အခန်း (၁၀၅-၁၀၆)

အခန်း (၁၀၅) - အမည်းရောင် အမွေးလုံး

ကျန်းယွဲ့ပိုင်၏ မေးခွန်းကြောင့် ချူလျန်တစ်ယောက် ရယ်မောမိမတတ် ဖြစ်သွားရ၏။ ဤသည်မှာ ပုံမှန်အားဖြင့် ရိုးသားသော ကလေးတစ်ဦးက အိမ်သို့ ငွေအမြောက်အမြားပိုက်၍ ပြန်လာသောအခါ၊ မိဘများက ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်မည့်အစား "မင်း ဥပဒေနဲ့မလွတ်ကင်းတာတွေ လုပ်ခဲ့တာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်" ဟု ဦးစွာ မေးမြန်းတတ်သည့် အခြေအနေမျိုးနှင့် တူနေချေသည်။

သူမ၏ စိုးရိမ်မှုသည် အခြေအမြစ်မရှိသည်တော့ မဟုတ်ပေ။

ယခင်ကလည်း ထိုသို့သော ဖြစ်ရပ်မျိုး ရှိခဲ့ဖူး၏။ လမ်းမှန်ဂိုဏ်းသားတစ်ဦးသည် မိစ္ဆာလမ်းစဉ် ကျင့်စဉ်များကို ရရှိပြီး တိတ်တဆိတ် ကျင့်ကြံခဲ့ဖူးလေသည်။ မိစ္ဆာကျင့်စဉ်များ၏ တိုးတက်မှုနှုန်းသည် လမ်းမှန်ကျင့်စဉ်များထက် များစွာ မြန်ဆန်သဖြင့် ထိုတပည့်သည် ဂိုဏ်းအတွင်း ထင်ပေါ်ကျော်ကြားလာခဲ့၏။

သို့သော် ကံဆိုးစွာဖြင့် မိစ္ဆာကျင့်စဉ်များ၏ အန္တရာယ်မှာ ကြီးမားလွန်းလှရာ၊ နောက်ပိုင်းတွင် ထိုတပည့်သည် ကျင့်ကြံရင်း လမ်းမှားရောက်ကာ မိစ္ဆာစိတ်ဝင်သွားပြီး ဂိုဏ်းကို ကြီးမားသော သွေးထွက်သံယို ဆုံးရှုံးမှုများ ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ဖူးလေ၏။

အကယ်၍ ချူလျန်သည် အမှန်တကယ်ပင် ဉာဏ်ကောင်းသော ပါရမီရှင်တစ်ဦး ဖြစ်ပါက၊ လွန်ခဲ့သော နှစ်များတွင် အဘယ်ကြောင့် ထင်ပေါ်ကျော်ကြားခြင်း မရှိခဲ့သနည်း။ ယခုအချိန်ကျမှသာ အဘယ်ကြောင့် ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် လျင်မြန်စွာ တိုးတက်လာရသနည်း။

ဤအချက်မှာ အနည်းငယ် ယုတ္တိမရှိသကဲ့သို့ ဖြစ်နေချေသည်။

"ဂိုဏ်းတူအစ်မ စိတ်ချပါ... ကျုပ်က တရားမျှတမှုနဲ့ ပြည့်စုံတဲ့သူပါ..." ချူလျန်သည် သူမ ဘာတွေးနေသည်ကို ရိပ်မိသဖြင့် ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ "အရင်တုန်းက ငယ်ရွယ်သေးသလို၊ လမ်းညွှန်ပေးမယ့်သူလည်း မရှိခဲ့တော့ တိုးတက်မှု နှေးကွေးခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်... အခုကတော့ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေရုံပါပဲ... ကျုပ် ဘယ်တော့မှ လမ်းမှားကို လျှောက်မှာ မဟုတ်ပါဘူး..."

ကျန်းယွဲ့ပိုင်သည် ထိုစကားကို ကြားမှသာ စိတ်အေးသွားရလေသည်။

စဉ်းစားကြည့်လျှင်လည်း အဓိပ္ပာယ်ရှိပေ၏။ လောကတွင် ပြိုင်ဘက်ကင်းသော ပါရမီရှင်များမှာ ဖုံးကွယ်၍မရနိုင်ဟု ဆိုသော်လည်း၊ သူ၏ ဆရာသခင်မှာ တီနွီဖုန့် ဖြစ်နေသည် မဟုတ်ပါလော...။

ထိုအချက်ကို တွေးမိလိုက်သည်နှင့် မည်မျှပင် ဖြစ်နိုင်ချေမရှိသော ကိစ္စဖြစ်စေကာမူ နားလည်ပေးနိုင်စရာ ဖြစ်သွားရချေသည်။

အမှန်တရားကိုမူ ချူလျန် ထုတ်ပြော၍ မဖြစ်ပေ။ 'အစ်မက ကျုပ်ရဲ့ တိုးတက်မှုနှုန်း မြန်လွန်းတယ်လို့ ထင်နေတာလား... စေတီတော်ဖြူထဲက ခေါင်းကြီးအရုပ် မီးခိုးထွက်မတတ် လည်ပတ်နေတာကို မမြင်ဖူးလို့ပါ...' ဟုသာ တွေးမိလေသည်။

ယခင်နှစ်များက 'သာမန်လူ' အဖြစ် နေထိုင်ခဲ့ရခြင်းအတွက်မူ ဆရာသခင်ကိုသာ လွှဲချရတော့မည် ဖြစ်ချေသည်။

နေဝင်ရီတရောအချိန်တွင် သူတို့နှစ်ဦး လမ်းခွဲခဲ့ကြလေသည်။

...

