အခန်း (၁၅-၁၆)
Vol. 2 Ch. 15-16
15
သူတို့တစ်ဖွဲ့လုံး ဆီကြော်မုန့်ရောင်းသည့် သရေစာဆိုင်လေးရှေ့သို့ ပြေးသွားကြလေသည်။
"ငါ့ကို ၅ ခုပေးပါ"
ရှောင်ကျိုးသည် အရင်တစ်ခေါက်မြို့သို့လာစဉ်ကရရှိခဲ့သော ကြေးပြားများကိုထုတ်ကာမေးလိုက်၏။
"တစ်ခုကို ဘယ်လောက်လဲ"
"တစ်ခုကို၂ပြားပါ"
လမ်းဘေးဈေးသည်မှ ပြုံးပြီးဖြေသည်။ ရှောင်ကျိုးသည် ၁၀ပြားကိုရေတွက်ပြီး ဈေးသည်ထံပေးလိုက်သည်။ ကျောက်ဟူမှာ သူ့ကြေးပြားများကို ချက်ချင်းထုတ်ကာပြောလိုက်သည်။
"ရွာလူကြီးလေး ကျွန်တော့်မှာပိုက်ဆံရှိတယ်၊ ကိုယ့်ဘာသာရှင်းလိုက်မယ်"
ရှောင်ကျိုး ဆီကြော်မုန့်များကိုဝေပေးကာပြောလိုက်၏။
"နင့်ပိုက်ဆံတွေကို နောက်ကျမိန်းမယူဖို့ စုထားလိုက်"
"အင်းပါ"
ကျောက်ဟူသည် မိန်းမယူလျှင်မည်သည့်နေရာ၌အသုံးဝင်သည်ကိုမသိသော်လည်း ရွာထဲရှိလူတိုင်းမှာ မိန်းမယူကြ၏။ အကယ်၍ သူသာမိန်းမ,မယူလျှင် လျို့တကျူလိုအသုံးမကျသူဟု ပြောဆိုခံရပေလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် ကျောက်ဟူစိတ်ထဲတွင် မိန်းမယူခြင်းသည် အလွန်အရေးကြီးသောကိစ္စဖြစ်ပြီးမိန်းမယူမှသာ အသုံးဝင်သောလူတစ်ယောက်ဖြစ်လာမည်ဟု မှတ်ယူထားလေသည်။ ကလေးတစ်သိုက်သည် လမ်းတစ်လျှောက် ဟိုဟိုဒီဒီ လျှောက်သွားပြီး ပစ္စည်းအတော်များများဝယ်ယူလိုက်ကြသည်။ နောက်ဆုံးဘာမှထပ်မသယ်နိုင်တော့သည့် အခြေအနေရောက်မှသာ ရွာသို့ပြန်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြလေ၏။
စားသောက်ဆိုင်ရှေ့သို့ သူတို့ပြန်ရောက်လာကြပြီး လှည်းပေါ်သို့အမြန်တက်လိုက်ကြသည်။ မုဆိုးထျန်းသည် လှည်းကိုပြင်ဆင်ပြီးထွက်လာခဲ့၏။ ကလေးများသည် စည်ကားသောမြို့အကြောင်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာပြောဆိုနေကြရင်း လှည်းပေါ်တွင်တင်ထားသော သူတို့ဝယ်လာသည့် ပစ္စည်းများကို ကြည့်ရှုနေကြလေသည်။ လှည်းသည် နှစ်နာရီခန့်မောင်းနှင်လာခဲ့၏။ နေဝင်စပြုလာပြီဖြစ်၍ လမ်းပေါ်တွင် လူသွားလူလာနည်းပါးလာသည်။ ထိုအချိန်တွင် ယခင်တစ်ခေါက်မှနေရာဖြစ်သော ထိုတောအုပ်နားသို့ရောက်သောအခါ ရုပ်ဆိုးပန်းဆိုးလူမိုက် ၄-၅ ယောက်ခန့်သည် ဓားရှည်များကိုင်ဆောင်ကာ ရုတ်တရက်ပြေးထွက်လာကြလေသည်။ သူတို့သည်မုဆိုးထျန်းနှင့် လှည်းပေါ်ပါကလေးများထံအော်ဟစ်လိုက်ကြ၏။
"ရပ်လိုက်စမ်း"
မုဆိုးထျန်းသည် ကလေးများကိုလှည်းထဲသို့ အမြန်တွန်းပို့လိုက်ပြီး သူကိုယ်တိုင်လှည်းရှေ့မှ ကာရပ်လိုက်၏။
"နေ့ခင်းကြောင်တောင်ကြီး ဘာလုပ်ကြမလို့လဲ"
လူမိုက်ကြီးများသည် လက်ထဲမှဓားများကိုမြှောက်ပြလိုက်ပြီး ခြိမ်းခြောက်လာလေသည်။
"ဘာလုပ်မလို့လဲ ဟုတ်လား၊ ငါ့လက်ထဲကဓားကို မမြင်ဘူးလား၊ ပါလာတဲ့ ငွေတွေအကုန်ထုတ်ပေးလိုက်စမ်း"
မုဆိုးထျန်း အမြန်ပြန်ပြောလိုက်သည်။
"ကျုပ်တို့ကဈေးဝယ်ဖို့ မြို့တက်လာတဲ့ လယ်သမားတွေပါ၊ ကျုပ်တို့ဆီမှာ ပိုက်ဆံသိပ်မပါပါဘူး၊ ပါလာတာတွေလည်း ပစ္စည်းဝယ်လိုက်လို့ကုန်ပါပြီ၊ ပစ္စည်းတွေ လှည်းပေါ်မှာရှိတာမလို့ ကျုပ်ယူပေးပါ့မယ်"
