အခန်း (၂၉-၃၀)

အခန်း ၂၉ အစုတ်ပလုတ် ရှောင်မို... နင့်ကို ငါ မသိဘူး

ချီတိုင်းပြည် ၏ ကလေးစာမေးပွဲ ပုံစံနှင့် အကြောင်းအရာမှာ ရှေးဟောင်း တရုတ်ပြည် မင်မင်းဆက် ခေတ်နှင့် ဆင်တူသော်လည်း ကွဲပြားချက်များစွာလည်း ရှိနေသည်။

ပထမအဆင့် စာမေးပွဲမှာ အတော်လေး လွယ်ကူပြီး စာအုပ်လေးအုပ်နှင့် ဂန္ထဝင်ကျမ်းငါးအုပ် အား အလွတ်ကျက်မှတ်နိုင်မှုအပြင် အချို့သော စာပိုဒ်များ၏ အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက်များကို စစ်ဆေးသည်။ နောက်ဆုံးတွင် စာအုပ်လေးအုပ် ထဲမှ ခေါင်းစဉ်တစ်ခုပေးကာ ခေါင်းစဉ်ကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာခြင်း၊ ခေါင်းစဉ်ကို ဆက်ခံခြင်းနှင့် ဆွေးနွေးချက်ကို စတင်ခြင်း စသည့် အပိုင်းရှစ်ပိုင်း ပါဝင်သော စာစီစာကုံး တစ်ပုဒ်ကို အပြည့်အစုံ ရေးသားရသည်။

ဒုတိယအဆင့် စာမေးပွဲသည်လည်း မခက်ခဲလှပေ၊ ပိုမိုရှည်လျားသော ဂန္ထဝင်စာသားများကို အလွတ်ကျက်မှတ်ရပြီး အပိုင်းရှစ်ပိုင်းပါ စာစီစာကုံးများကို ဆက်လက် စစ်ဆေးသော်လည်း ခေါင်းစဉ်များ၏ အခက်အခဲမှာ ပိုမိုမြင့်မားလာကာ စာအုပ်လေးအုပ်နှင့် ဂန္ထဝင်ကျမ်းငါးအုပ် တို့ကို ပေါင်းစပ်ထားသည်။ နောက်ဆုံးတွင် စာအုပ်လေးအုပ်နှင့် ဂန္ထဝင်ကျမ်းငါးအုပ် ထဲမှ စာပိုဒ်အချို့ကို ပေးထားပြီး ဤရှေးဟောင်းစာသားများအပေါ် နားလည်သဘောပေါက်မှုကို ကန့်သတ်ချက်မရှိဘဲ ရေးသားရသည်။

ရှောင်မို သည် ပထမအဆင့် နှစ်ခုကို အောင်မြင်စွာ ဖြတ်ကျော်နိုင်ခဲ့ပြီး ထုံရှန်း (ကလေးပညာတတ်) တစ်ဦး ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

တတိယအဆင့် စာမေးပွဲကို ဆယ့်ငါးရက်အကြာတွင် ကျင်းပမည်ဖြစ်ပြီး စာမေးပွဲဖြေဆိုသူများကို အနားယူခွင့်ပေးထားသည်။

ရှောင်မို စဉ်းစားကြည့်ပြီးနောက် ရွာသို့ ပြန်မသွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူသည် တတိယအဆင့်အတွက် ပြင်ဆင်ရန် ချင်းရှန်ခရိုင် တွင်သာ ဆက်လက်၍ စာကျက်နေတော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ရှီချောင်ကျေးရွာ မြောက်ဘက်ရှိ မြွေတောင် တွင်။

ဂူအတွင်း၌ မြွေဖြူလေး တစ်ကောင်သည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်လာသည်။

သူမ၏ အမြင်အာရုံမှာ ဝေဝါးနေပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို တွယ်ကပ်နေသော အရာက အလွန်တရာ နေရထိုင်ရ ခက်စေသည်ဟု ခံစားရသည်။

မြွေဖြူလေး သည် အနီးနားရှိ ကျောက်တုံးတစ်တုံးတွင် အားရပါးရ ပွတ်တိုက်နေတော့သည်။

အားအင်များစွာ စိုက်ထုတ်လိုက်ရပြီး သူမ၏ အသစ်ပေါက်လာသော အကြေးခွံအချို့ပင် ပွန်းပဲ့သွားသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် မြွေဖြူလေး သည် သူမ၏ အရေခွံဟောင်းထဲမှ ရုန်းထွက်နိုင်ခဲ့သည်။

"ငါ တော်တော် ရှည်လာတာပဲ..."

ဘိုင်ရုရွှယ် သည် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကြည့်လိုက်ရာ ခုနစ်ပေခန့် ရှည်လျားနေပြီး ယခင်ကထက် များစွာ ပိုမို တုတ်ခိုင်လာကြောင်း ခန့်မှန်းမိလိုက်သည်။

ခန္ဓာကိုယ်ကို တစ်ချက်ခါယမ်းလိုက်ရာ သူမသည် လူသားအသွင်သို့ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

မိန်းကလေးသည် ဂူထဲမှ ပြေးထွက်လာပြီး ရေကန်လေးတစ်ခုအနီးသို့ ရောက်လာသည်။

ရေကန်လေးသည် မှန်တစ်ချပ်ကဲ့သို့ ကြည်လင်နေပြီး မိန်းကလေး၏ သွယ်လျကျက်သရေရှိသော ကိုယ်ဟန်လေးကို အရိပ်ထင်ဟပ်နေသည်။

"ဝါး... ငါ အရမ်း အရပ်ရှည်လာတာပဲ... ပြီးတော့ အရမ်းလည်း လှလာတယ်..."

