အခန်း (၂၇-၂၈)

အခန်း ၂၇ ငါ တကယ်ပဲ ဆက်စောင့်နေမှာပါ

"ရှောင်မို... ဒီစာလုံးနှစ်လုံးကို ဘယ်လိုဖတ်လဲ။"

"ယောင်ထျောင်း (ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော) လို့ ဖတ်တယ်။"

"ဒါဆို ဒီစာလုံးကရော။"

"ချိုး (တောင်းဆိုသည်) လို့ ဖတ်တယ်။"

"ယောင်ထျောင်းရွှန်းနွီ (ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော အမျိုးသမီးငယ်)၊ ကျွင်းဇီဟောက်ချိုး (လူကြီးလူကောင်းများ တောင်းဆိုလိုသော အိမ်သူသက်ထား) တဲ့။ ရှောင်မို... ဒီစာကြောင်းက ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ။"

"အဓိပ္ပာယ်ကတော့ လှပပြီး ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့တဲ့ အမျိုးသမီးငယ်ဟာ လူကြီးလူကောင်းတွေအတွက် အကောင်းဆုံး လက်တွဲဖော်ပါလို့ ဆိုလိုတာ။"

"ဒါဆို ငါ ဘယ်လိုလုပ်ရရင် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့တဲ့ အမျိုးသမီးငယ် ဖြစ်လာမှာလဲ။"

"စာဖတ်ရမယ်လေ။"

"ငါ စာဖတ်နေတာပဲ။"

"မလုံလောက်သေးဘူး၊ ပိုဖတ်ရဦးမယ်။"

"ဒါဆို ဘယ်လောက်အထိ ဖတ်ရမှာလဲ။"

"လုံလောက်ပြီဆိုရင် မင်းကိုယ်တိုင် သိလာလိမ့်မယ်။"

"အို... ဟုတ်ပါပြီ။"

ဘိုင်ရုရွှယ် အသံပြုလိုက်ပြီး ခေါင်းမော့ကာ ရှောင်မို ၏ ခေါင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ဟင်... ရှောင်မို... နင် နည်းနည်း အရပ်ရှည်လာသလိုပဲ။"

"ဟုတ်လို့လား။"

"ဟုတ်တယ်လေ။" ဘိုင်ရုရွှယ် ခြေဖျားထောက်ကာ လက်ဖြင့် တိုင်းပြလိုက်သည်။ "အရင်တုန်းက နင်က ငါနဲ့ အရပ်တူတူပဲကို၊ အခုကျတော့ ငါ့ထက် ခေါင်းတစ်လုံးစာလောက် ပိုရှည်နေပြီ။"

"ဟုတ်ပုံရတယ်။" ရှောင်မို သူ၏ရှေ့မှ မိန်းကလေးကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ နင်က ဘာလို့ မထွားလာတာလဲ။"

"အဲဒါဟုတ်သားပဲ..." ဘိုင်ရုရွှယ် မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။ "ငါက ဘာလို့ မထွားလာတာလဲ။"

"ဒါက မင်းရဲ့ အမြင့်ဆုံးအရပ် ဖြစ်နေလို့နေမှာပေါ့။" ရှောင်မို သူမ၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး နွားကိုဆွဲကာ စာဖတ်ရင်း ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်သွားလိုက်သည်။

"မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။" ဘိုင်ရုရွှယ် သည် ရှောင်မို ၏ နောက်မှ အပြေးလိုက်သွားသည်။ "ရှောင်မို... ငါ ထွားလာဦးမှာပါ ငါ သေချာပေါက် အရမ်းအရမ်းကို အရပ်ရှည်လာမှာ၊ ပြီးတော့ ငါ့ခြေတံတွေကလည်း အရမ်းအရမ်းကို ရှည်လာမှာ။"

ရှောင်မို ပြုံးလိုက်သည်။ "ကောင်းပါပြီ၊ ငါ စောင့်နေပါ့မယ်။"

ရှောင်မို တောင်ပေါ်သို့ တက်လာတိုင်း ဤမိန်းကလေးနှင့် အမြဲ ကြုံတွေ့ရလေ့ရှိသည်။

မိန်းကလေးသည် သူမ ဘယ်ကလာသည်ကို တစ်ခါမျှ မပြောခဲ့သလို ရှောင်မို ကလည်း သူမ ဘယ်မှာနေသည်ကို တစ်ခါမျှ မမေးခဲ့ပေ။

ရှောင်မို နွားစီးရင်း စာဖတ်နေချိန်တွင် မိန်းကလေးသည် သူ၏ အနောက်၌ ဘေးတိုက်ထိုင်ကာ သူမ၏ စကတ်အောက်မှ ခြေထောက်သေးသေးလေးများကို လွှဲယမ်းရင်း တိမ်တိုက်ဖြူများ၊ မြက်ခင်းများနှင့် သူမရှေ့မှ သူ့ကို ငေးကြည့်နေတတ်သည်။

မိန်းကလေး ပေါ်လာကတည်းက ရှောင်မို ဆေးဘက်ဝင်အပင်များ ရှာဖွေရသည့် အချိန်မှာလည်း သိသိသာသာ လျော့နည်းသွားခဲ့သည်။

အဓိကအကြောင်းရင်းမှာ ဘိုင်ရုရွှယ် က ထိုဆေးပင်များကို ရှာဖွေပြီး မြေကြီးထဲတွင် မြှုပ်ထားလေ့ရှိသောကြောင့်ပင်။

