။

ရှောင်မို လည်း နွားပေါ်သို့ တက်ကာ ဘိုင်ရုရွှယ် ၏ အရှေ့တွင် ခွလျက် ထိုင်လိုက်သည်။

အမည်းရောင် နွားကြီး မတ်တတ်ရပ်လိုက်သောအခါ ဘိုင်ရုရွှယ် လန့်သွားပြီး ရှောင်မို ၏ အင်္ကျီစကို အလျင်အမြန် ဆွဲကိုင်ထားလိုက်သည်။

နွေဦးနေရောင်အောက်တွင် အမည်းရောင် နွားကြီးသည် တောင်ပေါ်သို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လျှောက်သွားရင်း ဟိုတစ်ကိုက် ဒီတစ်ကိုက် စားသောက်နေသည်။

ရှောင်မို နွားကျောပေါ်တွင် ထိုင်ရင်း သူ၏ လက်ထဲမှ ဂန္ထဝင်ကျမ်း ကို လှန်လှောဖတ်ရှုနေသည်။

"နင် စာဖတ်နေတာလား" ရှောင်မို ၏ အိတ်ကပ်ထဲသို့ ငွေစများကို တိတ်တဆိတ် ထည့်ပေးပြီးနောက် သူ၏ အနောက်မှ မိန်းကလေးက သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"အင်း။" ရှောင်မို ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"စာဖတ်ရတာ ပျော်စရာကောင်းလား။"

"သိပ်တော့ မပျော်စရာမကောင်းပါဘူး..."

"ဒါဆို ဘာလို့ စာဖတ်နေတာလဲ။"

"အင်း... ဘာလို့လဲဆိုတော့ နန်းတွင်းစာမေးပွဲ အောင်ပြီး နာမည်ရဖို့လေ။"

"ဘာလို့ နာမည်ရဖို့ လိုတာလဲ။"

"နာမည်ရမှသာ နန်းတွင်းမှာ အရာရှိတစ်ယောက် ဖြစ်လာနိုင်မှာပေါ့။"

"အရာရှိ ဖြစ်တယ်ဆိုတာ ဘာလဲ။"

နွားကျောပေါ်တွင် မိန်းကလေးသည်ဘာကြောင့်လဲပေါင်း သောင်းချီစွယ်စုံကျမ်း တစ်အုပ်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ရှောင်မို စာဆက်ဖတ်၍ မရတော့သဖြင့် စာအုပ်ကို ပိတ်လိုက်ပြီး မိန်းကလေး၏ ဘာကြောင့်လဲပေါင်း သောင်းချီမေးခွန်းများကို စတင် ဖြေကြားပေးတော့သည်။

နေဝင်ရီတရောအချိန် ရောက်မှသာ ရှောင်မို ပြောလိုက်သည်။ "သခင်မလေး... ကျွန်တော် တောင်အောက်ကို ဆင်းရတော့မယ်။"

"အို... ဟုတ်ပါပြီလေ။" မိန်းကလေး၏ မျက်ဝန်းများတွင် စိတ်ပျက်သွားသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားပြီး နွားကျောပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင် ငါလည်း အိမ်ပြန်တော့မယ်။"

"သခင်မလေး ဘယ်မှာနေတာလဲ။ ကျွန်တော် လိုက်ပို့ပေးပါ့မယ်။"

"မလိုပါဘူး၊ မလိုပါဘူး ငါ့ဟာငါ ပြန်တတ်ပါတယ်။ တာ့တာ။" မိန်းကလေး အလျင်အမြန် လက်ပြကာ တောအုပ်ထဲသို့ ပြေးဝင်သွားတော့သည်။

သို့သော် မိန်းကလေး ပြေးသွားစဉ် သူမ၏ စကတ်အောက်မှ ပန်းထိုးဖိနပ်လေးများကို ဝတ်ဆင်ထားသော ခြေထောက်သေးသေးလေးများမှာ မြွေဖြူလေး အမြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြန်လည်ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