လူမိုက်တစ်ယောက်မှာ မုဆိုးထျန်းအားခြေထောက်ဖြင့် ကန်ထုတ်လိုက်လေသည်။
"ငါဘာမှမသိဘူးလို့မထင်နဲ့၊ စားသောက်ဆိုင်ရှေ့မှာ မင်းတို့ကို စောင့်ကြည့်နေတာကြာပြီ၊ ခုနလေးတင် တောဝက်ရောင်းခဲ့တယ်မလား၊ ပိုက်ဆံ အမြန်ထုတ်ပေးစမ်း"
ရှောင်ကျိုးသည် မုဆိုးထျန်းအကန်ခံလိုက်ရသည်ကိုမြင်သောအခါ ဒေါသထွက်သွားလေသည်။
"နင်တို့ သေချင်နေတာလား"
ရှောင်ကျိုးမှာ လူအုပ်ကြီးကိုစူးစိုက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ လူမိုက်ကြီးများသည် ကလေးမလေးမှသူတို့ကို လုံးဝမကြောက်သည်အားတွေ့လိုက်ရ၏။
"ပိုက်ဆံအမြန်ထုတ်ပေး မဟုတ်ရင် မင်းတို့အကုန်လုံးကို ကျွန်ကုန်သည်ဆီ ရောင်းပစ်လိုက်မယ်"
မျက်နှာတွင်အမာရွတ်နှင့်လူက ခြိမ်းခြောက်လိုက်သည်။ ကျောက်ဟူမှာ မထီမဲ့မြင်ဟန်ဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်လေ၏။
"ဟမ့် မပေးနိုင်ဘူး၊ သတ္တိရှိရင်လာခဲ့လေ၊ မင်းတို့တွေ အမေကယ်ပါ အဖေကယ်ပါ တစာစာအော်ရအောင်ရိုက်ပြမယ်"
"ဟုတ်တယ် သတ္တိရှိရင် မင်းတို့အဘိုး ဒီမှာရှိတယ် လာသတ်ကြည့်လေ၊ အဘိုးက မင်းတို့ကိုကြောက်နေမယ်ထင်လား"
ကလေးများသည် ကြောက်ရွံ့ခြင်းအလျဉ်းမရှိကြပေ။ ရှောင်ကျိုးမကြောက်ရခြင်းမှာ သူမ၏အစွမ်းအစကို သူမယုံကြည်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ စွမ်းအားရှင်လူသားတွေတောင် သူမကိုမနိုင်ခဲ့တာ ဒီလူတွေလောက်ကတော့ စာဖွဲ့နေစရာတောင်မလိုဘူး။ ကျောက်ဟူနှင့် အခြားသူများ မကြောက်ရခြင်းမှာတော့ ရွာလူကြီးလေး၏အစွမ်းအစကို ယုံကြည်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ သူတို့မျက်လုံးထဲတွင် လက်သီးတစ်ချက်တည်းနှင့် တောဝက်ကိုသတ်နိုင်သော ရွာလူကြီးလေးသည် အစွမ်းအထက်ဆုံးလူသားဖြစ်ပြီး သူမကိုမည်သူမှမယှဉ်နိုင်ဟု ယုံကြည်ထားကြသည်။ မုဆိုးထျန်းသည် ကလေးများလှည်းပေါ်မှ ဆင်းပြေးလာပြီး ရမ်းရမ်းကားကားပြောဆိုနေကြသည်ကို မြင်သောအခါ ကြောက်လွန်းသဖြင့် ချွေးစေးများပင် ပြန်လာရရှာ၏။
"ရွာလူကြီးလေး ကျွန်တော်ဒီမှာတားထားလိုက်မယ်၊ ရွာသူကြီးလေးတို့အမြန်ပြေးကြ"
ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် သူသည်မြေကြီးပေါ်မှကုန်းထပြီး ရွာလူကြီးလေးကိုကာကွယ်လိုက်သည်။ အမာရွတ်နှင့်လူသည် ခုနကသူကန်လိုက်သော်လည်း ဒီလူပြန်ထနိုင်သေးသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် နောက်တစ်ကြိမ် ကန်ထုတ်ရန် ခြေထောက်ကိုမြှောက်လိုက်လေ၏။ သို့သော် သူ့ခြေထောက်ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်နှင့် လက်သေးသေးလေးတစ်ခုမှာ သူ့ခြေထောက်ကိုဖမ်းဆွဲထားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
ထို့နောက်..... ထို့နောက် သူလေပေါ်သို့ ပျံတက်သွားလေ၏။ ကောင်းကင်ပြာပြာနှင့် တိမ်ဖြူဖြူများကို မြင်လိုက်ရသလိုလို၊ အောက်မှလူများသည် တဖြည်းဖြည်းသေးငယ်သွားသလိုလို၊ ငှက်များ သူ့ဘေးမှနေဖြတ်ပျံသွားသလိုလို......