ရှောင်မို ရောက်လာတိုင်း သူမသည် ဝမ်းသာအားရဖြင့် "ခရမ်းရောင်နေမင်းမြက် တွေနဲ့ နဂါးစိမ်းပန်း တွေ အများကြီး ထပ်ရှာတွေ့ထားတယ်" ဟုဆိုကာ သူ့ကို တောင်ပေါ်သို့ ဆွဲခေါ်သွားလေ့ရှိသည်။

ရှောင်မို က သူမကို စာရေးစာဖတ် သင်ပေးပြီး ဘိုင်ရုရွှယ် က ရှောင်မို ၏ ကျောင်းလခအဖြစ် ငွေစလေးများကို ကောက်ယူပေးလေ့ရှိသည်။

သို့သော် ဘိုင်ရုရွှယ် ၏ ကံကြမ္မာ မည်မျှပင် ကောင်းမွန်နေပါစေ နေ့တိုင်း ငွေကောက်ရဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ပေ။

ဘိုင်ရုရွှယ် ငွေမကောက်ရသည့် နေ့များတွင် ရှောင်မို ကပင် သူမကို နှစ်သိမ့်ပေးရသည်။ "ရပါတယ်၊ တခြားရက်တွေကျမှ ယုန်တွေ၊ ရစ်ငှက်တွေနဲ့ ပြန်ပေးလို့ ရတာပဲကို။"

ထိုအချိန်မှစ၍ မိန်းကလေးသည် ရှောင်မို ထံသို့ လာတိုင်း သူမ၏ လက်သေးသေးလေးထဲတွင် ယုန်တစ်ကောင် သို့မဟုတ် ရစ်ငှက်တစ်ကောင် အမြဲတမ်း ပါလာလေ့ရှိသည်။

"နင် အစောကြီးကတည်းက ပြောသင့်တာ၊ ယုန်တွေနဲ့ ရစ်ငှက်တွေ ရှာရတာက ငွေရှာရတာထက် အများကြီး ပိုလွယ်တာကို" ဟု မိန်းကလေးက ပြောခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း ဘိုင်ရုရွှယ် သည် ငွေစများကို နေ့စဉ် ဆက်လက် ကောက်ယူနေဆဲပင်။

အခြားအကြောင်းရင်း မရှိပေ။

စာသင်ရသည်မှာ ငွေကုန်ကြေးကျများကြောင်း ရှောင်မို ပြောသည်ကို ကြားခဲ့သဖြင့် သူမသည် သူ စာသင်နိုင်ရန်အတွက် ငွေကောက်ပေးချင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

...

နွေရာသီသို့ ရောက်သောအခါ ရာသီဥတုမှာ တဖြည်းဖြည်း ပူပြင်းလာသည်။

မြွေများသည် အေးမြသော အရိပ်အာဝါသကို နှစ်သက်ကြသည်။

ဘိုင်ရုရွှယ် သည် ဂူပေါက်ဝတွင် ရပ်ရင်း ကြီးမားလှသော နေမင်းကြီးကို မြင်သောအခါ အပြင်သို့ လုံးဝ မထွက်ချင်တော့ပေ။

သူမသာ အပြင်သို့ တွားသွားထွက်လိုက်ပါက သူမ၏ ဗိုက်မှာ ပူလောင်သွားပြီး မြွေကင် ဖြစ်သွားလိမ့်မည်ဟုပင် ဘိုင်ရုရွှယ် ခံစားမိသည်။

သို့သော် ဒီနေ့ ရှောင်မို တောင်ပေါ်မှာ နွားကျောင်းမယ်လို့ ပြောထားတယ်လေ... အချိန်ကို ကြည့်ရတာ ရှောင်မို နေ့လယ်စာစားပြီး တောင်ပေါ်ကို နွားစီးပြီး ရောက်နေလောက်ပြီ။

"ရှောင်ချင်း... အစ်မ အပြင်သွားဦးမယ်..." ဘိုင်ရုရွှယ် သတ္တိမွေးကာ ပြောလိုက်သည်။

အေးမြသော ကျောက်တုံးပေါ်တွင် လှဲလျောင်းနေသည့် ရှောင်ချင်း သည် ပျင်းရိစွာ ခေါင်းမော့လာသည်။ "အစ်မ... စောစော ပြန်လာခဲ့နော်။"

ဒီကာလတွေအတွင်း သူမ၏ အစ်မက ထိုလူသားကို သွားသွားရှာနေသည့် ကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ ရှောင်ချင်း ဘာမှ သိပ်မပြောချင်တော့ပေ။

ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူမ ပြောလည်း အစ်မက နားထောင်မှာမှ မဟုတ်တာ။

ထို့အပြင် ထိုလူသားမှာ အတော်လေး အတတပုံရသည်။ အစ်မက မိစ္ဆာတစ်ကောင် ဖြစ်နေတာကိုတောင် အခုထိ သတိမထားမိသေးဘူးလေ။

"အိုကေ... ငါ သွားပြီ။"

ဘိုင်ရုရွှယ် လူသားအသွင် ပြောင်းလိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ ခြေထောက်သေးသေးလေးများကို သေချာ ပြန်စစ်ဆေးလိုက်သည်။

အမြီးတွေ မဟုတ်တာ သေချာသွားမှ ဘိုင်ရုရွှယ် သည် ဂူထဲမှ ပျော်ရွှင်စွာ ခုန်ထွက်သွားတော့သည်။