သစ်သားအိမ်လေးသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ၊ ချူလျန်သည် ဝိညာဉ်သားရဲဥကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး အသက်သွင်းရန်အတွက် အခြေခံချီစွမ်းအင်ကို စတင် ထည့်သွင်းလိုက်၏။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ ပိုင်ဆိုင်ထားသော ပစ္စည်းများကို ပြန်လည် စစ်ဆေးရန် ပြင်ဆင်လိုက်လေသည်။

ဤကာလအတွင်း တိုက်ပွဲများမှ ရရှိသော ပစ္စည်းများနှင့် စေတီတော်ဖြူမှ ဆုလာဘ်များ ပေါင်းလိုက်သောအခါ၊ သူ ပိုင်ဆိုင်ထားသော မှော်ဝင်ပစ္စည်း အရေအတွက်မှာ ရွယ်တူတန်းတူများထက် များစွာ ကျော်လွန်နေပြီး၊ အနည်းငယ် ရှုပ်ပွနေပြီ ဖြစ်သည်။

ပထမဆုံးအနေဖြင့် 'မိစ္ဆာဖော်ရွှေအုတ်ခဲ'၊ 'မိစ္ဆာချုပ်ကြိုး'၊ 'ကြက်သွေးရောင်ကွပ်မျက်သူဓား'၊ 'သစ်ရွက်ပျံဓား' တို့ ဖြစ်ကြ၏။ ၎င်းတို့သည် သူ မကြာခဏ အသုံးပြုလေ့ရှိပြီး အားကိုးရသော တိုက်ခိုက်ရေး မှော်ဝင်ပစ္စည်းများ ဖြစ်ကြလေသည်။

အစွမ်းအထက်ဆုံးမှာ သေချာပေါက် 'ကြက်သွေးရောင်ကွပ်မျက်သူဓား' ဖြစ်သော်လည်း၊ အသုံးပြုရန် လိုအပ်ချက်များမှာ တင်းကျပ်လွန်းသဖြင့် အချိန်တိုင်း ထုတ်သုံး၍ မရနိုင်ချေ။

'မိစ္ဆာဖော်ရွှေအုတ်ခဲ' မှာမူ သူ အနှစ်သက်ဆုံး ပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်ပြီး၊ လူကို ရိုက်နှက်ရာတွင် ဓားပျံထက် ပိုမို ထိရောက်မှု ရှိသော်လည်း၊ အခြေအနေတိုင်းတွင် ထုတ်သုံးရန် မသင့်တော်ပေ။

'မိစ္ဆာချုပ်ကြိုး' နှင့် ပတ်သက်၍မူ၊ မကြာသေးမီက အနည်းငယ် အားနည်းလာသည်ကို သူ ခံစားမိလာ၏။ ၎င်းသည် အားကောင်းသော ထိန်းချုပ်မှု နည်းလမ်းတစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း၊ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် နိမ့်သူများအပေါ်တွင်သာ အသုံးဝင်ပြီး၊ ပိုမို စွမ်းအားကြီးသော ပြိုင်ဘက်များနှင့် ရင်ဆိုင်ရပါက အရာရောက်မည် မဟုတ်ပေ။

ဤသည်မှာ ကျင့်ကြံသူများ ကြုံတွေ့ရလေ့ရှိသော ပြဿနာတစ်ခု ဖြစ်ပြီး၊ မှော်ဝင်ပစ္စည်းများ၏ စွမ်းအားသည် ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် တိုးတက်မှုကို လိုက်မမီတော့ခြင်း ဖြစ်၏။ မှော်ဝင်ပစ္စည်းတိုင်းကို အစမှ အဆုံးထိ အသုံးပြု၍ မရနိုင်ပေ။

အချို့သော ပစ္စည်းများကို အချိန်တန်လျှင် စွန့်ပစ်ရမည် ဖြစ်ပြီး၊ ထိုအခါတွင် မျိုးဆက်သစ် တပည့်များကို ပေးကမ်းခြင်း သို့မဟုတ် ရောင်းချပြီး အခြားပစ္စည်းများနှင့် လဲလှယ်ခြင်းများ ပြုလုပ်လေ့ ရှိကြ၏။

တွက်ချက်ကြည့်လိုက်လျှင်၊ လက်ရှိတွင် သူ၏ အတည်ငြိမ်ဆုံး တိုက်ခိုက်ရေး မှော်ဝင်ပစ္စည်းမှာ 'သစ်ရွက်ပျံဓား' ဖြစ်နေသည်လော...။

တည်ငြိမ်သော်လည်း တိကျမှု မရှိပေ။

တစ်နေရာရာတွင်တော့ မှားယွင်းနေသလိုပင်...။

ကြည့်ရသည်မှာ သူ၏တိုက်ခိုက်ရေး မှော်ဝင်ပစ္စည်းများဘက်တွင် အားနည်းချက်များ ရှိနေသေးပုံ ရပေသည်။

ထို့နောက်တွင် 'ပန်းတစ်ရာ အဆိပ်ဖြေဆေး'၊ 'ပျားဝတ်ရည်လက်ဖက်ရည်'၊ 'ယင်းယွမ်ဆေးလုံး' ကဲ့သို့သော တစ်ခါသုံးပစ္စည်းများ ရှိ၏။

'ပျားဝတ်ရည်လက်ဖက်ရည်' မှာ လက်ကျန် အတော်အတန် ရှိသေး၏။ ပြီးခဲ့သောတစ်ခေါက်က အများအပြား ရရှိထားပြီး အရသာ အမျိုးမျိုးပင် ပါဝင်လေသည်။ သို့သော် ထပ်မံ ရရှိနိုင်တော့မည် မဟုတ်သဖြင့်၊ ချူလျန်အနေဖြင့် လောလောဆယ် ရောင်းချရန် အလျင်မလိုသေးပေ။

'ပန်းတစ်ရာ အဆိပ်ဖြေဆေး' မှာ အလွန် လက်တွေ့ဆန်ပြီး၊ ပြင်းထန်မှုမရှိသော အဆိပ်များကို ဖြေဖျောက်နိုင်သော်လည်း၊ လက်ကျန် သိပ်မများတော့ဘဲ အနည်းငယ်သာ ကျန်ရှိတော့၏။ နောင်တွင် ကုန်သွားပါက အဂ္ဂိရတ်ခန်းမတွင် အလားတူ အာနိသင်ရှိသော ဆေးများကို ဝယ်ယူရပေမည်။

