အခန်း (၂၁၁)

လုံယီသည် သူ၏ အဆင့်မြင့်ပုဆိန်သိုင်းကွက်ဖြစ်သော ဝိညာဉ်ဝါးမြိုခြင်းကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။

ယခင်က သားရဲမိစ္ဆာများကို အဆက်မပြတ် သတ်ဖြတ်နေစဉ်အတွင်း ၎င်းတို့ထံမှ စုပ်ယူရရှိထားသော သွေးစွမ်းအင်များကို သူသည် တိတ်တဆိတ် စုဆောင်းထားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုရုန်းရင်းဆန်ခတ်ဖြစ်နေသော သွေးစွမ်းအင်အမျိုးမျိုးသည် သူ၏ရင်ဘတ်ထဲတွင် စုပြုံလာပြီး ထူးခြားသော ခံစားမှုတစ်ခုကို ပေးစွမ်းနေကာ အချိန်မရွေး ပေါက်ကွဲထွက်တော့မည့်အလား တစ်စထက်တစ်စ ဖောင်းကြွလာခဲ့သည်။

ထိုစွမ်းအင်များ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် လုံယီသည် သူကိုယ်တိုင် ဗုံးတစ်လုံးကို မျိုချထားရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး ၎င်းကို အရေးပေါ် ထုတ်လွှတ်ရန် လိုအပ်နေပြီဖြစ်သည်။ သို့သော် သူသည် ဇောမသန်ခဲ့ပေ။

"တောင်ဖြိုခွဲခြင်း"

သူ၏အင်အားမှာ ကန့်သတ်ချက်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး ပေါင်ချိန် နှစ်သောင်းခွဲခန့် ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ သာမန်သိုင်းဆရာသခင်တစ်ဦး၏ အဆင့်ထက် များစွာ သာလွန်နေခြင်းပင်။

"နဂါးဖောက်ထွင်းခြင်း"

လျှို့ဝှက်သွေးစွမ်းအင်ကို အသုံးပြု၍ နဂါးဖောက်ထွင်း အပ်စိုက်မှတ်ကို လှုံ့ဆော်လိုက်ရာသူ၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ သွေးစွမ်းအင်အားလုံး ဒုတိယအကြိမ် ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး သူ၏ခွန်အားမှာ ပေါင်ချိန် ငါးသောင်းကျော်အထိ ထပ်ဆင့်တိုးသွားတော့သည်။

"ဝိညာဉ်ဝါးမြိုခြင်း"

ထို့နောက် သူသည် အပြင်ဘက်မှ စုဆောင်းထားသော သွေးစွမ်းအင်များကို နှိုးဆွလိုက်ပြီး သူ၏ ကိုယ်ပိုင်သွေးစွမ်းအင်နှင့် ပေါင်းစပ်ကာ ထပ်မံ ပေါက်ကွဲစေလိုက်ရာ တစ်ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် အမြင့်ဆုံး အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

ယခင်က တပ်မှူးကြီးလင်းကို သတ်ခဲ့စဉ်ကထက် ယခုတိုးတက်မှုမှာ နှိုင်းယှဉ်၍ပင် မရနိုင်အောင် များပြားလှပေသည်။ သူ၏ခွန်အားမှာ နောက်ထပ် ကြီးမားသော အောင်မြင်မှုတစ်ခုကို ရရှိသွားပြီး အနည်းဆုံး ပေါင်ချိန် ရှစ်သောင်းမှ ကိုးသောင်းခန့်အထိ ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

၎င်းမှာ အထွတ်အထိပ် စွမ်းအင်စက်ဝန်းပြည့်အဆင့်ရှိ သိုင်းသမား ရှစ်ဦး သို့မဟုတ် ကိုးဦး၏ ပေါင်းစပ်အင်အားကို ကြိုးတစ်မျှင်တည်းအဖြစ် ကျစ်လျစ်စွာ ကျစ်ထားသကဲ့သို့ပင်။ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပုဆိန်ဝှေ့ယမ်းနှုန်းနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ အလွန်ထင်ရှားလှသော မြင်ကွင်းတစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေတော့သည်။