သူ မကြာခဏ အသုံးပြုလေ့ရှိသော တောင်တက်လမ်းလေးပေါ်တွင် လူတစ်ယောက်နှင့် နွားတစ်ကောင်ကို ဘိုင်ရုရွှယ် တကယ်ပင် တွေ့လိုက်ရသည်။

"ရှောင်မို..." မိန်းကလေးသည် ပျော်ရွှင်စွာ လက်ပြလိုက်သည်။

ထုံးစံအတိုင်းပင် သူတို့နှစ်ဦးသည် အမည်းရောင် နွားကြီးကို စီးကာ တောင်ပေါ်တွင် ယိမ်းထိုးသွားလာနေကြသည်။

သို့သော် နေရောင်က တကယ်ကို ပူပြင်းလွန်းလှသည်... ဘိုင်ရုရွှယ် သူမ၏ မျက်လုံးများ ပြာဝေလာပြီး ခေါင်းမူးလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ထိုအချိန်မှာပင် မိန်းကလေး၏ မျက်နှာပေါ်သို့ အရိပ်တစ်ခု ကျရောက်လာသည်။

ဘိုင်ရုရွှယ် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ ဆီစိမ်စက္ကူထီး တစ်လက် ဖြစ်နေသည်။

"ရော့... ဒါလေး ယူထား။ ရာသီဥတုက ပူတယ်၊ အပူရှပ်မသွားစေနဲ့" ရှောင်မို က မိန်းကလေးထံသို့ ထီးကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"နင်က သဘောကောင်းတာပဲ။"

ဘိုင်ရုရွှယ် ဝမ်းသာအားရ ထီးကို ယူလိုက်ပြီး သူမ၏ ပခုံးပေါ်တွင် တင်ကာ ထီးရိုးကို ကလေးတစ်ယောက်လို ညင်သာစွာ လှည့်ကစားနေတော့သည်။

နွားကျောပေါ်တွင် မိန်းကလေးသည် ထီးလေးဆောင်းကာ ဘေးတိုက်ထိုင်နေပြီး ကောင်လေးကမူ ခွထိုင်လျက် စာအုပ်ဖတ်နေသည်။

တောင်ပေါ်ရှိ ငှက်ကလေးများနှင့် ပိုးမွှားလေးများ၏ အသံများမှာ တစ်သားတည်း ရောယှက်နေသည်။

လေအေးလေး တစ်ချက် တိုက်ခတ်သွားရာ ရှောင်မို ၏ ဆံပင်များ လွင့်ဝဲသွားသည်။

မိန်းကလေး အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူလိုက်ပြီး မျက်လုံးလေးများကို သက်သောင့်သက်သာ မှိတ်ထားလိုက်ရာ လေညင်းနှင့်အတူ မြေကြီးရနံ့နှင့် သူ၏ ရနံ့ကိုပါ ရရှိလိုက်သည်။

ကြည့်ရတာ နွေရာသီက သိပ်တော့လည်း မမုန်းစရာ မကောင်းပါဘူး။

...

ဆောင်းဦးနှောင်းပိုင်း။

ရာသီဥတုမှာ တဖြည်းဖြည်း အေးမြလာပြီး သစ်ရွက်များမှာလည်း ပိုမို ခြောက်သွေ့ကာ အဝါရောင် ပြောင်းလာကြသည်။

တောင်ပေါ်ရှိ ဆေးဘက်ဝင်အပင် အများအပြားလည်း ညှိုးနွမ်းသေဆုံးကုန်ကြပြီ ဖြစ်သည်။

ရှောင်မို တောင်ပေါ်တက်ရာတွင် ဖြတ်သန်းရမည့် ကျောက်တုံးပေါ်တွင် ထိုင်ရင်း မိန်းကလေးသည် သူမ၏ နုနယ်သော လက်ဖဝါးလေးဖြင့် မေးထောက်ကာ အနည်းငယ် လွမ်းဆွေးနေပုံရသည်။

နွေရာသီထက်စာလျှင် ဘိုင်ရုရွှယ် သည် ဆောင်းဦးရာသီကို ပို၍ပင် မုန်းတီးကြောင်း တွေ့ရှိလာရသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဆောင်းဦးရာသီတွင် သူသည် နွားကျောင်းရန် သို့မဟုတ် ဆေးဘက်ဝင်အပင်များ ရှာဖွေရန် တောင်ပေါ်သို့ တက်လာခဲသောကြောင့်ပင်။

သူမနှင့် လာကစားရန် ရက်အနည်းငယ်ခြားတစ်ခါ လာလေ့ရှိသော်လည်း အရင်ကလောက်တော့ မကြာခဏ မဟုတ်တော့ပေ။

သူမ စောင့်ရင်း စောင့်ရင်း၊ သူမ စောင့်ရင်း စောင့်ရင်း။

မိန်းကလေးသည် ဤကျောက်တုံးပေါ်တွင် နေ့စဉ် ထိုင်ကာ နေထွက်ချိန်မှ နေဝင်ချိန်အထိ မျှော်ကြည့်နေတတ်သည်။