ရှောင်မို ပြုံးလိုက်သည်။

သူမ မပြောပါ။

ထို့ကြောင့် သူလည်း မမေးခဲ့ပါ။

အခန်း ၂၆ အဖြေကတော့ ကိုယ်တိုင် လက်ထပ်ပေးဖို့ပါပဲ

ရှောင်မို ကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ဘိုင်ရုရွှယ် သည် ပျော်ရွှင်စွာ သီချင်းတေးသွားလေး ညည်းရင်း သူမ၏ ဂူဆီသို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။

ဂူပေါက်ဝတွင် ရှောင်ချင်း သည် လျှာလေးထုတ်ကာ ဘယ်ညာ လည်ကြည့်နေသည်။

"အစ်မ..."

ရှောင်ချင်း သည် သူမ၏ အစ်မ ပြန်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူမ၏ ဒေါင်လိုက်သူငယ်အိမ်များမှာ ရုတ်တရက် အရောင်လက်သွားပြီး အလျင်အမြန် တွားသွားလာခဲ့သည်။

"ရှောင်ချင်းရေ~"

ဘိုင်ရုရွှယ် အရှိန်မြှင့်ကာ ရှေ့သို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။

"အစ်မ... ဘယ်တွေ ထပ်သွားနေပြန်တာလဲ" ရှောင်ချင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း ဆောင်းခိုချိန်မှလွဲ၍ သူမ၏ အစ်မသည် ဟိုဟိုဒီဒီ အကြောင်းမဲ့ ပြေးလွှားနေရသည်ကို သဘောကျကြောင်း ရှောင်ချင်း သတိထားမိခဲ့သည်။

"ရှောင်မို ဆီ သွားတာလေ~" ဘိုင်ရုရွှယ် ပျော်ရွှင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဟင်။" ရှောင်ချင်း လန့်သွားသည်။ "အစ်မ... ရှောင်မို ဆီကို ဘယ်လိုလုပ် သွားလို့ရမှာလဲ။ အစ်မက အခုမှ လူသားအသွင်ပြောင်းခြင်း ကို သုံးတတ်ခါစပဲ ရှိသေးတာ၊ ကျွမ်းလည်း မကျွမ်းကျင်သေးဘဲနဲ့... အစ်မ ပေါ်သွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။"

"မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။" ဘိုင်ရုရွှယ် ခါးထောက်ကာ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ပြောလိုက်သည်။ "အစ်မရဲ့ အသွင်ပြောင်းတဲ့ ပညာက အရမ်းတော်တာ။"

"လုံးဝ မကောင်းပါဘူး..." ရှောင်ချင်း စိတ်ပင်ပန်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ "အစ်မ... အစ်မရဲ့ ခြေထောက်တွေကို ကြည့်ပါဦး။"

"ဟင်။" ဘိုင်ရုရွှယ် အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ ခြေထောက်များမှာ အမြီးအဖြစ် ပြန်လည်ပြောင်းလဲနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ရပါတယ်၊ ရပါတယ်။" ဘိုင်ရုရွှယ် သူမ၏ အမြီးကို ပုတ်လိုက်ရာ လူခြေထောက်အဖြစ် ပြန်လည်ပြောင်းလဲသွားသည်။ "ခုနက အပြန်လမ်းမှာ ငါ စိတ်လျှော့လိုက်မိလို့ နေမှာပါ။ သူ သေချာပေါက် သတိမထားမိပါဘူး။"

"တကယ်လား။" ရှောင်ချင်း မြွေလျှာလေးကို ထုတ်လိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ အစ်မက တုံးတယ်လေ။"

ဘိုင်ရုရွှယ် ပါးလေးဖောင်းကာ ပြောလိုက်သည်။ "ရှောင်ချင်း... နင်ကမှ တုံးတာ အစ်မက လုံးဝ မတုံးပါဘူး"

ရှောင်ချင်း - "..."