သွေးစွမ်းအင်များသည် ပုဆိန်သွား၏ အစွန်းတွင် စုစည်းသွားပြီးနောက် ပျားအုပ်ကြီးထဲတွင် ပြင်းထန်စွာ ပေါက်ကွဲသွားရာ နီရဲတောက်ပသော အလင်းတန်းကြီးတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာတော့သည်။

ကျယ်လောင်လှသော ပေါက်ကွဲသံကြီး တစ်ချက် မြည်ဟည်းသွားတော့သည်။

ပျားအုပ်ကြီးဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော ထူထပ်မည်းမှောင်သည့် တိမ်တိုက်ကြီးမှာ တစ်ခဏချင်းအတွင်း အစိပ်စိပ်အမွှာမွှာ ကွဲကြေသွားတော့သည်။

သိုင်းဆရာသခင်တစ်ဦး၏ အစွမ်းထက်ပင် သာလွန်သော ထိုမဟာစွမ်းအားအောက်တွင် ပျားအားလုံးမှာ သွေးမြူများအဖြစ် ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးကို သွေးနီရောင် နယ်မြေတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားစေသည်။ ကျန်ရှိနေသော ပျားမိစ္ဆာများသည်လည်း အသိဉာဏ်မဲ့သူများ မဟုတ်ကြပေ။ သူတို့အုပ်စု၏ အစုလိုက်အပြုံလိုက် သေဆုံးမှုကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူတို့သည် ရှေ့သို့မတိုးရဲတော့ဘဲ လေထဲတွင် ဝဲပျံရင်း တွန့်ဆုတ်နေကြတော့သည်။

လုံယီ၏ ဤတစ်ချက်တည်းသော တိုက်ကွက်ကြောင့် သူ၏ စွမ်းရည်ပြမျက်နှာပြင်တွင် စွမ်းအင်အမှတ် ၁၀၀ နီးပါး ချက်ချင်း တိုးလာခဲ့သည်

သို့သော်လည်း ပြန်လည်ရရှိလာသော တုံ့ပြန်မှုဒဏ်မှာလည်း အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် ပြင်းထန်လှသည်။ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ သွေးကြောများနှင့် ကြွက်သားများစွာ စုတ်ပြဲသွားပြီး နှလုံးမှာလည်း တုန်ခါနေကာ ပါးစပ်မှ သွေးများ အဆက်မပြတ် အန်ထုတ်လိုက်ရသဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံး သွေးချင်းချင်းနီနေသော လူတစ်ယောက်အသွင် ဖြစ်သွားတော့သည်။

သို့သော် လုံယီသည် စွမ်းရည်ပြမျက်နှာပြင်၏ ကုသခြင်းလုပ်ဆောင်ချက်ကို အသုံးပြုကာ စွမ်းအင် ၅ မှတ် ကုန်ဆုံးစေလျက် ဒဏ်ရာအားလုံးကို မူလအတိုင်း လျင်မြန်စွာ ပြန်လည်

ကောင်းမွန်စေခဲ့သည်။ လုံယီ၏ ဤပြင်းထန်လှသော လှုပ်ရှားမှုက မြို့ရိုးပေါ်ရှိ လူတိုင်းကို ဆွံ့အသွားစေခဲ့သည်။

“ဘာကြီးလဲဗျာ... သူက တကယ်ရော လူပဲလား”

“သူက သားရဲဘုရင်က လူအသွင်ဖန်ဆင်းထားတာများလား”

“စကားကို လျှောက်မပြောနဲ့ဦး။ ဂိုဏ်းချုပ်လုံကြားသွားရင် မင်းခေါင်းနဲ့ ကိုယ် ဘယ်လိုပြတ်သွားလဲ မသိဘဲဖြစ်နေမယ်”