မသိမသာဖြင့် ညနေပင် စောင်းနေပြီ ဖြစ်သည်။

နောက်ထပ် နာရီဝက်ခန့်ဆိုလျှင် နေဝင်တော့မည် ဖြစ်သည်။

ဒီနေ့ သူ လာတော့မှာ မဟုတ်ဘူးဟု မိန်းကလေး ထင်လိုက်သည့် အချိန်မှာပင် ထိုလမ်းငယ်လေးပေါ်တွင် ရင်းနှီးလှသော ရုပ်သွင်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

မိန်းကလေး၏ မျက်ဝန်းများ ရုတ်တရက် အရောင်လက်သွားသည်။

"ရှောင်မို..." မိန်းကလေး ပျော်ရွှင်စွာ ပြေးသွားလိုက်သည်။ "ဒီနေ့ တောင်ပေါ်ကို ဘာလို့ ဒီလောက် နောက်ကျမှ လာရတာလဲ။"

"ဒီနေ့ အားနေတာနဲ့ လာကြည့်တာပါ။ မင်းနဲ့တွေ့ရင် တစ်ခုခု ပြောပြမလို့လေ။ တောင်ပေါ်မှာ မင်း ရှိနေသေးမယ်လို့ မထင်ထားဘူး" ရှောင်မို ပြုံးလိုက်သည်။

"ငါ... ငါလည်း တောင်အောက်ကို ဆင်းတော့မလို့ပဲ..." မိန်းကလေး၏ မျက်လုံးများ ဟိုဟိုဒီဒီ ကစားသွားသည်။ "နင် ငါ့ကို ဘာပြောချင်လို့လဲ။"

"ဒီနှစ်တွေအတွင်း ငါ သင်ထားတဲ့အရာတွေက တော်တော်လေး ကောင်းတယ်လို့ ရွာသူကြီးက ပြောတယ်။ ဒါကြောင့် ငါ ကလေးစာမေးပွဲကို အောင်နိုင်လောက်တယ်တဲ့။ ငါ စာရင်းသွင်းပြီးသွားပြီ၊ လာမယ့် နွေဦးကျရင် စာမေးပွဲ သွားဖြေရမယ်။ သေချာ ပြင်ဆင်ထားပြီး အဆင့်ကောင်းကောင်းရအောင် ကြိုးစားဖို့ ရွာသူကြီးက မှာလိုက်တယ်။ ဆောင်းလည်း ဝင်တော့မှာဆိုတော့ ငါ ဒီဘက်ကို ထပ်လာဖြစ်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး။"

"အို..." ဘိုင်ရုရွှယ် ခေါင်းငုံ့သွားပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းများတွင် စိတ်ပျက်အားလျော့သွားသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

"တောင်းပန်ပါတယ်။ ဒီအတောအတွင်း ငါ မင်းကို စာသင်ပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။"

"ရပါတယ်၊ ရပါတယ်။" မိန်းကလေး အလျင်အမြန် လက်ကာပြလိုက်သည်။ "ဒါဆို လာမယ့် နွေဦးကျရင် နင် သေချာပေါက် ပြန်လာမယ် မဟုတ်လား။"

"အင်း။" ရှောင်မို ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဒါဆို လက်သန်းချင်း ချိတ်ပြီး ကတိပေးကြမယ်လေ။" မိန်းကလေးက သူမ၏ သွယ်လျသော လက်သန်းလေးကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

ရှောင်မို လည်း သူ၏ လက်သန်းကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"လက်သန်းချင်းချိတ်... နှစ်တစ်ရာတိုင်အောင် မပြောင်းလဲကြေးနော်။"

သူတို့နှစ်ဦး၏ လက်သန်းလေးများ ချိတ်ဆက်သွားပြီး မိန်းကလေးသည် သူမ၏ လက်ချောင်းလေးများကို ယိမ်းနွဲ့ကာ တက်ကြွစွာ ပြောလိုက်ရာ သူမ၏ အသံလေးသည် တောင်တန်းများနှင့် တောအုပ်များကြားတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားတော့သည်။

"ရှောင်မို... လာမယ့် နွေဦးကျရင် ငါ ဒီကနေ နင့်ကို စောင့်နေမယ်။ နင် ငါ့ကို မလိမ်ရဘူးနော်..."

မိန်းကလေး ခေါင်းမော့လာပြီး ရှောင်မို ကို နှမြောတသစွာဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ငါ မင်းကို လိမ်ခဲ့ရင်ရော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ" ရှောင်မို နောက်ပြောင်လိုက်သည်။

"နင် ငါ့ကို လိမ်လို့မရဘူး။"

မိန်းကလေး နှုတ်ခမ်းလေးဆူကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဘာလို့လဲဆိုတော့... ငါ တကယ်ပဲ ဆက်စောင့်နေမှာမို့လို့ပဲ..."