ရေကန်ကို နှစ်ပတ်ခန့် ပတ်ပြီးနောက် ဘိုင်ရုရွှယ် ၏ စကတ်လေးမှာ လွင့်ဝဲသွားပြီး သူမ၏ လက်ရှိရုပ်သွင်ကို အလွန်အမင်း ကျေနပ်နေတော့သည်။

"အခု ငါ သူ့ထက် အရပ်ပိုရှည်နေလောက်ပြီလား။"

"နောက်တစ်ခါ သူ ငါ့ကိုတွေ့ရင် သေချာပေါက် အံ့သြသွားမှာပဲ။"

ဘိုင်ရုရွှယ် ၏ ရင်ထဲတွင် ပျော်ရွှင်မှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး သူမကို မြင်သောအခါ ရှောင်မို ၏ အံ့အားသင့်သွားမည့် အမူအရာကိုပင် မြင်ယောင်နေမိသည်။

သူမသည် ဂူထဲသို့ ပျော်ရွှင်စွာ ခုန်ပေါက်ပြီး ပြန်ဝင်လာခဲ့သည်။ ရှောင်ချင်း ကတော့ အိပ်နေဆဲပင်။

"ရှောင်ချင်း... နင် နိုးလာရင် နင်လည်း အရပ်ရှည်လာလိမ့်မယ်နော်~"

ဘိုင်ရုရွှယ် သည် ရှောင်ချင်း ၏ ခေါင်းလေးကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်ပြီး ဂူထဲမှ နောက်တစ်ကြိမ် ခုန်ပေါက် ထွက်သွားပြန်သည်။

မိန်းကလေးသည် သူ တောင်ပေါ်သို့ တက်လာတိုင်း ဖြတ်သန်းရမည့် လမ်းလေးဆီသို့ ရောက်လာပြီး လမ်းဘေးရှိ ထိုကျောက်တုံးပေါ်တွင်ပင် ထိုင်နေလိုက်သည်။

သူမသည် မေးထောက်ကာ အဝေးသို့ ငေးကြည့်ရင်း သူ အပြန်ကို စောင့်နေခဲ့သည်။

တစ်ရက်။

နှစ်ရက်။

သုံးရက်... လေးရက်... ဘိုင်ရုရွှယ် စောင့်ရင်း စောင့်ရင်း ကျောက်စရစ်ခဲလေးများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပစ်ပေါက်နေခဲ့သည်။

သူမဘေးရှိ မြောက်မြားစွာသော ကျောက်စရစ်ခဲလေးများမှာ ပစ်ပေါက်ခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။

သူမပတ်လည်ရှိ မြောက်မြားစွာသော မြက်ပင်လေးများမှာလည်း ဆွဲနှုတ်ခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။

ဖြတ်သွားဖြတ်လာ မြောက်မြားစွာသော ကြွက်များမှာလည်း စားသောက်ခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူ ပြန်မလာသေးပေ။

"သူ ငါ့ကို မေ့သွားပြီလား။"

"သူ ပြန်လာပါဦးမလား။"

"သူ ပြန်လာမှာပါ" ဘိုင်ရုရွှယ် ခေါင်းကို အဆက်မပြတ် ခါယမ်းလိုက်ပြီး သူမ၏ လက်သီးသေးသေးလေးများကို ဆုပ်ကာ မိမိကိုယ်ကိုယ် အားပေးလိုက်သည်။ "သူ ငါနဲ့ လာကစားဖို့ သေချာပေါက် ပြန်လာခဲ့မယ်လို့ ပြောထားတာပဲ..."

နောက်ထပ် ဆယ်ရက် ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်။ ဘိုင်ရုရွှယ် သူ့ကို မတွေ့ရသေးပေ။

"အစုတ်ပလုတ် ရှောင်မို... နင် ငါ့ကို မြန်မြန် လာမရှာရင် ငါ ဒေါသထွက်တော့မှာနော်"

ထိုနေ့တွင် မိန်းကလေးက ထိုသို့ ပြောခဲ့သည်။

သို့သော် ရှောင်မို ပြန်မလာခဲ့ပေ။

ရှောင်မို ကို စောင့်နေရသည်မှာ ရက်နှစ်ဆယ်မြောက်နေ့ နေဝင်ချိန်သို့ ရောက်သောအခါ... ဘိုင်ရုရွှယ် သည် ကျောက်တုံးပေါ်တွင် မတ်တတ်ရပ်ကာ သူမ၏ ဖြူမွတ်သော လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ပါးစပ်ကို အုပ်ပြီး လမ်းတစ်လျှောက် ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "အစုတ်ပလုတ် ရှောင်မို နင့်ကို ငါ နောက်ထပ် အခွင့်အရေး တစ်ခါပဲ ပေးတော့မယ် နင် မလာရင် ငါ တကယ် ဒေါသထွက်တော့မှာနော်"

နှစ်ဆယ်တစ်ရက်မြောက်နေ့တွင် နေမင်းကြီး ဝင်ရောက်သွားပြီး ညအမှောင်သည် ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးကို တဖြည်းဖြည်း လွှမ်းခြုံလာသည်။