အမှန်ပင်။ သူခြေထောက်နှင့်ကန်လိုက်သည့် ခဏမှာပင် ရှောင်ကျိုးမှ အမာရွတ်နှင့်လူခြေထောက်ကို ဖမ်းဆွဲပြီး အားကုန်လွှဲပစ်လိုက်ခြင်းဖြစ်ပေသည်။ အောက်မှလူများသည် ခုနလေးတင် မြေကြီးပေါ် ရှိနေသော အမာရွတ်နှင့်လူ လေပေါ်သို့ပျံတက်သွားသည်အား မော့ကြည့်နေကြ၏။ အတော်ကြာမှ သူသည်ကောင်းကင်ပေါ်မှပြန်ကျလာပြီး တောအုပ်ထဲရှိအမြင့်ဆုံးသစ်ပင်၏သစ်ကိုင်းပေါ်တွင် ချိတ်လျက်သားဖြစ်သွားလေသည်။ ခုနလေးတင် မောက်မာနေသောလူတစ်စုသည် ယခုအခါဓားကိုင်ထားသည့် လက်များပင်တုန်ရီကုန်ကြ၏။
ဒါ သေချာပေါက်သရဲပဲဖြစ်ရမယ်။ သူကသရဲအစစ်ပဲ။
ရှောင်ကျိုးသည် လူအုပ်ကြီးနားသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း တိုးသွားလိုက်သည်။
"ငါ မေးမယ် နင်တို့ကဓားပြတွေလား"
လူကောင်သေးသေးဖြင့်သူက ဓားကို လွှတ်ချပြီး ဗလုံးဗထွေးပြန်ဖြေလေသည်။
"ကျွန်တော်တို့က ဓားပြမဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွန်တော်တို့က ကျွန်တော်တို့ကစနောက်နေရုံသက်သက်ပါ၊ ပိုက်ဆံမခိုးပါဘူး၊ ကျွန်တော်တို့က လူကောင်းတွေပါ"
"ဟုတ်ပါတယ် ဟုတ်ပါတယ် ကျွန်တော်တို့က လူကောင်းတွေပါ"
ကျန်လူများကလည်း အလျင်အမြန် ထောက်ခံကြသည်။ ရှောင်ကျိုးသည် ဒီလူတွေသူမကို အရူးလုပ်နေသည်ဟုသာ ခံစားလိုက်ရ၏။ သူမသည် လူကောင်သေးသေးဖြင့်လူကို ကောက်မလိုက်ပြီး ခုနကပုံစံအတိုင်း ခုနက လမ်းကြောင်းအတိုင်း လွှဲပစ်လိုက်ရာ ထိုသစ်ပင်ပေါ်မှာပင် သွားချိတ်လေတော့သည်။ ကျန်သောသူများမှာ ချက်ချင်းဒူးထောက်လိုက်ကြတော့၏။
"နတ်ဘုရားအရှင် အသက်ချမ်းသာပေးပါ၊ နတ်ဘုရားအရှင် အသက်ချမ်းသာပေးပါ"
ရှောင်ကျိုး သူတို့ကိုကြည့်ပြီးထပ်မေးလိုက်၏။
"နင်တို့က ဓားပြတွေလား"
ထိုလူအုပ်စုသည် အမှန်အတိုင်းဖွင့်ပြောကြတော့သည်။
"ကျွန်တော်တို့က တကယ်ဓားပြမဟုတ်ပါဘူး၊ ပုံမှန်ဆို လမ်းပေါ်မှာဆက်ကြေးကောက်နေကျပါ၊ ဒီတစ်ခါ ခင်ဗျားတို့ တောဝက်ရောင်းပြီး လမ်းတစ်လျှောက် ဈေးဝယ်နေတာတွေ့လိုက်ရလို့ ညီအစ်ကိုတွေက ပိုက်ဆံအများကြီးပါမယ်ထင်ပြီး လောဘတက်သွားကြတာပါ၊ အရင်က တကယ်ဓားပြမတိုက်ဖူးပါဘူး"
ဒီကလေးမလေး ဒီလောက်စွမ်းမှန်းသာ သိရင် သူတို့လမ်းပေါ်မှာပဲ ငြိမ်ငြိမ်လေးနေပြီး ဆက်ကြေးကောက်နေလိုက်မှာပေါ့။ ဘာကိစ္စ ဒီလောက်ထိ တုံးအပြီး ဓားပြတိုက်ဖို့ စဉ်းစားမိပါလိမ့်။ ပထမဆုံးအကြိမ်မှာတင် ပြာကျသွားရပြီ။
"ဒါဆို ပိုက်ဆံထုတ်ပေး၊ အရင်က ဆက်ကြေးကောက်ထားတာတွေ အများကြီး ရှိမှာပဲ၊ ထုတ်ပေး မဟုတ်ရင် ငါတို့ရွာလူကြီးလေးကိုပြောပြီး မိုးပေါ်ပစ်တင်ခိုင်းလိုက်မယ်၊ တစ်နေ့လုံးတစ်ညလုံးပြန်ကျလာမှာ မဟုတ်ဘူး"
အားသို့ ခြိမ်းခြောက်လိုက်သည်။ ရှောင်ကျိုးသည် အားသို့ထံသဘောကျဟန်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ ဒီကောင်လေးမှာ အနာဂတ်ရှိသားပဲ သူမရဲ့ရွာသားဖြစ်ဖို့တန်တယ်။ ကျောက်ဟူသည် ရွာလူကြီးလေးမှ အားသို့ကို သဘောကျစွာကြည့်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
သူသည် မြေကြီးပေါ်မှ ဓားရှည်တစ်ချောင်းကို ချက်ချင်းကောက်ယူလိုက်လေ၏။
"ပိုက်ဆံ အမြန်ထုတ်ပေး မဟုတ်ရင် မင်းတို့ခြေတွေလက်တွေကို ဖြတ်ပစ်မယ်"
ထျဲနျိုကလည်း မြေကြီးပေါ်မှဓားရှည်တစ်ချောင်းကို ကောက်ယူလိုက်သည်။