အခန်း ၂၈ အစ်ကိုရှောင် ကို စောင့်နေတဲ့သူတစ်ယောက် ရှိတယ်

ဆောင်းရာသီသို့ ရောက်ရှိလာပြီ ဖြစ်သည်။

ရာသီဥတုမှာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် ပိုမိုအေးစက်လာသည်။

ရှောင်မို မနက်လင်း၍ နိုးလာတိုင်း အပြင်ဘက်ရှိ သစ်ကိုင်းများပေါ်တွင် နှင်းခဲပါးပါးလေးများ တင်နေသည်ကို မြင်တွေ့ရလေ့ရှိသည်။

ဤကာလအတွင်း ရှောင်မို သည် နေ့စဉ်ရက်ဆက် စာအုပ်များကိုသာ အာရုံစိုက် ဖတ်ရှုနေခဲ့သည်။

သူသည် နေ့မှညအထိ စာဖတ်လိုက်၊ အိပ်လိုက်၊ နိုးလာလျှင် ပြန်ဖတ်လိုက်ဖြင့် အချိန်ကုန်ဆုံးခဲ့သည်။

ယခင်ဘဝက တက္ကသိုလ်ဝင်တန်း စာမေးပွဲဖြေဆိုရန် ပြင်ဆင်ခဲ့စဉ်ကပင် ဤမျှအထိ ကြိုးစားအားထုတ်ခဲ့ဖူးခြင်း မရှိဟု ရှောင်မို ခံစားရသည်။

နေ့စဉ်အသုံးစရိတ်များနှင့် စာရေးကိရိယာများ ဝယ်ယူရန်အတွက်မူ။

ရှောင်မို စုဆောင်းထားသော ငွေစလေးအချို့ ရှိနေသဖြင့် အနိုင်နိုင် လောက်ငှနေသေးသည်။

ရွာသူကြီးကလည်း နေ့စဉ် အစားအသောက်များ လာပို့ပေးသဖြင့် ရှောင်မို အနေဖြင့် ချက်ပြုတ်ရမည့် အချိန်နှင့် အသုံးစရိတ်အချို့ကို သက်သာစေခဲ့သည်။

တစ်နေ့သော နံနက်ခင်းတွင် ရှောင်မို အစောကြီး နိုးလာခဲ့ပြီး ယနေ့သည် ယခင်နေ့များထက် များစွာ ပိုမိုအေးစက်နေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ကာ မျက်နှာသစ်ရန် အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ရှောင်မို မြင်လိုက်ရသည်မှာ အပြင်ဘက်တွင် ငွေရောင်လွှမ်းနေပြီး ကောင်းကင်ယံမှငန်းမွေးကဲ့သို့ ဖွေးဖြူနေသော နှင်းပွင့်ကြီးများ ဖြည်းညင်းစွာ ကျဆင်းနေခြင်းကိုပင်။ လေအေးတစ်ချက် တိုက်ခတ်သွားရာ ရှောင်မို မနေနိုင်ဘဲ တုန်ရီသွားတော့သည်။

"အစ်ကိုရှောင်... ထမင်းလာပို့တာ..."

ခြံဝင်းပြင်ပမှ ကလေးမလေးတစ်ဦး၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ပါးဖောင်းဖောင်းနှင့် ကလေးမလေးတစ်ဦးသည် ထမင်းချိုင့်လေးကို ကိုင်ကာ ပြေးလာခဲ့သည်။

"ရှောင်ယင်း... ကျေးဇူးပဲနော်။"

ရှောင်မို ထမင်းချိုင့်ကို လှမ်းယူလိုက်ပြီး သူမ၏ ခေါင်းလေးကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။

ထမင်းလာပို့သော ကလေးမလေးမှာ ရွာသူကြီး၏ ဒုတိယသမီးဖြစ်သူ ဝမ်ယင်း ပင် ဖြစ်သည်။

မူလက ရွာသူကြီးသည် သူ၏ သမီးကြီး ဝမ်ယန်ကို ရှောင်မို ထံ ထမင်းလာပို့ခိုင်းရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သည်။

သို့သော် လေးနှစ်တာ ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ ဝမ်ယန်သည် ကိုးနှစ်အရွယ် မိန်းကလေးငယ်ဘဝမှ အပျိုဖော်ဝင်စ မိန်းမပျိုလေးတစ်ဦးအဖြစ် ကြီးပြင်းလာခဲ့ပြီး သူမ၏ ကိုယ်ဟန်အချိုးအစားမှာလည်း တဖြည်းဖြည်း ဖွံ့ဖြိုးလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အန်တီချန် သည် မလိုလားအပ်သော အထင်လွဲမှုများကို ရှောင်ရှားရန်အတွက် သုံးနှစ်အရွယ် ဝမ်ယင်း ကိုသာ ထမင်းလာပို့ခိုင်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ရွာထဲရှိလူတိုင်းသည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်ကြပြီး အိမ်နှစ်အိမ်မှာလည်း သိပ်မဝေးသဖြင့် အန္တရာယ်ရှိမည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် လွန်ခဲ့သော သုံးနှစ်က အန်တီချန် ထပ်မံကိုယ်ဝန်ရလာကြောင်း သိလိုက်ရချိန်တွင် ရှောင်မို တကယ်ပင် အံ့သြသွားခဲ့ရသည်။ ရွာသူကြီးသည် အသက်ကြီးလာသော်လည်း တကယ်ကို သန်စွမ်းနေဆဲပင်။

ရှောင်မို က ပေါက်စီတစ်လုံးကို ဝမ်ယင်း ထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။ ပါးဖောင်းဖောင်းနှင့် ဝမ်ယင်း သည် ရှက်ရွံ့မနေဘဲ အစ်ကိုကြီးထံမှ ပေါက်စီကြီးကို လှမ်းယူလိုက်သည်။ ထို့နောက် လူကြီးတစ်ယောက်နှင့် ကလေးတစ်ယောက်တို့သည် ကျောက်တုံးတစ်တုံးပေါ်တွင် ထိုင်ကာ ပေါက်စီကို တစ်လုတ်ချင်း စားသောက်နေကြတော့သည်။