'ယင်းယွမ်ဆေးလုံး' မှာမူ ပစ္စည်းကောင်းတစ်ခု ဖြစ်ပြီး၊ နောင်တွင် သေချာပေါက် အသုံးဝင်မည့်အချိန် ရှိလာမည်ဖြစ်၍ သိမ်းဆည်းထားနိုင်ပေသည်။

ထို့နောက်တွင် အသုံးဝင်ပုံကို မသိရသေးသော်လည်း၊ လောလောဆယ် ရောင်းထုတ်ရန် အစီအစဉ် မရှိသေးသော ပစ္စည်းအချို့ ကျန်ရှိနေသေး၏။

ဥပမာအားဖြင့် ယခင်က မိစ္ဆာနတ်ဘုရားစေတမန်ထံမှ ရရှိခဲ့သော 'ကြေးနီမျက်နှာဖုံး' ကို ချူလျန် သိမ်းဆည်းထားဆဲ ဖြစ်၏။

ထို့အပြင် တန်ဖိုးကြီးမားသော 'နက်ရှိုင်းပင်လယ် ရွှေကြာပန်း' တစ်ပွင့်လည်း ရှိသေး၏။ ရောင်းချလိုက်လျှင် ငွေအမြောက်အမြား ရရှိနိုင်သော်လည်း၊ နောင်တွင် အသုံးဝင်နိုင်သဖြင့် သိမ်းဆည်းထားလိုက်လေသည်။

ရွှေကြာပန်းအကြောင်း ပါလာခါမှ ထို 'ဝိညာဉ်ချုပ်တံဆိပ်ပြား' ကို သတိရမိသွားသည်။ မကြာသေးမီက မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမျှ မရှိတော့ပေ။ ကြည့်ရသည်မှာ အမှောင်ဘုရင်ဂိုဏ်းမှ လူများ အဆင်ပြေနေကြပုံ ရပေသည်။

ကျန်ရှိနေသည်များမှာ စေတီတော်ဖြူထဲတွင် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးများကို သယ်ပိုးကာ လှုပ်ရှားနေသော 'ခေါင်းကြီးရုပ်သေး'၊ လက်ထဲမှ 'ဝိညာဉ်သားရဲဥ' နှင့် ကောက်ရခဲ့သော လေးပုံတစ်ပုံ မြေပုံအပိုင်းအစတို့ ဖြစ်ကြလေသည်။

ဤသို့ စဉ်းစားကြည့်လိုက်လျှင်၊ လက်ထဲတွင် ပစ္စည်းပေါင်းစုံ ရှိနေသော်လည်း၊ အချိန်မရွေး အသုံးပြုနိုင်သည်မှာ မများလှပေ။ အကြောင်းရင်းမှာ ဤပစ္စည်းများသည် ကောက်ရခြင်း သို့မဟုတ် ဆုလာဘ်အဖြစ် ရရှိခြင်းတို့ကြောင့် ဖြစ်ပြီး၊ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ဝယ်ယူထားခြင်း မဟုတ်သောကြောင့် ဖြစ်လေသည်။

ဝယ်ယူသော ပစ္စည်းများမှာ သေချာပေါက် ကောင်းမွန်သော်လည်း၊ အားနည်းချက် တစ်ခုသာ ရှိချေသည်။

ပိုက်ဆံကုန်ခြင်းပင်…။

မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင်စွမ်းအားကို မြှင့်တင်ခြင်းကသာ စိတ်အချရဆုံး ဖြစ်ချေသည်။

...

နောက်တစ်နေ့ နံနက်စောစောတွင်၊ ချူလျန်သည် ရှုတောင်မှ ဆင်းလာခဲ့ပြီး တောင်တန်းတစ်လျှောက် လူသူကင်းဝေးသော နေရာတစ်ခုကို ရှာဖွေလိုက်လေသည်။

လူသူအရိပ်အယောင် မရှိသော တောအုပ်တစ်ခုကို တွေ့ရှိသောအခါ၊ အောက်သို့ ဆင်းသက်လိုက်ပြီး ကျင့်ကြံခြင်းကို ပြန်လည် စတင်လိုက်၏။

'သစ်ရွက်ပျံဓား' ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး၊ ဘယ်ဘက်ရှိ တတိယမြောက်သစ်ပင်ကို ပစ်မှတ်ထားလိုက်သည်။ ထို့နောက် ညာဘက်ရှိ ဦးတည်ချက်တစ်ခုသို့ ပစ်လွှတ်လိုက်ပြီး၊ အခြေခံချီစွမ်းအင်ဖြင့် အသက်သွင်းလိုက်သည်။

ရွှစ်...

အစိမ်းရောင်လခြမ်းကွေး အလင်းတန်းတစ်ခုက လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး၊ သာမန်မျက်စိဖြင့် ဖမ်းယူ၍ မရနိုင်လောက်အောင် မြန်ဆန်လှပေ၏။ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ဘယ်ဘက်ရှိ စတုတ္ထမြောက်သစ်ပင်ကို ဖောက်ထွင်းသွားပြီး၊ အခြားသစ်ပင်အနည်းငယ်ကို ဆက်တိုက် ဖောက်ထွင်းကာ အဝေးတစ်နေရာတွင် စိုက်ဝင်သွားလေတော့သည်။

"ဟူး..." ချူလျန်တစ်ယောက် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

ယခု သူ ခံစားရသည်မှာ ဤအရာသည် ဘတ်စကက်ဘော ပစ်ရသည်နှင့် တူနေလေသည်။ နည်းစနစ် မည်မျှပင် ကောင်းမွန်စေကာမူ၊ အကြိမ်တိုင်းဝင်မည်ဟု အာမခံနိုင်ခြင်း မရှိပေ။

လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က သူသည် အားသက်ရောက်မှုနှင့် ဦးတည်ချက်များကို လေ့လာပြီး၊ 'သစ်ရွက်ပျံဓား' ၏ ပျံသန်းမှုလမ်းကြောင်း သဘောတရားကို အကြမ်းဖျင်း နားလည်ထားပြီး ဖြစ်၏။ သို့သော် တကယ်တမ်း ပစ်လွှတ်လိုက်သောအခါ လွဲချော်မှုများ ရှိနေဆဲ ဖြစ်လေသည်။

ရာနှုန်းပြည့် ထိမှန်အောင် မည်သို့ လုပ်ဆောင်ရမည်နည်း…။

သူသည် လျိုရှောင်ယွီလေးကိုသာ ပြန်လည် သတိရလိုက်မိသည်။ ထိုရွှေငါးကြင်းလေးကို ပစ်ခိုင်းမှသာ ရနိုင်မည်လော...။

ထိုသို့ အတွေးလွန်နေသခိုက် ရွှေရောင်ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခုက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်ကို ရုတ်တရက် သတိပြုမိလိုက်လေသည်။

‘ဟင်...’

သူ အလျင်အမြန် သွားရောက် စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။

'သစ်ရွက်ပျံဓား' စိုက်ဝင်နေသော သစ်ပင်အောက်တွင်၊ နှစ်ပိုင်းပြတ်နေသော အနက်ရောင်အရာဝတ္ထုတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ လူခေါင်းအရွယ်အစားရှိသော ဘောလုံးတစ်လုံးကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး၊ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးတွင် ထက်ရှသော ဆူးများ ဖုံးလွှမ်းနေလေသည်။ နှစ်ပိုင်းပြတ်နေသော နေရာမှ ကြည့်လိုက်ရာ အတွင်းပိုင်းတွင် အသွေးအသားဟူ၍ မရှိဘဲ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ရ၏။

လေထုထဲတွင်မူ လက်ကျန် ယင်ချီအငွေ့အသက်အချို့ ကျန်ရစ်နေသေးသည်။

ဒီအရာက... ယင်နဲ့ ယန် ပေါင်းစပ်ထားတဲ့ ပုံစံမျိုးလား...။

ရုပ်ခန္ဓာကိုယ် ရှိသော်လည်း၊ အတွင်းပိုင်းတွင် ယင်ချီဝိညာဉ် ရှိနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။ အကယ်၍ ရိုးရှင်းသော သရဲတစ္ဆေတစ်ကောင်သာ ဆိုပါက၊ နေ့ခင်းဘက်တွင် ထွက်လာနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

နေရောင်ကွယ်နေသော တောအုပ်ထဲတွင် ဖြစ်သော်လည်း၊ သူတို့အတွက် သက်တောင့်သက်သာ ရှိမည် မဟုတ်ချေ။ သို့သော် ဤခန္ဓာကိုယ်အလွှာပါးက ကာကွယ်ပေးထားသဖြင့်၊ လွတ်လပ်စွာ လှုပ်ရှားနိုင်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

အခြေခံအားဖြင့် ဤအရာသည် မီးအိမ်မိစ္ဆာနှင့် ဆင်တူပြီး၊ ဉာဏ်ရည်မရှိဘဲ လွင့်မျောနေသည့် ဝိညာဉ်များက လူ့လောကရှိ အရာဝတ္ထုများအပေါ် တွယ်ကပ်နေခြင်း ဖြစ်၏။ သို့သော် ဤအမွေးပွ အနက်ရောင်ဘောလုံးက မီးအိမ်မိစ္ဆာများထက် ပိုမို အစွမ်းထက်ပုံ ရပေသည်။ မည်သည့်နေရာမှ ရောက်လာမှန်း မသိရပေ။

အနည်းငယ်တော့ အံ့သြစရာ ကောင်းနေ၏။ သူသည် လူသူကင်းဝေးသော နေရာကို ဂရုတစိုက် ရွေးချယ်ခဲ့သော်လည်း၊ မတော်တဆ အရာတစ်ခုခုကို ခုတ်ပိုင်းမိလိမ့်မည်ဟု ထင်မထားခဲ့ပေ။

ကံကောင်းသည်မှာ သရဲတစ္ဆေတစ်ကောင် ဖြစ်နေသဖြင့်၊ အတွင်းမှ လွင့်မျောနေသော ဝိညာဉ်ကို ကျွတ်လွတ်အောင် ကူညီပေးလိုက်သည်ဟုသာ မှတ်ယူရပေမည်။

ထိုသို့ တွေးတောနေစဉ်မှာပင်၊ ပတ်ဝန်းကျင်မှ ယင်ချီအငွေ့အသက်များ တဖြည်းဖြည်း မြင့်တက်လာပြီး၊ လေထဲတွင် တဝီဝီမြည်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။

အမွေးပွ အနက်ရောင်ဘောလုံး အုပ်စုလိုက်ကြီးသည် သူ့ကို ဝိုင်းရံလာကြတော့သည်။

"အိုး..."

“ဒီအရာတွေက အဖွဲ့စိတ်ဓာတ်တောင် ရှိနေသေးတာလား...”

“သရဲတစ္ဆေတွေကြားမှာ တွေ့ရခဲတဲ့ ကိစ္စပဲ...”