အဘိုးကြီးရှီနှင့် စစ်သူကြီးယွဲ့တို့ကဲ့သို့ ဝါရင့်သိုင်းဆရာသခင်များပင်လျှင် လုံယီ၏ သေစေနိုင်သော တိုက်ကွက်ကြောင့် တုန်လှုပ်သွားကြပြီး ဆရာကြီးရွှီသည် ဘာကြောင့် လုံယီ၏လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးခဲ့ရသည်ကို နောက်ဆုံးတွင် သဘောပေါက်သွားကြတော့သည်။ လုံယီကဲ့သို့သော နျူကလီးယားလက်နက် တစ်ခု ရှိနေခြင်းကြောင့် မြို့စောင့်သိုင်းသမားများ၏ စိတ်ဓာတ်မှာ အဆမတန် မြင့်တက်လာပြီး သားရဲမိစ္ဆာများ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ယာယီအားဖြင့် ဟန့်တားထားနိုင်ခဲ့သည်။

သို့သော် ကောင်းသောအချိန်မှာ ကြာရှည်မခံခဲ့ပေ။ အခြားမြို့များမှ သားရဲဆိုးကြီးများမှာ တစ်ကောင်ပြီးတစ်ကောင် ဆက်တိုက် ရောက်ရှိလာကြသည်။ ယခင်နှစ်များကဆိုလျှင် ၎င်းတို့မှာ သားရဲဘုရင်နှင့် အဆင့်အတန်းတူညီသော သတ္တဝါများဖြစ်ကြရာ ဝါရင့်သိုင်းဆရာသခင်များပင်လျှင် ရင်ဆိုင်ရန် မသေချာလှသော အခြေအနေမျိုး ဖြစ်သည်။

လူမျက်နှာပါသော မြွေဟောက်ကြီးသည် လူသားတစ်ဦး၏ မျက်နှာနှင့်တူသော မျက်နှာရှိပြီး ပြုံးသယောင်ယောင်နှင့် မပြုံးသယောင် အမူအရာရှိနေကာ ၎င်း၏ သွေးရောင်မျက်လုံးများမှာ ရက်စက်လှသော အလင်းတန်းများကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။ ၎င်း၏ အမြီးမှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ခွေယှက်နေသော်လည်း အမြင့်မှာ ပေ ၇၀၊ ၈၀ ခန့်ရှိပြီး မှင်ကဲ့သို့ နက်မှောင်နေသော အကြေးခွံများမှာ ဓားများ၊ လှံများဖြင့် ထိုး၍မပေါက်နိုင်လောက်အောင် မာကျောလှသည်။ မြွေ၏လျှာမှာ တဖျတ်ဖျတ် လှုပ်ရှားနေပြီး အဆိပ်များစွာကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ရာ သံချပ်ကာဝတ်စုံများပင် ကွက်တိကွက်ကြား အရည်ပျော်သွားရသဖြင့် ခုခံရန် အလွန်ခက်ခဲလှသည်။

၎င်း၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင်မူ စည်ပိုင်းများထက်ပင် ပိုမိုထူထဲသော ဧရာမမြွေဟောက် ရာနှင့်ချီ၊ ထောင်နှင့်ချီ စုဝေးနေကြပြီး ၎င်းတို့ထဲတွင် မိစ္ဆာအဆင့် သတ္တဝါများစွာလည်း ပါဝင်နေသည်။

ကောင်းကင်ယံအထက်တွင်မူ စစ်မှန်သော ဘုရင်တစ်ပါး ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

၎င်းမှာ အတောင်ပံဖြန့်လိုက်လျှင် ပေ ၁၀၀ ကျော်ရှည်လျားပြီး နေရောင်ခြည်ကိုပင် ဖုံးလွှမ်းသွားစေနိုင်သော ဧရာမ လင်းယုန်မိစ္ဆာကြီးပင်။ ၎င်းသည် ဒဏ္ဍာရီထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည့်