"ပိုက်ဆံအမြန်ထုတ်ပေး မဟုတ်ရင် မင်းတို့အဘိုးလက်ထဲက ဓားမှာသွေးစွန်းသွားမယ်"
ရှောင်ကျိုး : ဒီကလေးနှစ်ယောက်က ဘာလို့ဒီလောက် ရက်စက်နေရတာလဲ။
ရှိနေသည့်လူအားလုံး ကြောင်အသွားကြသည်။ နေပါဦး ခုနကပြောလိုက်တဲ့ စကားတွေက ဘာလို့ရင်းနှီးနေရတာလဲ။ ဘာလို့ဓားပြတိုက်တဲ့ စကားနဲ့ တစ်ပုံစံတည်း တူနေရတာလဲ။
ဒူးထောက်နေသောသူများ တွေးလိုက်သည်။ ဓားပြအတုတွေက ဓားပြအစစ်တွေနဲ့များသွားတွေ့လိုက်တာလား။
သူတို့ဘာမှမပြောဘဲ နေနေသည်ကို မြင်သောအခါ ရှောင်ကျိုးမေးလိုက်၏။
"မပေးဘူးပေါ့လေ"
"ပေးပါ့မယ် ပေးပါ့မယ် ပေးပါ့မယ်"
ထိုလူများသည် ကိုယ်ပေါ်မှငွေစများကို ချက်ချင်းထုတ်ပေးလိုက်ကြသည်။
ရှောင်ကျိုး ရေတွက်ကြည့်လိုက်၏။ သိပ်မများလှပေ။ စုစုပေါင်းမှ တေး၅၀ကျော်ကျော်လောက်သာရှိသည်။
"ဒါပဲလား"
"ကျွန်တော်တို့က လက်ပါးစေတွေပဲလေ၊ ဘယ်လိုလုပ် ငွေအများကြီးရှိမှာလဲ"
"ပိုက်ဆံအများစုက ခေါင်းဆောင်ဆီမှာပါ၊ ကျွန်တော်တို့ဆီမှာသိပ်မရှိဘူး"
"ကျွန်တော်တို့ တစ်သက်လုံးစုထားတာလေးတွေပါ"
"ဟုတ်တယ် ပုံမှန်ကောက်လို့ရတဲ့ ပိုက်ဆံက ခေါင်းဆောင်ဆီမှာပါ၊ ကျွန်တော်တို့က တစ်ခါတလေမှနည်းနည်းရတာ"
ရှောင်ကျိုး ဒေါသထွက်လုနီးပါးဖြစ်နေသည်ကိုမြင်သောအခါ ထိုလူများသည် သူတို့ခေါင်းဆောင်ကို ချက်ချင်း ရောင်းစားလိုက်ကြလေသည်။
"နင်တို့ ခေါင်းဆောင်ကဘယ်မှာလဲ"
ရှောင်ကျိုး မေးလိုက်သည်။ ထိုလူများသည် အမြင့်ဆုံးသစ်ပင်ကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး ပြောလိုက်ကြသည်။
"သစ်ပင်ပေါ်မှာပါ"
ရှောင်ကျိုး : တွက်ချက်မှုလွဲသွားပြီပဲ။ ငါက ကိုယ်ဖော့ပညာမှမတတ်တာကို လူပစ်တာပဲတတ်တာလေ ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ။
အားသို့မှာ သစ်ပင်ပေါ်မှလူကို မော့ကြည့်ပြီး ရွာလူကြီးလေးကိုမေးလိုက်လေသည်။
"ရွာလူကြီးလေး ငါတို့ရဲ့သိုင်းဆရာအသစ်က အဲ့လောက်မြင့်အောင်ပျံနိုင်မလား"
အိုး ဟုတ်သားပဲ။ မျက်နှာဖုံးစွပ်လူကို သွားခေါ်ခိုင်းလိုက်ရင်ရတာပဲ။ ရှောင်ကျိုး မုဆိုးထျန်းကိုမေးလိုက်သည်။
"ကြိုးပါလား သူတို့အကုန်လုံးကိုတုပ်ပြီး ရွာကိုဆွဲခေါ်သွားကြမယ်၊ အိမ်ဆောက်ခိုင်းလို့ရတာပေါ့"
မုဆိုးထျန်းသည် လန့်နေတုန်းဖြစ်သော်လည်း ထိုစကားကြားသောအခါ အသိပြန်ဝင်လာ၏။
"အိုး ပါတယ် ပါတယ် လှည်းပေါ်မှာပါ၊ ကျွန်တော်သွားယူလိုက်မယ်"
ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် သူသည်လှည်းပေါ်မှ အမဲလိုက်ရာတွင် သားကောင်များကို တုပ်နှောင်လေ့ရှိသောကြိုးကို အမြန်သွားယူလိုက်သည်။ မုဆိုးထျန်းသည် ခုနလေးတင် မောက်မာနေသောလူများကို ကြိုးဖြင့်တုပ်နှောင်ပြီး လှည်းနောက်တွင်ချိတ်ကာ လမ်းလျှောက်လိုက်ခိုင်းလိုက်သည်။ မိုးချုပ်နေပြီ ဖြစ်၍ သူတို့လည်း လှည်းအမြန်မောင်းနှင်ကာ ရွာသို့ပြန်လာခဲ့ကြလေသည်။
ထိုအချိန်သည် ရွာသားများလယ်ကွင်းမှ ပြန်လာချိန်နှင့်တိုက်နေ၏။ မုဆိုးထျန်းလှည်းမောင်းပြီး ရွာထဲဝင်လာသောအခါ ရွာသားများသည် လှည်းနောက်တွင်ကြိုးဖြင့် တန်းစီတုပ်နှောင်ထားသောလူများကို တွေ့လိုက်ကြသည်။ ရွာသားအားလုံး အလွန်အံ့ဩသွားကြပြီး အပြေးအလွှားလာကြည့်ကြလေသည်။