"ရှောင်ချင်း... ငါ နင့်ကို ပြောပြမယ်၊ ဒီနေ့ သူ့အိတ်ကပ်ထဲကို ငွေစလေးတချို့ ငါ တိတ်တဆိတ် ထည့်ပေးခဲ့တယ်" ဘိုင်ရုရွှယ် ၏ မျက်ဝန်းများ အရောင်လက်လာပြီး ဂုဏ်ယူစွာ ပြောလိုက်သည်။ "ငွေစတွေ ထပ်ရှာတွေ့ရင် အကုန်လုံးကို သူ့ကို ပေးမယ်။ လူတွေက ပစ္စည်းတွေဝယ်ဖို့ ငွေကို သုံးကြတယ်လေ၊ အဲဒါဆို သူ ပစ္စည်းတွေ အများကြီးအများကြီး ဝယ်လို့ရပြီပေါ့။"

"အစ်မ... မနက်ဖြန်လည်း သူ့ဆီ သွားဦးမလို့လား။" ရှောင်ချင်း မှာ သူမ၏ အစ်မနှင့် ပတ်သက်၍ တကယ်ကို ဘာမှမတတ်နိုင်တော့ပေ။

"သေချာပေါက် သွားရမှာပေါ့" ဘိုင်ရုရွှယ် က သဘာဝကျကျ ပြောလိုက်သည်။ "အစ်မရဲ့ ကျေးဇူးဆပ်တဲ့အလုပ်က မပြီးသေးဘူးလေ။ နင့်အစ်မက ကျေးဇူးသိတတ်တဲ့ မြွေလိမ္မာလေးပါ။"

"ဒါဆို အစ်မက ကျေးဇူးဆပ်တာ ပြီးဖို့ ဘာလုပ်ရမှာလဲ။" ရှောင်ချင်း ရင်ထဲတွင် အနည်းငယ် ပင်ပန်းလာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

"အင်း..." ဘိုင်ရုရွှယ် အလေးအနက် ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် ပြောလိုက်သည်။ "ငါလည်း မသိဘူး။"

ရှောင်ချင်း - "..."

"ရှောင်ချင်း၊ ရှောင်ချင်း... ယေဘုယျအားဖြင့် မိန်းကလေးတစ်ယောက်က ဒီလို အသက်ကယ်ကျေးဇူးကို ဘယ်လို ပြန်ဆပ်ရမလဲဆိုတာ နင် သိလား။" ဘိုင်ရုရွှယ် က သူမ၏ ညီမလေးကို ပြန်မေးလိုက်သည်။

"အစ်မ... ငါက မြွေလေ... လူမှ မဟုတ်တာ..."

"အို... ဟုတ်ပါပြီလေ... ကြည့်ရတာ အစ်မ စာအုပ်တွေ ပိုဖတ်မှ ရတော့မယ်ထင်တယ်။"

"စာအုပ်ဖတ်မယ် ဟုတ်လား။"

"ဟုတ်တယ်၊ ဒီနေ့ သူ စာအုပ်ဖတ်နေတာ။ ငါ နားမလည်ပေမဲ့ ကြည့်ရတာ အရမ်း အထင်ကြီးစရာကောင်းတယ်။ အဖြေက လူတွေရဲ့ စာအုပ်ထဲမှာ ရှိနိုင်တယ်။"

"ဒါပေမဲ့ အစ်မ... အစ်မက စာဖတ်တတ်လို့လား။"

"မတတ်ဘူးလေ~ ဒါပေမဲ့ ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ အစ်မမှာ အကြံရှိတယ်။"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ဘိုင်ရုရွှယ် ပျော်ရွှင်စွာ ပြေးထွက်သွားပြန်သည်။

"အစ်မ... အချိန်လည်း လင့်နေပြီ၊ ဘယ်သွားမလို့လဲ..." ရှောင်ချင်း က အစ်မဖြစ်သူ၏ နောက်မှ အော်မေးလိုက်သည်။

"ငွေစတွေ သွားရှာမလို့၊ ပြီးတော့ ဆေးပင်တွေ သွားရှာမလို့..." မိန်းကလေး၏ အသံလေးသည် တောင်တန်းများနှင့် တောအုပ်များကြားတွင် ညင်သာစွာ ပဲ့တင်ထပ်သွားတော့သည်။

"ဆေးပင်တွေ ရှာမယ် ဟုတ်လား။"

...