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဉာဏ်ရည်မမြင့်မားသော ဤကဲ့သို့ မျောလွင့်ဝိညာဉ်များသည် များသောအားဖြင့် 'မကျေနပ်ချက်'၊ 'ဒေါသ' နှင့် 'အငြိုးအတေး' စသည့် မကောင်းသော စိတ်ခံစားမှုများကြောင့် ကျွတ်လွတ်ခွင့် မရဘဲ လူ့လောကတွင် လှည့်လည်နေရခြင်း ဖြစ်၏။ သဘာဝကျစွာပင် အေးစက်ပြီး ခံစားချက်မဲ့နေတတ်သည်။

သေချာပေါက် အပေါင်းအဖော်များကို ဂရုစိုက်မည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ဤအမွေးပွ အနက်ရောင်ဘောလုံးများမှာမူ၊ သူတို့၏ အပေါင်းအဖော်တစ်ကောင် အသတ်ခံလိုက်ရသဖြင့်၊ အုပ်စုလိုက် လက်စားချေရန် ရောက်လာကြပုံ ရလေသည်။

ကြည့်ရသည်မှာ ၎င်းတို့နှင့် ဝင်တိုက်မိပါက အတော်လေး နာကျင်မည့်ပုံ ပေါက်နေ၏။

ချူလျန်သည် နောက်သို့ ပျံသန်းဆုတ်ခွာလိုက်ရာ၊ အမွေးပွဘောလုံးအုပ်စုက ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်ပါလာကြလေသည်။ သူ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး၊ အနောက်တည့်တည့်မှ အနီးဆုံး လိုက်ပါလာသော ဘောလုံးတစ်လုံးဆီသို့ 'သစ်ရွက်ပျံဓား' ကို ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။

ရွှစ်ခနဲ အသံနှင့်အတူ၊ အဖွဲ့၏ နောက်ဆုံးပိတ်တွင်ရှိပြီး ချူလျန်နှင့် အဝေးဆုံးဖြစ်သော ဘောလုံးတစ်လုံးမှာ မြေကြီးပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားပြီး နှစ်ပိုင်းပြတ်သွားလေသည်။

ချူလျန် လက်ချောင်းကို မြှောက်ပြီး မှော်ဝင်ပစ္စည်းကို ပြန်လည် သိမ်းဆည်းလိုက်ကာ၊ ကူကယ်ရာမဲ့သာ ခေါင်းခါလိုက်မိတော့သည်။

တကယ့်ကို ကံတရားကို အားကိုးနေရတဲ့ ဓားသိုင်းပါလား...။

ထို့နောက် သူ၏ လက်ဟန်များ ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ ဓားပျံလက်ကောက်ကို အသက်သွင်းလိုက်တော့သည်။ ဓားတစ်လက်မှ ဓားတစ်ရာအဖြစ် ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ တောအုပ်အတွင်း၌ ထူထပ်သော ဓားအလင်းတန်းများ မြင့်တက်လာတော့၏။

ဓားတစ်ရာတံဆိပ်...။

ကောင်းကင်သို့ ဓားတစ်ရာ ပျံတက်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ၊ မျက်လုံးများ မည်သည့်နေရာတွင် ရှိမှန်းမသိရသော ထိုအမွေးပွဘောလုံးများသည် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး၊ တစ်ဖွဲ့လုံး နောက်လှည့်လိုက်ကြလေသည်။

ပြေးကြချေပြီ...။

မဟုတ်သေးပေ၊ တိတိကျကျ ပြောရလျှင် သူတို့သည် နောက်လှည့်စရာ မလိုပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့တွင် ရှေ့နောက်ဟူ၍ ခွဲခြားမရသဖြင့်၊ ရှေ့သို့ လိုက်ရာမှ နောက်သို့ ထွက်ပြေးခြင်းအဖြစ် တိုက်ရိုက် ပြောင်းလဲသွားခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ချူလျန်က လက်ညှိုးကို ရှေ့သို့ ညွှန်လိုက်တော့သည်။

“သွားစမ်း...”

ဓားအလင်းတန်းတပ်မကြီးသည် တဝီဝီမြည်သံနှင့်အတူ လိုက်ပါသွားတော့၏။

သူတို့က ထွက်ပြေးကြပြီး၊ သူက လိုက်ဖမ်းတော့သည်။

အတောင်ပံတပ်ထားလျှင်ပင် လွတ်မြောက်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

အခန်း (၁၀၆) - ရွှေရောင်မိုးစက်များ

ငွေဓားတောင်ထွတ်ပေါ်တွင် လျိုရှောင်ယွီလေးသည် ချူလျန်တစ်ယောက် ပြုံးရွှင်စွာ ပြန်ရောက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကြိုတင် ခံစားမိလိုက်လေသည်။

"ကောင်းချီး လိုချင်ပြန်ပြီလား..."

"အပင်ပန်းခံပေးပါဦး..."

လျိုရှောင်ယွီလေး‌ခမျာ ခေါင်းခါလိုက်မိပြီး ဤလူမှာ အတော်လေးပင် ထူးဆန်းသည်ဟု ခံစားလိုက်ရပေသည်။

ချူလျန်သည် စေတီတော်ဖြူထဲသို့ အလျင်အမြန် ရောက်ရှိလာ၏။ ထိုအမွေးပွ အနက်ရောင်အလုံးလေးများမှာ ပြေးနှုန်း အတော်လေး မြန်ဆန်လှပေသည်။ အစောပိုင်းက လိုက်ဖမ်းရာတွင် (၁၀)ကောင်ကျော်ခန့်ကို ခုတ်ပိုင်းနိုင်ခဲ့၏။ ကျန်ရစ်သော အကောင်များမှာမူ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားကြပြီး သူလည်း လိုက်ရှာရန် ပျင်းနေတော့ချေသည်။

ဤကဲ့သို့သော သရဲကောင်လေးများထံမှ ကောင်းမွန်သော ပစ္စည်းများ ရရှိရန် မလွယ်ကူသော်လည်း အရင်ဦးဆုံး အရည်အသွေးကို စစ်ဆေးကြည့်ရပေမည်။

ရွှေငါးကြင်းလေး၏ ကံကောင်းခြင်းအထောက်အပံ့ဖြင့် သူသည် 'သန့်စင်ခြင်း' ဟူသော စာလုံးကို နှိပ်လိုက်လေတော့သည်။

ဝုန်း...