"မုဆိုးထျန်း ရွာလူကြီးလေးဘယ်မှာလဲ"
ကျောက်တလန် မေးလိုက်သည်။
ရှောင်ကျိုးခေါင်းလေးမှာ ပြူထွက်လာ၏။
"ဒီမှာ"
ကျောက်ဟူ : ငါက သူ့သားအရင်း မဟုတ်တာသေချာသွားပြီ။ အဖေက ငါသေသေရှင်ရှင် လုံးဝဂရုမစိုက်ပါလား။
ရွာလူကြီးလေး ဘာမှမဖြစ်သည်ကို တွေ့မှသာ ရွာသားများစိတ်သက်သာရာရသွားကြသည်။ သူတို့သည် လှည်းနောက်တွင် အကျဉ်းသားများကဲ့သို့ တန်းစီပါလာသော လူများနှင့် ပတ်သက်ပြီး အလုအယက်မေးမြန်းကြတော့သည်။
"ရွာလူကြီးလေး ဒီလူတွေက နောက်ကနေဘာလိုက်လုပ်နေကြတာလဲ"
"ဟုတ်ပါ့ သူတို့ကိုဘာလို့ကြိုးတုပ်ထားတာလဲ"
"သူတို့ဆီမှာ ဘာလို့ဓားတွေပါနေတာလဲ၊ ရွာလူကြီးလေး ခိုက်မိသွားသေးလား"
16
ရွာလူကြီးလေး၏ သစ္စာရှိလေးတစ်ယောက်အနေဖြင့် အားသို့က ဇာတ်ကြောင်းကို ကွက်ကွက်ကွင်းကွင်း စတင်ပြောပြလေသည်။ ရွာလူကြီးလေးမှ ဓားပြများကို မည်သို့ရဲရဲရင့်ရင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြောင်း၊ လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် လူတစ်ယောက်ကို မိုးပေါ်ရောက်အောင် မည်သို့ပစ်တင်လိုက်ကြောင်း၊ လူဆယ်ယောက်ကျော်ကို မည်သို့နှိမ်နင်းလိုက်ကြောင်းတို့အား ပြောပြလိုက်ရာ ရွာသားများခမျာ ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြင့် လေးစားအားကျဟန်ဖြင့် နားထောင်နေကြရ၏။
ရှောင်ကျိုးကတော့ အားသို့၏ပုံပြောကောင်းမှုကို လေးစားမိပေသည်။ တကယ်တော့ ၁၀မိနစ်ခန့်နှင့်ပြီးသွားသောကိစ္စလေးတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ ဒါကို အားသို့ပြောပုံအရဆိုလျှင် ကမ္ဘာပျက်မတတ်၊ သရဲတစ္ဆေများ အော်ဟစ်ငိုယိုရမတတ် ဖြစ်သွားရချေသည်။ သူမသည် သူတစ်ပါးချီးကျူးသည်အားခံရသည်ကို နှစ်သက်သော်လည်း လူအုပ်ကြီးဝိုင်းပြီး ဤကဲ့သို့အကြီးအကျယ် မြှောက်ပင့်ချီးကျူးနေသည်ကို နားထောင်ရသောအခါ ရှက်သလိုလိုဖြစ်လာရသည်။ သူမ အားလုံးကို စကားစအမြန်ဖြတ်ပြောပြီး ညွှန်ကြားလိုက်လေ၏။
"ဒီလူတွေကို ဘိုးဘေးခန်းမထဲမှာသွားပိတ်ထားလိုက်"
ရွာသားများ ချက်ချင်းလှုပ်ရှားကြတော့သည်။ ယနေ့မြို့ကိုသွားခဲ့ရသဖြင့် အားလုံး ပင်ပန်းနေကြပြီပင်။ မုဆိုးထျန်းမှာ ရှောင်ကျိုးမြို့မှဝယ်လာသော ပစ္စည်းများကို ရွာလူကြီးလေး၏ခြံဝင်းထဲ ရွှေ့ပေးပြီးနောက် ရွာလူကြီးလေးကို ကောင်းကောင်းနားရန်ပြောကာ ကျောက်ဟူနှင့် တခြားကလေးများကို ခေါ်ပြီးပြန်သွားတော့သည်။ ရှောင်ကျိုး ခြံဝင်းထဲပြန်ရောက်သောအခါ အဘိုးရွှီနှင့် မျက်နှာဖုံးစွပ်လူတို့ကြားမှ အခြေအနေမဟန်သည်ကို သတိထားမိလိုက်၏။ အဘိုးရွှီမှာ ရှောင်ကျိုးပြန်ရောက်လာသည်ကိုမြင်သည်နှင့် ဘေးကို အမြန်ဆွဲခေါ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
"ရှောင်ကျိုး ငါပြောပြမယ်၊ ဒီလူက လူကောင်းမဟုတ်ဘူး၊ အမြန်မောင်းထုတ်လိုက်"
ယန်ချွဲ့မှာ အဘိုးရွှီကိုကြည့်ပြီး ဓားကိုတစ်လက်မခန့် ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။
အဘိုးရွှီမှာ မျက်နှာဖုံးစွပ်လူ၏အားနည်းချက်ကို မိသွားသလိုမျိုး ချက်ချင်းလက်ညှိုးထိုးပြီး ပြောလေသည်။
"တွေ့လား ရှောင်ကျိုး ဒီလူက မျက်တောင်မခတ်ဘဲ လူသတ်မယ့်လူစားမျိုး၊ နည်းနည်းလေးစိတ်ဆိုးတာနဲ့ ဓားဆွဲထုတ်တော့တာပဲ၊ အန္တရာယ်များလိုက်တာ"