နောက်တစ်နေ့။

ထိုနေ့နံနက်တွင် ရှောင်မို သည် ရွာသူကြီး၏ သင်ခန်းစာများကို နားထောင်ပြီးနောက် စာအုပ်နှင့်ပတ်သက်သော မေးခွန်းအချို့ကို ရွာသူကြီးထံ မေးမြန်းခဲ့ပြီး နွားစီးကာ တောင်ပေါ်သို့ ဆက်လက် တက်လာခဲ့သည်။

ဒီနေ့ ဆေးဘက်ဝင်အပင်များ ပိုရှာပြီး ငွေစအချို့နှင့် လဲလှယ်ကာ စာရေးကိရိယာအချို့ သွားဝယ်ရန် သူ စီစဉ်ထားသည်။

မနေ့က သူ ပြန်ရောက်သောအခါ ရှောင်မို ၏ အင်္ကျီအိတ်ကပ်ထဲတွင် ငွေစတစ်စ အပိုပါလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ရှောင်ပိုင် က တိတ်တဆိတ် ထည့်ပေးလိုက်ခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူ သိသည်။

ရှောင်မို ထိုငွေစကို သားရေအိတ်ငယ်လေးတစ်ခုထဲတွင် သိမ်းထားလိုက်သည်။

ထိုငွေစလေးမှာ သိပ်မများလှသလို ရှောင်မို လည်း သုံးရန် မရည်ရွယ်ထားပေ။ ထို့အစား သူမအတွက် သိမ်းထားပေးရန်သာ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရှောင်ပိုင် က နောက်ကျလျှင် ငွေစတွေ ထပ်ရှာပေးဦးမည်ဟု ပြောခဲ့သောကြောင့် သူမ ဘယ်လောက်အထိ စုဆောင်းနိုင်မလဲဆိုတာကို ရှောင်မို မြင်ချင်သောကြောင့်ပင်။

ထိုသို့ပြုလုပ်ရခြင်းမှာ အခြား ရည်ရွယ်ချက်မရှိဘဲ ပျော်စရာသဘောသက်သက်သာ ဖြစ်သည်။

မြွေတောင် သို့ ရောက်သောအခါ ရှောင်မို နွားကျောင်းရင်း ဆေးဘက်ဝင်အပင်များကို ရှာဖွေနေခဲ့သည်။

"ရှောင်မို..."

ရှောင်မို ခြင်းတောင်းငယ်တစ်လုံးစာခန့် ရရှိသောအခါ သူ၏ အနောက်မှ မိန်းကလေး၏ တက်ကြွလှသော အသံလေး ထွက်ပေါ်လာသည်။

ရှောင်မို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ဘိုင်ရုရွှယ် သည် တောက်ပသော အပြုံးလေးဖြင့် သူ့ကို ကြည့်နေသည်။

"သခင်မလေးဘိုင်။" ရှောင်မို ဦးညွှတ် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"ရှောင်မို... ငါနဲ့ လာကစားပါလား။" ဘိုင်ရုရွှယ် က အပြစ်ကင်းစင်စွာ ပြောလိုက်ရာ ဤမိန်းကလေးငယ်လေးတွင် သောကဗျာပါဒ တစ်စက်မျှ မရှိသကဲ့သို့ပင်။

ရှောင်မို ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ဒီနေ့ ကျွန်တော့်မှာ အချိန်မရှိလောက်ဘူးထင်တယ်။ ရောင်းဖို့ ဆေးဘက်ဝင်အပင်တချို့ ရှာရဦးမယ်၊ စာရေးကိရိယာတချို့ ဝယ်ဖို့ လိုနေလို့ပါ။"

"နင့်မှာ အချိန်ရှိပါတယ်၊ ငါ့နောက် လိုက်ခဲ့..." ဘိုင်ရုရွှယ် က ရှောင်မို ၏ လက်ကို ဆွဲကာ ရှေ့သို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

"သခင်မလေးဘိုင်... ခဏလေး၊ ကျွန်တော် နွားကို ဆွဲသွားရဦးမယ်..."