အလား ဟင်းလင်းပြင်တွင် ဝဲပျံနေပြီး ကျောက်ကြိတ်ဆုံခန့်ကြီးမားသော ရွှေရောင်မျက်လုံးကြီးများဖြင့် မြို့ရိုးပေါ်ရှိ သိုင်းပညာရှင်များကို စိုက်ကြည့်နေခြင်းက သူတို့ကို အသက်ရှူရကျပ်စေလောက်သည့် ဖိအားကြီးကို ပေးဆောင်နေသည်။

ထိုလင်းယုန်မိစ္ဆာကြီး၏ ဘေးတွင်လည်း ၎င်းထက် အနည်းငယ်သာငယ်သော လင်းယုန်များစွာ ဝန်းရံကာ ပျံသန်းနေကြသည်။ ၎င်းအပြင် လူတစ်ရပ်ကျော် မြင့်မားပြီး အမွှေးအတောင်များမှာ အနက်ရောင်စစ်စစ်ဖြစ်သော ဧရာမ ကျီးကန်းကြီး တစ်ရာကျော်လည်း ပါဝင်နေသေးသည်။

ယခင်က လူစုကွဲ၍ ထွက်ပြေးသွားခဲ့သော ခေါင်းနှစ်လုံးပါ မီးခိုးရောင် ဝံပုလွေမိစ္ဆာ သုံးကောင်သည်လည်း စစ်မြေပြင်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီး မိစ္ဆာအုပ်စုအမြောက်အမြားကို ဦးဆောင်ကာ သားရဲဒီရေ၏ အင်အားသစ်များ ဖြစ်လာကြသည်။ သူတို့၏ နာကျည်းနေသော မျက်လုံးများသည် သိုင်းပညာရှင်များအပေါ်တွင်သာ စွဲမြဲနေပြီး လက်စားချေလိုသည့် ပြင်းပြသောဆန္ဒမှာ ငြင်းဆန်ရန်မရှိပေ။

လူမျက်နှာပါ မြွေဟောက်များ၊ လင်းယုန်မိစ္ဆာများနှင့် ဝံပုလွေမိစ္ဆာများအပြင်၊ အမြီးသုံးချောင်းပါ မြေခွေးဖြူများနှင့် ဒိုင်နိုဆောနှင့်တူသော ဧရာမ ပုတ်သင်ညိုကြီးများလည်း ပါဝင်နေပြီး အားလုံးမှာ မိစ္ဆာအဆင့်ရှိ သတ္တဝါများသာ ဖြစ်ကြသည်။

မြို့ရိုးပေါ်တွင် ထိုမိစ္ဆာများကို ရင်ဆိုင်နိုင်စွမ်းရှိသူမှာ လုံယီ၊ စစ်သူကြီးယွဲ့နှင့် အဘိုးကြီးရှီ သုံးဦးသာ ရှိတော့သည်။ လုံယီ၏ ခွန်အားမှာ သိုင်းဆရာသခင် အများအပြားနှင့် ညီမျှနေပြီဖြစ်သော်လည်း ဤမျှများပြားလှသော အန္တရာယ်များကြားတွင် အရာအားလုံးကို ထိန်းချုပ်နိုင်ရန် အသည်းအသန် ရုန်းကန်နေရပြီး ပြင်းထန်သော ဖိအားကို ခံစားနေရသည်။

“အားးးး”

မိစ္ဆာအင်အားသစ်များ ပူးပေါင်းလာသည်နှင့်အမျှ မြို့ရိုးပေါ်ရှိ တိုက်ပွဲမှာ အသားကြိတ်စကတစ်ခုအသွင် ပြောင်းလဲသွားပြီး သိုင်းပညာရှင်များ သေဆုံးမှုနှုန်းမှာ ယခင်ကထက် အဆပေါင်းများစွာ မြန်ဆန်လာခဲ့သည်။