ရှောင်ကျိုးမှာတော့ သူတို့နှစ်ယောက်ကြား ဘာဖြစ်နေမှန်းနားမလည်ချေ။ ယန်ချွဲ့မှာ အဘိုးရွှီကိုသတ်ချင်ဖြတ်ချင်စိတ်အပြည့်ဖြင့် ကြည့်နေလေသည်။
ရှောင်ကျိုး သူတို့နှစ်ယောက်ကိုတိုက်ရိုက်မေးလိုက်၏။
"ဘာဖြစ်ကြတာလဲ"
ယန်ချွဲ့မှာ အဘိုးရွှီကိုအေးစက်စက် မျက်နှာဖြင့်ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
"ခင်ဗျားနောက်တစ်ခါ ငါ့မျက်နှာဖုံးကို ခိုးချွတ်ဖို့ကြိုးစားရင် လက်ဖြတ်ပစ်မယ်"
"ငါချွတ်လို့မှမရလိုက်တာ ဟုတ်တယ်မလား၊ နေ့ခင်းကြောင်တောင်ကြီး မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားတယ်ဆိုကတည်းက လူကောင်းမဟုတ်တာ သေချာနေပြီပဲ"
အဘိုးရွှီ ခြေဆောင့်ပြီးပြန်ပြောလေသည်။ ယန်ချွဲ့မှာ ဒီလောက်ထိဆိုးသွမ်းသောအဘိုးကြီးမျိုး တစ်ခါမှမတွေ့ဖူးပေ။ ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် ဓားကို တန်းဆွဲထုတ်လိုက်တော့သည်။
"ဒီနေ့တော့ ခင်ဗျားကိုခုတ်သတ်ပစ်မယ်"
အခြေအနေပိုဆိုးလာသည်ကို မြင်သောအခါ ရှောင်ကျိုး သူတို့နှစ်ယောက်ကို အမြန်တားလိုက်ရသည်။ ပြီးနောက် အဘိုးကြီးကို ဆူလိုက်၏။
"အဘိုးကလည်း ဘာကိစ္စ သူ့မျက်နှာဖုံးကို အကြောင်းမဲ့သက်သက် သွားချွတ်ရတာလဲ"
"ပြီးတော့ ဦးလေးကိုပြောထားမယ် ဒါကငါ့ရဲ့ရွာနော်၊ နောက်ဆိုရွာထဲမှာ ဓားကို တွေ့ကရာဆွဲမထုတ်နဲ့၊ ရွာသားတွေ လန့်ကုန်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"
ယန်ချွဲ့ ဘာမှမကြားသလိုမျိုး ဘေးတွင်သာမျက်နှာသေနှင့် ရပ်နေလေသည်။
"အဘိုးတို့နှစ်ယောက် ရန်ထပ်ဖြစ်ရင် နှစ်ယောက်လုံး သမီးခြံဝင်းထဲကနေ ထွက်သွားကြ"
အမိန့်ထုတ်ပြီးသည်နှင့် ရှောင်ကျိုး သူ့အခန်းထဲ ဒေါသတကြီးပြန်ဝင်သွားတော့သည်။ အဘိုးရွှီ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး ဝိုင်အိုးကိုပိုက်ကာ ယိုင်တိယိုင်တိုင်ဖြင့် ထွက်ခွာသွားလေသည်။ မသွားခင် စကားတစ်ခွန်း ပြောသွားခဲ့သေး၏။
"မင်းကိုယ်မင်း သေချာပုန်းထားစမ်းပါ၊ နေ့တိုင်း အဲ့ဓားကျိုးကြီးကိုင် မျက်နှာဖုံးကြီးတပ်ထားမှတော့ မင်းကိုလိုက်နေတဲ့လူတွေက ဒီမှာရှိမှန်းမသိဘဲနေမလား၊ ဒီရွာကလူအကုန်လုံးကိုပါ မင်းနဲ့အတူ မြေမြှုပ်စေချင်တာလား"
ယန်ချွဲ့သည် ထွက်ခွာသွားသော အဘိုးရွှီ၏ကျောပြင်ကို ကြည့်ပြီး ဇဝေဇဝါဖြစ်သွားရ၏။ သူ့အကြောင်းကို ဤအဘိုးကြီး မည်သို့သိရှိနေပါသနည်း။ ဒီအဘိုးကြီးက တကယ်ဘယ်သူပါလိမ့်။ ရှောင်ကျိုး အခန်းထဲမှပြန်ထွက်လာသောအခါ မျက်နှာဖုံးစွပ်လူသည် ခြံဝင်းထဲတွင် တံခါးပေါက်အားငေးကြည့်ပြီး ငူငူငိုင်ငိုင်ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
"ဦးလေး ငါ့ကိုတစ်ခုလောက် ကူညီပေးနိုင်မလား"
ရှောင်ကျိုး မေးလိုက်သည်။
"ဘာကိစ္စလဲ"
ယန်ချွဲ့လှည့်ကြည့်ပြီး မေးလိုက်၏။
"ဘာအကူအညီလဲလို့ မမေးတော့ဘူးလား"
ရှောင်ကျိုးမှာ ဤလူသည်တော်တော်ထူးဆန်းသည်ဟု တွေးလိုက်၏။
"မလိုပါဘူး ပြောသာပြောပါ"
သူ့အဆိပ်ကိုဖြေပေးခဲ့သော ရှောင်ကျိုးအပေါ် ယန်ချွဲ့မှာဖော်ရွေနေဆဲပင်။
"ဒါဆို သစ်ပင်ပေါ်တက်ပြီး လူနှစ်ယောက်လောက် သွားချပေးပါလား"
ရှောင်ကျိုး ပြောလိုက်သည်။
"လူနှစ်ယောက်ကို ပြန်ချပေးရမယ်ဟုတ်လား"