"အစ်ကိုရှောင်... အစ်ကို ထမင်းစားနေတဲ့အချိန်တိုင်း ဟိုတောင်ကြီးဘက်ကိုပဲ အမြဲကြည့်နေတာ သမီး သတိထားမိတယ်။ အဲဒီတောင်ပေါ်မှာ တစ်ခုခုများ ရှိလို့လားဟင်" ဝမ်ယင်း သည် သူမ၏ ခေါင်းလုံးလုံးလေးကို မော့ကာ သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"အဲဒီတောင်ပေါ်မှာလေ..." ရှောင်မို သည် ထူထပ်သော နှင်းဖြူများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည့် အဝေးမှ ရှေးဟောင်းတောင်တန်းကြီးကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ "အစ်ကိုရှောင် ကို စောင့်နေတဲ့သူတစ်ယောက် ရှိတယ်။"

...

"အစ်မ... နည်းနည်းလောက် ထပ်စားပါဦး။"

"ရှောင်ချင်း... ငါ တကယ် ထပ်စားလို့ မရတော့ဘူး။"

"တစ်ကောင်လောက်ပဲ ထပ်စားပါ"

"ငါ ကြွက်တွေ အများကြီး စားပြီးသွားပြီလေ..."

"အစ်မရယ်... နည်းနည်းလောက်ပဲ ထပ်စားပါဦး။"

"ငါ တကယ် ထပ်စားလို့ မရတော့ဘူးပါဆို..."

ဂူအတွင်း၌ ရှောင်ချင်း သည် သေနေသော ကြွက်နှစ်ကောင်ကို အစ်မဖြစ်သူထံ ယူလာခဲ့သည်။

အဖြူရောင်နှင့် အစိမ်းရောင် မြွေနှစ်ကောင်စလုံး၏ ဝမ်းဗိုက်များမှာ ဖောင်းကားနေပြီး ယခင်ကထက် တစ်ဆခန့် ပိုမို ဝဖြိုးနေပုံရသည်။

သာမန်မြွေများဆိုလျှင် ဆောင်းခိုရန် စတင်နေလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် မြွေများသည် ဝိညာဉ်အသိ ဖွင့်လှစ်ပြီး ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်ပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ သူတို့၏ ဆောင်းခိုချိန်မှာ တိုတောင်းသွားတတ်သည်။ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် မြင့်လေလေ၊ ဆောင်းခိုချိန် တိုတောင်းလေလေ ဖြစ်သည်။

သို့တိုင်အောင် ရှောင်ချင်း သည် လွန်ခဲ့သော သုံးရက်ကတည်းက အိပ်ငိုက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ရှောင်ချင်း သည် သူမ၏ အစ်မကို အမြဲတမ်း စိတ်ပူနေသဖြင့် မအိပ်ဘဲနေရန် ကြိုးစားနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ရှောင်ချင်း... အိပ်တော့လေ။ အစ်မ တကယ် ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။" ညီမဖြစ်သူ၏ မြွေခေါင်းလေးမှာ ငိုက်မျဉ်းနေသည်ကို မြင်သောအခါ မြွေဖြူလေး က ဖျောင်းဖျလိုက်သည်။

ရှောင်ချင်း ခေါင်းကို အဆက်မပြတ် ခါရမ်းပြလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ အစ်မရယ်... ငါက အစ်မကို ဘယ်လိုလုပ် စိတ်မပူဘဲ နေနိုင်မှာလဲ... ဘယ်မြွေကများ ဆောင်းရာသီမှာ အရေခွံလဲလို့လဲ..."

ယခုအချိန်တွင် ဘိုင်ရုရွှယ် ၏ ကြည်လင်နေသော ဒေါင်လိုက်သူငယ်အိမ်များမှာ မှန်ကွဲများ ဖုံးအုပ်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်ပေါ်ရှိ အဖြူရောင် အကြေးခွံများ၏ အနားသတ်များမှာ ခြောက်သွေ့နေသော မြစ်ကြမ်းပြင်မှ အက်ကွဲကြောင်းများကဲ့သို့ ကော့လန်နေပြီ ဖြစ်သည်။

သူမ၏ နှာခေါင်းပေါ်ရှိ အကြေးခွံများတွင်လည်း အက်ကွဲနေသော ရွှံ့အိုးတစ်လုံးကဲ့သို့ အက်ကွဲကြောင်းငယ်လေးများ ပေါ်လာပြီး၊ စစ်ထွက်လာသော ဖောက်ထွင်းမြင်ရသည့် ချွဲရည်များက သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံးကို လွှမ်းခြုံထားကာ ဖယောင်းရောင်အဆင်းကို ပေးစွမ်းနေသည်။

"ရပါတယ်... အစ်မက သာမန်မြွေတွေနဲ့ မတူဘဲ လူသားအသွင်ပြောင်းနိုင်တဲ့ မြွေတစ်ကောင်ပဲဟာကို။"

"ဒါပေမဲ့ အစ်မ..."

"ဒါပေမဲ့တွေ လုပ်မနေနဲ့၊ မြန်မြန်အိပ်တော့၊ မဟုတ်ရင် အစ်မ စိတ်ဆိုးမှာနော်။" မြွေဖြူလေး က ဒေါသထွက်ချင်ယောင် ဆောင်လိုက်သည်။

"မအိပ်ဘူး..."