အလင်းတန်းတစ်ချက် လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး သေးငယ်သော အဖြူရောင် အလင်းစက်လေးတစ်ခု လွင့်မျောထွက်လာ၏။

[ ဘယ်ရီသီးမျိုးစေ့ - စိုက်ပျိုးပါက ရွှေရောင်အဆင်းရှိ ပန်းပွင့်များနှင့် ရွှေရောင်အဆင်းရှိ ဘယ်ရီသီးများကို ရရှိနိုင်မည်။ စားသုံးပါက သွေးလေလည်ပတ်မှုကို အားဖြည့်ပေးပြီး အဆိပ်အတောက် ပြေစေကာ အလှအပကို တိုးပွားစေသည်။ ]

"မျိုးစေ့လား..."

အရင်က ဝိညာဉ်သားရဲဥကို ရရှိဖူးသဖြင့် ဤသေးငယ်သော မျိုးစေ့လေးမှာ ချူလျန်အား များစွာအံ့သြစေနိုင်ခြင်း မရှိတော့ပေ။

သို့သော် သူသည် စိတ်ထဲတွင် ထိုအမွေးပွ အကောင်မည်းလေးများကို စကားတစ်ခွန်းအား တိတ်တဆိတ် ပြောလိုက်မိလေသည်။

သိုင်းလောကစည်းမျဉ်းအရ တစ်စုံတစ်ယောက်က သင့်ကို မျိုးစေ့ပေးလာလျှင် ထိုသူအား 'လူကောင်းလေး ဘဝတစ်သက်တာ ဘေးကင်းပါစေ' ဟူ၍ ပြောရမည် မဟုတ်ပါလော။

ချူလျန်သည် ထိုယဉ်ကျေးမှုကို မမေ့လျော့ခဲ့ပေ။

ထို့နောက် သူတစ်ချက် စဉ်းစားလိုက်သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အားနေသည်ဖြစ်၍ စမ်းစိုက်ကြည့်လိုက်မည်ဟုသာ တွေးလိုက်မိသည်။

အိမ်ပြင်ထွက်ပြီး တောင်ကုန်းစောင်းတွင် ပြန့်ပြူးသော မြေကွက်လပ်တစ်ခုကို ရှာဖွေလိုက်သည်။ ထို့နောက် တွင်းတူးပြီး မျိုးစေ့ကို ထည့်လိုက်သည်။ နေရာအများကြီး မလိုသော်လည်း ကျယ်ကျယ်ဝန်းဝန်း ရှိနေခြင်းက ပိုမိုသင့်တော်ပေသည်။ စေတီတော်ဖြူထဲတွင် အမွေးပွအလုံးလေးများ (၁၀)ကောင်ကျော် ကျန်ရှိနေသေးသဖြင့် နောင်ဆိုလျှင် ဤနေရာတွင် သစ်သီးခင်းကြီးတစ်ခုပင် ဖြစ်လာနိုင်ပေသည်။

သို့သော် မျိုးစေ့မှ အပင်ပေါက်ပြီး အသီးသီးသည်အထိ စောင့်ရမည်ဆိုလျှင် မည်မျှကြာမည်ကို မသိနိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် အဂ္ဂိရတ်ခန်းမသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် သွားရောက်ပြီး 'သစ်ပင်ပန်းမန် ဝိညာဉ်ဆေးမှုန့်' တစ်ထုတ် ဝယ်ယူလိုက်လေသည်။

ဤဆေးမှုန့်မှာ ရှုတောင်တွင် ဝိညာဉ်အပင်များကို ကြီးထွားနှုန်းမြန်စေရန်နှင့် သစ်ပင်များ စိုက်ပျိုးရာတွင် အသုံးများသော ဆေးမှုန့်တစ်မျိုး ဖြစ်သည်။ အပင်ကြီးထွားရန် လိုအပ်သော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို လျင်မြန်စွာ ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်ပြီး၊ ဤတစ်ထုတ်တည်းဖြင့် ဆယ်နှစ်သက်တမ်းရှိသော သစ်တောတစ်ခုကို အချိန်တိုအတွင်း ဖန်တီးပေးနိုင်ပေသည်။

သို့သော် ဤဆေးမှာ သာမန်အပင်များအတွက်သာ အသုံးဝင်ပြီး နှစ်ပေါင်းရာချီသက်တမ်းရှိ ရှားပါးသော သဘာဝရတနာများအတွက်မူ အသုံးမဝင်ချေ။ ထိုအရာများအတွက် အချိန်အခါနှင့် နေရာဒေသ လိုအပ်သဖြင့် ဆေးမှုန့်တစ်ပုံးလောင်းထည့်လျှင်လည်း အောင်မြင်မည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော်ငြား ဤဆေးမှုန့်မှာ ဈေးမပေါလှပေ။ တစ်ထုတ်လျှင် ဓားဒင်္ဂါး (၃)ပြား ပေးရလေ၏။

ဆေးဝယ်ပြီး ပြန်လာသောအခါ ချူလျန်သည် မျိုးစေ့ချထားသော နေရာသို့ ပြန်သွားပြီး လက်ချောင်းလေးဖြင့် ဆေးမှုန့်များကို ယူကာ မြေကြီးပေါ်သို့ ဂရုတစိုက် ဖြူးလိုက်ပြီး ရေလောင်းလိုက်လေသည်။

ထို့နောက် တိတ်တဆိတ် စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်တော့သည်။

လျိုရှောင်ယွီလေးသည် ထူးဆန်းနေသဖြင့် လျှောက်လာကြည့်ပြီး "အစ်ကိုကြီးချူလျန်... ဘာလုပ်နေတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

"မျိုးစေ့ အပင်ပေါက်မှာကို စောင့်နေတာ..." ချူလျန်က ဖြေလိုက်သည်။

လျိုရှောင်ယွီလေးလည်း စိတ်ဝင်စားသွားပြီး ဘေးတွင် အတူဝင်ထိုင်ကာ ကြည့်နေလေတော့သည်။

နှစ်ယောက်သား မြေကွက်လပ်လေးကို ငေးကြည့်ရင်း ခေါင်းလေးများ စောင်းကာ ထိုင်နေကြလေ၏။

ဆေးမှုန့်မှာ အမှန်တကယ်ပင် စွမ်းလှပေသည်။ ခဏအကြာတွင် သေးငယ်သော အပင်ပေါက်လေးတစ်ခုက မြေကြီးထဲမှ ထိုးထွက်လာပြီး ပန်းရောင်သမ်းကာ နူးညံ့နေသော အဖူးလေးတစ်ခု ဖြစ်ချေသည်။