“အစီအရင်စနစ်ထဲကို မြန်မြန်ဆုတ်မှ ဖြစ်မယ်။ မဟုတ်ရင် အစီအရင်စနစ် မပျက်ခင်မှာတင် ငါတို့အားလုံး သေကုန်ကြလိမ့်မယ်”

အဘိုးကြီးရှီက ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

ယခုအခါ သူ၏ကိုယ်ပေါ်တွင် သွေးစိမ်းရှင်ရှင် ထွက်နေသော ဒဏ်ရာများစွာ ရရှိနေပြီဖြစ်သည်။ သူကဲ့သို့ သန်မာသူပင် ဒဏ်ရာရနေပြီဖြစ်ရာ သူ၏သမီးဖြစ်သူ ရှီချိုင်ဖုန်းကို ကာကွယ်ပေးရန် ပိုမိုခက်ခဲလာတော့သည်။

“ဆုတ်လို့မဖြစ်ဘူး”

စစ်သူကြီးယွဲ့ကမူ သဘောထားကွဲလွဲစွာဖြင့် “အပြင်မှာနေတာကမှ ငါတို့အတွက် လမ်းစရှိသေးတယ်။ အထဲကို ဆုတ်လိုက်ရင် အစီအရင်စနစ်က ကြာကြာခံမှာမဟုတ်ဘူး။ အဲဒီကျားဖြူကြီးက ဘာမှတွန့်ဆုတ်နေမှာမဟုတ်တော့ဘဲ ငါတို့အားလုံး သေကြရလိမ့်မယ်”

မြို့စားမင်းလီသည်လည်း သွေးများဖြင့် ရဲရဲနီနေသော ငွေရောင်ချပ်ဝတ်တန်ဆာကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး မြို့ရိုးပေါ်တွင် ရပ်နေသည်။ သူကဲ့သို့ မြင့်မြတ်သောပုဂ္ဂိုလ်ပင်လျှင် သာမန်စစ်သည်တစ်ဦးကဲ့သို့ပင် အသည်းအသန် တိုက်ခိုက်နေရပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် လုံယီရှိရာဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး မျက်ဝန်းထဲတွင် ပြတ်သားသော ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

“သေစမ်း”

လုံယီသည် သန်မာထွားကြိုင်းသော ပခုံးနှင့် ကိုယ်ထည်များရှိသည့် မျောက်မိစ္ဆာအုပ်စုဆီသို့ သူ၏ပုဆိန်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

“ဝိညာဉ်ဝါးမြိုခြင်း”

ဘုန်း

ထိုအခဏ၌ ဟင်းလင်းပြင်ကြီး တစ်ခုလုံး အက်ကွဲသွားသယောင် ထင်ရပြီး ဖြူဖွေးသော တုန်ခါလှိုင်းများနှင့် သွေးနီရောင်အလင်းတန်းများ ရောယှက်ကာ စူးရှတောက်ပစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ လုံယီ၏ ပြင်းထန်လှသော တိုက်ခိုက်မှုအောက်တွင် မိစ္ဆာတစ်ဒါဇင်ကျော်မှာ သွေးအိုင်ထဲတွင် အသားစအပုံလိုက် ဖြစ်သွားရတော့သည်။ ယခင်က မတည်မငြိမ်ဖြစ်နေသော ခံစစ်အပေါက်တစ်ခုမှာ ချက်ချင်း ပြန်လည်ခိုင်မာသွားပြီး အခြားမိစ္ဆာများမှာလည်း ရှေ့သို့မတိုးရဲကြတော့ပေ။

သို့သော် မြို့ရိုး၏ အခြားနေရာများတွင်မူ တိုက်ပွဲများမှာ အလွန်ပြင်းထန်နေဆဲဖြစ်ပြီး အသေအပျောက်လည်း များပြားလှသည်။ လုံယီတစ်ဦးတည်းအနေဖြင့် နေရာအနှံ့ကို မလိုက်