မိန်းကလေးသည် ကျောက်တုံးပေါ်တွင် မတ်တတ်ရပ်လျက် အော်ဟစ်နေဆဲပင်။ "ရှောင်မို... နင့်ကို ငါ နောက်ဆုံး အခွင့်အရေး ပေးမယ်။ မနက်ဖြန် နင် မပေါ်လာရင် ငါ တကယ် ဒေါသထွက်တော့မှာ။"

နှစ်ဆယ်နှစ်ရက်မြောက်နေ့တွင်... "ရှောင်မို... ငါ အခု တကယ် တကယ် တကယ်ကို ဒေါသထွက်နေပြီ၊ နင် လာချော့လို့လည်း မရတော့ဘူး"

မိန်းကလေး၏ အသံလေးသည် တောအုပ်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

နှစ်ဆယ်သုံးရက်မြောက်နေ့တွင်... "ရှောင်မို နင့်ကို ငါ ဘယ်တော့မှ စကားမပြောတော့ဘူး"

နှစ်ဆယ်လေးရက်မြောက်နေ့၊ နှစ်ဆယ်ငါးရက်မြောက်နေ့... နေ့တိုင်း နေ့တိုင်း ဘိုင်ရုရွှယ် သည် ထိုကျောက်တုံးပေါ်တွင် ထိုင်ကာ စောင့်နေခဲ့သည်။

ညနေဘက် သူမ ထွက်ခွာသွားချိန်တိုင်းတွင် သူမသည် ရှောင်မို ကို အမြဲတမ်း ကျယ်လောင်စွာ အပြစ်တင် ဆဲဆိုလေ့ရှိပြီး သူမ၏ အော်ဟစ်သံများမှာ တောအုပ်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေလေ့ရှိသည်။

"ရှောင်မို... နင် ဘယ်မှာလဲ..."

နှစ်ဆယ်ခြောက်ရက်မြောက်နေ့ ညနေခင်းတွင် ညအမှောင်သည် ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားချိန်၌ မိန်းကလေးသည် ကျောက်တုံးပေါ်တွင် ထိုင်ကာ ဒူးလေးကို ပွေ့ဖက်ပြီး သူမ၏ ခေါင်းကို ပေါင်ကြားတွင် အပ်ထားလိုက်သည်။

"ဘာလို့ အခုထိ ပြန်မလာသေးတာလဲ..."

မိန်းကလေး၏ ကြည်လင်သော မျက်ရည်များမှာ သူမ၏ ဝတ်စုံကို တဖြည်းဖြည်း စိုရွှဲသွားစေသည်။

ညကောင်းကင်ယံထက်တွင် ကြယ်လေးများ တောက်ပနေပြီး ဖန်ဆင်းရှင်က ကျယ်ဝန်းလှသော ကောင်းကင်ယံကြီးပေါ်တွင် တောက်ပနေသော သဲပွင့်လေးများကို မြောက်မြားစွာ ဖြန့်ကြဲထားသကဲ့သို့ပင်။

ကြည်လင်သော လရောင်သည် ကောင်းကင်မှ လွင့်ဆင်းလာပြီး မိန်းကလေး၏ ပတ်လည်တွင် မှိန်ဖျော့ဖျော့ အလင်းရောင်လေးတစ်ခုကို ပုံဖော်ပေးနေသည်။

မိန်းကလေး ဘယ်အချိန် အိပ်ပျော်သွားမှန်း မသိလိုက်ပေ။

သူမ၏ ရင်ထဲတွင်အစုတ်ပလုတ် ရှောင်မိုဟု ဘယ်နှစ်ကြိမ်လောက် ကျိန်ဆဲခဲ့မှန်းလည်း မိန်းကလေး မသိတော့ပေ။

သို့သော် သူမသည် ထိုနေရာတွင်ပင် ဆက်လက် စောင့်ဆိုင်းနေပြီး ဘယ်ကိုမှ ထွက်မသွားခဲ့ပေ။

သူ ပြန်လာခဲ့မယ်လို့ ပြောထားတာပဲ...

"ကျွိ... ကျွိ... ကျွိ... ကျွိ..."

အနှစ်နှစ်ဆယ်ခုနစ်ရက်မြောက်နေ့ နံနက်ခင်းတွင် ကောင်းကင်ယံသည် နောက်တစ်ကြိမ် အဖြူရောင် လွှမ်းသွားပြန်သည်။

တောအုပ်ထဲတွင် ငှက်ကလေးများ မြည်ကြွေးနေကြသည်။

အိမ်မြှောင်တစ်ကောင်သည် မိန်းကလေး၏ ခြေရင်းသို့ တွားသွားလာပြီး ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်သော်လည်း တစ်ခုခုကို သတိထားမိသွားသကဲ့သို့ ရွှီးခနဲ အမြန် ပြေးထွက်သွားတော့သည်။

ထိုလမ်းငယ်လေးပေါ်တွင် အမျိုးသားတစ်ဦး၏ ရုပ်သွင် ပေါ်ထွက်လာသည်။

ရှောင်မို သည် ခြေတစ်လှမ်းချင်း ရှေ့သို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။