ထို့နောက် မျက်စိရှေ့မှောက်တွင်ပင် လျင်မြန်စွာ ကြီးထွားလာပြီး နာရီဝက်မပြည့်မီအချိန်အတွင်း အပင်ကြီးထွားခြင်း၊ အရွက်ထွက်ခြင်း၊ ပန်းပွင့်ခြင်း၊ အသီးသီးခြင်း စသည်များအား အဆင့်ဆင့် ဖြစ်ပေါ်လာလေသည်။

မကြာမီတွင် အနီရောင်တောက်တောက် အသီးကြီးတစ်လုံး သီးလာပြီး အပင်ကိုပင် ကိုင်းညွတ်သွားစေသည်။

"ဝိုး..." လျိုရှောင်ယွီလေး အာမေဍိတ်သံ ပြုလိုက်လေသည်။ "တကယ်ကြီး ပွင့်ပြီး သီးလာတာပဲ..."

"ဟုတ်တယ်..." ချူလျန်လည်း ပျော်ရွှင်သွားသည်။

အပင်သေးသေးလေးက အသီးအကြီးကြီး သီးပေးခြင်းပင်။

သူသည် ထိုရွှေရောင်အဆင်းရှိ ဘယ်ရီသီးကို ညင်သာစွာ ခူးလိုက်ရာ ကလေးလက်သီးဆုပ်ခန့် အရွယ်အစားရှိပြီး အခွံမှာ ပျော့ပျောင်းကာ အတွင်းတွင် အရည်ရွှမ်း‌ပုံ ရချေသည်။ အခွံပေါ်တွင် ရွှေရောင်အဆင်းကြောင်းတစ်ခု ပါရှိပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ ရှိနေ၏။

ဤသည်မှာ အနိမ့်ဆုံးအဆင့် သဘာဝရတနာ ဖြစ်လောက်ပေသည်။ သာမန်သစ်သီးများထက် ဝိညာဉ်စွမ်းအား ပိုများသော်လည်း စစ်မှန်သော ဝိညာဉ်အပင်များလောက် တန်ဖိုးမရှိချေ။

အသီးခူးပြီးနောက်တွင်လည်း အပင်မှာ ညှိုးသွားခြင်း မရှိဘဲ အခြားပန်းပွင့်များ ပွင့်နေဆဲဖြစ်ရာ နောက်ထပ် အသီးများ ထပ်သီးနိုင်ဦးမည် ဖြစ်သည်။

"မဆိုးဘူးပဲ..." ချူလျန် ရေရွတ်လိုက်သည်။

ရေရှည်လုပ်စားလို့ရမယ့် စီးပွားရေးပဲ...။

ထိုသို့တွေးမိသည်နှင့် သူ တစ်ကိုက် ကိုက်ကြည့်လိုက်ရာ အရည်ရွှမ်းပြီး ချိုမြိန်လန်းဆန်းသော အရသာကို ခံစားလိုက်ရသည်။

စေတီတော်ဖြူမှ ပစ္စည်းများမှာ အသုံးဝင်မဝင် မသေချာသော်လည်း အရသာရှိသည်ကတော့ သေချာပေ၏။

သုံးကိုက်လောက်နှင့် အကုန်စားပစ်လိုက်ပြီး လက်ကို သုတ်လိုက်လေသည်။ ဤအရာကို ငွေဓားတောင်ထွတ်၏ ရာသီပေါ်သစ်သီးအဖြစ် စိုက်ပျိုးထားလျှင် မဆိုးလှပေ။

ထိုသို့တွေးပြီးနောက် သူ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ လျိုရှောင်ယွီလေးလေးက သူ့ကို မော့ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ မျက်လုံးထဲတွင် လိုချင်တပ်မက်မှုများ ပြည့်နှက်နေလေ၏။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ..." သူ မေးလိုက်သည်။

လျိုရှောင်ယွီလေးက မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး "သမီးလည်း စားချင်တယ်..." ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ပထမဆုံးအသီးကို အစ်ကိုကြီးက ညီမလေးအစား မြည်းစမ်းပေးလိုက်တာပါ..." ချူလျန်က မျက်နှာသေဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ညီမလေး စားချင်ရင် ထပ်စိုက်ကြတာပေါ့..."

ပြောရင်းဆိုရင်း သူသည် တွင်းဆက်တူးပြီး ကျန်ရှိသော အမွေးပွအလုံးလေးများ၏ ဝိညာဉ်များကို သန့်စင်ကာ မျိုးစေ့များကို မြေကြီးထဲ ထည့်ပြီး ဆေးမှုန့်များ ဖြူးလိုက်လေသည်။

ထို့နောက် ရေဘူးကို လျိုရှောင်ယွီလေးအား ပေးလိုက်သည်။

"အသီးစားချင်တယ် မဟုတ်လား... တာဝန်တစ်ခု ပေးမယ်… နောက်ပိုင်း နေ့တိုင်း ဒီအပင်တွေကို ရေလောင်းပေးရမယ်… အသီးသီးလာရင် ညီမလေးကို ကျွေးမယ်..."

"အင်း..." လျိုရှောင်ယွီလေး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ခဏအကြာတွင် ရွှေရောင်အဆင်းပန်းပွင့်များ ဖူးပွင့်လာပြီး ပန်းခင်းလေးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

"ဝါး..." လျိုရှောင်ယွီလေးက မေးလိုက်သည်။ "စားလို့ရပြီလား..."