"အို... အို... ဒါဆို မြန်မြန်လုပ်လေ။"

အမွှေးတိုင်တစ်တိုင်စာခန့် ကြာပြီးနောက် မိန်းကလေးသည် ရှောင်မို ကို သူရှာဖွေနေသော ခရမ်းရောင်နေမင်းမြက် နှင့် နဂါးစိမ်းပန်း များ ပြည့်နှက်နေသော နေရာတစ်ခုသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

"ဒီနေရာမှာ ငါ လိုချင်တဲ့ ဆေးပင်တွေ ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက် အများကြီး ရှိနေရတာလဲ" ရှောင်မို အံ့အားသင့်စွာ တွေးလိုက်မိသည်။

ရှောင်မို ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ ပန်းတစ်ပွင့်ကို ခူးလိုက်ရာ ဤနေရာရှိ အပင်များမှာ ယခုလေးတင်မှ မြေမြှုပ်ထားသကဲ့သို့ မြေသားများ လျော့ရဲနေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

ရှောင်မို ခေါင်းလှည့်ကာ မိန်းကလေး၏ လက်များကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ လက်များတွင် မြေကြီးစအနများ ပေကျံနေပြီး အနည်းငယ် ပွန်းပဲ့နေသည်။

"ဒီလိုကိုး။"

ဒီဆေးပင်တွေ အားလုံးကို သူမက မြေမြှုပ်ထားခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း ရှောင်မို နားလည်လိုက်သည်။

ခရမ်းရောင်နေမင်းမြက် နှင့် နဂါးစိမ်းပန်း များ ဤမျှအများကြီးကို ရှာဖွေရန် သူမ တစ်ညလုံး အချိန်ကုန်ခံခဲ့ရပေလိမ့်မည်။

"ဘယ်လိုလဲ။ ဒီလောက်ဆို လုံလောက်ပြီလား။ အခု နင့်ရဲ့ ကျန်တဲ့အချိန်တွေကို ငါနဲ့ ကစားဖို့ သုံးရမယ်နော်..." ဘိုင်ရုရွှယ် သူမ၏ ဖြူမွတ်နေသော မေးစေ့လေးကို မော့ကာ ပြောလိုက်သည်။

"လုံလောက်ပါပြီ" ရှောင်မို ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဒါဆို သခင်မလေး ဘာကစားချင်လဲ။"

"ငါ စာဖတ်ချင်တယ်"

"စာဖတ်မယ် ဟုတ်လား။"

"အင်း... အင်း... အင်း... နင် ငါ့ကို စာဖတ်တတ်အောင် သင်ပေးရမယ်၊ ရမလား။" ဘိုင်ရုရွှယ် ဝမ်းသာအားရ ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး သူမ၏ မြေကြီးများ ပေကျံနေသော လက်သေးသေးလေးဖြင့် ငွေစတစ်စကို ထုတ်ပြလိုက်သည်။ "ငါ ကျောင်းလခ ပေးနိုင်တယ်။"

...

ကျိုးတိုင်းပြည် ၏ ဝတ်လုံတော်ရအမတ်ကြီး ၏ အိမ်တော်။

အစေခံမလေး ရှောင်ချွန်း သည် သခင်မလေး ၏ နောက်ဖေးခြံဝင်းအတွင်းသို့ လျှောက်လှမ်းဝင်လာသည်။

ရှောင်ချွန်း သခင်မလေး ၏ နောက်ဖေးခြံဝင်းအတွင်းသို့ ဝင်လာတိုင်း အခြားကမ္ဘာတစ်ခုသို့ ရောက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားရလေ့ရှိသည်။

ဤကမ္ဘာတွင် ခရမ်းရောင်နှင့် အပြာစိမ်းရောင် နှစ်ရောင်တည်းသာ ရှိသည်။

ခရမ်းရောင် ခရမ်းရောင်နေမင်းမြက်။

အပြာစိမ်းရောင် နဂါးစိမ်းပန်း။

ပြီးတော့ နောက်ဖေးခြံဝင်းရှိ မဏ္ဍပ်လေးထဲတွင် သခင်မလေး သည် စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ဖတ်နေသည်။