သူသည် ဤစာမေးပွဲပြီးပြီးချင်း စောစော ပြန်လာခဲ့သင့်သော်လည်း အသစ်ခန့်အပ်ခံရသော ခရိုင်ဝန် က စာမေးပွဲအောင်မြင်လာသော ရှို့ချိုင် အသစ်များကို အတင်းအကျပ် ထမင်းစားဖိတ်ပြီး ပွဲလမ်းသဘင် အမျိုးမျိုး ကျင်းပပေးနေခဲ့သည်။

ရှောင်မို အနေဖြင့် ဤ မျက်နှာသာပေးမှု ကို မည်သို့ ငြင်းပယ်ရဲပါမည်နည်း။

ရလဒ်အနေဖြင့် စာမေးပွဲရလဒ်များ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ရှောင်မို သည် ချင်းရှန်ခရိုင် တွင် နောက်ထပ် ခြောက်ရက်ခန့် ကြာအောင် နေထိုင်ခဲ့ရသည်။

"သူမ စောင့်ရတာ စိတ်မရှည်ဖြစ်နေလောက်ပြီလား မသိဘူး။"

မြွေဖြူလေး ကို တွေးမိပြီး ရှောင်မို မနေနိုင်ဘဲ ခြေလှမ်းများကို အရှိန်မြှင့်လိုက်မိသည်။

တောင်ခါးပန်းသို့ ရောက်သောအခါ ရှောင်မို ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ မိန်းကလေးတစ်ဦး ကျောက်တုံးပေါ်တွင် ထိုင်ကာ ဒူးလေးကို ပွေ့ဖက်ပြီး မျက်နှာလေးကို ပေါင်ကြားတွင် အပ်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

မိန်းကလေး အိပ်ပျော်နေပုံရသည်။

ထိုသူမှာ ရုရွှယ် ဟုတ်မဟုတ် ရှောင်မို မသေချာပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမ၏ ကိုယ်ဟန်အချိုးအစားအရ ဤမိန်းကလေးမှာ အရွယ်ရောက်ခါစ ကလေးမလေးတစ်ဦး မဟုတ်ဘဲ အပျိုဖော်ဝင်စ အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦး ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။

ရှောင်မို ရှေ့သို့ လျှောက်သွားပြီး "သခင်မလေး" ဟု ခပ်တိုးတိုး ခေါ်လိုက်သည်။

အသံကို ကြားသောအခါ မိန်းကလေး၏ ပခုံးလေးများ အနည်းငယ် တုန်ရီသွားပြီး နိုးလာသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။

သူမ ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်သောအခါ ရှောင်မို တစ်ခဏမျှ ငေးမောသွားမိသည်။

မိန်းကလေးသည် အသက် ဆယ့်ခြောက်နှစ်ခန့် ရှိပုံရပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ သစ်ကိုင်းများပေါ်သို့ ဖြတ်သန်းတိုက်ခတ်သွားသော နွေဦးလေပြေကဲ့သို့ ငယ်ရွယ်နုပျိုမှု၏ တက်ကြွသော သစ်ပင်လေးတစ်ပင်အဖြစ် ဖူးပွင့်နေသည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းထောင့်လေးများမှာ မက်မွန်ပွင့်ဖတ်လေးများ၏ အနူးညံ့ဆုံး ကွေးညွှတ်မှုကဲ့သို့ သဘာဝကျကျ အပေါ်သို့ အနည်းငယ် ကော့တက်နေသည်။

သူမ၏ သူငယ်အိမ်များမှာ မှင်ရည်ကဲ့သို့ ကြည်လင်စိုစွတ်နေသော်လည်း ၎င်းတို့၏ နက်ရှိုင်းသော အတွင်းပိုင်းတွင် ရေကန်တစ်ခု ရှိနေသကဲ့သို့ပင်။

လိပ်ပြာတောင်ပံများကဲ့သို့ ရှည်လျားထူထပ်သော မျက်တောင်လေးများ တုန်ခါသွားသည့်အခါ သူမ၏ မျက်လုံးအောက်တွင် သေးငယ်နူးညံ့သော အရိပ်လေးတစ်ခု ကျရောက်သွားကာ သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှ တောက်ပသော လှိုင်းဂယက်လေးများကို ပိုမို ပေါ်လွင်စေပြီး မိန်းကလေးတစ်ဦး၏ ထူးခြားသော ကြည်လင်မှုနှင့် အပြစ်ကင်းစင်မှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

သူမ၏ မျက်ဝန်းများ လှုပ်ရှားသွားသည့်အခါ သဘာဝဆန်သော ဆွဲဆောင်မှုတစ်ခုက မသိမသာ ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း သူမ၏ ကြည်လင်လှသော အနှစ်သာရကြောင့် တင်းကျပ်စွာ ထိန်းချုပ်ခံထားရပြီး ဖမ်းစားနိုင်စွမ်းရှိသော တက်ကြွမှုနှင့် နူးညံ့မှုတို့သာ ကျန်ရစ်နေတော့သည်။

သူမသည် သူမရှေ့မှ အမျိုးသားကို ငေးမောကြည့်နေခဲ့သည်။

မိန်းကလေးသည် အမျိုးသားကို မှတ်မိသွားသောအခါ သူမ၏ မျက်ဝန်းများ ပိုမို တောက်ပလာသည်။

သို့သော် မိန်းကလေး၏ ဖြူမွတ်သော မျက်နှာပေါ်တွင် မျက်ရည်စီးကြောင်းများ မှိန်ဖျော့ဖျော့ ထင်ကျန်နေပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းထောင့်လေးများမှာလည်း ငိုထားသဖြင့် နီရဲနေသည်။