"ဒေါက်~"

ရှောင်ချင်း က ခေါင်းမာစွာဖြင့် အိပ်ရန် ငြင်းဆန်နေချိန်တွင် မြွေဖြူလေး ၏ အမြီးသည် ကျောက်တုံးတစ်တုံးကို တိတ်တဆိတ် ရစ်ပတ်လိုက်ပြီးနောက် ညီမဖြစ်သူ သတိမထားမိချိန်တွင် သူမ၏ နောက်စေ့ကို ခပ်ဖွဖွ ရိုက်လိုက်တော့သည်။

ရှောင်ချင်း ၏ မျက်လုံးများ လန်သွားပြီးနောက် "ဘုန်း" ခနဲ လဲကျသွားတော့သည်။

"ရှောင်ချင်း... နွေဦးရောက်မှ တွေ့ကြတာပေါ့။"

မြွေဖြူလေး ၏ အမြီးဖျားလေးသည် ရှောင်ချင်း ၏ ခေါင်းကို အသာအယာ ထိတွေ့လိုက်ပြီးနောက် သူမလည်း ညီမဖြစ်သူ၏ ဘေးတွင် လှဲလျောင်းကာ သူမ၏ ခေါင်းကို ဂူအပြင်ဘက်သို့ လှည့်ထားလိုက်သည်။

"အခု သူ ဘာလုပ်နေမလဲ မသိဘူး။"

"သူ စာဖတ်နေတုန်းပဲ ဖြစ်မှာပါ..."

ဂူအပြင်ဘက်ရှိ သည်းထန်စွာ ကျဆင်းနေသော နှင်းပွင့်များကို ကြည့်ရင်း မြွေဖြူလေး ၏ အတွေးများ တဖြည်းဖြည်း လွင့်မျောသွားပြီး အိပ်ချင်စိတ်များ ဝင်ရောက်လာတော့သည်။

"သူ့ကို မတွေ့ရတာ တော်တော်တောင် ကြာသွားပြီပဲ..."

"သူ ငါ့ကို မေ့သွားလောက်ပြီလား။"

မြွေဖြူလေး သူမကိုယ်သူမ အလုံးလေးတစ်ခုလို ခွေလိုက်သည်။

"အရေခွံလဲပြီးသွားရင် ငါ ပိုကြီးလာမလား။"

"သေချာပေါက် ကြီးလာမှာပေါ့နော်။"

"ငါ ကြီးလာတဲ့အခါ သူ ငါ့ကိုမြင်ရင် ဘယ်လို အမူအရာမျိုး ဖြစ်သွားမလဲ..."

"ငါ သူ့လောက် အရပ်ရှည်လာမလား။"

အိပ်ချင်စိတ်များ ပိုမို လေးလံလာသည်နှင့်အမျှ မြွေဖြူလေး ၏ နောက်ဆုံးအတွေးမှာ ကြိုးပြတ်သွားသော စွန်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ လွင့်ပါးသွားတော့သည်။ သူမ လုံးဝ သတိလစ်သွားပြီး အိပ်မက်ကမ္ဘာထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။

ဂူအတွင်း၌ မြွေနှစ်ကောင်သည် တစ်ကောင်နှင့်တစ်ကောင် နီးကပ်စွာ ခွေယှက်အိပ်စက်နေကြသည်။

ဂူအပြင်ဘက်တွင်မူ သည်းထန်သော နှင်းမုန်တိုင်းသည် တောင်တန်းနှင့် တောအုပ်များကို ဖြတ်သန်းတိုက်ခတ်နေလေသည်။

အချိန်မည်မျှ ကုန်လွန်သွားသည်မသိ၊ လေနှင့် နှင်းများမှာ တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်သွားတော့သည်။

ကောင်းကင်ယံ ကြည်လင်လာသည်အထိ... နွေဦးရာသီ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုနေ့တွင် ရှောင်မို သည် စာမေးပွဲဖြေဆိုရန် ချင်းရှန်ခရိုင် သို့ သွားရောက်ရမည် ဖြစ်သည်။

ရှောင်မို နေထိုင်သော တိုင်းပြည်ကို ချီတိုင်းပြည် ဟု ခေါ်သည်။

ချီတိုင်းပြည်၏ ကလေးစာမေးပွဲသည် ရှေးဟောင်း တရုတ်ပြည်နှင့် မတူညီပေ။

ချီတိုင်းပြည် ၏ ကလေးစာမေးပွဲကို နှစ်စဉ် ဖြေဆိုနိုင်ပြီး တစ်လအတွင်း စာမေးပွဲ သုံးဆင့် ဖြေဆိုရမည်ဖြစ်သော်လည်း ထိုသုံးဆင့်စလုံးကို နေရာတစ်နေရာတည်းတွင်သာ ကျင်းပလေ့ရှိသည်။

ဤသည်မှာ ခရိုင်မြို့နှင့် ပြည်နယ်မြို့များကြား အသွားအပြန် ခရီးသွားရခြင်းမှ စာမေးပွဲဖြေဆိုသူများ၏ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို လျှော့ချပေးရန်လည်း ဖြစ်သည်။

ပထမ အဆင့်နှစ်ဆင့်ကို အောင်မြင်ပါက ထုံရှန်း (ကလေးပညာတတ်) အဖြစ် သတ်မှတ်ခံရမည် ဖြစ်သည်။