ရှောင်ချွန်း သည် သခင်မလေး နှင့်အတူ ကြီးပြင်းလာခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ သခင်မလေး သည် ငယ်စဉ်ကတည်းက စာဖတ်ဝါသနာပါပြီး အလွန်အမင်း ဗဟုသုတ ကြွယ်ဝလှသည်။

မသိမသာဖြင့် သခင်မလေး အရွယ်ရောက်လာသောအခါ သူမသည် ကျိုးတိုင်းပြည် ၏ အတော်ဆုံး ပါရမီရှင်အမျိုးသမီး ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။

"သခင်မလေး..." ရှောင်ချွန်း ရှေ့သို့ လှမ်းလာပြီး သခင်မလေး ကို ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ "မယ်တော်ကြီးရဲ့ နန်းတွင်းအရာရှိမလေး ရောက်နေပါတယ်။ သခင်မလေး ကို နန်းတွင်းကျင့်ဝတ်တွေ သင်ပေးဖို့ လာတာပါတဲ့။"

"အင်း... ငါသိပြီ။" ယန်ရုရွှယ် သည် စာမျက်နှာများကို ဆက်လက် လှန်နေခဲ့သည်။ "ဒီစာမျက်နှာ နည်းနည်းကို ဖတ်ပြီးတာနဲ့ ငါ သွားလိုက်ပါ့မယ်။"

ရှောင်ချွန်း သည် သခင်မလေး ၏ ဘေးတိုက်ရုပ်သွင်ကို ကြည့်ကာ နှုတ်ခမ်းကို အနည်းငယ် စေ့ထားပြီး မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်မိသည်။ "သခင်မလေး... တကယ်ပဲ နန်းတော်ထဲ ဝင်တော့မလို့လား။"

နန်းတော်ထဲဝင်ခြင်းမှာ ပင်လယ်နက်ကြီးထဲ ဆင်းရသကဲ့သို့ပင်။ ရှောင်ချွန်း ၏ အမြင်တွင် သခင်မလေး ကဲ့သို့ လှပပြီး ပါရမီရှိသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် နက်နဲလှသော နန်းတော်ထဲတွင် အပိတ်လှောင်ခံမနေသင့်ပေ။

ယန်ရုရွှယ် စာအုပ်ကို ပိတ်လိုက်သည်။ သူမသည် အစေခံမလေးကို ပြန်မဖြေဘဲ ပြန်လည် မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။ "ရှောင်ချွန်း... လူတစ်ယောက်က မင်းရဲ့ အသက်ကို ကယ်ခဲ့တယ်ဆိုရင် မင်း သူ့ကို ဘယ်လို ကျေးဇူးဆပ်မလဲ။"

"ဘယ်လို ကျေးဇူးဆပ်မလဲဆိုတော့... ဘယ်လို ကျေးဇူးဆပ်မလဲဆိုတော့..."

ရှောင်ချွန်း စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင်။

ယန်ရုရွှယ် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး သူမ၏ လက်ထဲရှိ ထူးဆန်းသော ပုံပြင်စာအုပ်လေးကို ရှောင်ချွန်း ၏ ခေါင်းပေါ်သို့ ညင်သာစွာ တင်ပေးလိုက်သည်။

"စာအုပ်ထဲမှာ ရေးထားပါတယ်လေ။"

မိန်းကလေးသည် လက်နှစ်ဖက်ကို ရှေ့တွင် ယှက်ကာ ခြံဝင်းထဲမှ ကျက်သရေရှိစွာ လျှောက်ထွက်သွားရာ နွေဦးလေညင်းက ပန်းပင်များကို ညင်သာစွာ လှုပ်ခတ်သွားစေသည်။

"အဖြေကတော့ ကိုယ်တိုင် လက်ထပ်ပေးဖို့ပါပဲ~"