"ရုရွှယ် လား" ရှောင်မို မေးလိုက်သည်။

ဘိုင်ရုရွှယ် ၏ လည်ချောင်းလေး လှုပ်ရှားသွားပြီး ပြန်ဖြေချင်နေသည်။

သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် မိန်းကလေးသည် ခေါင်းမာစွာဖြင့် ခေါင်းလှည့်သွားပြီး နှုတ်ခမ်းလေးဆူကာ ညည်းတွားလိုက်သည်။

"ငါ ဘိုင်ရုရွှယ် မဟုတ်ဘူး။"

"အစုတ်ပလုတ် ရှောင်မို... နင့်ကို ငါ လုံးဝ မသိဘူး။"

အခန်း ၃၀ လူလိမ်ကြီး နင့်ကို ငါ ဘယ်တော့မှ စကားမပြောတော့ဘူး

"အစုတ်ပလုတ် ရှောင်မို... နင် ဘယ်သူလဲဆိုတာ ငါ မသိဘူး။"

ဘိုင်ရုရွှယ် သည် ခေါင်းလှည့်ကာ နှာမှုတ်လိုက်သည်။

"..."

ဘိုင်ရုရွှယ် ဒေါသထွက်နေကြောင်း ရှောင်မို ချက်ချင်း သိလိုက်သည်။

ဒါကလည်း သဘာဝကျပါတယ်။ သူက နွေဦးရောက်တာနဲ့ သူမဆီ လာခဲ့မယ်လို့ ကတိပေးထားခဲ့ပေမဲ့ စာမေးပွဲက တစ်လလောက် ကြာမယ်ဆိုတာကို ပြောဖို့ မေ့သွားခဲ့လို့လေ။

ပြီးတော့ ဟိုခရိုင်ဝန် ကလည်း သူ့ကို ရက်အနည်းငယ်လောက် အချိန်ဆွဲထားသေးတယ် မဟုတ်လား။

ရုရွှယ် က သူမရဲ့ ဆောင်းခိုချိန်ကနေ နိုးလာတာနဲ့ သူ့ကို ချက်ချင်း စတင်စောင့်နေခဲ့တာ ဖြစ်ရမယ်။

"အို... ဟုတ်လား။ ကြည့်ရတာ ငါ လူမှားသွားပြီထင်တယ်။"

ရှောင်မို သည် သူ၏ လက်စွပ်ထဲမှ သစ်သားသမင်နတ်ဘုရား ဆံထိုးလေးတစ်ခုကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

သစ်သားဆံထိုးလေးကို မြင်သောအခါ ဘိုင်ရုရွှယ် သည် သိချင်စိတ်ဖြင့် မျက်တောင်လေးများ ခတ်သွားသည်။

ရှောင်မို သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး စိတ်ပျက်သွားသည့် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "မူလက သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ကို နွေဦးအစမှာ လာတွေ့မယ်လို့ ကတိပေးထားခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခါ ခရိုင်စာမေးပွဲ ဖြေရတာ တကယ်ပဲ အချိန်အများကြီး ယူလိုက်ရတယ်။ ပြီးတော့ ဟို ခရိုင်ဝန်ကလည်း ထမင်းအတူစားဖို့ ခေါ်ထားလို့ နောက်ထပ် ရက်အနည်းငယ်လောက် နောက်ကျသွားပြန်ရော။

ငါ ပြန်ရောက်လာရင် သူမ သေချာပေါက် ဒေါသထွက်နေတော့မယ်ဆိုတာ ငါ သိတာပေါ့။

ဒါကြောင့် အားနေတဲ့အချိန်မှာ ဒီဆံထိုးလေးကို ထွင်းပြီး သူမကို တောင်းပန်မလို့ စဉ်းစားထားတာ။

ဒါပေမဲ့ အခု ကြည့်ရတာ သူမက ငါ့ကို မစောင့်ဘူးထင်တယ်။

ဒီဆံထိုးလေးကလည်း အသုံးမလိုတော့ပါဘူးလေ။"

စကားဆုံးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ရှောင်မို သည် ဆံထိုးကို လွှင့်ပစ်တော့မည့်အလား လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။

"ဘယ်သူက အသုံးမလိုဘူးလို့ ပြောလဲ။ ငါ လိုချင်တယ်"

ဘိုင်ရုရွှယ် ခြေဖျားထောက်ကာ ရှောင်မို ၏ လက်ထဲမှ ဆံထိုးကို အလျင်အမြန် လုယူလိုက်ပြီး ပျော်ရွှင်စွာ ကိုင်တွယ်ကြည့်ရှုနေတော့သည်။

"သခင်မလေး... ဒီဆံထိုးက သခင်မလေး ဘိုင်ရုရွှယ် အတွက် ရည်ရွယ်ထားတာပါ" ဟု ရှောင်မို က အခက်တွေ့နေဟန်ဖြင့် ဆံထိုးကို ပြန်လုရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

ဘိုင်ရုရွှယ် သည် ဆံထိုးကို ရင်ခွင်ထဲတွင် ပိုက်ထားလျက် ကိုယ်ကို လှည့်ကာ ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။ "ငါက ဘိုင်ရုရွှယ် လေ..."