"ရပြီ..." ချူလျန် သဘောတူလိုက်ပြီး "နောက်ဆိုရင် ရေလောင်းဖို့ မမေ့နဲ့နော်" ဟု သတိပေးလိုက်သည်။

"မေ့သွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ..." လျိုရှောင်ယွီလေးက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"မေ့သွားရင် အသီးကောင်းကောင်း စားရမှာ မဟုတ်ဘူး..." ချူလျန်က လေးနက်စွာ ပြန်ပြောလိုက်၏။

ကိစ္စများကို မှာကြားပြီးနောက် သူ ပြန်ရန် ပြင်လိုက်တော့သည်။

ဤဘယ်ရီသီးများ မည်မျှ အရသာရှိစေကာမူ သစ်သီးသာ ဖြစ်သဖြင့် ကျင့်ကြံခြင်းအတွက် အထောက်အကူ သိပ်မပြုပေ။

ထွက်ခွာခါနီးတွင် လျိုရှောင်ယွီလေးက ရေဘူးကို ကိုင်ရင်း သက်ပြင်းချကာ "နေ့တိုင်း မိုးရွာရင် ကောင်းမှာပဲ..." ဟု ပြောလိုက်သည်ကို ကြားလိုက်ရလေသည်။

ချူလျန်တစ်ယောက် ပြုံးမိသွားပြီး ခေါင်းခါယမ်းလိုက်မိတော့သည်။

သို့သော် အိမ်ထဲသို့ မဝင်ရသေးခင်မှာပင် ခေါင်းပေါ်တွင် မည်းမှောင်သောတိမ်တိုက်များ ရုတ်တရက် စုဝေးလာပြီး မိုးဖွဲများ အမှန်တကယ်ပင် ရွာကျလာလေတော့သည်။

သူ လျိုရှောင်ယွီလေးကို အံ့ဩတကြီးဖြင့်သာ နောက်လှည့်ကြည့်မိလိုက်ရသည်။

ရှုတောင်ပေါ်တွင် မိုးရွာခဲလှသည်။ တိမ်ပင်လယ်အောက်တွင် ရှိနေခြင်းနှင့် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကြောင့် မိုးနှင့်နှင်း ကျဆင်းလေ့ မရှိပေ။

သာမန်မိုးရွာလျှင်ပင် စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း တိမ်တက်လာပြီး မိုးရွာသည်ဟူ၍ မရှိပေ။

ရွှေငါးကြင်းလေး ဆုတောင်းလိုက်သည်နှင့် ချက်ချင်း ဖြစ်လာသည် ဆိုသည်မှာ...

စေတစ်လုံးအစွမ်းမျိုးပင် ဖြစ်နေသည် မဟုတ်ပါလော။

လွန်လွန်းနေသည်။

သူ အံ့သြနေစဉ် မိုးရေစက်များ ကိုယ်ပေါ် ကျရောက်လာသည်။

ရုတ်တရက် ရုပ်ခန္ဓာတွင် ယားယံသလို ခံစားရပြီး နေမထိထိုင်မသာ ယားယံခြင်းမျိုး မဟုတ်ဘဲ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ခန္ဓာကိုယ်ထဲ စိမ့်ဝင်သွားသကဲ့သို့ ခံစားရလေသည်။

“ဒါက...”

သူ မော့ကြည့်လိုက်ရာ မိုးရေစက်များထဲတွင် ရွှေရောင်များ ပါဝင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ရွှေရောင်မိုးစက်များ...။

လက်ဝါးပေါ် ကျရောက်သော မိုးစက်များမှ ရွှေရောင်များသည် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အရေပြားထဲသို့ စိမ့်ဝင်သွား၏။

ဘာဖြစ်တာလဲ...။

ဘာမှန်းမသိသဖြင့် လျိုရှောင်ယွီလေးကို ဆွဲခေါ်ပြီး အိမ်အမိုးအောက်သို့ ဝင်ရောက်ခိုလှုံလိုက်သည်။ မိုးမစိုစေရန် ရှောင်တိမ်းလိုက်တော့သည်။

မကြာမီတွင် ကောင်းကင်တက်လှမ်းတောင်ထွတ်ဘက်မှ အသံအိုကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ရှုတောင်တစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားလေသည်။

"နဂါးစစ်က ရှုတောင်မှာ ကိန်းဝပ်နေပြီဖြစ်လို့ နောင်ဆိုရင် နဂါးချီတွေက မိုးအဖြစ် ရွာသွန်းဖြိုးလိမ့်မယ်... ဒီမိုးရေမှာ နဂါးရဲ့ဝင်သက်ထွက်သက်တွေ ပါဝင်ပြီး ရုပ်ခန္ဓာကို အားဖြည့်ပေးနိုင်တယ်... ကျင့်ကြံခြင်းအတွက် အကျိုးရှိစေလို့ တပည့်တွေ ထိတ်လန့်စရာ မလိုဘူး..."

အဂ္ဂိရတ်အကြီးအကဲ၏ အသံ ဖြစ်ပုံရလေသည်။ ထိုအသံကို ကြားမှသာ ချူလျန်လည်း မိုးရွာရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းကို သိရှိလိုက်ရသည်။

လျိုရှောင်ယွီလေး တောင်းဆို၍ ရွာတာဟုပင် ထင်လိုက်မိသေးသည်။

ကောင်းတဲ့ကိစ္စဆိုမှတော့ ရှောင်နေစရာ ဘယ်လိုတော့မည်နည်း။

‘နေဦး...’

ချူလျန်သည် ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်ရင်း မျက်နှာတွင် သံသယအရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာချေသည်။

‘နဂါးချီမိုး ရွာတာက ပုံမှန်ပဲ ထားပါတော့...’

“ဒါပေမဲ့ ဒီမိုးတိမ်တိုက်က ငါတို့ ငွေဓားတောင်ထွတ်အပေါ်မှာပဲ အုပ်မိုးထားပြီး... ငါ့တောင်ထွတ်တစ်ခုတည်းကိုပဲ ကွက်ပြီး ရွာနေတာက... တကယ်ကော ပုံမှန် ဟုတ်ရဲ့လား..."