နိုင်တော့ချေ။ ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း မြို့စားမင်းလီသည် သက်ပြင်းချလိုက်မိပြီး သိုင်းပညာရှင်အားလုံးကို အလင်းအကာအကွယ်ထဲသို့ ပြန်လည်ဆင့်ခေါ်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

ထိုစဉ်မှာပင်. မြို့ရိုးနောက်ဘက်ရှိ ဝင်ပေါက်မှ အားမာန်အပြည့်ရှိပြီး ကြည်လင်ပြတ်သားသော အသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ကျန်းမြို့က လုယန် ကူညီဖို့ ရောက်လာပြီ”

“မြို့စားမင်းလီ မစိုးရိမ်ပါနဲ့... ကျွန်တော် ရောက်လာပါပြီ”

“လျန်မြို့က သိုင်းပညာရှင်တွေလည်း ကျန်းမြို့ရဲ့ မဟာမိတ်တွေကို ကူညီဖို့ ရောက်လာကြပြီ”

စိမ်းသက်သော်လည်း အစွမ်းထက်လှသော ပုဂ္ဂိုလ်များစွာ မြို့ရိုးပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ သူတို့အားလုံးမှာ သိုင်းဝတ်စုံကိုယ်စီ၊ ဓားရှည်၊ ဓားလွယ်များဖြင့် ပြည့်စုံနေကြပြီး အမျိုးသား၊ အမျိုးသမီး၊ လူငယ်၊ လူအို စုံလင်လှသည်။ သူတို့ထဲတွင် အားအနည်းဆုံးသူပင် ချီစွမ်းအင်ပတ်လမ်းကြီးအဆင့်ရှိပြီး၊ သိုင်းဆရာသခင်အဆင့်မှာ နှစ်ဦးထက်ပင် ကျော်လွန်နေသည်။

“ဟိုမှာ... ကျန်းမြို့ရဲ့ နတ်လှံရှင် လုယန် မဟုတ်လား ဝမ်ကျန်းခရိုင်ရဲ့ နံပါတ်တစ် လှံသိုင်းပညာရှင်လို့ ကျော်ကြားသူပဲ။ တပ်မှူးကြီးလင်းတောင် သူ့ကို အလေးထားရတာ”

“စုမြို့က သံကလောင် တရားသူကြီး ယိုခိုင် နဲ့ ကောင်းကင်မွှေ ခြေသိုင်းရှင် ချီချွမ်တို့လည်း ပါတာပဲ။ သူတို့က နာမည်ကြီး ဝါရင့်သိုင်းဆရာသခင်တွေလေ...”

“ဟို အနီရောင်ဝတ်စုံနဲ့ အမျိုးသမီးကို ကြည့်ဦး။ လှသလောက် သူမရဲ့ အရှိန်အဝါက သိုင်းဆရာသခင်တွေထဲမှာ ထိပ်တန်းပဲ။ သူမက ရွာနီဓားပြ သုံးရာကို တစ်ဦးတည်း အမြစ်ပြတ်အောင် သတ်ခဲ့တဲ့ ဓားတစ်လက် နတ်သမီးဟူ မဟုတ်လား”

ဝမ်ကျန်းခရိုင်ရှိ ကျန်းမြို့၊ ယန်မြို့၊ စုမြို့နှင့် လျန်မြို့ စသည့် မြို့လေးမြို့မှ ထိပ်တန်းပညာရှင်များနှင့် သိုင်းဆရာသခင်များ ကူညီရန် ရောက်ရှိလာသည်ကို မြင်သောအခါ မြို့ရိုးပေါ်ရှိ လူများအားလုံး စိတ်ဓာတ်များ အဆမတန် တက်ကြွလာကြတော့သည်။