"ဒါပေမဲ့ သခင်မလေး ခုနကတင် မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောခဲ့တယ်လေ..."

ဘိုင်ရုရွှယ် မျက်တောင်လေးများ ခတ်လိုက်ရာ သူမ၏ မက်မွန်ပွင့် သူငယ်အိမ်လေးများမှာ နှင်းကျနေသော နွေဦးရာသီကဲ့သို့ သန့်စင်ကြည်လင်နေသည်။ "ငါက ဘိုင်ရုရွှယ် မဟုတ်ဘူးလို့ ငါ ပြောခဲ့လို့လား။"

ရှောင်မို တစ်ခဏမျှ ကြောင်အမ်းသွားပြီးနောက် ပြုံးကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "သခင်မလေး တကယ်ပဲ အဲဒီလို မပြောခဲ့ပါဘူး။"

"ဒါပေါ့... အဲဒီလို ဖြစ်ရမှာပေါ့။" ဘိုင်ရုရွှယ် သည် ဆံထိုးကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကမ်းပေးကာ ရှောင်မို ကို မျှော်လင့်တကြီး ကြည့်လိုက်သည်။ "ရှောင်မို... ငါ့ကို ပန်ပေး။"

"ကောင်းပါပြီ။"

ရှောင်မို ဆံထိုးကို ယူကာ ဘိုင်ရုရွှယ် ၏ ချောမွတ်နေသော ဆံကေသာထက်တွင် ပန်ဆင်ပေးလိုက်သည်။

မိန်းကလေး၏ မျက်ဝန်းလေးများမှာ လခြမ်းလေးများကဲ့သို့ ကွေးညွှတ်သွားသည်။ "ဘယ်လိုလဲ။ လှလားဟင်။"

"အင်း... မင်းက လှပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ ဆံထိုးက သိပ်အဆင့်မီပုံမရဘူး။ ငါ နည်းနည်းလောက် ထပ်လေ့ကျင့်ပြီး ဒီထက်ပိုလှတဲ့ တစ်ခု မင်းအတွက် ထွင်းပေးရင်ကော ဘယ်လိုလဲ။" ရှောင်မို သူ ထွင်းထားသော ဆံထိုးကို ကြည့်ကာ ပြန်ဖြုတ်ရန် လက်လှမ်းလိုက်သည်။

"ဟင့်အင်း ငါ ဒါလေးပဲ လိုချင်တာ" ဘိုင်ရုရွှယ် သူမ၏ ဆံပင်များကို ကာကွယ်ရင်း အလျင်အမြန် နောက်ဆုတ်သွားသည်။

"ကောင်းပါပြီ။" ရုရွှယ် က သဘောကျနေသဖြင့် ရှောင်မို လည်း ပြန်ယူရန် အတင်းအကျပ် မလုပ်တော့ပေ။ "ဒါပေမဲ့ ရုရွှယ်... မင်း ငါ့ကို စိတ်မဆိုးတော့ဘူး မဟုတ်လား။"

ဘိုင်ရုရွှယ် နှာခေါင်းလေးရှုံ့ကာ ခေါင်းလှည့်သွားသည်။ "နင် ငါ့ကို လက်ဆောင်ပေးလို့ ငါ ခွင့်လွှတ်လိုက်မယ်။"

မူလက ဘိုင်ရုရွှယ် ၏ ရင်ထဲတွင် တကယ်ပင် အလွန် ဒေါသထွက်နေခဲ့သည်။

သို့သော် ဘာကြောင့်မှန်းမသိ၊ ရှောင်မို ကို မြင်လိုက်ရပြီးနောက် သူမ၏ ရင်ထဲရှိ ဒေါသများမှာ တော်တော်လေး လွင့်ပါးသွားခဲ့သည်။

"သခင်မလေးရဲ့ ကြီးမားလှတဲ့ သဘောထားကြီးမှုအတွက် ဒီစာသင်သားက ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ခင်ဗျာ။" ရှောင်မို ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"ရပါတယ်လေ~"

မိန်းကလေးသည် ရှောင်မို ၏ ရှေ့တွင် ပွင့်လင်းစွာ ရပ်နေပြီး သူမ၏ အပြုံးလေးမှာ ပန်းပွင့်လေးတစ်ပွင့်ကဲ့သို့ တောက်ပနေသည်။

သို့သော် အချိန်အနည်းငယ် အကြာတွင် မိန်းကလေးသည် တစ်ခုခုကို သတိရသွားပုံရပြီး ရှောင်မို ၏ အနီးသို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။

သူမ ခြေဖျားထောက်ကာ ရှောင်မို ၏ ခေါင်းနှင့် သူမ၏ လက်ကို ဆန့်တန်း၍ တိုင်းကြည့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူမ၏ ခေါင်းနှင့် ပြန်တိုင်းကြည့်လိုက်သည်။

"ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ..." ဘိုင်ရုရွှယ် ၏ မျက်ဝန်းများတွင် စိတ်ပျက်သွားသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ "ငါ ဒီလောက်တောင် ထွားလာတာကို ဘာလို့ နင့်လောက် အရပ်မရှည်သေးတာလဲ..."