ယန်ချွဲ့နားမလည်ဟန်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။
"လူနှစ်ယောက်ကိုသစ်ပင်ပေါ် ငါပစ်တင်လိုက်မိလို့၊ အဲ့ဒါ သွားချပေးပါဦး"
ရှောင်ကျိုး အသေးစိတ်ရှင်းပြလိုက်၏။
"မင်းကပစ်တင်လိုက်တယ်ပေါ့လေ၊ မင်းကသိုင်းတတ်တယ်လား"
ယန်ချွဲ့ အနည်းငယ်စိတ်ဝင်စားသွားလေသည်။ ဟိုကလေးတွေက နောက်နေတာ မဟုတ်ဘူးပဲ။ ဒီကောင်မလေးက တကယ် သိုင်းတတ်နေတယ်။ ရှောင်ကျိုး ခေါင်းခါပြီးငြင်းလိုက်သည်။
"ဟင့်အင်း မတတ်ပါဘူး"
သူမက သန်မာမြန်ဆန်ပြီး စိတ်စွမ်းအင်ရှိသည်ဆိုရုံမျှသာ ဖြစ်ပေသည်။ သို့သော်သိုင်းပညာကိုတော့ တကယ် မတတ်ချေ။ သူမလှုပ်သေးသည်ကိုတွေ့တော့ ရှောင်ကျိုး တိုက်တွန်းလိုက်လေသည်။
"သွားရအောင် မှောင်နေပြီလေ၊ သူတို့ကို စောစောသွားခေါ်ကြစို့"
"ဘယ်မှာလဲ"
ယန်ချွဲ့မေးလိုက်၏။
"ဦးလေးနဲ့ ပထမဆုံးတွေ့ပြီးကယ်ခဲ့တဲ့ တောအုပ်ထဲမှာလေ"
ရှောင်ကျိုးပြန်ဖြေသည်။ သူမစကားဆုံးသည်နှင့် ယန်ချွဲ့မှာ ရှောင်ကျိုး၏အင်္ကျီကော်လံကို ဖမ်းဆွဲပြီး အိမ်ထဲမှနေ ပျံထွက်သွားတော့၏။
ရှောင်ကျိုးခြေထောက်များမှာ လေထဲတွင် ယက်ကန်ယက်ကန်ဖြစ်နေရရှာသည်။
"အမလေး ဒီလိုကြီးမဆွဲသွားလို့ မရဘူးလားဟင်"
သူမက ရွာလူကြီးနော်။ ကော်လံကနေအဆွဲခံရပြီး လေထဲမှာယက်ကန်ယက်ကန်ဖြစ်နေတာကိုသာ ရွာသားတွေမြင်သွားရင် သူမရဲ့ ရင့်ကျက်တည်ငြိမ်ပြီး လေးနက်ခန့်ညားတဲ့ ရွာလူကြီးပုံရိပ်ကြီး ကျိုးပဲ့ကုန်မှာပေါ့။
စနစ် : ရင့်ကျက်တည်ငြိမ်ပြီး လေးနက်ခန့်ညားတယ်ဆိုတာ ဘယ်နေရာကိုကြည့်ပြီးများ ပြောချင်တာလဲ
ကော်လံမှနေအဆွဲခံရသည်ကို အကြီးအကျယ်ငြင်းဆန်နေ၍ ယန်ချွဲ့ သူမကိုမ,လိုက်ပြီး ပခုံးပေါ်ထမ်းတင်လိုက်လေသည်။ တင်ပါးလေးက မိုးပေါ်ထောင်ပြီး ခေါင်းကအောက်စိုက်လျက်သားဖြစ်နေရ၏။ ရှောင်ကျိုး ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ပေ။
ဖြစ်ချင်ရာဖြစ်တော့ အကုန်ပျက်စီးကုန်ပြီ။
နောက်ဆိုလျှင် ကိုယ်ဖော့ပညာကို သေချာလေ့ကျင့်မှဖြစ်ပေမည်။ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ်မပျံသန်းနိုင်ပါက ရှက်စရာကောင်းနေတော့မည်ပင်။ ယန်ချွဲ့ ပြီးခဲ့သည့်တစ်ခေါက်မှနေရာကို အမြန်ရောက်လာသည်။ သူ့ပခုံးပေါ်မှ ရှောင်ကျိုးကို မြေကြီးပေါ်ချပေးလိုက်၏။ မြေကြီးနှင့်ခြေထောက်ထိသည်နှင့် ရှောင်ကျိုးမှာ မျက်နှာဖုံးစွပ်လူကို ဒေါသတကြီးကြည့်လိုက်သည်။ သူမ ဦးနှောက်တွေတောင် အပြင်ထွက်ကျကုန်မတတ် ခံစားနေရ၏။ ယန်ချွဲ့မှာ ခုနလေးတင် အကောင်းအတိုင်းရှိသေးသည့် ကောင်မလေးမှာ အဘယ်ကြောင့် ရုတ်တရက်ဒေါသထွက်သွားသည်အား နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေရှာသည်။ ရှောင်ကျိုး စနစ်ကိုမေးလိုက်၏။
"စနစ်ဆိုင်မှာ အတောင်ပံရောင်းလားဟင်၊ ငါ့အတွက် တစ်စုံလောက်ဝယ်ချင်လို့၊ ဒေါသထွက်လွန်းလို့ပါ"
"မရှိပါဘူး ရှိရင်လည်းသခင်က ပျံနိုင်မှာမဟုတ်ဘူးလေ၊ လူတစ်ယောက် ပျံသန်းနိုင်ဖို့ဆိုတာ ကိုယ်ခန္ဓာဟန်ချက်ညီမှုနဲ့ ပေါင်းစပ်ညှိနှိုင်းမှုလိုအပ်ပါတယ်။ ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို တိတိကျကျ ထိန်းချုပ်နိုင်ရမယ်။ လေကြောင်းအပြောင်းအလဲကိုသုံးပြီး ကိုယ်နေဟန်ထားနဲ့ ဆင်းသက်တဲ့အမြန်နှုန်းကို ချိန်ညှိရမယ်....."