အဆင့်သုံးဆင့်စလုံးကို အောင်မြင်သူများမှာ ရှို့ချိုင် (ပညာတတ်) ဖြစ်လာမည် ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ရှို့ချိုင် စာမေးပွဲကို မအောင်မြင်ပါက နောက်နှစ်တွင် ပထမ အဆင့်နှစ်ဆင့်ကို ပြန်လည်ဖြေဆိုရန် မလိုဘဲ တတိယအဆင့်ကိုသာ ထပ်မံ ဖြေဆိုနိုင်သည်။

ရှို့ချိုင် စာမေးပွဲ အောင်မြင်ခြင်းဆိုသည်မှာ သတ်မှတ်ထားသော အဆင့်အတန်းတစ်ခုကို ရရှိခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ချီတိုင်းပြည်ရှိ ရှို့ချိုင် များသည် အရာရှိများနှင့် တွေ့ဆုံရာတွင် ဒူးထောက်ရန် မလိုပေ၊ လုပ်အားပေးခြင်းနှင့် ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခံရခြင်းတို့မှ ကင်းလွတ်ခွင့်ရှိသည်၊ ပုဂ္ဂလိကကျောင်း များ ဖွင့်လှစ်နိုင်ပြီး အခြားသူများကိုယ်စား စာရွက်စာတမ်းများ ရေးသားပေးနိုင်သော်လည်း မြေခွန် ကင်းလွတ်ခွင့်တော့ မရှိပေ။

ထို့အပြင် ချီတိုင်းပြည် တွင် ရှို့ချိုင် အရေအတွက် များပြားလာသောကြောင့် ပုဂ္ဂလိကကျောင်း ဖွင့်လှစ်ခြင်းနှင့် စာရွက်စာတမ်းရေးသားခြင်းကဲ့သို့သော အလုပ်များတွင်လည်း ယှဉ်ပြိုင်မှု အလွန် ပြင်းထန်လှသည်။

ယနေ့ခေတ် ချီတိုင်းပြည် တွင် ရွာသူကြီးကဲ့သို့ ဆင်းရဲသော ရှို့ချိုင် များစွာ ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်...

"ရွာသူကြီး... ကျွန်တော် သွားတော့မယ်။" ရွာထိပ်တွင် ရှောင်မို သည် ရွာသူကြီး၏ မိသားစုကို နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"ဒီ ခရီးစရိတ်လေး ယူသွား။" ရွာသူကြီးက ရှေ့သို့ လှမ်းလာပြီး ရှောင်မို ထံသို့ အထုပ်လေးတစ်ခုကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

အန်တီချန် က နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ခေါင်းလှည့်သွားသော်လည်း ဘာမှတော့ မပြောခဲ့ပေ။

ရွာသူကြီးက သူ၏ ဇနီးသည်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ရှောင်မိုကို မှာကြားလိုက်သည်။ "သေချာ ဖြေခဲ့နော်၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဖိအားအရမ်းမပေးနဲ့။ မင်းရဲ့ ပါရမီနဲ့ဆိုရင် မင်း သေချာပေါက် အောင်မြင်မှာပါ။ မင်းဆီက သတင်းကောင်းကို ငါ စောင့်နေမယ်။"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ ခင်ဗျာ။" ရှောင်မို သည် ရွာသူကြီး၏ မိသားစုကို ဦးညွှတ်နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။

ယခုနှစ်၏ ကလေးစာမေးပွဲကို ချင်းရှန်ခရိုင် တွင် ကျင်းပမည်ဖြစ်ပြီး ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ရှီချောင်ကျေးရွာ နှင့် သိပ်မဝေးဘဲ ခရီးတစ်ရက်စာသာ ဝေးကွာသည်။

ရှောင်မို ချင်းရှန်ခရိုင် သို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် တစ်ညတာ ကောင်းစွာ အိပ်စက်အနားယူလိုက်သည်။

နှစ်ရက်အကြာတွင် ရှောင်မို စာမေးပွဲ စတင်ဖြေဆိုခဲ့သည်။

ကလေးစာမေးပွဲတွင် အသက်ကန့်သတ်ချက် မရှိပေ။

အသက် ရှစ်နှစ်၊ ကိုးနှစ်အရွယ် ကလေးများ ရှိသလို အသက် ငါးဆယ်၊ ခြောက်ဆယ်အရွယ် အဘိုးအိုများလည်း ရှိနေသည်။ ထိုအဘိုးအိုများသည် နှစ်ပေါင်းများစွာ စာမေးပွဲဖြေဆိုခဲ့သော်လည်း ယခုအချိန်အထိ ထုံရှန်းအဆင့်တွင်သာ ရှိနေဆဲပင်... ကလေးစာမေးပွဲတစ်ခုတည်းမှာပင် ဤမျှ ယှဉ်ပြိုင်မှု ပြင်းထန်နေပါက နောက်ထပ် ပြည်နယ်နှင့် မြို့တော်အဆင့် စာမေးပွဲများအကြောင်းကို ပြောနေရန်ပင် မလိုအပ်တော့ပေ။

ဘဝတစ်ရာကျမ်း ၏ တာဝန်တစ်ခုဖြစ်သော နန်းတွင်းအရာရှိတစ်ဦး ဖြစ်လာရေးမှာ တကယ်ကို မလွယ်ကူလှပေ...

"ငါ တစ်သက်လုံး စာသင်နေရပြီး အရာရှိ မဖြစ်လာတာများ ဖြစ်နိုင်မလား။"

ရှောင်မို စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်မိသည်။