ရှောင်မို "သခင်မလေးဘိုင်... ငါလည်း အရပ်ရှည်လာနိုင်တယ်ဆိုတဲ့ ဖြစ်နိုင်ချေလေးတော့ ရှိတယ် မဟုတ်လား။"

ဘိုင်ရုရွှယ် ၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားပြီး ရုတ်တရက် အလင်းရသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။ "အို ဒီလိုကိုး"

"..." ရှောင်မို တစ်ခဏမျှ စကားပြောမထွက် ဖြစ်သွားသည်။

ဘိုင်ရုရွှယ် သည် အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦးအဖြစ် ကြီးပြင်းလာသော်လည်း သူမ သိပ်မထက်မြက်ဘူးဟု သူ အမြဲတမ်း ခံစားနေရသည်။

"ဒါနဲ့ ရှောင်မို... ဒီတစ်ခါ စာမေးပွဲဖြေတာ ဘယ်လိုနေလဲ။"

ဘိုင်ရုရွှယ် အရပ်အမောင်းကိစ္စကို ဆက်မစဉ်းစားတော့ပေ။ အရင်တစ်ခေါက်က ခေါင်းတစ်လုံးစာ ပုနေခဲ့ပြီး အခုတော့ ခေါင်းတစ်ဝက်စာပဲ ပုတော့သည်လေ။

နောက်တစ်ခါ အရေခွံလဲပြီးရင်တော့ သေချာပေါက် သူ့ကို မီသွားမှာပဲ။

"ငါ အောင်သွားပြီ၊ အခု ရှို့ချိုင် ဖြစ်သွားပြီ။"

"ဒါဆို နင် အရာရှိ ဖြစ်လို့ရပြီလား။"

"အနည်းဆုံးတော့ ပြည်နယ်အဆင့် စာမေးပွဲကို အောင်မှရမှာ။ ဒါပေမဲ့ မြို့တော်အဆင့် စာမေးပွဲအထိ အောင်မှ အသေချာဆုံးပဲ။"

"ဒါဆို နင် စာမေးပွဲတွေ ထပ်ဖြေရဦးမှာပေါ့။" ဘိုင်ရုရွှယ် ခေါင်းငုံ့သွားပြီး သူ့ကို အချိန်အကြာကြီး ပြန်မတွေ့ရတော့ဘူးဟု တွေးလိုက်မိသည်။

"နောက်စာမေးပွဲက ပြည်နယ်အဆင့် စာမေးပွဲပဲ၊ နောက်ထပ် သုံးနှစ်နေမှ ဖြေရမှာ။ အချိန်အများကြီး လိုပါသေးတယ်။"

"ဪ... ဒီလိုဆိုရင်တော့ အစောကြီး လိုပါသေးတယ်ပေါ့~" ဘိုင်ရုရွှယ် ၏ စိတ်အခြေအနေမှာ ချက်ချင်း ပြန်လည်ကောင်းမွန်သွားသည်။ သူမသည် ရှောင်မို ၏ အင်္ကျီလက်စကို ဆွဲကာ တောင်ပေါ်သို့ စတင် လျှောက်သွားလိုက်သည်။ "ရှောင်မို... မြန်မြန်လာ ငါ နင့်ကို သေချာပေါက် သဘောကျမယ့် နေရာတစ်ခုကို ခေါ်သွားမလို့။"

"သွားကြည့်ကြတာပေါ့။"

သူတို့နှစ်ဦး တောင်ပေါ်သို့ ယှဉ်တွဲ တက်လာခဲ့ကြသည်။

မကြာမီမှာပင် ဘိုင်ရုရွှယ် သည် ရှောင်မို ကို ကွင်းပြင်ကျယ်တစ်ခုသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

ထိုကွင်းပြင်ကျယ်တွင် ခရမ်းရောင်နေမင်းမြက် များနှင့် နဂါးစိမ်းပန်း များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်။

ရှောင်မို က အံ့သြတကြီးဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ဒီမှာ ဘာလို့ ဒီလောက် အများကြီး ရှိနေရတာလဲ။"

"အများကြီးပဲ မဟုတ်လား~" ဘိုင်ရုရွှယ် ဂုဏ်ယူစွာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒါတွေ အကုန်လုံးကို ငါ စိုက်ထားတာ ငါ နောက်ထပ် နည်းနည်းလောက် ထပ်စိုက်ပြီး တောင်တစ်ခုလုံး ပြည့်သွားအောင် လုပ်လိုက်ရင် နင် လိုချင်သလောက် ယူလို့ရပြီ။ အဲဒီအခါကျရင် ဆေးပင်တွေ ရှာဖို့ ပင်ပင်ပန်းပန်း အလုပ်လုပ်စရာ မလိုတော့ဘူးလေ~"

မိန်းကလေး၏ စကားကို ကြားသောအခါ ရှောင်မို ခေါင်းငုံ့သွားပြီး သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အနည်းငယ် လေးနက်သွားသည်။

"ရှောင်မို... ဘာဖြစ်လို့လဲ။" ရှောင်မို ၏ ပုံစံကို မြင်သောအခါ ဘိုင်ရုရွှယ် မနေနိုင်ဘဲ စိုးရိမ်သွားမိသည်။

"ရုရွှယ်... ငါ မင်းကို တစ်ခု ပြောစရာရှိတယ်။" ရှောင်မို ခေါင်းမော့ကာ ဘိုင်ရုရွှယ် ၏ မျက်ဝန်းများကို တည့်တည့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ "ဒီကနေစပြီး ငါ တောင်ပေါ်ကို လာဖြစ်တာ နည်းသွားလိမ့်မယ်။"

"ဟင်။" ဘိုင်ရုရွှယ် သည် မိုးကြိုးပစ်ခံလိုက်ရသူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး သူမ၏ မျက်နှာလေး ဖြူရော်သွားသည်။ "ဘ... ဘာလို့လဲ..."