စနစ်မှာ ရှောင်ကျိုးကိုရှင်းပြနေလေသည်။
"တော်တော့"
ရှောင်ကျိုး စနစ်၏ရှည်လျားထွေပြားသောရှင်းပြချက်ကို ချက်ချင်းဖြတ်လိုက်သည်။ သူမဘေးနားတွင် တိတ်တိတ်လေးရပ်နေသော မျက်နှာဖုံးစွပ်လူကိုကြည့်ပြီး အမြင့်ဆုံးသစ်ပင်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။
"ဟို အမြင့်ဆုံးသစ်ပင်ပေါ်မှာ လူနှစ်ယောက်ရှိတယ် သွားချပေးပါဦး"
ယန်ချွဲ့ပျံတက်သွားသည့်အချိန်တွင် ဟိုလူနှစ်ယောက်မှာ လုံးဝသတိလစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ယန်ချွဲ့ ထိုလူနှစ်ယောက်ကို အောက်ချပေးလိုက်သည်။ သူ့လက်တစ်ဖက်စီတွင်ကိုင်ထားသော လူနှစ်ယောက်ကိုကြည့်ပြီး ယန်ချွဲ့ ဒူးထောက်ချလိုက်ကာ ရှောင်ကျိုးကိုပြောလိုက်လေ၏။
"ငါ့ကျောပေါ်တက်လိုက်"
ရှောင်ကျိုး ဒီပျံသန်းနည်းကိုအလွန်သဘောကျသွားသည်။ သူမချက်ချင်းပင် ကျောပေါ်တက်ပြီး မျက်နှာဖုံးစွပ်လူ၏လည်ပင်းကို ဖက်ထားလိုက်လေသည်။ သူ့ပခုံးပေါ်နောက်တစ်ခါ ထပ်ထမ်းခံရမှာကြောက်လှပေ၏။ သူတို့နှစ်ယောက် ရွာကိုအမြန်ပြန်ပျံသန်းလာကြသည်။ ရှောင်ကျိုးမှာ မျက်နှာဖုံးစွပ်လူကို ဒီလူနှစ်ယောက်အားကြိုးတုပ်ပြီး ကျန်သည့်သူများနှင့် အဖော်ရအောင် ဘိုးဘေးခန်းမထဲ ပစ်ထည့်ထားခိုင်းလိုက်၏။ ခြေလှမ်းနှစ်လှမ်းလောက်လှမ်းပြီးမှ ရှောင်ကျိုး တစ်ခုခု သတိရသွားပြီး အမြန်ပြန်ပြေးလာကာ မျက်နှာဖုံးစွပ်လူကို ထိုလူနှစ်ယောက်ဆီက ပိုက်ဆံတွေအကုန်ရှာခိုင်းလိုက်လေသည်။
ယန်ချွဲ့ : သူက ဘာကိစ္စကြောင့် ဒီလိုအောက်တန်းကျတဲ့အလုပ်မျိုး လုပ်ပေးရမှာလဲ
ရှောင်ကျိုး သတိပေးလိုက်သည်။
"ငါ့မှာရှိတဲ့ တစ်လုံးတည်းသောအဆိပ်ဖြေဆေးကို ဦးလေးသုံးလိုက်တာနော်၊ ကိုယ့်ဘာသာတောင်မသုံးရက်ဘဲ ဦးလေးကို ပေးလိုက်တာ၊ အဲ့ဆေးကိုသာရောင်းလိုက်ရင် ပိုက်ဆံတွေအများကြီး ရမှာပဲ၊ အဲ့ပိုက်ဆံသာရှိရင် ကျောင်းဆောက်တာလည်းပြီးနေလောက်ပြီ"
ကိုယ်ကျင့်တရားနှင့်ဖိအားပေးသည်ကို သူမတဖြည်းဖြည်း ကျွမ်းကျင်လာပြီဟု ရှောင်ကျိုး ခံစားလိုက်ရသည်။ ယန်ချွဲ့ခမျာ ဘာမှမပြောဘဲ ဟိုလူနှစ်ယောက်ဆီက ပိုက်ဆံသွားရှာပေးရရှာလေသည်။ လူကောင်ညှက်ညှက်နှင့်လူထံမှ တေး၁၀၀၊ အမာရွတ်နှင့်လူဆီမှ တေး၅၀၀ နှင့် ငွေစအကျိုးအပဲ့တချို့အား တွေ့ရသည်။ ရှောင်ကျိုးမှာ ရှာတွေ့သောပိုက်ဆံများကိုဆုပ်ကိုင်ပြီး မျက်လုံးများ အရောင်တောက်နေတော့သည်။
သူဌေးဖြစ်ပြီဟေ့ သူဌေးဖြစ်ပြီ။
ဓားပြတိုက်ခြင်းမှာ ဤမျှတွက်ခြေကိုက်မည်ဟု ထင်မထားမိခဲ့ပေ။ မသင့်လျော်သောအတွေးများ ရှောင်ကျိုးခေါင်းထဲ ပိုပိုပြီးဝင်လာနေတော့သည်။ ယန်ချွဲ့မှာ ငွေမက်သည့်ပုံစံပေါက်နေသော ကလေးမလေးကို ကြည့်ပြီးမေးလိုက်၏။
"မင်းက ပိုက်ဆံအရမ်းလိုနေတာလား"
"ဦးလေးကရော ပိုက်ဆံမလိုဘူးလား"
ရှောင်ကျိုး ပြန်မေးလိုက်၏။
သူမလက်ထဲတွင် တေး၁၀၀ကိုကိုင်ထားသည်။ မူလကတော့ ခြေကြွခအဖြစ် မျက်နှာဖုံးစွပ်လူကိုပေးမလို့ပင်။ သူလည်း ပါဝင်ကူညီထားတာကိုး။ ဒါပေမယ့် သူက ပိုက်ဆံမလိုဘူးဆိုတော့လည်း ထားလိုက်ပါတော့။ ရှောင်ကျိုး ပိုက်ဆံကိုပိုက်ဆံအိတ်ထဲ ပြန်ထည့်လိုက်လေသည်။
ယန်ချွဲ့မှာတော့ သူပိုက်ဆံမလိုဘူးဟုပြောလိုက်ချင်ပေသိ လက်ရှိအခြေအနေအရကြည့်ရသည်မှာ ယခုသူ့ထံတွင် ပိုက်ဆံတစ်ပြားမှမရှိသည့်ပုံပင်။