"ချင်းရှန်မြို့ က ခရိုင်ဝန် အသစ်က တော်တော်ကောင်းတယ်။ နောက်တစ်ကြိမ် ပြည်နယ်အဆင့် စာမေးပွဲ ဖြေမယ့်အချိန်အထိ ရုံးတော်ကနေ ငါတို့ကို လစဉ် ငွေကြေးထောက်ပံ့ပေးမယ်လို့ သူက ပြောတယ်။"

ရှောင်မို ဘိုင်ရုရွှယ် ကို ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ပြီးတော့ ရွာသူကြီးကလည်း သူ ငါ့ကို သင်ပေးစရာ ဘာမှမရှိတော့ဘူးလို့ ပြောတယ်။ ဒါကြောင့် ငါ စာသင်ဖို့ အပြင်ကို ခဏခဏ သွားရလိမ့်မယ်။ နောက်ဆိုရင် တောင်ပေါ်ကို လာဖြစ်တာ နည်းသွားလိမ့်မယ်။"

ရိုးရိုးသားသား ပြောရလျှင် ရှောင်မို လည်း ဘိုင်ရုရွှယ်ကို မခွဲခွာချင်ပေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူမ နဂါးအဖြစ် အသွင်ပြောင်းနိုင်ရန် သူ ကူညီပေးရဦးမည် မဟုတ်ပါလော။

သို့သော် ပြဿနာမှာ သူက သာမန်လူတစ်ယောက်မျှသာ ဖြစ်နေသဖြင့် သူမ နဂါးအဖြစ် အသွင်ပြောင်းနိုင်ရန် မည်သို့ ကူညီပေးရမည်ကို မသိခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ယခု သူ လုပ်နိုင်သည့်အရာမှာ အရာရှိရာထူးများကို အမြန်ဆုံး ရယူရန်ပင် ဖြစ်သည်။

အရာရှိရာထူးများကို ရယူပြီး နန်းတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ခြင်းသည် တာဝန်တစ်ခုကို ပြီးမြောက်ရန် သက်သက်မျှ မဟုတ်ပေ။

ဤသည်မှာ ကျင့်ကြံခြင်းလောက တစ်ခုဖြစ်ပြီး ချီတိုင်းပြည် သည် ဤလောကတွင် အကြီးမားဆုံးသော လူသားမျိုးနွယ် နိုင်ငံ ဖြစ်သည်။

ချီတိုင်းပြည် သည် ထိပ်တန်း ဂိုဏ်း အသီးသီးနှင့် ဆက်သွယ်မှု များစွာ ရှိသည်။

သူသာ ရာထူးနှင့် အာဏာ ကြီးမားလာပါက သူမကို ကူညီနိုင်ကောင်း ကူညီနိုင်ပေလိမ့်မည်။

ရှောင်မို ၏ စကားကို ကြားသောအခါ ဘိုင်ရုရွှယ်သည် ခေါင်းကို ပို၍ ငုံ့သွားသည်။

ရှောင်မို မလောပါပေ။ သူမ၏ ခံစားချက်များကို စီမံနိုင်ရန်အတွက် သူ စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်သည်။

သူမအတွက်ဆိုလျှင် သူမ၏ ညီမလေးမှလွဲ၍ သူသည် သူမ၏ တစ်ဦးတည်းသော သူငယ်ချင်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

သူမ ချက်ချင်း လက်မခံနိုင်ခြင်းမှာ သဘာဝကျပါသည်။

သို့သော် မကြာမီမှာပင် မိန်းကလေး၏ မျက်ဝန်းထောင့်မှ မျက်ရည်များ တစ်ပေါက်ပြီးတစ်ပေါက် ကျဆင်းလာတော့သည်။

မိန်းကလေး၏ လက်သီးလေးများမှာ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်တွင် တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ထားပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်လေးမှာ အနည်းငယ် တုန်ရီနေသည်။

"ရုရွှယ်... စိတ်မပူပါနဲ့၊ ငါ အားတဲ့အချိန်ကျရင်..."

ရှောင်မို သူမကို နှစ်သိမ့်ရန် ကြိုးစားလိုက်စဉ်မှာပင် ဘိုင်ရုရွှယ် ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့လာသည်။ သူမ၏ မက်မွန်ပွင့် မျက်ဝန်းလေးများမှာ နှင်းရည်များ ဖုံးလွှမ်းနေသော မက်မွန်ပွင့်လေးများကဲ့သို့ မျက်ရည်များဖြင့် ဝေဝါးနေသည်။

"အစုတ်ပလုတ် ရှောင်မို နင် ပြန်ရောက်ရင် ငါနဲ့ သေချာ အချိန်ယူပြီး ကစားပေးမယ်လို့ ပြောထားတာလေ"

ဘိုင်ရုရွှယ် မျက်ရည်များကို သုတ်ရင်း လှည့်ကာ ရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွားရာ မိန်းကလေး၏ ရှိုက်ငိုသံလေးမှာ တောအုပ်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားတော့သည်။

"လူလိမ်ကြီး နင့်ကို ငါ ဘယ်တော့မှ စကားမပြောတော့ဘူး"